Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, Μαρτίου 14, 2018

Δον Κιχώτης – Γαργαντούας: Παρουσίαση

Σήμερα θέλω να θυμίσω πως αύριο Πέμπτη στις 19.30, στο νέο Νεστορίδειο, γίνεται η παρουσίαση δύο βιβλίων:

– ΖΗΣΕ ΟΠΩΣ Ο ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ –

– ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΓΑΡΓΑΝΤΟΥΑ –

Συγγραφέας είναι ο αγαπητός σε όλους Μάνος Κοντολέων ενώ η εικονογράφηση είναι του Βαγγέλη Παυλίδη, δικιά μου δηλαδή. Θα είμαστε και οι δυο εκεί, για να γνωριστούμε και να τα πούμε απο κοντά.

Την παρουσίαση θα κάνουν ο Σχολικός Συμβ. Πρωταβάθμιας Εκπαίδευσης Πέτρος Σπανός, ο ΕΔΙΠ Παιδαγωγικού τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Παν/μιου Αιγαίου Δημήτρης Κόκκινος και η δημοσιογράφος Τζίνα Δαβιλά.  Στον χώρο της παρουσίασης θα εκτίθενται οι εικόνες των βιβλίων.

Ωραία, ε! Ναί, ωραία και δεν θα πω περισσότερα γιατί θα τ’ ακούσετε και θα τα δείτε αύριο. Τα λέμε λοιπόν εκεί.


pavlidiscartoons.com - Mar 14, 2018

Τρίτη, Φεβρουαρίου 06, 2018

ΗΤΑΝ ΠΑΛΙΟ ΣΚΑΡΙ, ΤΟΣΟ ΠΑΛΙΟ…ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ… – IT WAS SO OLD A SHIP… WHO KNOWS… - Του Βαγγέλη Παυλίδη


Ηταν παλιό σκαρί, τόσο παλιό… ποιός ξέρει…
μα εγώ περίμενα να δω στ’ αγέρι
κλώνους να βγάζει η καρίνα
και τ’ άρμπουρο τριαντάφυλλα και κρίνα

James Elroy Flecker, The Old Ship (δικιά μου μετάφραση)

-

It was so old a ship… who knows, who knows?
And yet so beautiful, I watched in vain
To see the mast burst open with a rose,
And the whole deck put on its leaves again

James Elroy Flecker, The Old Ship

Για «763 καΐκια καταδικασμένο σε άδικο θάνατο» κάνει λόγο σε ανακοίνωση του το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Συνδέσμου Παραδοσιακών Σκαφών λόγω επιδότησης της απόσυρσης της αλιευτικής αδείας, από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν θα ολοκληρωθεί αυτή η απόσυρση η πολιτιστική μας κληρονομιά θα θρηνεί 13.785 αλιευτικά ξύλινα κυρίως παραδοσιακά σκάφη προς τις χωματερές, “χωρίς όμως να γίνει κανένας έλεγχος για να διαπιστωθεί η πολιτιστική αξία των σκαφών που θα καταστραφούν από το κράτος, που κόπτεται για την πολιτιστική του ευαισθησία… Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Συνδέσμου Παραδοσιακών Σκαφών καλεί όσους αγαπούν την παράδοση της ελληνικής ναυπηγικής χειροποίητης τέχνης, των Ελλήνων καραβομαραγκών, να συστρατευθούν «για την αποτροπή αυτής της επαίσχυντης καταστροφής”.

Αυτά είναι τα σκάφη μας, τα καϊκια, τα τρεχαντήρια, τα περάματα, σύμβολα της ελληνικής ναυτοσύνης που φτιαγμένα με την πείρα αιώνων διασχίζουν ακόμα την Μεσόγειο και πέρα ακόμα απο τις ελληνικές θάλασσες

-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-

The Greek Association of Traditional Ships protest the unjust “death sentence” of 763 traditional ships, following the canceling of their fishing license and the subsidy by the EU of their replacement by new ships. “When this withdrawal will be completed our heritage will be mourning the loss of 13.785 traditional, wooden ships”.

The sips in question are those built with the experience of centuries of seafaring experience, symbols of Greek seamanship, ships that still sail over the Mediterranean, even beyond the Greek seas.


pavlidiscartoons.com - Feb 06, 2018

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2018

ΡΟΒΙΝΣΩΝ ΚΡΟΥΣΟΣ – Του Βαγγέλη Παυλίδη

2 Φεβρουαρίου 1709, μια μέρα σαν και σήμερα πριν 309 χρόνια. Νήσος Más a Tierra, αρχιπέλαγος Juan Fernández, 670 χλμ. ανοιχτά της Χιλής. Ο Alexander Selkirk, Σκωτσέζος πειρατής, που είχε εγκαταληφθεί εκεί με την θέλησή του διασώζεται απο το πειρατικό Duke. Είχε μείνει στο νησί τέσσερα χρόνια και τέσσερεις μήνες χωρίς ανθρώπινη συντροφιά.

Η περιπέτειά του που πήρε μεγάλη δημοσιότητα στην Αγγλία ενέπνευσε τον Δανιήλ Ντεφόε να γράψει το 1719 την “Ζωή και τις εκπληκτικες περιπέτειες του Ροβινσώνα Κρούσου”.



pavlidiscartoons.com - Feb 01, 2018

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 27, 2017

Ρόδος, Χριστούγεννα 1522 – Rhodes, Christmas 1522 - Του Βαγγέλη Παυλίδη


Σύμφωνα με τους όρους παράδοσης που υπογράφτηκε στις 20 Δεκεμβρίου, τα τούρκικα στρατεύματα έχουν αποτραβηχτεί σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων απο την πόλη. Μα η πλούσια άν και κατεστραμένη Ρόδος είναι μεγάλος πειρασμός για τις ορδές των Βασιβουζούκων και των άλλων ατάκτων. Σιγά σιγά, ανεπαίσθητα σχεδόν, πλησιάζουν και πάλι και στις 24 Δεκέμβρη, παραμονή Χριστουγέννων, ορμούν στην ανυπεράσπιστη πόλη.
Ο λαός είναι στις εκκλησίες και προσεύχεται όχι μόνο για τον Χριστό που γεννιέται μα και και για την ίδια του την σωτηρία. Η πόλη παραδίνεται στην βία για δυο περίπου μέρες. Ο λαός προπιλακίζεται, ξυλοφοτώνεται και βασανίζεται για να αποκαλύψουν τυχόν κρυμένα χρηματα και τιμαλφή. Δεν γλιτώνουν ούτε οι άρρωστοι στο νοσοκομείο όπου ενας γέρος ιππότης πετιέται στον δρόμο απο το παράθυρο.  Οι εκκλησίες λεηλατούναται, τα ιερά κειμήλια καταστρέφονται, τα Άγια των Αγίων βεβηλώνονται. Μέγαλη είναι η καταστροφή στον Άγιο Ιωάννη, τον καθεδρικό ναό του Τάγματος. Ψάχνοντας για θυσαυρούς οι Τούρκοι θα καταστρέψουν ακόμα και τους τάφους των Μεγάλων Μαγίστρων και άλλων επιφανών ιπποτών που βρίσκονται εκεί.
Την ημέρα των Χριστουγέννων, 25 Δεκεμβρίου 1522, ο Μουεζίνης διαλαλεί απο το ύψος του Πύργου ντε Ναϊγιάκ την νίκη του μισοφέγγαρου πάνω στον σταυρό.
Την άλλη μέρα, ο Μέγας Μάγιστρος ξεκινά να επισκεφτεί τον Σουλτάνο σε επίσημη δήλωση υποταγής. Ο Σουλεϊμάν αφήνει τον ηλικιωμένο πολεμιστή να περιμένει πολλές ώρες στο ψιλόβροχο της σοροκάδας. Όταν γίνεται τελικά η συνάντηση οι δυο ηγέτες συμπεριφέρονται με αλληλοσεβασμό και ανταλλάσσουν δώρα. Ο Σουλτάνος παρηγορεί τον Μέγα Μάγιστρο. Το να χάνει ένας πολεμιστής μια μάχη είναι μέσα στο παιχνίδι της μοίρας του, του λέει. Ήταν 26 Δεκεμβρίου 1522.

-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-

According to the terms of surrender signed on December 20, the Turkish troops have pulled back to a distance of about 2 km. from the city. Still, though ruined, old affluent Rhodes is too great a temptation for the hordes of bashibozouks kept on the leash outside the walls. The troops begin to creep forward ever so slightly by the passing hour. On the 24th of December, on Christmas Eve they rush the town while everyone is in church.
Without extensive use of arms, the people are maligned, beaten and tortured to reveal possibly hidden money and valuables. Rape is rampant- naturally. Not even the patients in the hospital escape the rough handling. An old knight is thrown out of the window. The churches are cleaned out, the holy relics are destroyed, the sancti sanctorum are defiled. The Order’s Conventual Church of St. John suffers great destruction. Aside from everything else, and hoping to find buried treasure, the Turks also destroy the graves of the Grand Masters and other prominent knights.
On December 25, Christmas Day, from the height of the de Naillac Tower, the muezzin proclaims the victory of the crescent over the cross.
On the next day, the Grand Master goes to the camp to visit the Sultan. It is the official act of obeisance. For hours on end the Sultan let the elderly knight cool his heels in the cheerless drizzle of the scirocco. However, when the meeting finally does take place, the two leaders show mutual respect and exchange gifts. The Sultan is comforting the Grand Master. For a warrior to lose a battle is part of the game and his fate, he says. It was December 26, 1522.


pavlidiscartoons.com - Dec 27, 2017

Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2017

ΡΟΔΟΣ – 17.12.1522 – RHODES - Του Βαγγέλη Παυλίδη


Ρόδος, 1522

Είναι πια αρχές του Δεκέμβρη και η η πολιορκία της Ρόδου από τους Τούρκους είναι πια στον έκτο μήνα. Η κατάσταση στην πόλη είναι απελπιστική, χωρίς εφόδια και πυρομαχικά. Οι ντόπιοι που φοβούνται να μην πάθουν ό,τι έγινε στο Βελιγράδι όπου δεν γλύτωσε ρουθούνι, ζητούν απο τον Μέγα Μάγιστρο να συνθηκολογήσει. Οι διαβουλεύσεις με τους Τούρκους και το πήγαιν’ έλα ξεκινούν στις 10 του μήνα. Εκπρόσωποι της πόλης στις διαπραγματεύσεις είναι ο Fra Antoine de Grolée και για πρώτη φορά δυο Ροδίτες, ο Πέτρος Συγκλητικός και ο Νικόλαος Βεργωτής.

Πρωταρχική φροντίδα τους είναι να εξασφαλίσουν εγγυήσεις για τον ντόπιο πληθυσμό. Οι αντιπρόσωποι της πόλης ζητούν παράταση της εκεχειρίας ώστε να συζητηθούν τα θέματα αυτά.

Όταν όμως παζαρεύουν -ιδιαίτερα απο θέση ισχύος- οι Τούρκοι μπορούν να είναι ιδιαίτερα πειστικοί.

Αντί για απάντηση, ο Σουλτάνος διατάζει επίθεση στον τομέα της Ισπανίας- εκεί κάπου απέναντι απο το Πανεπιστήμιο, για όσους δεν κατέχουν. Είναι 17 Δεκέμβρη, μια μέρα σαν και σήμερα πριν 495 χρόνια, και η επίθεση αποκρούεται αφού όμως οι υπερασπιστές υποχρεωθούν να υποχωρήσουν κι άλλο, σε άλλη γραμμή άμυνας μέσα στην πόλη.

Μη έχοντας άλλη επιλογή ο Ιππότης ντε Γκρολέ δηλώνει υποταγή, οι δυο Ροδίτες ζητούν επιείκια για τον λαό και αποχωρούν. Το τέλος είναι κοντά.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Rhodes 1522

It is the first days of December and the siege of Rhodes by the Turks is in its sixth month. The situation in the city is desperate. The local population for fear they may have the fate of Belgrade were the life of no one was spared by the conquering Turks they press the Grand Master to negotiate the surrender of the city. Negotiations start on the 10th of the month. Negotiators for the city are Fra Antoine de Grolée accompanied by two representatives of the more immediately concerned, the Greeks. They are Petros Syncleticos and Nicolaos Vergotes. Their prime concern is to discuss assurances to the native population. They ask the Turks for an extension of the cease-fire for the purpose of discussing such matters.

But when the Turks bargain, they can be wonderfully persuasive. Suleiman is not in a listening mood. Instead of an answer he orders an assault on the Spanish sector. It is the 17th of November, a day like today 495 years ago. The attack is repulsed, but the defenders are compelled to retreat to a new line of defence, inside the city.

Having no other choice Brother de Grolée declares submission, the two Rhodians beg for leniency for the people and they depart.  The end is near.


pavlidiscartoons.com - Dec 17, 2017


Κυριακή, Νοεμβρίου 26, 2017

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ – THEY ARE HERE - Του Βαγγέλη Παυλίδη


Γνωστή είναι η παροιμία πως αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. Επειδή λοιπόν δεν έχω όρεξη να μου συμβεί κάτι τέτοιο, γι αυτό και επανέρχομαι -με την άδειά σας- στο ίδιο θέμα.
Μου πήρε σχεδόν δυο χρόνια να τα εικονογραφήσω (δουλεύω αργά γιατί το διασκεδάζω) και τώρα μπήκαν στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Δυο βιβλία του Μάνου Κοντολέων από τις εκδόσεις Πατάκη, διακευές δυο μεγάλων κλασσικών: του Γαργαντούα και του Δον Κιχώτη.
Ευχηθήτε τους να είναι καλοτάξιδα καθώς ξεκινούν το ταξείδι τους στον απέραντο ωκεανό του βιβλίου και… μην περιμένετε, πάρτε τα στο σπίτι, αξίζουν τον κόπο. Αλήθεια λέω.

===

There is a saying in Greece, that if you don’t praise your home the roof will fall on your head. Because I have no such wish you will allow me, please, the following announcement.
They just hit the shelves of the bookstores -two books by Manos Kontoleon which took me 18 months or so to illustrate (I’m kind of slow… I enjoy illustrating and I take my time). They are the adaptions of two great classics: Gargantua, by François Rabelais and Don Quixote by Miguel de Cervantes.
In Greece, we wish new books to have a nice trip in the boundless ocean of books. So… you know what to say.


pavlidiscartoons.com - Nov 26, 2017

Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2017

ΡΟΔΟΣ, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1521 – RHODES, OCTOBER 1521 - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Το θέμα αυτό θα ταίριαζε καλύτερα προχθες, 28 Οχτωβρίου. Μα προχθές ήταν μια άλλη επέτειος, πιο κοντινή σε μας. Όπως και νά ‘χει όμως, το θέμα δεν χάνει το ενδιαφέρον του:

Όταν στις 19 Σεπτέμβρη 1521 έφτανε μετά απο περιπέτειες στη Ρόδο ο νεοεκλεγμένος Μέγας Μάγιστρος Philippe Villiers de l’ Isle-Adam, Σουλτάνος ήταν ο Σουλεϊμάν, που θα επονομαστεί “Μεγαλοπρεπής”. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε τότε φτάσει στη μεγαλύτερη σχεδόν έκταση και δύναμη που θα αποκτούσε ποτέ, περιλαμβάνοντας το σύνολο σχεδόν του Οθωμανικού κόσμου: Συρία, Παλαιστίνη, Περσία, Αίγυπτο, Αραβία, τις ιερές πόλεις Μέκκα, Μεδίνα και Ιερουσαλήμ, τις παλιές έδρες των Χαλιφών Δαμασκό και Κάιρο- κι ύστερα τα Βαλκάνια μέχρι την Βουδαπέστη. Κι η Ρόδος μια μοναχική κουκκίδα στη μέση του Οθωμανικού μισοφέγγαρου, ένα αγκάθι στα πλευρά της πανίσχυρης αυτοκρατορίας, ένας ορκισμένος εχθρός του Ισλάμ.
Ένα μόλις μήνα μετά την άφιξή του στη Ρόδο, στις 28 του Οχτώβρη 1521-σαν σήμερα πριν 496 χρόνια- στα χέρια του Μεγάλου Μαγίστρου θα φτάσει ένα γράμμα. Είναι γραμμένο στα Ελληνικά:

Σουλεϊμάν Σουλτάνος Χάριτι Θεία Βασιλεύς των Βασιλέων, Ηγεμών των Ηγεμόνων, Μέγιστος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου και της Τραπεζούντας, Ισχυρότατος Βασιλεύς της Περσίας, της Αραβίας, της Συρίας και της Αιγύπτου, Υπέρτατος Αρχων της Ευρώπης και της Ασίας, Πρίγκηψ της Μέκκας και του Χαλεπίου, κάτοχος της Ιερουσαλήμ και Κυρίαρχος των Θαλασσών.
Προς τον Φίλιππον Βιλλιέρ δε Λιλλαδάμ
Μέγα Μάστοριν της νήσου Ρόδου, Χαίρειν,
Συγχαίρω σε για το νέο σου αξίωμα και την αίσια άφιξή σου στη χώρα σου. Εύχομαι όπως άρξης μετ’ ευδαιμονίας και μετά περισσοτέρας των προκατόχων σου δόξης. Από σε εξαρτάται η συμμετοχή σου στην εύνοια Ημών.
Απολάμβανε λοιπόν της φιλίας Ημών και ως φίλος μην υστερήσεις στην έκφραση συγχαρητηρίων προς Ημάς δια τας κατακτήσεις μας εις Ουγγαρίαν, όπου κατελάβαμεν το ισχυρόν φρούριον του Βελιγραδίου διελθόντες εν στόματι της φοβεράς Ημών μαχαίρας πάντες όσοι ετόλμησαν να μας αντισταθούν. Χαίρε.

Η απάντηση φεύγει την ίδια σχεδόν μέρα, στα Ελληνικά και πάλι:

Ο Αδελφός Φίλιππος Βιλλιέρ δε Λιλλαδάμ, Μέγας Μάγιστρος της Ρόδου
πρός τον Σουλεϊμάν
Σουλτάνον των Τούρκων
Κατάλαβα καλά το νόημα της επιστολής που μού έφερε ο απεσταλμένος σου. Οι προτάσεις σου για ειρήνη είναι τόσο ευχάριστες όσο δυσάρεστες είναι στον Κούρτογλου. Ο πειρατής αυτός προσπάθησε να με συλλάβει όταν επέστρεφα απο την Γαλλία. Αφού δεν τα κατάφερε και μη θέλοντας να αποχωρήσει απο την θάλασσά μας χωρίς πρώτα να μας βλάψει, μπήκε στο στενό της Ρόδου και προσπάθησε να κουρσέψει δύο εμπορικά πλοία που έβγαιναν απο τα λιμάνια μας. Οι γαλέρες όμως του Τάγματος που ανοίχτηκαν στο πέλαγος κατά διαταγή μου, τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την λία του και να τραπεί σε φυγή απο φόβο μην πέσει και ο ίδιος ακόμα στα χέρια μας. Χαίρε.

Ήταν η αρχή του τέλους. Ο de l’ Isle-Adam θα είναι ο τελευταίος Μάγιστρος της Ρόδου. Τον Δεκέμβρη του επόμενου χρόνου, ύστερα απο εξάμηνη πολιορκία, η Ρόδος θα έπεφτε στα χέρια των Οθωμανών.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

This subject would be best suited for the day before yesterday, 28 October, but the day before yesterday was another anniversary, closer to us. Still, this is an interesting and significant subject. Read on then.
When, on September 19, 1521, after an eventful trip the newly elected Grand Master Philippe Villiers de l’ Isle-Adam arrived in Rhodes, the sultan of the Ottoman Empire was Suleiman, who would be nicknamed “The Magnificent”. By now the Empire had attained the greatest almost size it will ever have and consolidated the majority of the Mohammedan world: Syria, Palestine, Persia, Egypt, the greatest part of Arabia, including the holy cities of Mecca and Medina, the ancient seats of the Caliphs at Damascus and Cairo. Belgrade has just been sacked, opening the gate to Hungary. Rhodes is just a speck between the horns of the moon crescent, a thorn in the side of the mighty empire, a servant of the Cross and sworn enemy of Islam.
Just one month after his arrival in Rhodes, on October 28, 1521-on a day like today 496 years ago- the Grand Master will receive a letter. It is written in Greek:

Sultan Suleiman by Divine Grace King of Kings, Ruler of Rulers, Supreme Emperor of Byzantium and Trapezus, Mighty King of Persia, Arabia, Syria and Egypt, Supreme Ruler of Europe and Asia, Prince of Mecca and Aleppo, Lord of Jerusalem and Master of the Seas

To Philippe Villiers de l’ lsle- Adam,
Grand Master of the island of Rhodes, greetings.
I congratulate you for your new office and your auspicious return to your country. I pray that you rule in prosperity and greater glory than your predecessors. Whether you enjoy Our goodwill depends on you. Consequently, enjoy Our friendship, and as a friend do not hesitate to express your congratulations to Us for Our victories in Hungary, where We captured the mighty fortress of Belgrade, having passed by the edge of Our terrible sword all who dared to resist Us. Greetings.

The answer goes back without delay, again in Greek:

Brother Philippe Villiers de l’ lsle- Adam
Grand Master of Rhodesto

To Suleiman
Sultan of the Turks

I have understood well the meaning of your letter brought to me by your envoy. Your proposals for peace are as agreeable to me as they are unpleasant to Kurtoglu. This pirate endeavoured to arrest me while I was returning to France. Failing to accomplish it, and being loath to depart from our sea without first doing us harm, he entered the straights of Rhodes and attempted to plunder two merchantmen departing from our ports. However, the galleys of the Order put out to sea on my instruction, compelled him to abandon his prey and to retreat hastily from fear that he should not himself fall into our hands.
Greetings.

It was the beginning of the end. De l’ lsle- Adam is destined to be the last Grand Master of Rhodes. On December the next year Rhodes will fall in Ottoman hands, after a six month siege.


pavlidiscartoons.com - Oct 30, 2017

Τρίτη, Αυγούστου 22, 2017

ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ – COSMIC WIND - Του Βαγγέλη Παυλίδη


Ξαναβρέθηκα σχετικά πρόσφατα με μια παλιά, πολύ παλιά και πολύ αγαπητή φίλη. Προκειμένου να αποκτήσει μια καλύτερη εικόνα του τι έκανα τόσα χρόνια που δεν είχαμε επαφή βάλθηκε να διαβάζει μια μια τις αναρτήσεις ετούτου του μπλογκ, απο το 2012 που το ξεκίνησα μέχρι τώρα. Αλήθεια!
Πριν λίγες μέρες διάβασε την ανάρτηση της 04.08.2012 με τίτλο “Κοσμικός Άνεμος” και της άρεσε. Έτσι, λέει, αισθάνεται αυτή σήμερα.
Την ξανακοίταξα την ανάρτηση για να φρεσκάρω τη μνήμη μου κι η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα να την έχω γράψει σήμερα. Την παραθέτω:

“Έχει ένα μέρος με τέσσερεις ήλιους στον ουρανό – κόκκινο, άσπρο, γαλάζιο και κίτρινο. Δυό απ’ αυτούς είναι τόσο κοντά που αγγίζουν ο ένας τον άλλο και αστρική ύλη ρέει ανάμεσά τους. Ξέρω για έναν κόσμο με χίλια φεγγάρια. Ξέρω για έναν ήλιο στο μέγεθος της γης -φτιαγμένον απο διαμάντι… Το σύμπαν είναι αχανές και προκαλεί δέος και για πρώτη φορά γινόμαστε μέρος του.”
Carl Sagan, The Cosmic Connection

 
… κι εγώ, που πάντα ονειρευόμουν ένα σκαρί πανάδικο κι έν΄άστρο να μου δείχνει τον δρόμο, έχω μείνει ξέμπαρκος στον μώλο της γης. Μα υπάρχει παρηγοριά: μπορώ και ζωγραφίζω τα όνειρά μου. Δεν είναι πολύ, μα ούτε και λίγο είναι.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

I recently met again with with an old, very old and beloved friend. To get a better picture of what I have been up to all those years we hadn’t seen each other she began to read one by one all the posts on this blog, from 2012 when I first started to today. Honestly!
The day before yesterday she said she came across the post from 4 August 2012, titled “Cosmic wind” and she liked it. This is how she feels nowadays, she said.
I went through that post to refresh my memory and the truth is I could’ve written it today. I reproduce it below:

“There is a place with four suns in the sky – red, white, blue, and yellow; two of them are so close together that they touch, and star-stuff flows between them. I know of a world with a million moons. I know of a sun the size of the Earth-and made of diamond….The universe is vast and awesome, and for the first time we are becoming part of it.
Carl Sagan, The Cosmic Connection

… and I, that I have always dreamed of a sailing ship and a star to show me the way, I have remained stranded on the quay of earth. But there is comfort and solace: I at least can draw my dreams. It isn’t much, but it isn’t little either.”


pavlidiscartoons.com Aug 22, 2017

Κυριακή, Απριλίου 16, 2017

Πασχαλινό αρνί και άλλα – Easter lamb e.t.c.- Του Βαγγέλη Παυλίδη

Αν και η εικονιζόμενη εφεύρεσή μου είναι εξαιρετικά αποτελεσματική και εύχρηστη προτίμησα να βάλω δυο μπουτάκια στον φούρνο… ξέρετε τώρα , ρίγανη, θυμάρι, δεντρολίβανο, λάδι, τριμμένα με την λεμονόκουπα πάνω στο μπούτι, σκόρδο φυτεμένο εδώ κι εκει στο κρέας και, τέλος πάντων, αυτά είναι γνωστά. Ενω το αρνι ψήνεται στον φούρνο με τις σχετικές πατάτες εγω βρήκα την ευκαιρία για ένα δυο ούζα με την λακέρδα που έφτιαξα πριν μερικές μέρες… σιγά μην έκανα ποδηλατάδα.
Καλοφά‘οτο, που λέμε στην Ρόδο, ό,τι φτιάξατε και καλά κρασιά. Απο Δευτέρας στη γαλέρα πάλι και στο κουπί.

===

Though my lamb roasting invention pictured above works beautifully I chose instead to place a couple of lamb legs in the oven…  using a lemon half I rubbed them well with oregano, thyme, rosemary and olive oil, with garlic cloves etc…etc… etc.  While the lamb is roasting in the oven I grabbed the occasion to sit back and to enjoy a little ouzo. No bicycling for me.
Have fun then, enjoy your lamb and do wash it down with some good wine. Come Monday we’ll  all be back at the oars of the galley.


pavlidiscartoons.com - Apr 16, 2017

Δευτέρα, Απριλίου 03, 2017

Ρόδος 1856, η μεγάλη έκρηξη – Rhodes 1856, the great explosion - Του Βαγγέλη Παυλίδη


Στις 3 του Απρίλη 1856, μια μέρα σαν και σήμερα πριν 161 χρόνια, μια έκρηξη συντάρασσε την πόλη της Ρόδου. Ψηλά απέναντι απο το Καστέλο, ο αφιερωμένος στον Αγ. Ιωάννη καθεδρικός ναός των Ιπποτών είχε τιναχτεί συνθέμελα στον αέρα, μαζί του και μεγάλο μέρος του παλατιού των Μεγάλων Μαγίστρων.
Για τα αίτια της έκρηξης πρέπει να γυρίσουμε πίσω στην ιστορία. Το φθινόπωρο του 1521 η πολιορκία της Ρόδου απο τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή έμπαινε στην τελευταία φάση της. Οι πολιορκούμενοι ήταν εξαντλημένοι, τα τείχη εριπωμένα και, σύμφωνα με τον υπεύθυνο γι αυτά Καγκελλάριο του Τάγματος d’ Amaral, τα πολεμοφόδια είχαν εξαντληθεί.
Ένα βράδυ του Οχτώβρη, ψηλά πάνω στα τείχη του τομέα της Ωβέρνης συλλαμβάνεται κάποιος Blas Diez να στένει μηνύματα στους Τούρκους. Τα τυλιγμένα σε βέλη χαρτάκια έλεγαν πως η πόλη δεν άντεχε πια και πως οι Τούρκοι έπρεπε να εντείνουν τις προσπάθειές τους. Ο Ντίεζ δεν είναι τυχαίος, είναι υπηρέτης του ντ’ Αμαράλ. Με βασανιστήρια ο Ντιεζ ομολογεί, ο ντ’ Αμαράλ όμως αρνείται την όποια ενοχή, ακόμα κι όταν καταδικάζεται σε θάνατο. Στις 5 Νοέμβρη 1521 ο ντ’ Αμαράλ αποκεφαλίζεται δημόσια και το κεφάλι του παλουκώνεται ψηλά στον πύργο του Αη Γιώργη. Το σώμα του τεμαχίζεται στα τέσσερα και το ένα κομμάτι εκτίθεται στον προμαχώνα της Ωβέρνης, το δεύτερο στον Πύργο της Ισπανίας, το τρίτο στα τείχη της Αγγλίας και το τέταρτο στον Πύργο της Ιταλίας.
Έτσι, την βροχερή εκείνη μέρα, στις 3 Απρίλη 1856, ένας κεραυνός βρήκε τον δρόμο μέχρι τα υπόγεια του Αγ. Ιωάννη, τα σφραγισμένα πάνω απο τρείς αιώνες. Αποθηκευμένες εκεί βρήκε και πυροδότησε τεράστιες ποσότητες πυρίτιδας. Λέγεται πως ήταν κρυμμένες απο τον d’ Amaral.

Στην θέση του ναού του Αγ. Ιωάννη στέκεται τώρα το “Σουλεϊμανιέ”, το Τούρκικο σχολείο. Ο ναός του Ευαγγελισμού, χτισμένος απο τους Ιταλούς αρχικά ως San Giovanni, είναι αντίγραφο του ναού εκείνου των Ιπποτών.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

On 3 April 1856, on a day like today 161 years ago, the city of Rhodes was shaken by a great explosion. High up, across the Grand Master’s Palace the Cathedral of St. John was blown up from its foundations together with part of the palace itself.
For the cause of the explosion one must go back in history. During the last months of 1521 the siege of Rhodes by Suleiman the Magnificent was in its final face. The defenders of the city were exhausted, great parts of the walls lay in ruins and, according to the man responsible for them Chancellor of the Order of St. John d’ Amaral, munitions were also exhausted.
Late one night of October high up on the battlements of the sector of Auvergne a certain Blas Diez, a Jew, was caught sending messages to the Turkish camp outside. The messages, wrapped around arrows, said that the city could no longer be defended and the Turks should intensify their efforts. The city would be theirs. Diez was not just anybody. He was the servant of Chancellor d’ Amaral. Under torture, Diez would confess though d’ Amaral insisted on his innocent even after he was sentenced to death. On 15 November 1521 d’ Amaral was beheaded and quartered. His head, stuck on a pole, was exhibited for all to see on the Tower of St. George. One part of his body was also exhibited on the walls of Auvergne, the second on the Tower of Spain, the third on the walls of England and the fourth on the Tower of Italy.
And so it came to pass that on that stormy day of 1856 a lightning made its way to the dungeons of the cathedral of St. John -sealed for more than three centuries- where, apparently, large amounts of gunpowder had been stored. It was then rumored that the gunpowder was hidden there by d’ Amaral.


pavlidiscartoons.com - Apr 03, 2017

Τετάρτη, Ιανουαρίου 11, 2017

Μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου - Του Βαγγέλη Παυλίδη


2 ῞Οταν οὖν ποιῇς ἐλεημοσύνην, μὴ σαλπίσῃς ἔμπροσθέν σου, ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ ποιοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς ρύμαις, ὅπως δοξασθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. 3 σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου  (Ματθαίου 6, 2-3)
ΚΑΙ…
πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται
(Λουκ.18,10-14).

Πάνε οι γιορτές, καλοφάγαμε (όσοι καλοφάγαμε), καλοήπιαμε (όσοι καλοήπιαμε), αλληλοασπαστήκαμε χιαστί και αλληλοευχηθήκαμε.  Καλά αυτά, μας χρειαζεται να ξεδίνουμε όποτε μας δίνεται η ευκαιρία.
Τώρα όμως, πίσω στην γαλέρα να τραβάμε κουπί και η ευκαιρία για μένα να γκρινιάξω.  Τις γιορινές μέρες γέμισαν τα ΜΜΕ με ειδήσεις και εικόνες εκδηλώσεων φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης.  Μέλη κομματικών οργανώσεων, εταιρειών, σωματείων και επιχειρήσεων να ποζάρουν κορδωμένοι μπροστά σε σωρούς τροφίμων και άλλων δώρων… “Η Τοπική Οργάνωση του κόμματος Ταδε, επισκέφτηκε… και διένειμε…”.  Και νά οι φωτό και τα χαμόγελα, και να η υστερόβουλη ελπίδα πως η αγαθοεργία θα εξαργυρωθεί σε κουκιά όταν έρθει η ώρα η καλή.
Και,τώρα που πήρα φόρα, είναι και το άλλο.  Αναρωτιέμαι γιατί άραγε θεωρείται κάπως σαν υποχρέωση η προβολή απο τα ΜΜΕ των ευχών διαφόρων πολιτικών, πολιτευόμενων, πολιτικάντηδων, επίδοξων υποψήφιων πάσης φύσεως και βαθμίδας.-και μάλιστα σε περίοπτη θέση και επαναλαμβανόμενα.  Ευχές τετριμμένες, ανούσιες, επαναλαμβανώμενες οι ίδιες και οι ίδιες χρόνια και χρόνια τώρα, σαν νά ‘χει κολλήσει η βελόνα.  Δεν λέω, κάθε ευχή είναι ευπρόσδεκτη και προσωπικά τους ευχαριστώ πολύ που μας (με) σκεφτήκανε.  Αναρωτιέμαι όμως αν οι ευχές αυτές έχουν μεγαλύτερη αξία απο τις ευχές της γειτόνισάς μου, εδώ στο χωριό.  Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω.
Ευχές σε όλους για μια καλή χρονιά.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ.  Η εικόνα είναι άγνωστου σε μένα δημιουργού.


pavlidiscartoons.com - Jan 11, 2017

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 01, 2016

Ρόδος 1522, γιορτή του Αγ. Αντρέα – Rhodes 1522, St, Andrew’s feast - Του Βαγγέλη Παυλίδη


1522. Η πολιορκία της Ρόδου απο τον Σουλεϊμάν είναι στο έκτο μήνα. Η κατάσταση στην πόλη όλο και χειροτερεύει καθώς μέρα με την μέρα τρόφιμα και πολεμοφόδια λιγοστεύουν. Ο Σουλτάνος βιάζεται να τελειώνει καθώς ο χειμώνας του δημιουργεί μεγάλα λιγιστικά προβλήματα.
Στις 28 και 29 του Νοέμβρηδυο φοβερές επιθέσεις στους τομείς Ισπανίας και Ιταλίας παραλίγο να φέρουν την πόλη στα χέρια των εχθρών. Οι Τούρκοι μπαίνουν απο το ρήγμα στον τομέα της Ισπανίας και απωθούνται με μεγάλη δυσκολία, αφού θα προσβληθούν αο τα κανόνια της Πυλης Κοσκινού και με την βοήθεια καταρρακτώδους βροχής που κάνει αδύνατη την προέλασή τους.
3000 Τούρκοι χάνουν την ζωή τους. Σαν καλοί Χριστιανοί, ο λαός της πόλης αποδίδουν την “νίκη” στον Άγιο Ανδρέα, που γιόρταζε την ημέρα εκείνη.
Οι Τούρκοι που δεν το βάζουν κάτω χρησιμοποιούν κάθε μέσο και τέχνασμα -υπονόμους, φουρνέλα, κνόνια, εφόδους, ακόμα και ψυχολογικό πόλεμο: μηνύματα πέφτουν με βέλη μα και σπιούνοι που τρυπώνουν στην πόλη απο τα χαλάσματα στοχεύουν στο ηθικό των Ροδιτών, καλώντας τους να παραδοθούν γιατί δεν θα γλιτώσει κανείς.
Ο αγώνας όμως συνεχίζεται απελπισμένος….

ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Δεν ξέρω αν τό’χει ο Άγιος Αντρέας, μεγάλη η χάρη του, μα εδώ έβρεξε τόσο που παραλίγο νε φορέσω την πανοπλία μου και να βγώ να κινηγάω Τούρκους.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

1522. The siege of Rhodes by Suleiman the Magnificent is in its sixth month. The circumstances in the town could not become worse as food is scant and ammunitions scarce. Outside the walls disease and epidemics are mowing down the enemy troops. The Sultan is in a hurry. Winter is bringing big economic and logistical problems for him.
On the 28th and 29th of November two ferocious charges at the Spanish and Italian sectors almost result in the capture of the city. The Turks go through the breach on the Spanish walls. They are repulsed with great exertion. The accidental occurrence of a torrential downpour becomes a miraculous helpmate to the cannons at the Koskinou gate. 3,000 Turks lose their lives in this one. As good Christians, the Rhodians attribute this “victory” to St. Andreas, whose feast day it is.
The Turks don’t give up. They are using every tactical means and device: mines, artillery, general attacks, concentrated localized assaults, even psychological warfare. Messages falling from the sky wrapped on arrow shafts, but also agents worming into the town through the holes on the walls are aiming at the population’s morale, calling on them to surrender or else none will be spared.
But the struggle continues desperately.


pavlidiscartoons.com - Dec 01, 2016

Τετάρτη, Νοεμβρίου 02, 2016

Ρόδος, Νοέμβριος 1522 – Rhodes, November 1522 - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Ρόδος, 1522. Ήταν κάτι μέρες σαν τις τωρινές κι η μεγάλη πολιορκία ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Ένα βράδυ στα τέλη του Οχτώβρη, εκεί ψηλά στις πολεμίστρες του τομέα της Ωβέρνης συλλαμβάνεται κάποιος Εβραίος,  Blas Diez  τ’ όνομα, να στέλνει μηνύματα στους Τούρκους. Τα τυλιγμένα σε βέλη χαρτάκια λένε πως η πόλη κι οι υπερασπιστές της έχουν τα χάλια τους. Πως δεν υπάρχουν πολεμοφόδια και πως όχι μόνο δεν πρέπει να άρουν την πολιορκία οι Τούρκοι μα, αντίθετα, πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειές τους.
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που συλλαμβάνεται ένας κατάσκοπος. Όμως ο Ντίεζ δεν είναι τυχαίος. Είναι υπηρέτης του Καγκελάριου του Τάγματος Andrea d’ Amaral -που δέκα χρόνια τώρα δεν κρύβει τα όχι και τόσο φιλικά του αισθήματα για τον Μέγα Μάγιστρο de l’ Isle-Adam.
Ο Ντίεζ οδηγείται στα μπουντρούμια και υποβάλλεται σε όλες τις γνωστές τότε μεθόδους ανάκρισης αλλά και σ’ όσες άλλες σοφίζονται οι ανακριτές εκείνη τη στιγμή.
Σύντομα, αφού ο Ντίεζ ομολογήσει, στην θέση του βρίσκεται τ’ αφεντικό του.
Στις 3 Νοέμβρη 1522 ο Diez κρεμιέται απο τον λαιμό. Η διευκρίνηση αυτή είναι απαραίτητη γιατί τότε υπήρχαν πολλοί και διάφοροι τρόποι κρεμάσματος.
Στις 4 Νοέμβρη η Γεν. Συνέλευση του Τάγματος συνέρχεται στον καθεδρικό του Άγιου Ιωάννη. Σε επίσημη τελετή, ο ντ’ Αμαραλ καθαιρείται απο τίτλους και αξιώματα, αποτάσσεται απο το Τάγμα και παραδίνεται στην κοσμική εξουσία.
Την άλλη μέρα, 5 Νοέμβρη, αποκεφαλίζεται δημόσια και το κεφάλι του παλουκώνεται ψηλά στον Πύργο του Αγίου Γεωργίου. Το σώμα του τεμαχίζεται στα τέσσερα, όπως αρμόζει σε προδότες. Ένα κομμάτι εκτίθεται στον Προμαχώνα της Ωβέρνης, το δεύτερο στον Πύργο της Ισπανίας, το τρίτο στα τείχη της Αγγλίας, το τέταρτο στον Πύργο της Ιταλίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Στα 1865 ένας κεραυνός θα φτάσει μέχρι τα υπόγεια του Άγιου Ιωάννη, που ήταν σφραγισμένα πάνω απο τρείς αιώνες. Θα ακολουθήσει η έκρηξη τεράστιας ποσότητας πυρίτιδας αποθηκευμένης εκεί. Απο την έκρηξη θα καταστραφεί όχι μόνο ο καθεδρικός του άγιου Ιωάννη και τα κοντινά χτίσματα μα και μεγάλο μέρος του Καστέλλου.
Λέγεται πως η πυρίτιδα ήταν κρυμένη εκεί απο τον d’ Amaral, για να δημιουργήσει τεχνιτή έλειψη.

==========================================

Rhodes, 1522. One evening of late October, while the great siege was at its hottest, up in the battlements of the sector of Auvergne a certain Blas Diez is caught in the act of shooting messages at the Turkish camp. The little sheets of paper, wrapped around arrows, are saying that the city and its defenders are in a dismal state. That there are no ammunitions left. That the Turks should not only stop thinking of leaving, but should rather intensify their efforts.
It’ s not the first time that an agent of the enemy is arrested. However, Mr Diez is not just anybody. He happens to be a servant of the Order’ s Grand Chancellor Andrea d’ Amaral, who, for more than ten years could scarcely conceal his not so friendly sentiments for the Grand Master. Diez is escorted to the dungeons, where he is subjected to all the interrogation methods then known, and to such others as his inquisitors might invent on the spur of the moment.
In a little while the servant is replaced by the master. D’ Amaral denies his guilt throughout the ordeal, even after he is sentenced to death for treason.
On the 3rd of November 1521 Diez is hung by the neck.
On the 4th of November the Order’ s general chapter convenes at St. John’ s Cathedral. There, in solemn ceremony, Chancellor d’ Amaral is stripped of his habit and honors, and is delivered to the secular authorities.
Next day, 5th of November, d’ Amaral is beheaded in public. His head, stuck on a pole, is prominently set on top of the Tower of St. George for the Turks to behold. His body is quartered as befits all traitors. One piece is displayed on the bastion of Auvergne, the second on the Tower of Spain, the third on the walls of France, the fourth on the Tower of Italy.

NOTE. In A.D. 1865 St. John’ s Cathedral was struck by lightning. The charge found its way to the basement – locked for more than three centuries – where, apparently, large amounts of gunpowder had been stored. It touched off a powerful explosion which destroyed not only the church and its adjoining structures but a large part of the Palace of the Grand Master as well. It was then rumored that the gunpowder was stashed there by d’ Amaral, in an attempt to creat an artificial shortage.


pavlidiscartoons.com - Nov 02, 2016

Σάββατο, Οκτωβρίου 22, 2016

Ρόδος – Καταστροφικοί σεισμοί - Του Βαγγέλη Παυλίδη


Διαβάζω στην ηλεκτρονική ΡΟΔΙΑΚΗ ένα πολύ ενδιαφέρον και κατατοπιστικό -όσο και επίκαιρο- άρθρο για τους καταστροφικούς σεισμούς που έχουν πλήξει ιστορικά την Ρόδο. Κύρια πηγή φαίνεται πως είναι το βιβλίο των Β. και Κ. Παπαζάχου “Οι σεισμοί της Ελλάδας”.

Χωρίς πρόθεση να αμφισβητήσω ή να “διορθώσω” τους έγκριτους σεισμολόγους -πώς θα μπορούσα, εξ άλλου- αλλά και τις άλλες πηγές θα ήθελα απλά να συμπληρώσω από ιστορικές πηγές τον μακρύ κατάλογο των καταστροφικών Ροδίτικων σεισμών:

–155 μ.Χ.. Σύμφωνα με τον Παυσανία, η Ρόδος, η Κως και οι πόλεις της Λυκίας καταστράφηκαν τελείως και ερημώθηκαν από δυνατό σεισμό. Τις ανοικοδόμησε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αντωνίνος ο Πίος και τις έκανε να ξανακατοικηθούν. Εικόνα της καταστροφής μας δίνει και ο Αίλιος Αριστείδης στον “Ροδιακό” λόγο του.

–1481 μ.Χ.. Λίγους μήνες μετά την άρση της 1ης πολιορκίας της Ρόδου η πόλη θα καταστράφεί από μεγάλο σεισμό που θα τον ακολουθήσει δεύτερος, μεγαλύτερος. Το κύμα της θάλασσας (τσουνάμι;) θα πετάξει πλοία στην ξηρά ενώ ο σεισμός συνοδευόταν απο καταρακτώδη βροχή. Τρίτος διαδοχικός σεισμός θα συμπληρώσει την καταστροφή. Θα ακολουθήσουν πολλοί μεγάλοι και μικροί σεισμοί με την θάλασσα να ξεχειλίζει, έτσι που οι τρομοκρατημένοι κάτοικοι θα καταφύγουν στην ύπαιθρο, σε πλατείες, εκκλησίες και σπηλιές νομίζοντας πως το νησί που γεννήθηκε απο την θάλασσα θα επέστρεφε σε αυτήν. Ο πύργος του Άγιου Νικολάου, το Κατάλυμμα της Προβηγκίας και άλλα κτίρια και οχυρώσεις θα γκρεμιστούν. Μεγάλες ζημιές έγιναν και στα χωριά της Ρόδου, καθώς και στην Κώ και το Πετρούμι.
Οι καταστροφές απο την πολιορκία σε συνδιασμό με αυτές από τον σεισμό έγιναν αφορμή για να ανοικοδομηθεί η πόλη και τα τείχη από τον Μ. Μάγιστρο d’ Aubusson και να πάρουν την σημερινή τους μορφή.

–1489 μ.Χ.. Σημειωματάρια του Homo Universalis της Αναγέννησης, του Λεονάρδο ντα Βίντσι, από την πρώτη περίοδο στο Μιλάνο. Αντιγράφω:
“Το ’89 έγινε σεισμός στην θάλασσα της Αττάλιας κοντά στην Ρόδο, που άνοιξε την θάλασσα, εννοώ τον πυθμένα. Και σ’ αυτό το άνοιγμα όρμησε τέτοιος όγκος νερού που επι τρείς ώρες ο πυθμένας ήταν ξέσκεπος, λόγω του νερού που είχε φύγει. Κι ύστερα έκλεισε πάλι στο αρχικό του επίπεδο.”

Όσο κι αν λάβουμε υπ’ όψη πως την εποχή εκείνη οι ειδήσεις μεταδίδονταν αργά και απο στόμα σε στόμα και πως στον δρόμο μπορούσε να παραμορφωθούν με σάλτσες και περικοκλάδες, δεν μπορεί παρά να πιστέψουμε πως ο σεισμός ήταν πράγματι πολύ ισχυρός.



ΠΗΓΕΣ.
Χ. Ι. Παπαχριστοδούλου, Ιστορία της Ρόδου, Αθήνα 1972
Iacomo Bosio, DELL’ ISTORIA DELLA SACRA RELIGIONE, Della Seconda Parte, Libro Duodecimo, 1594
The Notebooks of Leonardo da Vinci, Oxford University Press, 1998


pavlidiscartoons.com - Oct 22, 2016

Πέμπτη, Οκτωβρίου 13, 2016

1307, Ναϊτες Ιππότες, Ιππότες Αγ. Ιωάννη – 1307, Knights Templar, Knights St. John - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Στην Ρόδο ήταν τα χρόνια του Foulques de Villaret, πρώτου Μεγάλου Μάγιστρου του Τάγματος του Άγιου Ιωάννη. Δύσκολοι καιροί, αφού οι Ιππότες απο την πρώτη στιγμή της εγκατάστασής τους στην Pόδο αναγκάστηκαν να την υπερασπίσουν απο αλλεπάλληλες επιδρομές των Τουρκομάνων του Μεντεσέ.
Την ίδια ώρα στην Γαλλία, μεγάλα προβλήματα, οικονομικά όμως, αντιμετώπιζε και ο βασιλιάς Φίλιππος 4ος. Για να τα λύσει έχει βάλει στο μάτι -και θέλει να βάλει και στο χέρι- τη μυθική περιουσία των Nαϊτών Iπποτών, του άλλου μεγάλου στρατιωτικοθρησκευτικού Tάγματος. Παράλληλος στόχος του είναι όμως και η όσο το δυνατό μεγαλύτερη εξασθένηση της παπικής δύναμης και εξουσίας.
‘Eτσι, αφού σχεδιαστεί καλά η δουλειά, μια μέρα σαν σήμερα, Παρασκευή 13 Oχτώβρη 1307, συλλαμβάνονται όλοι οι Nαΐτες Ιππότες στη Γαλλία με τις κατηγορίες της βλασφημίας, ιδωλολατρείας, ομοφυλοφιλίας και, το σπουδαιότερο, της αίρεσης. Ήταν η αρχή του τέλους.
Kάτω από φοβερά βασανιστήρια οι Nαΐτες ομολογούν τα πραγματικά ή φανταστικά κρίματά τους κι ακόμα περισσότερα. H Σύνοδος της Bιέννης, στη Γαλλία, που συγκαλείται από τον Πάπα Kλήμη E’ και που ελέγχεται από τον Φίλιππο Δ’, αποφασίζει τη διάλυση του Tάγματος του Nαού.
Tο Mάη του 1312, με την Παπική Bούλα Ad Providam , όλη η κινητή και ακίνητη περιουσία των Nαϊτών (εκτός απ’ τη Γαλλία, βέβαια) περνάει στους άσπονδους φίλους τους, του Iππότες του Aϊ Γιάννη της Ιερουσαλήμ και της Ρόδου, που αποχτούν έτσι νέα δύναμη και επιρροή και βρήσκουν λύσεις σε πολλά απο τα προβλήματά τους…
Η τελευταία πράξη στην Ιστορία του Τάγματος του Ναού θα γραφτεί στις 18 Μάρτη 1314 στο Παρίσι, όταν ο Μέγας Μάγιστρος των Ναϊτων Jaques de Molay θα πεθάνει στην πυρά.

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o

The times of Foulques de Villaret, first Grand Master of the Order of St. John in Rhodes. were not so easy. They had hardly savored their new possession, when the Knights had dash to her defence. A succession of raids by the Turkmen of the Emirate of Mentese will culminate in a siege to the city in 1312, but the raiders will be repulsed but not without pain and suffering.
At the same time in France, faced with big problems, economic above all, king Philip IV has fixed his sights on the mythical wealth of the Knights Templar, the other great military-religious order at this time, and is itching to lay his hands on it. On a parallel course, his other objective is the weakening of papal power and authority. Thus, after careful planning, on a day like today, Friday the 13th of October, in the year of our Lord 1307, all Knights Templar in France are arrested on charges of blasphemy, idolatry, homosexuality and – most importantly – heresy. Under unspeakable tortures the Templars confess their guilt to these and even more crimes.
The Synod of Vienna, in France, called by Pope Clement V, but controlled by Philip IV, decides the dissolution of the Order of the Temple. In May 1312, by order of the Papal Bull Ad Providam, Philip pockets the treasure he was after, while the entire real property of the Templars is transferred to their old rivals, the Knights of St. John of Jerusalem and of Rhodes, who thus acquire new power and influence.
The final act in the drama of the Order of the Temple will be written on 18 March 1314, in Paris. On that day Jacques de Molay, the Grand Master of the Templars, will die on the pyre.


pavlidiscartoons.com - Oct 13, 2016

Τρίτη, Αυγούστου 30, 2016

Τα “Εκατόλογα της Αγάπης” - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Στο Βρετανικό Μουσείο, με κωδικό Additional Manuscripts Nr. 8241, σώζεται μια χειρόγραφη στα ελληνικά συλλογή ερωτικών τραγουδιών, που αποτελείται απο 711 δεκαπεντασύλλαβους στίχους.
Πρέπει να γράφτηκαν τον 14ο ή το πρώτο μισό του 15ου αιώνα. Η ακριβής προέλευσή τους αποτελεί ακόμα αντικείμενο διαφωνίας και συζήτησης ανάμεσα στους ειδικούς. Ο πρώτος μελετητής τους, Wilhelm Wagner, τα εξέδωσε μεταφρασμένα στα Γερμανικά το 1879 με τον τίτλο “Αλφάβητος της Αγάπης -Μια συλλογή Ροδίτικων ερωτικών τραγουδιών”. “Ροδίτικων” γιατί, εκτός των άλλων, βασίζεται στον στίχο 368 “…την κόρην την εφίλησα στη Ρόδο την εφήκα…” Σήμερα είναι πιο γνωστα ως τα “Εκατόλογα της Αγάπης”.

Ροδίτης εγώ, δεν έχω λόγο να πάω κόντρα στην άποψη του Wilhelm Wagner, το αντίθετο.


pavlidiscartoons.com - Aug 30, 2016

Σάββατο, Αυγούστου 27, 2016

Άμες δε γ΄εσόμεθα πολλώ κάρονες - Του Βαγγέλη Παυλίδη


Άφησα να περάσουν μερικές μέρες για να κατασταλάξουν οι εντυπώσεις πριν γράψω κάτι για το 1ο Φεστιβάλ Καλλιτεχνικής Δημιουργίας Ροδίων που κλείνει τις πόρτες του σήμερα.

Αιφνηδιάστηκα στην αρχή, είναι αλήθεια, απο τον τόσο φιλόδοξο τίτλο και είχα κάποιες επιφυλάξεις όταν ο φίλος Τάκης (ο Βούης, ντε) μου ζήτησε να φιλοτεχνήσω το λογότυπο και το πορτραίτο του Π. Ευθυμίου. Χουμ χουμ… έκανα μέσα μου, “όταν ακούς πολλά κεράσια…”, μα περίμενα να δω το αποτέλεσμα. Πήγα στα εγκαίνια απο ενδιαφέρον και περιέργεια μα και γιατί πάντα πίστευα πως τέτοιου είδους πρωτοβουλίες πρέπει να ενισχύονται.

Ομολογώ πως η κάθε μου επιφύλαξη εξατμίστηκε αμέσως. Σε μια αίθουσα μεγαλόπρεπη παρά τις ελλείψεις της είδα έργα γνωστών αλλά και άγνωστων σε μένα δημιουργών να συνθέτουν ένα εντυπωσιακό σύνολο και μια ατμόσφαιρα που σ’ έκανε να θέλεις να την ρουφάς βαθιά πάλι και πάλι.

Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να δω συγκεντρωμένη -όσο γινόταν και εκ των πραγμάτων ίσως όχι πλήρη- αυτό που λέει ο τίτλος: την Ροδίτικη καλλιτεχνική δημιουργία. Κι ακόμα είδα κάτι που πάντα με συγκινεί όταν το αντιμετωπίζω: μιλάω για την παρουσία πολύ νέων ανθρώπων -παιδιών μας- που το ταλέντο και η δημιουργικότητά τους εγγυώνται καλύτερες μέρες. Κι αν, ως υπηρέτης μιας απο τις ελάσσονες εικαστικές τέχνες, καταπιάνομαι πρώτα και λίγο παραπάνω με το εικαστικό κομμάτι του φεστιβάλ, τα ίδια λόγια θα μπορούσα να πω και για την μουσική που μάζεψε και έτερψε πλήθος κόσμου.

Με την ευκαιρία τώρα θέλω ν’ αραδιάσω μερικές σκέψεις: θα περίμενε και θα επιθυμούσε κανείς τέτοιου είδους πολιτιστικές εκδηλώσεις να πηγάζουν ως ιδέες και ως υλοποίηση απο κάποια απο τις διάφορες βαθμίδες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η στήριξη και η ανάδειξη του πολιτισμου, της ντόπιας πολιτιστικής παραγωγής ειναι όχι απλά αρμοδιότητά μα και καθήκον τους. Αντίθετα όμως, χρειάστηκε η ιδιωτική πρωτοβουλία, το όραμα ενός ανθρώπου -για τον Τάκη λέω- για να πραγματοποιηθεί κάτι που πολλά χρόνια τώρα οι διάφορες αρχές δεν σκέφτηκαν, ολιγόρησαν ή δεν θέλησαν να κάνουν.

Χρόνια τώρα συζητιέται χωρίς όμως αποτέλεσμα η ανάγκη της δημιουργίας μόνιμων πολιτιστικών θεσμών. Γιατί, αν με ρωτάτε, πολιτισμός δεν είναι η μια ή δυο ή τρείς παρουσίες κάποιων καλλιτεχνών κάθε καλοκαίρι, όσο καλοί και ευπρόσδεκτοι να είναι αυτοί. Ο πολιτισμός δεν περιορίζεται στην τέχνη, είναι τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς, καθημερινός τρόπος ζωής τελικά, η καθημερινή συμμετοχή στην αναβάθμιση του συλλογικού πολιτιστικού επιπέδου και της κοινωνικής συνείδησης.

Και κάτι άλλο, για να τελειώνω: η λαμπρή και τεράστια πολιτιστική κληρονομιά μας δεν μπορεί να είναι κάτι που το βγάζουμε απο την αποθήκη ή έστω απο την βιτρίνα και το προβάλουμε είτε για να καμαρώνουμε σαν κοκόρια ή στην προσπάθεια προσέλκυσης επισκεπτών. Μιλάω, ας πούμε, για τον Λεωνίδα τον Ρόδιο και την πρόσκληση του Φέλπς στην Ρόδο. Γιατί άραγε; Γιατί ο Φέλπς θα τραβήξει τα φώτα τις δημοσιότητας και κοντά στον βασιλικό θα ποτιστει κι η γλάστρα -η Ρόδος.

‘Ομως τι ρόλο έχει παίξει άραγε ο ξεχασμένος Λεωνίδας στην βελτίωση του πολιτιστικού μας επιπέδου; Πότε τον διδαχθήκαμε; Πόσοι άραγε Ροδίτες τον γνώριζαν πριν να γίνει θέμα απο κάποιον δημοσιογράφο; Ας κάνουμε την κληρονομιά μας όχι παπαγαλίστικη μίμηση μα το ζωντανό θεμέλιο πάνω στο οποίο θα χτίσουμε. Πρέπει να είναι η σκυτάλη που εμείς θα την πάμε ακόμα πιο μακρυά.

Οι γνωστοί και ίσως όχι τόσο γνωστοί που μετείχαν στο φεστιβάλ, ιδιαίτερα η νεολαία μας, είναι αυτοί που θα μεταφέρουν την σκυτάλη παραπέρα, που θα σηκώσουν “κολοσσούς”, εντυπωσιακούς όχι για το μέγεθος μα για την χωρίς ξιπασιά έμπνευση και την ποιότητά τους. Ας τους στηρίξουμε, για να μπορέσουμε ίσως κάποια στιγμή να πούμε «Άμες δε γ΄εσόμεθα πολλώ κάρονες”.


pavlidiscartoons.com - Aug 27, 2016

Σάββατο, Αυγούστου 20, 2016

1457, Πρωτομάστορας Μανόλης Κουντής - Του Βαγγέλη Παυλίδη


Με κίνδυνο να φανεί πως επαναλαμβάνω τον εαυτό μου, επανέρχομαι σε μια παλαιότερη ανάρτησή μου που σηματοδοτεί μια επέτειο.

Δεν είναι λοιπόν λίγες οι φορές που, μεταξύ σοβαρού και αστείου αλλά και όχι τόσο αστείου, έχω αντιμετωπίσει κάποια κριτική για το γεγονός οτι έγραψα ένα βιβλίο για την μεσαιωνική Ρόδο -τη περίοδο των Ιπποτών του Αη Γιάννη- ενώ θα έπρεπε να έχω ασχοληθεί με τη αρχαία ή την κλασσική εποχή, τον Τληπόλεμο, τον Κλεόβουλο, τον Διαγόρα και τον Δωριέα. Οι Ιππότες ήταν λέει Φράγκοι, το ό,τι φτιάχτηκε ή επιτεύχηκε στην εποχή τους ήταν Φράγκικο και πως εμείς, ως Έλληνες, δεν έχουμε κανένα λόγο να προβάλλουμε τα έργα τους.

Οι για πολλούς λόγους απαράδεχτη αυτή άποψη παραβλέπει και μια σημαντικότατη, ιστορικά τεκμηριωμένη αλήθεια: πως πάνω σ’ αυτά τα κάστρα έχουν χυθεί μπόλικο ελληνικό αίμα και ιδρώτας, είτε για την άμυνά τους ή για την ενίσχυση και κατασκευή τους.

Σήμερα θέλω να αναφερθώ σε ένα συγκεκριμένο ντοκουμέντο:

Στην Πύλη Κοσκινού (ή του Αγ. Ιωάννη ή Κόκκινη Πόρτα), στην μέσα μέσα πόρτα, μισοκρυμμένη απο έναν χαμηλό τοίχο, υπάρχει μια μαρμάρινη επιγραφή. Είναι δίγλωσση, μεσαιωνικά ιταλικά και ελληνικά, με ημερομηνία 20 Αυγούστου 1457, μια μέρα σαν και σήμερα πρίν 559 χρόνια.

ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΕΚ ΒΑΘΡΟΥ ΚΑΙ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΘΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΤΗΧΑΙΟΝ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ ΠΡΟΤΟΜΑΣΤΟΡΕΒΟΝΤΟΣ ΚΑΜΟΥ ΜΑΝΟΗΛ ΚΟΥΝΤΗ

Έτσι λέει στα ελληνικά και στα Ιταλικά ο Μανώλης Κουντής. Μας λέει πως ήταν “… PROTOMAISTRO MURADUR… DE TUTA LA MURA NUOVA DE RODO” Δηλαδή, πρωτομάστορας, αρχιτέκτονας, όλου του καινούριου τείχους της Ρόδου.

Αν λογαριάσουμε πως στα τείχη της Ρόδου υπάρχουν εντοιχισμένα μόνο τα εικόσημα των Μεγάλων Μαγίστρων και ίσως, μετρημένα στα δάχτυλα, κάποιων πολύ σπουδαίων ιπποτών ή άλλων, εύκολα συμπεραίνει κανείς την σπουδαιότητα του Μανώλη Κουντή.

Πολύ θα ήθελα ένα αντίγραφο της πλάκας αυτής να τοποθετηθεί σε κάποιο σημείο εκαί κοντα, ώστε να είναι σε κοινή θέα, να μη χρειάζεται να σκαρφαλώσει κανείς στον τοίχο για να την δει. Ίσως έτσι -ίσως, λέω- να σιωπήσουν οι ανιστόρητοι υπέρμαχοι της εθνικής κάθαρσης της ιστορίας μας.


pavlidiscartoons.com - Aug 20, 2016

Τρίτη, Αυγούστου 16, 2016

Σάββατο, Ιουλίου 30, 2016

Ρόδος, Ιούλιος 1480 – Rhodes, July 1480 - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Ρόδος 1480, τελαυταίες μέρες του Ιουλίου. Όλη μέρα στις 27του μήνα, 300 τεράστιες κανονόμπαλες κατεδαφίζουν τα τείχη της “Οβριακής”. Το επόμενο πρωί, 28 Ιουλίου, 2500 Γενίτσαροι, το άνθος του Οθωμανικού στρατού, απωθούν τους λίγους υπερασπιστές των ερειπίων και στήνουν τα μπαϊράκια τους στον Πύργο της Ιταλίας κι απο κεί αρχίζουν να ξεχύνονται μέσα στην πόλη. Με το σπαθί στο χέρι, τραυματισμένος, ο Μέγας Μάγιστρος d’ Aubusson εμπνέει και οδηγεί την άμυνα. Η μάχη σώμα με σώμα θα κρατήσει περίπου τρείς ώρες. Εκεί όμως που όλα φαίνονταν χαμένα οι Τούρκοι κάνουν πίσω κι ύστερα το βάζουν άταχτα στα πόδια. Όσοι έμειναν στην πόλη πετσοκόφτηκαν, όσοι ήταν στα τείχη γκρεμοτσακίστηκαν.

Θαύμα! Λένε οι Ιππότες του Αη Γιάννη. Θαύμα, γιατί ενώ το μακελιό ήταν στο κατακόρυφο, ιδού! Xρυσός σταυρός έλαμψε πάνω απο την πόλη. Δεξιά κι αριστερά, η Παναγιά κι ο Aϊ Γιάννης -οι προστάτες του Tάγματος. Ξοπίσω, ντούροι και πάνοπλοι, οι Iππότες που ‘χαν πέσει στην υπεράσπιση της πόλης! Δρόμο οι Tούρκοι!

Oι ντόπιοι τώρα, οι Pοδίτες, που είχαν χύσει κι αυτοί μπόλικο αίμα -Tούρκικο και δικό τους- δε σκόπευαν να χαρίσουν τη νίκη σε κανένα Φράγκο, άνθρωπο ή άγιο. Tο θαύμα, επέμεναν, το έκανε ο δικός τους ο άγιος ο αγαπητός, ο Aϊ Παντελεήμονας. Aυτός γιόρταζε στις 27 του μήνα, όταν άρχισε η τούρκικη επίθεση.

Πειστική απάντηση δεν δώθηκε ποτέ. Απλά παραθέτω τα γεγονότα γιατί δεν σκοπεύω να μπλεχτώ σε διαμάχη αγίων. Ένα είναι, πάντως, βέβαιο: πως την ημέρα εκείνη τα χρυσοκέντητα μπαϊράκια των Tούρκων, μαζί μ’ αυτό του ίδιου του αρχηγού τους Mεσίχ Πασά, περιφέρονταν σαν λάφυρα στους δρόμους της Pόδου.

ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο

Rhodes 1480, the last days of July. All day on the 27th, more than 300 huge cannonballs demolish the walls on the side of the Jewish quarter. The next morning, 28 July, 2500 Janissaries, the blossom of the Ottoman army push back the few defenders of the ruins and raise their banners on top the Tower of Italy. From there they pour down inside the city. Sword in hand, wounded, the Grand Master d’ Aubusson leads the defense. The fierce hand to hand combat lasts for over three hours and as all seems to be lost for Rhodes the Turks retreat and then begin to run.

The battle for the Italian sector, and by extension the result of the siege, is decided within a short space of time. Those who have forced their way into the town are hacked to death; those who are on the walls are shoved over to their deaths.

A miracle! Say the good Knights of St. John. A miracle because while the slaughter is at its height, Lo! a golden cross is gleaming in the sky above the city. On either side of it are the Holy Virgin and St. John, the holy patrons of the Order. And behind, beaming in their armorial splendor, the knights who had fallen in the defense of the city! Gone are the Turks and still running.

Now the Rhodians, who have wasted a lot of blood, both Turkish and their own, have their own version and will not readily give credit for the victory to any “Frank”, man or spirit. Miracle, yes. But, they insist, it’s their own beloved St. Panteleimon who done it. It was after all on his feast- day, the 27th, when the attack begun.

Go figure it out. As for me, I have no wish to get involved in a dispute between saints. In any case, one thing is certain. On that day, the gold- embroidered standards of the Turks, including that of their general Misac Pasha, were being paraded in the streets of Rhodes as spoils of war.


pavlidiscartoons.comJuly 30, 2016

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More