Μητσοτάκης: Χυδαία επίθεση στο Documento για να συγκαλύψει τα σκάνδαλα...

Με μια ομιλία-μνημείο τοξικότητας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετέτρεψε το βήμα της Βουλής σε πεδίο προσωπικής αντεκδίκησης κατά του Documento, επιβεβαιώνοντας το δημοκρατικό έλλειμμα της διακυβέρνησής του 

Αντιμέτωπος με το βάρος τεκμηριωμένων αποκαλύψεων για τη δράση του παρακράτους και των «γαλάζιων» σκανδάλων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέφυγε στη δοκιμασμένη πολλάκις στρατηγική της λάσπης. Η ομιλία του στη Βουλή δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια απέλπιδα προσπάθεια συγκάλυψης, όπου η ηθική εξόντωση της δημοσιογραφίας χρησιμοποιήθηκε εν είδει πολιτικής ασπίδας. Η άρνησή του να απαντήσει στην ουσία της συζήτησης για το κράτος δικαίου και η επιλογή του να στοχοποιήσει το Documento αναδεικνύουν μια αντίληψη εξουσίας που θεωρεί τη διαφάνεια «συκοφαντία» και τον δημοκρατικό έλεγχο «φασισμό», υπονομεύοντας ευθέως το κράτος δικαίου. 

Εργαλειοποίηση ακόμα και προβλημάτων υγείας 

Η αναφορά του πρωθυπουργού στην κατάρρευση του Γιώργου Μυλωνάκη και η προσπάθεια σύνδεσης της υγείας του με τις αποκαλύψεις του Documento αποτελεί μια πράξη βαθιά ανήθικη. Ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δέχεται ισχυρή πίεση για το πλέγμα των σκανδάλων που περιβάλλουν το Μέγαρο Μαξίμου, δεν δίστασε να εργαλειοποιήσει τον ανθρώπινο πόνο για να δραπετεύσει από τις ευθύνες του. Πρόκειται για μια χυδαία προσέγγιση που υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών και ευτελίζει το ίδιο το αξίωμα του πρωθυπουργού, μετατρέποντας μια προσωπική δοκιμασία σε όπλο καταστολής της ενημέρωσης. 

Η εκκωφαντική σιωπή για το παρακράτος και τους «ειδικούς επιστήμονες» 

Πίσω από τις υψηλότονες καταγγελίες περί «τοξικού βούρκου», ο πρωθυπουργός επιχείρησε να θάψει την ουσία των αποκαλύψεων. Δεν βρήκε ούτε μία λέξη για να απαντήσει στις τεκμηριωμένες καταγγελίες για τον Μακάριο Λαζαρίδη, ο οποίος πληρωνόταν ως «ειδικός επιστήμονας» χωρίς τα απαραίτητα ακαδημαϊκά προσόντα, παρά τη σημερινή κωλοτούμπα του τελευταίου. Καμία απάντηση δεν δόθηκε για τις νέες δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ ή για τις αποκαλύψεις σχετικά με τις υποκλοπές. Η στρατηγική είναι σαφής: όταν η αλήθεια δεν βολεύει, η κυβέρνηση επιτίθεται στη δημοσιογραφία και την αντιπολίτευση. Η υποβάθμιση του σκανδάλου των υποκλοπών σε «παλιά υπόθεση που κρίθηκε στις εκλογές» αποτελεί τη μέγιστη προσβολή προς το Σύνταγμα και τα ατομικά δικαιώματα. 

Απροκάλυπτη παρέμβαση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία 

Η επίθεση του κ. Μητσοτάκη δεν περιορίστηκε στον Τύπο, αλλά επεκτάθηκε και στους διεθνείς θεσμούς δικαιοσύνης. Η δημόσια νουθεσία προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να «δείξει την ουδετερότητά της» μέσω αρχειοθετήσεων, αποτελεί μια ωμή παρέμβαση που εκθέτει τη χώρα διεθνώς. Ο πρωθυπουργός, που αρέσκεται να επικαλείται εκθέσεις του ΟΟΣΑ και του Economist για να ωραιοποιήσει την κατάσταση, δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο όταν οι έλεγχοι γίνονται από ανεξάρτητες αρχές που δεν μπορεί να τις επηρεάσει. Η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας των ευρωπαϊκών οργάνων, όταν αυτά ερευνούν γαλάζια στελέχη, αποκαλύπτει μια αντίληψη εξουσίας που θεωρεί τον εαυτό της υπεράνω του νόμου. 

Η θεωρία της «πλήρους δημοκρατίας» και η κοινωνική πραγματικότητα 

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παρουσιάσει μια εικονική κανονικότητα, ο πρωθυπουργός αναλώθηκε σε μια απαρίθμηση «μεταρρυθμίσεων» που ελάχιστη σχέση έχουν με την ουσία του κράτους δικαίου. Η επίκληση του ψηφιακού κράτους και της κάρτας εργασίας ως τεκμήρια δημοκρατίας είναι μια σοφιστεία που στοχεύει στον αποπροσανατολισμό από τη θεσμική αποσάθρωση. Η δημοκρατία δεν κρίνεται από την ταχύτητα απονομής των συντάξεων, αλλά από τον έλεγχο της εξουσίας, τη διαφάνεια και την προστασία των πολιτών από την αυθαιρεσία των μυστικών υπηρεσιών. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκλεισε την ομιλία του με αναφορές στη Χάνα Άρεντ, θα τρίζουν τα κόκαλα της φιλοσόφου, εμπνεόμενος κατά πάσα πιθανότητα από γνωστή καθηγήτρια που υποστηρίζει την γενοκτονία στη Γάζα,  μιλώντας για τακτικές ηθικής εξόντωσης. Ο άνθρωπος που ηγείται ενός μηχανισμού στοχοποίησης εφημερίδων και δημοσιογράφων, παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους και καλύπτει σκάνδαλα, έφτασε στο σημείο να εγκαλεί την αντιπολίτευση για «φασισμό». Η δημοσιογραφία, παρά τις ύβρεις και τις απειλές από το πρωθυπουργικό βήμα, οφείλει να παραμείνει στην υπηρεσία της αλήθειας και του ελέγχου της εξουσίας, θυμίζοντας στον κ. Μητσοτάκη ότι στη δημοκρατία ο έλεγχος δεν είναι τοξικότητα, αλλά αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση. 

Χάρης Φραντζής / koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Στο σπίτι του Μητσοτάκη δεν μιλάνε για fake news - Του Κώστα Βαξεβάνη

Η κυβέρνηση που το διοργάνωσε έχει χαρακτηριστεί διεθνώς και επισήμως ως εχθρική προς την αλήθεια και τη δημοσιογραφία. Παρά την αναμφίβολη δεξιότητα στο fake, η κυβέρνηση διά του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη διοργάνωσε το Alitheia Forum, όπου συμμετείχε ως επιτομή αληθείας ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Αν δεν μιλήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για fake news, τότε ποιος θα μιλήσει; Εχει εκτοξεύσει κατά καιρούς αθλιότητες που εμφάνισε ως ειδήσεις (κάνοντας μάλιστα χρήση του θεσμικού ρόλου του πρωθυπουργού), ενώ η κυβέρνησή του είχε οργανώσει ένα ολόκληρο σύστημα παραπληροφόρησης που κατ’ ευφημισμόν ονόμαζε «Ομάδα Αλήθειας». Η ομάδα αυτή συκοφαντούσε συστηματικά πολιτικούς αντιπάλους, ενώ μέλη της ήταν στελέχη της ΝΔ που έγιναν μετέπειτα υπουργοί, προφανώς ως επιβράβευση. Το σύστημα αυτό μάλιστα χρηματοδοτήθηκε πλαγίως και παρανόμως από ιδιωτικές εταιρείες. Παρά την αναμφίβολη δεξιότητα στο fake, η κυβέρνηση διά του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη διοργάνωσε το Alitheia Forum, όπου συμμετείχε ως επιτομή αληθείας ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Αφού κατακεραύνωσε τα fake news, ο πρωθυπουργός έκανε αναφορά σε ένα ιστορικό fake news, του οποίου θύμα ήταν ο πατέρας του Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Με δημοσιεύματά της η εφημερίδα «Αυριανή» είχε εμφανίσει, ψευδώς, ότι ο πατέρας Μητσοτάκης υπήρξε συνεργάτης των ναζί επί Κατοχής. Αυτό που ξέχασε να πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ότι το ψεύδος του δημοσιεύματος αποκάλυψε ο γράφων, με μια έρευνα που αποδείκνυε ότι ήταν επιχείρηση της Στάζι, της μυστικής υπηρεσίας της Ανατολικής Γερμανίας. Γι’ αυτή την αποκάλυψη ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε πει στο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με δικά του λόγια»: «Αυτή η αθλιότητα που επιχειρήθηκε εναντίον μου αποκαλύφθηκε πλήρως στην πορεία διότι ένας έντιμος δημοσιογράφος, ο Κώστας Βαξεβάνης, έψαξε χωρίς καμία δική μου ανάμειξη τα αρχεία της Στάζι. Ηρθε σε επαφή με τους παλιούς ανθρώπους της Στάζι και βρήκε τον αρμόδιο, ο οποίος κατέθεσε υπεύθυνα, και είναι γραμμένο στα αρχεία και το έχει δώσει και ως κατάθεση, και στην τηλεόραση το δήλωσε, ότι η Στάζι κατασκεύασε κατ’ εντολή άνωθεν αυτά τα στοιχεία για να με δυσφημήσει εμένα». 

Σε αυτό το συνέδριο, στο οποίο εκλήθησαν οι πάντες, δεν κλήθηκε το Documento, παρότι ο εκδότης του έκανε ό,τι έκανε. Είναι ακόμη μια επιλογή διάκρισης και αντιδημοσιογραφικής συμπεριφοράς του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη ενάντια στο Documento, το οποίο επιχείρησε να κλείσει με πολλούς και διάφορους τρόπους ως ενοχλητικό. Εχει σημασία ακόμη μία λεπτομέρεια: ο Μητσοτάκης, στην προσπάθεια να συκοφαντήσει το Documento και να ακυρώσει όσα αποκάλυπτε η εφημερίδα γι’ αυτόν, σε συνέντευξή του στους «Times» του Λονδίνου, όταν ρωτήθηκε για όσα αποκαλύπτονταν, με εμφάνισε ως αποδέκτη ρωσικού χρήματος και μάλιστα ισχυρίστηκε ότι αυτό προέκυπτε από έρευνα της αμερικανικής Δικαιοσύνης. Οι «Times», μετά τα στοιχεία που τους προσκόμισα με βάση την έρευνα που επικαλέστηκε ο ίδιος ο Μητσοτάκης, με δημοσίευμά τους διαβεβαίωσαν ότι αυτά δεν προκύπτουν από κάπου, είναι δηλαδή fake news του πρωθυπουργού. 

Τη συνέντευξη για τα fake news πήρε από τον πρωθυπουργό ο γνωστός δημοσιογράφος Ιωάννης Βαπτιστής (κατά το Ζαν Μπατίστ) Πρετεντέρης. Αυτός κι αν έχει δεξιότητα στο fake. Σε εκπομπή του στο ραδιόφωνο του «Πρώτου Θέματος» είχε πει ότι το Documento δημιουργήθηκε γιατί ο Καλογρίτσας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν 3 εκατομμύρια σ’ εμένα. Αναγκάστηκα να στείλω εξώδικο στο «Πρώτο Θέμα», το οποίο αποκατέστησε την αλήθεια και θύμισε μάλιστα ότι από έρευνα της ίδιας της εφημερίδας του Τάσου Καραμήτσου προέκυπτε πως αυτό είναι κάτι ψευδές. Το «Πρώτο Θέμα» κατέβασε την εκπομπή του Πρετεντέρη από το διαδίκτυο επιβεβαιώνοντας την αναλήθεια όσων είπε. 

Επί τιμή ή αληθεία καλεσμένος στο Forum ήταν ο δημοσιογράφος Βασίλης Χιώτης. Εχει διαπρέψει στα fake news όσο λίγοι. Παραθέτω μια μικρή λίστα επιτυχιών. Οταν ο Β. Χιώτης ήταν υπεύθυνος του πολιτικού ρεπορτάζ στο «Βήμα» την εποχή του Σταύρου Ψυχάρη, η εφημερίδα είχε δημοσιεύσει εκτενές ρεπορτάζ από τη συνάντηση Ερντογάν – Καραμανλή. Ο Ερντογάν είχε επισκεφτεί κατά την εφημερίδα την Αθήνα στα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Η συνάντηση έγινε σε θερμό κλίμα, ενώ όπως έλεγε το ρεπορτάζ υπήρξε και ανταλλαγή φιλοφρονήσεων από τους δύο ηγέτες. Γλαφυρό ρεπορτάζ από τα μέσα της συνάντησης, το οποίο έφερε την πιστοποίηση του δημοσιογράφου Β. Χιώτη που το ενέκρινε ως έγκυρο. Μόνο που η συνάντηση δεν έγινε ποτέ γιατί ο Ερντογάν ματαίωσε το ταξίδι. O Β. Χιώτης δεν άφησε όμως την πραγματικότητα να του χαλάσει μια τόσο καλή ιστορία κι έτσι την τύπωσε. 

Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Σε άλλη μεγάλη fake επιτυχία, ο Β. Χιώτης είχε εμφανίσει ότι ο τότε υπουργός Γιώργος Κατρούγκαλος ως εργατολόγος το προηγούμενο διάστημα υποσχόταν διορισμούς όσων είχαν απολυθεί με προμήθεια 12%. Ο Γ. Κατρούγκαλος ζήτησε με ένδικα μέσα από τον Β. Χιώτη να το αποδείξει. Δεν μπορούσε να αποδείξει κάτι που δεν ίσχυε και η εφημερίδα αναγκάστηκε να ζητήσει συγνώμη για το fake. 

Σε άλλη επιτυχία, ο Β. Χιώτης στην εκπομπή του στο ραδιόφωνο Βήμα FM, στο οποίο ήταν διευθυντής, ενημέρωσε το 2016 ψευδέστατα το κοινό ότι ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αγόρασε το σπίτι που έμενε στην Κυψέλη σε πλειστηριασμό και μάλιστα ο πρώην ιδιοκτήτης αυτοκτόνησε λόγω χρεών. Αυτό το fake news ανάγκασε τον Β. Χιώτη να παραιτηθεί από τον ραδιοφωνικό σταθμό, αλλά όχι και να πτοηθεί. Ετσι έφτασε μέχρι το Forum για να δώσει συνταγές ενάντια στα fake news! 

Θα περιορίσω την ακτινογραφία και τη βιογραφία όσων επιφανών συμμετείχαν στο Forum, του οποίου μάλιστα το κόστος άγγιξε τα 160.000 ευρώ. Να παραθέσω ακόμη ένα εντυπωσιακό δεδομένο. Η εφημερίδα «Απογευματινή», της οποίας οι εκπρόσωποι, εν αντιθέσει με το Documento, κλήθηκαν και συμμετείχαν στο fake forum, πρόσφατα σε πρωτοσέλιδό της διαβεβαίωνε: «Ρεσιτάλ διπλωματίας από τον Μητσοτάκη στο Νταβός». Η εφημερίδα περιέγραφε με ρεπορτάζ πώς ο Ελληνας πρωθυπουργός πήγε στη συνάντηση του Νταβός και, ως κολοσσός διπλωματίας και πολιτικής, έβαλε τα γυαλιά ακόμη και στους μεγάλους ξένους ηγέτες. Μόνο που ο Μητσοτάκης δεν πήγε ποτέ στο Νταβός. Το fake ρεπορτάζ πάλι, προφανώς της σχολής Χιώτη, πήγε. 

Ας αφήσουμε όμως το τεκμήριο της αναλήθειας που κατείχαν οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες στο Alitheia Forum. Ας πάμε στην ουσία της διοργάνωσης. Η κυβέρνηση που το διοργάνωσε έχει χαρακτηριστεί διεθνώς και επισήμως ως εχθρική προς την αλήθεια και τη δημοσιογραφία. Η Ελλάδα έχει δραματική θέση στην κατάταξη περί σεβασμού της αλήθειας (και σε ό,τι αφορά το κράτος δικαίου αλλά και την περιφρούρηση της δημοσιογραφικής αλήθειας). Είναι η τελευταία που δικαιούται να μιλά για κάτι που επισήμως σκοτώνει κάθε μέρα. 

Τι προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση; Με πρόσχημα τους ανώνυμους λογαριασμούς στα social media, εμφανίζει ως τοξικό το περιβάλλον της πληροφόρησης και δείχνει διατεθειμένη ως εκ τούτου να το ρυθμίσει. Πριν από μερικά χρόνια επιχείρησε ανεπιτυχώς να το κάνει με τα Ellinika Hoaxes που επιχείρησαν να εμφανιστούν ως fact checker στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, κάποιοι αξιωματικοί του στρατού εμφανίζονταν να ελέγχουν και να λογοκρίνουν δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, ώστε να μην έχουν διεισδυτικότητα στις πλατφόρμες των social media. Μετά την αποκάλυψη του ρόλου των μπάτσων του διαδικτύου και την κατακραυγή, το εγχείρημα γύρισε μπούμερανγκ. Ετσι τώρα ο Μητσοτάκης κάνει προσπάθεια δήθεν θεσμικής τακτοποίησης, που στην πραγματικότητα στοχεύει σε λογοκρισία και αποκλεισμό. Προσπαθεί να βρει άλλοθι για να ανατρέψει τον βασικό κανόνα ελευθερίας και δημοκρατίας που λέει ότι για όσα γράφουν τα ΜΜΕ υπεύθυνοι είναι οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι κρίνονται από τους πολίτες και τα όργανα των δημοσιογράφων. Αν υπάρχει παρανομία κατά την άσκηση αυτής της λειτουργίας, τότε υπεύθυνη μπορεί να γίνει και η Δικαιοσύνη. Οι κυβερνήσεις, τα κόμματα και οι πολιτικοί είναι αυτοί που ελέγχονται από τους δημοσιογράφους, όχι αυτοί που ελέγχουν τη δημοσιογραφία. 

Είναι φυσικά τραγικό που σε αυτή την προσπάθεια του Forum έβαλαν πλάτη δημοσιογράφοι και δημοσιογράφοι. Αν και απέδειξαν με την παρουσία τους ότι είναι το σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Οπότε για τι να μιλήσουν; 

Κώστας Βαξεβάνης / documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μεταξύ εξομολόγησης και Ιστορίας - Του Κώστα Βαξεβάνη

Οταν επιβεβαιώνεται πανηγυρικά η δημοσιογραφία, συνήθως είναι η ώρα που διαψεύδονται η κοινωνία και οι προσμονές της. 

Οι γραμμές που ακολουθούν δεν μπορούν να είναι μια ανάλυση ή μια κρίση επί κάποιας καταγραφής. ∆εν πρέπει κιόλας. Τα γεγονότα στα οποία αναφέρομαι περιλαμβάνουν κι εμένα και το Documento ως πρωταγωνιστές της συγκεκριμένης ιστορίας και δυστυχώς και της Ιστορίας. Ως πρωταγωνιστές επιβεβαιωνόμαστε, αλλά η κοινωνία έχει χάσει. 

Το μεσημέρι της Πέμπτης το δικαστήριο ανακοίνωσε την καταδίκη (σε πρώτο βαθμό) τεσσάρων προσώπων ως υπεύθυνων για το σκάνδαλο των υποκλοπών στην Ελλάδα. Η απόφαση χαρακτηρίστηκε ιστορική, και είναι, αλλά για άλλους λόγους από αυτούς που ανακάλυψαν ως ιστορικότητα οι δημοσιολόγοι. Στο δικαστήριο δεν έφτασαν οι πραγματικοί ένοχοι και εννοώ τα πολιτικά πρόσωπα που πέραν πάσης αμφιβολίας οργάνωσαν το σύστημα των υποκλοπών. Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν μια υπόθεση ιδιωτών, αλλά ένα παραθεσμικό, παρακρατικό δίκτυο που λειτούργησε μαζί με την ΕΥΠ και κατάφερε να θέσει σε παρακολούθηση τους κρατικούς λειτουργούς που κατείχαν καίριες θέσεις. Μπήκαν σε παρακολούθηση ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο αρχηγός ΓΕΣ, εισαγγελείς, υπουργοί της κυβέρνησης, πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Το ενιαίο σύστημα ΕΥΠ – Predator αποτελούσε έναν ενιαίο βραχίονα παρακρατικής δράσης με κοινό κέντρο εντολών. ∆εν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ποιο ήταν το κέντρο. Η ΕΥΠ και οι δραστηριότητές της ήταν υπό την υψηλή και πιεστική εποπτεία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος μάλιστα έθεσε με νόμο τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας υπό τις εντολές του αμέσως μόλις ανέλαβε την πρωθυπουργία. 

Το δικαστήριο αποφάσισε ότι αποδεδειγμένα 87 θεσμικά στην πλειονότητά τους πρόσωπα βρέθηκαν υπό παρακολούθηση. Πώς εντοπίστηκαν αυτά τα πρόσωπα; Από την αποκάλυψη της λίστας των παρακολουθούμενων από το Documento τον Νοέμβριο του 2022. Η Α∆ΑΕ ως ανεξάρτητη αρχή ύστερα από έρευνα στους παρόχους κινητής τηλεφωνίας κατάφερε να επιβεβαιώσει ότι η λίστα του Documento ήταν πραγματική. Την έρευνα αυτή της αρχής και την επιβεβαίωση επιχείρησε να εμποδίσει ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος. 

Συνεπώς η αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών δεν αφορά τον εντοπισμό του κακόβουλου λογισμικού σε κάποια κινητά (όπως αυτό του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος ωστόσο ποτέ δεν παρακολουθήθηκε από το Predator αλλά από την ΕΥΠ), αλλά την αποκάλυψη της λίστας από το Documento. 

Επειδή η Ιστορία δεν γράφεται με τα «αν» αλλά με τα «όταν», να θυμίσω μερικά από αυτά τα «όταν» μαζί με τη σημασία τους. ∆εν διεκδικούμε με τον τρόπο αυτό τα εύσημα, αλλά υπερασπιζόμαστε την αλήθεια. 

Οταν αποκαλύφθηκε η λίστα των υποκλοπών από το Documento και φυσικά η έκταση του σκανδάλου, χρησιμοποιήθηκε η γνωστή τακτική της δολοφονίας χαρακτήρα. Η κυβέρνηση διά του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου, αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού μίλησε για «αισώπειους μύθους του Βαξεβάνη που δημοσιεύονται σε συνέχειες», για «ρυπαρά δίκτυα και μυθοπλασίες», ενώ με αποκάλεσαν προσωπικά ως «εθνικό συκοφάντη». 

Σε δεύτερο επίπεδο, τον λόγο πήραν τα ΜΜΕ, τα οποία επέμεναν ότι για όσα δημοσιεύω δεν υπάρχουν αποδείξεις. Συνέχισαν το ίδιο τροπάρι, ακόμη κι όταν στο Documento δημοσιεύτηκαν διάλογοι από τις υποκλοπές, οι οποίοι μάλιστα επιβεβαιώθηκαν από τα θύματα. Ανάμεσα στους δημοσιογράφους που έκαναν επίθεση συμπεριλαμβάνονται κάποιοι που αυτοαποκαλούνται σήμερα πρωταγωνιστές των αποκαλύψεων για το Predator. ∆εν πρόκειται για κάποια αμφιθυμία τους ή για μπέρδεμα. Είμαι πεπεισμένος πλέον (όχι χωρίς στοιχεία) πως αυτοί οι δημοσιογράφοι δεν νοιάζονταν για την αποκάλυψη των υποκλοπών, αλλά να εκδικηθούν πρόσωπα-πρωταγωνιστές του σκανδάλου οι οποίοι τους χάλασαν «συμβόλαια». Ετσι έκαναν επίθεση στο Documento που τοποθετούσε το σκάνδαλο σε άλλο επίπεδο, δηλαδή το πραγματικό και άκρως επικίνδυνο. 

Υπήρξε όμως και προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου η ∆ικαιοσύνη, όπως έγινε και στο παρελθόν με την αποκάλυψη της λίστας Λαγκάρντ αλλά και με το σκάνδαλο Novartis. Μετά τη δημοσίευση της λίστας, από τον εισαγγελέα του Αρειου Πάγου διέρρευσε ότι θα κληθώ από τη ∆ικαιοσύνη να καταθέσω τις αποδείξεις μου. Το σχέδιο ήταν να εμφανιστώ «ελλιπής» και να ασκηθεί εναντίον μου δίωξη για διασπορά ψευδών ειδήσεων που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του κράτους, αφού επέμενα ότι παρακολουθούμενοι ήταν υπουργοί και κορυφαίοι θεσμικοί παράγοντες. 

Προτού ωστόσο κάνουν την κίνηση παγίδευσης, πήγα αυτοβούλως στον Αρειο Πάγο με τον δικηγόρο μου Γιάννη Μαντζουράνη και ζήτησα από τον εισαγγελέα να καταθέσω στοιχεία στην Εισαγγελία Πρωτοδικών. Ο πραγματικός στόχος ήταν να δώσω μηνύματα και να ακυρώσω την επιχείρηση εξόντωσής μου που είχε ξεκινήσει. Βγαίνοντας μάλιστα από τον Αρειο Πάγο έκανα δηλώσεις στις οποίες περιέγραψα το περιεχόμενο συνομιλιών που είχε καταγράψει το Predator. Υπέθεσαν λοιπόν όσοι είχαν σχεδιάσει ακόμη μια δικαστική περιπέτεια ότι γνώριζα πολλά και συγκεκριμένα πράγματα. Ετσι προτίμησαν να μην προκαλέσουν θεωρώντας ότι μπορεί να βρεθούν προ εκπλήξεων. 

Την επόμενη μέρα πήγα για να καταθέσω στους εισαγγελείς που είχαν αναλάβει την έρευνα για τις υποκλοπές ύστερα από καταγγελία του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη που υπήρξε θύμα του Predator. Η κατάθεσή μου όμως ήταν εκτός αναμενόμενου πλαισίου. Στην εισαγγελέα που κατέθεσα επίσημα (και ενημέρωσα και ανεπίσημα) υποστήριξα ότι η υπόθεση των υποκλοπών πρέπει να εξεταστεί ως υπόθεση κατασκοπείας. 

Προς απόδειξη όσων έλεγα κατέθεσα στοιχεία για πρόσωπα ισραηλινής καταγωγής, τα οποία μάλιστα υπήρξαν πρώην πράκτορες μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ που εργάστηκαν ως στελέχη της Intellexa, της εταιρείας δηλαδή που εγκατέστησε το Predator. Στο ενδεχόμενο κατασκοπείας οδηγούσε και το γεγονός ότι άτομα-κλειδιά του κρατικού μηχανισμού αλλά και των Ενόπλων ∆υνάμεων ήταν υπό παρακολούθηση. Τα ονόματα των πρώην πρακτόρων, τις φωτογραφίες τους αλλά και το ιστορικό τους στην Ελλάδα είχα μάλιστα δημοσιεύσει σε πρωτοσέλιδο του Documento. 

Η εισαγγελική έρευνα ωστόσο ούτε έψαξε για κατασκοπεία ούτε είδε ούτε αναζήτησε τους πρώην πράκτορες που αποδεδειγμένα έστησαν το Predator, αφού τα ονόματά τους ήταν δηλωμένα στον ΕΦΚΑ ως εργαζόμενων της Intellexa. Η έρευνα άφησε απέξω και την ΕΥΠ και προτίμησε τους… ιδιώτες. 

Οσα κατέθεσα στην εισαγγελία, τα κατέθεσα και στη δίκη για τις υποκλοπές. Την περασμένη Πέμπτη το δικαστήριο αποφάσισε (κι αυτό αποτελεί πράγματι ιστορική απόφαση) να επεκταθεί η έρευνα στο αδίκημα της κατασκοπείας και να αναζητηθούν οι ευθύνες των Ισραηλινών. Το έκανε το δικαστήριο με περίπου τέσσερα χρόνια καθυστέρηση. 

Από τα 87 άτομα που ήταν σε παρακολούθηση, τα θεσμικά πρόσωπα, όπως ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος, οι υπουργοί της κυβέρνησης, αλλά και ο αντεισαγγελέας του Αρειου Πάγου Χρήστος Μπαρδάκης, δεν έκαναν μήνυση. Ο τελευταίος είχε μάλιστα υποχρέωση να το κάνει ως εισαγγελέας. ∆εν προσήλθαν να καταθέσουν καν για την παρακολούθησή τους αλλά ούτε κλήθηκαν από την εισαγγελία. Η οποία είχε υποχρέωση να τους ρωτήσει αν θεωρούν ότι με την παρακολούθησή τους έχουν εκτεθεί κρατικά μυστικά. 

Οσα γράφω μεταξύ ιστορίας και εξομολόγησης δεν είναι για να ευλογήσω τα γένια μας, αλλά για να καταλήξω σε αυτό που υποστηρίζω τρία χρόνια: η παρακολούθηση μέσω Predator δεν είναι θέμα κάποιων κακών ιδιωτών. Είναι μια μεγάλη υπόθεση κατασκοπείας μέσω της οποίας εκβιάστηκε και εκβιάζεται ο θεσμικός κορμός της χώρας. Η απογοητευτική λειτουργία του πολιτικού συστήματος εντάσσεται κι αυτή στο γενικότερο πλαίσιο των εκβιασμών. Είναι το τηλεκοντρόλ της χώρας. 

Κώστας Βαξεβάνης / koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Βαξεβάνης: Ασφαλίστε την ψήφο σας απ’ τη φωτιά

Ζούµε την περίοδο της εγκληµατικής αλλαγής. Στην Ελλάδα αλλάζουν όλα και µετατρέπονται σε Κυριάκου τόπος 

Καµία κυβέρνηση –και προφανώς ούτε αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη– µπορεί να πει ότι δεν γνώριζε. Φωτιές µπαίνουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα, οι περίοδοι που ξεσπούν είναι ίδιες και απαιτούν συγκεκριµένα µέτρα πρόληψης και πυρόσβεσης. ∆ηλαδή έχουµε καταλήξει έπειτα από δεκαετίες ότι πρέπει να προσλαµβάνεται έγκαιρα προσωπικό για τις κατασβέσεις, ότι αυτές δεν γίνονται µε κουβάδες και λιτανείες, ενώ θεωρητικά έχουµε δοκιµάσει όλα τα µηχανοκίνητα και εναέρια µέσα πυρόσβεσης ώστε να είναι αποτελεσµατικά. 

Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί του καθώς και οι µηχανισµοί της πυροσβεστικής γνωρίζουν ότι σε µια µικρή περίοδο πρέπει να αντιµετωπιστεί µεγάλος αριθµός πυρκαγιών. Γνωρίζουν επίσης ότι υποχρέωση του κράτους (και είναι υποχρέωση γιατί εισπράττει αδιάλειπτα φόρους µε αυτό ακριβώς το επιχείρηµα) είναι να αντιµετωπίσει τον κίνδυνο από φωτιά, από πληµµύρες, φυσικές καταστροφές, ακόµη και από εχθρική εισβολή. 

Από την άλλη µεριά, η κυβέρνηση (κάθε κυβέρνηση) δεν έχει δικαίωµα να δικαιολογεί την αποτυχία της χρησιµοποιώντας ως επιχείρηµα την αποτυχία άλλων κυβερνήσεων. Υποτίθεται ότι οι άλλες κυβερνήσεις κρίθηκαν για την αποτυχία τους και είναι αυτή που εγγυήθηκε τη δική της επιτυχία. 

Οι φόροι δεν εισπράττονται µε βάση την ένταση των ανέµων ή την αιτία της πυρκαγιάς ούτε η εκάστοτε κυβέρνηση αναλαµβάνει την εξουσία µε βάση το δελτίο καιρού. Είναι κυβέρνηση παντός καιρού και όλων των Ελλήνων. ∆ιά της είσπραξης φόρων και της οργάνωσης του κρατικού µηχανισµού είναι υποχρεωµένη να προστατεύσει τη χώρα. Αυτό σηµαίνει να διαφυλάσσει τις ζωές, τις περιουσίες και το περιβάλλον. 

Στις 15 Αυγούστου 2017 στη χώρα ήταν σε εξέλιξη πολλές φωτιές. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει στο µήνυµά του για τον εορτασµό του ∆εκαπενταύγουστου: «Είναι µια δύσκολη µέρα για την πατρίδα µας. Ανήµερα της Παναγίας η σκέψη µας είναι σε όλους αυτούς που δοκιµάζονται από τις πυρκαγιές όλες αυτές τις µέρες. Στους ανθρώπους που βλέπουν µε απόγνωση τις περιουσίες τους να καταστρέφονται. Στους πυροσβέστες που δίνουν µε γενναιότητα και προσωπική αυτοθυσία τη µάχη, από γη και αέρα, για να αντιµετωπίσουν τα πύρινα µέτωπα. Στους εθελοντές που επιλέγουν την προστασία του δάσους από την απόδραση στις παραλίες. ∆εν είναι σήµερα η κατάλληλη στιγµή να αποδοθούν ευθύνες. 

Αλλωστε οι πολίτες γνωρίζουν καλύτερα πότε το κράτος κάνει καλά τη δουλειά του και πότε όχι… Η προστασία των περιουσιών των πολιτών, αλλά και του φυσικού περιβάλλοντος αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση του κράτους. Απαιτούν προσεχτικό σχεδιασµό και επιχειρησιακή ετοιµότητα. Οχι επικοινωνιακή διαχείριση ούτε µετάθεση ευθυνών». Μια µέρα πριν είχε γράψει στο Τwitter «Μάνη, Κύθηρα, Ζάκυνθος, Κάλαµος, Βαρνάβας… Οργή για την ανικανότητα, συµπαράσταση στους συµπολίτες µας». 

Μόλις το απόγευµα της περασµένης Τετάρτης κι ενώ βρισκόταν στις φλόγες ακόµη και η Πάτρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέστρεψε από τις διακοπές του για να… συµπαρασταθεί στους πολίτες. Μόνο που δεν είναι αντιπολίτευση αλλά κυβέρνηση. Και έχει την ευθύνη, όπως ακριβώς έλεγε, για την προστασία ανθρώπων, περιουσιών και της φύσης. Την ευθύνη για την οποία κατέκρινε την κυβέρνηση του 2017.

Το πρόβληµα όµως δεν είναι µόνο η κυβερνητική ανικανότητα, αλλά το δόγµα προστασίας από τις φωτιές που έχει θεσπίσει. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη από την πρώτη µέρα της στην εξουσία κάνει τρία πράγµατα.

01

Εκκενώσεις περιοχών. ∆εν υπάρχει καµία στάθµιση του κινδύνου της φωτιάς αλλά µαζική εκκένωση. Το 112 έχει µετατραπεί από εργαλείο προστασίας των πολιτών σε εργαλείο προστασίας της κυβέρνησης. Σε όλες τις κατασβέσεις, πριν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, οι κάτοικοι έπαιρναν ενεργά µέρος. Ο ρόλος των κατοίκων των περιοχών ήταν σηµαντικός στη συνδροµή των δυνάµεων κατάσβεσης. Οπως δήλωσε την Πέµπτη ο δήµαρχος της Πάτρας Κώστας Πελετίδης, όπου οι κάτοικοι παρέµειναν κοντά στα σπίτια και έδωσαν µάχη µαζί µε τους πυροσβέστες απέτρεψαν τη φωτιά. Η τακτική της εκκένωσης αφήνει στο έλεος της φωτιάς τα πάντα, ενώ ταυτόχρονα δηµιουργεί µια αίσθηση πανικού την οποία τελικώς η κυβέρνηση εκµεταλλεύεται για να δείξει ότι έσωσε τον κόσµο από τον πανικό που η ίδια δηµιούργησε. Ετσι, αφού «δεν υπάρχουν νεκροί όπως στο Μάτι» η κυβέρνηση µπορεί να λέει ότι έδρασε επιτυχώς. Ή όπως το είχε πει ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης στη Βουλή τον Αύγουστο του 2021 που διά του 112 έγινε στάχτη η βόρεια Εύβοια (απευθυνόµενος στον τότε πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα) «εµείς µετράµε καµένα στρέµµατα, εσείς µετράτε φέρετρα (στο Μάτι)».

02

Προωθεί τη θεωρία «τα σπίτια ξαναγίνονται». Προφανώς και τα σπίτια και οτιδήποτε άλλο υλικό µπορεί να ξαναγίνει. Το επιχείρηµα αυτό είναι καλό για παρηγοριά όταν καίγεται ένα σπίτι, όχι δικαιολογία για να καίγονται σπίτια. Το κράτος είναι υποχρεωµένο να προστατέψει το σπίτι, που δεν αποτελεί µόνο την περιουσία του καθενός αλλά τη ζωή του. Είναι το µέρος όπου γεννήθηκε, όπου µεγάλωσε τα παιδιά του, είναι οι τοίχοι που στέγασαν τους έρωτες, οι πόρτες από τις οποίες µπήκαν και βγήκαν άνθρωποι, τα παράθυρα απ’ όπου έβλεπε τον κόσµο. Με ποιο δικαίωµα το αφήνουν στο έλεος της φωτιάς αυτοί που πρέπει να τη σβήσουν; Ποιος Μητσοτάκης µε 42 σπίτια και ποιος πολιτικός µε βίλες έχουν το θράσος να µιλάνε για το πώς γίνεται και τι αξίζει το ένα σπίτι του ιδρώτα και του κόπου; Και πώς γίνεται, αλήθεια, αυτήν τη δικαιολογία να µη χρειαστεί να την εκστοµίσουµε για σπίτι πολιτικού; Πώς είναι όλα έτσι προστατευµένα πάντα;

03

Αφήνει γένια τριών ηµερών. Μετά την καταστροφή δεν υπάρχουν αποτίµηση ούτε ευθύνες. Υπάρχει συνήθως ο πρωθυπουργός ή ένας υπουργός που βγαίνει στην κάµερα επιµελώς ατηµέλητος και προσεγµένα αξύριστος για να πει ότι λυπάται και ότι η µάχη ήταν άνιση. Θα δώσει µια νοµοτελειακή χροιά στην καταστροφή και µια µεταφυσική υπόσχεση για το µέλλον: όλα θα γίνουν όπως πρέπει και η καταστροφή θα γίνει ευκαιρία.

Στις 3 Αυγούστου 2025 το Documento αποκάλυψε στο πρωτοσέλιδό του, σαν µια κακιά προφητεία, ότι η χώρα δεν έχει απορροφήσει 500 εκατοµµύρια ευρώ που διατίθενται από την Ευρωπαϊκή Ενωση για ενέργειες πρόληψης και αντιµετώπισης πυρκαγιών και κλιµατικής αλλαγής. Η κυβέρνηση τα άφησε ανεκµετάλλευτα. Την ίδια ώρα όµως απορρόφησε 26 εκατοµµύρια ως διαφηµιστικό κονδύλι για τις φωτιές. Χρήµατα που θα µοιράσει στα ηµέτερα µέσα ενηµέρωσης γιατί, όπως είναι γνωστό, όταν τρώνε δεν µιλάνε, ειδικά για τις φωτιές.

Ζούµε την περίοδο της εγκληµατικής αλλαγής. Στην Ελλάδα αλλάζουν όλα και µετατρέπονται σε Κυριάκου τόπος. Η βαθύτερη αιτία δεν βρίσκεται σε κάποια αδιαφορία ή ανικανότητα. Η καταστροφή ξεκινά και εξελίσσεται, γιατί η κυβέρνηση δεν έχει καµιά προτεραιότητα να προστατεύσει τον δηµόσιο χώρο, τον άνθρωπο, το περιβάλλον. Οι παραλίες γίνονται ξαπλώστρες µιας ταϊλανδοποιηµένης Ελλάδας που κάνει τον σερβιτόρο και τον διασκεδαστή σε όποιον έχει χρήµα. Τον Μητσοτάκη τον ενδιαφέρουν οι ουρανοξύστες και τα ξενοδοχεία που θα στηθούν εκεί όπου υπήρχαν δάση, τα οποία θα εµφανίσει ως ανάπτυξη. Ακόµη και πάνω στα καµένα κουφάρια της περιουσίας του καθενός θα εµφανιστούν οι ασφαλιστικές και οι τράπεζες. «Γιατί δεν είχες ασφαλίσει το σπίτι; Αρα φταις». Ολα εµφανίζονται ως προσωπική ευθύνη του καθενός. Η µόνη λύση είναι να ασφαλίσετε την ψήφο σας. Γιατί δεν θα µείνει τίποτα άκαυτο. 

Πηγή: koutipandoras.gr

https://www.koutipandoras.gr/article/asfaliste-tin-psifo-sas-ap-ti-fotia/

Διαβάστε Περισσότερα »

Δημόσια ουρητήρια

Κώστας Βαξεβάνης - Από το documentonews - 

Ξεκινώντας από τους φτωχούς που έχουν ανάγκη και φτάνοντας έως τις θρησκείες και τις εταιρείες (µε τις λεγόµενες πρωτοβουλίες κοινωνικής ευθύνης), όλοι επευφηµούν την κοινωνική προσφορά. ∆εν πρόκειται µόνο για αναγνώριση του γεγονότος ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και λειτουργεί υγιώς µόνο µέσα στο σύνολο αλλά και για την καθιέρωση του «κοινωνικού» ως διαχρονικής και πανανθρώπινης αξίας. Αυτό που αποκαλούµε κοινωνικό συµφέρον αποτελεί υπέρτατο αγαθό και αξιολογείται πάνω από κάθε προσωπικό συµφέρον. Στα συντάγµατα, στις νοµικές προβλέψεις, στην αξιακή ιεράρχηση το κοινωνικό υπερτερεί του προσωπικού. 

Ο άνθρωπος λειτουργεί, αλληλοεπιδρά και αναπτύσσεται µέσα στον δηµόσιο χώρο. Πολλές φορές µάλιστα είναι ανεκτό το προσωπικό να υποτάσσεται στους κανόνες της δηµόσιας συνύπαρξης. Η ανεκτικότητα αυτή σε ιδιαίτερες καταστάσεις φτάνει στα όρια της θυσίας για το κοινό καλό. 

Στις πολιτισµένες κοινωνίες η κοινωνική οργάνωση πρέπει να εξασφαλίζει την πρόσβαση στα αγαθά για τις αδύναµες οµάδες. Στην πρωτόγονη µορφή του (και βολική ή υποκριτική) η προσφορά αυτή µπορεί να είναι φιλανθρωπία, ενώ στη σύγχρονη το επίπεδο του πολιτισµού άµεσα εκφράζεται από την οργανωµένη προσφορά και τη δηµιουργία ίσων ευκαιριών για όλους. Ακόµη και τα φορολογικά συστήµατα θεωρητικά έχουν δοµηθεί ώστε όσοι κατέχουν να φορολογούνται περισσότερο υπέρ των αδυνάτων. Ακόµη κι αν αυτή η πρόνοια ακυρώνεται µε διάφορα κόλπα φοροδιαφυγής ή φοροαποφυγής για τις ελίτ, η παραδοχή της αξίας του κοινωνικού αναγνωρίζεται έστω και υποκριτικά. 

Ακόµη και οι πιο συντηρητικοί και αντιλαϊκοί ηγέτες ανεβαίνουν στην εξουσία υπερασπιζόµενοι τη δίκαιη και αλληλοϋποστηριζόµενη κοινωνία και το δηµόσιο συµφέρον. 

Σήµερα ζούµε όµως µια αντίφαση. Η υπέρτατη αξία του δηµόσιου συµφέροντος και της ώριµης κοινωνίας που αλληλοϋποστηρίζεται, η οποία είναι σύµφυτη θεωρητικά µε τον δυτικό πολιτισµό, βρίσκεται σε απειλή. Η θεωρητικά αυτονόητη πορεία προς τον πολιτισµό µέσω της κοινωνίας µε πρόνοιες έχει υποταχθεί σε έναν αυθαίρετο κανόνα: «για να κερδίσει η κοινωνία αρκεί να κερδίζουν κάποιοι, οι οποίοι µοιραία θα σπρώξουν την κοινωνία προς την οικονοµική και πολιτιστική πρόοδο». Ο κανόνας προφανώς δεν ισχύει. Οι ελίτ σε όλο τον κόσµο πλουτίζουν συνεχώς, αλλά η µεγάλη µάζα οδηγείται στη φτώχεια. Το κίνητρο του κέρδους δεν αποφέρει κάτι στην κοινωνία. Οι µπροστάρηδες της οικονοµίας αυξάνουν τον πλούτο τους, αλλά αυτό δεν προσφέρει τίποτα στο σύνολο, εκτός ίσως από θέαµα για την παραµυθένια ζωή τους. Ο πλούτος του Ιλον Μασκ περισσότερο µετασχηµατίζει την κοινωνία κατά τα προσωπικά γούστα παρά την εξυπηρετεί. Πέντε πλούσιοι θα ορίσουν τις επόµενες δεκαετίες τον τρόπο που θα συµπεριφερόµαστε, που θα κινούµαστε, που θα ελεγχόµαστε, ακόµη και που θα κάνουµε έρωτα ή θα αποδεχόµαστε ερωτικά πρότυπα, γιατί θα έχουν την εξουσία πάνω στους ανθρώπους οι οποίοι (αυτό κι αν είναι κατάντια) θα θεωρούν ότι είναι αυτόβουλοι και ελεύθεροι. 

Η αφορµή γι’ αυτό το άρθρο ήταν µια είδηση που επανήλθε πρόσφατα στην επικαιρότητα και αφορούσε τον κόσµο του βιβλίου. Ο εκδοτικός οίκος Γαβριηλίδη πτώχευσε. Μετά την πτώχευση, η τράπεζα η οποία κατέσχεσε τα περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης πολτοποίησε τα βιβλία που υπήρχαν στις αποθήκες. Αν κάποτε στη ναζιστική Γερµανία (ή τη χουντική Ελλάδα) έκαιγαν βιβλία που θεωρούσαν βλαπτικά για την κυρίαρχη αντίληψη, σήµερα τα πολτοποιούν γιατί δεν ακολουθούν τη λογική του κέρδους. Η τράπεζα δεν τα δώρισε σε σχολεία ή βιβλιοθήκες, δεν κάλεσε έστω τους συγγραφείς να αγοράσουν τα αντίτυπα του έργου τους σε µια συµβολική τιµή, αλλά τα οδήγησε στην καταστροφή. Ηταν «ασύµφορη» η διαχείριση του υλικού και ασύµβατη µε την πρακτική των διεκπεραιώσεων υπέρ του κέρδους. Ούτε το αξιακό βάρος των βιβλίων ούτε η ιερότητα της γνώσης που κουβαλούν ούτε και ο αρνητικός συµβολισµός της καταστροφής τους απέτρεψαν το αποτέλεσµα. 

Η τράπεζα (έτυχε να είναι τράπεζα, θα µπορούσε να είναι κάθε άλλος προσκυνητής του στυγνού κέρδους) εξέφρασε στο περιστατικό µικρής κλίµακας την αθλιότητα του νεοφιλελευθερισµού. Κάθε στάθµιση καταλήγει υπέρ του κέρδους έναντι του οποίου δεν υπάρχει κοινωνία ούτε και δηµόσιο συµφέρον.

Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη το κέρδος των ιδιωτών εµφανίζεται συχνά πυκνά ως η λύση για να αναπτυχθεί η κοινωνία. Η πραγµατικότητα είναι ότι κάθε πρόνοια οδηγείται στην πολτοποίηση. Η συνταγή είναι διεθνής, αλλά οι Ελληνες σεφ που κατέχουν αστέρια Μητσοτάκη έχουν ανάψει το καζάνι και βράζουν.

Κάθε πρόβληµα που εµφανίζει ο παρατηµένος δηµόσιος τοµέας εµφανίζεται ως πρόβληµα του δηµοσίου και όχι όσων κυβέρνησαν και τον παράτησαν. Οσο το δηµόσιο σύστηµα καταρρέει (στην υγεία, την παιδεία, την πρόνοια γενικότερα) εµφανίζονται οι ιδιώτες-σωτήρες. Πολλές φορές αυτοί οι σωτήρες ιδιώτες είναι γνωστοί απατεώνες που ταλαιπώρησαν τη χώρα, που δανείστηκαν και δεν επέστρεψαν, που έκλεψαν και εµφάνισαν τον εαυτό τους ως ευεργέτη µέσα από την πληρωµένη και σκηνοθετηµένη εικόνα που δηµιούργησαν.

Ας πάµε σε ακόµη ένα µικρό παράδειγµα πρόσφατου ρεπορτάζ στην τηλεόραση. Οι ξαπλώστρες στις ελληνικές παραλίες στοιχίζουν από 20 έως 150 ευρώ κατέγραφε το ρεπορτάζ. Οι αντίστοιχες τιµές στην Κύπρο είναι µερικά ευρώ. Εδωσαν µε την ανοχή µας τις παραλίες σε ιδιώτες, εξαπλώθηκαν παντού και σήµερα πλέον, κυνηγώντας το κέρδος τους, ορίζουν πώς θα ζούµε σε µια χώρα ταϊλανδοποιηµένου τουρισµού. ∆εν έχουµε ούτε δικαίωµα ούτε ιδιοκτησία. Νοικιάζουµε απλώς αυτό που µας ανήκει και µαζί και πρότυπα τρόπου ζωής. Γιατί η αθλιότητα που κατασκευάζουν πλασάρεται ως η καλή µας µοίρα και η αισθητική, µε τον ίδιο τρόπο που η κατοχή των πάντων από τους λίγους εµφανίζεται ως αποτέλεσµα σκληρής δουλειάς.

Οτιδήποτε δηµόσιο καταστρέφεται αφού πρώτα ενοχοποιηθεί. Οι άνθρωποι έπειτα από αιώνες στον πλανήτη αντιλήφθηκαν την ανάγκη να ζουν σε ένα κράτος πρόνοιας και το δηµιούργησαν και τώρα το παραδίδουν σε αλαζόνες της εξουσίας, της κοκαΐνης και των ευτυχισµένων ηλιθίων. Σε λίγο δεν θα υπάρχουν όχι µόνο δηµόσια νοσοκοµεία, πανεπιστήµια ή παραλίες αλλά ούτε δηµόσια ουρητήρια. Για να επισκεφτείς τουαλέτα θα πρέπει να πληρώσεις.

Παραδίδουµε οικειοθελώς την κοινωνικότητα, την ανθρώπινη αλληλεπίδραση και αλληλεγγύη σε παραµορφωµένα υποκατάστατα της συνύπαρξής µας. Το σύστηµα είναι αρκετά εφευρετικό. Εχει καλύψει τις ανάγκες κοινής δράσης µε οµάδες Viber όπου µπαµπάδες και µαµάδες µαθητών µετατρέπουν το «εγώ» τους και την παθολογική παιδοκεντρική ζωή τους σε κοινωνικό προβληµατισµό και µε κινήµατα όπου «ακτιβιστές» του παραλόγου επιχειρούν να κάνουν µια κοινωνία κατ’ εικόνα και καθ’ οµοίωση του προσωπικού τους προβλήµατος.

Ενώ ο νεοφιλελευθερισµός δείχνει κάθε µέρα πώς υπονοµεύει τη ζωή, η εναλλακτική λύση δεν έχει εµφανιστεί. Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει καν το κύµα της διαµαρτυρίας και της αντίδρασης που µπορεί να διαµορφώσει την αντίδραση. Στην Ευρώπη όπου πριν από δέκα χρόνια κόµµατα όπως οι Podemos ή ο ΣΥΡΙΖΑ φάνταζαν ότι µπορούν να γεννήσουν το νέο εξαφανίστηκαν σχεδόν από τον πολιτικό χάρτη, αφού πρώτα µετάλλαξαν την οραµατικότητά τους σε τεχνοκρατία, επιλογές του «αναγκαίου κακού» που κάλυπταν προσωπικές ανάγκες των ηγετών τους και κινήµατα του υπογαστρίου. Η υφήλιος δείχνει να είναι µε ένα µετέωρο βήµα χωρίς να ξέρει προς τα πού. Η Ελλάδα προτιµά την αυταπάτη. 

documentonews.gr

https://www.documentonews.gr/article/dimosia-oyritiria/

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Βαξεβάνης: Για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ

 

«∆εν πρέπει να πετάµε το παιδί που κάνουµε µπάνιο µαζί µε τα απόνερα από τη σκάφη» ήταν µια αγαπηµένη και παραστατική φράση που χρησιµοποιούσε συχνά ο Χαρίλαος Φλωράκης. Ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ συνήθως απηύθυνε τη φράση σε όσους, µιλώντας για τα λάθη στην πορεία του κόµµατος, κατέληγαν να εµφανίσουν συνολικά ως λάθος κάθε πλευρά της ιστορίας του. Η εµπειρική προσέγγιση του Χαρίλαου ήταν άκρως διαλεκτική. Τα λάθη δεν συνιστούν συνολικό λάθος. Πίσω από τα λάθη υπάρχουν αιτίες και, όταν µιλάµε για την πολιτική, η αποκατάσταση δεν γίνεται µέσω της συγχώρεσης αλλά της κατανόησης της πραγµατικότητας. 

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (παλιά και νέα) έπρεπε να κατανοεί τη σηµασία της φράσης του Χαρίλαου και της διαλεκτικής του. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2019, µετά την εκλογική ήττα, έπρεπε να έχει αναδιοργανωθεί πολιτικά και οργανωτικά, να έχει αντιπαρατεθεί µε την καταστροφική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη και να έχει διεκδικήσει την εξουσία. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε µε 32%, είχε βγάλει τη χώρα από τα µνηµόνια και το ένα τρίτο των ψηφοφόρων θεωρούσε ότι µπορεί να αποτελέσει τη λύση για τη χώρα. Ούτε το ποσοστό ήταν µικρό ούτε και η προσµονή που συγκέντρωνε. 

Μόλις τρία χρόνια µετά ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε το µισό ποσοστό του, διαλύθηκε σε κοµµατίδια και προσωπικές φιλοδοξίες και δικαίωσε µε τον τρόπο του τον Μητσοτάκη στο χρονικό µάλιστα σηµείο που ήταν ξεκάθαρη η εγκληµατική πολιτική του (είχε συµβεί και το δυστύχηµα-έγκληµα των Τεµπών µαζί µε όσα αφορούσαν τη συγκάλυψη). Σήµερα το κόµµα που το 2015 ανέλαβε την εξουσία, µέσα σε ένα πρωτοφανές κλίµα κοινωνικής υποστήριξης και ένα δηµοψήφισµα που του παρέδωσε την εξουσιοδότηση του 62%, είναι υποπολλαπλάσιο του κόµµατος της Ζωής Κωνσταντοπούλου. 

Στον αντίποδα της ολοκληρωτικής πολιτικής απουσίας του, ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητά τη διέξοδο στη σωτήρια συνένωση της Αριστεράς µε τη βαρύγδουπη ταµπέλα ενός λαϊκού µετώπου. Στο µεσοδιάστηµα δεν έχει απαντήσει γιατί έχασε, γιατί διαλύθηκε, γιατί δεν πείθει, γιατί δεν καταφέρνει να πλησιάσει σε ποσοστά ακόµη και κόµµατα χωρίς καµιά οργανωτική δόµηση και πολιτική υπόσταση. 

Ο κόσµος του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που αντιστάθηκε στο φαινόµενο Μητσοτάκη και έδωσε ισχυρό ποσοστό παρά την ήττα το 2019, είναι ο µεγάλος προδοµένος. Παρακολουθεί αυτούς που εµπιστεύτηκε να πετάνε τα απόνερα, το παιδί, ακόµη και τη σκάφη, και να περιορίζονται σε ένα παιχνίδι µουσικής καρέκλας για την εξουσία. 

Οσοι το 2019 ήταν µαθητές δηµοτικού στις επόµενες εκλογές θα κληθούν να ψηφίσουν µε τη βεβαιότητα που θα εµφανίζει το κυρίαρχο αφήγηµα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για την οικονοµική καταστροφή της Ελλάδας, ακόµη και για τα µνηµόνια. Θα έχουν αµυδρά στη µνήµη τους τις σκηνές και τα ρεπορτάζ από τις τράπεζες που έκλεισαν στα capital controls και διάφορους τύπους που έλεγαν γενικότητες στα κανάλια υπερασπιζόµενοι το δίκιο και το ηθικό. Στα χρόνια που µεσολάβησαν από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα στελέχη και η ηγεσία του δεν υπερασπίστηκαν την πολιτική του 2015-19, δεν αντιστρατεύτηκαν την καταστροφική πολιτική Μητσοτάκη και άφησαν ανυπεράσπιστους τους ψηφοφόρους του κόµµατος να κατηγορούνται ως η πλέµπα που δεν αντιλαµβάνεται την αριστεία. 

Λίγο πριν από τις εκλογές του 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόµµα που δεν είχε ούτε ριζοσπαστισµό αλλά ούτε και συστηµισµό. Αποτελούσε ένα τουρλουµπούκι από θέσεις, αντιθέσεις και επιθέσεις, που δεν είχαν όµως σχέση µε την κοινωνική πραγµατικότητα. ∆εν κατάφερε να υπερασπιστεί τα δικαιώµατα των πολιτών και αποδέχθηκε τον εκφυλισµό της διεκδίκησης στην υπεράσπιση της κάθε ανοησίας και εγωκεντρισµού που βαφτιζόταν δικαίωµα.

Στον αποκαρδιωµένο κόσµο του ΣΥΡΙΖΑ, που πιστεύει ότι είναι αναπόφευκτη η καταδίκη του να ζει σε καθεστώς Μητσοτάκη, εµφανίζεται ως εναλλακτική ο µεσσιανισµός της εσχάτου καταστροφής. Να καταστραφεί το σύµπαν για να αναδειχθεί ο σωτήρας. Η αντίληψη αυτή είναι αντιδηµοκρατική και αναπαράγει για την πολιτική µοτίβα υπόγειων διαδροµών, κρυφών συµφωνιών και τεχνητών συγκολλήσεων. ∆εν χρειάζονται πολλοί Μπίστηδες για να ανακάµψει ο προοδευτικός χώρος ούτε εγγραφή σε µια επετηρίδα όπου θα περιµένεις τεµπέλικα και συστηµικά να έρθει η σειρά σου.

Το αδόµητο και προσωποπαγές κόµµα της Ζωής Κωνσταντοπούλου (φαίνεται ότι) διεκδικεί πλέον τον ρόλο της αντιπολίτευσης γιατί αυτή ακριβώς είναι η ανάγκη του κόσµου: η σύγκρουση µε την καταστροφική διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Σε µια σκληρή συνέντευξή της η Κωνσταντοπούλου (σχεδόν κακεντρεχή και εκδικητική, όπως τη χαρακτήρισαν) είπε για τον Αλέξη Τσίπρα ότι «κατέστρεψε τη χώρα, στη συνέχεια κατέστρεψε το κόµµα του, έφυγε ατάκτως κρυπτόµενος, δεν έχει βγάλει άχνα στη Βουλή εδώ και δύο χρόνια, έχει έρθει η υπόθεση των Τεµπών που είναι εθνικό ζήτηµα ατελείωτες φορές στη Βουλή, είναι άφαντος, κάνει διακοπάρες, ζωάρα µε µισθό και αντιµισθία βουλευτή χωρίς να ασκεί καθήκοντα βουλευτή, και προσπαθεί να χτίσει ένα προφίλ το οποίο περιλαµβάνει το να µας πείσει ότι θα γίνει και καθηγητής σε µια γλώσσα που δεν ξέρει να µιλήσει».

Το θέµα όµως δεν είναι η πρόθεση και η πλεύση της Κωνσταντοπούλου, αλλά το αρόδο του Τσίπρα. Εχει θέσει εαυτόν εκτός αντιπαραθέσεων και αφήνει να διαρρέεται ή να εννοείται ότι θα επιστρέψει για να τεθεί επικεφαλής την ώρα που θα χρειαστεί.

Φυσικά και είναι δικαίωµα του Αλέξη Τσίπρα να επιστρέψει µε τους δικούς του όρους εάν το επιθυµεί. Αναµφίβολα δεν αποτελεί αµελητέα πολιτική ποσότητα, αλλά αυτό δεν µεταφράζεται ούτε σε επικράτηση ούτε –πολύ περισσότερο– σε σωτηρία.

Ο κόσµος που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ (τµήµα του µόνο ανήκει στην Αριστερά) δεν είναι κοινό που έχει προαγοράσει εισιτήριο για µελλοντική προβολή και περιµένει στωικά στην αίθουσα χωρίς κλιµατισµό. Είναι άνθρωποι που είχαν εναποθέσει οράµατα, ελπίδες και προσµονές στον ΣΥΡΙΖΑ. Παρά το αντιΣΥΡΙΖΑ µέτωπο, το 2019 έδωσαν πολύ µεγάλο ποσοστό περιµένοντας όχι από τα κοµµατικά κονκλάβια αλλά από τον Τσίπρα. Εµειναν δίπλα του στα χειρότερα, περιµένοντας τα καλύτερα. Βρέθηκαν όµως µπερδεµένοι και εγκαταλελειµµένοι να παλεύουν µε την πολιτική Μητσοτάκη χωρίς να έχουν καν πολιτικό στήριγµα. Οι πεφωτισµένοι του ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν το σύνολο της ηγεσίας του, είχαν ως προτεραιότητα την εσωτερική διαµάχη, για να ευδοκιµήσει ο άθλιος σχεδιασµός της προσωπικής επικράτησης.

Οι µεγαλόπνοοι πολιτικοί οραµατισµοί εκποιήθηκαν και η ιδεολογική ανησυχία αποδείχθηκε ο λούστρος για να καλυφθούν οι πιο ποταποί σκοποί.

Ο κόσµος του ΣΥΡΙΖΑ σήµερα είναι µετέωρος και απογοητευµένος. Είναι µάλλον αναποτελεσµατικό να αναζητά το παιδί που πετάχτηκε µαζί µε τα απόνερα. Ακόµη κι αν ήταν θείο βρέφος, δεν υπάρχει πια. 

Κώστας Βαξεβάνης

https://www.documentonews.gr/article/gia-ton-kosmo-toy-syriza/

Διαβάστε Περισσότερα »

Από το 2023 γνώριζαν στην ΕΛΑΣ για το κύκλωμα της Ρόδου

 

Τουλάχιστον έναν χρόνο πριν ξεκινήσουν οι έρευνες της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛΑΣ για την εγκληματική δράση του κυκλώματος διαφθοράς στην Πολεοδομία Ρόδου, τόσο οι «αδιάφθοροι» της ΕΛΑΣ όσο και η Εισαγγελία Ρόδου, η Οικονομική Αστυνομία και το Ηλεκτρονικό Εγκλημα είχαν στην κατοχή τους σοβαρά στοιχεία για τα «έργα και τις ημέρες» της παρέας των επιόρκων της Ρόδου. 

Το Documento αποκαλύπτει ότι έναν χρόνο προτού φτάσει η «ανώνυμη» καταγγελία στα γραφεία της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων και επ’ αφορμή αυτής ξεκινήσουν να ερευνούν την υπόθεση, είχε «θαφτεί» τεχνηέντως επώνυμη καταγγελία που είχε κάνει ο υποστράτηγος ε.α. της ΕΛΑΣ Δημήτρης Δημητρακόπουλος, στην οποία αποκρυσταλλώνεται με πλήρη στοιχεία ο τρόπος δράσης του επίμαχου κυκλώματος. 

Με αφετηρία μια προσωπική του υπόθεση ο αποστρατευμένος πλέον αξιωματικός Δ. Δημητρακόπουλος, στις 29 Ιουνίου 2023, με έγγραφη καταγγελία σε υπηρεσίες της ΕΛΑΣ κατονομάζει πρόσωπα και καταδεικνύει καταστάσεις που εκ του αποτελέσματος «κουμπώνουν» και ως προς τα πρόσωπα και ως προς τον τρόπο δράσης με τις αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας πρόσφατα, δηλαδή ενάμιση χρόνο μετά. Η πορεία όμως της δικής του καταγγελίας φαίνεται να ξετυλίγει, όπως όλα δείχνουν, ένα νήμα πράξεων συγκάλυψης της υπόθεσης. Εύλογα σήμερα ο πρώην αξιωματικός καταγγέλλει στο Documento τους υπεύθυνους από πλευράς της ΕΛΑΣ που «επί έναν χρόνο επέτρεψαν, από πράξη ή παράλειψη, να λειτουργεί μια δρώσα εγκληματική οργάνωση και να διαπράττει κακουργήματα». 

Σκανδαλώδες όμως είναι και το γεγονός ότι η επίμαχη δικογραφία όχι μόνο δεν έτυχε της διερεύνησης που της έπρεπε, αλλά ακόμα και σήμερα που η υπόθεση είναι πλέον στην ανάκριση ο φάκελος με τις προηγηθείσες καταγγελίες του υποστράτηγου δεν έχει καν συσχετιστεί.

Κι όταν στις 27 Μαρτίου ο Δ. Δημητρακόπουλος ζήτησε από τον ανακριτή να εξεταστεί και να του προσκομίσει όλα τα στοιχεία που διαθέτει, αυτός δεν δέχτηκε καν να παραλάβει την αίτησή του. «Μου είπε ενώπιον της γραμματέως του να την πάρω πίσω γιατί θα την πετάξει στα σκουπίδια» έχει καταγγείλει ο υποστράτηγος στον αρμόδιο επιθεωρητή του Αρειου Πάγου. 

Υπενθυμίζεται ότι μέχρι στιγμής στο «σύστημα» της πολεοδομίας Ρόδου εμπλέκονται συνολικά 28 άτομα. Οι κατηγορίες που έχουν αποδοθεί κατά περίσταση είναι σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, συνέργεια στη δωροληψία υπαλλήλου, δωροδοκία υπαλλήλου, πλαστογραφία, παράβαση καθήκοντος, ψευδής βεβαίωση κι εμπορία επιρροής. Μεταξύ των κατηγορουμένων είναι πέντε υπάλληλοι της πολεοδομίας Ρόδου και συγκεκριμένα της υπηρεσίας δόμησης.

«Με εκβίασαν για να σταματήσω…»

Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τον Φλεβάρη του 2023 ο υποστράτηγος ε.α. Δ. Δημητρακόπουλος πήγε στην υπηρεσία δόμησης της πολεοδομίας Ρόδου για να υποβάλει γραπτές αναφορές και ταυτόχρονα να ενημερώσει προφορικά τον αρμόδιο υπάλληλο –και κατηγορούμενο σήμερα– στην υπόθεση Ε.Γ. ότι το κατάστημα Hondos Center στο κέντρο της πόλης πρόκειται να ανοίξει, ενώ εκκρεμεί η αυτοψία από την υπηρεσία του.

Η επίσκεψη του πρώην αξιωματικού της ΕΛΑΣ στην πολεοδομία διέρρευσε και ο εμπλεκόμενος εργολάβος του καταστήματος κατέθεσε αγωγή σε βάρος του, απαιτώντας 30.000 ευρώ ως αποζημίωση. Η κίνηση αυτή κατά τον υποστράτηγο ε.α. «εντάσσεται σε κίνηση αντιπερισπασμού και εκφοβισμού προκειμένου να ανακαλέσω τις καταγγελίες μου».

Εντέλει το κατάστημα, έναν μήνα μετά, στις 20 Φεβρουαρίου 2023, άνοιξε εσπευσμένα τις πόρτες του για το κοινό. Μέχρι εκείνη την ώρα η πολεοδομία Ρόδου δεν είχε προβεί στην αυτοψία του χώρου και των εργασιών, οπότε περίπου δέκα ημέρες μετά ο Δ. Δημητρακόπουλος επισκέφτηκε εκ νέου τον προϊστάμενο τότε της υπηρεσίας δόμησης Γ.Π. για να του προσκομίσει νέα «αναφορά-καταγγελία». 

Μετά τις πιέσεις του για αυτοψία σε έναν χώρο, όπως κατήγγειλε, με πλείστα ζητήματα αυθαιρεσιών, στις 2 Μαρτίου 2023, μια μικρή ομάδα του κυκλώματος της πολεοδομίας, με «επικεφαλής» τον τότε προϊστάμενο της υπηρεσίας δόμησης και τους δύο υφισταμένους του, μπαίνει στο «παρασύνθημα» και, όπως καταγγέλλει ο απόστρατος, εκβιάζεται για να σταματήσει. «Προσήλθα στην Πολεοδομία και συγκεκριμένα στον Διευθυντή κ. (σ.σ.: αναφέρεται στον τότε προϊστάμενο της υπηρεσίας δόμησης). Αυτός άμεσα με παρέπεμψε στον κ. (σ.σ.: αναφέρεται στον Μ.Γ., κατηγορούμενο υπάλληλο). Εκείνος όταν με αντίκρισε μου ζήτησε λίγο χρόνο.[…] Ηρθε με τον συνάδελφό και με οδήγησε στο γραφείο του. […] Μου είπε “έχουμε να συζητήσουμε πολλά”. […] Κατά την είσοδό μας στο γραφείο πρόσεξα ότι ο υπάλληλος που καθόταν στο διπλανό γραφείο σηκώθηκε και βγήκε από την αίθουσα. […] Αφού ο Μ.Γ. τακτοποιούσε κάποιους φακέλους από το γραφείο του, πήρε στα χέρια του έναν φάκελο μπεζ χρώματος. Τον άνοιξε και μου έδειξε κάτι υπολογισμούς που είχε κάνει στην

αριστερή εσωτερική σελίδα του φακέλου με μολύβι, μου είπε επί λέξει “τι θα γίνει; Θα προχωρήσουμε την υπόθεση ή θα τα καλύψουμε όλα;”, εγώ του απάντησα “τι εννοείς;” Και αυτός παρουσία των ατόμων που προαναφέρω μου απάντησε “…επειδή έχεις κι εσύ κάποιες αυθαιρεσίες, καλό είναι να σταματήσουν όλα εδώ…”».

Δύο μέρες αργότερα, στις 4 Μαρτίου 2023, ο πρώην αξιωματικός της ΕΛΑΣ επισκέφθηκε ξανά το γραφείο του προϊσταμένου «με γραπτή καταγγελία για τις δικές του ενέργειες», ζητώντας «την εξαίρεση και αντικατάσταση των υπαλλήλων». Μάλιστα, καθώς έβλεπε να καταστρατηγείται ο νόμος από δημόσιους λειτουργούς, προέβη και σε μια πλήρως εμπεριστατωμένη καταγγελία σε αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΛΑΣ, όπως η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων και η Οικονομική Αστυνομία.

Στο σημείο αυτό να σημειωθεί πως ο τότε προϊστάμενος της υπηρεσίας δόμησης, παρότι αναφέρεται επαναλαμβανόμενα σε διαλόγους μεταξύ των κατηγορουμένων της υπόθεσης, μέχρι στιγμής φαίνεται να είναι εκτός κάδρου. Μάλιστα, μόλις λίγες μέρες πριν ξεκινήσει την έρευνά της η ΕΛΑΣ, μετακινήθηκε με εντολή δημάρχου σε άλλη δημοτική υπηρεσία. 

Οι αναρμόδιοι αδιάφθοροι της ΕΛΑΣ

Δύο εβδομάδες μετά την καταγγελία του (29/6/2023) στους αδιάφθορους, στις 14 Ιουλίου, ο υποστράτηγος ε.α. της ΕΛΑΣ Δ. Δημητρακόπουλος αναζήτησε ενημέρωση για την εξέλιξη της έρευνας. Με αρκετή αργοπορία, στις 16 Αυγούστου εντέλει, με έγγραφο το οποίο υπογράφει ο τότε επικεφαλής της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων, νυν αντιστράτηγος της ΕΛΑΣ Παναγιώτης Πούπουζας, αναφέρεται ότι οι αδιάφθοροι είναι αναρμόδιοι για όσα καταγγέλλονται και με εντολή της «Εποπτεύουσας την Υπηρεσία Αντεισαγγελέα Εφετών Αθηνών Μπότσα Θεοδώρας» η υπόθεση διαβιβάζεται στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Ρόδου. Κατά την εκτίμηση του υποστράτηγου ε.α., αυτό έγινε με σκοπό η καταγγελία του να «βαλτώσει» στο γραφείο της Εισαγγελίας.

Για τον ίδιο, η απαξίωση της καταγγελίας του από την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων βασίζεται στις σχέσεις στελεχών των αδιάφθορων με «υψηλά» ιστάμενα πρόσωπα στην τοπική ανθρωπογεωγραφία του νησιού. Σε ένορκη κατάθεσή του στις 12 Φεβρουαρίου 2024 ο Δ. Δημητρακόπουλος αναφέρει: «Ο Διοικητής της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων υποστράτηγος Παναγιώτης Πούπουζας είναι στενός συγγενής του προϊσταμένου ΕΦΚΑ Ρόδου Νικολάου Πούπουζα, ο οποίος είναι στενός φίλος και συνεργάτης του πρώην Δημάρχου Ρόδου Αντώνη Καμπουράκη καθώς και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του, που δεν κατάφερε να εκλεγεί».

«Να ενημερωθώ σχετικώς»

Τέσσερις μήνες μετά την κατάθεση του πρώην αξιωματικού της ΕΛΑΣ στην πταισματοδίκη Ρόδου εμφανίζεται σαν από μηχανής θεός στα γραφεία των αδιάφθορων μια ανώνυμη καταγγελία, στην οποία ο συγγραφέας φαίνεται να έχει πλήρη εικόνα του «συστήματος» στην πολεοδομία Ρόδου. Στις 16 Ιουνίου, όπως αναφέρει το διαβιβαστικό της ΕΛΑΣ, ξεκινάει η έρευνα για το κύκλωμα.

Σε αυτή τη φάση λοιπόν διενεργούνται, φαινομενικά τουλάχιστον, δύο ταυτόχρονες, ανεξάρτητες έρευνες, μία από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Ρόδου και μία δεύτερη από την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛΑΣ.

Οι αδιάφθοροι από την πλευρά τους ξεκινούν μετά την έκδοση σχετικών βουλευμάτων να αίρουν το τηλεφωνικό απόρρητο εμπλεκομένων στην υπόθεση ήδη από τις 25 Ιουνίου, περίπου δέκα μέρες μετά την έναρξη της έρευνας. Από την άλλη, η έρευνα για το ίδιο σκάνδαλο που ξεκίνησε από την καταγγελία του Δ. Δημητρακόπουλου φαίνεται να «λιμνάζει» σε κάποιο συρτάρι της Εισαγγελίας Πρωτοδικών του νησιού.

Λίγο καιρό προτού «σκάσουν» οι συλλήψεις και συγκεκριμένα τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Δ. Δημητρακόπουλος απευθύνεται πάλι στην Εισαγγελία Ρόδου, καθώς έχει λάβει γνώση για ένα νέο σημαντικό στοιχείο σχετικά με τις σοβαρές καταγγελίες του. Πρόκειται για την πραγμα

τογνωμοσύνη που είχε παραγγείλει η εισαγγελία σχετικά με «αυθαιρεσίες» του κτιρίου όπου στεγάζεται το Hondos Center στο κέντρο της πόλης του νησιού και γειτνιάζει με εκείνο του απόστρατου αστυνομικού. Η πραγματογνωμοσύνη είναι καταπέλτης, αλλά η προϊσταμένη της εισαγγελίας Αιμιλία-Σοφία Μέρη φαίνεται ότι δεν έχει γνώση της υπόθεσης, η διερεύνηση της οποίας έχει ανατεθεί σε πταισματοδίκη. Ζητά λοιπόν να μάθει εάν υφίσταται σχετική δικογραφία και να ενημερωθεί η ίδια σχετικώς.

Στην επίμαχη αναφορά του ο υποστράτηγος ε.α. αναφέρεται ξανά στον νυν αντιστράτηγο της ΕΛΑΣ Π. Πούπουζα, χρεώνοντάς του την «κακομεταχείριση» της υπόθεσής του.

Οπως πιστεύει ο Δ. Δημητρακόπουλος, η διερεύνηση της δράσης του κυκλώματος κατέστη αναγκαστικά μονόδρομος όταν διέρρευσε στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων το περιεχόμενο της κατάθεσής του στην πταισματοδίκη τον Φεβρουάριο του προηγούμενου έτους. «Αυτά τα πρόσωπα που καταγγέλλω ενυπογράφως και ονομαστικώς εμπεριέχονται και στην ανώνυμη επιστολή. Δώσανε σε μια ανώνυμη επιστολή βαρύτητα και όχι στην καταγγελία τη δική μου που ήταν έναν χρόνο νωρίτερα» επισημαίνει.

Επικίνδυνο «αυθαίρετο» στο κέντρο της πόλης;

Η επίμαχη πραγματογνωμοσύνη πραγματικά προκαλεί μεγάλη ανησυχία. Επισημαίνει στην αναφορά του προς την εισαγγελέα πρωτοδικών Ρόδου ο Δ. Δημητρακόπουλος: «Οταν κατάφερα και πήρα στα χέρια μου την πραγματογνωμοσύνη τρόμαξα. Διότι λέει ότι το κτίριο (σ.σ.: αναφέρεται στο πολυώροφο κτίριο του Hondos Center) έχει σοβαρά προβλήματα και ότι μπορεί να πέσει». Τονίζει μάλιστα ότι πήγε «στην αρμόδια επιτροπή της περιφέρειας και αυτοί για λόγους σκοπιμότητας έστειλαν τον φάκελο στην Πολεοδομία Ρόδου».

Σε αυτό το σημείο όμως ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή όσον αφορά το επίμαχο κτίριο για να καταλάβουμε, πέραν της διαφθοράς κάποιων επίορκων υπαλλήλων, και την τυχόν επικινδυνότητα της δράσης τους για τη δημόσια ασφάλεια.

Ο Δ. Δημητρακόπουλος και η σύζυγός του διατηρούν κατάστημα στο κέντρο της πόλης της Ρόδου ήδη από το 2021. Στην πρώτη καταγγελία του ο ίδιος αναφέρει σχετικώς: «Κατά την εξέλιξη εργασιών ανακαίνισης διαπιστώσαμε ότι στην αυλή ιδιοκτησίας μας υπάρχει βόθρος λυμάτων, την ύπαρξη του οποίου αγνοούσαμε διότι το ακίνητό μας δεν διέθετε ως τότε τουαλέτα. […] Στον συγκεκριμένο βόθρο κατέληγαν λύματα από το διπλανό πολυώροφο κτίριο. Συγκεκριμένα από τον 4ο και τον 5ο όροφο της οικοδομής όπου υπάρχουν διαμερίσματα και γραφεία διοχετεύονταν λύματα στον βόθρο μέσω αγωγού ο οποίος είχε κατασκευαστεί στην αέρινη στήλη της ιδιοκτησίας μας».

Σε άλλο σημείο της καταγγελίας γράφει πως «επίσης διαπιστώσαμε, ότι το κτίριο αυτό, συγκεκριμένα ο ένας προτελευταίος όροφος, στηρίζεται από κολόνα από μπετόν με πέδιλο, επίσης από το ίδιο υλικό διαστάσεων 2Χ3 μέτρα τα οποία έχουν κατασκευαστεί επί της ιδιοκτησίας μας».

Στα συμπεράσματα της πραγματογνωμοσύνης αναφέρεται πλήθος παραβάσεων και αυθαιρεσιών που αναρωτιέται κανείς πώς εντέλει δόθηκε άδεια λειτουργίας στο κατάστημα της εταιρείας Hondos Center. Τονίζεται ενδεικτικά: «Στο ακίνητο πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης για την εγκατάσταση του πολυκαταστήματος Hondos Center καθ’ υπέρβαση των αδειών μικρής κλίμακας, καθόσον ο προϋπολογισμός του έργου με έκδοση άδειας μικρής κλίμακας δεν δύναται να υπερβεί το ποσό των 25.000 ευρώ […] ανά οριζόντια ή κάθετη ιδιοκτησία».

Οι επεμβάσεις που έγιναν στο κτίριο θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν σαρωτικές, καθώς φαίνεται να έγιναν αυθαίρετα η διάνοιξη πόρτας κύριας εισόδου με την κατασκευή τεσσάρων σκαλοπατιών, η επέκταση στον χώρο του ημιώροφου, η επέκταση στον χώρο του δώματος, η τοποθέτηση πινακίδας στην πρόσοψη, χωρίς την ανάλογη έγκριση από την αρμόδια υπηρεσία. Αυθαίρετη τοποθέτηση ηλεκτροπαραγωγικού ζεύγους (γεννήτρια) μεγάλου στατικού φορτίου στην οροφή του ίδιου κτιρίου, άλλης όμως ιδιοκτησίας. Και, τέλος, τα όμβρια ύδατα του κτιρίου από το πίσω μέρος καθώς και αυτά των κλιματιστικών διοχετεύονται παράνομα στο αποχετευτικό με σιωπηρή συμφωνία των υπευθύνων της ΔΕΥΑΡ.

Τις εργασίες είχε αναλάβει για λογαριασμό της εταιρείας να φέρει εις πέρας εργολάβος του νησιού, ενώ όσες προσπάθειες κι αν έκανε ο Δ. Δημητρακόπουλος, καταγγέλλοντας έκνομες πράξεις στα στελέχη της πολεοδομίας Ρόδου, έπεφτε σε τοίχο.

Παρά τη σοβαρότητα της υπόθεσης, η δικογραφία αυτή είναι ακόμα ανοιχτή. Οπως λέει ο καταγγέλλων, έχει κληθεί και έχει δώσει εξηγήσεις ως ύποπτη η υπεύθυνη του πολυκαταστήματος στη Ρόδο κι έκτοτε δεν υπάρχει καμία εξέλιξη.

«Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης»

Ο υποστράτηγος ε.α. της ΕΛΑΣ όμως δεν πτοήθηκε. Στις 3 Νοεμβρίου 2024 κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά κατά δύο φυσικών προσώπων, του Α.Γ. και του Κ.Τ. (αμφότεροι είναι πλέον κατηγορούμενοι για το κύκλωμα που «εξαρθρώθηκε» εκ των υστέρων από την ΕΛΑΣ). Ο πρώτος είναι προϊστάμενος του τμήματος ελέγχου κατασκευών της υπηρεσίας δόμησης Ρόδου και ο δεύτερος είναι αναπληρωτής διευθυντής της υπηρεσίας δόμησης Ρόδου.

Παρά τις μηνύσεις όμως κατά των στελεχών της φερόμενης ως «διεφθαρμένης» υπηρεσίας, από το τοπικό αστυνομικό τμήμα δεν προέβησαν στην αυτόφωρη διαδικασία σύλληψής τους. Βάσει του βιβλίου συμβάντων του τμήματος, γίνεται γνωστό ότι αυτό συνέβη «στο πλαίσιο τηλεφωνικής επικοινωνίας και προφορικής εντολής της Εισαγγελέα Πρωτοδικών Ρόδου κ. ΜΕΡΗ Α.Σ… και κατόπιν προφορικής εντολής της Εισαγγελίας Εφετών Δωδεκανήσου, καθώς το νησί έχει κηρυχτεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης μετά από σχετική απόφαση του Υπουργού Πολιτικής Προστασίας».

Ο Δ. Δημητρακόπουλος επισκέφθηκε την ίδια μέρα την εισαγγελέα εφετών Ρόδου, έχοντας το αντίγραφο από το βιβλίο συμβάντων του τοπικού ΑΤ. Μία ώρα μετά την αποχώρησή του από το γραφείο της, τον κάλεσαν από το ΑΤ για να του δώσουν «ορθή επανάληψη» του εγγράφου. Η αλλαγή στο ένα έγγραφο αφορά την παράλειψη της φράσης «κατόπιν προφορικής εντολής της Εισαγγελίας Εφετών». Η ορθή επανάληψη ανέφερε μόνο ότι «ενημερώθηκε σχετικά και η Εισαγγελία Εφετών».

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Π. Πούπουζας «Οι υποθέσεις μιλάνε για τα έργα μας»

Ο αντιστράτηγος της ΕΛΑΣ και νυν επιθεωρητής Νοτίου Ελλάδος Π. Πούπουζας, σε ερωτήματα του Documento σχετικά με τις επίμαχες καταγγελίες του υποστράτηγου ε.α. της ΕΛΑΣ Δ. Δημητρακόπουλου, απάντησε:

Για τη διαβίβαση της καταγγελίας Δημητρακόπουλο στην Εισαγγελία Ρόδου: «Ολες οι καταγγελίες τίθενται υπόψη του κ. εφέτη και ανάλογα το περιεχόμενο ή τις δουλεύει το Εσωτερικών ή καταλήγουν στην εισαγγελία του τόπου από όπου υποβλήθηκαν». Ακόμη ο Π. Πούπουζας επεσήμανε ότι η υπόθεση ξεκίνησε να ερευνάται επί των ημερών του, όσο ακόμα ήταν προϊστάμενος των αδιάφθορων, και πως «οι υποθέσεις μιλάνε για τα έργα μας».

Για τις αιτιάσεις Δημητρακόπουλου περί συγκεκριμένου προσώπου με το οποίο έχει συγγένεια και έπαιξε ρόλο στο να μην ασχοληθεί σοβαρά με την καταγγελία του υποστράτηγου ε.α., ο Π. Πούπουζας ήταν κατηγορηματικός: «Δεν είναι συγγενής μου, καταγόμαστε από την ίδια πόλη και τον έχω δει μία φορά…».

Τα κοινά πρόσωπα στις δύο δικογραφίες

Τέσσερα κοινά πρόσωπα έχουν οι δύο δικογραφίες που έχουν σχηματιστεί για το κύκλωμα διαφθοράς στην πολεοδομία Ρόδου. Οι τρεις μάλιστα είναι πλέον κατηγορούμενοι ενώ ο τέταρτος, ο Γ.Π. (πρώην διευθυντής της υπηρεσίας δόμησης Ρόδου), αν και ερευνήθηκε δεν κατέστη κατηγορούμενος. Και τους τέσσερις είχε ήδη καταγγείλει έναν χρόνο πριν ο Δ. Δημητρακόπουλος, ο οποίος τώρα δικαιώνεται, χωρίς όμως να υποστούν το παραμικρό μέχρι που τελικά η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων αποφάσισε να ερευνήσει την υπόθεση. Ακόμα και για τον Γ.Π. που είναι εκτός λίστας κατηγορουμένων αναφέρεται στο διαβιβαστικό: «Φαίνεται να συντηρούσε ένα σύστημα παραγωγής έντυπων οικοδομικών αδειών, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις δεν ήταν καν εγγεγραμμένες στα Βιβλία της Υπηρεσίας, όπως επίσης αιτήσεις έκδοσης προεγκρίσεων οικοδομικών αδειών και βεβαιώσεων όρων δόμησης».

Οι τρεις που εμπλέκονται και στη δικογραφία που έχει σχηματιστεί από τις καταγγελίες Δημητρακόπουλου και στην πρόσφατη μεγάλη δικογραφία είναι οι:

Α.Γ., προϊστάμενος τμήματος ελέγχου κατασκευών της υπηρεσίας δόμησης Ρόδου.

Κ.Τ., αναπληρωτής διευθυντής της υπηρεσίας.

Ε.Γ., υπάλληλος της υπηρεσίας δόμησης.+

Γιάννης Τσακαρισιάνος

Πηγή: => documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: Το κύκλωμα στην Πολεοδομία και η «από… κάλυψη» του από την ΕΛΑΣ

 

Σοκαριστική είναι η αποκάλυψη του Documento που κυκλοφορεί αύριο. Σύμφωνα με έγγραφα στοιχεία αποδεικνύεται ότι η ΕΛΑΣ και η Εισαγγελία Ρόδου γνώριζαν για το φερόμενο ως κύκλωμα της Πολεοδομίας του νησιού, ένα χρόνο πριν η «ανώνυμη» καταγγελία φτάσει στους «Αδιάφθορους» της ΕΛΑΣ, και αφήναν τη φερόμενη ως εγκληματική οργάνωση να συνεχίζει να δρα, ανενόχλητη. 

Ένα χρόνο πριν ξεκινήσουν οι «Αδιάφθοροι» της ΕΛΑΣ να ερευνούν την εγκληματική δράση του φερόμενου κυκλώματος της Πολεοδομίας Ρόδου, η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, η Οικονομική Αστυνομία, το Ηλεκτρονικό Έγκλημα αλλά και η Εισαγγελία πρωτοδικών του νησιού, είχαν λάβει σαφή γνώση και πληροφόρηση για το τι συμβαίνει στο νησί. 

Στις 29 Ιουνίου 2023 συγκεκριμένα, αρκετά πριν φτάσει η «ανώνυμη» καταγγελία στα γραφεία των «Αδιάφθορων», ο Υποστράτηγος ε.α. της ΕΛΑΣ, Δημήτρης Δημητρακόπουλος, με αφορμή μια προσωπική του υπόθεση, που καταδείκνυε ότι δρούσε κύκλωμα στην Πολεοδομία είχε στείλει στις υπηρεσίες της αστυνομίας μια επώνυμη καταγγελία, στην οποία διηγείτο πως πρόσωπα τα οποία σήμερα κατηγορούνται ως μέλη της φερόμενης εγκληματικής οργάνωσης της Πολεοδομίας Ρόδου, για τα «μάτια» του Hondos Center «έπνιγαν» τις δικές του πολύ σοβαρές καταγγελίες στην τοπική Πολεοδομία. 

Οι χειρισμοί όμως των «αδιάφθορων» της ΕΛΑΣ κατάφεραν να κρατήσουν την υπόθεση μέχρι και σήμερα στο συρτάρι της Εισαγγελίας Ρόδου.

Πώς έγινε αυτό;

Λίγες μέρες μετά την καταγγελία του ο Δημητρακόπουλος απευθύνθηκε ξανά στις υπηρεσίες της ΕΛΑΣ, αναζητώντας εξηγήσεις και στις 16 Αυγούστου η απάντηση που έλαβε ήταν πως οι «αδιάφθοροι» είναι αναρμόδιοι και με εντολή της «Εποπτεύουσας την Υπηρεσία Αντεισαγγελέα Εφετών Αθηνών Μπότσα Θεοδώρα», η υπόθεση διαβιβάζεται στην Εισαγγελία πρωτοδικών του νησιού.

Την ίδια δυστυχώς αντιμετώπιση είχε ο Υποστράτηγος και δύο χρόνια μετά την πρώτη του καταγγελία, όταν λίγες μέρες πριν, στις 27 Μαρτίου, μετά και τον ντόρο που έκανε η αποκάλυψη της υπόθεσης της φερόμενης ως εγκληματικής οργάνωσης ζήτησε από τον Ανακριτή να εξεταστεί και να προσκομίσει έγγραφα και στοιχεία σχετικά με τον τρόπο δράσης του κυκλώματος, εκείνος δεν δέχτηκε καν την αίτησή του. 

Η μαφία της Ρόδου – Αυτή την Κυριακή στο Documento 

Διαβάστε Περισσότερα »

Σημίτης, το «μακέτο» της διαπλοκής - Του Κ. Βαξεβάνη

Τον Κώστα Σημίτη, αναμφίβολα θα τον κρίνει η Ιστορία, όπως λέγεται μάλλον εκ του πονηρού αυτές τις μέρες, αλλά τον πρώτο λόγο έχουν αυτοί τους οποίους εξαπάτησε. Το προφίλ του Δωρικού πανεπιστημιακού και σοβαρού πολιτικού που φιλοτεχνείται στη μετά θάνατο αποτίμηση της προσωπικότητάς του, είναι μια ακόμη απόδειξη ότι στάθηκε στη σωστή (για τη διαπλοκή) πλευρά της Ιστορίας.   

 

 

Φυσικά, για τον πρώην πρωθυπουργό έχει κάθε δικαίωμα να πενθεί, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος όχι μόνο έκανε την καριέρα του ως «ρουσφέτι Σημίτη στην Εθνική Τράπεζα», αλλά τον αντέγραψε στα βασικά στοιχεία της πολιτικής του. Ο Μητσοτακισμός δεν είναι τίποτα άλλο από τον Σημιτισμό με άλλα, πιο ακραία μέσα. 

Ένα κοινό στοιχείο που επίσης εντοπίζεται σε Σημίτη και Μητσοτάκη, είναι ότι και οι δύο, κατάφεραν να αποκρύψουν σοβαρά ελλείμματα στην κοινωνική και πολιτική τους συμπεριφορά, επιστρατεύοντας μισθοφορικούς στρατούς από δημοσιογράφους και δημοσκόπους. Ο Κώστας Σημίτης δημιούργησε την εικόνα του «καταλληλότερου» και γνώστη, χρησιμοποιώντας τη διακομματική βάση των εργολάβων, της ληστρικής τεχνοκρατίας και της μιντιακής συνενοχής. Διαπέρασε τους κομματικούς χώρους, παρουσιάζοντας τις στενές σχέσεις της διαπλοκής ως σταθερότητα, ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό.

Στον αντίποδα του «λαϊκισμού του Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ», κατασκευάστηκε μια στυγνή τεχνοκρατία που υπηρετούσε τις ελίτ προσφέροντας για λαϊκή κατανάλωση μοτίβα ευωχίας και εθνικής υπερηφάνειας. Οι υπερκοστολογήσεις των εθνικών εργολάβων, μέσα από τα αφηγήματα του Μέσων Ενημέρωσης που ανήκαν και αυτά σε εργολάβους, εμφανίζονταν ως η επιτυχία ενός έθνους υπό συνεχή ανάπτυξη. Η συμπόρευση του Σημίτη με τα μιντιακά φαινόμενα του Πέτρου Κωστόπουλου και του Θέμου Αναστασιάδη, δεν ήταν τυχαία. Ο Σημιτισμός είχε ανάγκη να αποκοπεί η πολιτική από την κοινωνική λειτουργία της και τις βαριές απαιτήσεις και να προσχωρήσει στην ελαφρότητα του lifestyle και του νταχτιρντί, ώστε να γίνονται οι δουλειές με κοινή αποδοχή.

Ο Σημίτης δημιούργησε τη μακέτα (ή μακέτο κατ’ αυτόν) ενός Βαλκανικού Θατσερισμού με εργαλεία Porsche Cayenne, πρωϊνάδικα ξανθιάς βαφής και αέρα ΟΝΕ και Χρηματιστηρίου. Η χώρα παραδόθηκε στον νεοφιλελευθερισμό αποτιμώντας τα κέρδη λίγων και τις κομπίνες, ως ανάπτυξη. 

Επί των ημερών του Σημίτη, έγινε η μεγαλύτερη και βιαιότερη αναδιανομή εισοδήματος. Το σύνολο σχεδόν των ελληνικών οικογενειών, παραδόθηκε στην απάτη του Χρηματιστηρίου και τα χρήματα άλλαξαν χέρια μέσα σε ελάχιστους μήνες. Το Χρηματιστήριο που τον Δεκέμβρη του 1996 ήταν στις 933 μονάδες, τον Σεπτέμβριο του 1999 έφτασε στις 6.335 μονάδες, μέσα από διαδικασίες μαζικής και μελετημένης χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Οι «μέτοχοι» οδηγήθηκαν στη φάκα μέσα από συνδυασμένες ενέργειες δημοσιογράφων, της κυβέρνησης Σημίτη και απατεώνων του επιχειρείν που έγιναν ζάμπλουτοι. Αφού τέλειωσε το πάρτι και τα χρήματα άλλαξαν χέρια, όλοι μαζί κατηγόρησαν τα θύματά τους για επιπολαιότητα και προσωπική ευθύνη.

Η κυβέρνηση Σημίτη ήταν αυτή που οδήγησε τον κόσμο στην απάτη που βάφτιζε ανάπτυξη. Οι δημοσιογράφοι ντουντούκες πληρώνονταν με εσωτερική πληροφόρηση για μετοχές και οδηγούσαν το παιχνίδι εκεί που τους έλεγαν. Στις ευρωεκλογές του 1999, το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ, στην κεντρική του αφίσα , προπαγάνδιζε την ανάπτυξη και τη σταθερότητα επικαλούμενο το 1.000.000 πολιτών-μετόχων που έπαιζαν στο χρηματιστήριο. Λίγους μήνες αργότερα οι «μέτοχοι» έγιναν αμέτοχοι στις ίδιες τους τις περιουσίες. Ο Γιάννος Παπαντωνίου ως Υπουργός Οικονομικών διαβεβαίωνε ότι το ελληνικό χρηματιστήριο θα απογειωθεί ενώ ο Τραπεζίτης της Πειραιώς Μιχάλης Σάλλας, διαβεβαίωνε ότι θα φτάσει τις 7.000 μονάδες.

Την ίδια περίοδο, υπήρχαν δεκάδες δημοσιεύματα που εμφάνιζαν τον Λαναρά της χρεοκοπημένης ΚΛΩΝΑΤΕΞ να αγοράζει την ιταλική Benetton αλλά και την Timberland ώστε να σπρώξουν τα θύματα να αγοράσουν μετοχές. Διάφορες εταιρείες με έδρα την Άνω Κωλοπετεινίτσα ή το Κάτω Δριμίκλαδο, έμπαιναν στο χρηματιστήριο με τις μετοχές τους σε τιμές μετοχής Αεροναυπηγικής εταιρείας. Χάρη στον Σημίτη το λαμόγιο του διπλανού χωριού είχε γίνει παίκτης της ανάπτυξης και ο πολίτης εύκολο θύμα.

Τα ίδια έγιναν χάρη του Σημίτη και με τις Τράπεζες. Έπρεπε και αυτές να πιστοποιούν την ευμάρεια. Η Αγροτική Τράπεζα διαφήμιζε διακοποδάνεια για να «πιεις καφέ στο Empire State” ενώ τα τηλέφωνα χτυπούσαν συνεχώς για να πάρεις δάνειο που δεν χρειαζόσουν. Φυσικά κάτω από τη λαϊκή απαίτηση για ένα δάνειο, υπήρχαν τα θαλασσοδάνεια των ημέτερων.

Ένα τεράστιο δίκτυο διαφθοράς, απενοχοποιημένο στο όνομα της ανάπτυξης, απλώθηκε σε όλη την οικονομική και κοινωνική ζωή. Δεν υπήρξε κρατική σύμβαση για οπλικά συστήματα, κατασκευαστικά έργα, προμήθειες ηλεκτρονικών συστημάτων που να μην έζεχνε διαφθορά.

Ο Σημίτης μετατράπηκε σε πρωθυπουργό που έβλεπε τις μίζες να περνούν, χωρίς φυσικά να απαντήσει ποτέ γι’ αυτό ή να κάνει την αυτοκριτική του. Ούτε όταν ομολόγησε ο στενός του συνεργάτης Θόδωρος Τσουκάτος ότι είχε χρηματιστεί για το καλό του κόμματος.

Ο ισχυρός άντρας της SIEMENS, Μιχάλης Χριστοφοράκος, είχε ομολογήσει στην Εισαγγελία του Μονάχου (προκειμένου να δικαστεί στη Γερμανία και όχι στην Ελλάδα), ότι έδινε μίζα 2% στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και τη ΝΔ για κάθε σύμβαση που υπέγραφε η SIEMENS στην Ελλάδα. Συνεργός του στην υπόθεση χρηματισμών των δύο κομμάτων ήταν ο Διονύσης Μενδρινός, φίλος του Κυριάκου και της Μαρέβας Μητσοτάκης με τον οποίο αγόρασαν όμορα οικόπεδα στην Τήνο.

Ο Σημίτης δεν μίλησε ποτέ για τα σκάνδαλα που βάραιναν την κυβέρνησή του και προστατεύτηκε γι αυτό από τους δημοσιογράφους και τα εκδοτικά συγκροτήματα. Στις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις για τον Άκη Τσοχατζόπουλο, και τους συνεργάτες του, ο Σημίτης όχι μόνο δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να δώσει εξηγήσεις, αλλά εφηύρε και το επιχείρημα «όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον Εισαγγελέα», καταργώντας έτσι κάθε έννοια δημοσιογραφικού ελέγχου και πολιτικής λογοδοσίας.

Όταν η Ελλάδα κατέρρευσε και μπήκε στην δύνη της οικονομικής κρίσης, ο Κώστας Σημίτης, όπως και οι μαθητές του όπως ο Γιάννης Στουρνάρας ή ο συνεργάτης του Βαγγέλης Βενιζέλος, σήκωσαν το χέρι και έδειξαν ως υπεύθυνα τα εξαπατημένα θύματα που τα χειραγώγησαν πουλώντας τους στατιστικά ως οικονομική σταθερότητα.

Στα εθνικά θέματα, ο Σημίτης ήταν αυτός (κατηγορήθηκε ανοιχτά από την τότε στρατιωτική ηγεσία) που γκριζάρισε περιοχές του Αιγαίου και χρέωσε την Ελλάδα με την υπόθεση Οτσαλάν. Ήταν επίσης αυτός που με παρέμβαση στη Δικαιοσύνη, έβαλε ταφόπλακα στις διεκδικήσεις των πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία.

Ακόμη και μετά τον θάνατό του, ο Κώστας Σημίτης, προστατεύεται και εμφανίζεται ως αμέτοχος και περαστικός. Κατά μία έννοια είναι απολύτως εξηγήσιμο, αφού οι ευεργετηθέντες από τη διακυβέρνησή του, πρέπει ή να τον ξεπλύνουν ή να χρεωθούν και οι ίδιοι τη διαφθορά. Προτιμούν το πρώτο.

Ο Σημίτης ωστόσο είναι απολύτως δικαιωμένος. Η κυβέρνηση του αντιπάλου του κόμματός του, όχι μόνο εφαρμόζει την πολιτική του, αλλά έχει στον πυρήνα της τους πολιτικούς που δημιούργησε ο πρώην πρωθυπουργός. Κυρίως, είναι ο πολιτικός που άλλαξε την Ελλάδα όσο κανένας. Την έκανε θεατή του δράματός της.

Κώστας Βαξεβάνης  => documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Βαξεβάνης: Ο,τι πάρετε 2 ευρώ

 

Ποιος να το ’λεγε! Τα κόµµατα µοιάζουν περισσότερο µε µικροµάγαζα όπου µπορείς να αγοράσεις οτιδήποτε µε 2 ευρώ παρά µε τις στιβαρές πολιτικές ενώσεις που συντάσσονταν γύρω από κοινούς σκοπούς. Ο «πελάτης» σήµερα µπορεί να καταβάλει περί τα 3 ευρώ για να επιλέξει αρχηγό στο ΠΑΣΟΚ ή 2 ευρώ και να ψηφίσει ποιον θέλει για πρόεδρο στον ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά, µε ένα έξοδο παραπάνω µπορεί να επιλέξει αρχηγό σε ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Ν∆ ταυτόχρονα. 

Σύµφωνα µε τα κόµµατα, η φτηνή τιµολόγηση της πολιτικής συµµετοχής για εκλογή προέδρου, χωρίς άλλα κριτήρια, δεν είναι παρά ένα βήµα προς την άµεση δηµοκρατία. Το επιχείρηµα αυτό ωστόσο δεν συµβαδίζει µε τον ίδιο τον ορισµό του κόµµατος. Τα κόµµατα είναι οµάδες που οργανώνονται κάτω από κοινές ιδέες, δράσεις και λειτουργίες µε σκοπό να πάρουν την εξουσία. Οπως αντιλαµβάνεται εύκολα κάποιος, ο ψηφοφόρος «είδα φως και µπήκα για να ψηφίσω» ή ο περιφερόµενος σε όλα τα εκλογικά κέντρα των κοµµάτων δεν επιβεβαιώνει ούτε το πρότυπο του ανθρώπου που ανησυχεί πολιτικά ούτε του «αµεσοδηµοκράτη». Η άµεση δηµοκρατία, αν µπορούσε να υπάρξει στις σηµερινές συνθήκες, σίγουρα δεν έχει ως εικόνα τον πολιτικό χυλό που ρέει για να καλύπτει τρύπες σε προαποφασισµένες επιλογές. 

Το 2004 ο Γιώργος Παπανδρέου προχώρησε στην εκλογή προέδρου του ΠΑΣΟΚ από τη βάση. Για πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ µπορούσε να ψηφίσει οποιοσδήποτε, χωρίς αυστηρές προϋποθέσεις περί επί χρόνια κοµµατικού µέλους. Αν πλήρωνες για να γίνεις µέλος εκείνη τη στιγµή, µπορούσες και να ψηφίσεις. 

Το µέτρο της άµεσης εκλογής διαφηµίστηκε ως βήµα προς τη δηµοκρατία και τον σεβασµό της άποψης του απλού πολίτη. Ως απόδειξη δε της αποδοχής του µέτρου είχε εµφανιστεί ότι ψήφισαν για πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ περί το 1 εκατοµµύριο πολίτες-αυτοµάτως µέλη. Αν και ο αριθµός «1 εκατοµµύριο» αµφισβητήθηκε έντονα, αυτό είχε µικρή σηµασία. Η ουσία ήταν ότι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσωπα είχαν παρέµβει στην εκλογή προέδρου στο κόµµα και πολλοί από αυτούς δεν ψήφισαν καν ΠΑΣΟΚ στις βουλευτικές εκλογές.

Σήµερα το «αµεσοδηµοκρατικό µέτρο» που ακολούθησαν η Ν∆ αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ φαντάζει ως απόδειξη ευτελισµού της κοµµατικής και δηµοκρατικής λειτουργίας. Στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ, για παράδειγµα, οργανωµένες οµάδες που έχουν κινητοποιηθεί από αντίπαλα κόµµατα µπορούν να επιβάλουν τον αρχηγό της αρεσκείας τους πληρώνοντας 3 ευρώ. ∆εν υπάρχει καµία προϋπόθεση οι εκλογείς να είναι αποδεδειγµένα κοµµατικά µέλη στο παρελθόν και εξαιτίας αυτού µπορεί ένα κόµµα να καταληφθεί µε γιουρούσι από µέλη-οπαδούς άλλου κόµµατος.

Στις προηγούµενες εκλογές για την ανάδειξη προέδρου στο ΠΑΣΟΚ υπήρξαν πολλές καταγγελίες ότι η Ν∆ κατηύθυνε ψηφοφόρους της για να ανεβάσει τα ποσοστά του υποψηφίου-εκλεκτού του Μητσοτάκη στο ΠΑΣΟΚ. Στις 19 Σεπτεµβρίου 2024 η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία δεν λέει τίποτε τυχαία και άστοχα, δήλωσε: «Υπάρχει ένας υποψήφιος που αν εκλεγεί, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κάνει πάρτι».

Στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ είναι στοιχείο της εσωκοµµατικής αντιπαράθεσης ότι η Αννα ∆ιαµαντοπούλου αποτελεί βραχίονα της Ν∆ στο κόµµα και δεν έχει καµία σχέση µε το ΠΑΣΟΚ. Στις δε δηµοσκοπήσεις περί των εσωκοµµατικών του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ δηλωµένοι ψηφοφόροι των άλλων κοµµάτων βεβαιώνουν ότι θα προσέλθουν στις εκλογές για να ορίσουν την πορεία των ξένων γι’ αυτούς κοµµάτων. Ξένοι σε ξένο κόµµα.

Η άµεση δηµοκρατία, που διαφηµίζεται ως νεοκοµµατική κατάκτηση απέναντι στη γραφειοκρατία, στην πραγµατικότητα είναι νόθευση της πραγµατικής βούλησης και παραχάραξη της πολιτικής λειτουργίας. Τα κόµµατα δεν τα ορίζουν πλέον οι ιδέες ούτε τα προσανατολίζουν οι πολιτικά ενεργοί και ενδιαφερόµενοι αλλά οι τυχάρπαστοι, οι περαστικοί και εκείνοι που ψήφισαν για να τα στρέψουν εκεί που θέλουν.

Την εποχή του Ψυχρού Πολέµου έχουν καταγραφεί εκατοντάδες επιχειρήσεις µυστικών υπηρεσιών για να χειραγωγήσουν τα κόµµατα και να τα στρέψουν προς τις επιθυµητές πολιτικές θέσεις. Η πιο γνωστή επιχείρηση είναι αυτή του Μάρκους Βολφ, αρχηγού της διαβόητης ανατολικογερµανικής Στάζι, ο οποίος τοποθέτησε πράκτορά του ως σύµβουλο του ∆υτικογερµανού καγκελάριου Βίλι Μπραντ και µπορούσε να τον χειραγωγεί για να παίρνει αποφάσεις υπέρ του ανατολικού µπλοκ.

Σήµερα δεν απαιτούνται τόσο παρακινδυνευµένες και σε βάθος χρόνου επιχειρήσεις. Τα πράγµατα είναι πολύ απλά, αλλά παραµένουν επικίνδυνα. Τα κόµµατα µπορούν να µετατραπούν σε offshore σχήµατα που η µόνη σχέση την οποία έχουν µε την πολιτική είναι ότι απλώς την επικαλούνται. Οι επιχειρηµατίες θα µπορούν να επιβάλουν πολιτικές και πολιτικούς όχι µε την παλιά έννοια των επιλογών που κάνουν και διαφηµίζουν από τα µέσα ενηµέρωσης. Θα µπορούν να οργανώσουν επιχειρήσεις τοποθέτησης αρχηγού κινητοποιώντας οµάδες από κόµµατα που ελέγχουν. Οργανωµένοι και κατευθυνόµενοι ψηφοφόροι θα παίρνουν εντολή να ψηφίσουν συγκεκριµένο υποψήφιο, που θα είναι ο υποψήφιος µε τον οποίο οι επιχειρηµατίες έχουν κάνει συµφωνία να τους εξυπηρετήσει.

Είναι πολύ απλό για τον κοµµατικό µηχανισµό της Ν∆ να κινηθεί για να επιλέξει, για παράδειγµα, τον χειρότερο υποψήφιο πρόεδρο για το ΠΑΣΟΚ ώστε να εξασφαλίσει την πιο βολική αντιπολίτευση. Σε µια πιο επιθετική κίνηση, µπορεί επίσης να τοποθετήσει αρχηγό franchise για να εξασφαλίσει παράρτηµα της Ν∆.

Ακόµη όµως κι αν υποθέσουµε ότι κανένα κόµµα δεν θα µπει στον πειρασµό να εποικίσει την απέναντι όχθη της πολιτικής και να στήσει το πολιτικό παιχνίδι σε ένα άλλο κόµµα, η κατάσταση παραµένει προβληµατική.

Αυτό που εµφανίζεται ως άµεση, καθαρή δηµοκρατία, ουσιαστικά είναι η παραχώρηση δικαιώµατος σε γυρολόγους να καθορίσουν τα της πολιτικής. Η έννοια της κοινής δράσης πάνω στη βάση κοινών προβληµατισµών και θέσεων, του κόµµατος δηλαδή, εκφυλίζεται σε πανηγύρι γύρω από τις κάλπες. Νικητής µπορεί να είναι οι µεθοδεύσεις, οι συνωµοσίες, οι τακτικισµοί, αλλά σίγουρα όχι η πολιτική.

Η κρίση που περνούν τα κόµµατα δεν λύνεται µε εφευρέσεις που αναιρούν τα ίδια τα κόµµατα. Η επανίδρυση των κοµµάτων, ο εκσυγχρονισµός της κοµµατικής λειτουργίας ώστε να γίνει συµβατή µε την ψηφιακή λειτουργία είναι άλλο θέµα και άλλο ζήτηµα είναι να εκπέσουν σε ριάλιτι στο οποίο θα µπορείς να πάρεις µέρος µε 2-3 ευρώ για να ψηφίσεις ποιοι θα αποχωρήσουν.

Τα κόµµατα πρέπει να αντιληφθούν εγκαίρως τον κίνδυνο που ελλοχεύει και να θέσουν τις προϋποθέσεις (χρονική παρουσία στο κόµµα ή ενεργή δράση) ώστε να διαφυλαχθεί η δηµοκρατία στο εσωτερικό τους. ∆ιαφορετικά, πάµε σε κόµµατα «ό,τι πάρετε 2 ευρώ».

Κώστας Βαξεβάνης

Διαβάστε επίσης => ΕΔΩ

Έφυγε από τη ζωή ο Μίμης Πλέσσας

Ξυπόλυτη ξανά η Ελλάδα στα αγκάθια του χρέους – Βοούν τα «καμπανάκια» για την ελληνική οικονομία

Μητσοτάκης από Ρηγίλλης: Κάποιοι θέλουν μία «μικρή, συμπλεγματική» παράταξη- Αιχμές μέσω… «απόδοσης τιμών» σε Καρμανλή – Σαμαρά

Μήνυμα ενότητας από Καρυστιανού: «Νίκο, Σοφία, Δημήτρη, Μάρθα… πονάμε το ίδιο»

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρώτοι και με διαφθορά

 

Η Ελλάδα είναι χώρα όπου δεν αντιµετωπίζεται η διαφθορά, έχει αδύναµη οικονοµία και υψηλό χρέος. Το συµπέρασµα αυτήν τη φορά δεν διατυπώνεται από τον γράφοντα. Αποτελεί αξιολόγηση του οίκου Moody’s, ο οποίος είναι υπεράνω κάθε υποψίας για σχέσεις µε το Documento. Λόγω αυτού δε του συµπεράσµατος η Ελλάδα δεν θα πάρει επενδυτική βαθµίδα, όπως διαβεβαίωνε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος µάλιστα την ταύτιζε µε την επιτυχία της πολιτικής του. Εµπειρικά µιλώντας, όταν ένας τέτοιος οίκος χαρακτηρίζει µια χώρα συνήθως επακολουθούν δηµοσιεύµατα που επιβεβαιώνουν τον χαρακτηρισµό και αποδίδουν αξιοπιστία και ισχύ στον οίκο. Οπότε, από τη στιγµή που τα του οίκου έγιναν εν δήµω, ο Μητσοτάκης δεν θα απολογείται µόνο για την αναξιοπιστία του και τις ψευδείς διαβεβαιώσεις περί βαθµίδας, αλλά πιθανόν να βρεθεί σε κλοιό διεθνών δηµοσιευµάτων για τη διαφθορά και την ανεπάρκεια της ελληνικής οικονοµίας. 

Η διαφθορά φυσικά δεν είναι µόνο ελληνική υπόθεση. Η εξουσία γενικά είναι ταυτισµένη µε πράξεις διαφθοράς και η Ευρωπαϊκή Ενωση κατά καιρούς δίνει µαθήµατα στο πώς µπορούν οι πράξεις διαφθοράς να περάσουν µέσα από νοµοθετήµατα και πολιτικούς ευφηµισµούς περί πράσινης ανάπτυξης, προστασίας των πολιτών και χαµόγελα Φον ντερ Λάιεν.

Στην Ελλάδα ωστόσο η διαφθορά παρουσιάζει ιδιοµορφίες. Προέρχεται και συντηρείται από την κορυφή του πολιτικού συστήµατος και επιτυγχάνει την κανονικοποίησή της µε την οριζόντια διάχυση. Ο πολίτης που µαθαίνει να λειτουργεί µε τη µικροδιαφθορά είναι έτοιµος να κατανοήσει και να δικαιολογήσει τη διαφθορά στο µεγάλο τραπέζι από το οποίο συλλέγει κι αυτός ψίχουλα. Η ιστορική ρήση του Θόδωρου Πάγκαλου «µαζί τα φάγαµε» ήταν η έκφραση αυτής της πραγµατικότητας της καλλιεργηµένης συνενοχής.

Για να λειτουργεί το σύστηµα της διαφθοράς µε ασφάλεια απαιτείται ∆ικαιοσύνη που θα είναι ακίνδυνη για το ίδιο. Και αν, παρά τους σχεδιασµούς, υπάρχει πιθανότητα να αποκαλυφθεί και να τιµωρηθεί κάποιος διεφθαρµένος, τότε γίνονται νόµοι αµνήστευσης.

Σε ένα κράτος που δεν (θέλει να) λειτουργεί µε κανόνες η διαφθορά είναι ο µοναδικός τρόπος επιβίωσης. Σκεφτείτε έναν ιδιοκτήτη εστιατορίου που απειλείται και εκβιάζεται συνεχώς και απευθύνεται στην αστυνοµία για να βρει το δίκιο του. Αφού αποτύχει, θα προσλάβει µπράβους για να διαµορφώσει τους κανόνες λειτουργίας και την επιβίωσή του. Ο πολίτης σήµερα αντιλαµβάνεται την αποδοχή του µαφιόζικου κράτους ως µοναδικό τρόπο για να επιβιώσει. Η διαφθορά µπορεί να ενοχλεί τον καθένα, όπως ο µπράβος στην πόρτα του µαγαζιού, αλλά όταν δεν υπάρχει ελπίδα για να αλλάξει η κατάσταση η συνύπαρξη µε τη µαφία απλώς διαµορφώνει τους κανόνες.

Σε ένα από τα πρώτα άρθρα µετά την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ επέµενα ότι το στοίχηµα της κυβέρνησης και του Αλέξη Τσίπρα δεν ήταν η πάλη µε τα µνηµόνια αλλά η πάταξη της διαφθοράς, η οποία δεν είναι µόνο πολιτικός και ηθικός εκµαυλισµός αλλά µαύρη τρύπα για την οικονοµία. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να χτυπήσει τη διαφθορά όχι µόνο για λόγους αρχής, αλλά γιατί όσο λειτουργεί η διαφθορά στο δηµόσιο, στα νοσοκοµεία, στις τράπεζες, τις κατασκευές και τις εργολαβίες, όσος πλούτος κι αν παραχθεί, όσο χρήµα κι αν εξασφαλιστεί από τα κοινοτικά ταµεία, θα πέσει στη µεγάλη τρύπα της διαφθοράς. Από εκεί θα καταλήξει στις τσέπες ελάχιστων, οι οποίοι θα επιστρέψουν κάποια χρήµατα στους πολιτικούς τους ευεργέτες για να συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος της επικράτησής τους. Αγκαλιά µε τη διαφθορά πάντα.

Η Ν∆ και το ΠΑΣΟΚ υπήρξαν τα ιστορικά κόµµατα της διαφθοράς (εξοπλισµοί, σκάνδαλο Siemens, εθνικοί εργολάβοι, τραπεζίτες µε κοφτερούς κυνόδοντες) και ακόµη και την εποχή των µνηµονίων υπέγραψαν «συµβόλαια» διαφθοράς, εµφανίζοντάς τα δήθεν ως απαιτήσεις των δανειστών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία επιδεικνύοντας το ηθικό του πλεονέκτηµα, αλλά άφησε αλώβητες τις δοµές της διαφθοράς. Ακόµη κι αν υποθέσουµε (και έτσι είναι) ότι δεν είχε τα µέσα ενηµέρωσης για να γνωστοποιήσει στον κόσµο όσα διαδραµατίζονταν, ωστόσο είχε µαζί του –και δεν το χρησιµοποίησε– ένα µεγάλο ποσοστό της κοινωνίας που ήθελε να αλλάξουν όλα. Το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγµα είναι το σκάνδαλο της Novartis. Υπήρχαν οι αποδείξεις για διαφθορά δισεκατοµµυρίων που αφορούσε γιατρούς και πολιτικούς, αλλά αντί να το καταδείξει στον κόσµο, να τον κατεβάσει στον δρόµο µε αιτήµατα κατά της διαφθοράς δηµιουργώντας ένα µεγάλο κίνηµα, έµεινε σε ένα ρόλο απολογίας για όσα έλεγαν τα διεφθαρµένα κόµµατα που επί της διακυβέρνησής τους εξελίχθηκε το σκάνδαλο. Σαν να µην έφτανε αυτό, υπήρχαν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που χαρακτήριζαν ανοιχτά το σκάνδαλο διαφθοράς σκανδαλολογία και υπουργοί που έβλεπαν στο χτύπηµα της Novartis την επικινδυνότητα να αποκαλυφθούν οι δικές τους σχέσεις µε φαρµακευτικές.

Το αποτέλεσµα είναι γνωστό. Η Novartis πλήρωσε στις ΗΠΑ για το σκάνδαλο, οι µάρτυρες που τους βάφτισαν κουκουλοφόρους ήταν πλήρως αξιόπιστοι και µοιράστηκαν περί τα 30 εκατοµµύρια ως bonus, ενώ ο άλλος µάρτυρας που κατήγγειλε δήθεν ότι η υπόθεση ήταν µια σκευωρία στην οποία τον έβαλαν να πάρει µέρος καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης ως ψευδοµηνυτής. Οι εισαγγελείς που έκαναν τη δουλειά τους σύρθηκαν στο ειδικό δικαστήριο, ενώ µε την ίδια µεθοδευµένη δικαστική διαδικασία επιχείρησαν να βάλουν φυλακή την αφεντιά µου και άλλους δηµοσιογράφους.

Και µόνο η υπόθεση της Novartis αποκαλύπτει την αδυναµία, την ανικανότητα, ενδεχοµένως και τη συµπόρευση µερίδας αξιωµατούχων του ΣΥΡΙΖΑ µε το σύστηµα διαφθοράς (η Ιστορία αναµφίβολα θα αποδείξει) την εποχή που αποδεδειγµένα είχε µαζί του το 32% των ψηφοφόρων.

Ούτε νοµοθετικά ο ΣΥΡΙΖΑ δηµιούργησε τις προϋποθέσεις για να χτυπηθεί η διαφθορά. ∆εν υπήρξε καµία νοµοθετική τοµή που να αφορά το χτύπηµα των διεφθαρµένων και των µεθόδων τους. Τίµιοι δικαστές ένιωσαν ότι δεν είχαν καµία προστασία και, όπως οµολογούν σήµερα, διαισθάνονταν τότε ότι όποιος βγει µπροστά απλώς θα µείνει µόνος του. ∆εν υπήρχε καµιά πολιτική εγγύηση για κάθαρση.

Αντί για χτύπηµα της διαφθοράς, ο υπουργός ∆ικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ µε τους Ποινικούς Κώδικες που ψήφισε συνέβαλε στο να κλείσουν µεγάλες υποθέσεις διαφθοράς. Για παράδειγµα, στην περίπτωση της δωροδοκίας η ενεργητική δωροδοκία (αφορά αυτόν που δωροδοκεί) που ήταν κακούργηµα µετατράπηκε σε πληµµέληµα, ενώ η παθητική δωροδοκία παρέµεινε κακούργηµα. Για το ίδιο αδίκηµα υπήρξε διαφορετικός νοµικός χαρακτηρισµός, προς όφελος φυσικά του επιχειρηµατία που δωροδόκησε τον υπάλληλο. Επίσης, τα αδικήµατα της υπεξαίρεσης, της απάτης και της κλοπής µε βάση τον ίδιο Ποινικό Κώδικα διώκονταν πλέον όχι αυτεπάγγελτα αλλά κατ’ έγκληση. Επρεπε δηλαδή κάποιος να υποβάλει µήνυση εντός τριών µηνών. Με τη συγκεκριµένη νοµική πρόβλεψη τραπεζίτες και όσοι «πελάτες» εξαπάτησαν και υπεξαίρεσαν χρήµατα από τράπεζες έπρεπε να µηνύσουν τον εαυτό τους για να διωχθούν. Το έγκληµα ολοκλήρωσε ο Μητσοτάκης µε τη δική του νοµική ρύθµιση.

Η µαύρη τρύπα της διαφθοράς, γύρω από την οποία έκαναν βόλτες ο ΣΥΡΙΖΑ και τα µεγαλοστελέχη του, κατάπιε και τους ίδιους.

Φυσικά, όταν επιτρέπεις να επικρατεί κάτι κακό ως αναγκαίο, τότε το µόνο που κάνεις είναι να δείχνεις στον κόσµο ότι καλώς συµβαίνει και απλώς πρέπει να βρει αυτόν που θα το εκφράσει καλύτερα. Κι έτσι βρέθηκε ο Μητσοτάκης.

Κώστας Βαξεβάνης

Διαβάστε επίσης => ΕΔΩ

Ένταση στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ: 1-3 Νοέμβρη Συνέδριο, 24 Νοέμβρη εκλογές – Τι ισχύει με το Πόθεν Έσχες

Τι λένε συνεργάτες του Σαλμά μετά την παραπομπή στην Επιτροπή Δεοντολογίας της ΝΔ

Κοροϊδία και κλοπή με την εισφορά αλληλεγγύης – Πώς ο Μητσοτάκης παγίδευσε 550.000 συνταξιούχους

Πολάκης: Θα οργώσω όλη τη χώρα για να φέρω το μήνυμα ενός προγραμματικού λόγου για την ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ

Διαβάστε Περισσότερα »