Τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα (PHOTO GALLERY)

Τα Δωδεκάνησα (για την ακρίβεια είναι 14) ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελληνισμού. Εν τούτοις, μόλις το 1947 ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος. 

Εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης δέχθηκαν καταστρεπτικές επιδρομές από τους Πέρσες, τους Σαρακηνούς, τους Βενετούς, τους Γενουάτες, τους Σταυροφόρους και τους Τούρκους (Σελτζούκους και Οθωμανούς). Από το 1309 περιήλθαν στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και έμειναν υπό την κυριαρχία τους έως το 1522, οπότε καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους. Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, τα Δωδεκάνησα επαναστάτησαν, αλλά το 1830 επιστράφηκαν μαζί με τη Σάμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια, η οποία ενσωματώθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος.

Η κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς το 1912 αναπτέρωσε τις ελπίδες των κατοίκων τους ότι σύντομα τα νησιά θα ενταχθούν στον εθνικό κορμό. Πράγματι, με τη συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) τα Δωδεκάνησα παραχωρούνταν στην Ελλάδα, με εξαίρεση τη Ρόδο, που θα παρέμενε για ένα διάστημα υπό ιταλική διοίκηση. Όμως, η ατυχής έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας έδωσε την ευκαιρία στους Ιταλούς να υπαναχωρήσουν και με την άνοδο του Μουσολίνι προσπάθησαν να τα εξιταλίσουν. Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών (1943), κύριοι των Δωδεκανήσων έγιναν οι Γερμανοί και μετά την παράδοση της Χιτλερικής Γερμανίας (Μάιος 1945), η Μεγάλη Βρετανία.

Ήταν η χρυσή ευκαιρία για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στο ελληνικό κράτος, την οποία η ελληνική διπλωματία δεν έπρεπε να αφήσει να πάει χαμένη. Ήταν απαίτηση του ελληνικού λαού και είχε χυθεί άφθονο ελληνικό αίμα για την εκδίωξη των Γερμανών από τα Δωδεκάνησα. Το θέμα θα λυνόταν οριστικά από τη Διάσκεψη Ειρήνης των νικητριών δυνάμεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που θα συνερχόταν στο Παρίσι.

Η Ελλάδα δια του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη διαμήνυσε ότι θα έθετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως εθνικές διεκδικήσεις την πρόσκτηση της Βορείου Ηπείρου και των Δωδεκανήσων, τη διευθέτηση των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, ενώ σκόπευε να θέσει και το ζήτημα της Κύπρου στη Μεγάλη Βρετανία. Από τις τέσσερις αυτές εθνικές διεκδικήσεις, μόνο το θέμα των Δωδεκανήσων ευοδώθηκε, χωρίς δυσκολίες και περιπλοκές.

Είναι γνωστό ότι ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσπάθησαν να δελεάσουν την Τουρκία, προσφέροντάς της ορισμένα παράκτια νησιά του Αιγαίου, προκειμένου να την πείσουν να βγει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων ή τουλάχιστον να παραμείνει αυστηρά ουδέτερη. Επιπροσθέτως, ο Στάλιν είχε συνδέσει το θέμα των Δωδεκανήσων με την Τριπολίτιδα (σημερινή Λιβύη), για την οποία η Σοβιετική Ένωση είχε διατυπώσει το αίτημα να της ανατεθεί η εντολή.

Όμως, σε μια απρόσμενη στροφή της πολιτικής της, η Σοβιετική Ένωση συγκατατέθηκε να αποδοθούν τα Δωδεκάνησα στη Ελλάδα, στη συνεδρίαση των Υπουργών Εξωτερικών που προετοίμαζε τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Η δήλωση έγινε στις 27 Ιουνίου 1946 από τον Υπουργό Εξωτερικών Βιατσεσλάβ Σκριάμπιν, γνωστότερο ως Μολότοφ, με μοναδικό όρο την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Έτσι, προτού καν συνέλθει η Διάσκεψη Ειρήνης, το θέμα των Δωδεκανήσων είχε λάβει ευνοϊκή τροπή για την Ελλάδα.

Η είδηση για την απόδοση των Δωδεκανήσων στη Ελλάδα χαιρετίστηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, σε μια περίοδο που η χώρα βρισκόταν στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Η Διάσκεψη της Ειρήνης συνήλθε στο Παρίσι από τις 29 Ιουλίου έως τις 11 Οκτωβρίου 1946, όπου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς και τα θέματα της Βορείου Ηπείρου και της διευθέτησης των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, χωρίς επιτυχία, αφού οι ΗΠΑ δεν θέλησαν να δυσαρεστήσουν τη σύμμαχό τους Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της Αλβανία και Βουλγαρία. Η προσπάθεια της Τουρκίας να διεκδικήσει το Καστελόριζο και τη Σύμη έπεσαν στο κενό.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπογράφηκε στο Παρίσι η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία, σύμφωνα με την οποία τα Δωδεκάνησα αποδίδονταν στην Ελλάδα, ενώ η Ιταλία υποχρεωνόταν σε αποζημίωση ύψους 105 εκατομμυρίων δολαρίων προς τη χώρα μας. Με επιμονή της σοβιετικής πλευράς, οριζόταν στο κείμενο ότι τα νησιά θα παρέμεναν αποστρατιωτικοποιημένα, πρόβλεψη που θα επικαλεστεί η Τουρκία κατά τρόπο καταχρηστικό μετά το 1974. Από την τουρκική ερμηνεία του κειμένου της ελληνοϊταλικής συνθήκης του 1947, σε συνδυασμό με τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932, θα προκύψει και το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών», που έθεσε η Άγκυρα μετά την Κρίση των Ιμίων το 1996.

Η τελετή παράδοσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από τις βρετανικές αρχές έγινε στις 31 Μαρτίου 1947 στη Ρόδο μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Πρώτος διοικητής των Δωδεκανήσων ανέλαβε ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης, με πολιτικό σύμβουλο τον πανεπιστημιακό και δικαστικό Μιχαήλ Στασινόπουλο, μετέπειτα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου 1948 και το 1955 τα Δωδεκάνησα έγιναν νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο.

Ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης υπογράφει το πρωτόκολλο παράδοσης των Δωδεκανήσων.

Υποστολή της αγγλικής σημαίας στη Ρόδο και έπαρση της ελληνικής.

Πηγή: sansimera.gr

 

Διαβάστε Περισσότερα »

7 Μαρτίου 1948: Η απελευθέρωση και η Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα και η διαρκής υπεράσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας

 

ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΜΑΛΚΙΔΗΣ - Από hellasjournal.com - 

Ήταν η 7η Μαρτίου του 1948, όταν σε όλα τα Δωδεκάνησα γινόταν η επίσημη Ένωση με την Ελλάδα, με την  έπαρση της γαλανόλευκης  και ταυτόχρονα επικυρωνόταν η Ελευθερία, μετά από πεντέμισι αιώνες σκλαβιάς  των νησιών, νησίδων και βραχονησίδων. 

Ήταν  μία ξεχωριστή στιγμή για όσους την έζησαν με όλες τις αισθήσεις τους, αλλά και για όσους τη διάβασαν και την είδαν αργότερα.

Ωστόσο κατά ένα υπερφυσικό τρόπο ήταν και μοναδική περίπτωση όπου αυτή τη σπουδαία ημέρα για τη Ρόδο, την Κω, την Κάρπαθο, τη Λέρο, την Πάτμο, την Αστυπάλαια, την Κάλυμνο, την Κάσο, την Κάρπαθο, τη Νίσυρο, την Τήλο, τη Χάλκη, τη Σύμη, το Καστελλόριζο, τους Λειψούς, τους Αρκιούς, το Αγαθονήσι, την Κίναρο, την Τέλενδο, τη Ψέριμο, τα Ίμια,  την «έζησαν» και όσοι είχαν φύγει ήδη από τη ζωή! 

Τη συγκλονιστική στιγμή της σπουδαίας αυτής ημέρας για το Δωδεκανησιακό Ελληνισμό,  το περιγράφει ο πρώτος μετά το 1974 Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Μιχαήλ Στασινόπουλος, ο οποίος τότε ήταν  πολιτικός σύμβουλος του αντιναυάρχου Περικλή Ιωαννίδη, ο οποίος παρέλαβε απ’ τον Άγγλο ταξίαρχο A.S.Parker τη διοίκηση της αγγλοκρατούμενης από την 9η Μαΐου 1945 Δωδεκανήσου, στο μεταβατικό στάδιο απ’ την Ένωση την 31η Μαρτίου 1947 έως την Ένωση την  7η Μαρτίου 1948 στη  Ελλάδα:

«Όταν άρχισε ν’ ανεβαίνει η ελληνική σημαία στο κοντάρι, διά μιας όλοι οι παρευρισκόμενοι Δωδεκανήσιοι γονάτισαν στο χώμα. Γονάτισαν να χαιρετίσουν τη σημαία […] Όταν τελείωσε η τελετή και διαλυθήκαμε, ξαφνικά αντελήφθην ότι ο κόσμος που παρευρίσκετο εκεί δεν διελύετο να πάει στις δουλειές του. Αλλά, συσσωματωμένος ως ένας άνθρωπος, ως μια μάζα, εβάδιζε προς μία ορισμένη κατεύθυνση. Λέω, “πού πάνε αυτοί”; Όλος αυτός ο κόσμος, πλήθος, πήγαινε γραμμή σε μία κατεύθυνση. “Αυτοί – λέει – πάνε στο νεκροταφείο. Πάνε να πούνε στους νεκρούς ότι ελευθερώθηκε η Δωδεκάνησος”. Από γενεά σε γενεά….»

Τα Δωδεκάνησα πέρασαν σκληρή κατοχή: από τους Ιππότες μέχρι τους Οθωμανούς και από τους Ιταλούς μέχρι τους Γερμανούς. Και είναι γεγονός ότι λησμονείται στο πλαίσιο της εθνομηδενιστικής ιστορικής ανάλυσης και της άμβλυνσης της σκληρής πολιτικής των κατακτητών, η αλήθεια ότι ο Ελληνισμός της Δωδεκανήσου, διώχθηκε, δολοφονήθηκε, εξανδραποδίστηκε, προσφυγοποιήθηκε, ακριβώς γιατί δεν έπαψε ποτέ να σκέφτεται να πράττει  Ελληνικά.

Στην Οθωμανική κατοχή λόγω της συμμετοχής στην Επανάσταση έγιναν μεγάλες σφαγές (Ρόδος, Κως και βεβαίως στην Κάσο). Στην Ιταλική κατοχή δολοφονήθηκαν αρκετοί Έλληνες («Μαύρο Πάσχα»- Ρόδος 1919, «Πετροπόλεμος»- Κάλυμνος 1935) και διώχθηκαν και φυλακίστηκαν όλοι οι εκπρόσωποι των νησιών που ζήτησαν την Ένωση με την Ελλάδα. Στη Γερμανική κατοχή έγιναν βομβαρδισμοί  (Κως, Καστελλόριζο ) και μαζικές δολοφονίες. 

Μάλιστα αυτή που έγινε στις 16 Απριλίου 1945  στην πλατεία του Πλατάνου του Ιπποκράτη στην Κω, όπου απαγχονίστηκαν οι Θεόκριτος Κώστογλου, Ανεζούλα Πατάκου- Τρουμούχη και Σταματία Περή γιατί βοήθησαν τους συμμάχους, είναι η τελευταία σφαγή των Γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, λίγες μόνο ημέρες πριν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος για την Ελλάδα τελείωσε με την υπογραφή παράδοσης των Γερμανών στη Σύμη !

Μετά λοιπόν από 550 χρόνια σκληρής κατοχής που άφησε τα σημάδια του στα Δωδεκάνησα (για παράδειγμα νησιά όπως το Καστελλόριζο, η Κάρπαθος, η Κάσος, η Σύμη, η Κάλυμνος, δεν ανέκτησαν ποτέ τον πρότερο πραγματικό τους πληθυσμό), ο Ελληνισμός των νησιών, των νησίδων και των βραχονησίδων, αντιμετωπίζει μία νέα (παλιά) απειλή: την κατοχική Τουρκία.

Η γειτονική χώρα, λησμονώντας διεθνείς συνθήκες, πρωτόκολλα και διμερείς συμφωνίες, λειτουργώντας ως πειρατής,  θέτει σε καθημερινή βάση την αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας στα Δωδεκάνησα, είτε στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο, είτε στην υφαλοκρηπίδα, είτε στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, είτε στην αποστρατικοποίηση, είτε στην εισβολή με τους μετανάστες.

Απειλεί με πόλεμο εφόσον η Ελλάδα ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της, απαιτεί να μην υπάρχει άμυνα των Δωδεκανήσων απέναντι στη «Γαλάζια Πατρίδα», μιλά για ελληνική κατοχή (!) στα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, δεν αναγνωρίζει καν την ύπαρξη ελληνικής κυριαρχίας.

Η Δωδεκάνησος είναι μία ηρωοτόκος περιοχή του Ελληνισμού, του Ελληνικού Αρχιπελάγους. Μάλιστα γεννά ήρωες και ηρωίδες εκεί που πιστεύουν παλιοί και νέοι επίδοξοι φαντασιόπληκτοι κατακτητές, ότι η γη της αντίστασης σταμάτησε να βγάζει σπουδαίους ανθρώπους, Ελληνίδες και Έλληνες.

Αυτό πίστεψαν οι Τούρκοι όταν δεν υπολόγισαν ότι ένα μικρό νησί όπως η Κάσος θα μπορούσε να βάλει με όλη τη  ναυτική δύναμη της Αυτοκρατορίας το 1824. Έτσι νόμισαν οι Ιταλοί όταν θέλησαν να εξοντώσουν την ελληνικότητα, αλλά βρήκαν μπροστά τους μερικές γυναίκες, λίγα παιδιά και ένα βοσκό, το Μανώλη Καζώνη,  στην Κάλυμνο το 1935.

Αυτό έγινε λίγο αργότερα με τον Αλέξανδρο Διάκο από τη Χάλκη και τους άλλους Δωδεκανήσιους στα Βορειοηπειρωτικά βουνά, με το Σύνταγμα Δωδεκανησίων Εθελοντών,  με τους δασκάλους, τους γεωργούς και τους κτηνοτρόφους που έδρασαν με κίνδυνο της ζωής τους ή και δίνοντας τη ζωή τους,  για να  βοηθήσουν τους συμμάχους και τους Έλληνες καταδρομείς τού ηρωικού «Ιερού Λόχου», μ’ επικεφαλής τον συνταγματάρχη Χριστόδουλο Τσιγάντε, εναντίον των Γερμανών Ναζί.

Έτσι έγινε και τώρα που η υπεράσπιση της ελληνικότητας και της εθνικής κυριαρχίας στα Δωδεκάνησα ακολούθησε τη γραμμική ακολουθία θυσίας σπουδαίων Ελλήνων. Του Βλαχάκου, του Γιαλλοψού και  του Καραθανάση στα Ίμια το 1996, του  Τουλίτση, του  Πανανά και του Ευαγγέλου, στην Κίναρο το 2016.

Στη μνήμη τους, καθώς και στη μνήμη όλων των πεσόντων για την Ελευθερία της Δωδεκανήσου, αφιερώνεται με ευγνωμοσύνη το παρόν κείμενο.

* Θεοφάνης Μαλκίδης*

Διδάκτορας του  Παντείου Πανεπιστημίου, συγγραφέας του βιβλίου Δωδεκάνησα: Ελληνικότητα και εθνική κυριαρχία, Αλεξανδρούπολη 2024.  Το κείμενο είναι μέρος των  ομιλιών στις εκδηλώσεις, στην Κω και την Κάλυμνο,  για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα

 

Η τουρκοκρατία, η ιταλοκρατία και οι αγώνες για την απελευθέρωση 

Τα Δωδεκάνησα ή Δωδεκάνησος, το σύμπλεγμα των νησιών και νησίδων ανάμεσα στη Σάμο, την Κρήτη και τα μικρασιατικά παράλια, παρέμειναν μέχρι το 1948 εκτός της ελληνικής επικράτειας, παρότι διαχρονικά η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού τους ήταν Έλληνες. 

Χαρακτηριστικό είναι ότι το 1912 ο πληθυσμός τους ήταν 143.482 και από αυτούς οι 131.332 ήταν Έλληνες. 

Κολοσσός του Ήλιου, γκραβούρα του Μάρτεν φαν Χέενσκερκ (16ος αι.) (wiki commons) 

Στην πραγματικότητα και παρά την ονομασία πρόκειται για σύμπλεγμα από 15 νησιά  (Αγαθονήσι, Αστυπάλαια, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Κάσος, Καστελλόριζο, Κως, Λειψοί, Λέρος, Νίσυρος, Πάτμος, Ρόδος, Σύμη, Τήλος, και Χάλκη) και 93 μικρότερες νησίδες. 

Μετά την κατάκτηση της Ρόδου το 1522, τα δυο μεγαλύτερα νησιά της Ρόδου και της Κω περιήλθαν υπό άμεση οθωμανική διοίκηση, ενώ τα υπόλοιπα, απολάμβαναν ευρείας αυτοδιοίκησης και φορολογικών προνομίων.

Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, τα Δωδεκάνησα επαναστάτησαν, αλλά το 1830 επιστράφηκαν μαζί με τη Σάμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια, η οποία ενσωματώθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος. 

Τα Δωδεκάνησα στη Χάρτα του Ρήγα (wiki commons)  

Κατά την Κρητική Επανάσταση του 1867, ξεσηκώθηκαν οι Κάσιοι, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Μετά από πολλές περιπέτειες, τόσο στρατιωτικές όσο και διπλωματικές, παρέμειναν υπό την οθωμανική κυριαρχία, μέχρι την έναρξη του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, το 1911. Οι Ιταλοί αποβιβάσθηκαν στην Αστυπάλαια, τη Ρόδο και άλλα νησιά το 1912.

Μετά το 1869, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσπαθούσε να εκσυγχρονιστεί και να υιοθετήσει ένα πιο ομοιόμορφο και συγκεντρωτικό διοικητικό μηχανισμό, τα προνόμια άρχισαν να περιορίζονται, και καταργήθηκαν πλήρως μετά την επικράτηση των Νεότουρκων το 1909. 

Το 1912, τα περισσότερα νησιά καταλήφθηκαν από την Ιταλία στα πλαίσια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, εκτός από το Καστελλόριζο, που περιήλθε υπό ιταλική κυριαρχία μόλις το 1921, και την Ικαρία, που με την έκρηξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου ενώθηκε με την Ελλάδα. 

Τον Μάιο του 1914 καθώς οι διωγμοί στα απέναντι μικρασιατικά παράλια είχαν ενταθεί ενάντια στο ελληνικό στοιχείο, πολλοί Μικρασιάτες κατέφυγαν στα Δωδεκάνησα. Τους τελευταίους μήνες του 1918, μετά τη λήξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου για την Τουρκία, άρχισε η παλιννόστηση των προσφύγων στην Μικρά Ασία. Συγκεκριμένα με τη ανακωχή του Μούδρου (1918) και την αποβίβαση του Ελληνικού στρατού στη Σμύρνη (1919) αρκετοί πρόσφυγες που είχαν παραμείνει στα Δωδεκάνησα επέστρεψαν στη Μικρά Ασία αλλά προσωρινά όπως αποδείχθηκε. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, πολλές οικογένειες Μικρασιατών εγκαταστάθηκαν πλέον οριστικά στα Δωδεκάνησα

Μέχρι το 1920, ο όρος «Δωδεκάνησος» είχε επικρατήσει για να δηλώνει τα ιταλοκρατούμενα νησιά στο σύνολό τους, πράγμα που αναγνωρίστηκε και από τους Ιταλούς με τον διορισμό του πρώτου μη στρατιωτικού κυβερνήτη, κόμη Κάρλο Σένι, ως «Αντιβασιλέα της Δωδεκανήσου» (Reggente del Dodecaneso) στις 7 Αυγούστου 1920. 

Κατά την περίοδο της ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα και ειδικά κατά την φασιστική περίοδο η Ιταλία έλαβε αυστηρά μέτρα κατά της ελληνικής παιδείας, διώκοντας όσους υποστήριζαν την ενσωμάτωση στην Ελλάδα.  Τον Ιούλιο του 1937 και στη συνέχεια το 1939 (διάταγμα 163/30.6.1939) ο Ντε Βέκι, Υπουργός Παιδείας και Τετράρχης του Φασισμού (Quadrumviro), επέβαλε αυστηρές διατάξεις. Καταργήθηκαν όλα τα ελληνικά έντυπα και η ελληνική γλώσσα έγινε μάθημα προαιρετικό που διδασκόταν χωρίς βιβλία ως την τρίτη τάξη του πενταετούς δημοτικού σχολείου. Διδάσκοντες και διδασκόμενοι υποχρεώνονταν να μιλούν μόνο ιταλικά, με την απειλή αυστηρών κυρώσεων. Πολλοί δάσκαλοι της μέσης και της δημοτικής εκπαίδευσης απολύθηκαν και έφυγαν από τη Ρόδο ενώ ήλθαν Ιταλοί δάσκαλοι από την Ιταλία. Πολλά παιδιά προτίμησαν να μην πηγαίνουν καθόλου στο σχολείο παρά να μάθουν ιταλικά. Τότε ο Μητροπολίτης Ρόδου Απόστολος εκμεταλλευόμενος ένα «παράθυρο» του διατάγματος που επέτρεπε την θρησκευτική κατήχηση, οργάνωσε κρυφά σχολεία που λειτουργούσαν υπό τον μανδύα των κατηχητικών. 

Σε ένα τραγικό «παιχνίδι» της Ιστορίας, ο Αλέξανδρος Διάκος που γεννήθηκε στην τουρκοκρατούμενη Χάλκη της Δωδεκανήσου το 1911 και μεγάλωσε στην ιταλοκρατούμενη  Ρόδο, ήταν ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός ο οποίος έπεσε στο πεδίο της μάχης κατά την ιταλική επίθεση στην Ελλάδα. 

Ο Αλέξανδρος Διάκος, ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός που έπεσε στο πεδίο της μάχης το 1940 

Η ιταλική κυριαρχία διήρκεσε μέχρι το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και πέρασαν στην Ελληνική δικαιοδοσία το 1946. Στις 27/6/1946 συγκεκριμένα το Συμβούλιο των Υπουργών των Εξωτερικών των τεσσάρων Δυνάμεων στο Παρίσι, αποφασίζει να περιέλθουν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα. Πρόκειται για απόφαση-σταθμό στην πορεία του δωδεκανησιακού λαού προς την ένωσή του με τη μητέρα Ελλάδα. 

Η ανακοίνωση για την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα σε εφημερίδα της εποχής

Στις 10/2/1947 υπογράφεται στο Παρίσι συνθήκη ειρήνης μεταξύ των συμμάχων και των συνασπισμένων Δυνάμεων (και Ελλάδας) και της Ιταλίας, σύμφωνα με την οποία η τελευταία εκχωρεί στην Ελλάδα με πλήρη κυριαρχία τα νησιά της Δωδεκανήσου και τις παρακείμενες νησίδες.

Στις 31 Μαρτίου 1947 ο Βρετανός διοικητής των συμμαχικών Δυνάμεων Κατοχής Δωδεκανήσου ταξίαρχος Α.Σ. Πάρκερ, παραδίδει τη Στρατιωτική Βρετανική Διοίκηση στον αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη. Αρχίζει η μεταβατική περίοδος της Ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης Δωδεκανήσου. 

"Η Δωδεκάνησος Γίνεται Ελλάς": Πρωτοσέλιδο εφημερίδας της εποχής 

Στις 9/1/1948 με το άρθρο 1 του Νόμου υπ' αριθμ. 518 "Περί προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα της Δ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων ορίζεται ότι: "Αι νήσοι της Δωδεκανήσου Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως και Καστελλόριζον, ως και αι παρακείμεναι νησίδες, είναι προσηρτημέναι εις το Ελληνικόν Κράτος από της 28 Οκτωβρίου 1947". Με τον νόμο αυτό, που αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα, τερματίζεται το μεταβατικό στάδιο της ελληνικής στρατιωτικής διοίκησης. Η 7η Μαρτίου 1948 ορίζεται ως ημέρα της πανηγυρικής τυπικής ενσωμάτωσης. 

Η παράδοση της Ρόδου στον Έλληνα στρατιωτικό διοικητή σε κλίμα ενθουσιασμού 

Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7/3/1948 στη Ρόδο μέσα σε πανηγυρικό κλίμα. Το 1955 η Δωδεκάνησος έγινε νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο. 

Η παρέλαση των Ευζώνων στη Ρόδο για την Ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων

Πηγή: Πληροφορίες από τη wikipedia, φωτογραφίες κοινό κτήμα wikipedia, Ευρωκίνηση

Συντακτική Ομάδα STAR.GR 

Διαβάστε Περισσότερα »

ΡΟΔΟΣ: Με λαμπρότητα ο εορτασμός της Ενσωμάτωσης – Μαθητές με μαύρα περιβραχιόνια τίμησαν τους νεκρούς των Τεμπών (Photos)

Με λαμπρότητα γιόρτασε σήμερα η Ρόδος την 75η Επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα. Οι εκδηλώσεις είχαν αναβληθεί λόγω πένθους για πέντε ημέρες. 

Νωρίς το πρωί στον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού, τελέστηκε δοξολογία, ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση χοροστατούντος του Μητροπολίτη Ρόδου Κύριλλου και κατάθεση στεφάνων στο Βωμό της Πατρίδας. 

Αμέσως μετά ξεκίνησε η παρέλαση από τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους, σχολεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια και η παρέλαση έκλεισε με παρέλαση του στρατού. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάποιοι μαθητές και μαθήτριες από  σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τίμησαν τους νεκρούς των Τεμπών φορώντας άλλοι μαύρο περιβραχιόνιο και άλλοι μαύρες κορδέλες στο πέτο. Ο κόσμος που παρακολουθούσε, μόλις το αντιλήφθηκε τους χειροκρότησε με θέρμη. 

Μετά το πέρας της παρέλασης η  ομάδα Αεροπορικών Επιδείξεων «Ζευς» , προχώρησε σε μια εντυπωσιακή επίδειξη με ένα μονοθέσιο αεροσκάφος, τύπου F-16 BLOCK 52+.  

Με πληροφορίες και φωτο από την www.ertnews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα Δωδεκάνησα γιόρτασαν με λαμπρότητα την 74η Επέτειο ενσωμάτωσης στην Ελλάδα

Με κάθε λαμπρότητα και επισημότητα εορτάστηκε σήμερα σε όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου η 74η επέτειος ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.

Οι εκδηλώσεις έγιναν σήμερα μετά την απόφαση να μετατεθεί ο εορτασμός που συνέπεσε στις 7 Μαρτίου με την Καθαρά Δευτέρα.

Στο νησί της Ρόδου πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στο κέντρο της πόλης για να παρακολουθήσει την μεγαλειώδη παρέλαση των μαθητών, των συλλόγων καθώς και των Σωμάτων Ασφαλείας που τιμούν την σπουδαία αυτή ημέρα μνήμης.

Νωρίτερα τελέστηκε επίσημη Δοξολογία στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού Ρόδου και ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στον Βωμό της Πατρίδας. Ανάλογες εκδηλώσεις έγιναν και στα άλλα νησιά της Δωδεκανήσου.

 

Με πληροφορίες μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

7 Μαρτίου 1948 – Η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα

 

 

Τα Δωδεκάνησα ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελληνισμού. Εν τούτοις, μόλις το 1947 εγινε η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στο ελληνικό κράτος.

Εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης δέχθηκαν καταστρεπτικές επιδρομές από τους Πέρσες, τους Σαρακηνούς, τους Βενετούς, τους Γενουάτες, τους Σταυροφόρους και τους Τούρκους.

 

→ Από το 1309 περιήλθαν στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και έμειναν υπό την κυριαρχία τους έως το 1522, οπότε καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους.

→ Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, τα Δωδεκάνησα επαναστάτησαν, αλλά το 1830 επιστράφηκαν μαζί με τη Σάμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια, η οποία ενσωματώθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος.

Η οθωμανική παρουσία στα Δωδεκάνησα τερματίζεται το 1912, μετά την κατάληψή τους από τους Ιταλούς. Όλοι τότε άρχισαν να σκέφτονται ότι είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την ενσωμάτωσή τους στην Ελλάδα, πράγμα που έγινε εν μέρει πραγματικότητα με τη Συνθήκη των Σεβρών, που υπογράφτηκε στις 10 Αυγούστου 1920. Με αυτή τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα, εκτός από τη Ρόδο, που έμεινε στην κατοχή της Ιταλίας.

Μετά την άνοδο του Μουσολίνι, οι Ιταλοί αναθεωρούν την πολιτική τους για τα Δωδεκάνησα και αποφασίζουν εκ νέου ότι θέλουν να τα διατηρήσουν στην επικράτειά τους.

Στη συνέχεια, όταν οι Ιταλοί παραδόθηκαν στους Γερμανούς, εκείνοι μετά την παράδοση της χιτλερικής Γερμανίας τον Μάιο του 1945, τα μεταβίβασαν στη Μεγάλη Βρετανία.

→ Στις 8 Μαΐου 1945, ο αρχηγός των γερμανικών δυνάμεων κατοχής στρατηγός Wagener υπογράφει στη Σύμη το πρωτόκολλο της χωρίς όρους παράδοσης των Δωδεκανήσων στους Βρετανούς συμμάχους και στον διοικητή του Ιερού Λόχου, συνταγματάρχη Χριστόδουλο Τσιγάντε. Την επομένη κιόλας καταπλέει στο λιμάνι της Ρόδου το θρυλικό καταδρομικό «Αβέρωφ».

→ Περίπου έναν χρόνο μετά, στις 27 Ιουνίου 1946, στο Παρίσι και στο Συμβούλιο των Υπουργών των Εξωτερικών των τεσσάρων Δυνάμεων, αποφασίζεται να περιέλθουν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα.

→ Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπογράφηκε στο Παρίσι η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία, σύμφωνα με την οποία τα Δωδεκάνησα αποδίδονταν στην Ελλάδα, ενώ η Ιταλία υποχρεωνόταν σε αποζημίωση ύψους 105 εκατομμυρίων δολαρίων προς τη χώρα μας.

 

Με επιμονή της σοβιετικής πλευράς, οριζόταν στο κείμενο ότι τα νησιά θα παρέμεναν αποστρατιωτικοποιημένα, πρόβλεψη που θα επικαλεστεί η Τουρκία κατά τρόπο καταχρηστικό μετά το 1974.

Από την τουρκική ερμηνεία του κειμένου της ελληνοϊταλικής συνθήκης του 1947, σε συνδυασμό με τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932, θα προκύψει και το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών», που έθεσε η Άγκυρα μετά την Κρίση των Ιμίων το 1996.

Η τελετή παράδοσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από τις βρετανικές αρχές έγινε στις 31 Μαρτίου 1947 στη Ρόδο μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Πρώτος διοικητής των Δωδεκανήσων ανέλαβε ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης, με πολιτικό σύμβουλο τον πανεπιστημιακό και δικαστικό Μιχαήλ Στασινόπουλο, μετέπειτα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.

• Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου έγινε στις 7 Μαρτίου 1948 και το 1955 τα Δωδεκάνησα έγιναν νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο.

 

Πηγή: urbanlife.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα (Photos)

 

Τα Δωδεκάνησα (για την ακρίβεια είναι 14) ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελληνισμού. Εν τούτοις, μόλις το 1947 ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος.

Εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης δέχθηκαν καταστρεπτικές επιδρομές από τους Πέρσες, τους Σαρακηνούς, τους Βενετούς, τους Γενουάτες, τους Σταυροφόρους και τους Τούρκους (Σελτζούκους και Οθωμανούς). Από το 1309 περιήλθαν στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και έμειναν υπό την κυριαρχία τους έως το 1522, οπότε καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους. Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, τα Δωδεκάνησα επαναστάτησαν, αλλά το 1830 επιστράφηκαν μαζί με τη Σάμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια, η οποία ενσωματώθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος.

Η κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς το 1912 αναπτέρωσε τις ελπίδες των κατοίκων τους ότι σύντομα τα νησιά θα ενταχθούν στον εθνικό κορμό. Πράγματι, με τη συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) τα Δωδεκάνησα παραχωρούνταν στην Ελλάδα, με εξαίρεση τη Ρόδο, που θα παρέμενε για ένα διάστημα υπό ιταλική διοίκηση. Όμως, η ατυχής έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας έδωσε την ευκαιρία στους Ιταλούς να υπαναχωρήσουν και με την άνοδο του Μουσολίνι προσπάθησαν να τα εξιταλίσουν. Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών (1943), κύριοι των Δωδεκανήσων έγιναν οι Γερμανοί και μετά την παράδοση της Χιτλερικής Γερμανίας (Μάιος 1945), η Μεγάλη Βρετανία.

Ήταν η χρυσή ευκαιρία για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στο ελληνικό κράτος, την οποία η ελληνική διπλωματία δεν έπρεπε να αφήσει να πάει χαμένη. Ήταν απαίτηση του ελληνικού λαού και είχε χυθεί άφθονο ελληνικό αίμα για την εκδίωξη των Γερμανών από τα Δωδεκάνησα. Το θέμα θα λυνόταν οριστικά από τη Διάσκεψη Ειρήνης των νικητριών δυνάμεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που θα συνερχόταν στο Παρίσι.

Υποστολή της αγγλικής σημαίας στη Ρόδο και έπαρση της ελληνικής.

  Η Ελλάδα δια του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη διαμήνυσε ότι θα έθετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως εθνικές διεκδικήσεις την πρόσκτηση της Βορείου Ηπείρου και των Δωδεκανήσων, τη διευθέτηση των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, ενώ σκόπευε να θέσει και το ζήτημα της Κύπρου στη Μεγάλη Βρετανία. Από τις τέσσερις αυτές εθνικές διεκδικήσεις, μόνο το θέμα των Δωδεκανήσων ευοδώθηκε, χωρίς δυσκολίες και περιπλοκές.

Είναι γνωστό ότι ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσπάθησαν να δελεάσουν την Τουρκία, προσφέροντάς της ορισμένα παράκτια νησιά του Αιγαίου, προκειμένου να την πείσουν να βγει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων ή τουλάχιστον να παραμείνει αυστηρά ουδέτερη. Επιπροσθέτως, ο Στάλιν είχε συνδέσει το θέμα των Δωδεκανήσων με την Τριπολίτιδα (σημερινή Λιβύη), για την οποία η Σοβιετική Ένωση είχε διατυπώσει το αίτημα να της ανατεθεί η εντολή.

Όμως, σε μια απρόσμενη στροφή της πολιτικής της, η Σοβιετική Ένωση συγκατατέθηκε να αποδοθούν τα Δωδεκάνησα στη Ελλάδα, στη συνεδρίαση των Υπουργών Εξωτερικών που προετοίμαζε τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Η δήλωση έγινε στις 27 Ιουνίου 1946 από τον Υπουργό Εξωτερικών Βιατσεσλάβ Σκριάμπιν, γνωστότερο ως Μολότοφ, με μοναδικό όρο την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Έτσι, προτού καν συνέλθει η Διάσκεψη Ειρήνης, το θέμα των Δωδεκανήσων είχε λάβει ευνοϊκή τροπή για την Ελλάδα.

Η είδηση για την απόδοση των Δωδεκανήσων στη Ελλάδα χαιρετίστηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, σε μια περίοδο που η χώρα βρισκόταν στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Η Διάσκεψη της Ειρήνης συνήλθε στο Παρίσι από τις 29 Ιουλίου έως τις 11 Οκτωβρίου 1946, όπου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς και τα θέματα της Βορείου Ηπείρου και της διευθέτησης των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, χωρίς επιτυχία, αφού οι ΗΠΑ δεν θέλησαν να δυσαρεστήσουν τη σύμμαχό τους Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της Αλβανία και Βουλγαρία. Η προσπάθεια της Τουρκίας να διεκδικήσει το Καστελόριζο και τη Σύμη έπεσαν στο κενό.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπογράφηκε στο Παρίσι η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία, σύμφωνα με την οποία τα Δωδεκάνησα αποδίδονταν στην Ελλάδα, ενώ η Ιταλία υποχρεωνόταν σε αποζημίωση ύψους 105 εκατομμυρίων δολαρίων προς τη χώρα μας. Με επιμονή της σοβιετικής πλευράς, οριζόταν στο κείμενο ότι τα νησιά θα παρέμεναν αποστρατιωτικοποιημένα, πρόβλεψη που θα επικαλεστεί η Τουρκία κατά τρόπο καταχρηστικό μετά το 1974. Από την τουρκική ερμηνεία του κειμένου της ελληνοϊταλικής συνθήκης του 1947, σε συνδυασμό με τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932, θα προκύψει και το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών», που έθεσε η Άγκυρα μετά την Κρίση των Ιμίων το 1996.

Ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης υπογράφει το πρωτόκολλο παράδοσης των Δωδεκανήσων.

 

 

 

 Η τελετή παράδοσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από τις βρετανικές αρχές έγινε στις 31 Μαρτίου 1947 στη Ρόδο μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Πρώτος διοικητής των Δωδεκανήσων ανέλαβε ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης, με πολιτικό σύμβουλο τον πανεπιστημιακό και δικαστικό Μιχαήλ Στασινόπουλο, μετέπειτα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου 1948 και το 1955 τα Δωδεκάνησα έγιναν νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο.

 

Πηγή: sansimera.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

71 χρόνια από την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα

Κορυφώνονται αύριο, ημέρα της Επετείου Ενσωματώσεως της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, οι εκδηλώσεις εορτασμού στα νησιά.

Την κυβέρνηση θα εκπροσωπήσει ο Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Νεκτάριος Σαντορινιός, τη Βουλή ο αντιπρόεδρος, Δημήτρης Κρεμαστινός, ενώ θα παραστεί ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Πτέραρχος Χρήστος Χριστοδούλου. Στις εκδηλώσεις θα παρίσταται και ο πρόεδρος της ΛΑΕ, Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Στην παρέλαση, ως πρώτος σημαιοφόρος, θα παρελάσει ο μοναδικός μαθητής των Αρκιών, Χρήστος Καμπόσος, που βρίσκεται από σήμερα στη Ρόδο συνοδευόμενος από τη δασκάλα του, Μαρία Τσιαλέρα.

«Είναι πολύ τιμητική τόσο για το μαθητή μου, όσο και για μένα η πρόσκληση να μετάσχουμε στην παρέλαση. Πρόκειται για μια απίστευτη εμπειρία για τον μαθητή μου» δήλωσε σήμερα στην ΕΡΤ Ρόδου, η κ. Μαρία Τσιαλέρα, προσθέτοντας ότι ο Χρήστος είναι κατενθουσιασμένος.

Σημειώνεται ότι μετά την παρέλαση, αεροσκάφος F16 της Ομάδας Επιδείξεων «ΖΕΥΣ» θα πετάξει πάνω από τη Ρόδο.


Πηγή: ert.gr - Mar 06, 2019

Διαβάστε Περισσότερα »

Νόμισμα για την 70η Επέτειο Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου

Στις 31 Οκτωβρίου θα κυκλοφορήσει το αναμνηστικό νόμισμα των δύο (2) ευρώ, αφιερωμένο στην 70η Επέτειο Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.

Το νόμισμα, που φιλοτεχνήθηκε από τον γνωστό γλύπτη – χαράκτη, Γιώργο Σταματόπουλο, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 3 Φεβρουαρίου στην World Money Fair, στο Βερολίνο, από εκπροσώπους του Νομισματοκοπείου της Ελλάδας.

Στην εθνική όψη, στο κέντρο, απεικονίζεται ένα ρόδο «λαλούν σύμβολο» της Ρόδου, της πρωτεύουσας των Δωδεκανήσων, εμπνευσμένο από αρχαίο νόμισμα της πόλης, που περιβάλλεται από σχηματοποιημένο κυματισμό, που παραπέμπει στη θάλασσα.


Πηγή: ert.gr - Oct 26, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιορτάζοντας τα Δωδεκάνησα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Μαντινάδες, χοροί και εδέσματα

Μια μεγάλη γιορτή πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 7 Μαρτίου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιο Κούλογλου, με θέμα τα Δωδεκάνησα και αφορμή την 70η επέτειο της επανένωσής τους με την Ελλάδα. Στην εκδήλωση προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ «το χρονικό της επανένωσης», ενώ παρουσιάστηκαν στο κοινό των Βρυξελλών τοπικά εδέσματα και ποτά από την Λέσχη Αρχιμαγείρων Δωδεκανήσων, συνοδεία παραδοσιακής μουσικής και χορών.

«Η επέτειος της σημαντικής αυτής ιστορικής στιγμής, είναι μια καλή ευκαιρία για να αναδείξουμε τον πολιτισμό, την μουσική, και τις γεύσεις αυτής της μοναδικής περιοχής της χώρας μας», δήλωσε ο ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου ανοίγοντας την εκδήλωση. «Για την χώρα μας διαμορφώθηκε πολύ αρνητική εικόνα όσο λειτούργησε σαν αποδιοπομπαίος τράγος για την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση. Όμως σήμερα θα δείτε την πραγματική Ελλάδα», προσέθεσε.

Ο βουλευτής Δωδεκανήσου, Δημήτρης Γάκης, δήλωσε πως «πριν από 70 χρόνια το όραμα έγινε πράξη και η ελπίδα πραγματικότητα. Έκτοτε ο δωδεκανησιακός λαός γιορτάζει την επανένωσή του με την Ελλάδα την σημασία της οποίας συμπύκνωσε ο ποιητής Φώτης Βαρέλης στους στίχους του, που είναι χαραγμένοι στον βράχο της Σύμης: Απόψε συνομίλησε η λευτεριά με μένα/Πάψτε Δωδεκάνησα να είστε συλλογισμένα». «Η σημερινή εκδήλωση όμως δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά και το μέλλον του τόπου μας. Καθώς δίχως παρελθόν δεν υπάρχει μέλλον», προσέθεσε.

Δείτε το ρεπορταζ από την εκδήλωση, Φωτογραφίες & βίντεο από το tvxs.gr >> ΕΔΩ
Mar 08, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ, ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ – UNIFICATION WITH GREECE, I WAS THERE - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Υπάρχουν γεγονότα που μπορεί να σημαδέψουν τη ζωή μας για πάντα. Που θα μείνουν μέσα μας σαν εικόνες με τσακισμένες άκρες, ξεθωριασμένες, με τις λεπτομέρειες ασαφείς, που όμως είν’ εκεί και που δεν θα σβήσουν όσα χρόνια κι αν περάσουν.
7 Μαρτίου του 1948, πλατεία Δημαρχείου στην Ρόδο. Ήμουν εκεί, πότε κρατώντας το χέρι του πατέρα και πότε καθισμένος στους ώμους του. Παρά τρείς μέρες θα ήμουν 5 χρονών. Τώρα κοιτάζω την φωτογραφία κι ό,τι είναι δυσδιάκριτο το συμπληρώνω με την φαντασία.
Κόσμος, πολύς κόσμος, να παραληρεί και να φωνάζει. Το Μαντράκι ασφυκτικά γεμάτο απ’ άκρη σ’ άκρη. Η στρατιωτική μπάντα να παίζει. Θυμάμαι την Αγγλική σημαία να κατεβαίνει και την Ελληνική να υψώνεται στον ιστό του Διοικητηρίου με την μπάντα να παιανίζει τον Εθνικό ύμνο της Ελλάδας και το Μαντράκι όλο στα γόνατα. Την θυμάμαι άραγε την συγκεκριμένη σκηνή ή είναι κάτι απο αυτά που η φαντασία και οι μετέπειτα πληροφορίες συμπληρώνουν; Ποιός ξέρει, εγώ πάντως την βλέπω μπροστά μου τώρα. Αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι η μεγάλη κουρμαδιά κάπου εκεί στο Δημαρχείο προς τη μεριά του Εθνικού Θεάτρου -Teatro Puccini το λέγαν τότε. Πάνω στην κουρμαδιά θυμάμαι σαν να ήταν χθες έναν τύπο, φίλο του πατέρα έμαθα εκ των υστέρων, να ζητωκραυγάζει με στεντόρεια φωνή. Στα χέρια να κρατά και ν’ ανεμίζει μια ελληνική σημαία, μια σημαία τεράστια σαν σεντόνι, ή έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον.
7 Μαρτίου 1948, η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην μητέρα Ελλάδα. Είμουν κι εγώ εκεί.

Στην φωτογραφία το επι Ιταλοκρατίας Προξενείο της Ελλάδας. Πλήθος κόσμου γιορτάζουν την επέτειο της 25 Μαρτίου. Στο κτήριο αυτό γεννήθηκα και μεγάλωσα. Χτίστηκε το 1893 απο τον προπάππο μου Σάββα Π. Παυλίδη, τον πρώτο Έλληνα δήμαρχο της Ρόδου που καθαιρέθηκε και εξορίστηκε απο τους Ιταλούς κατακτητές. Στην συνέχεια ενοικιάστηκε και στέγασε το Ελληνικό Προξενείο μέχρι το 1940.

=======================

There are events that can mark our lives for ever, that will stay in our memories like pictures, photographs with torn edges, faded, with details blurred and difficult to make out. Still, they are there and will not be lost with time.
7 March 1948, Town Hall square in Rhodes. I was there, sometimes holding my father’s hand, other times sitting on his shoulders. I was three days short of my fifth birthday. I look at the photograph now and what is hard to discern I fill in with my imagination.
There are people, a lot of people who shout and cheer. Mandraki is full of people from end to end. A military band is playing. I remember the British flag going down and the Greek flag being raised to great mast of the Government building. I remember thousands of people kneeling. Do I really remember or is it one of those scenes created by the imagination and later information? Who knows, but as far as I am concerned the picture is right there before my eyes. One thing Ido remember very well is the great palm tree next to the Town Hall, on the side of the National Theatre -”Teatro Puccini” it was called at the time. High up on the palm, I remember as if it were yesterday, a man cheering and shouting at the top of a very loud voice. In his hands he was holding and waving a Greek flag, a huge flag big as a double bed sheet, or so it seemed.
7 March 1948. Rhodes, the Dodecanese is once again united with Greece after more than five centuries of foreign rule and occupation. I was there.

The picture shows the Consulate of Greece during the Italian occupation, at the celebration of Greece’s National Day, 25 March. This is the house where I was born and grew up. It was built in 1893 by my great grandfather Savvas Pavlidis, the first Greek mayor of Rhodes. After he was exiled by the Italians in 1912 the house became the Greek consulate until 1940 when the Greco-Italian war broke out.


pavlidiscartoons.com -Μαρ 07, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα 70 χρόνια από την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα γιορτάζονται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Στις 7 Μαρτίου του 1948, τα Δωδεκάνησα ενσωματώνονται επισήμως και για πρώτη φορά με την Ελλάδα. Εβδομήντα χρόνια αργότερα, στις 7 Μαρτίου του 2018, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, διοργανώνεται μια μεγάλη επετειακή εκδήλωση με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιου Κούλογλου.

Η εκδήλωση έχει σκοπό να αναδείξει τα ιστορικά γεγονότα της ενσωμάτωσης, μέσω συζήτησης με τους Δημήτρη Γάκη, Βουλευτή Δωδεκανήσου, Φιλήμωνα Ζαννετίδη, Αντιπεριφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου, Νικόλαο Παπαδόπουλο, Πρόεδρο Ομοσπονδίας Δωδεκανησιακών Σωματείων και Ευδοκία Βούβαλη από την Πολιτιστική Ομάδα «Αρχιπέλαγος», ενώ παράλληλα θα προβληθεί και το ντοκιμαντέρ «Το χρονικό της Ενσωμάτωσης».

Εκτός αυτών, στην εκδήλωση, το κοινό των Βρυξελλών θα έχει την ευκαιρία να γευτεί τοπικές συνταγές και να παρακολουθήσει παραδοσιακούς χορούς από τα Δωδεκάνησα, με την συμμετοχή του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών, και των Γιώργου Παπαγιού στην λύρα, Βαγγέλη Ξεπαπαδάκη στο λαούτο και Νικόλαου Χασάπη στα κρουστά.


tvxs.gr  -Mar 05, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »