Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2023

Το μήνυμα του Πολυτεχνείου ήταν «ενότητα» και όχι διχασμός



Τέτοιες μέρες μου έρχονται εικόνες στη μνήμη, ασπρόμαυρες με ένα αχνό πορτοκαλί. Θυμάμαι την οδό Πατησίων όπως την έβλεπα από τα παράθυρα απέναντι από το Πολυτεχνείο. 

Δεκαεπτάχρονος πιτσιρικάς, οι μέρες μας τότε ήταν γεμάτες. Σχολείο το πρωί, φροντιστήριο τρεις ώρες κάθε βράδυ, εκεί στην Κάνιγγος για τις εισαγωγικές στο Πανεπιστήμιο, εννιά ώρες τη βδομάδα Ιταλικά και πολλά άλλα. 

Νέοι, διαβάζαμε συνέχεια και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τον κόσμο: Με την κατευθυνόμενη ειδησεογραφία της ΥΕΝΕΔ, με τη λογοκρισία των εφημερίδων και με ό,τι μαθαίναμε από τα σπίτια μας.

Από «αριστερό» σπίτι όπου ο πατέρας μου δεν κρατούσε το στόμα του, αν και συχνά πρόσεχε αφού εγώ ήμουν αυθόρμητος μπροστά σε ξένους. Θυμάμαι μια φορά σε ξένο σπίτι, όταν είδα το ελικόπτερο του Παττακού και μου ξέφυγε ένα «άντε να πέσει να ησυχάσουμε»!

Εκεί μπροστά στα μάτια μου, εκείνο τον Νοέμβρη έβλεπα αυτό που μέσα μου ποθούσα. Μια Ελλάδα με εκλογές, χωρίς χούντα, με Παιδεία και Ελευθερία.

Άλλοι, άλλων ηλικιών έκαναν ζυμώσεις μεταξύ τάσεων και κομμάτων αλλά για μένα ο στόχος ήταν ένας: Μια Ελλάδα ελεύθερη και δημοκρατική. 

Είναι περίεργο που οι τότε εικόνες έρχονται στο μυαλό μου είτε ασπρόμαυρες είτε πολύ αχνές.

Τα παλιά τρόλεϊ (πορτοκαλί) περνούσαν με χαμηλές ταχύτητες λόγω του κόσμου. Πάνω τους κολλούσαν τα χαρτιά με τα συνθήματα και έκαναν το γύρω της Αθήνας. Ένα είδος γιορτής. Μιας ελευθερίας πρωτόγνωρης!

Περιττό να σας πω πως η παρέα του φροντιστηρίου των 17χρονων έκανε κοπάνες τρεις μέρες.

Σε έναν κόσμο χωρίς πληροφόρηση, με σταθερά τηλέφωνα που έπρεπε να περιμένεις χρόνια για μια γραμμή και χωρίς τα κινητά με τη φωτογραφική μηχανή ενσωματωμένη, αυτά που ζούσαμε ήταν η ιστορία μπροστά στα μάτια μας. 

Αφού είμαστε πιτσιρικάδες δεν μας άφησαν να μπούμε στο Πολυτεχνείο. Δεν μείναμε άπρακτοι: Γυρίζαμε όλα τα σπίτια, όλες τις πολυκατοικίες και ζητούσαμε ό,τι τρόφιμα μπορούσαν να μας δώσουν και κεριά! Φοβόντουσαν πως θα τους κόψουν το ηλεκτρικό. Και μας έδιναν όλοι. Θυμάμαι την κυρία με το πινέλο στο χέρι -έβαφε την κουζίνα- που μας έδειχνε τα ντουλάπια της. Θυμάμαι τις σακούλες που μας γέμιζαν. Και όμως εκατοντάδες σπίτια επισκεφθήκαμε, κανείς δεν είπε «όχι»!

Γεμίζαμε σακούλες τις πηγαίναμε στην πλαϊνή πόρτα του Πολυτεχνείου και πάλι πίσω για περισσότερα.

Η τελευταία μέρα με βρήκε λίγα μέτρα μπροστά στην κεντρική πύλη όταν έφθασαν τα ασθενοφόρα με τα δακρυγόνα. Δεν είχα αίσθηση του κινδύνου.

Μια μεγάλη εξέγερση με ένα αίτημα: Την επιστροφή της Δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που ίσως δεν οραματιζόμαστε με τον ίδιο τρόπο όλοι. Σίγουρα όμως θέλαμε Δημοκρατία, Εκλογές, Υγεία, Παιδεία, Δικαιοσύνη.

Μέσα στο μυαλό μας όλοι είχαμε ένα κράτος-φίλο του πολίτη, προστάτη.

Αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί είχαν το ίδιο αίτημα. Μπορεί οι πρωτοβουλίες να ανήκαν σε συγκεκριμένες παρατάξεις αλλά ο κόσμος ήταν ενωμένος.

Βλέπετε το αίτημα για περισσότερη Δημοκρατία, μακριά από διαφθορές και διαπλοκές, πλάι στον πολίτη ένωνε τότε.

Δεν ξέρω τι έγινε όλα αυτά τα 50 χρόνια που αντί για δημοκρατικό κράτος φέραμε κουτάλες για να τρώνε οι ισχυροί, διαφθαρήκαμε και χάσαμε τα αρχικά αιτήματα.

Θα μπορούσα να καταλάβω τη διάσταση μεταξύ Δεξιού και Αριστερού αλλά τον τεμαχισμό του Δημοκρατικού λαού, όχι.

Δεν ξέρω τι μας έκαναν και χάσανε τη μπάλα και «σύντροφοι» χτυπούν «συντρόφους» χωρίς να έχουν την αίσθηση της καταστροφής του μέλλοντος που θέλουμε.

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν βλέπουμε το δάσος και βλέπουμε το δέντρο.

Δεν καταλαβαίνω γιατί η ευρύτερη Αριστερά δεν συνομιλεί.

Πολλά δεν καταλαβαίνω και δεν φταίνε μόνον «οι καιροί».

Η διαφθορά της συνείδησης, το «εγώ» που εκτόπισε το «εμείς», τα προσωπικά συμφέροντα που εκτόπισαν την ίδια την αίσθηση του συνόλου.

Γιατί, όσο και αν το παιδεύω στο μυαλό μου το Πολυτεχνείο δεν ήταν κομματικό.

Ήταν ένα αίτημα της κοινωνίας για Δημοκρατία και με το σημερινό λεξιλόγιο ένα σοβαρό κοινωνικό κράτος…

Δεν ξέρω Κώστα, που έφυγες νωρίς, τι κάναμε λάθος.

Ίσως κάποτε η κεντροαριστερά αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να υπάρχουν «εγώ» γιατί καταδικάζουν τη χώρα και τους πολίτες.

Εγώ αυτό καταλαβαίνω από το Πολυτεχνείο. Το μήνυμά του ήταν «ενότητα» και όχι διχασμός. 


Γιώργος Λοβέρδος

www.documentonews.gr


Σάββατο, Ιουνίου 10, 2017

Ακούσατε, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι…- Του Βαγγέλη Παυλίδη


Αν και “ζώο πολιτικό” (γειά σου Αριστοτέλη) είναι φορές που δυσκολεύομαι να καταλάβω κάποια πράγματα ή, χειρότερα, δεν τα καταλαβαίνω καθόλου. Διαβάζω ας πούμε τις πολιτικές θέσεις που έδωσε στην δημοσιότητα η Δημ. Συμπαράταξη. Εκεί, μέσα στ’ άλλα, υπάρχει κι ένα κάλεσμα για ενότητα προς “όλα τα πολιτικά κόμματα, τους φορείς και τα στελέχη που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροαριστεροί, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, κεντρώοι, προοδευτικοί, μεταρρυθμιστές, οικολόγοι”.
Έτσι ωραία και απλά κι εδώ είναι που μπερδεύομαι. Ψάχνω να βρώ το τι άραγε πρεσβεύει, τι προτείνει ο καθένας απ’ αυτούς, ποιές οι ομοιότητες και οι διαφορές τους, ποιά είναι τα κοινά τους σημεία και πόσα, άρα πόσο είναι δυνατόν να ενωθούν όλοι αυτοί με κάποιο θετικό αποτέλεσμα.
Τι θα πει “μεταρρυθμιστής”, τι μεταρρυθμίζει και πώς, προς ποιά κατεύθυνση απο την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά; Ποιά η διαφορά ανάμεσα σε κεντροαριστερούς και προοδευτικούς; Ποιά είναι άραγε η ιδεολογική διαφορά ανάμεσα σε σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες -όχι ιστορικά (αυτό το ξέρω) – αλλά στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα;
Όλοι αυτοί κι ιδιαίτερα τα κόμματα -άσε πια τα “στελέχη”- έχουν άραγε κάποιο μανιφέστο, κάποια διακήρυξη αρχών; Και δεν εννοώ την συνηθισμένη και επαναλαμβανόμενη θολούρα του τύπου “θέλωμεν αξιοκρατία και διαφάνεια” ή “δικαιοσύνη” ή “δημοκρατία” κ.λ.π.  Εννοώ μια συγκροτημένη ιδεολογία, ένα όραμα για το ποιά κοινωνία είναι αυτή που θέλουν κι ένα πρόγραμμα για το πώς θα την επιτύχουν..
Για παράδειγμα και μια και μιλάμε για Δημ. Συμπαράταξη, αναφέρομαι πρόχειρα στο πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ. Στην Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη διαβάζουμε πως “Αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα, όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται από τον ίδιο το Λαό της χωρίς ξένες εξαρτήσεις… όπου θα σταματήσει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο και η αποξένωσή του από το προϊόν του μόχθου του…” Κι ακόμα πως “Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, που σημαίνει το δικαίωμα, ο Ελληνικός λαός να επιλέγει ο ίδιος τη μοίρα του, όχι το δικαίωμα να επιλέγει πάτρωνα…” Τέλος, διακηρύσσει “Την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου…”
Αυτές είναι ιδεολογικές-πολιτικές θέσεις, είναι μία πυξίδα, ένα όραμα για μια άλλη κοινωνία και όχι “θέλωμεν αξιοκρατία και διαφάνεια”. Αυτό όμως ήταν το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ.


pavlidiscartoons.com - Jun 10, 2017

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More