Η απαγγελία του Γιάννη Ρίτσου στην πρώτη επέτειο του γιορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (Video)

Το παρακάτω βίντεο χαρακτηρίζει ανατριχιαστική την απαγγελία που κάνει ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος στην πρώτη συγκέντρωση που έγινε για τον γιορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. 

*

Διαβάστε Περισσότερα »

«Δυστυχία σου Ελλάς»: Το (οδυνηρά επίκαιρο) ποίημα του Γιωργου Σουρή...

Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου το 1853 ο σατιρικος ποιητής, δημοσιογράφος και εκδότης Γεώργιος Σουρής, ο οποίος αγαπήθηκε πολύ από το κοινό της εποχής του για την κοφτερή του σάτιρα που δε... λυπόταν κανέναν. 

Ίσως το πιο γνωστό από όλα τα ποιήματά του να είναι εκείνο το οποίο έγραψε το 1893, περιγράφοντας με τον δικό του τρόπο την κατάσταση στη χώρα μετά την πτώχευση της χρονιάς εκείνης. Το "Δυστυχία σου Ελλάς", όπως έγινε γνωστό, παραμένει, δυστυχώς, τρομακτικά επίκαιρο μέχρι τις μέρες μας... 

Ας θυμηθούμε τους στίχους του:

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ

σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,

ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ

καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,

νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,

ταμεῖο δίχως χρήματα

καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ

καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,

κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε

τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,

κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,

ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ

ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν

ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,

οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν

δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,

συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!

σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,

σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,

πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...

αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,

δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,

ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.

Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ

συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ

τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».

Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς

σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.

Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-

νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.

Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει

στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.

Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα; 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η απαγγελία του Γιάννη Ρίτσου στην πρώτη επέτειο του γιορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (Video)

Το παρακάτω βίντεο χαρακτηρίζει ανατριχιαστική την απαγγελία που κάνει ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος στην πρώτη συγκέντρωση που έγινε για τον γιορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

 

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ´ ακουστεί

αόρατος θίασος να περνά

με μουσικές εξαίσιες, με φωνές

την τύχη σου που ενδίδει παίζει, τα έργα σου

πού απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου

πού βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα

θρηνήσεις.

Μην θρηνείς, μην κλαίς και μην οδύρεσαι, για όλα αυτάπου κάποιοι άλλοι που δήθεν για σένα θα έπρεπε να ενδιαφέρονται, με λόγια πολλά και όμορφα, με μουσικές εξαίσιες, να σε πείσουν προσπαθούν, πως τα έργα σου πήγαν στράφι, τα όνειρα σου ήταν ψεύτικα, τα σχέδια σου τα πήρε το ρέμα και μαύρη νύχτα, της ζωής σου τον ήλιο σκοτείνιασε.

Μην θρηνήσεις, το κεφάλι μην το σκύψεις, στις μουσικές τους κλείσε τα αυτιά σου και στα λόγια τους πίστη καμιά μην δίνεις.

Της Αλεξάνδρειας το λυκόφως, την ομορφιά την Χάρι και την δύναμη που χάνονται θρηνεί, ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής, την πόλη που χάνεται, της Κοινωνίας τον χαμένο βηματισμό, τον αργόσυρτο θάνατο της, το παρελθόν το δικό του και της πόλης που ατιμώρητα οι δήθεν ειδικοί ατιμάζουν, να μην το θρηνήσουμε προτρέπει και την δικιά μας λύπη, να μην επιτρέψουμε δικιά τους χαρά να την κάνουν.

Σάν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.

πρό πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πώς

ήταν

ένα όνειρο, πώς απατήθηκε η ακοή σου,

μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.

Πέταξε μακριά τις ψευδαισθήσεις σου, μην τρέφεις κούφιες ελπίδες, ούτε για μια στιγμή μην πιστέψεις ότι αυτά που βλέπεις και ακούς, αυτά που αφουγκράζεσαι, αυτά να πιστέψεις και όχι αυτά που οι επιτήδειοι σου σερβίρουν, τα λόγια τους από καιρό καμιά σχέση με την πραγματικότητα δεν έχουν, μην πιστέψεις ότι σε γέλασαν τα αυτιά και τα μάτια σου, μην γελασθείς ότι πιθανόν να υπάρχει πισωγύρισμα, μην αφήσεις να πνιγείς σε όνειρα ψεύτικα, πιστεύεις ή δεν πιστεύεις ότι και δικές σου επιλογές έδωσαν το δικαίωμα να ανοίξει ο δρόμος της φυγής, στάσου ορθός, στάσου με θάρρος μπροστά στην σκληρή και μαύρη πραγματικότητα,

πάρε την απόφαση και αποχαιρέτα, την δικιά τους την Αλεξάνδρεια που φεύγει.

Σάν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

σάν που ταιριάζει σε πού αξιώθηκες μια τέτοια

πόλι

πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,

κι άκουσε με συγκίνησιν, άλλ´ όχι

με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,

ως τελαυταία απόλαυση τούς ήχους,

τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια πού

χάνεις.

Και αν ακόμα δεν ήσουν έτοιμος από καιρό και αν ακόμα να πιστέψεις δεν μπορούσες, πως σε αυτούς που την ζωή και την τύχη σου εμπιστεύθηκες, ότι στα βράχια θα την ρίξουν, το παρελθόν σου και τα έργα σου βράχο πίστης να τα κάνεις και σαν έτοιμος από καιρό, σε εσένα που τα καλά και όμορφα ταιριαστά πάντα ήταν πάνω σου, την πόλη την δικιά σου μέσα κράτησε και θαρραλέος από καιρό την πόλη που σου προσφέρουν, με δύναμη και πίστη, αποχαιρέτα την.

Των δειλών τα παρακάλια και παράπονα στην άκρη να τα βάλεις, τους ήχους τούς μουσικούς της δικιάς σου καρδιάς να ακούς, αυτοί τον ρυθμό και τον δρόμο να σου δείχνουν, την δικιά τους, την προσφερόμενη από αυτούς Αλεξάνδρεια αποχαιρέτα και με χαμόγελο πίστη και ελπίδα, πάλεψε και νικητής υποδέξου την δικιά σου Αλεξάνδρεια.

Παρασκευάς Γιάννης

Ρόδος 14/5/2021

ΥΓ. Ο οποιοδήποτε παραλληλισμός με πρόσωπα και καταστάσεις είναι στην διακριτική ευχέρεια του αναγνώστη.

 

Πηγή: olympia.gr - 17.5/2021

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα υπέροχο ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη για την Άνοιξη

Όλη η ομορφιά της Άνοιξης, ίσως της κάθε προσωπικής Άνοιξης του καθενός, περικλείεται στους στίχους του Μίλτου Σαχτούρη, στο ποίημα του "Αστεροσκοπείο".

Με αφορμή την έναρξη της πιο όμορφης εποχής του χρόνου, αξίζει να το θυμηθούμε και να το διαβάσουμε ξανά και ξανά.

"Διαρρῆχτες τοῦ ἥλιου

δὲν εἶδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι

δὲν ἄγγιξαν φλογισμένο στόμα

δὲν ξέρουν τί χρῶμα ἔχει ὁ οὐρανὸς.

Σὲ σκοτεινὰ δωμάτια κλεισμένοι

δὲν ξέρουν ἂν θὰ πεθάνουν

παραμονεύουν

μὲ μαῦρες μάσκες καὶ βαριὰ τηλεσκόπια

μὲ τ᾿ ἄστρα στὴν τσέπη τους βρωμισμένα μὲ ψίχουλα

μὲ τὶς πέτρες τῶν δειλῶν στὰ χέρια

παραμονεύουν σ᾿ ἄλλους πλανῆτες τὸ φῶς

Νὰ πεθάνουν

Νὰ κριθεῖ κάθε Ἄνοιξη ἀπὸ τὴ χαρά της

ἀπὸ τὸ χρῶμα του τὸ κάθε λουλούδι

ἀπὸ τὸ χάδι του τὸ κάθε χέρι

ἀπ᾿ τ᾿ ἀνατρίχιασμά του τὸ κάθε φιλὶ".



Από το koutipandoras.gr - Mar 21, 2019

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεύτερη ζωή δεν έχει…

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Νʼ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σʼ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ʽναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

«Πολύχρωμη μπουγάδα» από την Ελευθερία Τελειώνη
(εμπνευσμένο από Το Παράπονο, του Οδυσσέα Ελύτη)

Dum vivimus vivamus

μτφρ:

όσο ζούμε, ας ζήσουμε

Ρητό εμπνευσμένο από τον Επίκουρο

*

«Το παράπονο» του Οδυσσέα Ελύτη – 1996

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σαν να `μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα `ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Ερμηνεύει: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΝ ΜΕΓΑΛΗ EΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Ζέστη πάλι και μισοχάζευα ελαφρώς πως ζαβλακωμένος και σκεφτόμουνα πως η Συμφωνική των Τζιτζικιών είχε πια συμπληρωθεί, αφού μέχρι πριν λίγο παρουσίαζε κάποια κενά. Κι ύστερα δεν ξέρω πώς, κάτι που δεν τό’χα ξαναπροσέξει, πεταγόταν κάπου κάπου ένα σολίστας -τενόρος μάλλον- ένας τζίτζικας διαφορετικός που για λίγο ξεχώριζε απο την συγχορδία της ορχήστρας. Κι ενώ τα σκεφτόμουνα αυτά και τελείως άσχετα μού’ρθε στον νού ένα ποίημα του Καβάφη. Έτσι, ουρανοκατέβατα που δείχνει νομίζω την τρικυμία που επικρατεί πολλές φορές στο ανθρώπινο κρανίο- το δικό μου τουλάχιστον. Το παραθέτω:

ΕΝ ΜΕΓΑΛΗ EΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ, 200 π.Χ

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.


pavlidiscartoons.com - Jun 26, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα γενέθλια και ο Boris Vian – The birthday and Boris Vian - Του Βαγγέλη Παυλίδη

10 του Μάρτη σήμερα, τα γενέθλιά μου. “Σκασίλα μας”, θα πείτε εσείς, “Σκασίλα μου” θα πω κι εγώ, μια και δεν έχω καταλάβει για τι ακριβώς γιορτάζουμε την επέτειο των γενεθλίων μας κι έτσι ετοιμαζόμουνα να γράψω τα συνηθισμένα. Εκείνο δηλαδή το αστείο του Steve McQueen απο τους “7 Υπεροχους”, όπου ένας έπεσε λέει απο τον 102ο όροφο του Empire State Building και καθώς πέφτοντας περνούσε ένα ένα τα πατώματα (…82…81…80…79…) έλεγε μέσα του: “Μέχρι εδώ καλά πάμε”.
Ψάχνοντας για κάτι πρωτότυπο να γράψω διαπίστωσα πως ήταν μια μέρα σαν και σήμερα, 10 Μάρτη 1920, που γεννιόταν ο Boris Vian. Συγγραφέας, ποιητής, μουσικός, τραγουδιστής, μεταφραστής, κριτικός, ηθοποιός, εφευρέτης, μηχανικός. Μυθική μορφή του μεταπολεμικού Παρισιού άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην πολιτιστική, την πνευματική ζωή της Γαλλίας. Η πρωτοπ 59 χρόνια μετά τον θάνατό του.
Η νουβέλα του “J’irai cracher sur vos tombes” (Θα φτύσω στους τάφους σας) προκάλεσε αναστάτωση στους φιλολογικούς κύκλους και δέχτηκε επιθέσεις απο τους καλύτερους κριτικούς, χωρίς αυτό να την εμποδίσει να φτάσει στην κορφή των μπεστ-σέλερ, το 1947.
“Le déserteur” (Ο λιποτάκτης) είναι ένα περίφημο αντιπολεμικό τραγούδι που πρωτοκυκλοφόρησε το στις 7 Μαϊου 1954, στην διάρκεια της μάχης του Dien Bien Phu. Απαγορέυτηκε από την λογοκρισία και δεν επιτράπηκε μέχρι το 1962. Μεταφράστηκε και τραγουδήθηκε σε εφτά διαφορετικές γλώσσες. Στην δεκαετία του ’60 -στην εποχή μου- έγινε το σύμβολο του αγώνα ενάντια στον πόλεμο του Βιετ-Ναμ και του φοιτητικού ξεσηκωμού στην Γαλλία και στην Αμερική. Μεταξύ άλλων τραγουδήθηκε απο την Joan Baez και τους Peter, Paul and Mary.Η μετάφραση στα ελληνικά είναι δικιά μου και δεν διεκδικεί ποιητικές δάφνες.
Ακούστε την Joan Baez στον σύνδεσμο που ακολουθεί

———–οοο———–οοο ———–οοο———–οοο ———-οοο———–οοο ———–

10 March today and this is my birthday. Who cares!”, you might say. “Who cares!”, I say too, because I still don’t understand what it is exactly that we celebrate on this particular anniversary and actually I was ready to write the usual – the joke told by Steve McQueen in the “Magnificent Seven”, where this guy fell off the top of the Empire State Building. On his way down, as he passed by the floors one by one (…82…81…80…79…) he would say: “So far so good”.
Looking for something original to write I realized that it was on a day like today, 10 March 1920, that Boris Vian was born. Vehemently anti-militarist & pacifist, an extremely gifted writer and jazz musician and author. In 1947, his novel “I Shall Spit on Your Graves” became one of the best-selling titles of that year.
He is also the author of the song “Le déserteur” which was first sung in 1954. Subsequently, it was forbidden by the French censor to be sold or broadcast until 1962. It was later translated into English, Italian, Spanish, Swedish, Dutch, Catalan and Danish and then many other languages. In the United States, it was a major anti-war song by Joan Baez and Peter, Paul and Mary during the Vietnam War. After his death he became a hero to the ’68 student revolution, especially in France and the US.
Listen to Joan Baez in the following link:

pavlidiscartoons.com - Mar 10, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ιθάκη του Καβάφη σε απαγγελία Σον Κόνερι και μουσική Βαγγέλη Παπαθανασίου - Video

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Ακούστε το υπέροχο ποίημα του Καβάφη σε απαγγελία Σον Κόνερι και μουσική Βαγγέλη Παπαθανασίου: 

Από το Tvxs.gr - Mar 06, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Γεώργιος Σουρής, περί φόρων - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Ένας καλός φίλος -Έλλην εξωτερικού- αντί άλλου σχολίου στην χθεσινή μου ανάρτησή “Συμφωνία και Συμβιβασμός” προτίμησε λίγους στίχους του Σουρή:

Φόρον εις το κατούρημα και φόρον εις το κλάμα
φορολογούνται χωριστά η και τα δυό αντάμα;
Όμως το εις την ύπαιθρον λαμβάνον χώραν χέσιμον
τυγχάνει εξαιρέσιμον!


Δεν άντεξα στον πειρασμό -καμία η ομοιότητά μου με τον Αγ. Αντώνιο, βοήθειά μας- και απάντησα με τον ίδιο τρόπο:

Μόνο σκατά φυτρώνουνε
στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε,
σκατάδες στο τετράγωνο.
 
Μας έρχεται κάθε σκατάς,
θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε
πως αποσκατωθήκαμε


Διαχρονικός ο Γεώργιος Σουρής κι όχι πως ήταν μάντης ή προφήτης, την κατάσταση της εποχής του σατύριζε ο άνθρωπος. Απλά, η Ελλαδίτσα μας δεν έχει αλλάξει και πολύ τα τελευταία 150 περίπου χρόνια. Σταθερή αξία!


pavlidiscartoons.com - Feb 23, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΙΝΔΑΡΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΟΣ 7ος – PINDAR 7th OLYMPIC HYMN - Του Βαγγέλη Παυλίδη

ΠΙΝΔΑΡΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΟΣ 7ος
Στον Ρόδιο Διαγόρα, νικητή στην πυγμαχία (468 π.Χ.)
Μετάφραση: Τασούλα Καραγεωργίου

---

Καί καθώς λησμονῆσαν (ΣΣ οι θεοί) νά βάλουνε κλῆρο
γιά τόν Ἥλιο πού τύχαινε τότε νά λείπει
τόν θεό, παραλίγο, τόν  ἄμωμο, θ’ ἄφιναν δίχως μερίδιο∙
τούς τό θύμισε ὅμως ἐκεῖνος∙
καί θά ὅριζε ὁ Δίας καινούργια ἀπ’ ἀρχῆς μοιρασιά,
μά ὁ Ἥλιος ἀρνήθηκε∙
γιατί εἶπε πώς βλέπει ἀπ’ τά βάθη τῆς θάλασσας
στόν ὁλόλευκο ἀφρό ν’ ἀνεβαίνει ὁλοένα μιά χώρα
πού ὁ πλοῦτος της μέλλει κοπάδια κι ἀνθρώπους νά θρέψει.

Κι ἀπ’ τή μοίρα τή Λάχεση, μέ τ’ ὁλόχρυσο χτένι,
νά σηκώσει τά χέρια ζητᾶ καί τόν ὅρκο
τῶν θεῶν νά σφραγίσει
συμφωνώντας μαζί μέ τοῦ Κρόνου τόν γιό,
πώς ἡ νῆσος αὐτή στό αἰθέριο τό φῶς σάν βρεθεῖ,
τό δικό του νά εἶναι μερίδιο γιά πάντα.
Καί τά λόγια αὐτά πληρωθῆκαν καί  ἀλήθεψαν ὅλα.
τό νησί ἀπ’ τήν ἄρμη τῆς θάλασσας βλάστησε
κι ἀπό τότε δικό του τό ἔχει ὁ πατέρας,
τῶν ὀξειῶν ἡλιαχτίδων ὁ ἄρχοντας
τῶν πυρίπνοων ἵππων ὁ ἀφέντης.
………………………………………………………………………..

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

PINDAR 7th OLYMPIC HYMN
To Diagoras of Rhodes, Olympic winner in boxing, 468 b.C.
My translation
…………………………………………………………………………
And because they (the gods) forgot to draw a lot for the Sun
who happened to be away at the time
the immaculate god would have been be left without share.
But he reminded them.
and Zeus was about to order a new sharing to begin
but the Sun refused.
Because he said he can see from the bottom of the sea
rising toward the white foam a land
that her wealth was destined to support men and herds of animals

And from Lachesis, the Fate with the golden comb,
he asked that she would raise her hands and to seal
the oath of the gods
agreeing together with the son of Cronos
that when this island comes to the ethereal light
it would be his for ever.
And those words were fulfilled and everything came true.
The island grew from the brine of the sea
and since then it belongs to the father,
the ruler of the sharp sun rays,
the master of the fire breathing horses.


pavlidiscartoons.com - Dec 13, 2016





………………………………………………………………………..

Διαβάστε Περισσότερα »