Τετάρτη, Απριλίου 08, 2026
Στην πραγματικότητα, η Αμερική του Τραμπ είναι ουσιαστικά η Εποχή του Σιδήρου, δηλαδή της δύναμης και της βαρβαρότητας
Μιχάλης Ψύλος - (naftemporiki)
Ο Ντόναλντ Τραμπ ανέστειλε το τελεσίγραφό του. Για δυο εβδομάδες. Μέχρι τότε δεν σκοπεύει να καταστρέψει τον πολιτισμό στο Ιράν.
Ωστόσο, αυτό εξαρτάται από το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ από το Ιράν. Πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.
Το Ιράν συμφώνησε με την εκεχειρία που πρότεινε το Πακιστάν «μετά από φρενήρεις διπλωματικές προσπάθειες του Ισλαμαμπάντ και μια παρέμβαση της τελευταίας στιγμής από την Κίνα, έναν βασικό σύμμαχο, σύμφωνα με τρεις Ιρανούς αξιωματούχους», αναφέρουν οι New York Times.
Η εκεχειρία εγκρίθηκε από τον νέο Ανώτατο Ηγέτη, Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ανέφερε το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν, που επιβεβαίωσε την συμφωνία κατάπαυσης του πυρός δύο εβδομάδων.
Η Τεχεράνη λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν σε όλα τα θέματα του ειρηνευτικού σχεδίου των 10 σημείων του Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των εγγυήσεων για μη επίθεση στο Ιράν, του ιρανικού ελέγχου του Στενού του Ορμούζ και της αποζημίωσης για οικονομικές απώλειες.
Δεν είναι σαφές πάντως εάν όντως έχει επιτευχθεί συμφωνία.
Ο Τραμπ δήλωσε απλώς ότι είναι πρόθυμος να συζητήσει το σχέδιο των 10 σημείων. Η καταβολή αποζημιώσεων για τις ζημιές, ειδικότερα, είναι πιθανό να αποτελέσει ένα δύσκολο σημείο για την κυβέρνηση των ΗΠΑ σε οποιεσδήποτε πιθανές διαπραγματεύσεις.
Οι πρόσφατες αναμνήσεις σίγουρα έχουν βαρύνουσα σημασία: Η μονομερής αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και οι δύο επιθέσεις στη χώρα ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις, έχουν αφήσει μια βαθιά πληγή στην αντίληψη του Ιράν για την αμερικανική αξιοπιστία.
Κάθε υπόσχεση σήμερα διαβάζεται υπό το πρίσμα αυτών των ρήξεων: γιατί να πιστεύουν οι Ιρανοί σε διαπραγματεύσεις και σε μια νέα συμφωνία αν οι προηγούμενες προδόθηκαν; Η δυσπιστία δεν είναι ιδεολογική ρητορική, αλλά πολιτικός υπολογισμός.
Η Τεχεράνη αντιλαμβάνεται όλα αυτά ως ξένη παρέμβαση για την αναμόρφωση της του ρόλου της στη Μέση Ανατολή.
Εξίσου σημαντικός είναι και ο εσωτερικός περιορισμός. Οι συνθήκες που θεωρούνται ταπεινωτικές θα μπορούσαν να έχουν εξαιρετικά υψηλό πολιτικό κόστος.
Οι μουλάδες θεωρούν ότι η αντίσταση στη Δύση είναι θεμελιώδες μέρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, στο οποίο βασίζεται η νομιμότητα της εξουσίας τους: η υποχώρηση τώρα θα υπονόμευε αυτή την αφήγηση, διακινδυνεύοντας εσωτερικές εντάσεις που είναι δύσκολο να ελεγχθούν. Σε ένα σύστημα όπου η ασφάλεια και η συναίνεση είναι στενά συνδεδεμένες, η αντίληψη της αδυναμίας μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη από τις κυρώσεις.
Οι πραγματικοί στόχοι
Σε κάθε περίπτωση, η υποχώρηση και των δύο πλευρών, αφήνει πολλά ερωτηματικά.
Στις ΗΠΑ άλλωστε οι πιέσεις ήταν μεγάλες. Οι Δημοκρατικοί ξεκινούσαν διαδικασία καθαίρεσης του πρόεδρου , καθώς η άσεμνη και βαθιά βάρβαρη διακηρυγμένη πρόθεση του Ντόναλντ Τραμπ να στείλει το Ιράν πίσω στην Λίθινη Εποχή («εκεί που ανήκει», δήλωσε, ξεσήκωσε πρωτοφανείς αντιδράσεις σε όλον τον κόσμο
Αν υπήρχε ποτέ αμφιβολία ότι αυτό που γίνεται στον Κόλπο δεν είναι ένας πόλεμος με ακριβείς και περιορισμένους στόχους, αλλά μια σύγκρουση ολοκληρωτικής καταστροφής και εξόντωσης μιας χώρας, πολύ πέρα από το ίδιο το καθεστώς, η δήλωση του Τραμπ δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρη.
Πέρα από κάθε προβλέψιμο εορτασμό θριάμβου, αυτή η σύγκρουση θα μείνει στη μνήμη των ιστορικών βιβλίων ως ένα από τα μεγαλύτερα στρατηγικά λάθη που διαπράχθηκαν στη σύγχρονη εποχή.
Η εποχή του Σιδήρου
Ο πρόεδρος της υποτιθέμενης «χρυσής εποχής» για τις Ηνωμένες Πολιτείες, μιας χώρας που φέτος γιορτάζει 250 χρόνια ιστορίας, πιθανότατα δεν γνωρίζει σχεδόν τα πάντα για την χιλιετή ιστορία του Ιράν και της αρχαίας Περσίας, μιας περιοχής του κόσμου που έφτασε στο απόγειο του πολιτισμού και της κουλτούρας 2000 χρόνια πριν ο λευκός άνθρωπος από την Ευρώπη αποικίσει βίαια και γενοκτονικά τα εδάφη όπου ζούσαν οι ιθαγενείς Αμερικανοί.
Στην πραγματικότητα, η Αμερική του Τραμπ είναι ουσιαστικά η Εποχή του Σιδήρου, δηλαδή της δύναμης και της βαρβαρότητας. Από την άλλη πλευρά, ο Νετανιάχου διακηρύσσει ότι στον κόσμο στον οποίο ζούμε, «δεν αρκεί να είσαι δίκαιος (…) γιατί αν είσαι αρκετά δυνατός, αρκετά αδίστακτος, αρκετά ισχυρός, το κακό μπορεί να υπερνικήσει το καλό» .
Ο ισραηλινός πρωθυπουργός αναφερόταν στο Ιράν των Αγιατολάχ, το οποίο θεωρείται υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ, εναντίον του οποίου θα πρέπει να εφαρμοστεί πολιτική προληπτικού πολέμου.
Ο Νετανιάχου τολμά επίσης να κάνει απερίσκεπτες ιστορικές συγκρίσεις ισχυριζόμενος ότι «ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν».
Αυτό δείχνει έμμεσα την εκτίμηση για τα αρπακτικά κατορθώματα του άγριου Μογγόλου ηγέτη του 13ου αιώνα, και μεταμορφώνει τον Ιησού Χριστό σε ένα είδος «παιδί των λουλουδιών»
Αλλά η Μογγολική Αυτοκρατορία έχει προ πολλού ξεθωριάσει. Όπως κινδυνεύει να ξεθωριάσει η κάθε μεγάλη δύναμη που θέλει να γυρίσει την ανθρωπότητα στη «λίθινη εποχή».
