Πέμπτη, Απριλίου 16, 2026
Με μια ομιλία-μνημείο τοξικότητας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετέτρεψε το βήμα της Βουλής σε πεδίο προσωπικής αντεκδίκησης κατά του Documento, επιβεβαιώνοντας το δημοκρατικό έλλειμμα της διακυβέρνησής του
Αντιμέτωπος με το βάρος τεκμηριωμένων αποκαλύψεων για τη δράση του παρακράτους και των «γαλάζιων» σκανδάλων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέφυγε στη δοκιμασμένη πολλάκις στρατηγική της λάσπης. Η ομιλία του στη Βουλή δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια απέλπιδα προσπάθεια συγκάλυψης, όπου η ηθική εξόντωση της δημοσιογραφίας χρησιμοποιήθηκε εν είδει πολιτικής ασπίδας. Η άρνησή του να απαντήσει στην ουσία της συζήτησης για το κράτος δικαίου και η επιλογή του να στοχοποιήσει το Documento αναδεικνύουν μια αντίληψη εξουσίας που θεωρεί τη διαφάνεια «συκοφαντία» και τον δημοκρατικό έλεγχο «φασισμό», υπονομεύοντας ευθέως το κράτος δικαίου.
Εργαλειοποίηση ακόμα και προβλημάτων υγείας
Η αναφορά του πρωθυπουργού στην κατάρρευση του Γιώργου Μυλωνάκη και η προσπάθεια σύνδεσης της υγείας του με τις αποκαλύψεις του Documento αποτελεί μια πράξη βαθιά ανήθικη. Ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δέχεται ισχυρή πίεση για το πλέγμα των σκανδάλων που περιβάλλουν το Μέγαρο Μαξίμου, δεν δίστασε να εργαλειοποιήσει τον ανθρώπινο πόνο για να δραπετεύσει από τις ευθύνες του. Πρόκειται για μια χυδαία προσέγγιση που υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών και ευτελίζει το ίδιο το αξίωμα του πρωθυπουργού, μετατρέποντας μια προσωπική δοκιμασία σε όπλο καταστολής της ενημέρωσης.
Η εκκωφαντική σιωπή για το παρακράτος και τους «ειδικούς επιστήμονες»
Πίσω από τις υψηλότονες καταγγελίες περί «τοξικού βούρκου», ο πρωθυπουργός επιχείρησε να θάψει την ουσία των αποκαλύψεων. Δεν βρήκε ούτε μία λέξη για να απαντήσει στις τεκμηριωμένες καταγγελίες για τον Μακάριο Λαζαρίδη, ο οποίος πληρωνόταν ως «ειδικός επιστήμονας» χωρίς τα απαραίτητα ακαδημαϊκά προσόντα, παρά τη σημερινή κωλοτούμπα του τελευταίου. Καμία απάντηση δεν δόθηκε για τις νέες δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ ή για τις αποκαλύψεις σχετικά με τις υποκλοπές. Η στρατηγική είναι σαφής: όταν η αλήθεια δεν βολεύει, η κυβέρνηση επιτίθεται στη δημοσιογραφία και την αντιπολίτευση. Η υποβάθμιση του σκανδάλου των υποκλοπών σε «παλιά υπόθεση που κρίθηκε στις εκλογές» αποτελεί τη μέγιστη προσβολή προς το Σύνταγμα και τα ατομικά δικαιώματα.
Απροκάλυπτη παρέμβαση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία
Η επίθεση του κ. Μητσοτάκη δεν περιορίστηκε στον Τύπο, αλλά επεκτάθηκε και στους διεθνείς θεσμούς δικαιοσύνης. Η δημόσια νουθεσία προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να «δείξει την ουδετερότητά της» μέσω αρχειοθετήσεων, αποτελεί μια ωμή παρέμβαση που εκθέτει τη χώρα διεθνώς. Ο πρωθυπουργός, που αρέσκεται να επικαλείται εκθέσεις του ΟΟΣΑ και του Economist για να ωραιοποιήσει την κατάσταση, δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο όταν οι έλεγχοι γίνονται από ανεξάρτητες αρχές που δεν μπορεί να τις επηρεάσει. Η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας των ευρωπαϊκών οργάνων, όταν αυτά ερευνούν γαλάζια στελέχη, αποκαλύπτει μια αντίληψη εξουσίας που θεωρεί τον εαυτό της υπεράνω του νόμου.
Η θεωρία της «πλήρους δημοκρατίας» και η κοινωνική πραγματικότητα
Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παρουσιάσει μια εικονική κανονικότητα, ο πρωθυπουργός αναλώθηκε σε μια απαρίθμηση «μεταρρυθμίσεων» που ελάχιστη σχέση έχουν με την ουσία του κράτους δικαίου. Η επίκληση του ψηφιακού κράτους και της κάρτας εργασίας ως τεκμήρια δημοκρατίας είναι μια σοφιστεία που στοχεύει στον αποπροσανατολισμό από τη θεσμική αποσάθρωση. Η δημοκρατία δεν κρίνεται από την ταχύτητα απονομής των συντάξεων, αλλά από τον έλεγχο της εξουσίας, τη διαφάνεια και την προστασία των πολιτών από την αυθαιρεσία των μυστικών υπηρεσιών.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκλεισε την ομιλία του με αναφορές στη Χάνα Άρεντ, θα τρίζουν τα κόκαλα της φιλοσόφου, εμπνεόμενος κατά πάσα πιθανότητα από γνωστή καθηγήτρια που υποστηρίζει την γενοκτονία στη Γάζα, μιλώντας για τακτικές ηθικής εξόντωσης. Ο άνθρωπος που ηγείται ενός μηχανισμού στοχοποίησης εφημερίδων και δημοσιογράφων, παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους και καλύπτει σκάνδαλα, έφτασε στο σημείο να εγκαλεί την αντιπολίτευση για «φασισμό». Η δημοσιογραφία, παρά τις ύβρεις και τις απειλές από το πρωθυπουργικό βήμα, οφείλει να παραμείνει στην υπηρεσία της αλήθειας και του ελέγχου της εξουσίας, θυμίζοντας στον κ. Μητσοτάκη ότι στη δημοκρατία ο έλεγχος δεν είναι τοξικότητα, αλλά αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση.
Χάρης Φραντζής / koutipandoras.gr
