Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Ιανουαρίου 02, 2026

«Έφυγε» ο Μιλτιάδης Λογοθέτης


 

Ο άνθρωπος που κατέγραψε, δίδαξε και υπερασπίστηκε τα Δωδεκάνησα - 

Σε ηλικία 95 ετών έφυγε από τη ζωή ο Μιλτιάδης Λογοθέτης, μια εμβληματική μορφή των γραμμάτων, της έρευνας και της πανεπιστημιακής ζωής της Δωδεκανήσου. Ένας άνθρωπος που συνέδεσε τη διαδρομή του με τη Ρόδο, τη Νίσυρο και ολόκληρο τον νησιωτικό χώρο του Αιγαίου, όχι μόνο ως επιστήμονας και δάσκαλος, αλλά ως ακούραστος καταγραφέας της ιστορικής μνήμης, της οικονομικής ζωής και των θεσμών του τόπου. 

Ο Μιλτιάδης Λογοθέτης γεννήθηκε το 1930 στο Βρασώβ της Ρουμανίας από γονείς δωδεκανησιακής / νισυριακής καταγωγής και έζησε την πρώτη παιδική ηλικία και τα προσχολικά του χρόνια στην κοσμοπολίτικη παροικία.Το 1936 πήγε για πρώτη φορά σχολείο στο Γερμανικό Σχολείο του Βρασώβ. Όμως ήδη από την επόμενη χρονιά, λόγω θανάτου του πατέρα, η μητέρα του παλιννόστησε με τους δύο γιους της στον τόπο καταγωγής στη Νίσυρο, όπου ο Μιλτιάδης, το 1947 τελείωσε το αρχικά ιταλόφωνο και στη συνέχεια ελληνόφωνο Σχολαρχείο (Ομήρειος Κοινοτική Σχολή Νισύρου) και στη συνέχεια η μητέρα με τους γιους μετακινήθηκαν στη Ρόδο, όπου το 1949 ο Μ.Λ. έλαβε το Απολυτήριο του Βενετοκλείου Γυμνασίου Ρόδου. 

Τόσο στη διάρκεια του σχολείου στη Νίσυρο όσο και στο γυμνάσιο στη Ρόδο, λόγω μηδενικών πόρων της οικογένειας, ο Μιλτιάδης έπρεπε να συμπληρώνει το εισόδημα της οικογένειας με παράλληλη απασχόληση. Είναι οι εποχές όπου η παιδική εργασία είναι καλοδεχούμενη στήριξη της οικογένειας. Η συνεχής εργασία / η συνεχής αναζήτησης εργασίας, οι σπουδές στην Πάντειο, οι μεταπτυχιακές σπουδές, οι επιμορφώσεις, η διδακτορική διατριβή, η ζωή στην αρχικά ιταλοκρατούμενη Ρόδο, στην ελληνική Αθήνα και στην ελληνική Ρόδο μετά την ενσωμάτωση είναι τα παράλληλα σύμπαντα μέσα στα οποία έζησε, σπούδασε, εργάστηκε ο Μιλτιάδης Λογοθέτης. 

Από νωρίς, η ενασχόλησή του προσανατολίστηκε και εδραιώθηκε σε θέματα και θεσμούς που αφορούν την οικονομική ανάπτυξη της Ρόδου, μέσω της βαριάς της βιομηχανίας, τον τουρισμό. Η διδακτορική του διατριβή αφορά τον τουρισμό στη Δωδεκάνησο και είναι η πρώτη διδακτορική στην Ελλάδα στο θέμα αυτό. Οι εργασιακές του εμπειρίες αποκτήθηκαν σε διευθυντικές θέσεις, θέσεις συμβούλου, αλλά και εκπαιδευτικές θέσεις με διδασκαλία σε σχολές διαφόρων επιπέδων και τύπων, όπως και στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.Παράλληλα, ο Μιλτιάδης Λογοθέτης κτίζει συστηματικά το αρχείο του σχετικά με οικονομικές δραστηριότητες της Δωδεκανήσου, της Ρόδου, του τόπου καταγωγής του και γράφει, γράφει, γράφει. 

Τα κείμενά του, σε αυτόνομες εκδόσεις ή σε συλλογικούς τόμους καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα με θέματα σχετικά με την οικονομία του τόπου, ειδικότερα με τον τουρισμό, αλλά και με την ιστορία του.Eπιλεκτικά παρατίθενται τα εξής:Η Ομήρειος Κοινοτική Σχολή Μανδρακίου Νισύρου στα χρόνια της δουλείας (1909-1945), 2007Οι κοινοτικοί θεσμοί στα Δωδεκάνησα κατά την περίοδο της δουλείας 1522-1945, (υπό έκδοση)Ο Δωδεκανησιακός Τύπος (1848-2008) – Συμβολή στη νεότερη και σύγχρονη ιστορία της Δωδεκανήσου, τόμος Α΄ (Ρόδος), τόμος Β΄ (Λοιπά Δωδεκάνησα), τόμος Γ΄ (Διασπορά), 2010, Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών (2012) και Βραβείο Μοσκόβη του Δήμου Αθηναίων (2011)Το Χρονικό μίας οικογένειας (2012)Τα έργα 1, 2, 3, 4 (και ιδιαίτερα το τρίτομο έργο αρ. 3) αντλούν από το αρχείο του Μιλτιάδη Λογοθέτη και από την έρευνά του σε άλλα δημόσια και ιδιωτικά αρχεία και φωτίζουν πλευρές και θεσμούς του τόπου (π.χ. ο τύπος στη Δωδεκάνησο και στη διασπορά), προσφέρονται δε για περεταίρω έρευνα. 

Αξίζει να σταθούμε στο έργο αρ. 4 (Το Χρονικό μίας οικογένειας). Το έργο αυτό περιγράφει μέσα σε πολύ σαφή ιστορικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, γεωγραφικά, γλωσσικά πλαίσια τις κινήσεις των μελών της οικογένειας Λογοθέτη (τρεις γενεές) από τη γενέτειρα, που είναι η μικροσκοπική και περίκλειστη Νίσυρος, στη Μικρά Ασία, στην Κωνσταντινούπολη, στην Οδησσό, στη Ρουμανία (Βαρσώβ) και πάλι πίσω στη Νίσυρο, στη Ρόδο, στην Αθήνα. Την κοινωνική οργάνωση των νησιών στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, τις οικονομικές και γεωκτημονικές δραστηριότητες στην μικρασιατική ακτή, τις πολλές γλώσσες που απάρτιζαν το γλωσσικό ρεπερτόριο των συνεχώς μετακινούμενων νησιωτών, τα σχολικά συστήματα, την εκκλησία ως πόλο κοινωνικής συσπείρωσης, τη ζωή στον τόπο σου, όταν αυτός αλλάζει χέρια. 

Για το έργο αρ. 3, ο Μιλτιάδης Λογοθέτης τιμήθηκε εις διπλούν: Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών (2012) και Βραβείο Μοσκόβη του Δήμου Αθηναίων (2011)Γενικά ο Μιλτιάδης Λογοθέτης είναι χορτασμένος από διακρίσεις τόσο από θεσμούς του κύρους της Ακαδημίας Αθηνών όσο και από μικρότερους φορείς.Η εμπλοκή του Μιλτιάδη Λογοθέτη στην διεκδίκηση ίδρυσης πανεπιστημιακών τμημάτων στη Ρόδο ήρθε φυσικώ τω τρόπω.Ο Μιλτιάδης Λογοθέτης, στις καλές εποχές της τουριστικής ανάπτυξης της Ρόδου διέβλεψε ότι η οικονομική ανάπτυξη της Ρόδου δεν αρκεί. Χρειαζόταν, και μάλιστα επειγόντως, ανάπτυξη της μορφωτικής υποδομής / θωράκισης του τόπου. Η στήριξη του στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ώστε αυτό να ιδρυθεί και η έγνοια του για την ανάπτυξή του είναι συνεχής και ειλικρινής. 


Με πληροφορίες από τη Ροδιακή. 

Διαβάστε ακόμα: Το Βιβλίο για το “Τουριστικό κύκλωμα” πανελλήνιου ενδιαφέροντος εκδόθηκε στη Ρόδο (Video) => https://rodorama.blogspot.com/2024/02/video.html

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 05, 2024

Τήλος: Τουρίστρια ζήτησε να… «πετάξουν πρόσφυγες στη θάλασσα» – «Αυτό το νησί δεν κάνει για εσάς», αντέδρασε η δήμαρχος


 

Στις δύο όψεις του νομίσματος του προσφυγικού – εκείνη της αλληλεγγύης και εκείνη όσων θεωρούν ότι πρέπει οι πρόσφυγες να αφήνονται στην τύχη τους ή να τους πετούν στην θάλασσα- αναφέρεται με ανάρτησή της η δήμαρχος του νησιού, Μαρία Καμμά με αφορμή ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στο νησί της Τήλου. 

Συγκεκριμένα, όπως έκανε γνωστό, την Τετάρτη 106 πρόσφυγες – ανάμεσά τους και πολλά παιδιά – μπόρεσαν να μεταφερθούν με ασφάλεια στο νησί. 

«Οι σκηνές που αντίκρισα προσωπικά, με διέλυσαν…» σημειώνει χαρακτηριστικά και συνεχίζει περιγράφοντας όσα έζησε: «Άντρες, κλαίγοντας και κρατώντας αρκετοί από αυτούς τα μικρά παιδιά τους αγκαλιά, να ευχαριστούν τους λιμενικούς και να προσπαθούν να τους φιλήσουν τα χέρια… Οι άντρες του λιμενικού σώματος με περίσσια προσοχή, να σηκώνουν παιδιά και τραυματισμένους και να τους κατεβάζουν από το πλοίο. Αστυνομικοί, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να είναι εκεί καθώς και κάτοικοι του νησιού να προσφέρουν από στεγνά ρούχα, ψωμί, παπούτσια και ότι άλλο μπορούσαν στα γρήγορα να φέρουν… Δυστυχώς πολλά παιδάκια και μωρά…» τόνισε.

Όπως σημειώνει η Μαρία Καμμά, την ίδια στιγμή, εμφανίστηκε μία γυναίκα – πιθανότατα τουρίστρια – η οποία ενοχλήθηκε από τις εικόνες. Μάλιστα ζήτησε από τη δήμαρχο «να πετάξουν στη θάλασσα» τους πρόσφυγες, σύμφωνα με όσα ανέφερε η ίδια.

«Αυτή ήταν η επιθυμία της “κυρίας”! Και αρχίζει να μου κάνει μαθήματα! Πως πρέπει να κρατήσουμε τη χώρα μας και τα εδάφη μας ελληνικά, πως είμαστε χριστιανοί και “αυτοί” δεν έχουν καμία θέση εδώ! Να τους διώξουμε, να τους πετάξουν στη θάλασσα, που μας τους κουβαλάνε στα νησιά μας, εννοώντας τους άντρες του λιμενικού σκάφους που μετέφερε 106 ανθρώπινες ψυχές, αυτό ήταν το έγκλημα τους! Για αυτό νευρίασε η γυναίκα ρε παιδιά! Παρακολουθούσε τους άντρες του λιμενικού οι οποίοι βοηθούσαν τα παιδάκια να κατέβουν από το σκάφος και αυτή νευρίασε γιατί αυτά δεν μιλούσαν ελληνικά και δεν ήταν χριστιανοπουλα! Εμείς τους ευχαριστούσαμε και εκείνη μόνο που δεν τους έβρισε!» υπογραμμίζει.

«Κυρία μου, αυτό το νησί δεν κάνει για εσάς!» καταλήγει η Μαρία Καμμά.


Πηγή: documentonews.gr

Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2023

Και σήμερα «εναλλακτικός τουρισμός»;




H εκάστοτε κάμψη του τουριστικού ρεύματος, η οποία δεν αποκλείεται να επανακάμπτει και κατά τα επόμενα χρόνια, οφείλεται σε ένα σύμπλεγμα αιτιών, τόσο εξωτερικών όσο και εσωτερικών που προκύπτουν από τη συναφή υποδομή της χώρας.

Τα ερεθίσματα για έναν τέτοιο προβληματισμό θα μπορούσαν να δοθούν σ’ ένα δεύτερο «σπίτι»: σ’ έναν χώρο μακριά από το καθημερινό πεδίο της εργασίας και συνάμα αρκετά κοντά στην οικογενειακή θαλπωρή και τις εγγενείς της φαντασιακές παραστάσεις. Μια μαθητεία στο «αναχωρείν» σημαίνει τη δυνατότητα να διπλασιάζεις τον κόσμο: πέρα απ’ αυτόν, που σε καθηλώνει στις ανάγκες και στους καταναγκασμούς του επιούσιου, διανοίγεται ένας δεύτερος που μπορεί να φέρει και τη σφραγίδα σου ή έστω την αγρύπνια σου. Μια παρόμοια στάση σαφώς καταγράφεται ως «ποιητική», που την αποδίδει με ευστοχία ο «Μικρός Ναυτίλος» του Ελύτη: πρόκειται για το «δικαίωμα» στις «αναπάλσεις» και «ανατάσεις» προς το «βαθύτερο νόημα ενός ταπεινού Παραδείσου, που είναι ο αληθινός μας εαυτός, το δίκιο μας, η ελευθερία μας, ο δεύτερος και πραγματικός ηθικός μας ήλιος».

Η «αναψυχή», σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν εξαντλείται στην αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης του ανθρώπου και, πολύ περισσότερο, δεν υποτάσσεται στην αναγκαιότητα του εργάσιμου χρόνου που προφανώς τη χρηματοδοτεί και την ενθαρρύνει. Είναι επίσης αντιληπτή η πολυσχιδής σήμερα εκμετάλλευση του «ελεύθερου χρόνου» στους κόλπους μιας «μαζικής κουλτούρας» που εμπορευματοποιεί ό,τι θα μπορούσε να αποτελεί αξία χρήσης και επομένως το μετατρέπει σε ανταλλακτική αξία. Η απάντηση στη γενικευόμενη τάση υπαγωγής τού υπό διάθεση στον εργάσιμο χρόνο, μολονότι συχνά ελλιπής και αποσπασματική, θα μπορούσε να συνδέεται με τα στοιχεία μιας νέας ευαισθησίας που συνάγονται από νέες μορφές συλλογικότητας μέσα σε «στέκια» ή «περιβόλια» αναψυχής και θα τείνουν να καταστούν εστίες πολιτικής παιδείας και κοινωνικών αντισωμάτων. Μάλλον οι επισημάνσεις αυτές μας φέρνουν πολύ κοντά στην πρόβλεψη των Grundrisse, ότι ο «ελεύθερος χρόνος και όχι ο χρόνος εργασίας συνιστά το μέτρο του πλούτου» (Marx 1857/1858: 597).

Είναι, τέλος, προφανές ότι μια τέτοια νοοτροπία προϋποθέτει, ευρύτερα, την άρνηση των κενών ιδεολογικών σχημάτων, την κριτική της «ανάπτυξης», την απόρριψη των καταναλωτικών προτύπων (ανάμεσα στα συνθήματα του γαλλικού Μάη ήταν: «Δεν πάω διακοπές στη Μύκονο»), την απομύθευση του πλέγματος των αναγκών και της θεσμικής τους ιεράρχησης, την αντικατάσταση του μέλλοντος από το παρόν και τη μεταφορά του ατημέλητου και αστοίχητου στο κέντρο των κοινωνικών ζυμώσεων και αναζητήσεων. Πρόκειται, μάλλον, για να θυμηθούμε πάλι τον «Μικρό Ναυτίλο», για το «ειδικό θάρρος» που μας προσφέρει η αυτοαξιοποίηση του ανθρώπου: «γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη κι όταν ουρανός δεν υπάρχει...» (1986: 53).

H εκάστοτε κάμψη του τουριστικού ρεύματος, η οποία δεν αποκλείεται να επανακάμπτει και κατά τα επόμενα χρόνια, οφείλεται σε ένα σύμπλεγμα αιτιών, τόσο εξωτερικών (που συνδέονται με τις επιλογές και τον ανταγωνισμό των μονάδων της «τουριστικής βιομηχανίας» στη Δ. Ευρώπη) όσο και εσωτερικών που προκύπτουν από τη συναφή υποδομή της χώρας. H συζυγία αυτή των αιτιών παρακάμπτει τη συνωμοτική αντίληψη της ιστορίας («για όλα φταίνε οι ξένοι») και θέτει ενώπιον των ευθυνών τους όσους εμπλέκονται, από τον αρμόδιο κυβερνητικό παράγοντα ώς το τελευταίο γκαρσόνι, σ’ αυτή τη σύνθετη διεργασία.

Υπάρχουν γεωγραφικά διαμερίσματα που διαθέτουν το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στην επικράτεια. Ακριβώς σ’ αυτούς τους χώρους, τουλάχιστον, θα ανέμενε κανείς τη σθεναρή παρέμβαση, από την πλευρά του κράτους και των θεσμών της τοπικής αυτοδιοίκησης, στα πεδία της επιστήμης και της υγείας, της εκπαίδευσης και της πληροφόρησης, της επικοινωνίας και της προστασίας του περιβάλλοντος, της αβίαστης παροχής υπηρεσιών και της συνεχιζόμενης εκπαίδευσης, των σχέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα, της πολιτισμικής ιθαγένειας κ.λπ. Πρόκειται προφανώς για ένα πολύπλευρο δίκτυο δεικτών, στους οποίους η ποσοτική και η ποιοτική παράμετρος εμφανίζεται συχνά από υπολογίσιμη έως αμελητέα. Σε κάθε περίπτωση, επαναφέρει με πιεστικό τρόπο το ζήτημα της ποιότητας ζωής που ενυπάρχει στους χώρους αυτούς, τόσο για τους παραθεριστές όσο και για τους παραχειμάζοντες. Τηρουμένων των αναλογιών, ο προβληματισμός αυτός τίθεται και για τα μικρά νησιά, όπως οι Λειψοί, μια και η συσχέτιση των ορίων και των μεγεθών της οικονομίας δεν παρακάμπτει τη διαρκή αναζήτηση της ποιότητας ζωής.

O εργασιακός χρόνος των περισσότερων κατοίκων των περιοχών που αποτελούν αυτοτελείς προορισμούς διαστέλλεται για περίπου ένα εξάμηνο και αφορά τον τριτογενή τομέα της οικονομίας, στον ευρύτερο όσο γίνεται δακτύλιό του και όχι μόνο. Εκείνο ίσως που αποσιωπάται είναι ότι δεν πρόκειται για δύο παράλληλα και έτσι ουδέποτε συναντώμενα εξάμηνα χρονικά διαστήματα, αυτό του «καλοκαιριού» και το άλλο του «χειμώνα». Γιατί ο τρόπος που δομείται το πρώτο επηρεάζει και συνδιαμορφώνει την τροχιά και το περιεχόμενο του δευτέρου. Πάντως αυτή η «necropolis», με τη χειμωνιάτικη μελαγχολία, προσιδιάζει στους τόπους των θερινών αποκλειστικά διακοπών («θέρετρα») και όχι στις ορεινές περιοχές που προσελκύουν φιλοξενούμενους χειμώνα - καλοκαίρι, αρκεί να μην υπάρξει κάποια «αθέατη» ταξιδιωτική νότα που να τους αποτρέπει από μια τέτοια ανάπαυλα. Με παρόμοιο τρόπο και οι μικροί προορισμοί, όπως το νησί που μας φιλοξενεί με τις περιορισμένες διαθέσιμες κλίνες (περίπου τριακόσιες), με δυσκολία θα μπορούσε να διεκδικήσει την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου, ακριβώς για να καταστεί ανθεκτικότερη η οικεία υποδομή στη διακύμανση της ιστορίας. Σε κάθε περίπτωση, οι «βαλίτσες του Οκτώβρη» (Μαρκίδης 1985: 72), με το πέρας της τουριστικής περιόδου, αποπνέουν τη βεβαιότητα ότι θα ξανάρθει το καλοκαίρι:

«το νησί θα βγάλει βιαστικά τις αντίκες του απ’ το ντουλάπι
ο καθένας θ’ ανοίγει τις πληγές του και τις μεγάλες γάζες της μοναξιάς»
(βλ. «Εντεχνος βίος», 2023: 406, 407, 408, 409).

Πρόκειται να συνεχίσω: τι είδους «μεταμοντέρνος» «εναλλακτικός τουρισμός» προαλείφεται στο κέντρο μεγαλουπόλεως με προστατευμένα «στέκια» «αριστοκρατών» και συνάμα απροστάτευτα «επαιτών»; Και οι «ντόπιοι» πού θα κινούνται; 

 
Παναγιώτης Νούτσος

*Ομότιμος καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής φιλοσοφίας του Παν/μίου Ιωαννίνων 



Πηγή: www.efsyn.gr

Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2023

Ρόδος: 28η Οκτωβρίου 2023, Στα πάρκα...




Σοβαρό εξακολουθεί να παραμένει το θέμα των μεταναστών που βρίσκονται στα πάρκα της Ρόδου, καθώς, ελάχιστη ώρα μετά το πέρας της παρέλασης βρέθηκαν εκ νέου στο πάρκο του ταχυδρομείου. 

Στο παρκάκι δίπλα στο Ταχυδρομείο και στα πεζοδρόμια του δρόμου μεταξύ ΕΛΤΑ και κτιρίου που στεγάζει στρατό και αστυνομία βρίσκονται κατά γης παιδιά, γυναίκες και άνδρες, πάνω σε χαρτόκουτα σε κατάσταση που προκαλεί θλίψη και αγανάκτηση. 

Η πολιτισμένη και αναπτυγμένη Ρόδος δεν μπορεί να δώσει στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης για τις τρεις, τέσσερις μέρες που θα μείνουν στην πόλη μας. 

Πριν από χρόνια ο τότε δήμαρχος Ρόδου είχε δώσει λύση στα σφαγεία τα οποία στην συνέχεια κάποιοι άλλοι τα δυσφήμισαν και στο τέλος τα έκλεισαν. 

΄Ηταν μια κάποια λύση για τους ανθρώπους αυτούς αλλά και για την πόλη...

Τώρα τι; 

Απολύτως τίποτα! Και οι σκηνές του Χατζημάρκου έμειναν αμανάτι κατόπιν εισαγγελικής εντολής!.

Δεν ήταν και λύση, πως να το κάνουμε, χωρίς τι βασικές υποδομές. 

Τώρα θα πείτε τις έχουν στα πάρκα και στους δρόμους της πόλης; 

Φυσικά και όχι! 

Εκείνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι το κράτος, τοπικό, κεντρικό, δεν έχει σημασία, όταν θέλει να αντιμετωπίζει ένα ζήτημα το αντιμετωπίζει. 

Αυτό έχει δείξει η ίδια η ζωή ανεξαρτήτως του "δεν είναι αρμοδιότητα μου αλλά σας σώζω" και άλλα τέτοια τσιτάτα που τα ακούμε συνεχώς χωρίς αντίλογο και ανέξοδα. 

Τοπική ηγεσία κατώτερη των περιστάσεων μόνο με φανφάρες και παράτες! ΄Ολοι αυτοί που ανέβηκαν στην εξέδρα περνώντας από το παρκάκι, πόσο περήφανοι είναι άραγε; 

Θα πείτε τώρα με τι ασχολούμαστε...






Με πληροφορίες και παρατηρήσεις από το verena.gr και rodiaki.gr

Παρασκευή, Ιουνίου 30, 2023

Ο Αλέξης Τσίπρας έφυγε με μια μοτοσυκλέτα



Το "πώς μπήκε στην πολιτική και πώς είναι τώρα", είναι ένα διαχρονικό ερώτημα του λαού για τους πολιτικούς του ηγέτες. Ο Αλέξης Τσίπρας παραμερίζει από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ χωρίς να έχει αλλάξει πολύ από τότε που ξεκίνησε. Αυτό με τα θετικά του και τα αρνητικά του στη χώρα των "τζακιών" είναι σπάνιο.  


Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και τέως (πλέον) πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ, πήρε μια απόφαση που θα χαροποιήσει πολλούς από τους πιο φανατικούς πολέμιούς του και μπορεί και κάποιους ψεύτικους φίλους. 

Η παραίτησή του είναι μια γενναία απόφαση, ταιριαστή με την τόλμη που επέδειξε σε πολλές δύσκολες συγκυρίες, στο παρελθόν. Δεν είναι εύκολο να αποχωρείς από την ηγεσία του κόμματος, που ουσιαστικά επανίδρυσες και μάλιστα σε τόσο μικρή (πολιτικά) ηλικία. 

Οι πολιτικοί του αντίπαλοι μπορούν να απολαύσουν τη στιγμή σε κάποιο από τα δεκάδες ακίνητά τους.

Μια ματιά στο Πόθεν Έσχες του κ. Τσίπρα φαίνεται ότι δίνει μια σπάνια απάντηση σε ένα διαχρονικό ερώτημα του ελληνικού λαού για τους πολιτικούς.

"Πώς μπήκε στην πολιτική και πώς είναι τώρα ή πώς βγαίνει";

Οφειλές, επενδύσεις στο μηδέν, δυο ακίνητα και δυο οχήματα, μεταξύ των οποίων και η περίφημη μοτοσυκλέτα με την οποία μετακινούνταν πριν ασκήσει εξουσία.

Όχι και άσχημα σε μια χώρα, που η πολιτική αποτελεί για πολλούς όχημα πλουτισμού και δίνει μια καλή εικόνα εξέλιξης των ανισοτήτων.

Φυσικά αυτό δύσκολα θα φτάσει στον λαό, χάρη σε μια ασφυκτικά ελεγχόμενη δημόσια σφαίρα. Μια μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, θα γνωρίζει περισσότερα για τη δήθεν "βίλα στο Σούνιο", για το ότι δήθεν "πήρε το σπίτι που διαμένει σε πλειστηριασμό" ή για τους... κομάντος στις Μαλδίβες.

Χυδαία ψέματα, που είναι μια μικρή γεύση μιας πολιτικής δολοφονίας διαρκείας, τόσο οργανωμένης και καλοπληρωμένης, που μόνο με όσα είχαν γίνει κατά του Ανδρέα Παπανδρέου το 1989 μπορεί να συγκριθεί.

Η άνοδος και η φθορά

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Αλέξης Τσίπρας, ήταν πολιτικό τέκνο της οργής, που προκάλεσαν τα μνημόνια. Ο άνθρωπος του πεπρωμένου από το 2012 και μετά όταν ζήσαμε τον πολιτικό σεισμό, που διέλυσε ένα πολιτικό Status quo πολλών ετών.

Οι επικριτές του, λένε ότι αν δεν υποσχόταν σκίσιμο μνημονίων, αν δεν διαπραγματευόταν και αν δεν έκανε το δημοψήφισμα, η Ελλάδα θα είχε γίνει παράδεισος ήδη από το 2014.

Μόνο λωτοφάγος θα μπορούσε να πιστέψει κάτι τέτοιο. Όλοι θυμούνται τη μαυρίλα εκείνης της εποχής και φυσικά τον τρόμο του 2015 και των capital controls. Δεν γίνεται να θυμάσαι το ένα και να ξεχνάς το άλλο, ούτε να ρίχνεις το ανάθεμα για όλα σε αυτόν που κυβέρνησε 4,5 χρόνια, παραλαμβάνοντας μια χρεοκοπημένη χώρα.

Ο ρόλος του Τσίπρα στη μετάβαση από τη μνημονιακή στη μέταμνημονιακή εποχή θα αποτιμηθεί από τον ιστορικό του μέλλοντος, είναι όμως δύσκολο να μη δει κανείς ότι η εκτόνωση, που επέφερε στην ελληνική κοινωνία εντός πολιτικών πλαισίων, είναι μια ανεκτίμητη προσφορά.

Το ίδιο ισχύει και για τη Συμφωνία των Πρεσπών, που πέρα από τη λύση ενός εθνικού ζητήματος, που μας ταλαιπώρησε για χρόνια, είναι και ένα παράδειγμα του πώς πρέπει να λειτουργεί ένας πολιτικός ηγέτης. Μεθοδικά, αταλάντευτα και χωρίς να νοιάζεται για το πολιτικό κόστος.

Είναι γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας, δεν δρούσε πάντοτε έτσι. Έκανε πολλά λάθη με κύρια συνισταμένη από ένα σημείο και μετά την κακή διαχείριση του χρόνου ως προς τη λήψη αποφάσεων.

Η σχεδόν ερωτική σχέση που απέκτησε με μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού, άντεξε πολλά. Αθέτησε τη βασική του υπόσχεση, το σκίσιμο των μνημονίων, συμμάχησε με τους ΑΝΕΛ (πραγματικό στίγμα για την Αριστερά), έκανε το "ΟΧΙ" του δημοψηφίσματος "Ναι" και ψήφισε το μνημόνιο, είδε το κόμμα του να διασπάται και τον κομματικό μηχανισμό του να διαλύεται, λοιδορήθηκε από πρώην συντρόφους του.

Επίσης ανέχθηκε συμπεριφορές που εξόφθαλμα έπληξαν το κόμμα του και τον ίδιο και ως κυβέρνηση και κυρίως ως αντιπολίτευση. Τα έβαλε με τα λιοντάρια και τον έφαγαν οικείοι κοριοί.

Ωστόσο αν αναλογιστούμε τα όπλα που είχε στη διάθεσή του, το ξεκίνημά του, τον συντονισμένο πόλεμο που δέχθηκε από ΜΜΕ και συμφέροντα, το ότι δεν προερχόταν από πολιτικό τζάκι (ο μόνος πρωθυπουργός στη Μεταπολίτευση μαζί με τον Κώστα Σημίτη), αυτά που πέτυχε, μοιάζουν με θαύμα.

Όμως τα θαύματα στην πραγματική ζωή δεν διαρκούν και οι ηρωικές ιστορίες έχουν αίσιο τέλος μόνο στο σινεμά.

Η έντιμη παραίτηση

Ο μοναχικός δρόμος του Τσίπρα, έχοντας απέναντί του μια δύναμη πυρός χωρίς όρια, σε έναν πόλεμο χωρίς κανόνες και φυσικά και με δικά του λάθη, θα οδηγούσε τελικά σε μια οδυνηρή ήττα.

Το τέλος ίσως δεν είναι αυτό που φανταζόταν ο ίδιος ο Τσίπρας, ωστόσο στην ιστορία θα καταγραφεί κάτι πολύ σημαντικό, που ίσως τώρα μοιάζει με "χρύσωμα χαπιού" για έναν πολιτικό στα 49 του. Έντιμος ήρθε και έντιμος παρέμεινε και πέτυχε πολλά περισσότερα από όσα πιθανότατα θα φανταζόταν ότι θα πετύχει σε μια πολιτική διαδρομή που ξεκίνησε από τις μαθητικές κινητοποιήσεις του 1990-91 και συνεχίστηκε με μια απαγόρευση αποβίβασης στο λιμάνι της Ανκόνας το 2001, πριν έρθει λίγα χρόνια αργότερα στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Σε κάθε περίπτωση, η αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι μια απόφαση που έρχεται ως αποτέλεσμα της λαϊκής ετυμηγορίας και η κίνησή του αυτή δείχνει σεβασμό στη θέληση των πολιτών. 

Μάνος Χωριανόπουλος *

* Ο Μάνος Χωριανόπουλος είναι Διευθυντής του News 24/7. Στην 24Media βρίσκεται από τον Μάιο του 2007. Έχει διατελέσει Διευθυντής Σύνταξης του News 247.gr και Διευθυντής της εφημερίδας "Έθνος.



Παρασκευή, Οκτωβρίου 14, 2022

Αλέξανδρος Νικολαΐδης: Σε δημοπρασία τα μετάλλια του για να βοηθήσει παιδιά – «Αξίζει κάθε κλωτσιά που έφαγα»


Συγκλονίζει το τελευταίο μήνυμα του δις Ολυμπιονίκη και αναπληρωτή εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξανδρου Νικολαϊδη, που έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 43 ετών, έπειτα από μάχη με σπάνια μορφή καρκίνου. Ο Αλ. Νικολαΐδης, στο συγκλονιστικό μήνυμα που αναρτήθηκε στα Social Media, εξέφραζε την επιθυμία του να βγουν σε δημοπρασία τα ολυμπιακά μετάλλια που κατέκτησε σε Αθήνα και Πεκίνο και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για παιδιά…

Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Αν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκοπό, εγώ έχω αποφασίσει ποιος θα είναι αυτός. Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στην ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα. Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνο, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες. Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου.

Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου.

Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου».

Διαβάστε επίσης: Πέθανε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης: Η συγκλονιστική ανάρτηση στα Social Media

Δευτέρα, Νοεμβρίου 15, 2021

Από την Ολλανδή δημοσιογράφο στην Ναταλία Γερμανού


 

 

 

Αφού ολοκλήρωσαν τη «δολοφονία χαρακτήρα» της Ολλανδής δημοσιογράφου Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ που ρώτησε τον πρωθυπουργό για τα push backs, ανέλαβαν να συντρίψουν την Ναταλία Γερμανού που κάλεσε στην εκπομπή της τον διασώστη προσφύγων Ιάσονα Αποστολόπουλο.

Η «Ομάδα Αλήθειας» της ΝΔ έδωσε το σύνθημα: «Κάποιοι φαίνεται πως θέλουν να περάσουν τον Αποστολόπουλο, που θέλει ανοιχτά σύνορα και την χώρα "μπάτε σκύλοι αλέστε", ως πρότυπο ανθρωπιάς και ανιδιοτέλειας. Εμείς θα προτείναμε μια από αυτές τις εκπομπές να αφιερώσουν και λίγο τηλεοπτικό χρόνο στους άνδρες και τις γυναίκες του Λιμενικού που δίνουν καθημερινά αγώνα εκεί έξω, να κρατήσουν την πατρίδα ασφαλή».

Τη σκυτάλη πήραν δεξιά και ακροδεξιά τρολς που επιτέθηκαν στην παρουσιάστρια με μένος και συστηματικότητα.

Ο λόγος είναι ότι η Ναταλία Γερμανού έδωσε βήμα σε ένα πρόσωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην προστασία των κατατρεγμένων που προσπαθούν να φτάσουν στην Ευρώπη διασχίζοντας το Αιγαίο.

Η παρασημοφόρησή του από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας είχε ματαιωθεί, ύστερα από πιέσεις στελεχών του κυβερνώντος κόμματος, λόγω επικριτικών δηλώσεών του για τη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη και τις επαναπροωθήσεις.

Η Ναταλία Γερμανού επέλεξε να κάνει μια συζήτηση η οποία είναι δυσάρεστη για το Μέγαρο Μαξίμου. Το γεγονός ότι προβλήθηκε σε μια εκπομπή υψηλής τηλεθέασης και επιρροής προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερο εκνευρισμό. Γιατί την Ναταλία Γερμανού δεν μπορούν να την απαξιώσουν εύκολα ως «ΣΥΡΙΖΑία», ως ακραία ή ως εθνομηδενίστρια. Εχει κοινό, δεν την ελέγχουν και δεν τους φοβάται.

Αυτο είναι κάτι που δεν το έχουν συνηθίσει, δεν το ανέχονται αλλά και δεν μπορούν να το αποτρέψουν. Και έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, δεν είναι εύκολο να φτιάξουν νέα «λίστα Πέτσα» ειδικά για τις ψυχαγωγικές εκπομπές. 

 

tvxs.gr 



 

Παρασκευή, Ιουλίου 30, 2021

«Πάνω στα κύματα σφυρηλατήθηκε η νοημοσύνη του ανθρώπου»


 

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση. 

«Οι βιολόγοι απέδειξαν πως η ζωή γεννήθηκε στο αρμυρό νερό, για να ξεστρατίσει αργότερα στη στεριά. Το ίδιο και οι κοινωνιολόγοι επιμένουν ότι ο χερσαίος άνθρωπος έγινε αμφίβιος και χίμηξε στην θάλασσα, να βρει τον πολιτισμό.

Πως ό,τι ωραίο και ανώτερο κερδίσαμε, η θάλασσα μας το ‘δωσε - Ο μεγάλος τούτος δρόμος της πανανθρώπινης επικοινωνίας, που μας ανοίγει τις πύλες της γνώσης. Πάνω στα κύματα της δεν κυκλοφορεί μονάχα ο υλικός, μα κι ο ηθικός πλούτος της γης.

Ο ναύτης, στα μακρινά λιμάνια, μαζί με τη σερμαγιά, εμπορεύεται και τις ιδέες του Γυρνώντας στην πατρίδα, δεν φέρνει μόνο το καράβι του φορτωμένο πραμάτειες ζωτικές, αλλά και το μυαλό του γεμάτο νοήματα ενός άλλου κόσμου.

Πάνω στα κύματα σφυρηλατήθηκε η νοημοσύνη του ανθρώπου». 

 

koutipandoras.gr 

 

Κυριακή, Μαΐου 24, 2020

Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο Γιώργος Νισύριος από την Κάρπαθο

Έφυγε από τη ζωή σήμερα ο Γιώργος Νισύριος, πρώην νομαρχιακός σύμβουλος Δωδεκανήσου και επί σειρά ετών στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και υποψήφιος βουλευτής Γιώργος Νισύρος.

Ο ίδιος έδωσε σκληρή μάχη με σοβαρά προβλήματα υγέιας που αντιμετώπισε το τελευταίο διάστημα. Ήταν ένας άνθρωπος αγαπητός και γνωστός στα Δωδεκάνησα και είχε αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμα της προσφοράς του, από τις θέσεις του Νομαρχιακού Συμβούλου Δωδεκανήσου, του  διοικητή του Κέντρου Υγείας Καρπάθου και του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου Καρπάθου όπου είχε υπηρετήσει.

Σε ανακοίνωση που ανήρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook o φίλος τους και επί σειρά ετών συνοδοιπόρος του στην αυτοδιοίκηση Μιχάλης Μπαριανάκης, αναφέρει:

"Έφυγε σήμερα από την ζωή ο Γιώργος Νισύριος,ένας αδελφός πραγματικός, καλός φίλος,άριστος οικογενειάρχης,επιστήμονας,Άνθρωπος της προσφοράς όπου και αν ασχολήθηκε.

Έντιμος,σοβαρός , με ήθος,και αποτελεσματικότητα. Μαζί με τον Τζώρτζη όπως όλοι τον γνωρίζουν στην Κάρπαθο,είμασταν συνοδοιπόροι στο Νομαρχιακό Συμβούλιο από το 2002-2010,στη συνέχεια ασχολήθηκε με τον πρώτο βαθμό της Αυτοδιοίκησης και από το 2010-2019 διετέλεσε Πρόεδρος και Αντιδήμαρχος του Δήμου Καρπάθου.

Υπήρξε υποψήφιος Βουλευτής με την Νέα Δημοκρατία,και ήταν από τα στελέχη που άφησε την σφραγίδα του ,με την παρουσία του και τους αγώνες που έκανε μέχρι σήμερα. Είναι δύσκολο να το πιστέψω ότι δεν θα σε ξανά δω,δεν θα μιλήσουμε τηλεφωνικά,δεν θα συζητήσουμε πολιτικά,δεν θα σχολιάσουμε τα προβλήματα της καθημερινότητας για την αγαπημένη σου Κάρπαθο. Δεν έχω λόγια παρηγοριάς για να πω τα Συλλυπητήρια μου στην αγαπημένη σου γυναίκα Πόπη,τα παιδιά σου Θέμη,Ρηγοπούλα,Σοφία,Μανώλη,στα αδέλφια σου Γιάννη,Νίκο,Μιχαλάκη,Αλέξη,Μάνο και Ελπίδα!

Να είναι ελαφρύ το χώμα τής Καρπάθικης γης που θα σε σκεπάσει,αιώνια σου η μνήμη!

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ"


(Με πληροφορίες από τη Ροδιακή) - May 24, 2020

Σάββατο, Μαΐου 09, 2020

Ρόδος: Τα Δωδεκάνησα είπαν το τελευταίο «αντίο» στον δικό τους και όλης της Ελλάδας Δημήτρη Κρεμαστινό


Μέσα σε κλίμα συγκίνησης και με την παρουσία μόνο του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος τελέστηκε σήμερα το απόγευμα η εξόδιος ακολουθία του Δημήτρη Κρεμαστινού, στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ρόδου.

Η σορός του ετέθη σε λαϊκό προσκύνημα από τις 4 έως τις 5 το απόγευμα και στο χρονικό αυτό διάστημα, είχαν την ευκαιρία εκατοντάδες Ροδίτες (η είσοδος στον ιερό ναό επιτρέπονταν σε μικρές ομάδες) να πουν με τον δικό τους τρόπο το «στερνό» αντίο.

«Αθάνατος» φώναξε ο κόσμος που περίμενε έξω από τον Ευαγγελισμό μόλις έφθασε η σορός του Δημήτρη Κρεμαστινού ξεσπώντας σε παρατεταμένο χειροκρότημα.

Το προαύλιο είχε γεμίσει με στεφάνια, ξεχώριζαν αυτό της Φώφης Γεννηματά, του Αλέξη Τσίπρα,της Μαριάννας Βαρδινογιάννη, του Κώστα Λαλιώτη, του ιδρύματος Φανουράκη, και του δημάρχου Ρόδου Αντώνη Καμπουράκη.



Μετά το πέρας της τελετής διαβάστηκε μήνυμα του πατριάρχη Βαρθολομαίου από τον μητροπολίτη Ρόδου Κύριλλο, και της προέδρου του Κινήματος Αλλαγής κ. Φ. Γεννηματά ενώ επικήδειο εκφώνησε ο δήμαρχος Ρόδου κ. Αντώνης Καμπουράκης.

Παρέστησαν εκτός από τους συγγενείς, βουλευτές του νομού και εκπρόσωποι των τοπικών αρχών. Η κηδεία του Δημήτρη Κρεμαστινού έγινε στο νεκροταφείο Ρόδου.

(βίντεο από τη ΡΟΔΙΑΚΗ)

Κυριακή, Μαΐου 03, 2020

Το φάρμακο για την πανδημία είναι η ανθρωπιά

Του Μιχάλη Ε. Κόκκινου* -
Η πρωτοφανής κρίση υγείας εξαιτίας του Covid-19 συνιστά πρωτίστως μια κατάφορη προσβολή στον οργανωμένο και πολιτισμένο υπεροπτικό δυτικό κόσμο, αποδεικνύοντας ότι μόνη η οικονομική ανάπτυξη δεν αποτελεί ασπίδα για κάθε συμφορά. 
Πιστεύαμε ότι είμαστε ασφαλείς και αυτού του είδους η ευαλωτότητα θα άρμοζε στην πυκνοκατοικημένη Κίνα ή την μακρινή Αφρική, ποτέ όμως στην ελιτίστικη Ευρώπη, ούτε στην οικονομικά ισχυρή Αμερική.

Η κρίση ακολουθώντας τους κανόνες της παγκοσμιοποίησης, προβάλλεται σε όλες τις πτυχές της σύγχρονης ζωής –προσωπική, κοινωνική, οικονομική, πολιτική- και τονίζει τις κοινωνικές ανισότητες.

Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι η πειθαρχία στην επιταγή «μένουμε σπίτι» προϋποθέτει να υπάρχει σπίτι ή πρόνοια για ασφαλή διαμονή.

Εξίσου μεγάλη όμως –αν όχι μεγαλύτερη- είναι η ανησυχία για τις συνέπειες της πανδημίας και η αγωνία για την επόμενη μέρα.

Η πρόσφατη οικονομική κρίση που ταλαιπώρησε τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου για αρκετά χρόνια, απέδειξε ότι οι σκληρές πολιτικές λιτότητας, δεν πρέπει να είναι πάνω από τους ανθρώπους.

Αυτές είναι επικίνδυνες ατραποί που με σκληρά οικονομικά μέτρα, δοκίμασαν την αντοχή, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά μας.

Ας μην ξεχνάμε την απελπισία που οδήγησε πολλούς συνανθρώπους μας στην αυτοκτονία.

Έτσι η κοινωνία των πολιτών κινητοποιήθηκε σε στοχευμένες δράσεις αντιμετώπισης σοβαρών ζητημάτων που ανέκυψαν από την κρίση θεσμών και αξιών που βιώσαμε και οδήγησε χώρες και λαούς σε νεοαποικιακές οικονομικές καταστάσεις.

Σήμερα, πάλι οι εργαζόμενοι στην υγεία, στην πολιτική προστασία και συνολικά στη δημόσια διοίκηση (που οι μνημονιακές πολιτικές άφησαν ελλιπείς σε υποδομές και μέσα, υποστελεχωμένες και γερασμένες) υπερβάλλουν εαυτό, διαθέτουν ευσυνειδησία και γρήγορα αντανακλαστικά, και χάρη στη δική τους συμβολή λειτουργεί η χώρα.

Αυτό πρέπει να μας διδάξει ότι οι κρίσεις ξεπερνιούνται με αλληλεγγύη, θάρρος και αποφασιστικότητα.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνονται αφορμή για απολύσεις, περικοπές και καταπάτηση κεκτημένων δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Η εκτίναξη της ανεργίας και μείωση της αγοραστικής δύναμης, θα σημαίνει σε μακροοικονομικό επίπεδο την κάθετη ύφεση και την έκρηξη της φτώχειας.

Επί πλέον, η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και η αυτοαπασχόληση, που στην Ελλάδα είναι δαιμονοποιημένες, πρέπει να τύχουν σοβαρής στήριξης.

Ο μεγάλος ασθενής της πανδημίας, φαίνεται πως θα είναι ο ελληνικός τουρισμός.

Εδώ απαιτούνται άμεσα μέτρα ενίσχυσης του εσωτερικού και του εναλλακτικού τουρισμού, παράλληλα με τους τομείς της δημιουργικής οικονομίας, δηλαδή καλλιτεχνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες (δυστυχώς οι καλλιτέχνες ξεχάστηκαν αρχικά σε αυτή τη δοκιμασία από το Κράτος).

Πλέον, το στοίχημα είναι να βγούμε από την κρίση αυτή σοφότεροι και καλύτεροι άνθρωποι.

Όταν όλο αυτό τελειώσει, να μας βρει αλληλέγγυους και ενωμένους, έτοιμους να λειτουργήσουμε την κοινωνία συλλογικά και συνεργατικά.

Αξίες που ξεχάστηκαν ή παραμερίστηκαν στον αγώνα για οικονομική ευμάρεια, πρέπει να γίνουν σημαία για την επανεκκίνηση.

Μόνο έτσι αναπτύσσεται συλλογική και κατ’ επέκταση ατομική ευθύνη.

Οι κοινωνικές ανισότητες που θα προκύψουν πιο έντονες από πριν, πρέπει αμέσως να θεραπευθούν, ώστε να μην αποτελέσουν βόμβα στα θεμέλια της κοινωνικής ομαλότητας.

Η διαχείριση της επόμενης μέρας οφείλει να έχει ανθρωποκεντρική προσέγγιση και κοινωνικό πρόσημο.

Να λοιπόν γιατί κάποιοι πρέπει να θυμηθούν ότι είναι άνθρωποι προκειμένου να αντιμετωπίσουν μια τόσο μεγάλη καταστροφή.

Το Φάρμακο στην αρρώστια, σε κάθε αρρώστια ήταν, είναι και πάντα θα είναι η «Ανθρωπιά»!

Αυτό το φάρμακο, δεν είναι εμβόλιο να στο ποτίσουν, ούτε χάπι να το καταπιείς!

Είτε το ´χεις, είτε δεν το ´χεις!

Αν δεν το ´χεις, φρόντισε να τ´ αποκτήσεις! Τόσο απλά…

Μη βολεύεσαι… Στάσου απέναντι σε αυτές και αυτούς, που ξέρεις, πως δεν θα στο δώσουν ποτέ, είτε γιατί δεν το ´χουν είτε γιατί δεν θέλουν!

Κατάκτησε το και πρόσφερε το, σε σένα, σε αυτούς, που αγαπάς και στο συνάνθρωπο σου!

Μόνο Εσύ μπορείς να διώξεις την καταχνιά, από τις ζωές μας!

Αυτή είναι η έννοια της «ατομικής σου ευθύνης»!


*Μιχάλης Κόκκινος
 
 



Δικηγόρος Ρόδου, Μέλος Π.Γ. ΠΡΑΤΤΩ, - Πρώην Γ.Γ. Απόδημου Ελληνισμού
 
Πηγή: www.tribune.gr - May 03, 2020

Πέμπτη, Μαρτίου 19, 2020

Επιστολή από τον κορονοϊό [Video]

Ένα βίντεο που έγινε viral στην Ιταλία και μεταφράζεται σε όλες τις γλώσσες, κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Στο βίντεο ο κορονοϊος αποκτά «φωνή» και μιλά στους ανθρώπους ως «σύμβουλος». 

Ενδεικτικά αναφέρει:

«Δεν είμαστε καλά, κανένας από εμάς. Eίναι δύσκολο να ακούτε όταν είστε τόσο απασχολημένοι, πολεμώντας να ανεβείτε ψηλά στις σκάλες της άνεσης που έχετε χτίσει. Τα θεμέλια καταρρέουν, λυγίζουν υπό το βάρος των ψεύτικων επιθυμιών σας...» και συνεχίζει,  μιλώντας πάντα στους ανθρώπους: «Σταμάτα ό,τι κάνεις. Δεν είναι αίτημα, είναι υποχρέωση. Τέλος τα τρένα, τα σχολεία, οι συναντήσεις. Δεν μπορούμε να είμαστε υγιείς σε ένα άρρωστο οικοσύστημα».


Από το https://tvxs.gr/news/

Τρίτη, Ιανουαρίου 07, 2020

Υγιή καρδιά και χρόνια στη ζωή του αφεντικού του προσφέρει ο κατοικίδιος σκύλος

Αυτοί που έχουν σκύλους ζουν περισσότερο και το καρδιαγγειακό τους σύστημα λειτουργεί καλύτερα. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για επιζώντες από καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο που ζουν μόνοι τους, ένας σκύλος ως κατοικίδιο μπορεί να έχει ευεργετικά αποτελέσματα για την υγεία τους, όπως αποκαλύπτει νέα έρευνα.

Η συγκεκριμένη μετά – ανάλυση, που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Circulation: Cardiovascular Quality and Outcomes» βασίστηκε σε δύο προηγούμενες, ήδη δημοσιευμένες, μελέτες.

Ο Γκλεν Λεβίν, επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας επιστημονικών δηλώσεων για τα κατοικίδια ζώα στην Αμερικανική Ένωση Καρδιολογίας, εξηγεί ότι αυτές οι έρευνες υποστηρίζουν πως όσοι έχουν σκύλους διατρέχουν μειωμένο κίνδυνο καρδιαγγειακών επεισοδίων.

Στο πλαίσιο της πρώτης έρευνας, που εξέτασε τη σχέση της απόκτησης σκύλου με την επιβίωση έπειτα από ένα καρδιαγγειακό επεισόδιο, έγινε σύγκριση της ανάρρωσης έπειτα από καρδιακή προσβολή ή ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο ανάμεσα σε εκείνους που είχαν και εκείνους που δεν είχαν σκύλους ως κατοικίδια ζώα.

Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από το σουηδικό εθνικό μητρώο ασθενών. Το εύρος των ηλικιών του δείγματος που μελετήθηκε ήταν από 40 έως 85 ετών και επρόκειτο για ανθρώπους που είχαν υποστεί καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο την περίοδο 2001 – 2012.
Διαπιστώθηκε ότι, συγκριτικά με εκείνους που δεν είχαν κατοικίδια σκυλιά, αυτοί που είχαν διέτρεχαν 33% μικρότερη πιθανότητα θανάτου από καρδιακή προσβολή όταν έμεναν μόνοι τους μετά τη νοσηλεία και 15% μικρότερο κίνδυνο αν έμεναν με σύντροφο ή είχαν παιδί.
  • Αντίστοιχα, μειωμένος παρουσιάστηκε ο κίνδυνος θανάτου στους ασθενείς που είχαν υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο, με το ποσοστό μείωσης του κινδύνου να προσεγγίζει το 27% για εκείνους που μένουν μόνοι και το 12% για τους ασθενείς που ζουν μετά τη νοσηλεία με το σύντροφο ή το παιδί τους.
Από το σύνολο των συμμετεχόντων, 182.000 άτομα είχαν υποστεί καρδιακή προσβολή και από αυτούς μόνο το 6% είχε σκύλο ενώ 155.000 ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο από τους οποίους μόνο το 5% είχε σκύλο ως κατοικίδιο.

Η Τόουβ Φαλ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Ουψάλα στη Σουηδία εξηγεί ότι αφενός, αυτοί που έχουν σκύλο βιώνουν λιγότερη κοινωνική απομόνωση και έχουν περισσότερες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και αφετέρου ασκούνται περισσότερο. Αυτοί ενδέχεται να είναι οι λόγοι που διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακά επεισόδια.
  • Στη δεύτερη μελέτη, συλλέχθηκαν δεδομένα από 3,8 εκατομμύρια άτομα που προήλθαν από 10 διαφορετικές μελέτες με απώτερο στόχο τη δημιουργία μιας μετά – ανάλυσης. Από τις 10 έρευνες οι 9 εξέτασαν τις διαφορές στα επίπεδα θνησιμότητας από κάθε αίτιο οι οποίες παρουσιάστηκαν ανάμεσα σε εκείνους που είχαν και εκείνους που δεν είχαν σκύλους ως κατοικίδια ζώα. Οι τέσσερις συνέκριναν τις διαφορές στην καρδιαγγειακή υγεία ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες συμμετεχόντων.
Βρέθηκε ότι σε σχέση με εκείνους που δεν είχαν σκύλους, αυτοί που είχαν μείωναν τον κίνδυνο θανάτου από κάθε αίτιο κατά 24% , τον κίνδυνο θανάτου από καρδιακή προσβολή κατά 65% και τον κίνδυνο θανάτου από άλλες καρδιαγγειακές ιατρικές καταστάσεις κατά 31%.
Η Καρολάιν Κράμερ, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Τορόντο, εξηγεί τα ευρήματα κατά παρόμοιο τρόπο με την Φαλ, κάνοντας λόγο για αύξηση σωματικής άσκησης και μείωση της κοινωνικής απομόνωσης σε αυτούς που έχουν σκύλους.

Η ίδια φιλοδοξεί στο μέλλον τη διεξαγωγή μιας διεθνούς μελέτης η οποία θα εκτιμήσει τα ψυχολογικά οφέλη και τα οφέλη στην υγεία που απορρέουν από την υιοθέτηση ενός κατοικίδιου σκύλου.


Πηγή: American Heart Association



Κυριακή, Νοεμβρίου 17, 2019

H άγνωστη ιστορία του κιθαρίστα με την ματωμένη σημαία

Γιώργος Κηρύκου (1955-1993) – Μια απ’ τις πολλές ιστορίες των άγνωστων “ανώνυμων” ανιδιοτελών αγωνιστών του Πολυτεχνείου.

Υπήρξε  ένα πλήθος πρωταγωνιστών των δραματικών γεγονότων ­το  Νοέμβριο του ’73,  κυρίως εκτός του φοιτητικού χώρου ­που συνειδητά έμειναν στην αφάνεια, που δεν επεδίωξαν να καταγραφούν σε καμιά λίστα «ηρώων του Πολυτεχνείου». Αποφεύγοντας την αποπληρωμή της δημοσιότητας και την απαίτηση «αναγνώρισης» της προσφοράς τους.

Η περίπτωση, του Γιώργου Κηρύκου, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στην εξέγερση, βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΣΑ και ύστερα φρόντισε να μην «πουλήσει» τίποτε από τις «ημέρες της επανάστασης», είναι συμβολική. Και η ζωή του, η κατοπινή θυσία του, δείγμα της αντίληψής του.

Ποίος ήταν όμως ο Γιώργος Κηρύκου;

Ονομαζόταν Γιώργος Κηρύκου, καταγόταν από την Ικαρία, ένα από τα 5 παιδιά της οικογένειάς του, και το 1973 ήταν 18 χρονών. Είχε έλθει στην Αθήνα να βρει την τύχη του και δούλευε περιστασιακά οικοδόμος και ελαιοχρωματιστής. Η μεγάλη του αγάπη, όμως, ήταν η μουσική και η κιθάρα. 

Ερασιτέχνης μουσικός, έφτιαχνε στιχάκια και τα έντυνε με τα ακόρντα της κιθάρας του. Η φωτογραφία που τον δείχνει ανεβασμένο στην πύλη του Πολυτεχνείου, ανεμίζοντας την ελληνική σημαία και φωνάζοντας συνθήματα “Κάτω η χούντα” και “Επανάσταση λαέ“, είναι πασίγνωστη. Τότε ήταν αρραβωνιασμένος με μια φοιτήτρια.

1973-11-1973 - Πύλη Πολυτεχνείου - Γιώργος Κηρύκου

Μετά τα γεγονότα, συνελήφθη από τα όργανα της χούντας, κρατήθηκε στο Χαϊδάρι και βασανίστηκε. Οι γονείς του είχαν χάσει τα ίχνη του, δεν ήξεραν εάν είναι ζωντανός ή όχι.Τελικά, κατάφερε να επικοινωνήσει με την αρραβωνιαστικιά του μέσω ενός φαντάρου, κι εκείνη έστειλε γράμμα στην Ικαρία για να πει στην οικογένεια ότι είναι ζωντανός.

Αργότερα μπαρκάρισε στα καράβια, ξαναγύρισε γιατί ήταν “παράνομος”, πήγε στην Αμερική, παντρεύτηκε, έκανε έναν γιο, και δούλευε μουσικός στην Αστόρια. Χώρισε, γύρισε στην Ικαρία στην μάνα του και στις αδελφές του, έκανε έναν δεύτερο γάμο, και έκανε μαθήματα κιθάρας σε παιδιά.

Το παρατσούκλι του ήταν «Αλμπάνο».

Το καλοκαίρι του 1993, με τις φοβερές πυρκαγιές στο νησί που κόστισαν 13 νεκρούς, σε ηλικία 38 ετών, μαζί με δυο φίλους του, βοηθούσε να αντιμετωπιστεί η καταστροφή. Οταν άκουσε για 4 γέροντες εγκλωβισμένους που κινδύνευε η ζωή τους, πήγε εκεί. Προσπάθησε να σώσει μια γριούλα από την φωτιά, την πήρε στην πλάτη του για να την μεταφέρει, όμως ο αέρας άλλαξε κατεύθυνση και η φωτιά γύρισε. Εγκλωβίστηκαν όλοι εκεί, κι εκεί έχασε τη ζωή του. Αυτή ήταν, εν συντομία, η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου.


Αλλά δεν είναι η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου μόνο. Είναι και η ιστορία των χιλιάδων άγνωστων “ανώνυμων” ανιδιοτελών αγωνιστών του Πολυτεχνείου, που ποτέ δεν ζήτησαν τίποτε και ποτέ δεν εξαργύρωσαν εκείνους τους αγώνες.


Πηγή: enallaktikos.gr / koutipandoras.gr


Παρασκευή, Οκτωβρίου 04, 2019

Ο Κυμπουρόπουλος «αδειάζει» την κυβέρνηση για το προσφυγικό: «Βοήθεια σε όλους, όχι στις ακραίες φωνές»

Σαφείς αποστάσεις από τις κυρίαρχες θέσεις και πολιτικές της κυβέρνησης και του κόμματος που εκπροσωπεί στο ευρωκοινοβούλιο πήρε ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Στέλιος Κυμπουρόπουλος.

Μιλώντας χθες στην πρωινή εκπομπή της ΕΡΤ «Απευθείας» για το προσφυγικό αλλά και εν γένει τις «ευρωπαϊκές αξίες», είπε πως «οι ακραίες φωνές θα πρέπει να σταματήσουν, θα πρέπει να εξαλειφθούν».

«Οι νοοτροπίες Όρμπαν και Σαλβίνι είναι βήματα πίσω και όχι μπροστά», δήλωσε την ώρα που το σχέδιο που παρουσίασε η κυβέρνηση για το προσφυγικό είναι ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση, βαφτίζοντας αυθαίρετα τους πρόσφυγες - μετανάστες, δυσκολεύοντας την παροχή ασύλου και κάνοντας το «βίο αβίωτο» σε όσους πρόσφυγες φτάνουν στην Ελλάδα.

«Πρέπει να προστατεύσουμε τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες», τονίζοντας πως θα πρέπει να παρέχεται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και βοήθεια σε όλους τους ανθρώπους, χωρίς εξαιρέσεις.

Όταν του επισημάνθηκε πως πολλοί στην κυβέρνηση δεν συμφωνούν με αυτή τη θέση, καθώς με σχετική απόφαση στερείται από τους πρόσφυγες το ΑΜΚΑ και ακολούθως εμποδίζεται η περίθαλψή τους, ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος τόνισε πως «δεν θα σχολιάσει κάτι άλλο: Ανθρωπιστική βοήθεια σε όλους». «Εμένα ρωτήσατε και εγώ σας απαντάω», είπε, «αδειάζοντας» τις ακραίες φωνές της κυβέρνησης.


Πηγή: tvxs.gr - Oct 04, 2019


Τετάρτη, Απριλίου 03, 2019

«Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση τους»: Καμπάνια για τα γαϊδουράκια της Σαντορίνης


«Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση τους». Αυτό είναι το μήνυμα που θα κληθούν να σκεφτούν οι τουρίστες πριν αποφασίσουν να ανέβουν τα 600 σκαλοπάτια πάνω σε ένα γαϊδουράκι στα στενά της Σαντορίνης.

Μετά από αρκετά καλοκαίρια που τα γαϊδουράκια αναγκάζονται να σηκώνουν υπέρβαρους τουρίστες, οι ακτιβιστές σε συνεργασία με τη βιομηχανία κρουαζιερόπλοιων, έλαβαν επιτέλους δράση. Το αποτέλεσμα είναι μια πρωτοφανής πρωτοβουλία να ευαισθητοποιηθούν τους ταξιδιώτες για την καταπόνηση των ζώων όταν αναγκάζονται να κάνουν αυτή την δύσκολη ανάβαση με επικίνδυνα βαρύ ανθρώπινο φορτίο.

«Η καμπάνια είναι έτοιμη να ξεκινήσει. Εκπρόσωποι της ένωσης κρουαζιερόπλοιων ήρθαν στο γραφείο μου αυτή την εβδομάδα και υποσχέθηκαν να βοηθήσουν στην ευαισθητοποίηση για το πρόβλημα. Από την πλευρά μας, θα μοιράσουμε ενημερωτικά φυλλάδια. Τα γαϊδούρια και τα μουλάρια αποτελούν μέρος της παράδοσής μας. Ιδιαίτερα οι νεαροί ιδιοκτήτες έχουν κατανοήσει ότι πρέπει να τα φροντίζουν», δήλωσε στον Guardian ο δήμαρχος του νησιού, Νίκος Ζώρζος.

Τα ζώα χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια για να μεταφέρουν ανθρώπους από το λιμάνι της ηφαιστειακής νήσου στον κεντρικό οικισμό, 400 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Η άφιξη του τελεφερίκ, με τις πέντε καμπίνες, βοήθησε να μειωθεί η επιβάρυνση των ζώων, προτού η αυξανόμενη δημοτικότητα της Σαντορίνης, ως ένα από τους αγαπημένους νησιωτικούς προορισμούς, προκαλέσει τη σύγχρονη “πανούκλα” του υπερ-τουρισμού. Με έως και 17.000 τουρίστες να αποβιβάζονται καθημερινά από κρουαζιερόπλοια, η ζήτηση αυξήθηκε. Με αυτή την επιβάρυνση, έχει καταγραφεί ότι τα τελευταία χρόνια περισσότερα ιπποειδή έχουν υποστεί τραυματισμούς στη σπονδυλική στήλη, πληγές από τα σαμάρια και εξάντληση.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι το περασμένο καλοκαίρι περισσότεροι από 108.000 άνθρωποι υπέγραψαν μία διαδικτυακή αίτηση κατά του αχρείαστου βασανισμού των ιπποειδών που χρησιμοποιούνται για την μεταφορά των ανθρώπων που αναζητούν «την πραγματική ελληνική εμπειρία».

«Η καμπάνια μας έχει στόχο να προτρέψει τους τουρίστες να το σκεφτούν προτού χρησιμοποιήσουν γαϊδουράκια για να ανέβουν τα σκαλιά. Να λάβουν υπόψη τους αν τα γαϊδούρια και τα μουλάρια έχουν σωστή αντιμετώπιση, επαρκή σκιά και νερό, όπως και αν είναι κατάλληλα τα φορτία που τους αναγκάζουν να μεταφέρουν. Αν όχι, τότε το περπάτημα ή το τελεφερίκ μπορεί να είναι ένας πιο υπεύθυνος τρόπος μεταφοράς», σημείωσε στον Guardian η Κάθριν Ράις του The Donkey Sanctuary, που ξεκίνησε τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία.

Τα κρουαζιερόπλοια υπέγραψαν την εκστρατεία αφού έλαβαν πολλαπλές καταγγελίες από επιβάτες για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα γαϊδουράκια στη Σαντορίνη. Οι αρμόδιοι επιβεβαίωσαν ότι θα επιδιώξουν να αυξήσουν την ευαισθητοποίηση προβάλλοντας ένα βίντεο που δημιουργήθηκε από το βρετανικό φιλανθρωπικό ίδρυμα για την καλή διαβίωση των ζώων στα πλοία καθώς κατευθύνονται προς την Ευρώπη.


Πηγή: tvxs.gr - Apr 03, 2019

Τρίτη, Μαρτίου 12, 2019

Το συγκινητικό βίντεο που κοινοποίησαν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα προς τιμήν του Γιάννη Μπεχράκη

«Αντίο Γιάννη! Σε ευχαριστούμε για όλα».


Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα έδωσαν στη δημοσιότητα το βίντεο της έκθεσης «People on the move», που εστιάζει στο οδοιποιρικό εκατοντάδων προσφύγων που άφησαν την πατρίδα τους αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, αποτίοντας έτσι φόρο τιμής «στη μνήμη και τη ματιά μοναδικής ευαισθησίας του Γιάννη Μπεχράκη».

«Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα αποχαιρετούν τον σπουδαίο Γιάννη Μπεχράκη. Έναν από τους κορυφαίους φωτορεπόρτερ στον κόσμο, μα πάνω από όλα, έναν σπουδαίο άνθρωπο που έβρισκε την ελπίδα ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις», αναφέρεται στην εισαγωγή του βίντεο και συνεχίζει:

«Ο Γιάννης Μπεχράκης και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα συνεργάστηκαν το 2016 στην έκθεση φωτογραφίας “People on the Move” στον Αερολιμένα Αθηνών. Το βίντεο της έκθεσης δημοσιεύεται για πρώτη φορά στα ψηφιακά μέσα για να τιμήσουμε τη μνήμη και τη ματιά μοναδικής ευαισθησίας του Γιάννη Μπεχράκη.

Αντίο, Γιάννη! Σε ευχαριστούμε για όλα».

Υπενθυμίζεται ότι το 2017 ο Γιάννης Μπεχράκης απέσπασε το βραβείο του κοινού στον διαγωνισμό για την ανάδειξη των κορυφαίων πολεμικών ανταποκριτών Bayeux-Calvados Awards, στο Bayeux της Νορμανδίας, και δώρισε το χρηματικό έπαθλο στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα.


huffingtonpost.gr - Mar 12, 2019

Κυριακή, Μαρτίου 03, 2019

Τυφλή Παλαιστίνια στην Κω - Μια από τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες του Γιάννη Μπεχράκη

«Φωτογραφίζω τον πόνο και τη βία αλλά και την ελπίδα. Γιατί πάντα μέσα από αυτές τις φωτογραφίες και από αυτά τα θέματα που κάνω δε πεθαίνει ποτέ η ελπίδα. Πάντα υπάρχει κάποιος άνθρωπος ο οποίος βοηθάει, προσπαθεί, θυσιάζεται και αυτό κρατάει την ελπίδα ζωντανή». Αυτό ανέφερε ο Γιάννης Μπεχράκης, ο βραβευμένος με Πούλιτζερ φωτορεπόρτερ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το Σάββατο 2 Μαρτίου 2019.

Τυφλή Παλαιστίνια στην Κω - Για αυτήν είχε πει ο Γιάννης Μπεχράκης: «Δεν θα ξεχάσω τον Αύγουστο του 2015 στην Κω, όταν είδα μια γυναίκα κάπως ηλικιωμένη να κάθεται στην αμμουδιά. Ο ήλιος μόλις είχε ανατείλει και της φώτιζε το πρόσωπο. Χαμογελούσε. Ήταν μια πολύ ήσυχη στιγμή. Μη θέλοντας να καταστρέψω αυτή την αρμονία και τη γαλήνη, τράβηξα μερικές φωτογραφίες από κάποια απόσταση -στην παραλία πηγαινοερχόταν κόσμος, φωτογράφοι, πρόσφυγες- και κάποια στιγμή την πλησίασα και της έδωσα ένα γλυκό, έτσι σαν καλωσόρισμα ελληνικό. Και τότε κατάλαβα πως ήταν τυφλή! Η ψυχή μου πλημμύρισε από συγκίνηση. Μου έπιασε το χέρι και, συνεχίζοντας να χαμογελά, άρχισε να μου λέει ότι ένιωθε ευγνώμων που είχε μπορέσει να φτάσει έως εδώ, που μπορούσε να νιώθει αυτό το αεράκι και τη μυρωδιά της θάλασσας. Ένιωθε ξανά ότι υπάρχει ελπίδα γι’ αυτήν, για τα παιδιά και τα εγγόνια της. Ήταν Παλαιστίνια και ήταν η δεύτερη φορά που ξεριζωνόταν, την πρώτη ως πρόσφυγας από την Παλαιστίνη στη Συρία και τη δεύτερη από τη Συρία στην Ευρώπη. Και παρ’ όλα αυτά δεν είχε χάσει την πίστη της στην ελπίδα και στην ομορφιά του κόσμου»


Από το alfavita.gr - Mar 03, 2019

Αντίο Γιάννη Μπεχράκη...

Μία συγκλονιστική φωτογραφία του Μπεχράκη που έκανε τον γύρο του κόσμου. Λέμβος με πρόσφυγες στη μέση της θάλασσας, έξω από την Κω, στις 11 Αυγούστου 2015.

Ο Γιάννης Μπεχράκης, ένας από τους πιο πολυβραβευμένους -
και με Πούλιτζερ το 2016 για την κάλυψη της προσφυγικής κρίσης
- και αγαπητός στους συναδέλφους του φωτοειδησεογράφους του πρακτορείου ειδήσεων Reuters, δεν είναι πια εδώ. Πέθανε το βράδυ του Σαββάτου 2 Μαρτίου, σε ηλικία 58 ετών, μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο.

Αφού εντάχθηκε στο πρακτορείο πριν από 30 και πλέον χρόνια, ο Μπεχράκης κάλυψε συνταρακτικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο, από τις συρράξεις στο Αφγανιστάν, στην Αφρική, στην Τσετσενία, ως τον τεράστιο και εξαιρετικά καταστροφικό σεισμό στο Κασμίρ ή την εξέγερση στην Αίγυπτο το 2011.

Στην επαγγελματική του πορεία, κέρδισε τον σεβασμό των συναδέλφων του αλλά και πολλών ανταγωνιστών του για την ικανότητα και το θάρρος του. Ήταν ο επικεφαλής της ομάδας του πρακτορείου που έλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ το 2016, για την κάλυψη της κρίσης των προσφύγων.

Οι συνάδελφοί του που εργάστηκαν στο πλάι του στο πεδίο τόνισαν πως το Ρόιτερς έχασε έναν ταλαντούχο, απόλυτα αφοσιωμένο φωτοειδησεογράφο και δημοσιογράφο.

Αναφερόμενος στη ματιά και το στιλ της δουλειάς του Μπεχράκη, ο βετεράνος φωτοειδησεογράφος του Ρόιτερς Γκόραν Τομάσεβιτς σχολίασε ότι για τον εκλιπόντα, πάντα το ζητούμενο «ήταν να αφηγηθεί την ιστορία με όσο πιο άρτιο, καλλιτεχνικό τρόπο ήταν δυνατόν».

«Δεν θα συναντήσετε κανέναν εξίσου αφοσιωμένο, τόσο εστιασμένο, κάποιον που θα θυσίαζε τα πάντα για να καταγράψει την πιο σημαντική εικόνα», πρόσθεσε.

Αυτή η αφοσίωση του Μπεχράκη, που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960, ήταν βασικό στοιχείο της προσωπικότητάς του. Ο φίλος και συνάδελφός του Βασίλης Τριανταφύλλου, που συνεργάστηκε μαζί του τριάντα χρόνια, τον περιγράφει ως «θυελλώδη» τύπο, που δεν σταμάταγε να δουλεύει, μέρα-νύχτα, ενίοτε με κίνδυνο ακόμα και για τη ζωή του, για να τραβήξει τη φωτογραφία που ήθελε.

Όταν ο Μπεχράκης δεν ήταν απορροφημένος στη δουλειά του, ήταν θερμός, αστειευόταν, συνάρπαζε τους ανθρώπους γύρω του. Ενίοτε, μπορούσε να είναι παράφορος.

«Ο Γιάννης ήταν από τους καλύτερους φωτοειδησεογράφους της γενιάς του, ήταν παθιασμένος, γεμάτος ζωή, γεμάτος ένταση στη δουλειά του και στη ζωή του», σημείωσε η Ντίνα Κυριακίδου-Κοντίνη, η οποία δουλεύει για το πρακτορείο στις ΗΠΑ. «Οι φωτογραφίες του είναι εκπληκτικές, ορισμένες είναι έργα τέχνης.Όμως ήταν η βαθιά κατανόηση των θεμάτων αυτή που τον έκανε σπουδαίο φωτοειδησεογράφο.»

Αυτό που βρισκόταν πίσω από όλα όσα έκανε ο Μπεχράκης στην επαγγελματική του σταδιοδρομία ήταν η σπάνια αποφασιστικότητά του να αποκαλύψει στον κόσμο τι συνέβαινε στις εμπόλεμες χώρες και στις χώρες σε κρίση. Πίστευε στη δύναμη της εικόνας, της φωτογραφίας που μπορούσε να προσελκύσει την προσοχή του κόσμου, ακόμη και να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Αυτή η πεποίθησή του τον ώθησε να δημιουργήσει ένα έργο-παρακαταθήκη που θα μείνει στη συλλογική μνήμη για πολλά χρόνια μετά τη φυγή του.
«Η αποστολή μου είναι να σας αφηγηθώ την ιστορία, ώστε εσείς να αποφασίσετε τι θέλετε να κάνετε», είχε πει συζητώντας για το Πούλιτζερ που πήρε η ομάδα του Ρόιτερς που κάλυψε την κρίση των προσφύγων στην Ευρώπη. «Η αποστολή μου είναι να εξασφαλίσω ότι κανείς δεν θα μπορεί να πει: "δεν γνώριζα"».

Αφήνει πίσω τη σύζυγό του Ελισάβετ, την κόρη τους Ρεβέκκα και τον γιο του Δημήτρη.


Mar 03, 2019







Κυριακή, Φεβρουαρίου 17, 2019

Το «αντίο» του Αλέξη Τσίπρα στον φούρναρη της Κω

Το μήνυμα του πρωθυπουργού για τον θάνατο του φούρναρη στην Κω -


«Ο Διονύσης Αρβανιτάκης στάθηκε καθημερινά και έμπρακτα με αλληλεγγύη στο πλευρό των κατατρεγμένων προσφύγων, μέχρι το τέλος της ζωής του», έγραψε ο πρωθυπουργός με ανάρτηση του στο Τwitter για τον θάνατο του φούρναρη της Κω.

Και σε αυτήν ο Αλέξης Τσίπρας συμπληρώνει: «Η προσφορά του θα αποτελεί πάντοτε παράδειγμα ευαισθησίας και ανθρωπιάς. Συλλυπητήρια στους οικείους του».

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More