Η ΝΔ κάνει μπούλινγκ, το ΠΑΣΟΚ τρέμει και αποδοκιμάζει το αυτονόητο….

Στο ΠΑΣΟΚ εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν ότι, συνεχίζοντας τις επιλογές που έχουν αποδοκιμαστεί σε δέκα εκλογικές αναμετρήσεις μετά το 2009, δεν πρόκειται να δουν θεού πρόσωπο το 2027. 

Πρώτα το γεγονός, που μπορεί να μην το έχουν πληροφορηθεί όλοι, αφού ο πολιτικός μας μικρόκοσμος έχει τόσα και τόσα. 

Ένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ έκανε μια αυτονόητη δήλωση. Ότι το κόμμα του, αν χρειαστεί,  θα συνεργαστεί με την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, για να σχηματιστεί κυβέρνηση. 

Ο βουλευτής Απόστολος Πάνας είπε συγκεκριμένα (στο κανάλι της Ναυτεμπορικής ) ότι η ΕΛ.Α.Σ. «είναι ένα κόμμα που κινείται στον άξονα της σοσιαλδημοκρατίας». Και πρόσθεσε «που είναι το κακό;», όταν ρωτήθηκε για το ενδεχόμενο συνεργασίας με το δικό του κόμμα. 

Το μπούλινγκ άρχισε επιτόπου από τον συμμετέχοντα στο πάνελ της συζήτησης, βουλευτή της ΝΔ Δ. Καιρίδη. Και μετά πήρε τη σκυτάλη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, για να πει τα γνωστά και τετριμμένα. Μέχρι τώρα έλεγε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι «πράσινος ΣΥΡΙΖΑ», χτες είπε ότι έγινε «κόμμα -δορυφόρος του κ. Τσίπρα». Το ΠΑΣΟΚ απάντησε 

Ας επισημάνουμε τα εξής: 

Πρώτον, ο βουλευτής είπε κάτι αυτονόητο. Ποιο είναι αυτό; Ότι είναι φυσιολογικό να συνεργαστούν, για να σχηματισθεί κυβέρνηση, δύο συγγενικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΕΛ.Α.Σ. Κινούνται στον κεντροαριστερό-αριστερό πολιτικό χώρο και είναι εν δυνάμει αυριανοί συνεταίροι, εφόσον το εκλογικό σώμα δώσει τέτοια εντολή. 

Δεύτερον, το ΠΑΣΟΚ τρέμει το μπούλινγκ που του κάνει η ΝΔ και αποδοκίμασε, έστω ήπια, το βουλευτή του («άστοχες προσωπικές απόψεις»), αντί να τις χαρακτηρίσει αυτονόητες ή έστω να μην πει τίποτα. 

Τρίτον, το 2011 το ΠΑΣΟΚ συμμετείχε στην κυβέρνηση Παπαδήμου μαζί με τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά και το ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη. Και το 2012 συγκυβέρνησε με τη ΝΔ (κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου), στην οποία υπουργός ήταν ο νυν πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Τέταρτον, αυτές οι συγκυβερνήσεις μπορούν να χαρακτηριστούν «ανάγκης», αλλά ήταν «παρά φύσιν», με βάση την ιστορία και τις πολιτικές καταβολές του ΠΑΣΟΚ (το ίδιο ισχύει και για τη μετέπειτα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: «ανάγκης» μεν, «παρά φύσιν» δε). 

Τέταρτον, αυτές οι συγκυβερνήσεις μπορούν να χαρακτηριστούν «ανάγκης», αλλά ήταν «παρά φύσιν», με βάση την ιστορία και τις πολιτικές καταβολές του ΠΑΣΟΚ (το ίδιο ισχύει και για τη μετέπειτα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: «ανάγκης» μεν, «παρά φύσιν» δε). 

Πέμπτον, αν οι προσεχείς εκλογές αναδείξουν πρώτο κόμμα την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα ή το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, δεν θα είναι ομαλό, φυσιολογικό και αυτονόητο ότι θα συνεργαστούν για να σχηματιστεί κυβέρνηση; 

Έκτον, αν αυτό επιτάσσει η πολιτική λογική, γιατί το ΠΑΣΟΚ αποδοκίμασε το βουλευτή του, που είπε το αυτονόητο; Φαίνεται ότι η απάντηση βρίσκεται σε αυτό που κάνει το ΠΑΣΟΚ εδώ και 15 χρόνια: αντί να κάνει άνοιγμα προς τους δικούς τους ψηφοφόρους, που το 2012 τού έφυγαν προς τ’ αριστερά, συνεχίζει να φοβάται το μπούλινγκ της ΝΔ και τις αντιδράσεις των δικών του, λίγων,  δεξιόστροφων στελεχών, που καλοβλέπουν ξανά εκλογική συνεργασία με τη ΝΔ. 

Στο ΠΑΣΟΚ εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν ότι, συνεχίζοντας τις επιλογές που έχουν αποδοκιμαστεί σε δέκα εκλογικές μετά το 2009, δεν πρόκειται να δουν θεού πρόσωπο το 2027. 

Δεν ξέρουμε αν υπάρχει άλλη εξήγηση από αυτό που λέει η γνωστή αρχαία ρήση: «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι»… 

Πηγή: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ /news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Βουτάνε στο παρελθόν, γιατί φοβούνται το παρόν τους….

Στη σύγκριση του παρελθόντος με το παρόν ελλοχεύει ένας κίνδυνος για το σημερινό πρωθυπουργό και τους δικούς του: οι ψηφοφόροι να πουν “κάθε πέρσι και καλύτερα”. 

Η αναρρίχηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ΝΔ στην εξουσία το 2019 οφείλεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στο κυβερνητικό παρελθόν των αντιπάλων τους. Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο έκανε καλή δουλειά. 

Τώρα βρίσκεται στο τέλος της η δική τους κυβερνητική διαδρομή δύο θητειών. Αλλά η ανανέωσή της σκοντάφτει στο δικό τους πλέον παρελθόν. Το οποίο είναι γεμάτο με αρνητικά σημεία, που αδυνατούν να υπερασπιστούν. Γι’ αυτό και καταφεύγουν ξανά στο παρελθόν των προηγούμενων. Ματαίως. Βρισκόμαστε στο δικό τους 2026 και όχι στο 2019 (ή και στο 2015) του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. 

Και αυτό το δικό τους παρόν θα κριθεί τώρα. Δηλαδή: 

Πρώτον, ο πρωθυπουργός και οι δικοί του επικαλούνται την “ανάπτυξη” που “πετάει” στη θητεία τους. Με σχεδόν 60 δισεκατομμύρια ευρωπαϊκά χρήματα να έχουν πέσει στην ελληνική οικονομία, το εθνικό μας εισόδημα βρίσκεται ακόμη πίσω από το προ κρίσης (2008). 

Δεύτερον, το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα βρίσκεται περίπου στο μισό του μέσου ευρωπαϊκού. Και με το ρυθμό που αναπτύσσεται σήμερα η ελληνική οικονομία θα χρειαστούν δεκαετίες για να φτάσουμε σε κάποιο επίπεδο στοιχειώδους σύγκλισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης τελειώνουν φέτος. 

Τρίτον, η θηριώδης ακρίβεια πλήττει ιδιαίτερα τη μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων λόγω των χαμηλών εισοδημάτων. Η δική μας αγοραστική δύναμη βρίσκεται στον ευρωπαϊκό πάτο, ένα σκαλί πάνω μόνο από τη Βουλγαρία. 

Τέταρτον, η στέγη έχει εξελιχθεί σε μείζον πρόβλημα ιδιαίτερα για τους νέους, που παραμένουν στην οικογενειακή εστία σε ηλικίες ακόμα και μετά τα 30 χρόνια τους. 

Πέμπτον, η κυβερνητική εφταετία της ΝΔ έχει στιγματισθεί από σκανδαλώδεις υποθέσεις παντός τύπου: οικονομικές (ΟΠΕΚΕΠΕ), θεσμικές (υποκλοπές). Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει για καλύτερους “πελάτες” υπουργούς και κυβερνητικούς βουλευτές. 

Μπροστά σ’ αυτό το απωθητικό παρόν τους, ο κ. Μητσοτάκης και οι δικοί του καταφεύγουν στο παρελθόν των αντιπάλων τους. Τη μια είναι η “επέτειος” του δημοψηφίσματος του 2015. Την άλλη το όνομα του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, που προσπάθησαν να το συνδέσουν με τα γκαζάκια της Θεσσαλονίκης. Την παράλλη θυμήθηκαν τον Ποινικό Κώδικα του 2019. Τα πρωτοπαλίκαρα του κυβερνητικού και κομματικού προπαγανδιστικού μηχανισμού (Γεωργιάδης, Πλεύρης, Κυρανάκης, Μαρινάκης συν κάτι άλλοι “ψιλοί”) επιχειρούν να “συγκινήσουν” τους θυμωμένους δεξιούς ψηφοφόρους επαναφέροντας τον “μπαμπούλα” του Τσίπρα. 

Όμως, αυτοί οι ψηφοφόροι δεν θα ψηφίσουν για το παρελθόν του Τσίπρα. Αυτό είναι πλέον μακρινό και έχει ήδη κριθεί δύο φορές. Θα ψηφίσουν για το κυβερνητικό παρόν της ΝΔ του Μητσοτάκη, το οποίο, όταν θα γίνουν εκλογές, θα είναι(κοντινό) δικό τους παρελθόν. 

Και στη σύγκριση του παρελθόντος με το παρόν ελλοχεύει ένας κίνδυνος για το σημερινό πρωθυπουργό και τους δικούς του: οι ψηφοφόροι να πουν “κάθε πέρσι και καλύτερα”. Κι έτσι οι βουτιές τους στο παρελθόν να τους γυρίσουν μπούμερανγκ… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η άχαρη μοίρα του Σωκράτη Φάμελλου...

Υπό κανονικές συνθήκες το κόμμα έπρεπε να βάλει λουκέτο. Ομως μαγαζιά με επιχορήγηση εκατομμυρίων και ένα ωραίο κτίριο με θέα στην Ακρόπολη δεν κλείνουν τόσο εύκολα. Και έτσι από κομματική στέγη, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μετατραπεί σε τσαντίρι πολυτελείας για να στεγάσει όσους άφησε ο Τσίπρας να βολοδέρνουν στη βροχή 

O Σωκράτης Φάμελλος έπεσε θύμα μίας άχαρης μοίρας. Διαδέχθηκε τον Στέφανο Κασσελάκη και έσκασε στα χέρια του η ίδρυση κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα. Και ρίσκαρε την αξιοπρέπεια του προσπαθώντας να τετραγωνίσει τον κύκλο. 

Επιδίωκε συμπόρευση με τον Τσίπρα. Λογικό. Ήταν, άλλωστε, ο μοναδικός τρόπος για να διασωθεί πολιτικά και να έχει πιθανότητες παρουσίας στην επόμενη Βουλή. Όμως αυτό ήταν ένα σχήμα οξύμωρο. Δεν γίνεται να είσαι πρόεδρος ενός κόμματος και να διαπραγματεύεσαι τη μετάβαση σου σε ένα άλλο. Βέβαια ο Φάμελλος προέτασσε την εκδοχή της «συμπόρευσης». Θα πήγαιναν όλοι μαζί, έστω ως φιλοξενούμενοι. Και αυτό προσχηματικό ήταν. Γνώριζε ότι ο Τσίπρας ακόμα και αν τους πετύχει στον δρόμο θα έκανε ότι δεν τους ξέρει. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν λεκές στο καινούργιο λινό κουστούμι του Αλέξη. 

Και έτσι ο Φάμελλος προτίμησε να εγκαταλείψει το γραφείο του προέδρου από την πόρτα, για να μην τον πετάξουν από το παράθυρο. Πρόκειται για καταναγκασμό, αλλά συνάμα είναι και μία αξιοπρεπής έξοδος. 

Βέβαια η έννοια του αυτοσεβασμού έχει προ πολλού ασθενήσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Υπό κανονικές συνθήκες το κόμμα έπρεπε να βάλει λουκέτο. Αλλά μαγαζιά με επιχορήγηση εκατομμυρίων και ένα ωραίο κτίριο με θέα στην Ακρόπολη δεν κλείνουν τόσο εύκολα. Και έτσι από κομματική στέγη, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μετατραπεί σε τσαντίρι πολυτελείας για να στεγάσει όσους άφησε ο Τσίπρας να βολοδέρνουν στη βροχή. Εφτασαν μάλιστα να εξετάζουν το σενάριο της συλλογικής προεδρίας (Παππάς, Πολάκης, Δούρου) ώστε οι τρεις εναπομείναντες να συγκατοικήσουν χωρίς εντάσεις. 

Το παράδοξο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πεθαίνει επειδή έχει ακόμα λόγο ύπαρξης. Επιβιώνει επειδή στην Ελλάδα τα κόμματα δεν πεθαίνουν εύκολα. Διατηρούν βουλευτές, κρατική χρηματοδότηση, υπαλλήλους, μηχανισμούς και ανθρώπους που δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Γίνονται πολιτικά ΚΑΠΗ. Χώροι αναμονής μέχρι να ανοίξει κάποια άλλη πόρτα. Ο Τσίπρας το γνωρίζει καλύτερα από όλους. Γι’ αυτό δεν είχε κανέναν λόγο να αναλάβει την ευθύνη της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Αρκούσε να αποχωρήσει. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάμβανε η βαρύτητα. 

Κάπως έτσι κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε το 2012. Το κόμμα που εμφανίστηκε ως η μεγάλη ανατροπή του μεταπολιτευτικού συστήματος, το σχήμα που ήρθε για να μείνει και να αλλάξει τα πάντα, διαλύεται, τελειώνει σαν αρπαχτή που ξέμεινε από κοινό. Γιατί το μεγάλο όνομα τραγουδάει πλέον στο δικό του μαγαζί. 

Πηγή: Κώστας Γιαννακίδης / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Φοβούνται και το δείχνουν...

Αν και θεωρητικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει κάτι να φοβάται εν όψει εκλογών, η εικόνα που εκπέμπουν ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του είναι φοβική. 

Θεωρητικά η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν έχει κάτι να φοβάται. Το κόμμα που τη στηρίζει, η ΝΔ, προηγείται σταθερά και με διαφορά. Και στην αντιπολίτευση δεν υπάρχει κόμμα που να την απειλεί ευθέως. 

Είναι, όμως, έτσι; Όχι. Η εικόνα που εκπέμπουν ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του είναι φοβική. 

Πρώτον, φοβούνται από τα δεξιά τους. Και το δείχνουν. Όχι μόνο με την υπερδεξιά στροφή που έχουν κάνει μετά τις ευρωεκλογές. Αλλά και με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά. Αφού οι απόπειρες να τον αποτρέψουν απέτυχαν, άρχισαν να λένε ότι δεν αποτελεί απειλή για τη ΝΔ, διότι δεν θα της αφαιρέσει πολλούς ψήφους. Κάθε φορά, όμως, που ο πρώην πρωθυπουργός κάνει ένα βήμα παραπάνω, αρχίζουν οι απαξιωτικές επιθέσεις εναντίον του. Τι άλλο από φόβο φανερώνει αυτή η τακτική; 

Δεύτερον, φοβούνται και από τ’ αριστερά τους. Και το δείχνουν. Μέχρι τώρα η ΝΔ και ο πρωθυπουργός  είχαν βολευτεί με την ακινησία στην αντιπολίτευση. Η εμφανής αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να τους ανταγωνιστεί εκλογικά και δημοσκοπικά είχε δημιουργήσει ένα πέπλο προστασίας. Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα και του νέου κόμματός του έχει σπάσει αυτήν την ακινησία. Και παρόλο που η κυβερνητική προπαγάνδα λέει ότι το παρελθόν Τσίπρα βοηθάει τον Μητσοτάκη, οι αντιδράσεις τους δεν φανερώνουν εφησυχασμό. Αντίθετα, η τελευταία απόπειρα ακροδεξιών στελεχών της ΝΔ (Κυρανάκης, Πλεύρης) να συνδέσουν το όνομα του κόμματος Τσίπρα (ΕΛ.Α.Σ) με τα φονικά γκαζάκια της Θεσσαλονίκης, φανερώνει ανησυχία . Θέλουν να προλάβουν το ενδεχόμενο να συνεχιστεί η ανοδική καταγραφή του στις δημοσκοπήσεις και από το φθινόπωρο να καταστεί απειλητικός αντίπαλος. Το παρελθόν Τσίπρα δεν φαίνεται να επηρεάζει πια την πλειονότητα των ψηφοφόρων, η οποία δηλώνει στις έρευνες ότι οι κυβερνήσεις του πρώην πρωθυπουργού τα είχαν καταφέρει καλύτερα από τη σημερινή κυβέρνηση σε κρίσιμα ζητήματα(πχ αντιμετώπιση της ακρίβειας). 

Τρίτον, φοβούνται δικαστικές περιπέτειες, αν οι προσεχείς εκλογές βγάλουν άλλη πλειοψηφία.  Και το λένε. Πρώτα το «πέταξε» στη δημόσια συζήτηση φιλοκυβερνητικός αναλυτής, λέγοντας ότι, αν η ΝΔ δεν πάρει 25%(δηλαδή, δεν πάρει το μπόνους εδρών), τα άλλα κόμματα θα έχουν πλειοψηφία και θα παραπέμψουν τον κ. Μητσοτάκη στο Ειδικό Δικαστήριο για τις υποκλοπές. Κανένα κόμμα δεν έχει διατυπώσει τέτοια «απειλή»  ούτε έχει κάνει παρόμοια αναφορά. Γι’ αυτό και προκάλεσε εντύπωση ότι ουσιαστικά την υιοθέτησε ο κ. Μητσοτάκης. Σε πρόσφατη συνέντευξή του(Liberal.gr) απέδωσε στους αντιπάλους του την πρόθεση «να μαζευτούν όλοι μαζί και να μας βάλουν φυλακή». 

Αυτοί είναι οι φόβοι του νυν πρωθυπουργού και των δικών του εν όψει εκλογών. Την εξήγηση δίνει αυτή η ρήση του Αμερικανού συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ: «Η εξουσία δεν διαφθείρει, ο φόβος διαφθείρει. Ο φόβος για την απώλεια της εξουσίας»… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

“Να φύγει ο Μητσοτάκης;” ή “να μην ξανάρθει ο Τσίπρας;”…

Αν διαμορφωθεί ένα δίλημμα του τύπου “να φύγει ο Μητσοτάκης” ή “να μην ξανάρθει ο Τσίπρας”, οι πολλοί δεν θα ψήφιζαν με κριτήριο το φόβο του παρελθόντος 

Πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια κυριαρχίας της θεωρίας του «ενάμισι κόμματος», η οποία εξυπηρετούσε τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τρία χρόνια πολιτικής και δημοσκοπικής στασιμότητας. Με τον πρωθυπουργό και το κόμμα του- παρά τη μεγάλη υποχώρησή τους, που επιβεβαιώθηκε με το 28% των ευρωεκλογών του 2024- να μην απειλούνται από κανέναν αντίπαλο: ο ΣΥΡΙΖΑ εξαερωνόταν μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ αδυνατούσε να παίξει το ρόλο του κόμματος εξουσίας καθηλωμένο σε μικρομεσαία ποσοστά(σκάρτο 13% το τελευταίο). 

Εδώ και ένα μήνα η εικόνα αυτή άρχισε να αλλάζει με την επανεμφάνιση του Τσίπρα και την ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξής (του). Ο πρώην πρωθυπουργός και το κόμμα του άλλαξαν (πρώτα) το τοπίο στην αντιπολίτευση και (μετά) το συνολικότερο, καθώς η «βελόνα» κινείται ανοδικά και αρχίζει να πλησιάζει εκείνη της ΝΔ. 

Η τάση αυτή αποδόθηκε στην αρχή στο «φούσκωμα» που παρατηρείται άμα τη εμφανίσει νέων κομμάτων. Εύλογο. Όμως, οι δημοσκοπικές καταγραφές δείχνουν ότι μάλλον δεν είναι κάτι συγκυριακό και δεν φαίνεται να έρχεται «ξεφούσκωμα». Αντίθετα, ορισμένες καταγραφές δείχνουν ότι πλησιάζει τη ΝΔ σε απόσταση μονοψήφιας διαφοράς. Τον Σεπτέμβριο θα έχουμε ασφαλέστερα δείγματα και συμπεράσματα. 

Η εξέλιξη αυτή ερμηνεύεται από φιλοκυβερνητικούς αναλυτές σαν συμφέρουσα για τον πρωθυπουργό και το κόμμα του. Η επιστροφή Τσίπρα- λένε- θα τρομάξει, λόγω παρελθόντος, αναποφάσιστους ψηφοφόρους, οι οποίοι στο τέλος θα ξαναπάνε στην κάλπη της ΝΔ. 

Επ’ αυτού χωράνε δύο παρατηρήσεις: 

1.Αν είναι σωστή η ερμηνεία του «μπαμπούλα Τσίπρα», τότε αυτός θα πλήξει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ήλπιζε ότι, απόντος του Τσίπρα, θα μπορούσε να αποσπάσει από τη ΝΔ «κεντρώους» δυσαρεστημένους ψηφοφόρους. 

2.Το παρελθόν δεν κυνηγάει πια τον Τσίπρα περισσότερο απ’ ό,τι κυνηγάει το παρόν τον Μητσοτάκη. Η τετραετία 2015-2019 έχει ήδη κριθεί σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις και ο Τσίπρας έχει πληρώσει το κόστος. Αντίθετα, η εφταετία 2019-2026 θα κριθεί τώρα, στις προσεχείς εκλογές, τώρα θα πληρώσει ο Μητσοτάκης. 

Όσοι θα ποντάρουν ξανά στο παρελθόν του Τσίπρα μπορεί να εκπλαγούν δυσάρεστα. Για δύο λόγους. 

Πρώτον, διότι η ζωή της πλειοψηφίας των πολιτών έχει χειροτερέψει τα τελευταία χρόνια (ακρίβεια, κρίση στέγης) και αυτό το λένε οι ίδιοι στις έρευνες. Και 

Δεύτερον, διότι σε όλες τις έρευνες η μεγάλη πλειοψηφία(περίπου 70%) προτάσσει το αίτημα αλλαγής κυβέρνησης. 

Αν αυτό το αίτημα καταστεί κεντρικό, τότε καμιά αναφορά σε μπαμπούλα του παρελθόντος δεν θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει. Συνήθως οι ψηφοφόροι τιμωρούν το παρόν(όχι το παρελθόν, που το έχουν ήδη τιμωρήσει) και ψηφίζουν για το μέλλον. 

Σχηματικά θα λέγαμε ότι, αν διαμορφωθεί ένα δίλημμα του τύπου «να φύγει ο Μητσοτάκης» ή «να μην ξανάρθει ο Τσίπρας», οι πολλοί δεν θα ψήφιζαν με κριτήριο το φόβο του παρελθόντος. 

Αν, δηλαδή, οι ψηφοφόροι τεθούν μπροστά στο δίλημμα να επιλέξουν «το μη χείρον», μπορεί να ελλοχεύουν εκπλήξεις, που αυτήν τη στιγμή δεν ανιχνεύονται… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αν δεν μπορείς να φρενάρεις την ακρίβεια, φτιάξε μια πλατφόρμα….

Τώρα η προπαγάνδα προστάζει «φτιάξτε άλλη μια εφαρμογή», για να μπαίνουν οι καταναλωτές και να συγκρίνουν τιμές προϊόντων στα εγχώρια σούπερ μάρκετ και να βλέπουν τις αντίστοιχες σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες. 

Τι κάνουν οι κυβερνήσεις όταν δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα; Το ρίχνουν στην επικοινωνία, κοινώς προπαγάνδα. 

Η ακρίβεια κρατάει τουλάχιστον τρία χρόνια. Και η κυβέρνηση έχει μετέλθει όλα τα μέσα για να  δείξει ότι πασχίζει να την αντιμετωπίσει. Το πρώτο ήταν οι «αυτοψίες» του πρωθυπουργού σε σούπερ μάρκετ. Οι υπουργοί Ανάπτυξης τον τραβολογούν κατά καιρούς σε καταστήματα, για να βλέπει πόσο αποτελεσματικά ήταν τα διάφορα «καλάθια του νοικοκυριού» και να «απειλεί» τις πολυεθνικές με θηριώδη πρόστιμα διαβεβαιώνοντας ότι «δεν είμαστε μπανανία». 

Οι «αυτοψίες» δεν απέδωσαν βέβαια τίποτα, διότι από τότε μέχρι σήμερα η ακρίβεια έχει πάρει μεγαλειώδεις διαστάσεις(μεγαλειώδεις για τα κέρδη των επιχειρήσεων). 

Τώρα η προπαγάνδα προστάζει «φτιάξτε άλλη μια εφαρμογή», για να μπαίνουν οι καταναλωτές και να συγκρίνουν τιμές προϊόντων στα εγχώρια σούπερ μάρκετ και να βλέπουν τις αντίστοιχες σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες. Έχουμε το e-katanalotis, τώρα αποκτήσαμε και το PosoKanei. 

Όπως παλιά με τις «απειλές» κατά των πολυεθνικών, έτσι και τώρα ο πρωθυπουργός «προειδοποιεί» ότι υψηλότερες τιμές σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές αγορές «δεν μπορούν να γίνουν εύκολα ανεκτές». 

Παρατήρηση πρώτη: Από λογοπαίγνια ο κ. Μητσοτάκης τα πάει καλά. Αν οι υψηλές τιμές δεν μπορούν να γίνουν «εύκολα ανεκτές», μπορούν  να γίνουν «δύσκολα». Όπως φαίνεται από τη μέχρι τώρα πρακτική των επιχειρήσεων, το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι να αυξάνουν τα κέρδη τους. Το αν αυτό θα γίνει «δύσκολα» δεν σκοτίζονται ιδιαίτερα. 

Παρατήρηση δεύτερη: όσοι επισκέπτονται τα σούπερ μάρκετ γνωρίζουν ότι παντού οι τιμές των προϊόντων έχουν «πετάξει» εδώ και χρόνια. Στα βασικά καταναλωτικά αγαθά δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές, κυριαρχεί ένα είδος καρτέλ. Επομένως, το να μεταβληθεί ο πολίτης σε ένα είδος καταναλωτή-ντετέκτιβ ελάχιστα θα του αποφέρει. 

Παρατήρηση τρίτη: τι θα αποφέρει στον καταναλωτή η δυνατότητα να συγκρίνει τις εγχώριες τιμές με αντίστοιχες σε άλλες  χώρες; Μήπως θα κάνει ένα ταξιδάκι στην Αλβανία, τη Βουλγαρία ή τη Βόρεια Μακεδονία και θα επιστρέψει με το καλάθι γεμάτο; Αυτό το κάνουν οι ελάχιστοι που μένουν κοντά στα σύνορα. 

Παρατήρηση πέμπτη: το 2019 τα εισοδήματα από κέρδη ήταν κατά σχεδόν 20 δισεκατομμύρια μεγαλύτερα από τα εισοδήματα της εργασίας. Το 2024 έγιναν μεγαλύτερα κατά 36 δισεκατομμύρια! 

Συμπέρασμα: Το εισόδημα από την εργασία συνεχώς υποβαθμίζεται σε σχέση με τα επιχειρηματικά κέρδη. Γι’ αυτό οι πολίτες δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με την ακρίβεια, όσες προπαγανδιστικές «εφαρμογές» κι αν τους προσφέρουν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του. 

Οι οποίοι μπορεί να μην έχουν καταλάβει αυτό που έχουν πει οι πολίτες για το «πριν» και το «τώρα». Και πολύ απλά έχουν πει ότι το 2019, που ήταν μνημονιακό έτος,  τα οικονομικά τους ήταν καλύτερα. 

Μπορεί να το καταλάβουν το βράδυ των επικείμενων εκλογών… 

ΥΓ: Οι βουλευτές, οι υπουργοί και, πρωτίστως, οι πρωθυπουργοί δεν ψωνίζουν(έχουν βοηθούς…) και, επομένως, δεν γνωρίζουν από τιμές. Κι αν γνωρίζουν, δεν δυσκολεύονται με τα εισοδήματα που έχουν. Γι’ αυτό ας μην χαρακτηρίσουμε την αναγγελία του πρωθυπουργού ότι θα «κατεβάσει» τη νέα εφαρμογή PosoKanei, για να συγκρίνει τις τιμές. Να προσέξει μόνο, στην επόμενη συνέντευξη που θα δώσει, μην τον ρωτήσουν πόσο κάνει το κρέας, το μπρόκολο ή τα κεράσια και δεν το θυμάται… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Τσίπρας, η ΕΛ.Α.Σ. και το πεπρωμένο των “όμορων χώρων”...

Αν το ΠΑΣΟΚ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα είχε καταφέρει να κινείται πέριξ του 18-19%, ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα επέστρεφε. Με την προοδευτική παράταξη να ασφυκτιά η επανενεργοποίησή του ήταν αναπόφευκτη. 

Εν μέσω της ζωηρής συζήτησης που προκάλεσε το επικοινωνιακά επιτυχημένο όνομα Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.), υπάρχουν κάποια δεδομένα για την επιστροφή Τσίπρα και τη δημιουργία νέου κόμματος, που δεν μπορούν να αγνοηθούν. 

Το πρώτο είναι ότι όλη η αντιπολίτευση που επιδιώκει την ανατροπή Μητσοτάκη (πλην ΚΚΕ που δομημένα επιδιώκει ένα άλλο σύστημα με μια άλλη συνολική πρόταση πολιτικής), δεν κατάφερε ποτέ τα τελευταία χρόνια να απειλήσει δημοσκοπικά την κυβέρνηση. 

Μπορεί η κυβέρνηση να διαχειρίζεται πακτωλό χρημάτων και να έχει το know how της προπαγάνδας, αλλά μετά από 7 χρόνια φθοράς τίποτα δεν μπορεί να σε σώσει όταν υπάρχει εναλλακτική πολιτική πρόταση, που συγκινεί και κινητοποιεί μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. 

Η τριετής απουσία του Αλέξη Τσίπρα, δεν γέννησε καμία εναλλακτική με κυβερνητική προοπτική και αυτό, δεν μπορεί να μην οφείλεται και στα λάθη και τις ανεπάρκειες των κομμάτων της αντιπολίτευσης. 

Η “κολλημένη βελόνα” του ΠΑΣΟΚ, λόγω κυρίως της ιστορικής φθοράς του πολιτικού προϊόντος συνδέεται με την απόφαση της επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα. Το ίδιο ισχύει για τον ημιθανή ΣΥΡΙΖΑ, την σοβαρή αλλά με ισχνό αποτύπωμα ΝΕΑΡ, το one woman show της Ζωής και διάφορα αριστεροδεξιά σούργελα με ποσοστά νικοτίνης σε πακέτο τσιγάρων. 

Πιο απλά. Αν το ΠΑΣΟΚ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα είχε καταφέρει να κινείται πέριξ του 18-19%, ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα επέστρεφε. Ο πρώην πρωθυπουργός επιστρέφει διότι κανείς δεν μπόρεσε να απαντήσει στο ερώτημα αν όχι αυτός, ποιος απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη; 

Δεύτερο δεδομένο η επιλογή Τσίπρα να τοποθετήσει το νέο κόμμα στα Αριστερά, υιοθετώντας όμως μια πιο ήπια ρητορική. Οι λέξεις που (δεν) χρησιμοποίησε όπως σωστά παρατήρησε η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου, έχουν μεγάλη σημασία στην προσέγγιση ή πιο σωστά στη μη απώθηση δυνητικών ψηφοφόρων.. 

Μένει να αποδειχθεί αν το κενό, που είδε ο Τσίπρας στην πολιτική σκηνή και η επανατοποθέτησή του μπορεί να τον οδηγήσει στην προσέγγιση ενός ευρύτερου κοινού. 

Αυτό θα εξαρτηθεί από το αν από τις γενικές διακηρύξεις περάσει σε συγκεκριμένες και κοστολογημένες προτάσεις, που θα φτάσουν στην κοινωνία. Από το αν θα πείσει ότι οι 7 δεσμεύσεις του μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Από το αν θα αντιπαραθέσει απέναντι στην ταξική πολιτική της κυβέρνησης μια πειστική πρόταση για μια καλύτερη ζωή. Από τα πρόσωπα, που θα αναλάβουν να πείσουν ότι μπορούν να στελεχώσουν μια μελλοντική κυβέρνηση. 

Ο κ. Τσίπρας έμαθε ποιους ανθρωποδιώχτες της αψάδας και των “μαγαζιών” δεν θέλει να έχει δίπλα του. Θα πρέπει τώρα να αποδείξει ότι ξέρει να διαλέγει ποιους πρέπει να έχει. 

Τρίτο δεδομένο, η επιστροφή του είναι ένα πολύ μεγάλο πολιτικό γεγονός, είτε κάποιος είναι μαζί του είτε εναντίον του. Τα “ήρεμα νερά”, που με επιστημονικό τρόπο έχει επιβάλει η κυβέρνηση στην πολιτική σκηνή της χώρας, ταράχθηκαν. 

Η ανακοίνωση του νέου κόμματος ήδη προκαλεί ηχηρές αντιδράσεις, ωστόσο το οπλοστάσιο που χρησιμοποιείται είναι αρκετά παλιό. 

Η κυβέρνηση με ακρίβεια χιλιοστού στόχευσε στο 2015 και φαίνεται ότι θα επιστρατεύσει όλη τη γνωστή εργαλειοθήκη ενός αραχνιασμένου πια μετώπου. Το μέτωπο αυτό το έσπασε μόνη της με τα κυβερνητικά πεπραγμένα της. Με τις υποκλοπές, με τη διαχείριση των χρημάτων του ΤΑΑ (διαχείριση που προοικονομεί τη μελλοντική μας χρεοκοπία), με τα Τέμπη, με τη μάχη κατά της ακρίβειας που αρνήθηκε να δώσει. 

Η αδυναμία της να ξαναστήσει το μέτωπο που την έφερε στην εξουσία οδηγεί σε κινήσεις πανικού και σε χορό βρικολάκων. Από το γνωστό σκάουτερ της ακροδεξιάς και τον αντιρρησία σοβαρότητας και pet του Άδωνι, μέχρι τα τρολ σκέτων πρώην θαυμαστών του κ. Μητσοτάκη. Η επιστράτευση είναι φανερή, η αποτελεσματικότητά της αμφισβητούμενη. 

Η αντιπολίτευση προφανώς για λόγους υπαρξιακούς θα στραφεί κατά του Αλέξη Τσίπρα. Θα είναι όμως κοντόφθαλμο να ταυτιστεί με την ισοπεδωτική προπαγάνδα της κυβέρνησης απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό. 

Όπως είχε πει κάποτε ο Δημήτρης Κρεμαστινός “οι όμοροι χώροι ιστορικά θα αναγκαστούν κάποια στιγμή να πλησιάσουν”. 

Πηγή: Μάνος Χωριανόπουλος / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Κυβέρνηση κουκουλώνει, η Δικαιοσύνη βοηθάει, η Βουλή (εξ)ευτελίζεται….

Αυτά που συμβαίνουν εδώ και έξι χρόνια απλώς επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει μία πραγματική εξουσία, η εκτελεστική, δηλαδή η κυβέρνηση. 

Στις δημοκρατίες υφίσταται διάκριση των εξουσιών. Με τη σειρά που τις αναφέρει το Σύνταγμα (άρθρο 26), είναι η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική. 

Όμως, στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα η διάκριση των εξουσιών κινείται μόνο στην «πράξη» της θεωρίας, δεν είναι πραγματικότητα. Η συνταγματική επιταγή είναι γράμμα κενό. 

Αυτά που συμβαίνουν εδώ και έξι χρόνια απλώς επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει μία πραγματική εξουσία, η εκτελεστική, δηλαδή η κυβέρνηση. Αυτή επιβάλλει ό,τι θέλει. Και οι άλλες δύο, η νομοθετική (Βουλή) και η δικαστική(δικαστήρια) είτε αδυνατούν να ερευνήσουν κυβερνητικά σκάνδαλα είτε συμπράττουν με την κυβέρνηση στο κουκούλωμά τους. 

Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώθηκε πολλές φορές μέχρι στιγμής κατά τη (μη) διερεύνηση δύο σκανδάλων: των υποκλοπών και των κοινοτικών επιδοτήσεων (ΟΠΕΚΕΠΕ). Η χτεσινή συνεδρίαση της Βουλής ήταν αποκαλυπτική. 

Τι έχει γίνει μέχρι τώρα; 

1. Η μυστική υπηρεσία παρακολουθούσε πλήθος δημοσίων προσώπων. Το παραδέχτηκε ο πρωθυπουργός και το αποδοκίμασε, λέγοντας ότι «δεν γνώριζε». Όμως, τρεις εισαγγελείς του Αρείου Πάγου συντάχθηκαν με την κυβερνητική εκδοχή και έθεσαν την υπόθεση στο αρχείο. Ο τελευταίος εισαγγελέας Κ. Τζαβέλλας εκλήθη στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής και δεν προσήλθε, επικαλούμενος τη «διάκριση των εξουσιών». Ο ίδιος, που αποφάσισε να θέσει την υπόθεση στο αρχείο, ήταν εισαγγελέας της ΕΥΠ και είχε υπογράψει πλήθος εντολών παρακολούθησης. Και δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να αυτοεξαιρεθεί, όπως λέει το μεγαλύτερο μέρος του νομικού κόσμου της χώρας. 

2. Ο διοικητής της ΕΥΠ προσήλθε στη συνεδρίαση της επιτροπής, αλλά δεν φώτισε κανέναν. Ουδείς κατάλαβε ποια εξήγηση έδωσε για τις παρακολουθήσεις. Και ο πρόεδρος της Βουλής, αντί να νοιάζεται για το κύρος του σώματος στο οποίο προεδρεύει, διέταξε… έρευνα για το πώς διέρρευσε ο διάλογος του αρχηγού της ΕΥΠ με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ . Ο κ. Κακλαμάνης, δηλαδή, επιβεβαιώνει ότι ουσιαστικά είναι «βοηθός» της κυβερνητικής πλειοψηφίας, που δεν του καίγεται καρφί για το αν η Βουλή (εξ)ευτελίζεται με την εικόνα που εκπέμπει. 

3. Αυτή την εικόνα την έχουμε ξαναδεί, όταν η κυβερνητική πλειοψηφία απάλλαξε προκαταβολικά, χωρίς καμιά έρευνα, τους «υπουργούς του ΟΠΕΚΕΠΕ» Αυγενάκη και Βορίδη. Και θα τη δούμε και σήμερα, όταν η ίδια πλειοψηφία θα απαλλάξει άλλους δύο υπουργούς (Αραμπατζή και Λιβανό), που περιλαμβάνονται στη δικογραφία των ευρωπαίων εισαγγελέων. Τις οποίες έχουν αναλάβει να «συνετίσουν» τα τέρατα νομικής μορφώσεως Άδωνις Γεωργιάδης και Σοφία Βούλτεψη. Δεν απομένει στον κ. Κακλαμάνη παρά να διατάξει νέα έρευνα, αν κάποιος βουλευτής διαρρεύσει «απόρρητο» διάλογο για το πώς οι Οπεκεπέδες, υπουργοί και βουλευτές, συνεπικουρούσαν τους παντός είδους φραπεδοχασάπηδες να «μασαμπουκώνουν», που λέει κι ο Άδωνις, παράνομα ευρωπαϊκά λεφτά. 

Αυτά, λοιπόν, συμβαίνουν στα χρόνια της άριστης λειτουργίας της «επιτελικής» διακυβέρνησης. Και το «άριστη» είναι κυριολεκτικό. Η άριστη εκτελεστική εξουσία έχει απονευρώσει και καθυποτάξει τις άλλες δύο(Βουλή και Δικαιοσύνη), παίρνοντας(ή και δίνοντας;) μαθήματα από την Αμερική του Τραμπ. 

Ο λόρδος Άκτον το έχει πει από τον 19ο αιώνα: «Η εξουσία έχει την τάση να διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα»… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μία κυβέρνηση που ζει σε άλλη χώρα...

Οταν οι μισοί πολίτες αυτής της χώρας ιεραρχούν ως δεύτερο σημαντικότερο πρόβλημα την υστέρηση στο κράτος δικαίου, όλα τα άλλα χάνουν τη σημασία τους. Ομοίως χάνουν το περιεχόμενο τους και τα μεγάλα αφηγήματα περί ανάπτυξης, εκσυγχρονισμού, συλλογικής ευημερίας. Τι μπορεί να σταθεί όρθιο όταν το έδαφος είναι σαθρό; 

H έρευνα που παρουσίασε η Metron Analysis στον «Κύκλο Ιδεών» του Ευάγγελου Βενιζέλου δεν έδειξε κάτι σοκαριστικό. Για την Ελλάδα. Γιατί σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του δυτικού κόσμου, αυτά τα ευρήματα θα προκαλούσαν μεγάλη συζήτηση. Εμείς εδώ έχουμε αναπτύξει έναν κυνισμό που μας επιτρέπει να μεταβολίζουμε τα πάντα και να τα αφομοιώνουμε στην καθημερινότητα μας. 

Η έρευνα, λοιπόν, έδειξε ότι οι πολίτες αντιμετωπίζουν ως κύριο πρόβλημα την ακρίβεια και, εν συνεχεία, την υστέρηση στο κράτος δικαίου. Η ανεργία, η εγκληματικότητα και το Μεταναστευτικό δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του δημόσιου προβληματισμού. Ας αφήσουμε την ακρίβεια στην άκρη, μην μπλέξουμε εδώ με τα τεχνικά. Ομως ας έχουμε κατά νου ότι η επιδοματική πολιτική της κυβέρνησης υποστηρίζεται από την πληθωριστική πίεση που προκαλεί η ακρίβεια. Υψηλότερες τιμές οδηγούν σε μεγαλύτερα έσοδα και, κατά συνέπεια, σε ευχέρεια διανομής επιδομάτων και προεκλογικών μπόνους. 

Ας εστιάσουμε στο κράτος δικαίου. Το 46% των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνουν ότι είναι το θέμα που τους απασχολεί περισσότερο μετά την ακρίβεια. Σχεδόν ένας στους δύο. Και αν κοιτάξουμε πιο κοντά, στις υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, των Τεμπών και των υποκλοπών, θα δούμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία, περί το 80%, πιστεύει ότι δεν πρόκειται να αποδοθεί δικαιοσύνη. 

Τώρα πάμε από την πλευρά της κυβέρνησης. Μπορεί να ισχυρίζεται ότι είναι πετυχημένη. Οτι μας έφτιαξε ψηφιακό κράτος και κρατά στιβαρά το τιμόνι της χώρας στις ταραγμένες θάλασσες των καιρών μας. Ομως, συγγνώμη, όταν οι μισοί πολίτες αυτής της χώρας ιεραρχούν ως δεύτερο σημαντικότερο πρόβλημα την υστέρηση στο κράτος δικαίου, όλα τα άλλα χάνουν τη σημασία τους. Ομοίως χάνουν το περιεχόμενο τους και τα μεγάλα αφηγήματα περί ανάπτυξης, εκσυγχρονισμού, συλλογικής ευημερίας. Τι μπορεί να σταθεί όρθιο όταν το έδαφος είναι σαθρό; 

Τρεις μεγάλες υποθέσεις απασχόλησαν ή και συγκλόνισαν την κοινή γνώμη κατά την περίοδο διακυβέρνησης ΝΔ. Τα Τέμπη, οι υποκλοπές και ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Στα Τέμπη ας τοποθετήσουμε αστερίσκο καθώς η δίκη ξεκίνησε. Στις υποκλοπές και στον ΟΠΕΚΕΠΕ οι κυβερνητικοί χειρισμοί στοιχειοθέτησαν τον ορισμό της ύβρεως προς τους πολίτες. Και η στάση της Δικαιοσύνης, στο ανώτατο επίπεδο της, έδωσε στο μέσο πολίτη το δικαίωμα να σκεφτεί ότι τον εμπαίζουν. 

Στο συνέδριο της ΝΔ ο Πρωθυπουργός εκφώνησε μία προεκλογική ομιλία και απαρίθμησε επιτεύγματα της διακυβέρνησης του. Δεν ανέφερε ούτε λέξη για τις υποθέσεις που τραυματίζουν το κοινό αίσθημα και καλλιεργούν τη δυσπιστία. Αναπόφευκτα ο αντιπολιτευτικός λόγος επικεντρώνεται στο έλλειμμα δικαίου. Η κυβέρνηση εγκαλεί τους πολιτικούς συνομιλητές επειδή απέχουν από τη συζήτηση για την προοπτική και το μέλλον της χώρας. Μα, όταν το κράτος δικαίου χωλαίνει και η εμπιστοσύνη φθίνει, τι νόημα έχει μία συζήτηση για ένα μέλλον που, στο βάθος του ορίζοντα, περιγράφεται δυστοπικό; 

Πηγή: Κώστας Γιαννακίδης / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

“Κινδυνεύει η Ελλάς”, αν χάσει ο ίδιος;...

Ο Μητσοτάκης λέει ότι θέλει και τρίτη τετραετία, «για να μη ρισκάρουμε να γυρίσουμε τρεις τετραετίες πίσω». Πρόκειται για κινδυνολογικό και εντέλει προσβλητικό για τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων επιχείρημα. 

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από το συνέδριο της ΝΔ (της μητσοτακικής, η άλλη είτε είναι απούσα είτε ψελλίζει ψιλοαμφισβητήσεις): το φάντασμα της τρίτης τετραετίας. 

Κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι φάντασμα, αλλά ζώσα πραγματικότητα, αφού: 

* Έχουν πετύχει «κυριαρχία», που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

* «Δεν έχουν αντίπαλο», που λέει η μιντιακή προπαγάνδα τους, η οποία νομίζει ότι στις εκλογές που έρχονται θα ψηφίσουμε για το…2015. Ή ότι θα ψηφίσουμε (μόνο) για να βγάλουμε τον… δεύτερο στην αντιπολίτευση. Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι η ψήφος θα είναι, πρωτίστως, τιμωρητική για τους ίδιους; 

* «Αντίπαλός μου δεν είναι το χάος, αλλά ο Τσίπρας, ο Ανδρουλάκης, η Κωνσταντοπούλου», λέει ο Μητσοτάκης, νομίζοντας ότι αυτούς τούς έχει στο τσεπάκι του. 

Δεν του περνάει από το μυαλό ότι, ακόμα κι να είναι έτσι, έχει αντίπαλο τους ψηφοφόρους; Αυτούς που το 2024 τον κατέβασαν στο 28% και του αφαίρεσαν την «κυριαρχία». Αυτούς που σήμερα προειδοποιούν ότι μπορεί να έχει και παρακάτω. 

Και όμως, παρά τα επιφαινόμενα, τα ξέρουν αυτά, τα φοβούνται και προσπαθούν να τα ξορκίσουν κινδυνολογώντας. Προσπαθούν να φοβίσουν τους ψηφοφόρους. 

Ο Μητσοτάκης λέει ότι θέλει και τρίτη τετραετία, «για να μη ρισκάρουμε να γυρίσουμε τρεις τετραετίες πίσω». Πρόκειται για κινδυνολογικό και εντέλει προσβλητικό για τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων επιχείρημα. Διότι, αν οι δυο τετραετίες των κυβερνήσεών του ήταν τόσο φωτεινές και πήγαν τη χώρα έτη φωτός μπροστά, όπως ο Μητσοτάκης και οι δικοί του κομπάζουν, τέτοιος κίνδυνος δεν υφίσταται. Οι ψηφοφόροι δεν είναι ούτε ανόητοι ούτε μαζοχιστές, για να θέλουν να επιστρέψουν στο «καταστροφικό» 2015-2019. Εκτός αν η δική τους περιγραφή είναι έξω από την πραγματικότητα που ζουν οι πολλοί. Και αυτοί οι πολλοί το λένε κάνοντας τη σύγκριση με όσα ζούσαν πριν έρθει ο σημερινός «παράδεισος». 

Άλλωστε, αυτό το παραδέχεται, με το δικό του τρόπο, ο νυν πρωθυπουργός. «Λυπάμαι και θυμώνω με την ακρίβεια», είπε. Αλλά να μην εκπλαγεί αν οι άλλοι, οι πολλοί, κάνουν κάτι περισσότερο. Αντί να «λυπούνται», μήπως εκδηλώσουν το θυμό τους όπως δεν το περιμένει. 

Η κινδυνολογία, μπας και οι ψηφοφόροι πουν «δεν θέλουμε και τρίτη τετραετία σας», έχει περάσει και σε άλλα επίπεδα, ελαφρώς χιουμοριστικά. 

«Η Ελλάδα θα αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε. το δεύτερο εξάμηνο του 2027 και σίγουρα οι Έλληνες πολίτες στις εκλογές του 2027 θα επιλέξουν ποιος πρωθυπουργός και ποια κυβέρνηση μπορεί να εκπροσωπήσει τη χώρα σε αυτή την πολύ σημαντική ευρωπαϊκή υποχρέωση», είπε ο πρωθυπουργός. 

Η Ελλάδα έχει αναλάβει μέχρι τώρα πέντε φορές της προεδρία της Ένωσης. Οι Ελληνικές προεδρίες στην Ευρώπη | News 24/7 (1983,1988, 1994 και 20023) και τα πήγε μια χαρά και μία με κυβέρνηση συνεργασίας (2014). Ποια… καταστροφή μας περιμένει, αν την επομένη δεν διεκπεραιώσει η (τρίτη) κυβέρνηση Μητσοτάκη; Πιστεύει ο ίδιος και οι λογογράφοι του ότι υπάρχει έστω ένας ψηφοφόρος που παίρνει υπόψη του τέτοια επιχειρήματα; 

Συμπέρασμα: ο κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ δικαιούνται να διεκδικούν την τρίτη θητεία τους. Δεν δικαιούνται να το κάνουν κινδυνολογώντας ασύστολα και με φαιδρά επιχειρήματα. Άλλωστε, αν η Ελλάδα που έχουν οικοδομήσει στις δύο πρώτες είναι τόσο ισχυρή όσο λένε, δεν θα χαθεί αν τη θέση τους στην κυβέρνηση πάρουν άλλοι. 

Όμως, δεν πρόκειται γι’ αυτό. Ο κ. Μητσοτάκης και οι δικοί του δεν φοβούνται για τη χώρα. Φοβούνται μη χάσουν τη εξουσία τους. Και, όπως έχει γράψει ο Αμερικανός συγγραφέας Τζον Στάινμπεκ, αυτός ο φόβος για την απώλεια της εξουσίας είναι που διαφθείρει. Και τη σκέψη τους. 

Οι στίχοι του γνωστού άσματος το λένε αλλιώς: Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς. Ο Μητσοτάκης και οι δικοί του θα πρόσθεταν «…και μην ψηφίσεις λάθος»! 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Η αυταπάτη του Μητσοτάκη: Δεν θα ψηφίσουμε για το 2015….

Ο κ. Μητσοτάκης «επιστρέφει» στο 2010 και στο 2015. Προφανώς, δεν εμπιστεύεται τα δικά του, που θα κριθούν σήμερα. 

 

Οι πρωθυπουργοί έχουν συχνά αυταπάτες. Βλέπουν μια ειδυλλιακή εικόνα από τα περίκλειστα γραφεία και σπίτια τους ή όπως την φιλοτεχνούν οι γύρω τους. 

Νομίζουν ότι τα πράγματα πάνε για τους άλλους όπως πάνε για τους ίδιους, δηλαδή κατ’ ευχήν. Γι’ αυτό, όταν τα αποτελέσματα δεν είναι όπως εκείνοι τα φαντάζονται, εκπλήσσονται. Και η έκπληξη είναι ακόμα μεγαλύτερη για εκείνους που έχουν πιστέψει ότι δεν έχουν αντίπαλο. 

Εκτός από όλα αυτά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται ότι έχει και μια άλλη αυταπάτη: ότι στις επικείμενες εκλογές θα ψηφίσουμε για το…2015. 

Μιλώντας στο προσυνέδριο της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, είπε: 

«Τα παιδιά που είναι 18-20 χρονών, το 2010, όταν η χώρα χρεοκόπησε, ήταν 6 και 7 ετών. Δεν τα έζησαν. Δεν έζησαν τις μεγάλες δυσκολίες που εμείς περάσαμε. Πρέπει, όμως, να μην ξεχνούν και πολύ περισσότερο να ξέρουν όταν οι αρχιτέκτονες της χρεοκοπίας ζητούν να τους εμπιστευτούν ξανά». Και 

«Όσο κάποιοι οραματίζονται επιστροφή στο καταστροφικό 2015, η ΝΔ σχεδιάζει το ελπιδοφόρο 2030». 

Ο κ. Μητσοτάκης μπερδεύει σκόπιμα χρονιές και γεγονότα νομίζοντας ότι θα μπερδέψει και όσους ακούνε ή διαβάζουν αυτά που λέει. 

Πρώτον, η χώρα χρεοκόπησε (τυπικά το 2010, ουσιαστικά το 2007-2009) εξαιτίας των πολιτικών και του δικού του κόμματος. Και τη χρεοκοπία αυτή διαχειρίστηκε και το κόμμα του και εν μέρει ο ίδιος, ήταν υπουργός την περίοδο 2012-2014.

Δεύτερον, το 2015 ήταν αποτέλεσμα της χρεοκοπίας πού προηγήθηκε. Τα φαινόμενα ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρας δεν έπεσαν από τον ουρανό. Κι αν το 2015 ήταν «καταστροφικό», ποιοι έφεραν την προηγηθείσα καταστροφή; 

Ο κ. Μητσοτάκης «επιστρέφει» στο 2010 και στο 2015. Προφανώς, δεν εμπιστεύεται τα δικά του, που θα κριθούν σήμερα. Και αυτή είναι η δική του «αυταπάτη». Επικουρούμενος από φίλια προπαγανδιστικά κατασκευάσματα, νομίζει ότι θα καταφέρει να «μεταφέρει» τους ψηφοφόρους στην προηγούμενη δεκαετία. 

Ματαιοπονεί. Αυτά έχουν κριθεί. Τώρα θα κριθούν τα έργα και οι ημέρες του ιδίου και των υπουργών του. Και θα κριθούν αυστηρότερα, διότι από  το 2019 κυβερνούν άνετα, χωρίς το βάρος της χρεοκοπίας και των Μνημονίων, από τα οποία άλλοι τους είχαν απαλλάξει, αφήνοντάς τους και μεγάλο «μαξιλάρι». 

Γι’ αυτό οι ψηφοφόροι μπορεί να θυμηθούν ότι τα βάρη της καθημερινής ζωής ήταν μικρότερα το 2019 από τα αντίστοιχα του σήμερα. Υπάρχει επ’ αυτού κι ένα δημοσκοπικό εύρημα που μπορεί να βγάλει από τις αυταπάτες τους σημερινούς: η μεγάλη πλειονότητα θεωρεί  ότι η οικονομική της κατάσταση ήταν καλύτερη το 2019. 

Αυτό έρχεται σε προφανή αντίθεση με την φωτεινή εικόνα που περιγράφουν ο κ. Μητσοτάκης και οι δικοί του για τα αποτελέσματα της  δικής τους διακυβέρνησης. Και, επιπλέον, δείχνει ότι ο μπαμπούλας του 2015 δεν υπάρχει πια, αντίθετα ενδέχεται η σύγκριση του 2019 με το 2026 να ευνοεί το παρελθόν. Αυτό το παρελθόν με το οποίο  ο νυν πρωθυπουργός επιδιώκει να τρομάξει όσους ψηφοφόρους έδειξαν στις ευρωεκλογές ότι τον εγκαταλείπουν. 

Όμως, ενδέχεται όλο αυτό να τους γυρίσει μπούμερανγκ, αν οι ψηφοφόροι ενστερνιστούν αυτό που λέει η ρήση «κάθε πέρσι και καλύτερα»…

Πηγή: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Η αγωνία του βουλευτή ΝΔ για την καρέκλα του...

Οι βουλευτές της συμπολίτευσης δεν γκρινιάζουν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μέσος πολίτης. Τους απασχολεί μόνο ο τρόπος με τον οποίο θα κάνουν τη δουλειά τους. Πώς θα κατοχυρώσουν και θα αξιοποιήσουν στο μέγιστο βαθμό τη σχέση τους με την εξουσία 

To ρεπορτάζ αντιμετωπίζει τη σύναξη των βουλευτών της ΝΔ ως μία εσωτερική διαδικασία για τον κατευνασμό της έντασης. Οι βουλευτές έχουν παράπονα για την αντιμετώπιση τους από τους υπουργούς, τη λειτουργία του επιτελικού κράτους και διάφορα άλλα σχετικά. 

Στην πραγματικότητα αυτό που τους ανησυχεί περισσότερο είναι το ενδεχόμενο μη επανεκλογής τους. Και πράγματι, αν οι δημοσκοπήσεις είναι ακριβείς, κάποιοι εξ αυτών δεν θα βρίσκονται στην επόμενη Βουλή. 

«Δεν έγινε και Κούγκι», σχολίασε ο Μητσοτάκης. Κανένας δεν πίστευε ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Ο Σαμουήλ ανατίναξε το μπαρούτι στο Κούγκι, αλλά ήταν ο πρώτος που έγινε κομμάτια. Οι βουλευτές αγωνίζονται πρωτίστως για την πολιτική τους αρτιμέλεια. Και δεν το κρύβουν ούτε οι ίδιοι. Αν διαβάσετε τα σχετικά ρεπορτάζ από τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, θα διαπιστώσετε ότι στον πυρήνα της υπήρχε ένα και μοναδικό θέμα. Αυτό που απασχολεί τους βουλευτές. Η επανεκλογή τους. Ολα τα άλλα είναι σαλάτα δίπλα στο κυρίως πιάτο. 

Θέλετε ένα παράδειγμα; Ευχαρίστως. Οι βουλευτές εξέφρασαν τον προβληματισμό τους για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η κυβέρνηση, σε συνδυασμό με την ανάγκη για διατήρηση της εκλογικής βάσης. Κοινώς τους απασχολεί ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιοι θα μεταφέρουν στους αρμούς της εξουσίας τα αιτήματα των ψηφοφόρων τους. Και, μεταξύ μας, η συνεδρίαση θα διαρκούσε μόλις μισή ώρα αν ο Μητσοτάκης έδινε εντολή στους υπουργούς να απαντούν αμέσως στα τηλεφωνήματα των βουλευτών. Εκεί θα τελείωναν όλα. Η γκρίνια θα έσβηνε με χαμόγελα. 

Διότι αν, πράγματι, οι βουλευτές ανησυχούσαν για τη συνολική λειτουργία της κυβέρνησης και του επιτελικού κράτους, τότε θα έθεταν και κάποια άλλα ζητήματα. Ας πούμε για τις υποκλοπές και την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης. Για τα καρτέλ που συντηρούν την ακρίβεια στην αγορά. Για τις απευθείας αναθέσεις και τη διαχείριση πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Για την υστέρηση στην αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος. 

Τίποτα από όλα αυτά δεν απασχολεί τους βουλευτές της συμπολίτευσης. Τους απασχολεί μόνο ο τρόπος με τον οποίο θα κάνουν τη δουλειά τους. Πώς θα κατοχυρώσουν και θα αξιοποιήσουν στο μέγιστο βαθμό τη σχέση τους με την εξουσία. Και ειλικρινά απορώ με κάποιες δημοσιογραφικές προσεγγίσεις που επιφυλάσσουν ως και συμπάθεια για τους κυβερνητικούς βουλευτές. Για ποιο λόγο; Ο,τι υφίστανται τους αξίζει. 

Πηγή: ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ / news247.gr

Στην φωτο: Οι βουλευτές ακούν τον αρχηγό τους και αρκετοί αναρωτιούνται αν θα είναι στην ίδια θέση και του χρόνου SOOC 

Διαβάστε Περισσότερα »

Έλυσε το “μακεδονικό”, δεν μείωσε τις συντάξεις, σκόνη η προπαγάνδα….

Την προπαγάνδα την αντιμετωπίζεις κατά πρόσωπο. Πόσο μάλλον όταν στο συγκεκριμένο (Συμφωνία των Πρεσπών και συντάξεις) τα γεγονότα και τα αποτελέσματα είναι τόσο προφανή που κάνουν σκόνη οποιοδήποτε ψέμα σαν κι αυτό που έλεγε  κ. Μητσοτάκης το 2018. 

Η Συμφωνία των Πρεσπών (2018) ήταν η μεγαλύτερη, ίσως, επιτυχία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι έλυσε ένα πρόβλημα που ταλάνιζε τη χώρα επί τρεις δεκαετίες. 

Και το έλυσε επωφελώς. Αρκεί να θυμηθούμε ότι, πριν από τη Συμφωνία αυτή, όλος ο κόσμος αποκαλούσε το γειτονικό μας κράτος με το όνομα Μακεδονία(σκέτο). 

 Άλλη μια απόδειξη της συμφέρουσας για τη χώρα Συμφωνίας είναι και το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη την εφαρμόζει πιστά, μολονότι ως αντιπολίτευση σερνόταν πίσω από τα εθνικιστικά συλλαλητήρια χαϊδεύοντας τους «μακεδονομάχους». 

Μέσα στον αντιπολιτευτικό οίστρο του και προκειμένου να μειώσει αυτήν την επιτυχία της προηγούμενης κυβέρνησης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρησιμοποίησε το «τελευταίο ψέμα». Το 2018 κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα ότι «αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις  συντάξεις», βασιζόμενος στο βιβλίο δύο δημοσιογράφων. Εδώ αυτό που είπε ο νυν πρωθυπουργός με σαφή αναφορά στο βιβλίο αυτό. 

Σήμερα η υπόθεση αυτή έρχεται ξανά στην επικαιρότητα, καθώς αυτές οι δύο δημοσιογράφοι ετοιμάζουν ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση του «Σκάι», στο οποίο ο κ. Τσίπρας αρνήθηκε να μιλήσει. Εδώ η άρνηση του πρώην πρωθυπουργού και η απάντηση των δημιουργών του ντοκιμαντέρ. 

Ποια είναι η ουσία πίσω από όλα αυτά; 

Πρώτον, η αχαλίνωτη προπαγάνδα που χρησιμοποίησε ο κ. Μητσοτάκης για να καταλάβει την εξουσία. Όχι μόνο πολέμησε μια Συμφωνία συμφέρουσα για τη χώρα, όπως η Συμφωνία των Πρεσπών(απόδειξη ότι την εφαρμόζει πιστά εδώ και εφτά χρόνια, παρά τους προηγηθέντες λεονταρισμούς του), αλλά κατηγόρησε ψευδώς τον προκάτοχό του ότι «πούλησε» τη Μακεδονία για να μη μειωθούν οι συντάξεις. Όμως, αν ο Τσίπρας διέπραξε τέτοια «εθνική μειοδοσία», όπως έλεγαν τότε οι έξαλλοι της ΝΔ, γιατί ο κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του «ορκίζονται» στη Συμφωνία των Πρεσπών; Η απάντηση είναι κάτι περισσότερο από προφανής. 

Δεύτερο, σε αντίθεση με αυτήν την προπαγάνδα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε τότε το μείζον: και το «μακεδονικό» έλυσε επωφελώς και δεν μείωσε τις συντάξεις. 

Γι’ αυτό κάνει λάθος ο κ. Τσίπρας που δεν μιλάει στο ντοκιμαντέρ. Έπρεπε να μιλήσει και να πει τις δύο αλήθειες.

Η πρώτη είναι ότι η δική του κυβέρνηση δεν μείωσε τις συντάξεις, τις οποίες είχαν μειώσει αρκετές φορές οι προηγούμενες κυβερνήσεις των κομμάτων που ευθύνονται και για τη χρεοκοπία του 2009.  

Και η δεύτερη αλήθεια είναι ότι η δική του κυβέρνηση κατάφερε αυτό που επιδίωκαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 1989: τη λύση του «μακεδονικού». Έτσι, αντί η γειτονική χώρα να μονοπωλεί το όνομα «Μακεδονία»(σκέτο) υποχρεώθηκε να αλλάξει το Σύνταγμά της και το όνομά της είναι πλέον σύνθετο με γεωγραφικό προσδιορισμό(Βόρεια Μακεδονία), δηλαδή αυτό που «κυνηγούσε» η ελληνική εξωτερική πολιτική επί τρεις δεκαετίες.

Εν κατακλείδι: την προπαγάνδα την αντιμετωπίζεις κατά πρόσωπο. Πόσο μάλλον όταν στο συγκεκριμένο (Συμφωνία των Πρεσπών και συντάξεις) τα γεγονότα και τα αποτελέσματα είναι τόσο προφανή που κάνουν σκόνη οποιοδήποτε ψέμα σαν κι αυτό που έλεγε  κ. Μητσοτάκης το 2018…

Πηγή: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ / news247.gr

  

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο “ανυποψίαστος” εισαγγελέας, ο υποκριτής υπουργός και οι περιδεείς παρακολουθούμενοι….

Το πλήθος των δημόσιων προσώπων με υψηλές θέσεις (υπουργοί, στρατηγοί κ.α), που έπεσαν θύμα των παρακολουθήσεων και δεν κουνούν ούτε το δαχτυλάκι τους, σιωπούν αισχυντηλά και συμβάλλουν έτσι στο οριστικό (;) κουκούλωμα της υπόθεσης. 

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο πρόσωπα που πρωταγωνιστούν τις τελευταίες μέρες στις εξελίξεις γύρω από το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ο (τρίτος στη σειρά) ανώτατος εισαγγελέας, που το καταχωνιάζει. Και ο υπουργός Δικαιοσύνης, που κατηγορεί για αντιθεσμική στάση όσους επέκριναν την πράξη αυτή. 

Όμως, υπάρχει και κάτι χειρότερο: το πλήθος των δημόσιων προσώπων με υψηλές θέσεις (υπουργοί, στρατηγοί κ.α), που έπεσαν θύμα των παρακολουθήσεων και δεν κουνούν ούτε το δαχτυλάκι τους, σιωπούν αισχυντηλά και συμβάλλουν έτσι στο οριστικό (;) κουκούλωμα της υπόθεσης. 

1. Πρόσωπο πρώτο: ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας. 

Οι δικαστικοί αποτελούν την, κατά το Σύνταγμα, τρίτη εξουσία και «απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία» (άρθρο 87). Δεν είναι, δηλαδή, υποχρεωμένοι να συμμορφώνονται με τις εντολές ή επιθυμίες της δεύτερης εξουσίας, της εκτελεστικής, δηλαδή των κυβερνήσεων. Γιατί, όμως, πολύ συχνά δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν το αντίθετο, δηλαδή ότι πράξεις και αποφάσεις τους υπακούουν ή προσαρμόζονται σε αυτά που θέλουν οι κυβερνήσεις; Η εξήγηση είναι πολύ απλή: διότι οι ηγεσίες των ανώτατων δικαστηρίων διορίζονται από τις κυβερνήσεις. Επίσης, μετά την αφυπηρέτησή τους, αρκετοί δικαστές διορίζονται σε υψηλόβαθμες δημόσιες θέσεις, εξ’ ου και η υποψία της «συναλλαγής». 

Αυτές είναι γενικές και αδιαμφισβήτητες διαπιστώσεις. Ας έρθουμε τώρα στα συγκεκριμένα: 

Πρώτον, ο εισαγγελέας έκρινε ότι «δεν υπάρχουν νέα στοιχεία» και δεν ανασύρει την υπόθεση από το αρχείο. Έτσι έκρινε, έτσι έπραξε. 

Δεύτερον, άραγε ο εισαγγελέας δεν είδε ότι στην πολύκροτη δίκη, που έγινε στο Πλημμελειοδικείο, πλανιόταν στην ατμόσφαιρα το ενδεχόμενο της κατασκοπείας, γι’ αυτό και ο δικαστής ζήτησε να γίνει νέα έρευνα; Άραγε ο ανώτατος εισαγγελέας αδιαφορεί για το γεγονός ότι μεταξύ των προσώπων που παρακολουθήθηκαν ήταν ο (τότε) υπουργός Εξωτερικών και επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων; 

Τρίτον, ο ανώτατος εισαγγελέας δεν συγκινήθηκε καθόλου από το γεγονός ότι ένας από τους καταδικασθέντες κατηγορουμένους είπε ότι το κακόβουλο λογισμικό PREDATOR η εταιρεία του το πουλάει μόνο σε κρατικές υπηρεσίες; Ούτε τον συγκίνησε η «απειλή» του καταδικασθέντος προς τον πρωθυπουργό με αναφορές στο σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ και στον Νίξον; 

Τι θα πείραζε -και ποιον- να ερευνηθούν αυτές οι πτυχές της υπόθεσης; Δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ο ανώτατος εισαγγελέας το σάλο που θα ξεσπούσε, αν τα αγνοούσε αυτά και έκλεινε την υπόθεση; Ποιος θα απαντήσει στα ερωτήματα -αυτά και άλλα- που θέτουν ομότεχνοί του της νομικής επιστήμης, καθηγητές πανεπιστημίων και πρώην δικαστές; Ο Άρειος Πάγος έχει πλέον και Γραφείο Τύπου. Δεν αξίζει -για το δικό του κύρος- να δώσει απαντήσεις; 

Τέταρτο και τελευταίο, ο κ. Τζαβέλλας ήταν ο εισαγγελέας που είχε δώσει άδειες για παρακολουθήσεις της ΕΥΠ πριν από μερικά χρόνια. Δεν θα έπρεπε να έχει κάποιου είδους ασυμβίβαστο και να μην πάρει αυτός την τωρινή απόφαση; 

2. Πρόσωπο δεύτερο: ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης. 

Ο οποίος είπε χτες (στον Σκάι) ότι «η δικαιοσύνη δεν είναι όπως μάς συμφέρει, είναι μία και ενιαία». Και κατακεραύνωσε όλη την αντιπολίτευση -και ειδικά τον Νίκο Ανδρουλάκη- ότι «αμφισβητούν το θεσμό της Δικαιοσύνης» και γι’ αυτό «υπάρχει πρόβλημα στη Δημοκρατία». 

Πόσα καντάρια υποκρισίας κρύβει αυτή η δήλωση του υπουργού; Θα φανεί αμέσως.  Αλήθεια, μήπως θυμάται τι έχει πει παλαιότερα και πρόσφατα συνάδελφός του υπουργός για πράξεις δικαστικών που δεν του άρεσαν; Θα του θυμίσουμε εμείς. Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει ζητήσει να… τιμωρηθεί η ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι, επειδή δήλωσε ότι το ελληνικό Σύνταγμα εμποδίζει την έρευνα για υπουργούς; Τι το ανακριβές περιείχε η δήλωσή της αυτή; Δεν το έχει παραδεχτεί ο πρωθυπουργός που είπε ότι θα ζητήσει την αναθεώρηση του άρθρου 86; 

Μήπως ο κ. Φλωρίδης δεν άκουσε τον κ. Γεωργιάδη να χαρακτηρίζει «άσχετη» και «εκβιάστρια» την άλλη ευρωπαία εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου; Άκουσε ο κ. Φλωρίδης κάποιον από τη θεσμική αντιπολίτευση να μιλάει έτσι για τον κ. Τζαβέλλα; 

Χειρότερο από όλα αυτά είναι η στάση που κρατούν εδώ και χρόνια τα πρόσωπα που έχουν πέσει θύματα παρακολούθησης. Διαβάστε ποιοι είναι: Χατζηδάκης, Γεραπετρίτης, Δένδιας, Χρυσοχοίδης, Γεωργιάδης, Θεοδωρικάκος, Βορίδης, Σκέρτσος, Κικίλιας, Κεφαλογιάννη, Κεραμέως. Δηλαδή, 11 εν ενεργεία υπουργοί. Επίσης, ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ Φλώρος και της Αστυνομίας Καραμαλάκης. 

Όλοι αυτοί σιωπούν αιδημόνως, αντί να έχουν φέρει τα πάνω-κάτω για να μάθουν γιατί τους παρακολουθούσαν. 

Ο Άγγλος συγγραφέας John Lyly το έχει πει έτσι εδώ και πέντε αιώνες: «Όποιος χάσει την τιμή του δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει»… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ελλάς- Γαλλία- Συμμαχία: Το “χεράτα” εκεί σημαίνει φυλακή….

Στη Γαλλία τα σκάνδαλα δεν κουκουλώνονται και οι ανώτατοι πρώην αξιωματούχοι δεν προστατεύονται από άρθρα 86. 

 

Ας υποθέσουμε ότι ο Εμανουέλ Μακρόν, λίγο πριν έρθει στην Ελλάδα, ζητούσε από τις υπηρεσίες της Γαλλικής Προεδρίας να του πουν «με τι ασχολούνται στην Αθήνα». Αυτές θα έριχναν μια ματιά στα μέσα ενημέρωσης και θα του απαντούσαν με δύο λέξεις: ΟΠΕΚΕΠΕ και Κοβέσι. 

Ο Μακρόν ήρθε, παράτες, αγκαλιές με Μητσοτάκη, γεύμα στο Προεδρικό με τον Τασούλα, περατζάδα στη φρεγάτα «Κίμων» και «Ελλάς- Γαλλία- Συμμαχία»-τρεις λέξεις στα ελληνικά. Τρε μπιεν. 

Ας υποθέσουμε τώρα ότι ο Μακρόν θυμόταν το «ΟΠΕΚΕΠΕ και Κοβέσι», προσπαθούσε να λύσει την απορία του και ρωτούσε το δικό μας: «Κεσκεσέ, μον αμί Κυριάκος;». 

Ο Μητσοτάκης θα αιφνιδιαζόταν(«πώς τα έμαθε ο πουρκουάς»;). Και η πιο φυσιολογική απάντηση που θα μπορούσε να του δώσει είναι: «Αυτά τα έχουν αναλάβει η Βούλτεψη και ο Άδωνης»! 

Το καλαμπούρι σταματάει εδώ. Όμως, ο Μακρόν θα μπορούσε να πληροφορήσει τον Μητσοτάκη ότι στη δική του χώρα οι εισαγγελείς μπορούν να ασκήσουν δίωξη σε Προέδρους Δημοκρατίας και  Πρωθυπουργούς και τα δικαστήρια να τους καταδικάσουν. 

Τον μεν έναν, Νικολά Σαρκοζί, για διαφθορά: Πήρε μερικά εκατομμύρια από τον Καντάφι για να κάνει προεκλογική εκστρατεία. Πήγε και 20 μέρες φυλακή. 

Και τον άλλον, τον πρώην πρωθυπουργό Φρανσουά Φιγιόν, τον καταδίκασαν για κάτι πιο ευτελές, την εικονική πρόσληψη της συζύγου του στο γραφείο του. Αυτός δεν πήγε φυλακή, πλήρωσε κάμποσα χιλιάρικα. 

Και οι δύο καταδίκες έγιναν μέσα στη θητεία του Μακρόν. Ας κάνουμε τώρα τις αναπόφευκτες συγκρίσεις: 

1.Στη Γαλλία, τους δύο ανώτατους πρώην πολιτειακούς παράγοντες δεν έσωσαν κανένα άρθρο 86(σαν αυτό που έχουμε εμείς) του Συντάγματος και καμιά πλειοψηφία της Βουλής. Ερεύνησαν οι εισαγγελείς, τους έστειλαν στα δικαστήρια και καταδικάστηκαν. 

2. Στην Ελλάδα, οι εισαγγελείς δεν μπορούν να ερευνήσουν, διότι έχουμε το άρθρο 86. Και «έχουμε  πλειοψηφία που αποφασίζει», όπως έχει πει ο σπουδαίος νομομαθής Άδωνης. Και η πλειοψηφία αυτή αποφάσισε «αθώοι» οι δύο υπουργοί του ΟΠΕΚΕΠΕ. Χωρίς να γίνει καμιά έρευνα. 

3.Στην Ελλάδα, επίσης, το ανώτατο δικαστήριο (η ηγεσία του οποίου διορίζεται από την κυβέρνηση) αποφάσισε ότι για το σκάνδαλο των υποκλοπών, το οποίο παραδέχτηκε ο πρωθυπουργός, δεν υπάρχει καμιά παρανομία εκ μέρους της ΕΥΠ. Και έβαλε την υπόθεση στο αρχείο. 

4. Στην Ελλάδα, επίσης, υπουργοί επιτίθενται με σκαιό τρόπο («άσχετες», «εκβιάστριες», «κρατάνε όμηρο το πολιτικό σύστημα») στις ευρωπαίες- και Ελληνίδες- εισαγγελείς, επειδή στέλνουν δικογραφίες στη Βουλή με ονόματα πιθανώς εμπλεκομένων υπουργών και βουλευτών στο σκάνδαλο διασπάθισης κοινοτικών κονδυλίων. 

Στη δίκη του Σαρκοζί στη Γαλλία αποκαλύφθηκε ότι τα πέντε εκατομμύρια από τον Καντάφι τα μετέφερε («χεράτα», που λέμε) ένας επιχειρηματίας. Εδώ το «χεράτα» και «φορετά» (συνομιλία  βουλευτή και προέδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ) θέλουν να το βαφτίσουν «διευκόλυνση» προς αναξιοπαθούντες ψηφοφόρους τους. Και να μην ερευνηθεί καν αν κάποιοι πήραν λεφτά  που δεν δικαιούνταν. 

Επιμύθιο: Θαυμάσιο το σύνθημα «Ελλάς-Γαλλία- Συμμαχία». Μόνο που στη Γαλλία τα σκάνδαλα δεν κουκουλώνονται, οι ανώτατοι  πρώην αξιωματούχοι δεν προστατεύονται από άρθρα 86 και πλειοψηφίες της Βουλής και νυν υπουργοί δεν κάνουν μπούλινγκ στους εισαγγελείς. Δεν υπάρχουν, δηλαδή, στη Γαλλία Άδωνης Γεωργιάδης και Σοφία Βούλτεψη. Και αν υπάρχουν, οι δικαστές τούς γράφουν εις τα παλαιότερα των υποδημάτων τους. 

Αυτό είναι το γαλλικό μάθημα. Το οποίο ο Μητσοτάκης, ως (και) γαλλομαθής, θα μπορούσε να διδάξει στους… εισαγγελοκτόνους δικούς του. Παρλέ βου φρανσέ; 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία: Αν λείψουν οι Αμερικανοί….

Δεν ξέρουμε τι αξία θα έχει αύριο η διαβεβαίωσή Μακρόν ότι η Γαλλία θα είναι παρούσα αν η ελληνική κυριαρχία απειληθεί. 

Μέσα στα πολλά πανηγύρια από την επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν κάπου «χάθηκε» μια είδηση που έδωσε ο ίδιος: το 2027, αποχωρεί από την πολιτική! 

Το είπε σε ομιλία του σε γαλλοκυπριακό σχολείο («Φιγκαρό»)και δεν ξέρουμε τι αξία θα έχει αύριο η διαβεβαίωσή του ότι η Γαλλία θα είναι παρούσα αν η ελληνική κυριαρχία απειληθεί. 

Αυτό δεν το λέμε για να υποβαθμιστεί η αξία αυτής της δήλωσης, η οποία είναι αυτονόητη: η ισχυρότερη στρατιωτικά ευρωπαϊκή χώρα υπόσχεται αλληλεγγύη, αν χρειαστεί. Το λέμε για να έχουμε πλήρη κατανόηση και συναίσθηση και όσων  λέγονται και των συνθηκών. 

Πρώτον, του χρόνου ο Μακρόν φεύγει από πρόεδρος και τη θέση του θα καταλάβει, πιθανότατα, κάποιος ακροδεξιός. Δεν γνωρίζουμε αν θα έχει την ίδια ευχέρεια στις υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις και, κυρίως, αν θα δεσμεύεται από τέτοιες δηλώσεις, αν ποτέ χρειαστεί να τις κάνει πράξη. Φυσικά, αν εμείς συνεχίσουμε να αγοράζουμε «Ραφάλ» και «Μπελαρά», μπορεί και επόμενος πρόεδρος να είναι γαλαντόμος στις δηλώσεις. 

Τώρα, αν η Τουρκία εμποδίσει αύριο  έρευνες στην ελληνική ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα για ορυκτά καύσιμα, η Γαλλία θα στείλει το αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκολ» να μπει μπροστά από τα τουρκικά πολεμικά; Δεν το γνωρίζουμε. Αν και ο Ερντογάν δεν είναι αυτός που θα κάνει κάποια πολεμική ενέργεια σε βάρος της Ελλάδας, άλλοι έκαναν και το 1974 και το 1996. Αυτός δεν έχει λόγο. Έτσι φαίνεται και γι’ αυτό μάλλον δεν να χρειαστεί να δοκιμαστεί στην πράξη το «Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία». 

Δεύτερον, το σύνθημα αυτό κρατάει πάνω από έξι δεκαετίες με  όλους τους Έλληνες πρωθυπουργούς, με διαβαθμίσεις. Ας θυμηθούμε: Κωνσταντίνος Καραμανλής- Σαρλ ντε Γκολ και Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, Ανδρέας Παπανδρέου- Μιτεράν, Κώστας Σημίτης- Σιράκ, Κώστας Καραμανλής-Σαρκοζί, Αλέξης Τσίπρας-Ολάντ και τώρα Μητσοτάκης-Μακρόν. 

Όταν, όμως, η απειλή από την Τουρκία ήταν πραγματική, καμία γαλλική- ούτε άλλη εξ Ευρώπης- αλληλεγγύη εκδηλώθηκε έμπρακτα. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από την  κρίση στα Ίμια το 1996 δεν υπάρχει. Τη νύχτα εκείνη η Ευρώπη κοιμόταν, αλλά οι Αμερικανοί όχι. Ο Πάγκαλος μίλησε με τον Κρίστοφερ και τον Χόλμπρουκ (Εξωτερικών),  ο Αρσένης με τον Πέρι(Άμυνας) και ο Σημίτης με τον Κλίντον. Οι Αμερικανοί αντιστοίχως μιλούσαν με τους Τούρκους και το επεισόδιο δεν εξελίχθηκε σε πόλεμο. 

Το ερώτημα είναι ποιος ευρωπαίος ηγέτης θα μπορούσε να είχε κάνει το ίδιο και να πείσει την Τσιλέρ να επέλθει εκτόνωση; Λίγες μέρες μετά είχα ρωτήσει γι’ αυτό τον τότε πρωθυπουργό. Αν και αδιαμφισβήτητα ευρωπαϊστής, ο Σημίτης δεν είχε ψευδαισθήσεις: οι Ευρωπαίοι δεν είναι για τέτοια, μόνο οι Αμερικανοί έχουν τη δυνατότητα άμεσης και αποτελεσματικής παρέμβασης. 

Μπορεί σήμερα- με τον Τραμπ να απειλεί να  αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ ή να εκδιώξει την Ισπανία από αυτό- να έχει αποκτήσει άλλη διάσταση η ευρωπαϊκή άμυνα; Δεν φαίνεται. Άλλωστε, η Τουρκία είναι ισχυρό μέλος του ΝΑΤΟ και δεν ξέρουμε αν ένα άλλο ισχυρό μέλος(η Γαλλία) θα σταθεί απέναντί της, αν απειλήσει την Ελλάδα στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Μάλλον δεν θα χρειαστεί. Αλλά καλού κακού εκεί στο Μαξίμου ας έχουν πρόχειρο το τηλέφωνο του Τραμπ, για να μην ψάχνουν νυχτιάτικα να το βρουν από την κυρία Κίμπερλι… 

Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Καταπίνει τα σκάνδαλα, βλέπει εχθρούς και φοβάται το τέλος…

Ο σημερινός Μητσοτάκης δεν κινδυνεύει να πέσει, έχει άνετη πλειοψηφία στη Βουλή. Και ισχυρίζεται ότι «δεν έχει αντίπαλο». Όμως, το κλίμα τον έχει πάρει αποκάτω. Και ο φόβος ότι οι επόμενες εκλογές μπορεί να σημάνουν το τέλος της πρωθυπουργίας του είναι διάχυτος 

Οι κυβερνήσεις παράγουν σκάνδαλα, δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τον κανόνα αυτόν η σημερινή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτή παράγει περισσότερα-και βαρύτερα- απ’ όσο και η ίδια (νομίζει ότι) μπορεί να αντέξει. 

Όταν τα σκάνδαλα τις πάρουν απο κάτω, οι κυβερνήσεις αναζητούν διεξόδους. Η σημερινή πότε επιχειρεί συμψηφισμό με το παρελθόν («και οι άλλοι τα ίδια έκαναν», «διαχρονικές παθογένειες») και πότε ανακαλύπτει τη «θεσμικότητα» («τομές», συνταγματική αναθεώρηση και άλλα ηχηρά). 

Αν αποτύχει και αυτή η απόπειρα και η προσδοκώμενη «ανάκαμψη» δεν έρθει, τότε περνούν στην επόμενη φάση, που είναι η ανακάλυψη «εχθρών». 

Αυτό γίνεται ήδη σε «περιφερειακό» επίπεδο, μέσω της προπαγάνδας. Για παράδειγμα, ο Άδωνις Γεωργιάδης και ορισμένοι έξαλλο ι-και συνάμα αστείοι- των φιλοκυβερνητικών μέσων ενημέρωσης έχουν αναγάγει σε υπ’ αριθμόν ένα «εχθρό» την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. 

Μέχρι τώρα τον προσωποποιούσαν στην επικεφαλής της Λάουρα Κοβέσι, «τη Ρουμάνα», όπως λέει υποτιμητικά το τέρας νομικής μορφώσεως Σοφία Βούλτεψη. Όμως, επειδή δεν είναι και πολύ πειστικό μια Ρουμάνα να εμφανίζεται ως αντεθνικό μίασμα, ο Άδωνις το επικέντρωσε στην ελληνίδα συνάδελφό της Πόπη Παπανδρέου, η οποία -λέει ο Άδωνις- έφερε τις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ,  για «να εκβιάσει την ανανέωση της θητείας της». Βεβαίως, αυτά τα λέει ο θρασύς Άδωνις, δεν τόλμησε να τα πει ο «θεσμικός» Μητσοτάκης χτες στη Βουλή. Αυτός έμεινε στις έμμεσες αιχμές για «δικογραφίες με δόσεις». 

Κι αν δεν πιάσει αυτό το κόλπο, περνούν στο επόμενο. Το προαναγγέλλουν ήδη κάτι «ψιλοί» της κυβερνητικής προπαγάνδας: τα «συμφέροντα» -λέει- θέλουν να ρίξουν τον Μητσοτάκη. Και ο ίδιος είπε τη λέξη «συμφέροντα» από το  βήμα της Βουλής. 

Με όλες τις κυβερνήσεις συμβαίνει αυτό. Κάποια συμφέροντα είναι μαζί της, αφού τα εξυπηρετεί. Και κάποια άλλα μπορεί να είναι εναντίον της για τον αντίθετο λόγο. Όμως: 

1.Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν το έφτιαξε κανένα «συμφέρον». Το έφτιαξε η ΕΥΠ του Μητσοτάκη, με ή χωρίς PREDATOR. 

2.Για την τραγωδία στα Τέμπη δεν ευθύνεται κανένα αντίπαλο «συμφέρον», αλλά το «βαθύ κράτος» του Μητσοτάκη, το οποίο δεν έφτιαξε την τηλεδιοίκηση, η οποία πιθανότατα θα απέτρεπε το δυστύχημα. 

3.Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν το οργάνωσε κανένα αντίπαλο «συμφέρον», εκτός αν οι γαλάζιοι «Φραπέδες», «Χασάπηδες» και  «Φεραρίστες» αναχθούν σε εχθρούς τους κόμματος. Και, τέλος 

4.Ο Μακάριος Λαζαρίδης, άριστος εκ των αρίστων, δεν εφευρέθηκε από κανένα «συμφέρον» που «θέλει να ρίξει τον Μητσοτάκη». Σαρξ εκ της σαρκός τους είναι. Το 2007, επί (άλλης) κυβερνήσεως της ΝΔ, παρίστανε τον «ειδικό επιστήμονα». Το 2013 και το 2016 τον αγκάλιαζε πιο σφικτά ο «εξυγιαντής» του κράτους Κυριάκος. Και σήμερα ο Λαζαρίδης, αντί να βρει ένα λαγούμι να κρυφτεί, καταφεύγει σε τηλεοπτικούς τσαμπουκάδες και ευτελίζει στο έπακρο το δημόσιο βίο με το απύθμενο θράσος του. Μέχρι να τον «μαζέψουν» και να τον υποχρεώσουν να παραδεχθεί ο ίδιος την παρανομία του διορισμού του και να ζητήσει να επιστρέψει τα λεφτά που πήρε «αχρεωστήτως» (αυτό θα πει χαριστικά, παράνομα). Οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης είπαν ότι ο Λαζαρίδης είναι το προσωπικό του ρουσφέτι του πρωθυπουργού. Τσιμουδιά ο πρωθυπουργός για το πολιτικό είδος Λαζαρίδη. 

Σκάνδαλα, «εχθροί» που τον απειλούν, «συμφέροντα» που θέλουν να τον ρίξουν. Κάτι θυμίζει αυτή η φρασεολογία. Θυμίζουν όσα έλεγε, πριν από τρεις και πλέον δεκαετίες, ο πατήρ Μητσοτάκης λίγο πριν από την πτώση του. 

Ο σημερινός Μητσοτάκης δεν κινδυνεύει να πέσει, έχει άνετη πλειοψηφία στη Βουλή. Και ισχυρίζεται ότι «δεν έχει αντίπαλο». Όμως, το κλίμα τον έχει πάρει αποκάτω. Και ο φόβος ότι οι επόμενες εκλογές μπορεί να σημάνουν το τέλος της πρωθυπουργίας του είναι διάχυτος. Είναι ο φόβος που οδηγεί στο κουκούλωμα των σκανδάλων και στην ανακάλυψη «εχθρών». 

Το έχει πει ο Αμερικανός συγγραφέας Τζον Στάινμπεκ: αυτό που διαφθείρει είναι ο φόβος απώλειας της εξουσίας… 

Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Το παιδί σου μετανάστης, ο Λαζαρίδης ακλόνητος...

Για πόσο ακόμα οι πολίτες θα ανέχονται τον κάθε βολεμένο να τους κουνάει το δάχτυλο, την ώρα που τα παιδιά τους με πτυχία και μεταπτυχιακά αυτοεξορίστηκαν αναζητώντας ένα κράτος που να σέβεται τους κόπους τους; 

Η υπόθεση Λαζαρίδη θα μπορούσε να είναι η χαριστική βολή στο κυβερνητικό αφήγημα “αριστείας”, αν το αφήγημα δεν ήταν νεκρό εδώ και καιρό. 

Εν μέσω προπαγανδιστικών τεχνασμάτων, θολών απαντήσεων και τακτικών προσανατολισμού με αναφορές στο παρελθόν, ένα είναι σαφές. Ότι ο Μακάριος Λαζαρίδης διορίσθηκε στο παρελθόν (2007 επί κυβέρνησης ξανά Νέας Δημοκρατίας βεβαίως) σε θέση ειδικού επιστημονικού συνεργάτη στο υπ. Παιδείας, θέση που απαιτεί μεταπτυχιακό και διδακτορικό, έχοντας μη αναγνωρισμένο για το δημόσιο πτυχίο από το “The College of Southeastern Europe”. 

Ο ίδιος προσπαθώντας στα πλαίσια της “αριστείας” πάντα, να εξηγήσει πώς βρέθηκε εκεί, μίλησε για το “γενικότερο πλαίσιο” και για την “διοίκηση που τότε έκρινε ότι έχει τα προσόντα”, προσφέροντας, σε όποιον πολίτη θέλει να ακούσει προσεκτικά όσα λέει, μια καλή εικόνα για το πώς λειτουργεί το σύστημα για τα κομματόσκυλα, την ώρα που ο ίδιος ο πολίτης (που μπορεί να είναι και ψηφοφόρος των Λαζαρίδιδων) κάνει θυσίες για να σπουδάσει τα παιδιά του. 

Στο παρελθόν, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, όταν δεν μπορούσαν, παρά τις σπουδές τους και τις προσπάθειές τους να ζουν αξιοπρεπώς στην Ελλάδα, έπαιρναν την πικρή απόφαση της μετανάστευσης. 

Το τελευταίο τέτοιο συλλογικό βίωμα για τη χώρα μας ήταν με την χρεοκοπία και την κρίση του 2010, όταν ζήσαμε το λεγόμενο brain drain. Σε αντίθεση με τις μεταναστεύσεις περασμένων δεκαετιών, η τελευταία αφορούσε κυρίως πτυχιούχους με μεταπτυχιακά και διδακτορικά για τους οποίους η “διοίκηση δεν έκρινε” ότι ήταν επαρκώς κομματόσκυλα ώστε να απαλλαγούν από το άγχος της επαγγελματικής αποκατάστασης. 

Ο κ. Λαζαρίδης λοιπόν με τα όσα λέει και κυρίως με το θράσος και τον επιθετικό τόνο του, προσφέρει υπηρεσίες σε οικογένειες και παιδιά, που δεν είχαν επιλογή επειδή ένας στρατός μετακλητών ορκίστηκαν στην κομματική “Αριστεία” και έλυσαν τα προβλήματα της ζωής τους. Τους αποκαλύπτει ότι είναι μεγάλα κορόιδα, ότι ίδρωσαν και πάλεψαν για να τους ειρωνεύονται κομματικοί, που τους συμπονούν και (κάνουν ότι) τους καταλαβαίνουν μόνο για 3 προεκλογικές εβδομάδες κάθε 4 χρόνια. 

Οι πολίτες αυτοί ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, οφείλουν να αναρωτηθούν αν τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με όσους υπηρετούν αυτή την πολιτική και αυτή την ηθική ή αν αιτία των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν στις ζωές τους είναι ακριβώς αυτή η νοοτροπία. 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα τελευταία 7 χρόνια έχει εργαστεί με ύψιστο επαγγελματισμό, στην καλλιέργεια εξαρτημένων από αυτή ψηφοφόρων. Είναι μια δύσκολη διαδικασία που χρειάζεται πάρα πολλά χρήματα. Μια ματιά στις απευθείας αναθέσεις και στον ΟΠΕΚΕΠΕ όσον αφορά στο μοίρασμα και στις υποκλοπές όσον αφορά στον έλεγχο αρκεί. 

Αυτή η εκλογική βάση ισχυροποιείται με την πάροδο του χρόνου και σίγουρα δεν ενοχλείται από πρακτικές τύπου Λαζαρίδη. Τις επικροτεί και ελπίζει να αρπάξει κάποιο ψίχουλο, μέχρι την επόμενη χρεοκοπία και το επόμενο “μαζί τα φάγαμε”. 

Οι υπόλοιποι όμως που παραμένουν συντριπτική πλειοψηφία, είτε ψηφίζουν είτε όχι, είτε συμμετέχουν στα κοινά, είτε απλώς νευριάζουν στον καναπέ τους, οφείλουν να αναρωτηθούν για πόσο θα ανέχονται τον κάθε βολεμένο να τους κουνάει το δάχτυλο, την ώρα που τα παιδιά τους με πτυχία και μεταπτυχιακά αυτοεξορίστηκαν αναζητώντας ένα κράτος που να σέβεται τους κόπους τους. 

ΜΑΝΟΣ ΧΩΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

O πρωθυπουργός «πετάει χαρταετό» και προσβάλλει την κοινωνία...

Με την ανάρτησή του ο πρωθυπουργός εμπαίζει τη νοημοσύνη μας και προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα 

Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος (από το in.gr) 

Διάβαζα την καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και δεν πίστευα τα μάτια μου. Μετά από τις καταιγιστικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών, τις νέες δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα ερωτήματα ποινικών ευθυνών για βουλευτές και υπουργούς και τη διαπίστωση ότι έχουμε να κάνουμε με «κυβέρνηση υποδίκων» (ακόμη και εάν αυτό δεν αρέσει στον κυβερνητικό εκπρόσωπο), το μόνο που είχε να πει ο πρωθυπουργός ήταν το ακόλουθο: «Όμως, η αληθινή ευθύνη κρίνεται στις στιγμές που αναμετριόμαστε με τις διαχρονικές και διακομματικές παθογένειες του τόπου, όπως και με τις δικές μας αστοχίες. Δύο στοιχεία που συναντήθηκαν, δυστυχώς, στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μιλώ, μάλιστα, σε χρόνο αόριστο, καθώς όσα απασχολούν την επικαιρότητα, τώρα, έχουν, ήδη ξεπεραστεί μετά την απορρόφηση του άρρωστου αυτού οργανισμού από την ΑΑΔΕ». 

Δηλαδή, ο πρωθυπουργός μας είπε επί της ουσίας ότι δεν έγινε και τίποτα ούτε με τις νέες δικογραφίες και το γεγονός ότι πληθαίνουν οι «αποχρώσες ενδείξεις» ότι η Νέα Δημοκρατία είχε στήσει γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ έναν ολόκληρο μηχανισμό, τον οποίο χρησιμοποιούσαν υπουργοί και βουλευτές για την ικανοποίηση αιτημάτων ψηφοφόρων τους, ώστε να πάρουν ενισχύεις που δεν τις δικαιούνται. Δηλαδή, τις αποκαλύψεις ότι η κυβέρνηση συνειδητά κακοδιαχειρίστηκε τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις, διακινδυνεύοντας να μην τις λαμβάνουν και αυτοί που τις δικαιούνται, απλώς και μόνον για να τις πάρουν παράνομα ψηφοφόροι της. 

Όλο αυτό το τεράστιο σκάνδαλο, ο πρωθυπουργός δεν το περιγράφει ως πολιτική ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας και ποινική ευθύνη των άμεσα εμπλεκομένων, αλλά ως διαχρονική και διακομματική παθογένεια του τόπου. 

Ακόμη χειρότερα, όχι μόνο δεν αναλαμβάνει καν την ευθύνη να πει ότι όσοι παρανόμησαν θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, αλλά μας λέει ότι πλέον δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γιατί μεταφέρθηκε ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Λες και δεν θα μπορούσε ακόμη και εκεί να υπάρξουν πάλι παραβατικές πρακτικές, όσο έχουμε μια κυβέρνηση που αρνείται να καταδικάσει την πολιτική λογική και τον πολιτικό υπολογισμό που οδήγησε σε αυτές τις παραβατικές πρακτικές. 

Ακόμη χειρότερα, ο πρωθυπουργός με αυτή την ανάρτηση αυτό που μας λέει είναι ότι «δεν έγινε και τίποτα», για να στείλει στην πραγματικότητα στο στενό κομματικό ακροατήριο μήνυμα, που δεν είναι άλλο από ένα κυνικό «μαγκιά μας». 

Το γεγονός ότι όλα αυτά συμβαίνουν την ημέρα που αποκαλύφθηκε στην πραγματικότητα ότι η Intellexa είχε λάβει κρατική χρηματοδότηση και άρα το σκάνδαλο Predator είναι σκάνδαλο που αφορά χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού από κρατικές υπηρεσίες και με σχεδιασμό από το Μέγαρο Μαξίμου, απλώς επικυρώνει το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στη χώρα. 

Και αυτό είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση που την ώρα που είναι – με δημοσκοπικούς όρους – κυβέρνηση μειοψηφίας, την ώρα που στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται ένα πλειοψηφικό κλίμα δυσαρέσκειας και ένα πολύ μαζικό αίτημα πολιτικής αλλαγής, την ώρα που διαρκώς αυξάνεται ο αριθμός των υπουργών και βουλευτών που αντιμετωπίζουν ποινικές κατηγορίες, αυτή υποστηρίζει ότι της ανήκει δικαιωματικά η εξουσία και όσο διατηρεί την τυπική πλειοψηφία στη Βουλή, θα συνεχίζει ως εάν τίποτα να μην έχει συμβεί. 

Μια κυβέρνηση που η πολιτική της αλαζονεία καταλήγει ουσιαστικά σε μια αντίληψη ότι της ανήκει δικαιωματικά η εξουσία και η οποία είναι η μόνη που μπορεί πραγματικά να κυβερνήσει γιατί οτιδήποτε άλλο θα ήταν καταστροφή. 

Μια κυβέρνηση που αξιοποιεί κρατικά χρήματα για να φτιάξει ένα φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα που προσπαθεί να εμπεδώσει την αντίληψη, πιο σωστά τη «μαγική εικόνα» ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική από τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Μια κυβέρνηση που συνειδητά προσπαθεί να εθίσει την κοινωνία στη λογική ότι ο μόνος ορίζοντας είναι η συνέχεια της σημερινής κατάστασης, ότι δεν έχει νόημα να σκέφτεται ότι υπάρχει εναλλακτική προοπτική, ότι ο καλύτερος τρόπος να δείξει τη δυσαρέσκειά της είναι η αποχή από τις εκλογές. 

Μια κυβέρνηση που στην πραγματικότητα προσπαθεί να καταφέρει τα χειρότερα πλήγματα στη δημοκρατική λογική και το κράτους δικαίου εδώ και δεκαετίες. 

Γιατί όταν μια πνιγμένη στα σκάνδαλα κυβέρνηση αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη, φέρεται ως να έχει ασυλία εσαεί όσο υπάρχει η πλειοψηφία, δεν κάνει καν προσπάθεια να δείξει μια έστω υποκριτική ευθιξία, το μόνο που κάνει είναι να πείθει τους πολίτες ότι δεν υπάρχει κράτος δικαίου, ότι όποιοι έχουν την εξουσία εργαλειοποιούν τους θεσμούς προς όφελος τους, ότι τα σκάνδαλα θα συνεχίζονται και θα κυριαρχεί η ατιμωρησία, τότε ο απλός πολίτης αυτό που τελικά θα πιστέψει είναι ότι ούτε δικαιοσύνη υπάρχει, ούτε δημοκρατία. 

Και αυτή είναι η χειρότερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει κυβέρνηση και αυτό που ακριβώς κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Αυτό εξηγεί ακόμη και γιατί δεν έχει κανένα νόημα να συζητάμε για οποιαδήποτε «αυτοκάθαρση» αυτής της κυβέρνησης. Αυτό το στοίχημα χάθηκε πολύ καιρό πριν, όταν μπορούσε ο πρωθυπουργός, αν όντως δεν είχε καμία ανάμειξη και δεν τελούσαν όλα εις γνώση του, να δείξει αποφασιστικότητα απέναντι σε όσους ευθύνονταν. Το αρνήθηκε συστηματικά σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις και αυτό κάνει και τώρα. 

Αυτό σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή η πολιτική αλλαγή, στο όνομα όχι μόνο των σκανδάλων, αλλά και της αδυναμίας αυτής της κυβέρνησης να πάρει μέτρα για να αποτρέψει μια ριζική επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, δεν είναι αναγκαία για να βελτιωθεί απλώς η οικονομική και κοινωνική κατάσταση, αλλά και για να αποτραπεί το να γίνει μόνιμο και ανεπανόρθωτο το τραύμα στους δημοκρατικούς θεσμούς. 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ελληνικοί Patriot στον πόλεμο: Υπευθυνότητα ή ελαφρότητα;

Σε τόσο δύσκολες και επικίνδυνες στιγμές υπάρχουν δύο έννοιες που μπορούν να καθορίσουν τις επιλογές μιας χώρας: η υπευθυνότητα και η ελαφρότητα. 

Πρώτα μια αρχή γενικά αποδεκτή στην εξωτερική και αμυντική πολιτική: η χώρα συνάπτει συμφωνίες παντός είδους-και αμυντικές- με άλλες χώρες. Και αφού τις συνάπτει πρέπει να τις τηρεί. 

Από το 2022 η Ελλάδα έχει Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας με τη Σαουδική Αραβία, η οποία κυρώθηκε από τη Βουλή στις 3-7-2024. Όπως αναφέρεται στο σχετικό έγγραφο «με την υπό κύρωση συμφωνία επιδιώκεται η ενδυνάμωση των φιλικών σχέσεων των συμβαλλόμενων μερών, μέσω στενής στρατιωτικής συνεργασίας και επιβεβαιώνεται ότι η συνεργασία αυτή έχει ως στόχο την προστασία της διεθνούς ειρήνης και σταθερότητας και δεν στρέφεται κατά οποιουδήποτε άλλου κράτους ή ομάδας κρατών». Ας κρατήσουμε τις τελευταίες 17 λέξεις. 

Στο πλαίσιο αυτής της Συμφωνίας βρίσκεται από χρόνια στη Σαουδική Αραβία συστοιχία ελληνικών Patriot, για να προστατεύει πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της χώρας αυτής. 

Ακριβώς αυτό έγινε χτες: η ελληνική συστοιχία αναχαίτισε πυραύλους από το Ιράν. Γεγονός που ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας έσπευσε να ανακοινώσει με πανηγυρικό τόνο. 

Εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα: 

1.Αυτή η ενέργεια «προστατεύει τη διεθνή ειρήνη», όπως αναφερόταν στο κείμενο της συμφωνίας; Απάντηση: Όχι, διότι στην περιοχή που έδρασε η ελληνική δύναμη διεξάγονται πολεμικές επιχειρήσεις. 

2. Αυτή η ενέργεια «δεν στρέφεται κατά οποιουδήποτε άλλου κράτους», όπως επίσης αναφερόταν στο κείμενο της συμφωνίας; Απάντηση: Όχι, στρέφεται εναντίον του Ιράν, το οποίο βρίσκεται σε πόλεμο. 

3.Γιατί έπρεπε την ανακοίνωση να κάνει ο υπουργός, δίνοντάς της έτσι έντονη πολιτική χροιά; Δεν αρκούσε μια ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ; 

4. Όταν ο υπουργός αναφέρεται στο «αξιόμαχο» της πυροβολαρχίας, αυτομάτως ο συνειρμός που γίνεται δεν παραπέμπει σε πολεμική εμπλοκή; 

5. Όταν η Ελλάδα έστειλε φρεγάτες και αεροπλάνα στην Κύπρο, η δικαιολογητική βάση ήταν διπλή. Πρώτον, ότι η Κύπρος αποτελεί για την Ελλάδα «βασική εθνική προτεραιότητα». Και, δεύτερον, ότι η Κύπρος αποτελεί ευρωπαϊκό έδαφος, που πρέπει να προστατευθεί, εξ ου και η παρουσία πλοίων και άλλων χωρών(Γαλλία, Ισπανία). Η Σαουδική Αραβία δεν είναι ευρωπαϊκό έδαφος. Εμπλέκεται στον πόλεμο ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, στον οποίο καμιά άλλη ευρωπαϊκή-ούτε κάν ΝΑΤΟϊκή- χώρα έχει δεχτεί να πάρει μέρος. 

6. Ο υπουργός Άμυνας χρησιμοποίησε ένα καινοφανές επιχείρημα για να δικαιολογήσει την εμπλοκή των ελληνικών Patriot. Είπε επί λέξει:   Η ελληνική συστοιχία έμμεσα αλλά σαφώς προστατεύει και το επίπεδο ζωής των Ελλήνων πολιτών και των ευρωπαίων πολιτών. Η διαρκής αύξηση της τιμής του πετρελαίου αποτελεί μια τεράστια απειλή για το επίπεδο ζωής των Ελλήνων, των ευρωπαίων, των κατοίκων όλου του πλανήτη». Καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν έχει εμπλακεί σε πολεμική ενέργεια(έστω «αμυντική») με την επίκληση των τιμών του πετρελαίου, τον πληθωρισμό και το επίπεδο ζωής. Κανένας υπουργός Άμυνας μέχρι τώρα δεν είχε χρησιμοποιήσει τέτοιο επιχείρημα. 

Σε τόσο δύσκολες και επικίνδυνες στιγμές υπάρχουν δύο έννοιες που μπορούν να καθορίσουν τις επιλογές μιας χώρας: η υπευθυνότητα και η ελαφρότητα. 

Δεν είναι υπεύθυνο να δηλώνεις σε όλους τους τόνους «καμία εμπλοκή στον πόλεμο» και η στρατιωτική δύναμη, που διατηρείς σε τρίτη(όχι ευρωπαϊκή) χώρα, να κάνει πολεμική πράξη. 

Για την ελαφρότητα- που σημαίνει να χρησιμοποιείς αυτήν την πράξη για προπαγανδιστικούς σκοπούς στο εσωτερικό, ίσως και εσωκομματικό, πολιτικό παιχνίδι– καλύτερα να μη χρειαστεί να μιλήσουμε… 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ / news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »