Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, Νοεμβρίου 17, 2026

Σε ποιον ανήκει το Πολυτεχνείο; Σε όποια και όποιον αντιστέκεται και τολμά να ελπίζει

Το Πολυτεχνείο τελικά δεν ανήκει σε κανέναν και ταυτόχρονα ανήκει σε όλες και όλους. Και αυτό το κάνει πιο ανατρεπτικό 


Σε ποιον ανήκει το Πολυτεχνείο; Αυτό το ερώτημα επανέρχεται συχνά στη συζήτηση για τον συμβολισμό της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 στη συλλογική μνήμη, αλλά και το πώς εκδηλώνεται στην πράξη. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει στις φοιτήτριες και στους φοιτητές του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος που εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή έγραψαν ιστορία με το θάρρος και τη γενναιότητα, αλλά και τον τρόπο που έφεραν στο προσκήνιο ένα αίτημα κοινωνικής αλλαγής, δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας που ακόμη παραμένει αδικαίωτο. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους εκείνους, εργάτες, μαθητές, πολίτες, που εκείνες τις μέρες άκουσαν το κάλεσμα των φοιτητών και κατέβηκαν στον δρόμο, που έδωσαν στην κατάληψη παλλαϊκό χαρακτήρα, που αμφισβήτησαν τη βαρβαρότητα, που έστησαν οδοφράγματα, που ακούγοντας τις δραματικές εκκλήσεις του ραδιοσταθμού πήγαν φάρμακα και προμήθειες, που συγκρούστηκαν με την αστυνομία και τα τανκς και τελικά πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει στις αγωνίστριες και αγωνιστές της αριστεράς, της επαναστατικής αριστεράς, αλλά και των δύο κομμουνιστικών κομμάτων και του ΠΑΚ, που ανεξαρτήτως σχεδιασμών και «γραμμών», επέλεξαν τελικά να μπουν και να στηρίξουν την κατάληψη, προσπερνώντας συχνά «καθοδηγήσεις» που δυσκολεύονταν να κατανοήσουν τη δυναμική της στιγμής. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους εκείνους που δεν ήταν αριστεροί, που ήταν αναρχικοί, κεντρώοι ή ακόμη και δεξιοί, αλλά μισούσαν τη Χούντα και αισθάνθηκαν ότι ο αγώνας των φοιτητών ήταν δίκαιος και έπρεπε να σταθούν στο πλευρό τους και να κατέβουν στον δρόμο. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους εκείνους από την Πανεπιστημιακή κοινότητα που στάθηκαν στο ύψος της ιδιότητας του δασκάλου και ύψωσαν ανάστημα απέναντι στο καθεστώς και τη βία του. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους που όλα αυτά τα χρόνια επιμένουν να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις συνδέοντας το ανεκπλήρωτο αίτημα της χειραφέτησης με τις δικές τους ανάγκες και αιτήματα, τις δικές τους αγωνίες και τις δικές τους ελπίδες, κρατώντας το νήμα της αντίστασης συνεχές και αδιάρρηκτο. Σε όλες εκείνες και εκείνους που αμφισβήτησαν τις απαγορεύσεις, την καταστολή, τη συκοφαντία. Σε αυτές και αυτούς που κάθε χρόνο επιμένουν τα πηγαίνουν παιδιά και εγγόνια στο Πολυτεχνείο και με απλά λόγια τους εξηγούν το τότε και το τώρα. Σε αυτές και αυτούς που διαδηλώνουν πάνω από πενήντα χρόνια και σε όσες και όσους θα κατέβουν σήμερα για πρώτη φορά. 

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε οποιονδήποτε θεωρεί ότι του ανήκει, είτε πρόκειται για πολιτικές ή κομματικές ηγεσίες, είτε για όποιον άλλο θεωρεί ότι κατέχει «το νόημά του». 

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε όσους πιστεύουν ότι μπορούν να βάζουν «στο γύψο» τον αγωνιστικό και κινηματικό χαρακτήρα του εορτασμού. 

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει στις κυβερνήσεις που δεν ανταποκρίθηκαν και επιμένουν να μην ανταποκρίνονται στο αίτημα και για ψωμί, και για παιδεία και για ελευθερία. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει τελικά σε όλες και όλους που αγωνίστηκαν, που αγωνίζονται και θα αγωνιστούν.

Ανήκει στη δύναμη της οργής, στην ελπίδα της διαδήλωσης, στο θάρρος της απόφασης για σύγκρουση με ό,τι κάνει τη ζωή των ανθρώπων αβίωτη.

Γι’ αυτό και μπορεί να αποκτά διαρκώς νέες σημασίες και να συνδέεται με τωρινές αγωνίες και αναζητήσεις. Γι’ αυτό και δεν χωράει στα μουσεία. Γι’ αυτό και παραμένει επίμονα και ανυποχώρητα ανατρεπτικό. Γι’ αυτό και ακόμη και σήμερα αντιστέκεται και ελπίζει. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Κυριακή, Νοεμβρίου 15, 2026

Τι είναι και τι δεν είναι το Πολυτεχνείο

Ως ιστορικό γεγονός με διαχρονικό αποτύπωμα υπερβαίνει κατά πολύ τις επιμέρους εκφάνσεις του, παρ’ όλο που εκ των πραγμάτων τις εμπεριέχει 


Τι δεν είναι το Πολυτεχνείο; Δεν είναι αυτό που θέλουν να καταγράψουν γι’ αυτό οι αντίπαλοί του· όσοι το μισούν και ως ιστορικό γεγονός και ως συμβολισμό και έμπνευση. Δεν είναι μια αντικοινωνική αναστάτωση, μια φασαρία, ένας επαναλαμβανόμενος πόλεμος με την αστυνομία, μια εκδήλωση που θέλει και επιδιώκει να προκαλέσει ζημιά στα λαϊκά στρώματα καθ’ οιονδήποτε τρόπο. 

Το Πολυτεχνείο δεν είναι επίσης οι συμβιβασμοί που έκαναν κορυφαία πρόσωπα της εξέγερσης του 1973 και ο τρόπος που ο καθένας και η καθεμία από αυτούς/αυτές διαχειρίστηκε τον εαυτό του/της. Διότι το Πολυτεχνείο ως γεγονός και ως σηματοδότηση αρχών, αιτημάτων, διεκδικήσεων, ως πολιτικό και ιδεολογικό φορτίο, υπερβαίνει κατά πολύ τα πρόσωπα που το δημιούργησαν. Αν αυτό δεν συνέβαινε, δεν θα έμενε στην Ιστορία ως αυτοτελές γεγονός, αλλά ως πολλές προσωπικές ιστορίες και διαδρομές. 

Το Πολυτεχνείο δεν είναι επίσης ένα άθροισμα αντιλήψεων και πρακτικών των οργανώσεων που συμμετείχαν σε αυτό, ούτε πολλές ξεχωριστές αφηγήσεις, η κάθε μία στα μέτρα της μίας ή της άλλης οργάνωσης. Ως ιστορικό γεγονός με διαχρονικό αποτύπωμα υπερβαίνει κατά πολύ τις επιμέρους εκφάνσεις του, παρ’ όλο που εκ των πραγμάτων τις εμπεριέχει. Είναι η συνισταμένη όλων αυτών και η υπέρβαση που το ίδιο δημιούργησε σε όλα τα επίπεδα, την οποία καμιά οργάνωση και κανένα πρόσωπο δεν θα μπορούσε εκ των προτέρων να προβλέψει. 

Τελικά, τι είναι το Πολυτεχνείο; Αναμφισβήτητα ένα κορυφαίο ιστορικό γεγονός ανάτασης του ελληνικού λαού για δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα πολύ πέρα και πολύ πάνω από αυτά που κατάργησε η χούντα των συνταγματαρχών. Με αυτή την έννοια συνδέθηκε άμεσα με την Εθνική Αντίσταση και με τους διαχρονικούς αγώνες του ελληνικού λαού, των εργαζόμενων στρωμάτων και της νεολαίας για κοινωνική απελευθέρωση και κοινωνική δικαιοσύνη. Υπό αυτή την έννοια ουδέποτε δικαιώθηκε και ουδέποτε ξεπεράστηκε ή έπαψε να εμπνέει. 


ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ «ΕΦ.ΣΥΝ.» 

Δευτέρα, Νοεμβρίου 17, 2025

Τα νέα Πολυτεχνεία

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν έφοδος στον ουρανό. 



Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι ακόμη μαζί μας. Το τανκς που έριξε την πύλη δεν την έχει λιώσει. Παραμένει ανυπάκουη, συντροφική, ατίθαση. «Αντιδραστική» στις καθεστωτικές επιλογές, στις αγκυλώσεις κομμάτων και κοινωνικών ομάδων. Βγαίνουν μπροστά, δεν φοβούνται· τι άλλο να φοβηθούν πια όταν η κάννη του τεθωρακισμένου κοίταζε τις ζωές τους. 

Από πολύ καιρό έχει ξεκινήσει η επιχείρηση απαξίωσης και συκοφάντησης της «γενιάς του Πολυτεχνείου». Βολεμένοι, έπιασαν κρατικά, κομματικά και κυβερνητικά πόστα. Αυτό ήθελαν να πιστέψουμε. Πράγματι κάποιοι «δημοφιλείς» εξαργύρωσαν τη δράση τους, αλλά είναι κάποιοι μετρημένοι στα δάχτυλα. Μια ολόκληρη γενιά δεν είναι πέντε-δέκα πολιτικάντηδες που σαν τις σβούρες αλλάζουν θέση, άποψη και κομματική τοποθέτηση. Influencer υπήρχαν πάντα και εξαργύρωναν τον ρόλο τους. Χιλιάδες αυτής της γενιάς κυκλοφορούν στην κοινωνία με ψηλά το κεφάλι. Πάντα θα υπάρχει το άσπρο – μαύρο, αλλά θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι το μαύρο πλημμύρισε τις ζωές μας. 

Απώτερη επιδίωξη των συκοφαντών είναι η εξουδετέρωση της κριτικής σκέψης, κάθε αντίδρασης. Βασικός στόχος είναι η υποταγή. Φαίνεται άλλωστε στη μιθριδατοποίηση της κοινωνίας. Επιλέγουν τη ΝΔ για να μη χάσουν το όποιο επίδομα επιβίωσης τους άφησε για να μην αφανιστούν. Και για όποιον αντιδράσει έχει αστυνομία, όπως τότε στο Πολυτεχνείο. Καταρρακώθηκε προχθές το Σύνταγμα με την καταδίκη για ένα πανό σε δημόσιο χώρο. Κι αν κάτι πάει στραβά, η κυβερνητική λύση είναι αστυνομία: πανεπιστημίων, σιδηροδρόμων, δικαστηρίων, μουσείων κ.λπ. 

Σήμερα δεν ζούμε σε εποχές Πολυτεχνείου, αλλά είναι δύσκολα, όπως έλεγε ένας φίλος που ήταν εκεί τον Νοέμβρη του ’73. Δεν βάζουμε στο ζύγι τις περιόδους. Είναι πιο «ύπουλη» η σημερινή εποχή. Φακελώματα υπάρχουν ακόμη με ό,τι γράφεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (ομάδα προπαγάνδας). Πανεπιστημιακοί εκδικούνται ένα σύνθημα στον τοίχο για την Παλαιστίνη ή επιτίθενται σε οτιδήποτε θυμίζει συνδικαλισμό και ελεύθερη έκφραση. 

Η εποχή μας θέλει λύσεις Πολυτεχνείου. Απλά αντίσταση; Ανυπακοή. Η δημιουργία, η καινοτομία έρχεται μέσα από την αμφισβήτηση. Ποιος αμφισβητεί το σύστημα εξουσίας και αστυνομοκρατίας σήμερα; Γράφοντας και χαιρετίζοντας νίκες άλλων χωρίς να αντιλαμβάνεσαι τα μηνύματα της κοινωνίας, απομονωμένος σε χρυσά κλουβιά κολάκων και επιχειρηματιών; 

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν έφοδος στον ουρανό. Το καταπιεστικό σκηνικό της χούντας δεν μπορούσε να αντέξει άλλο. Το σκοτάδι είχε επιβληθεί με υποσχέσεις. Δόθηκαν ρουσφέτια, έγιναν τακτοποιήσεις αλλά η ακρίβεια έτρωγε τον μισθό και αυξήσεις δεν δίνονταν. Έρχονταν «επενδυτές» και έτρωγαν οι ντόπιοι μεσάζοντες («Λαμόγια στο χακί», το βιβλίο του φίλου Διονύση Ελευθεράτου, είναι κατατοπιστικό). Έφτιαχναν και οράματα μάσας («Τάμα του Έθνους») και έφαγαν δισεκατομμύρια όπως κάνουν τώρα οι γαλάζιες ακρίδες των ιδιωτικοποιήσεων, των συμβούλων και των απευθείας αναθέσεων. 

Μια χούφτα φοιτητές εξέφρασε τη συσσωρευμένη οργή όλης της κοινωνίας. Γι’ αυτό σκλήρυνε η χούντα με τον Ιωαννίδη, έφτασε όμως σε αδιέξοδο παροχών και λύσεων και έπεσε σαν ώριμο φρούτο με την τραγωδία της Κύπρου που ενορχήστρωσε. Τι ζήτησαν οι φοιτητές και το αγκάλιασαν οι γύρω δρόμοι, οι γύρω συνοικίες, δέθηκε με τα Μέγαρα, με τον Ξυλούρη, με τους περισσότερους που έβλεπαν λίγους (π.χ. αφορολόγητο σε εφοπλιστές) να περνούν ζωή και κότα; Απλά λόγια: ψωμί (για δουλειά και αγοραστική δύναμη), παιδεία (συμπόρευση με τις αναπτυγμένες χώρες, ενίσχυση του πνευματικού κεφαλαίου και αξιοποίησή του στην παραγωγή), ελευθερία (οραματικό στοιχείο για να λειτουργήσουν αποτελεσματικά τα δύο προηγούμενα αιτήματα). Ένα σύνθημα σαν μανιφέστο χιλιάδων σελίδων. Συμπύκνωση του κοινωνικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης στην καθημερινότητα. 

Τι κάνουν τώρα τα κόμματα; Φτιάχνουν μανιφέστα με τη μοναδική τους αλήθεια που δεν συναντά τη μοναδική αλήθεια ενός άλλου. Τακτικισμός. Σαφώς και εκφράζουν διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα – αναμενόμενο. Λείπει όμως ο ενοποιητικός κρίκος – φυσικά δεν μπορεί να είναι ένας μεσσίας, ένας «άριστος» της Αριστεράς.

Στη Γαλλία, στήθηκε ένα εκλογικό μέτωπο που κέρδισε τη Λεπέν αλλά έχασε από τον Μακρόν της ολιγαρχίας που έπαιξε (αναμενόμενα) ύπουλα. Στη Γερμανία το παραδοσιακό SPD της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας εξαϋλώνεται διότι βαδίζει όλο δεξιότερα, αλλά το Die Linke βρήκε σφυγμό ακούγοντας τη βάση. Στο Νεπάλ, στη Μαδαγασκάρη, στις Φιλιππίνες και στο Μεξικό βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας κάτι καλύτερο για τη ζωή τους.

Στις ΗΠΑ τα πράγματα φαίνεται να είναι καλύτερα και να μοιάζει να επιβεβαιώνεται (;) ο μπαρμπα-Κάρολος για τις αναπτυγμένες χώρες. Η ανεκτή διαβίωση του Μαμντάνι έγινε επαναστατικό σύνθημα (κομμουνιστή τον αποκάλεσε ο Τραμπ) στη Νέα Υόρκη συμπυκνώνοντας τα αιτήματα των πολλών σε καθημερινότητα με συγκρουσιακή ρητορική. Το ίδιο πέτυχε πρόσφατα και στο Σιάτλ η Κέιτι Γουίλσον.

Πώς το πέτυχαν, κυρίως ο Ζοχράν Μαμντάνι; Ας τον αφουγκραστούμε κι ας θυμηθούμε τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο (σε πολύ γενικές γραμμές): «Νέοι ήρθαν να ενισχύσουν το κίνημά μας επειδή πιστεύουν ότι μπορούμε να έχουμε έναν καλύτερο κόσμο από τον σημερινό. Καταλαβαίνουν ότι η κρίση του κόστους ζωής δεν είναι αναπόφευκτη, μπορούμε και πρέπει να εκπληρώσουμε μια ατζέντα ανεκτικότερης διαβίωσης που θα επιτρέψει στους νεοϋορκέζους να αναπνεύσουν ξανά με ευκολία».

Στην ελληνική πραγματικότητα βγαίνουν εύκολα από τα σεντούκια του κράτους δισεκατομμύρια για τανκς, αεροπλάνα, βαπόρια και όπλα, ενισχύεται ο πρωθυπουργός της διαφθοράς στην Ουκρανία και αν απαιτήσουμε μείωση ΦΠΑ ή τιμής ρεύματος (ούτε καν αύξηση μισθού) θα μας πουν ότι δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα. Και σε ρόλο Κάλχα ο Δένδιας άρχισε να μας προετοιμάζει για φέρετρα με ελληνική ή ευρωπαϊκή σημαία. Είστε έτοιμοι για πόλεμο; Ο Δένδιας και οι λοιποί εκπρόσωποι της ελληνικής και ευρωπαϊκής ολιγαρχίας είναι έτοιμοι και έρχονται να μας πείσουν για «θυσίες». Αδιανόητο κι αυτό όπως και η καταδίκη για ένα πανό χωρίς προκλητικό σύνθημα και βίαιες συγκρούσεις. Φτάνει, ως εδώ! Το όραμα του Πολυτεχνείου να φωτίσει όλη την Ελλάδα.

Θανάσης Καραμπάτσος 

Πηγή: documentonews.gr

https://www.documentonews.gr/article/ta-nea-polytechneia/




Κυριακή, Νοεμβρίου 17, 2024

Η απαγγελία του Γιάννη Ρίτσου στην πρώτη επέτειο του γιορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (Video)


Το παρακάτω βίντεο χαρακτηρίζει ανατριχιαστική την απαγγελία που κάνει ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος στην πρώτη συγκέντρωση που έγινε για τον γιορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. 




*

Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2023

Το μήνυμα του Πολυτεχνείου ήταν «ενότητα» και όχι διχασμός



Τέτοιες μέρες μου έρχονται εικόνες στη μνήμη, ασπρόμαυρες με ένα αχνό πορτοκαλί. Θυμάμαι την οδό Πατησίων όπως την έβλεπα από τα παράθυρα απέναντι από το Πολυτεχνείο. 

Δεκαεπτάχρονος πιτσιρικάς, οι μέρες μας τότε ήταν γεμάτες. Σχολείο το πρωί, φροντιστήριο τρεις ώρες κάθε βράδυ, εκεί στην Κάνιγγος για τις εισαγωγικές στο Πανεπιστήμιο, εννιά ώρες τη βδομάδα Ιταλικά και πολλά άλλα. 

Νέοι, διαβάζαμε συνέχεια και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τον κόσμο: Με την κατευθυνόμενη ειδησεογραφία της ΥΕΝΕΔ, με τη λογοκρισία των εφημερίδων και με ό,τι μαθαίναμε από τα σπίτια μας.

Από «αριστερό» σπίτι όπου ο πατέρας μου δεν κρατούσε το στόμα του, αν και συχνά πρόσεχε αφού εγώ ήμουν αυθόρμητος μπροστά σε ξένους. Θυμάμαι μια φορά σε ξένο σπίτι, όταν είδα το ελικόπτερο του Παττακού και μου ξέφυγε ένα «άντε να πέσει να ησυχάσουμε»!

Εκεί μπροστά στα μάτια μου, εκείνο τον Νοέμβρη έβλεπα αυτό που μέσα μου ποθούσα. Μια Ελλάδα με εκλογές, χωρίς χούντα, με Παιδεία και Ελευθερία.

Άλλοι, άλλων ηλικιών έκαναν ζυμώσεις μεταξύ τάσεων και κομμάτων αλλά για μένα ο στόχος ήταν ένας: Μια Ελλάδα ελεύθερη και δημοκρατική. 

Είναι περίεργο που οι τότε εικόνες έρχονται στο μυαλό μου είτε ασπρόμαυρες είτε πολύ αχνές.

Τα παλιά τρόλεϊ (πορτοκαλί) περνούσαν με χαμηλές ταχύτητες λόγω του κόσμου. Πάνω τους κολλούσαν τα χαρτιά με τα συνθήματα και έκαναν το γύρω της Αθήνας. Ένα είδος γιορτής. Μιας ελευθερίας πρωτόγνωρης!

Περιττό να σας πω πως η παρέα του φροντιστηρίου των 17χρονων έκανε κοπάνες τρεις μέρες.

Σε έναν κόσμο χωρίς πληροφόρηση, με σταθερά τηλέφωνα που έπρεπε να περιμένεις χρόνια για μια γραμμή και χωρίς τα κινητά με τη φωτογραφική μηχανή ενσωματωμένη, αυτά που ζούσαμε ήταν η ιστορία μπροστά στα μάτια μας. 

Αφού είμαστε πιτσιρικάδες δεν μας άφησαν να μπούμε στο Πολυτεχνείο. Δεν μείναμε άπρακτοι: Γυρίζαμε όλα τα σπίτια, όλες τις πολυκατοικίες και ζητούσαμε ό,τι τρόφιμα μπορούσαν να μας δώσουν και κεριά! Φοβόντουσαν πως θα τους κόψουν το ηλεκτρικό. Και μας έδιναν όλοι. Θυμάμαι την κυρία με το πινέλο στο χέρι -έβαφε την κουζίνα- που μας έδειχνε τα ντουλάπια της. Θυμάμαι τις σακούλες που μας γέμιζαν. Και όμως εκατοντάδες σπίτια επισκεφθήκαμε, κανείς δεν είπε «όχι»!

Γεμίζαμε σακούλες τις πηγαίναμε στην πλαϊνή πόρτα του Πολυτεχνείου και πάλι πίσω για περισσότερα.

Η τελευταία μέρα με βρήκε λίγα μέτρα μπροστά στην κεντρική πύλη όταν έφθασαν τα ασθενοφόρα με τα δακρυγόνα. Δεν είχα αίσθηση του κινδύνου.

Μια μεγάλη εξέγερση με ένα αίτημα: Την επιστροφή της Δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που ίσως δεν οραματιζόμαστε με τον ίδιο τρόπο όλοι. Σίγουρα όμως θέλαμε Δημοκρατία, Εκλογές, Υγεία, Παιδεία, Δικαιοσύνη.

Μέσα στο μυαλό μας όλοι είχαμε ένα κράτος-φίλο του πολίτη, προστάτη.

Αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί είχαν το ίδιο αίτημα. Μπορεί οι πρωτοβουλίες να ανήκαν σε συγκεκριμένες παρατάξεις αλλά ο κόσμος ήταν ενωμένος.

Βλέπετε το αίτημα για περισσότερη Δημοκρατία, μακριά από διαφθορές και διαπλοκές, πλάι στον πολίτη ένωνε τότε.

Δεν ξέρω τι έγινε όλα αυτά τα 50 χρόνια που αντί για δημοκρατικό κράτος φέραμε κουτάλες για να τρώνε οι ισχυροί, διαφθαρήκαμε και χάσαμε τα αρχικά αιτήματα.

Θα μπορούσα να καταλάβω τη διάσταση μεταξύ Δεξιού και Αριστερού αλλά τον τεμαχισμό του Δημοκρατικού λαού, όχι.

Δεν ξέρω τι μας έκαναν και χάσανε τη μπάλα και «σύντροφοι» χτυπούν «συντρόφους» χωρίς να έχουν την αίσθηση της καταστροφής του μέλλοντος που θέλουμε.

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν βλέπουμε το δάσος και βλέπουμε το δέντρο.

Δεν καταλαβαίνω γιατί η ευρύτερη Αριστερά δεν συνομιλεί.

Πολλά δεν καταλαβαίνω και δεν φταίνε μόνον «οι καιροί».

Η διαφθορά της συνείδησης, το «εγώ» που εκτόπισε το «εμείς», τα προσωπικά συμφέροντα που εκτόπισαν την ίδια την αίσθηση του συνόλου.

Γιατί, όσο και αν το παιδεύω στο μυαλό μου το Πολυτεχνείο δεν ήταν κομματικό.

Ήταν ένα αίτημα της κοινωνίας για Δημοκρατία και με το σημερινό λεξιλόγιο ένα σοβαρό κοινωνικό κράτος…

Δεν ξέρω Κώστα, που έφυγες νωρίς, τι κάναμε λάθος.

Ίσως κάποτε η κεντροαριστερά αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να υπάρχουν «εγώ» γιατί καταδικάζουν τη χώρα και τους πολίτες.

Εγώ αυτό καταλαβαίνω από το Πολυτεχνείο. Το μήνυμά του ήταν «ενότητα» και όχι διχασμός. 


Γιώργος Λοβέρδος

www.documentonews.gr


«Αγκάθι» για τους δυνάστες


Ισως δεν υπάρχει γεγονός άλλο στην ελληνική ιστορία που να συκοφαντήθηκε τόσο πολύ και τόσο συστηματικά, από την εξέγερση του Νοέμβρη '73.


Από την απόλυτη σιωπή του αυτοεξόριστου στο Παρίσι Κωνσταντίνου Καραμανλή μέχρι την απαγόρευση της πορείας προς την αμερικανική πρεσβεία το 1980, επί Ράλλη, που σημαδεύτηκε από τη δολοφονία των Ιάκωβου Κουμή και Σταματίνας Κανελλοπούλου από τα πρώην στελέχη του ΛΑΟΣ -που έγιναν αργότερα υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας και διακινούσαν συστηματικά fake news κατά των αγωνιστών- μέχρι τους φασίστες που μισούν ευθαρσώς την Αριστερά και τους αγώνες της. 

Τι είναι αυτό που προκαλεί από αμηχανία -το λιγότερο- μέχρι οργή; Θα μπορούσε να συνοψιστεί στο σύνθημα που κάθε χρόνο δονεί την Αθήνα: «οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία, εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία». Ο τριήμερος ξεσηκωμός των φοιτητών και των εργαζομένων τον Νοέμβρη του '73, παρά τα 50 χρόνια που πέρασαν, δεν έγινε μουσειακό γεγονός, δεν μπήκε στα αρχεία σαν κάτι μακρινό, αλλά παραμένει ολοζώντανος και φοβερός -με κάθε έννοια της λέξης- ακόμα και σήμερα.

Και μόνο το γεγονός ότι κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες πορεύονται από την Πατησίων μέχρι την αμερικανική πρεσβεία είναι ενοχλητικό για όλους όσοι θέλουν τον λαό απλό θεατή στα παιχνίδια των ισχυρών, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στο κούρσεμα της χώρας από τις ελίτ.

Προσπάθησαν πολλοί και πολύ να κατεδαφίσουν την εξέγερση και όλα δείχνουν πως δεν τα κατάφεραν. Οχι μονάχα οι έρευνες κοινής γνώμης, αλλά η πραγματική ζωή -ακόμα και στα χρόνια της πανδημίας με τις δρακόντειες απαγορεύσεις, ο λαός βγήκε στον δρόμο στις 17 Νοέμβρη και διώκεται γι' αυτό. 

Κάθε χρόνο, παρά την ασφυκτική παρουσία της αστυνομίας, το άγριο ξύλο, τη βάναυση καταστολή, τις προβοκάτσιες και τις ασφαλίτικες μεθοδεύσεις, ο κόσμος δίνει το «παρών» ασταμάτητα επί 5 δεκαετίες. 

Οχι μονάχα δεν μπήκε στο μουσείο, αλλά το Πολυτεχνείο -η αντίληψη, η στάση ζωής, οι αξίες και τα προτάγματα που είχαν εκείνοι οι νέοι άνθρωποι που έβαλαν τα στήθια τους μπροστά στα τανκς της Χούντας- είναι ολοζώντανο. Και πάντα απειλητικό, αφού δείχνει τον δρόμο της αντίστασης, του αγώνα, της εξέγερσης. 

Εφημερίδα των Συντακτών 

Πέμπτη, Νοεμβρίου 16, 2023

ΔΥΟ ΣΤΙΓΜΕΣ ΓΙΑ ΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙ Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ


 

Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, το πολίτευμα της Μεταπολίτευσης, πενήντα χρόνια μετά το Πολυτεχνείο και μερικούς μήνες πριν τη δική του πεντηκονταετία, ασθμαίνει. Το βάρος των ματαιώσεων στο κοινωνικό και κλιματικό πεδίο αρχίζει να ακουμπά επικίνδυνα το κύρος των κεκτημένων του. 


Σε ένα εκπληκτικό αφιέρωμά του με τίτλο «50 χρόνια της Ευρώπης σε φωτογραφίες (1973-2023)», ο Guardian ξεκινάει με την ιστορική φωτογραφία του που απαθανάτισε τη στιγμή της εισόδου του τανκ στο Πολυτεχνείο.

Το τανκ που ρίχνει την πόρτα του Πολυτεχνείου είναι η φωτογραφία του 1973 όχι για την Ελλάδα αλλά για την Ευρώπη ολόκληρη! 




Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος  έχει ως κεντρική εικόνα  τη συγκλονιστική  φωτογραφία του καλοκαιριού του 2021 του Κωνσταντίνου Τσακαλίδη στη Γούβα Εύβοιας με τη γυναίκα να θρηνεί τον τόπο που καίγεται. 



Αυτές τις δύο φωτογραφίες  για την Ελλάδα διάλεξε λοιπόν η εφημερίδα για τα τελευταία πενήντα χρόνια: τη στιγμή της 17ης Νοεμβρίου 1973 που οδηγεί εννιά μήνες αργότερα, στη Μεταπολίτευση, και τη σπαραχτική εικόνα της Εύβοιας που ενσαρκώνει το δράμα που βιώνει η Ελλάδα και όλη η Ευρώπη μαζί, ανοχύρωτη μπροστά στο δέος της κλιματικής αλλαγής των καιρών μας. 

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΘΥΜΑΤΑ ΚΑΚΗΣ ΤΥΧΗΣ

Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, το πολίτευμα της Μεταπολίτευσης, πενήντα χρόνια μετά το Πολυτεχνείο και μερικούς μήνες πριν τη δική του πεντηκονταετία, ασθμαίνει. Το βάρος των ματαιώσεων στο κοινωνικό και κλιματικό πεδίο αρχίζει να ακουμπά επικίνδυνα το κύρος των κεκτημένων του. Η καταστροφή της Βόρειας Εύβοιας το 2021 «επαναλαμβάνεται» τον επόμενο χρόνο  στον Έβρο και τη Θεσσαλία.  Δεν πρόκειται για ατυχήματα ή συμπτωματικά «κακές στιγμές». Όσο το πιστεύουμε αυτό τόσο οι καταστροφές θα εδραιώνονται ως κομμάτι της νέας κανονικότητάς μας. 

Όπως, με έναν τρόπο, και η λιτότητα. Διότι ναι μεν η λιτότητα σταμάτησε με το τέλος των Μνημονίων,  αλλά η ακρίβεια επαναφέρει συνθήκες όπου  η αγοραστική ικανότητα κατακρημνίζεται με πρωτοφανή τρόπο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Η Ελλάδα είναι πλέον η μοναδική οικονομία της Ευρώπης της οποίας οι πολίτες  έχουν  χάσει τόσο μεγάλο μέρος της αγοραστικής δύναμης από την αρχή του 21ου αιώνα. 

Απόσπασμα από το THE MAGAZINE του www.news247.gr

Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2022

Tραγούδια για το Πολυτεχνείο που έχουμε χιλιοτραγουδήσει




Τραγούδια που μεταδίδουν με τη μουσική και τους στίχους τους τον παλμό εκείνων των ημερών και έχουν "βαφτιστεί" ως τραγούδια του Πολυτεχνείου.

17 Νοεμβρίου και για άλλη μία χρονιά θα ακούσουμε και θα σιγοψιθυρίσουμε πολυαγαπημένα αντιστασιακά τραγούδια του Θεοδωράκη, του Λοΐζου και του Ξαρχάκου, τραγούδια που μας έχουν συγκινήσει και έχουν ταυτιστεί με την επέτειο του Πολυτεχνείου. 

Τραγούδια διαχρονικά που από τις πρώτες νότες τα αναγνωρίζουμε και έχουν “δεθεί” με την ατμόσφαιρα των αγώνων κατά της Χούντας και με την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973. 

Πολλά είναι τα κομμάτια που ζωντανεύουν τις μνήμες με τον ρυθμό και τους στίχους τους. Στίχους "γροθιά στο στομάχι" που προκαλούν συγκίνηση. "Το Γελαστό Παιδί", "Το Ακορντεόν", "Ο Δρόμος", "Το Προσκύνημα" είναι μερικά μόνο από αυτά που έχουν "βαφτιστεί" ως τραγούδια της εξέγερσης Πολυτεχνείου.

Ας ξαναθυμηθούμε τραγούδια μέσα από μια πληθώρα κομματιών που έχουμε χιλιοτραγουδήσει και ακούγονται διαχρονικά κάθε 17 Νοέμβρη.

Το Ακορντεόν - Μάνος Λοΐζος 

*

Τραγούδι του Μάνου Λοΐζου από το άλμπουμ "Τα τραγούδια του δρόμου" σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη (1974). Γράφτηκε για τη γερμανική κατοχή. Ο αρχικός στίχος μιλούσε για "γερμανικά καμιόνια" που έγιναν "φασιστικά" σε μια εποχή ευαισθητοποίησης κατά της χούντας. Το παρουσίαζε και ο ίδιος ο Λοΐζος στις συναυλίες του Μίκη, στις οποίες συμμετείχε μαζί με τον Λεοντή. Το τραγούδι αυτό γράφτηκε γύρω στο 1965, αλλά η λογοκρισία δεν επέτρεψε να ηχογραφηθεί παρά μόνο μετά τη μεταπολίτευση. 

"Ο Δρόμος" - Μάνος Λοΐζος 


*

Σε στίχους Κωστούλας Μητροπούλου, μουσική Μάνου Λοΐζου και πρώτη εκτέλεση με τη Σούλα Μπιρμπίλη. Το κομμάτι γράφτηκε με μια κιθάρα σ’ ένα στέκι που μαζεύονταν καλλιτέχνες στο Κολωνάκι, και σύμφωνα με την στιχουργό: "Ξέραμε και δεν ξέραμε τι ακριβώς είχαμε φτιάξει. Μπορεί και να πιστεύαμε πως ήταν ένα τραγούδι δικό μας μόνο, ένα τραγούδι για την αδικημένη, σαστισμένη γενιά μας, που δεν ήξερε τι ήταν ο πόλεμος και που την περίμενε στο δρόμο μια δικτατορία."

Το μεγάλο μας τσίρκο - Το προσκύνημα

Σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη (Ερμηνεία: Νίκος Δημητράτος, Τζένη Καρέζη) από το θεατρικό έργο "Το Μεγάλο μας τσίρκο".

"Το Μεγάλο μας τσίρκο" ανέβηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1973 στο θέατρο Αθήναιον. Ο Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε τη μουσική και ο Ευγένιος Σπαθάρης επιμελήθηκε τα σκηνικά. Πρωταγωνιστές ήταν τότε η Τζένη Καρέζη, ο Κώστας Καζάκος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Χρήστος Καλαβρούζος και ο Τίμος Περλέγκας. Ερμηνευτής των τραγουδιών ο Νίκος Ξυλούρης. Στην πρώτη παρουσίασή του, οι παραστάσεις διακόπηκαν βίαια από τη Χούντα τον Οκτώβριο του ’73, λίγο πριν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

*

Ανέβηκε και πάλι το καλοκαίρι του 1974, με την προσθήκη του τραγουδιού "Το προσκύνημα" στο φινάλε, που αφιερώθηκε στους νεκρούς της νύχτας του Πολυτεχνείου.

Οι πρώτοι νεκροί (Πάλης ξεκίνημα) - Μίκης Θεοδωράκης


*

Οι Πρώτοι Νεκροί (Πάλης Ξεκίνημα) είναι ένα χαρακτηριστικό κομμάτι σε μουσική, αλλά και ερμηνεία του Μίκη Θεοδωράκη (με τη συνοδεία της Μαρίας Φαραντούρη), και στίχους Αλέκου Παναγούλη. Λέγεται ότι γράφτηκε από τον Παναγούλη στις φυλακές του Μπογιατίου, όπου βρισκόταν και βασανιζόταν καθημερινά για την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου το 1968. Συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο ''Τραγούδια του Αγώνα''.

Ακούστε περισσότερα τραγούδια από το news247.gr => ΕΔΩ 

Τετάρτη, Νοεμβρίου 17, 2021

Πολυτεχνείο...


 

 Σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου από το tvxs.gr

Η απαγγελία του Γιάννη Ρίτσου στην πρώτη επέτειο του γιορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (Video)


Το παρακάτω βίντεο χαρακτηρίζει ανατριχιαστική την απαγγελία που κάνει ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος στην πρώτη συγκέντρωση που έγινε για τον γιορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. 

 


Οι πρώτοι νεκροί


«Ο καθένας τέτοιες στιγμές που είναι τόσο κορυφαίες κάνει τρελά σενάρια... Νομίζω πως το έβλεπα παντού, ήταν αποφασισμένοι όλοι, όσο κι αν σου φαίνεται αυτό τρελό, ήταν η υπέρβαση, από ένα σημείο και μετά σε κάνει να μην έχεις επαφή με την πραγματικότητα... Στην υπέρβαση απογειώνεσαι, εμείς είχαμε απογειωθεί, δεν μας άγγιζε πια αυτό. Χωρίς να ξέρουμε συνειδητά ότι γράφεται Ιστορία εκείνη την ώρα. [...] Σου λέω ήτανε πέντε χιλιάδες παιδιά στο Πολυτεχνείο και ήταν όλοι έτοιμοι να πεθάνουνε. Δεν φοβότανε κανένας, ήταν τανκς γύρω γύρω - μόνο αυτήν τη στιγμή να σκεφτείς, ότι είναι τανκς γύρω γύρω, ήτανε νύχτα, πέφτανε σφαίρες, είχαν ήδη σκοτωθεί παιδιά...»* - Ιωάννα Καρυστιάνη    

«Οι τρεις με τέσσερις χιλιάδες που βρέθηκαν κλεισμένοι αφυπνίστηκαν και συνειδητοποίησαν μιαν άλλη πραγματικότητα μπροστά στον κίνδυνο. Ο κίνδυνος και ο φόβος της σύγκρουσης και του θανάτου δημιουργούσαν έναν ερωτισμό, μιαν ατμόσφαιρα αγάπης και συλλειτουργίας. Αυτό εκφράστηκε με το να φάνε όλοι μαζί, να τραγουδήσουν όλοι μαζί· ακόμα και σχέσεις δημιουργήθηκαν εκεί μέσα. Αυτός ο ερωτισμός ήταν ξέχειλος σε όλων τα πρόσωπα, σε αγόρια και κορίτσια...»* - Δημήτρης Παπαχρήστος

Το τραγούδι, σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και στίχους του Αλέξανδρου Παναγούλη, αφιερώνεται στη μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 και σε όσους συμμετείχαν σε αυτήν με οποιονδήποτε τρόπο.

*Από το βιβλίο του Κωστή Κορνέτη «Τα παιδιά της δικτατορίας» (εκδ. Πόλις) 

 

*

Δώρα Σελλά - efsyn.gr

Τρίτη, Νοεμβρίου 17, 2020

«Τους έβλεπα σαν παράσιτα»: Τι λέει ο μετανιωμένος οδηγός του τανκ στο Πολυτεχνείο


 

«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι "μαυροσκούφηδες" ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. "Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα" μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. "Παλιοκουμμούνια" θα καλοπεράσετε!" λέγαμε». Μιλάει ο Α. Σκευοφύλαξ ο έφεδρος στρατιώτης, οδηγός του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, μετά τη 17 Νοέμβρη του 1973, στο συνάδελφο Κώστα Χατζίδη.

Τα λόγια του μετανιωμένου οδηγού, του καταραμένου τανκ, δεν φωτίζουν μόνο εκείνη την ιστορική στιγμή, αλλά και το τι επικρατούσε μέσα στο στράτευμα, στους επίλεκτους της χούντας και πως οι πρωτεργάτες της επταετίας και τα τσιράκια τους μεταμόρφωναν τα απλά φανταράκια σε τέρατα, βασανιστές, πειθήνια όργανά τους.

Ο ίδιος συνεχίζει να ξεδιπλώνει την ιστορία εκείνης της νύχτας: «Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαμε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του IKA, στη στάση Σόνια, σταματήσαμε γιατί ο δρόμος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγματα, φωτιές και ακινητοποιημένα λεωφορεία. Με διάφορες μανούβρες αριστερά - δεξιά, μπρος πίσω, άνοιξα τον δρόμο και προχωρήσαμε» θυμάται ο κ. Σκευοφύλαξ. Ο δρόμος για τα τανκς ήταν ανοιχτός πλέον προς το Πολυτεχνείο. «Όταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε "είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια". Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα».

Επιχείρηση «Εκκένωσις του Πολυτεχνείου»

Με νεότερη εντολή των στρατιωτικών τα πέντε τανκς προωθούνται προς το Μουσείο, για την επιχείρηση "Εκκένωσις του Πολυτεχνείου". H ώρα έχει πάει 2 το πρωί. «Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι». Ο κ. Σκευοφύλαξ φέρνει στη μνήμη του τα φοβισμένα πρόσωπα των συνομηλίκων του που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο. Χαμηλώνει το βλέμμα του. «Και εγώ, να σκεφτείς ότι τους έβλεπα σαν μαμούνια που ήθελα να τα φάω»!

«Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: "Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!"» λέει ο κ. Σκευοφύλαξ. «Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα».

Λίγα λεπτά αργότερα ο A. Σκευοφύλαξ θα μαρσάρει δυνατά. Ο δυνατός προβολέας του τανκ σκοπεύει την πύλη. «H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί» λέει με ειλικρίνεια.

Μετά την εισβολή και το τανκ περίπτερο

Μέσα στο Πολυτεχνείο ο A. Σκευοφύλαξ είδε πολλούς τραυματίες και ίσως, όπως λέει, και νεκρούς. «Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: "Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;". Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: "Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω". Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή... Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. Ένας φασίστας».

Παρά τον πόνο τους, οι φοιτητές θα δείξουν μεγαλείο ψυχής απέναντι στον στρατιώτη που ισοπέδωσε το όνειρό τους. Αδιάψευστη απόδειξη, η μαρτυρία του κ. Σκευοφύλακα: «Όπως περνούσαν οι φοιτητές θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Όταν γυρίσαμε στο Γουδί, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Όσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μας έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, μετά απ' όσα τους κάναμε... Δεν μπορώ να το συχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα!..».

Οι ελεύθεροι σκοπευτές

Όπως σημειώνεται σε επίσημη έκθεση για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, μετά την εισβολή του τανκ και των λοκατζήδων "πιάνουν δουλειά" οι άνδρες της ΚΥΠ, οι ελεύθεροι σκοπευτές, αστυνομικοί με τεράστια σίδερα στα χέρια και χτυπούν μέχρι θανάτου όποιον βρίσκουν. «Απομακρυνόμενοι όμως του Πολυτεχνείου αγωνιώδεις τούς αναμένουν εκπλήξεις. Από παντού τους καταδιώκουν και τους χτυπούν. Εις την γωνίαν των οδών Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας άνδρες της ΚΥΠ εν πολιτική περιβολή τους χτυπούν ανηλεώς και πυροβολούν κατ' αυτών, ενώ εις την ταράτσαν ενός των αυτόθι κτιρίων έχουν εγκαταστήσει πολυβόλον. Εις τας ταράτσας των γύρω κτιρίων επισημαίνονται ελεύθεροι σκοπευταί υπό του ιδίου Διευθυντού της Αστυνομίας να επιτελούν το φονικόν έργον των»!

Τιμώμενο πρόσωπο

Όταν επέστρεψε στο Γουδί, στη βάση των Τεθωρακισμένων, ο κ. Σκευοφύλαξ έγινε δεκτός με ζητωκραυγές. Ήταν το τιμώμενο πρόσωπο. «Όταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μου έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ένιωθα περήφανος. Ήμουν και εγώ φασίστας».

Τα επόμενα χρόνια ο κ. Σκευοφύλαξ θα χαθεί μέσα στο πλήθος της πόλης. Ποτέ δεν μίλαγε για το Πολυτεχνείο. Ήρθε σε δύσκολη θέση, όπως είπε, μόνο μία φορά. Θυμάται: «Στη δουλειά πριν από χρόνια κάποιος άκουσε πώς με λένε και ρώτησε αν έχω κάποια σχέση με τον "πορτάκια", όπως είπε, του Πολυτεχνείου. "Ξάδελφός μου είναι, μακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο" απάντησα. Είμαι ένα άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρόνων. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι μου δεν ξέρουν ποιος είμαι ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα μου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά μου δεν το είπα ακόμη».

Ήταν παλικάρια

Για τους ανθρώπους που αντιστάθηκαν στη χούντα, ο κ. Σκευοφύλαξ θα μιλήσει με κολακευτικά λόγια. «Είχαν μεγάλη ψυχή. Ήταν παλικάρια. Δεν ξέρω αν έχει νόημα, αλλά θα ήθελα να τους πω μια μεγάλη συγγνώμη». Ο οδηγός του τανκ που μπήκε στο Πολυτεχνείο δεν θα ξεχάσει τη νεαρή φοιτήτρια που τραυματίστηκε σοβαρά κατά την εισβολή του τανκ, την καθηγήτρια - σήμερα - του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρία Πέπη Ρηγοπούλου. «Πιστεύω ότι αν τη δω σήμερα, δεν θα ξέρω τι να της πω. Πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια πέρασε από το μυαλό μου να τη συναντήσω, αλλά σταματούσα. Θα ήθελα να τη δω, να της πω... Δεν τολμάω όμως. Τα λόγια δεν σβήνουν τις πράξεις».

Σίγουρα υπάρχουν δεκάδες παιδιά της εποχής εκείνης που αισθάνονται την ίδια ντροπή, για τη στάση τους είτε υπηρετούσαν στις επίλεκτες ομάδες της χούντας (ΕΣΑ, ΛΟΚ, τεθωρακισμένα κλπ), είτε σε άλλες θέσεις στο στρατό ή στα σώματα ασφαλείας. Υπάρχουν βεβαίως κι εκείνοι που δεν μετάνιωσαν ποτέ και είναι υπερήφανοι για τα όσα έγιναν στην επταετία. Οι νοσταλγοί, αυτοί που στελέχωσαν ακροδεξιά, φασιστικά, νεοναζιστικά μορφώματα. Αυτοί που θυμούνται ότι χαίρονται και διαστρεβλώνουν την ιστορία, με δήθεν μαρτυρίες και θεωρίες βγαλμένες από το δικό τους αλμανάκ του μίσους. Όμως, ο λαός δεν ξεχνά. Ή μάλλον δεν πρέπει να ξεχνά...

 

* Τα αποσπάσματα της συνέντευξης του Α. Σκευοφύλαξ είναι από τη συνέντευξη που είχε δώσει στον Κώστα Χατζίδη και η οποία δημοσιεύτηκε στις 9/11/2003 στο ΒΗΜΑ.

 

 

Το ιστορικό μήνυμα των ημερών


 

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ηταν φυσικό επακόλουθο της κατάστασης που είχε δημιουργήσει στη χώρα η δικτατορία. Οι λαϊκές ελευθερίες και τα πολιτικά δικαιώματα, ατομικά και συλλογικά, είχαν μπει στον γύψο.

Η εξουσία στηριζόταν στην ανεξέλεγκτη βία των οργάνων της χούντας, στα όπλα και στον φόβο που αυτά προκαλούσαν. Κατά συνέπεια, αργά ή γρήγορα θα εκδηλωνόταν -και κάποια στιγμή θα κορυφωνόταν- η αντίδραση και αντίσταση των καταπιεσμένων. Η αντιδικτατορική πάλη, σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας, βρήκε την κορύφωσή της στο Πολυτεχνείο.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ένωσε, τότε, κόμματα και οργανώσεις που είχαν μεταξύ τους θεμελιώδεις διαφορές. Συσπείρωσε έναν ολόκληρο λαό ενάντια στο καθεστώς για την ανάκτηση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του. Για δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία.

Η εξέγερση έγινε δυνατή όχι γιατί παραμερίστηκαν οι διαφορές αλλά γιατί κυριάρχησε η ενότητα για τον κοινό στόχο. Οταν ένα αγαθό όπως η ελευθερία και η δημοκρατία εκλείπει ή κινδυνεύει, δεν υπάρχει καμία δύναμη που να μπορεί να εμποδίσει την ενότητα για τη διεκδίκησή του ή την προάσπισή του.

Το Πολυτεχνείο ενώνει και σήμερα. Οχι γιατί έχουμε χούντα ή κάτι ανάλογο. Ενώνει γιατί αυτή η κυβέρνηση επενδύει στην αστυνομική βία και καταστολή, στον αυταρχισμό, στην περιστολή των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών, για να προωθήσει την πολιτική της.

Εν μέσω πανδημίας πέρασε νόμο για την απαγόρευση των συγκεντρώσεων και προωθεί την κατάργηση του οκταώρου και το ξήλωμα συνδικαλιστικών ελευθεριών. Αξιοποιεί την πανδημία επιδοτώντας την ανεργία, προωθώντας τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, καταργώντας κάθε εργασιακό δικαίωμα που είχε απομείνει από την εποχή των μνημονίων.

Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής είναι η απαγόρευση των συγκεντρώσεων για το Πολυτεχνείο με απόφαση του αρχηγού της αστυνομίας, η οποία κουρελιάζει το Σύνταγμα. Η κοινή αντίδραση σε αυτό των αριστερών και προοδευτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης και κοινωνικών οργανώσεων είναι απότοκο της πολιτικής της κυβέρνησης.

Και είναι το θετικό μήνυμα αυτών των ημερών. Το Πολυτεχνείο ενώνει και πάλι στον κοινό στόχο: στην προάσπιση όσων διακυβεύονται. Ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης, που καυχιέται πως διαβάζει Ιστορία -αν όντως διαβάζει- θα έπρεπε να το περιμένει.

 

Από την Εφημερίδα των Συντακτών - Nov 17, 2020

 

Κυριακή, Νοεμβρίου 15, 2020

Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία ή Θάνατος της Δημοκρατίας;


 

Το κείμενο που διαβάζετε είναι ίσως το πιο επώδυνο που έχω γράψει τα 30 χρόνια της δημοσιογραφικής μου πορείας. Όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα χρειαστεί να παραθέσω τα παρακάτω:

«Απαγορεύονται σε όλη την επικράτεια, όλες οι δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις, από 15 έως 18 Νοεμβρίου, σύμφωνα με απόφαση του αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας.

Λόγω των επιτακτικών αναγκών αντιμετώπισης σοβαρού κινδύνου δημόσιας υγείας και στο πλαίσιο των έκτακτων μέτρων για την αντιμετώπιση της διασποράς του κορωνοϊού COVID-19, με απόφαση του αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, απαγορεύονται σε όλη την επικράτεια, όλες οι δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις, στις οποίες συμμετέχουν (4) ή περισσότερα άτομα, από 06:00 ώρα της 15ης Νοεμβρίου έως και την 21:00 ώρα της 18ης Νοεμβρίου 2020.

Για τους παραβάτες, υπό την επιφύλαξη της εφαρμογής άλλων κυρώσεων που προκύπτουν από την κείμενη νομοθεσία, προβλέπονται οι ακόλουθες κυρώσεις:

  • διοικητικό πρόστιμο 5.000 ευρώ στα νομικά πρόσωπα και 3.000 ευρώ στα φυσικά πρόσωπα, που διοργανώνουν δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις και
  • διοικητικό πρόστιμο 300 ευρώ στα πρόσωπα που παραβιάζουν την απαγόρευση συμμετέχοντας σε δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις».

Πρόκειται για διαταγή της Ελληνικής Αστυνομίας. Μία διαταγή πρωτοφανή για τα μεταπολιτευτικά χρονικά που ποδοπατάει κάθε έννοια δικαίου, κάθε δημοκρατική αξία με πρόσχημα την πανδημία.

Ερχεται δε λίγα μόνο 24ωρα μετά το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εφιστά την προσοχή στα κράτη-μέλη για τον «κίνδυνο κατάχρησης εξουσίας» από τις εθνικές κυβερνήσεις οι οποίες λαμβάνουν μέτρα έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση της πανδημίας και καλεί την Επιτροπή να εντείνει τις προσπάθειές της δια της νομικής οδού όπου χρειάζεται. Με το εν λόγω ψήφισμα που εγκρίθηκε με 496 ψήφους υπέρ, 138 κατά και 49 αποχές, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση του ΕΚ, οι ευρωβουλευτές ζητούν «οι έκτακτες εξουσίες να είναι απαραίτητες, αναλογικές, χρονικά περιορισμένες και να υπόκεινται σε δημοκρατικό έλεγχο».

Η εν λόγω διαταγή είναι χρονικά περιορισμένη αλλά δεν είναι ούτε απαραίτητη ούτε αναλογική πολύ δε περισσότερο δεν υπόκεινται σε κανέναν δημοκρατικό έλεγχο. Αντίθετα είναι η πιο ανελέητη, πιο αδυσώπητη καταπάτηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας από την 21η Απριλίου και μέχρι σήμερα. Και αποτελεί προοίμιο κατάλυσης του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Είναι πλέον καθήκον του κάθε πολίτη να υπερασπιστεί τη Δημοκρατία και το Σύνταγμα της Ελλάδας με κάθε τρόπο που δεν θα θέτει σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή των συμπολιτών του όμως ταυτόχρονα θα δείχνει για μία ακόμη φορά στην πολύχρονη ιστορία του ότι αυτός ο λαός, αυτή η κοινωνία δεν πρόκειται να δεχτεί καμία εκτροπή από τη Δημοκρατία και τις αρχές της. Η πανδημία δεν μπορεί να λειτουργήσει ως άλλοθι αυτού του εγκλήματος. Ούτε βέβαια και τα εγκληματικά λάθη και οι παραλείψεις της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του δεύτερου κύματος στο οποίο οδηγηθήκαμε επειδή έβαλε την υποτιθέμενη διάσωση της οικονομίας πάνω από τις ζωές των πολιτών.

Το σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» γίνεται και πάλι επίκαιρο όσο ποτέ τα τελευταία 47 χρόνια.

Του Αντρέα Παναγόπουλου

Πηγή: libre.gr - Nov 15, 2020

 

 

Δικαστές - Εισαγγελείς: Αντισυνταγματική η απόφαση για Πολυτεχνείο, να ανακληθεί άμεσα

 

 

 

Σφοδρή αντίδραση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων στην πρωτοφανή τετραήμερη απαγόρευση των δημόσιων υπαίθριων συναθροίσεων.

Η ΕΔΕ υπογραμμίζει ότι η συγκεκριμένη απόφαση είναι αντισυνταγματική και θα πρέπει να ανακληθεί άμεσα.

Εξηγώντας επισημαίνει τις διατάξεις του άρθρου 11 του Συντάγματος όπου ορίζεται ότι «υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής γενικά αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια…».

Σύνταγμα και απαγόρευση συναθροίσεων

Με την υπ’ αριθμό 1029/8/18 (ΦΕΚ 5046 Β’/ 14-11-2020) απόφαση του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας αποφασίστηκε η απαγόρευση όλων των δημόσιων υπαίθριων συγκεντρώσεων στο σύνολο της Επικράτειας για το διάστημα από 15 Νοεμβρίου και ώρα 06.00’ μέχρι 18 Νοεμβρίου 2020 και ώρα 21.00’, στις οποίες συμμετέχουν 4 ή και περισσότερα άτομα με την απειλή επιβολής κυρώσεων.  

Το άρθρο 11 παρ. 2 του Συντάγματος ορίζει ότι «υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής γενικά αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια…». 

Η γενική απαγόρευση δεν παύει και αυτή να αφορά συγκεκριμένη συνάθροιση η οποία έχει εξαγγελθεί για ορισμένο τόπο και χρόνο με το ένα ή άλλο περιεχόμενο.

Δεν μπορεί να επεκταθεί σε απαγόρευση και κάθε άλλης συνάθροισης σε ολόκληρη γεωγραφική περιοχή (πχ σε Νομό ή πολύ περισσότερο σε όλη την Επικράτεια) διότι τούτο θα ισοδυναμούσε με αναστολή της ισχύος του άρθρου 11 του Συντάγματος κάτι που μόνο στις έκτακτες συνθήκες του άρθρου 48 του Συντάγματος (κατάσταση πολιορκίας) μπορεί να συμβεί (Σβώλου/Βλάχου, Το Σύνταγμα της Ελλάδος , Β’ , 1955, 228 και σε Κ. Χρυσόγονο, Ατομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, έκδ. 2006, 489). Η δε ερμηνευτική δήλωση του άρθρου 5 του Συντάγματος, την οποία επικαλείται η απόφαση του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, αφορά στη λήψη ατομικών διοικητικών μέτρων περιορισμού της ελεύθερης κίνησης (πχ θέση σε καθεστώς καραντίνας συγκεκριμένου πολίτη) και δεν βρίσκει έδαφος εφαρμογής στις μαζικές υπαίθριες συναθροίσεις για τις οποίες προβλέπει αποκλειστικά και μόνο το άρθρο 11.  Επιπρόσθετα θα πρέπει να τονιστεί, ότι για τις συναθροίσεις κατά την επέτειο του Πολυτεχνείου όπως και της Πρωτομαγιάς,  σύμφωνα με το άρθρο 3 παρ. 3 του ΠΔ 73/2020 που εκδόθηκε για τη ρύθμιση ειδικότερων θεμάτων του ν. 4703/2020,  δεν οφείλεται γνωστοποίηση στις Αρχές.

Η Πολιτεία οφείλει να προστατεύσει τη δημόσια υγεία μέσα στις συνθήκες της πανδημίας, χωρίς να υπερβαίνει τα όρια του Κράτους Δικαίου.  Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων θεωρεί ότι η σχολιαζόμενη απόφαση για γενική απαγόρευση των συναθροίσεων σε όλη την Επικράτεια βρίσκεται εκτός  Συνταγματικού πλαισίου και θα πρέπει άμεσα να ανακληθεί.



efsyn.gr  - Nov 15, 2020

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More