Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, Νοεμβρίου 08, 2026

Οι ψηφοφόροι δεν ψειρίζουν το παρελθόν, τιμωρούν (για) το παρόν…

Δεν υπάρχει «πεπρωμένο» στην πολιτική. Οι ψηφοφόροι καθορίζουν τη «μοίρα» τους. Το έδειξαν αλλού, μπορεί να το δείξουν κι εδώ… 


Πριν από δύο χρόνια, όταν ο Τραμπ εκλεγόταν πανηγυρικά πρόεδρος, οι εγχώριοι τραμπικοί άρχισαν να βγαίνουν από το καβούκι τους και να τον εγκωμιάζουν. 

Πριν από μερικούς μήνες, όταν μας έστειλε την Κίμπερλι Γκιλφόιλ, άρχισαν οι ρεβεράντζες προς την «σπουδαία πρέσβη». Για την οποία ορισμένοι έσπευσαν να πουν ότι… «έδωσε το χρίσμα» στον Δένδια, επειδή ήταν ο πρώτος υπουργός με τον οποίο… φωτογραφήθηκε! Χάσαμε πρόωρα την Κίμπερλι, έχασε και ο υπουργός το «χρίσμα». Και θα είναι στενοχωρημένος ο Άδωνις που δεν πρόλαβε να τη συνοδεύσει σε παράσταση του Αργυρού και να τραγουδήσουν μαζί κάποια παραλλαγή του «και α και ου…». 

Τώρα έφαγε το εκλογικό χαστούκι ο Τραμπ και οι εγχώριοι τραμπικοί έχουν χάσει τη μιλιά τους. Πού να ξέρουν τι τους ξημερώνει; 

Η ήττα του Τραμπ έδειξε κάτι που σπάει τη σιγουριά ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Οι ψηφοφόροι απέδειξαν ότι δεν ψειρίζουν τα πράγματα, αλλά ρίχνουν μια ξεγυριστή σφαλιάρα σε όποιους τους προκαλούν. 

Ο Τραμπ εξελέγη υποσχόμενος ότι θα σταματήσει την ακρίβεια και θα φέρει οικονομική ευημερία. Και τι έκανε; Τα ακριβώς αντίθετα. Οι πολλοί είδαν τη δική τους ζωή να χειροτερεύει και τους τραμπικούς δισεκατομμυριούχους να ξεσαλώνουν. Και πήγαν μαζικά στην κάλπη. Δεν είπαν «οι Δημοκρατικοί δεν έχουν ηγέτη», δεν σκοτίστηκαν καθόλου που υποψήφιοί τους ήταν μαύροι, μουσουλμάνοι ή ομοφυλόφιλοι. Τους ψήφισαν για να τιμωρήσουν αυτόν που έκανε τη ζωή τους χειρότερη. 

Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε η μηνιαία έκθεση του ΙΟΒΕ. Η οποία λέει ότι το 63% των νοικοκυριών δυσκολεύεται να βγάλει το μήνα(το ποσοστό αυτό ήταν 58% τον Σεπτέμβριο). Λέει, επίσης, ότι το 68% των νοικοκυριών βλέπει παραπέρα επιδείνωση της οικονομικής τους κατάστασης στο άμεσο μέλλον. (Σημείωση: το ΙΟΒΕ δεν είναι κάποιο… αριστερό ή τσιπρικό κέντρο που υπονομεύει την κυβέρνηση Μητσοτάκη). 

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησαν τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας για τους ευρωπαϊκούς μισθούς το 2025. Ο μέσος μισθός για πλήρη απασχόληση στην Ελλάδα είναι 18.772 ευρώ, όταν ο μέσος ευρωπαϊκός όρος είναι 41.464. Κάτω από την Ελλάδα είναι μόνο η Βουλγαρία με 16.201 ευρώ. 

Η Ελλάδα βρίσκεται σε φάση «ανάπτυξης». Τα τελευταία χρόνια εισέρρευσαν 60 δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάπτυξης. Αλλά οι πολλοί δεν τα καταλαβαίνουν. Αυτό που καταλαβαίνουν είναι τις τιμές των προϊόντων να ανεβαίνουν κάθε μήνα. Επίσης, με τρόμο ανοίγουν κάθε μήνα το λογαριασμό του ρεύματος. Και θυμούνται ότι το 2019, με το που ανέλαβε την κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός τους είπε ότι με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και την «καθαρή» ενέργεια που θα παράγουμε, οι τιμές θα έπεφταν. Επίσης, θυμούνται ότι πριν από λίγα χρόνια έβρισκες φοιτητική γκαρσονιέρα με 200-250 ευρώ. Σήμερα; 

Σε λίγους μήνες θα γίνουν οι εκλογές. Ήδη κυριαρχεί η βεβαιότητα ότι το αποτέλεσμα είναι δεδομένο. Ότι η ΝΔ και ο Μητσοτάκης «δεν έχουν αντίπαλο». Όλα είναι προδιαγεγραμμένα, σαν να είναι γραμμένα στις πλάκες του Μωυσή. 

Όμως, οι εκλογές( Βραζιλία, Σερβία, Αμερική) έδειξαν ότι δεν υπάρχουν τέτοιες «πλάκες», ούτε προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα. Οι ψηφοφόροι τιμωρούν αυτούς που κάνουν σήμερα δύσκολη τη ζωή τους και τους προκαλούν προτάσσοντας το παρελθόν των άλλων ενώ οι ίδιοι κυβερνούν οκτώ χρόνια. 

Δεν υπάρχει «πεπρωμένο» στην πολιτική. Οι ψηφοφόροι καθορίζουν τη «μοίρα» τους. Το έδειξαν αλλού, μπορεί να το δείξουν κι εδώ… 


Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / www.news247.gr 


Πέμπτη, Οκτωβρίου 29, 2026

Οι λαοί λένε την τελευταία λέξη

Από τη Βραζιλία μέχρι τη Σερβία αποδεικνύεται ότι την κρίσιμη στιγμή οι κοινωνίες αποφασίζουν 


Εάν κανείς παρακολουθήσει τη δημόσια συζήτηση στη χώρα θα παρατηρήσει ότι το βασικό άγχος πολλών δημοσιολογούντων είναι με ποιον τρόπο θα εξασφαλιστεί η συνέχιση της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ακόμη και όταν είναι παραπάνω από σαφές ότι έχει χάσει εδώ και καιρό την ουσιαστική νομιμοποίηση μέσα στην κοινωνία και ότι εάν γίνονταν εκλογές αυτή τη στιγμή, θα έπαιρνε ένα ποσοστό που θα σήμαινε ότι έχει χάσει και την τυπική νομιμοποίηση. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένοι έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν στα σοβαρά ότι αφού ο Μητσοτάκης είναι η μόνη πραγματική «πρόταση διακυβέρνησης», τότε θα πρέπει να κυβερνήσει ακόμη και εάν στις εκλογές πάρει 30%, δηλαδή ένα ποσοστό που απέχει από οποιαδήποτε έννοια κυβέρνησης με αυτοδυναμία. 

Όλο αυτό έχει να κάνει με τις νοοτροπίες ανθρώπων που έχουν κολλήσει σε ιδεολογίες (και συμφέροντα) που αναδύθηκαν στη δεκαετία του 1990, οδήγησαν τη χώρα στην υπερχρέωση στο τέλος της δεκαετίας του 2000 και στην περίοδο της κρίσης αντιμετώπισαν με κυνισμό και περιφρόνηση τους ανθρώπους που κατέβηκαν στο δρόμο για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους και με ξεχωριστή εχθροπάθεια – ενίοτε με μεγαλύτερο μένος και από τους εκπροσώπους της Τρόικας – τις πολιτικές δυνάμεις που υποστήριξαν ότι τα Μνημόνια φέρνουν την πολιτική και κοινωνική καταστροφή. 

Ανθρώπων που και σήμερα ακόμη όταν γράφουν ή σχολιάζουν στην τηλεόραση δεν απέχουν πολύ από το «ας φάνε παντεσπάνι» όταν το ζήτημα είναι η κρίση κόστους ζωής και που θεωρούν εκ προοιμίου αποτυχημένη οποιαδήποτε διεκδίκηση ενός διαφορετικού δρόμου για τη χώρα. 

Ανθρώπων που απλώς μας θυμίζουν πόσο αντιδημοκρατική και τελικά αριστοκρατική ιδεολογία είναι αυτή του «Ακραίου Κέντρου» και πόσο έτοιμη να νομιμοποιήσει την περιφρόνηση της πραγματικής λαϊκής βούλησης. 

Όμως, ό,τι και να κάνουν υπάρχει ένα όριο. Και αυτό τίθεται όταν εκφράζεται όντως η λαϊκή βούληση. Γιατί ένα πράγμα που ξεχνάνε είναι ότι κάποιες στιγμές έρχεται η ώρα και ο λαός δείχνει τι πραγματικά πιστεύει. Και όταν το κάνει, τότε κανένας σχεδιασμός και καμία «μηντιακή καμπάνια» δεν μπορεί να αντέξει. 

Γι’ αυτό και ήταν πραγματικά ελπιδοφόρα τα μηνύματα από τις εκλογές που έγιναν σε δύο διαφορετικά μέρη του κόσμου, σε δύο χώρες με διαφορετικό μέγεθος και με πολύ διαφορετικές ιστορίες: τη Βραζιλία και τη Σερβία. Όμως, αυτό που τις ενώνει είναι το γεγονός ότι και στις δύο περιπτώσεις την τελευταία λέξη την είχαν οι λαοί. 

Στη Βραζιλία τα λαϊκά στρώματα βρέθηκαν αντιμέτωπα με το ενδεχόμενο να επιστρέψει στην εξουσία μια αυταρχική ακροδεξιά που υποστήριζε την αναίρεση των όποιων κατακτήσεων εξασφαλίστηκαν από τις κυβερνήσεις του Λούλα. Και κατάφεραν, κόντρα στα προγνωστικά να τον επανεκλέξουν. 

Στη Σερβία μια παρατεταμένη λαϊκή κινητοποίηση για τα δικά τους «Τέμπη» οδήγησε σε μια διαδικασία «από τα κάτω» που κατάφερε να δώσει διέξοδο στην ανάγκη της σερβικής κοινωνίας για αλλαγή από μια διακυβέρνηση που είχε καταλήξει να είναι καθεστώς. 

Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν η λαϊκή κινητοποίηση, η ενεργοποίηση της κοινωνίας και η προσπάθεια για αυξημένη συμμετοχή στις εκλογές. Και έχει ιδιαίτερη σημασία ότι και στις δύο περιπτώσεις η συμμετοχή στις εκλογές ήταν αυξημένη. Στη Βραζιλία στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, η συμμετοχή αυξήθηκε και ξεπέρασε το 80% και στη Σερβία υπήρξε μια εντυπωσιακή αύξηση της συμμετοχής κατά 10%. Είναι σαφές ότι και στις δύο περιπτώσεις η αύξηση της συμμετοχής συνέβαλε και αυτή στο τελικό αποτέλεσμα. 

Όλα αυτά δεν πρέπει να τα θεωρούμε μακρινά. Γιατί και στη χώρα μας αυτό που στην πραγματικότητα τίθεται είναι ένα μεγάλο δίλημμα: εάν διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς ή όχι, εάν η χώρα θα παραμείνει μέσα σε αυτή τη συνθήκη βαθιάς κοινωνικής κρίσης, εάν θα αποκατασταθεί η ίδια η λειτουργία της δημοκρατίας. 

Η κυβέρνηση είναι σαφές ότι ποντάρει στη μειωμένη συμμετοχή και συνολικότερα σε μια κοινωνία παθητική και αποπροσανατολισμένη. Σε μια τέτοια περίπτωση η κοινωνική μειοψηφία που αυτή τη στιγμή συσπειρώνεται γύρω της και αποτελεί τον σκληρό πυρήνα της εκλογικής της βάσης θα της δώσει τον «αέρα» ότι είναι η μόνη ισχυρή πολιτική δύναμη και σε αυτή τη βάση θα εκβιάσει διάφορους «προθύμους» να τη στηρίξουν, ώστε να αποφευχθεί το «χάος». 

Όμως, αυτό το «σενάριο» δεν είναι καθόλου δεδομένο. Γιατί μπορεί τα πράγματα να εξελιχτούν διαφορετικά. Η κοινωνία να κινητοποιηθεί ακριβώς επειδή οι εκλογές θα κρίνουν το μέλλον της χώρας. Η συμμετοχή στις εκλογές να αυξηθεί. Να προσέλθουν να ψηφίσουν αυτοί που μέχρι τώρα δεν πιστεύουν ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αυτοί που συνήθως δεν συμμετέχουν. 

Και τότε τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας θα είναι, εκ των πραγμάτων πολύ μικρότερα. Και το αφήγημα που θέλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι η μόνη πραγματική λύση διακυβέρνησης θα έχει καταρρεύσει και αντιθέτως θα έχει φανεί ότι στα μάτια της κοινωνίας είναι μια κυβέρνηση ανεπιθύμητη.

Μόνο που για να υπάρξει η αύξηση της συμμετοχής και η μαζική κινητοποίηση της κοινωνίας χρειάζεται με πολύ πιο συστηματικό, σοβαρό και μαχητικό τρόπο, να υπάρξει εκείνη η πολιτική πρόταση για το αύριο, που να μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία, να την κάνει να πιστέψει ότι υπάρχει πραγματικά εναλλακτική. Και τότε το τοπίο θα είναι διαφορετικό και όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι μπορούν να υπαγορεύουν στην κοινωνία τις δικές τους εμμονές ως εθνικό συμφέρον, θα πάρουν επιτέλους την «τιμητική αποστρατεία» τους. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τετάρτη, Ιουλίου 15, 2026

TUI Σουηδίας: Εκρηκτική αύξηση στις κρατήσεις last minute διακοπών – Πρωταγωνιστεί η Ρόδος


Φαληράκι- Ρόδος | Φωτό: shutterstock 


Μεγάλη άνοδο καταγράφουν οι κρατήσεις για διακοπές της τελευταίας στιγμής από τους Σουηδούς ταξιδιώτες. Σύμφωνα με την TUI, τις τελευταίες δύο εβδομάδες οι κρατήσεις last minute αυξήθηκαν κατά 38% σε σύγκριση με τις προηγούμενες εβδομάδες, ενώ πλέον 4 στις 10 κρατήσεις που πραγματοποιούνται αφορούν ταξίδια της τελευταίας στιγμής. 

Ύστερα από μια άνοιξη κατά την οποία πολλοί Σουηδοί ανέβαλαν τον προγραμματισμό των καλοκαιρινών τους διακοπών, η TUI διαπιστώνει σημαντική ενίσχυση της ζήτησης για ταξίδια με μικρό χρονικό περιθώριο πριν από την αναχώρηση. Τη μεγαλύτερη απήχηση εξακολουθούν να έχουν οι κλασικοί ηλιόλουστοι και παραθαλάσσιοι προορισμοί της νότιας Ευρώπης. 

«Παρατηρούμε έντονη αύξηση της ζήτησης για ταξίδια last minute. Πολλοί Σουηδοί περίμεναν περισσότερο από ό,τι συνήθως για να κλείσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές, λόγω της διεθνούς συγκυρίας και των ανησυχιών που σχετίζονταν με πιθανές ελλείψεις σε αεροπορικά καύσιμα. Η επιθυμία για ταξίδια παραμένει ισχυρή και τώρα, με την έναρξη των θερινών αδειών, περισσότεροι επιλέγουν να κλείσουν διακοπές λίγο πριν από την αναχώρηση», δήλωσε η Dian Martinez Valencia, υπεύθυνη επικοινωνίας της TUI. 

Οι δημοφιλέστεροι προορισμοί για κρατήσεις της τελευταίας στιγμής είναι αυτή την περίοδο η Ρόδος, η Κύπρος και η Μαγιόρκα. 

«Πρόκειται για ασφαλείς και δημοφιλείς καλοκαιρινούς προορισμούς που οι Σουηδοί επιλέγουν ακόμη και με πολύ σύντομο χρονικό ορίζοντα. Η Ελλάδα κυριαρχεί στη λίστα, ενώ αυξημένη ζήτηση καταγράφεται επίσης για την Κύπρο, τη Μαγιόρκα και την Τουρκία», πρόσθεσε η Dian Martinez Valencia. 

Top 10 προορισμοί last minute της TUI


1. Ρόδος, Ελλάδα

2. Κύπρος

3. Μαγιόρκα, Ισπανία

4. Κρήτη, Ελλάδα

5. Κως, Ελλάδα

6. Ακτή Αττάλειας, Τουρκία

7. Σάμος, Ελλάδα

8. Βουλγαρία

9. Σπλιτ, Κροατία

10. Ζάκυνθος, Ελλάδα 


Πηγή: tornosnews.gr 



Πέμπτη, Απριλίου 30, 2026

Γερμανικός τουρισμός: Πτώση 10% στις κρατήσεις για Ελλάδα...

Η κρίση στη Μέση Ανατολή “γυρίζει” τη ζήτηση προς Ισπανία 



Πτώση 10% καταγράφουν οι κρατήσεις των Γερμανών για οργανωμένες διακοπές στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Travel Data + Analytics, καθώς οι αναταράξεις στη Μέση Ανατολή αλλάζουν τον χάρτη της ταξιδιωτικής ζήτησης. Μεγάλη κερδισμένη εμφανίζεται η Ισπανία, ενώ πιέζονται Τουρκία, Αίγυπτος και προορισμοί μεγάλων αποστάσεων. 

Βουτιά 10% στις κρατήσεις οργανωμένων διακοπών καταγράφει η Ελλάδα στη γερμανική αγορά ταξιδιωτικών γραφείων, σε μια περίοδο κατά την οποία η αγορά αναπροσαρμόζει τις επιλογές της υπό το βάρος της γεωπολιτικής αβεβαιότητας, των ταξιδιωτικών προειδοποιήσεων και των ακυρώσεων από tour operators για προορισμούς που επηρεάζονται άμεσα ή έμμεσα από την κρίση στη Μέση Ανατολή. 

Σύμφωνα με την έκθεση Μαρτίου της Travel Data + Analytics, η μείωση στις κρατήσεις έρχεται σε ένα ευρύτερο περιβάλλον μετατόπισης της ζήτησης μακριά από ανατολικούς και μεσαίων αποστάσεων προορισμούς, με τους ταξιδιώτες να δείχνουν μεγαλύτερη προτίμηση στη δυτική Μεσόγειο. 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ισπανία εξελίσσεται στον μεγάλο κερδισμένο. Η ηπειρωτική Ισπανία καταγράφει αύξηση 32%, ενώ Κανάρια Νησιά και Βαλεαρίδες ενισχύονται κατά 15% αντίστοιχα. Θετικά κινείται και η Ιταλία, με άνοδο 8%, καθώς και η Πορτογαλία, με αύξηση 3%. 

Η μετατόπιση αυτή δείχνει ότι οι ταξιδιώτες αναζητούν πλέον πιο «ασφαλείς» και προβλέψιμες επιλογές στη δυτική Ευρώπη, την ώρα που οι ανατολικοί προορισμοί μεσαίων αποστάσεων έχασαν συνολικά 34% τον Μάρτιο σε σχέση με τον ίδιο μήνα πέρυσι. Εξαίρεση στη γενικότερη πτώση αποτέλεσαν μόνο οι μεσαίων αποστάσεων πτήσεις προς τη δυτική Ισπανία, που αυξήθηκαν κατά 16%, τα χερσαία ταξίδια, με άνοδο 2%, και οι κρουαζιέρες, οι οποίες πάντως κινήθηκαν αρνητικά, με πτώση 18%. 

Η μεγαλύτερη ανατροπή καταγράφεται στην Τουρκία. Πριν από την κλιμάκωση της κρίσης, η χώρα ήταν ο δημοφιλέστερος προορισμός για το προσεχές καλοκαίρι, με αύξηση 12% σε σχέση με πέρυσι. Μετά τις απώλειες του Μαρτίου, που έφτασαν το 46%, η σωρευτική αύξηση των εσόδων περιορίστηκε μόλις στο 3%. 

Αντίστοιχα, η Αίγυπτος είδε την προηγούμενη καλοκαιρινή δυναμική της να εξανεμίζεται μέσα σε έναν μήνα. Από αύξηση 15% στην πρώτη εικόνα των σωρευτικών πωλήσεων, πέρασε στο +1%, καθώς η αβεβαιότητα στην περιοχή επηρεάζει άμεσα τις αποφάσεις των ταξιδιωτών. 

Ισχυρές πιέσεις δέχονται και οι προορισμοί του Κόλπου. Μόνο για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, περισσότερο από το ένα τέταρτο των χειμερινών εσόδων έχει ήδη ακυρωθεί. Την ίδια ώρα, οι διαταραχές στις αεροπορικές συνδέσεις χτυπούν και προορισμούς μεγάλων αποστάσεων, όπως οι Μαλδίβες και η Ταϊλάνδη, αλλά και αγορές όπως η Τουρκία και η Αίγυπτος, που εμφανίζουν απότομες μειώσεις στις κρατήσεις. 

Μείωση 25% το Μάρτιο

Στο σύνολο των καναλιών πωλήσεων, ο Μάρτιος έκλεισε με πτώση 25%. Αν συνυπολογιστούν ακυρώσεις, αλλαγές και νέες κρατήσεις, η μείωση για τον μήνα έφτασε το 49%, αποτυπώνοντας το μέγεθος του σοκ στην αγορά.

Παρότι οι κρατήσεις του Μαρτίου για τη χειμερινή σεζόν κατέρρευσαν σχεδόν κατά το ήμισυ, το συνολικό ισοζύγιο των ψυχρότερων μηνών παραμένει ακόμη θετικό. Αντίστοιχη είναι η εικόνα και για το καλοκαίρι, όπου η αγορά έχασε μέρος της προηγούμενης δυναμικής της, αλλά δεν έχει περάσει σε αρνητικό έδαφος.

Η χειμερινή σεζόν, με βάση τα στοιχεία έως το τέλος Μαρτίου, εξακολουθεί να εμφανίζει αύξηση 2%. Η εικόνα αυτή, ωστόσο, χαρακτηρίζεται εύθραυστη. Τα τελικά έσοδα της χειμερινής περιόδου έχουν φτάσει τα περσινά επίπεδα, αλλά δεν έχουν ακόμη ακυρωθεί όλες οι αναχωρήσεις του Απριλίου προς τα Εμιράτα ούτε έχουν ολοκληρωθεί όλες οι επανακρατήσεις μακρινών ταξιδιών μέσω μεγάλων αεροπορικών κόμβων. Παράλληλα, ο όγκος των νέων χειμερινών κρατήσεων παραμένει σημαντικά χαμηλότερος από πέρυσι ακόμη και στις πρώτες εβδομάδες του Απριλίου.

Η θερινή σεζόν έχασε τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες από την προηγούμενη ανάπτυξή της έως το τέλος Μαρτίου 2026, με τη σωρευτική αύξηση των πωλήσεων να περιορίζεται πλέον στο 3%. Το επίπεδο πληρότητας στο τέλος Μαρτίου διαμορφώθηκε στο 59%, τρεις μονάδες χαμηλότερα από πέρυσι.

Φωτο: Λίνδος- Ρόδος | Φωτό: shutterstock.com

Πηγή: Χριστίνα Λαΐνοπούλου / tornosnews.gr

Δευτέρα, Μαρτίου 23, 2026

Γιατί δεν υπάρχουν σήμερα ηγέτες - Του Κώστα Βαξεβάνη

Οι σημερινοί ηγέτες διαφημίζουν τα μεγάλα πανεπιστήμια από τα οποία προέρχονται, που δεν τους δίνουν κοινωνικές δεξιότητες και ευαισθησίες, αλλά τους φορούν το κοστούμι του τεχνοκράτη. 



Υπάρχουν σήμερα ηγέτες στον κόσμο; Υπάρχουν προσωπικότητες που μπορούν να οδηγήσουν τις κοινωνίες προς το προσωπικό τους όραμα αφού μπολιάσουν με αυτό τις μάζες; Τα ερωτήματα μοιάζουν κάπως μεταφυσικά. Οι αναφορές στην έλλειψη ηγετών μοιάζουν κάπως με τις νοσταλγικές διηγήσεις συνταξιούχων που αναπολούν το παρελθόν, στο οποίο έχουν αποδώσει στοιχεία εξιδανίκευσης. Από την άλλη πλευρά, όλοι συμφωνούν ότι είναι δύσκολο να διακρίνεις στο παγκόσμιο στερέωμα, τους σύγχρονους Ντε Γκωλ, Μιτεράν, Κολ, Μπερλινγκουέρ, Ιντιρα Γκάντι, Παπανδρέου ή Ούλοφ Πάλμε. Στη θέση τους ο Τραμπ κάνει τον γελωτοποιό, ο Μητσοτάκης τον πρωθυπουργό και προσωπικότητες όπως ο Βρετανός πρώην πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον έχουν περάσει στην Ιστορία ως οι στιγμές διακωμώδησής της. Για να μη μιλήσουμε για δολοφόνους όπως ο Νετανιάχου. 

Την ώρα που ακόμη ένας πόλεμος είναι σε εξέλιξη, φλερτάροντας μάλιστα με την πιθανότητα να εξελιχθεί σε Γ΄ Παγκόσμιο ή έστω μια ανεξέλεγκτη μορφή πολέμου, δεν υπάρχουν ηγέτες που να λειτουργήσουν αποτρεπτικά και να ενεργοποιήσουν διεθνείς κανόνες και την κοινή γνώμη. 

Η Ευρώπη, ως γηραιά κοιτίδα της δημοκρατίας και του Διαφωτισμού, όχι μόνο δεν έχει να επιδείξει μια χαρισματική ηγετική μορφή, αλλά εμφανίζεται και ως μια ομογενοποιημένα ανίκανη και φοβική πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα. «Ανθ’ ημών Γουλιμής», που θα έλεγε και ο Χαρίλαος Τρικούπης. Στη θέση του Ντε Γκωλ ή του Μιτεράν σήμερα βρίσκεται ο Μακρόν. 

Δεν υπάρχει κανένας βιολογικός λόγος που δημιουργεί το έλλειμμα ηγετών. Μανάδες και πατεράδες σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να φέρνουν στον κόσμο παιδιά, των οποίων μάλιστα η μόρφωση και τα ερεθίσματα είναι πιο ποιοτικά από αυτά του παρελθόντος. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Οι ηγέτες διαμορφώνονται μέσα και εξαιτίας των κοινωνικών συνθηκών. Είναι τέκνα της εποχής τους και εκφράζουν αυτό που υπάρχει ως κοινωνικό υπόβαθρο. Αφού αναδειχτούν με αυτό τον τρόπο, αναλαμβάνουν (έτσι τουλάχιστον πρέπει να κάνουν) να οδηγήσουν την κοινωνία που τους διαμόρφωσε λίγο παραπέρα. 

Για κάποιο λόγο αυτή η διαδικασία παράγει πλέον προβληματικές καταστάσεις. Οι ηγέτες μοιάζουν κατώτεροι των περιστάσεων, ενώ η πολιτική που τους συνοδεύει ή παράγουν οι ίδιοι δεν έχει τίποτα το σπουδαίο. Δεν λύνει προβλήματα, δεν έχει ως ζητούμενο να εξομαλύνει τις τεράστιες κοινωνικές αντιθέσεις. 

Οι σύγχρονοι ηγέτες (οι πολιτικοί σε μια γενικότερη θεώρηση) δεν έχουν δημιουργηθεί μέσα από ιστορικές συνθήκες που τις καθόριζαν οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και οι απαιτήσεις για κάποιο κοινό καλό. Οι μεγάλοι ηγέτες των προηγούμενων δεκαετιών έζησαν την αντιπαράθεση που σχετιζόταν με τα ιδεολογικοπολιτικά συστήματα. Δεν υπερασπίζονταν υπερδυνάμεις με την κυνική αποδοχή της ισχύος, αλλά προτάσεις, σοσιαλιστικές ή καπιταλιστικές, για έναν καλύτερο κόσμο. 

Υπήρξαν παιδιά του Μάη του ’68, των αντιπολεμικών κινημάτων, του βαθέος προβληματισμού, της ιδεολογικής μάχης και της πολιτικής αντιπαράθεσης πάνω σε θέσεις. Ενιωθαν ότι είχαν την ευθύνη για την πορεία του κόσμου. Κλήθηκαν να διαχειριστούν τον μεταπολεμικό κόσμο, την αμφισβήτηση πάγιων αρχών, το ίδιο το μοίρασμα της υφηλίου σε στρατόπεδα. Δημιουργήθηκαν και εξελίχθηκαν μέσα σε αυτές τις συνθήκες, θεωρώντας ότι έχουν ευθύνη. Γι’ αυτό άλλωστε είχαν αποδεχτεί τον ρόλο του ηγέτη. Φυσικά σε όλο αυτό το πλαίσιο που μοιάζει εξιδανικευμένο υπήρχαν και διαφθορά και προσωπικά συμφέροντα και αναιρέσεις του πραγματικού ρόλου του πολιτικού. Τα αρνητικά όμως αυτά στοιχεία δεν ακύρωναν το ποιος είναι ο ιδεατός ρόλος του πολιτικού. 

Τι είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα; Οι ηγέτες μοιάζουν με λογιστές που πρέπει να διαχειριστούν πρωτόκολλα και κανόνες λογιστηρίου. Διαφημίζουν τα μεγάλα πανεπιστήμια από τα οποία προέρχονται, που δεν τους δίνουν κοινωνικές δεξιότητες και ευαισθησίες, αλλά τους φορούν το κοστούμι του τεχνοκράτη. Το κοινό καλό, που κάποτε ήταν το ζητούμενο έστω και προσχηματικά, δεν έχει θέση στο πολιτικό πλαίσιο που καλούνται να υπηρετήσουν. Οι γιάπηδες ηγέτες του σήμερα μοιάζουν περισσότερο με τους παλιούς Σοβιετικούς γραφειοκράτες που προσπαθούσαν να πιάσουν τα πλάνα τους και λιγότερο με πολιτικά όντα που αλληλεπιδρούν με την κοινωνία. 

Κάτω από τα γραφεία τους δεν υπάρχουν ιδεολογικά ευαγγέλια αλλά manual χρηματιστηρίου, κέρδους και κριτήρια βελτίωσης, που δεν έχει όμως ως αποδέκτη την κοινωνία. Φροντίζουν για την ευημερία των αριθμών σε βάρος των ανθρώπων. Δεν έχουν κοινωνική προέλευση αλλά αποτελούν υβρίδια του ασυναισθηματικού τεχνοκράτη χωρίς ουσιαστική μόρφωση. Εχουν την εξειδίκευση της διεκπεραίωσης μέσα από αλγόριθμους και χρήση πληροφοριών που στην πραγματικότητα δεν κατέχουν. Η κοινωνία αποτελεί γι’ αυτούς πεδίο πειραματισμών για κάποιο οικονομικό μοντέλο. Δεν υπηρετούν πραγματικές πολιτικές αντιπαραθέσεις για χάρη της κοινωνίας. Αντιθέτως, εκπροσωπούν καρτελοποιημένα κόμματα με διαφορές σε επίπεδο λεκτικής αντιπαράθεσης και μόνο. Η πολιτική ομοιομορφία τούς επιτρέπει να παραμένουν σε θέσεις εξουσίας χωρίς να απειλούνται. 

Ας πάμε όμως σε μια άλλη κατηγορία ηγετών χωρίς δημοφιλία. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν ενεργοποίησε επιχειρήματα περί τυραννικού καθεστώτος των μουλάδων. Οι μουλάδες είναι πράγματι τυραννικοί, αλλά αφενός δεν υπάρχουν μόνο στο Ιράν, αφετέρου δεν είναι η αιτία του πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου το καθεστώς δείχνει να αντέχει. Οι άνθρωποι στο Ιράν, αυτήν τη στιγμή, δεν θεωρούν ως πρόβλημα τους αγιατολάχ, αλλά την ισραηλινοαμερικανική επίθεση που δέχονται. Φαίνεται ότι έχουν προετοιμαστεί επί δεκαετίες για όσα συμβαίνουν και δηλώνουν έτοιμοι να υπερασπιστούν όσα πιστεύουν. 

Η εικόνα αυτή μοιάζει παράλογη για τη Δύση που δημιούργησε και πίστεψε σε επιπόλαιες αναγνώσεις για τους «τύραννους ηγέτες» οι οποίοι θα καταρρεύσουν. Οι τυραννικοί ηγέτες στο Ιράν και όπου αλλού διατηρούν συνδετικά στοιχεία με τις κοινωνίες τους. Μπορεί αυτά να είναι η θρησκεία, η απειλή που υπάρχει από τη Δύση, η ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας τους ή οτιδήποτε άλλο. Η σχέση ηγεσίας και λαού, ακόμη και όταν είναι προβληματική, εμπεριέχει αξιακά στοιχεία. Στο πρόσωπο του ηγέτη του ο Ιρανός, για παράδειγμα, δεν βλέπει αυτό που βλέπει ο δυτικός. Δεν βλέπει τον τύραννο, αλλά αυτόν που με αυταπάρνηση υπηρέτησε τη χώρα του για να την κάνει υπερδύναμη. Δεν είναι τυχαίο που στο ερώτημα «ποιον θεωρείς σήμερα ισχυρό ηγέτη;» οι περισσότεροι στην Ελλάδα απαντούν «ο Πούτιν και ο Ερντογάν». Προφανώς δεν κάνουν αποτίμηση δημοκρατικής ευαισθησίας. Οι ηγέτες αυτοί προτάσσουν (έστω και ψευδώς) ένα αξιακό πλέγμα που τους συνδέει με την κοινωνία. 

Βλέπουμε εμείς το ίδιο στους ηγέτες μας, ακόμη και σε αυτούς που τους ψηφίζουμε ή είναι μια επιλογή ανάγκης; Ο σύγχρονος ψηφοφόρος καταναλώνει επικοινωνιακά στοιχεία, στέκεται απέναντι στην πολιτική με likes και όχι με πολιτικές θέσεις και απαιτήσεις και συνήθως επιλέγει ως καθοριστική πολιτική στάση την αποχή από την πολιτική. Στα μάτια του ο πολιτικός είναι (στην καλύτερη περίπτωση) το σύστημα της προσωπικής του εξυπηρέτησης ή αυτός στον οποίο έχει αναθέσει από απόγνωση τη ζωή του. Σε κάθε περίπτωση δεν πιστεύει στον ηγέτη. Ναι, η εποχή γέννησε και διαμόρφωσε τους ηγέτες της. Τους έκανε κατ’ εικόνα και ομοίωση διαχειριστές της επιβολής που έχει το κέρδος επάνω στους ανθρώπους. Είναι οι απόφοιτοι της σχολής του κατευνασμού, της ιδιώτευσης, του καταναλωτισμού και της τεχνητής ευωχίας. Το κακό είναι ότι οι ηγέτες που έχουν διαμορφωθεί από την εποχή τους διαμορφώνουν με τη σειρά τους την εποχή. Διαλεκτική τρόμου. 


Κώστας Βαξεβάνης / documentonews.gr

Κυριακή, Ιανουαρίου 04, 2026

Ο τρομακτικός καθρέφτης του νέου κόσμου

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου τα κακά καθεστώτα δεν ανατρέπονται από αποτελεσματικούς πολυμερείς θεσμούς, αλλά από μονομερείς πράξεις βίας. Το αποτέλεσμα είναι ένας πιο επικίνδυνος και κυνικός κόσμος 


Η τρίτη ημέρα του 2026 σημαδεύθηκε από τις επιθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα, με αποκορύφωμα την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο  και τη μεταφορά του στη Νέα Υόρκη, για να δικαστεί με την κατηγορία της «ναρκοτρομοκρατίας». 

Χωρίς καμία διάθεση υπεράσπισης του καθεστώτος Μαδούρο, ο πειρατικός τρόπος της σύλληψης ενός προέδρου μιας χώρας είναι τρομακτικός. 

Και ακόμη πιο ανησυχητική είναι η ουσιαστική αποδοχή που φαίνεται να υπάρχει σε μια μερίδα Ευρωπαίων ηγετών-από τον Εμανουέλ Μακρόν ως τον Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Όταν ειδικά η Ελλάδα έχει βιώσει με δραματικό τρόπο το τι σημαίνει εισβολή και κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία. Όταν ο πρόεδρος Ερντογάν έχει δώσει σαφή δείγματα γραφής με τις στρατιωτικές επεμβάσεις του και τις απειλές σε χώρες της περιοχής. 

Για να το κάνουμε πιο σαφές: ο ηγέτης  που κυβερνά το πιο ισχυρό κράτος στον κόσμο, πολιορκεί επί μήνες μια χώρα και στη συνέχεια απαγάγει τον Πρόεδρό της, χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν. Επιπλέον, τον οδηγεί και σε δίκη σε ξένη χώρα. 

Τι μας επιφυλάσσει ο ορίζοντας 

Πρέπει πλέον να στρέψουμε την προσοχή μας σε ό,τι μας επιφυλάσσει ο ορίζοντας. Όχι όσον αφορά τον επόμενο ηγέτη της Βενεζουέλας, αυτό θα έχει-καλώς ή κακώς – μικρή σημασία. Το θέμα είναι ότι το κουτί της Πανδώρας έχει πλέον ανοιχτεί για τα καλά στον κόσμο.

Γιατί να μην είναι πλέον αποδεκτό για τον Πούτιν να συλλάβει τον Ζελένσκι και να τον μεταφέρει στη Μόσχα για να δικαστεί για τρομοκρατικά εγκλήματα; Ή το Πεκίνο να απαγάγει τον πρόεδρο της Ταϊβαν, με κάποια αφορμή;

Αλλά, αν το δικαίωμα εισβολής ασκείται τόσο εύκολα και χωρίς καμία αντίσταση σε μια χώρα με περίπου 30 εκατομμύρια κατοίκους και πάνω από 900.000 τετραγωνικά μέτρα, τι εμποδίζει άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, που δεν είναι αρεστές στον «Θείο Σαμ», να δεχθούν παρόμοια εισβολή;

Τίποτα από αυτά δεν νομιμοποιεί την παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Τίποτα από αυτά δεν μετατρέπει την αμερικανική επιχείρηση σε μια δίκαιη ή νόμιμη πράξη.

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου τα κακά καθεστώτα δεν ανατρέπονται από αποτελεσματικούς πολυμερείς θεσμούς, αλλά από μονομερείς πράξεις βίας. Το αποτέλεσμα είναι ένας πιο επικίνδυνος και κυνικός κόσμος.

Μπορεί το διεθνές δίκαιο να υπάρχει, αλλά δεν κυβερνά πλέον. Έναν κόσμο όπου οι μεγάλες δυνάμεις επιβάλλουν το δίκαιο του ισχυρού και τα μικρά κράτη πρέπει να μάθουν να ζουν με αυτό.

Τι μας επιφυλάσσει ο ορίζοντας

Πρέπει πλέον να στρέψουμε την προσοχή μας σε ό,τι μας επιφυλάσσει ο ορίζοντας. Όχι όσον αφορά τον επόμενο ηγέτη της Βενεζουέλας, αυτό θα έχει-καλώς ή κακώς – μικρή σημασία. Το θέμα είναι ότι το κουτί της Πανδώρας έχει πλέον ανοιχτεί για τα καλά στον κόσμο.

Γιατί να μην είναι πλέον αποδεκτό για τον Πούτιν να συλλάβει τον Ζελένσκι και να τον μεταφέρει στη Μόσχα για να δικαστεί για τρομοκρατικά εγκλήματα; Ή το Πεκίνο να απαγάγει τον πρόεδρο της Ταϊβαν, με κάποια αφορμή;

Αλλά, αν το δικαίωμα εισβολής ασκείται τόσο εύκολα και χωρίς καμία αντίσταση σε μια χώρα με περίπου 30 εκατομμύρια κατοίκους και πάνω από 900.000 τετραγωνικά μέτρα, τι εμποδίζει άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, που δεν είναι αρεστές στον «Θείο Σαμ», να δεχθούν παρόμοια εισβολή;

Τίποτα από αυτά δεν νομιμοποιεί την παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Τίποτα από αυτά δεν μετατρέπει την αμερικανική επιχείρηση σε μια δίκαιη ή νόμιμη πράξη.

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου τα κακά καθεστώτα δεν ανατρέπονται από αποτελεσματικούς πολυμερείς θεσμούς, αλλά από μονομερείς πράξεις βίας. Το αποτέλεσμα είναι ένας πιο επικίνδυνος και κυνικός κόσμος.

Μπορεί το διεθνές δίκαιο να υπάρχει, αλλά δεν κυβερνά πλέον. Έναν κόσμο όπου οι μεγάλες δυνάμεις επιβάλλουν το δίκαιο του ισχυρού και τα μικρά κράτη πρέπει να μάθουν να ζουν με αυτό. 

Επιστρέφει το Δόγμα Μονρόε

Η ενέργεια του Τραμπ έχει βέβαια και εσωτερική διάσταση: Ο αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται υπό εσωτερική πίεση, γι’ αυτό και μια μικρή απόσπαση της προσοχής από την εξωτερική πολιτική πιθανότατα θα ήταν χρήσιμη, καθώς οι ΗΠΑ είναι σε προεκλογική περίοδο για τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου για την ανανέωση του Κογκρέσου.

Αλλά ο στόχος της Ουάσιγκτον είναι πολύ ευρύτερος. Ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει να επιβεβαιώσει την ηγεμονία των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική. Αναβιώνοντας με σκληρό τρόπο το «Δόγμα Μονρόε», δύο αιώνες μετά την ανακήρυξη του, τον Δεκέμβριο του 1823 από τον τότε πρόεδρο Τζέιμς Μονρόε, που ήθελε να εκδιώξει τις ευρωπαϊκές δυνάμεις από την αμερικανική ήπειρο.

Τώρα, ο Τραμπ θέλει να εκδιώξει την Κίνα, τη Ρωσία και άλλες δυνάμεις από το δυτικό ημισφαίριο. Θέλει να αναδιοργανώσει τον ενεργειακό, πολιτικό και στρατηγικό χάρτη της περιοχής.

Η Βενεζουέλα, λόγω της θέσης της στον Οργανισμό Πετρελαιοεξαγωγικών Χωρών, των μεγαλύτερων στον κόσμο αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου που διαθέτει και της γεωπολιτικής της ευθυγράμμισης, ήταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι για να αγνοηθεί από την Ουάσιγκτον.

Είναι σαφές άλλωστε ότι η αμερικανική επιχείρηση στη Βενεζουέλα δεν υποκινήθηκε από τις «εγκληματικές ενέργειες» που διέπραξε ο Μαδούρο, αλλά από τα άφθονα αποθέματα πετρελαίου της χώρας.

Όπως ακριβώς συνέβη με την εισβολή στο Ιράκ το 2003, φαίνεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδιαφέρονται μόνο για την απονομή δικαιοσύνης σε περιοχές όπου αφθονούν οι φυσικοί πόροι.

Άλλωστε, ο Τραμπ δεν είχε κανένα πρόβλημα να απονείμει χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας, Χουάν Ορλάντο Ερνάντεζ, που εξέτιε ποινή κάθειρξης 45 ετών σε αμερικανική φυλακή, κατηγορηθείς ως επικεφαλής εκτεταμένου δικτύου διακίνησης ναρκωτικών.

Αλλάζει η Λατινική Αμερική

Η Λατινική Αμερική βιώνει άλλωστε  έναν σιωπηλό, αλλά βαθύ πολιτικό μετασχηματισμό. Η Αργεντινή του Χαβιέ Μιλέι έχει ευθυγραμμιστεί πλήρως  με τις ΗΠΑ και την πολιτική ιδεολογία του Τραμπ.

Η Χιλή, με τον νέο πρόεδρό της, Χοσέ Αντόνιο Καστ φαίνεται να νοσταλγεί τον …Πινοσέτ.

Η Βολιβία,ο Ισημερινός και η Ονδούρα ευθυγραμμίζονται όλο και περισσότερο με την Ουάσιγκτον σε θέματα ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής.

Η Βραζιλία, επίσης, εισέρχεται σε έναν αποφασιστικό εκλογικό κύκλο φέτος και η Ουάσιγκτον τον παρακολουθεί με αυξημένη προσοχή. Φυσικά, δεν αναμένεται καμία δυναμική παρέμβαση, αλλά θα ήταν αφελές να αποκλειστεί μια προσπάθεια πολιτικής επιρροής, άμεσης ή έμμεσης, από τον Τραμπ και τον κύκλο του. Η Βραζιλία είναι πολύ σημαντική για τη στρατηγική του ημισφαιρίου των ΗΠΑ για να μείνει εκτός αυτής της αρένας. Η πολιτική αναμέτρηση της Βραζιλίας θα αποτελέσει επίσης ένα συμβολικό πεδίο μάχης μεταξύ δύο μοντέλων Λατινικής Αμερικής: το ένα πιο ευθυγραμμισμένο με την Ουάσινγκτον και το άλλο πιο αυτόνομο, αλλά ολοένα και πιο εύθραυστο.

Η Βενεζουέλα σήμερα είναι ένας καθρέφτης ενός κόσμου χωρίς κανόνες, που στέλνει το διεθνές δίκαιο στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Και αυτό θα πρέπει  να μας ανησυχεί πολύ περισσότερο, παρά να μας καθησυχάζει…


Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr





Τετάρτη, Δεκεμβρίου 31, 2025

«Εμποροι ελπίδας»

Ο μεγάλος κίνδυνος στην πολιτική, είναι η ελπίδα να γίνει ένα εργαλείο χειραγώγησης των πολιτών, από κάθε λογής πολιτικούς 



Παραμονή Πρωτοχρονιάς και οι ευχές για το νέο χρόνο είναι κυρίως, γεμάτες ελπίδα. Αλλωστε, όπως έλεγε και ο Ευριπίδης στην τραγωδία «Υψιπύλη», «Αελπτον ουδέν, πάντα δε ελπίζειν χρεών»-Τίποτε δεν είναι χωρίς ελπίδα, πάντα πρέπει να ελπίζουμε. 

Η ελπίδα είναι το αίσθημα εμπιστοσύνης στο μέλλον, το οποίο οδηγεί σε μια ήρεμη προσμονή για την πραγματοποίηση των ονείρων μας. Για αυτό και ο Αριστοτέλης χαρακτήριζε την ελπίδα ως «το όνειρο του ανθρώπου, που έχει ξυπνήσει». 

Το έδειξε και η τελευταία δημοσκόπηση της Pulse για τα  κριτήρια επιλογής ψήφου των πολιτών. Όπως προκύπτει, το βασικό κριτήριο επιλογής ψήφου των πολιτών είναι η προοπτική και η ελπίδα σε ότι αφορά την καθημερινότητά τους. Ο ένας στους δύο θα ψηφίσει με βάση την ελπιδα, ενώ πολύ χαμηλότερα, στο 22%, είναι το κριτήριο της σιγουριάς 

Σήμερα όμως, ο φόβος, η δυσπιστία και η αποθάρρυνση – το ακριβώς αντίθετο της ελπίδας – βασιλεύουν παντού. Η συλλογική απαισιοδοξία γίνεται viral. 

Πόλεμοι πραγματικοί και κοινωνικοί, ανισότητες που διευρύνονται συνεχώς, φτώχεια που εξαπλώνεται, ο μισθός που τελειώνει πολύ πριν τον μήνα… Φαινόμενα που έχουν αποσταθεροποιήσει την έννοια της ελπίδας. Αν δεν την έχουν σκοτώσει κιόλας! 

Αλλά, όταν ο στρατός χάνει την ελπίδα, ο πόλεμος χάνεται. Οταν ο λαός χάνει την πίστη του, το πολιτικό καθεστώς πέφτει. 

Ο Βοναπάρτης και η «αγορά» ελπίδας 

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης το κατάλαβε αυτό καλά όταν κατά τη διάρκεια της ιταλικής εκστρατείας, σε ηλικία μόλις 28 ετών, δήλωνε: «  Μπορείς να ηγηθείς ενός λαού μόνο δείχνοντάς του ένα μέλλον: ένας ηγέτης είναι έμπορος ελπίδας». 

Ως αποτέλεσμα, οι στρατιώτες του ήταν έτοιμοι να τον ακολουθήσουν οπουδήποτε και να πεθάνουν στη μάχη γι’ αυτόν. 

Πράγματι, ο όρος του Ναπολέοντα, «έμπορος ελπίδας», υποδηλώνει ότι το να έχεις απλώς ένα όραμα δεν είναι αρκετό. Οι ηγέτες πρέπει επίσης να μπορούν να κάνουν τους πολίτες να πιστέψουν σε αυτό το όραμα,να το αγκαλιάσουν, να το ενσωματώσουν – εν ολίγοις, να το «αγοράσουν». 

Γιατί η απουσία ελπίδας γεννά κυνισμό, απάθεια, ακόμη και αυταρχισμό, γιατί αν τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, τότε όλα επιτρέπονται. 

«Εργαλείο χειραγώγησης 

Ο μεγάλος κίνδυνος όμως στην πολιτική, είναι η ελπίδα να γίνει ένα εργαλείο χειραγώγησης των πολιτών, από κάθε λογής πολιτικούς. Με αόριστες υποσχέσεις, με συνεχώς αναβαλλόμενες προσδοκίες. Τα παραδείγματα πολλά –από το παρελθόν και το παρόν. 

Καλή ώρα οι «ελπίδες» που προσφέρονται αφειδώς στους αγρότες για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, αν φυσικά αποσύρουν τα μπλόκα. 

Είναι πραγματικές οι υποσχέσεις; Οι περισσότεροι αγρότες δεν φαίνεται να πείθονται. Φοβούνται ότι πρόκειται για υποσχέσεις κενές περιεχομένου. Οταν μάλιστα συνοδεύονται από την ξαφνική στοχοποίηση κάποιων αγροτοσυνδικαλιστών, που πρωτοστατούν στα μπλόκα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η προτεινόμενη ελπίδα αντιπροσωπεύει ένα είδος προδοσίας του αγώνα τους. Και αυτό απογοητεύει  και αποξενώνει. Οχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά και από την πολιτική και το σύστημα, γενικότερα. 

Διάβρωση της ελπίδας 

Πολλοί διαγιγνώσκουν άλλωστε μια γενικότερη διάβρωση της σύγχρονης πολιτικής ελπίδας. Ενάντια στο σύνολο του πολιτικού συστήματος, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αποστασιοποιούνται από την πολιτική. Γιατί βλέπουν την πολιτική να ολισθαίνει στην τεχνοκρατία, πιστεύοντας ότι μπορεί να αναθέσει πολλές στρατηγικές αποφάσεις στους ισχυρούς αλγόριθμους της Τεχνητής Νοημοσύνης. Από την άλλη,ενισχύεται ένα είδος συναισθηματικού λαϊκισμού, που προσφέρει τα πάντα και τίποτα.

Ολα αυτά τα φαινόμενα συνδέονται και με τα κίνητρα όσων νέων ή παλιών πολιτικών εμφανίζονται στην πολιτική σκηνή. Σα να θέτουν το ερώτημα:  γιατί θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά, τι νόημα δίνουν στις πράξεις τους.

Γιατί η προσφερόμενη ελπίδα δεν συμπίπτει με την επιτυχία, αλλά με την πίστη στις αξίες μας. Ακόμα κι αν η ελπίδα της πολιτικής ως συστήματος μπορεί να εξασθενεί, η ελπίδα του πολιτικού σε προσωπικό επίπεδο αποτελεί ηθική προϋπόθεση: χωρίς αυτήν, η πολιτική γίνεται καθαρά «συναλλακτική πράξη», δούναι και λαβείν. 

Ένας πολιτικός άλλωστε, μπορεί να χάσει εκλογές, να δει μεταρρυθμίσεις να διαλύονται, να υποστεί επώδυνους συμβιβασμούς και παρόλα αυτά να μην χάσει την ελπίδα, αν αυτό δεν συνδέεται με το άμεσο αποτέλεσμα αλλά με την ίδια την αξιοπρέπεια της πολιτικής δράσης.

«Να θέλεις αυτό που κάνεις»

Η ελπίδα του πολιτικού, σε προσωπικό επίπεδο, είναι η ικανότητα να ενεργεί χωρίς εγγύηση επιτυχίας, η προθυμία να ξεκινήσει από την αρχή μετά την ήττα, η άρνηση να υποβιβάσει το «καλό»,  σε προεκλογικούς υπολογισμούς. Μπορεί να αποτύχει, χωρίς να αισθάνεται άχρηστος. Αυτό θα καθιστούσε μάλιστα τους πολιτικούς λιγότερο ευάλωτους σε εκβιασμούς και στο δέλεαρ των κάθε λογής «συμφερόντων».

Για να παραφράσουμε το περίφημο απόφθεγμα του Ζαν Πολ Σαρτρ που έγινε σύμβολο του υπαρξισμού: «Ευτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις αυτό που κάνεις».

Η κεντρική του ιδέα είναι ότι δεν είμαστε απλώς θύματα των περιστάσεων: η ελπίδα και η ελευθερία έγκειται στον τρόπο που επιλέγουμε να ζήσουμε ή να «πολιτευθούμε»…


Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 24, 2025

Χριστούγεννα: Η μαγεία, οι μάγοι και οι μάγκες

Η μαγεία των Χρι­στου­γέν­νων δεν είναι υπόσχεση ευτυ­χίας, αλλά μία πιστο­ποίηση της ανθρώ­πι­νης ευθραυ­στότη­τας. 



Έχει δίκιο ο Μητσο­τάκης όταν λέει ότι υπάρ­χουν δύο Ελλάδες. Πάντοτε υπήρ­χαν. Αυτή που απο­θε­ώ­νει τον Πιερ­ρα­κάκη ως το απόλυτο success story κι αυτή που βρίσκε­ται στους δρόμους, είτε με τα τρα­κτέρ είτε με άδειο πορ­το­φόλι. Κρίμα που ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν μοίρασε σε όλους τους πολίτες το αση­μένιο γούρι με τα αρχικά του ονόμα­τός του, μήπως αλλάξει η τύχη τους την και­νούρ­για χρο­νιά. 



Υπάρ­χουν επίσης δύο «Χρι­στούγεννα»: των παπα­δια­μα­ντι­κών ηρώων που θα αρκε­στούν ανα­γκα­στικά σε ένα εορ­τα­στικό δείπνο στο σπίτι τους και σε αυτούς που θα το απο­λαύσουν σε κάποιο πολυ­τε­λές εστια­τόριο ή μπου­ζου­κο­μάγαζο. Οι πρώ­τοι θα περάσουν καλύτερα, διότι αντί για τα τετριμ­μένα ανέκδοτα, θα επα­να­λαμ­βάνουν ατάκες από την εξε­τα­στική και θα γελάνε μέχρι δακρύων. Θα ξεχα­στούν για λίγο και δεν θα χαζέψουν τα δια­χρο­νικά σκίτσα του Μποστ με τη Μαμά Ελλάδα να μαλώ­νει τον γιο της: «Πει­να­λέων δεν πρω­σέχεις/ κε τον νουν αλλού τον έχεις/ κάνεις το μυαλό σου είνε στο πέζειν κε εις τας πεζο­δρο­μίας/ και δεν μελε­τάς τας τημάς της αγω­ρα­νο­μίας». 

Ωστόσο λόγω ακρι­βού ηλε­κτρι­κού ρεύμα­τος τα φωτάκια στα στο­λι­σμένα δέντρα και τα μπαλ­κόνια θα ανα­βο­σβήνουν με βάρ­διες. Θα λείψουν από τη φάτνη και τα αρνάκια που τα θέρισε η ευλο­γιά. Θα λείψει ή του­λάχι­στον θα περιο­ρι­στεί η κατα­να­λω­τική υστε­ρία άλλων επο­χών, αφού είμα­στε η τελευ­ταία χώρα ως προς την αγο­ρα­στική δύναμη. Κανένας Αρθουρ Μίλερ δεν θα μας εξη­γήσει τον θάνατο του εμπο­ράκου, πώς δούλε­ψαν οι μυλόπε­τρες του άγριου καπι­τα­λι­σμού και τον έκα­ναν αλεύρι. Οι μάγοι ανέβα­λαν το ταξίδι τους στη Βηθλεέμ, νιώ­θο­ντας άσχημα που τα δώρα τους είναι σμύρνα, χρυ­σός και λιβάνι και αρνήθη­καν να συμ­με­τάσχουν στο birthday party ενός θείου βρέφους, όταν χιλιάδες παι­διά βρήκαν τον θάνατο από τον σύγ­χρονο Ηρώδη στη Γάζα. 

Μόνο στην Ελλάδα, με μια επι­τυ­χη­μένη πλα­στο­προ­σω­πία οι μάγοι έγι­ναν οι τρεις μάγκες: Φρα­πε­σάρ, Χασα­πόρ και Μαγει­ρίσαρ. Και ο Άγιος Βασίλης το σκέφτε­ται αν θα έρθει. Όλοι Ferrari και Porsche του ζητάνε. Πού να χωρέσουν στο έλκη­θρο! 

Λέγε­ται ότι το «επί γης ειρήνη» δεν θα ακου­στεί φέτος στην Ευρω­παϊκή Ένωση. Η χορω­δία των ηγε­τών της ΕΕ θα ψάλει το «μάχαι­ραν έδω­κας, μάχαι­ραν θα λάβεις» σε ανοι­χτή ακρόαση με το Κρεμ­λίνο. Στη χώρα μας ο χρι­στου­γεν­νιάτι­κος εφιάλ­της δεν θα είναι οι καλι­κάν­τζα­ροι με τα πριόνια, αλλά η φωνή από τα «γαλάζια παπα­γα­λάκια» των ΜΜΕ που θα ακούμε σε ένα πυρη­νικό κατα­φύγιο να μας λέει ότι ο Πούτιν ετοι­μάζε­ται να κατα­λάβει τη Μακε­δο­νία και να υψώ­σει τη ρωσική σημαία στον Λευκό Πύργο. 

Γι’ αυτό τελικά η μαγεία των Χρι­στου­γέν­νων να μην είναι υπόσχεση ευτυ­χίας, αλλά μία πιστο­ποίηση της ανθρώ­πι­νης ευθραυ­στότη­τας που τη γλυ­καίνουμε με κου­ρα­μπιέδες και μελο­μα­κάρονα. Ας ανα­ζη­τήσουμε μια μαγεία εσω­τε­ρική, όχι αφελή αλλά γεν­ναία κι αυτό δεν σημαίνει ήττα ούτε συνθη­κο­λόγηση. Ας πετάξουμε στην άκρη τις φαντα­χτε­ρές γιρ­λάντες και τα πλα­στικά συναι­σθήματα, το σύν­δρομο της ηθι­κο­λο­γίας ή της υπο­κρι­τι­κής ευσέβειας, ας αντι­κα­τα­στήσουμε τα χρυ­σο­ποίκιλτα άμφια με την ταπει­νότητα της φάτ­νης. Εκεί, μέσα στην ανε­πι­τήδευτη εγγύτητα, ίσως ο κόσμος να μοιάζει λιγότερο εχθρι­κός και αλη­θινά μαγι­κός κι έτσι να ξανα­βρούμε και το χαμένο νήμα της γιορ­τής. 

photos EUROKINISSI

Χρύσα Κακατσάκη / documentonews.gr



 

Παρασκευή, Νοεμβρίου 14, 2025

Η Κάρπαθος στους top10 προορισμούς το 2025 - Η άνοδος των μοναχικών ταξιδιωτών


 

Το ταξίδι… μόνος δεν αποτελεί πλέον εξαίρεση αλλά τάση. Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι ταξιδιώτες επιλέγουν να οργανώσουν τις διακοπές τους χωρίς παρέα, ακολουθώντας μια ευρύτερη κοινωνική μετατόπιση προς πιο αυτόνομους τρόπους ζωής και εργασίας. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, την τελευταία δεκαετία τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά στην Ευρώπη αυξήθηκαν κατά σχεδόν 17%, τη στιγμή που ο συνολικός αριθμός νοικοκυριών ενισχύθηκε μόλις κατά 5,8%. 

Η αλλαγή αυτή αποτυπώνεται και στα social media: το hashtag #solotravel συγκεντρώνει πλέον πάνω από 11 εκατ. δημοσιεύσεις στο Instagram και σχεδόν 2 εκατ. στο TikTok, δημιουργώντας μια παγκόσμια κοινότητα ταξιδιωτών που αναζητούν εμπειρίες αυτογνωσίας, περιπέτειας και ουσιαστικής επαφής με άλλους ανθρώπους. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η TUI Musement, κορυφαίος πάροχος οργανωμένων εμπειριών, ανέλυσε αξιολογήσεις από κρατήσεις που πραγματοποίησαν solo travellers, καταρτίζοντας μια λίστα με τους προορισμούς που ταιριάζουν περισσότερο στις ανάγκες και προτιμήσεις τους. Τα αποτελέσματα φέρνουν στο προσκήνιο πόλεις και νησιά που συνδυάζουν ασφάλεια, πολιτιστικό ενδιαφέρον, επαφή με τη φύση και δυνατότητες κοινωνικοποίησης. 

Liverpool – Στην κορυφή για το 2025

Με μέση βαθμολογία 9,68/10, το Λίβερπουλ αναδεικνύεται ως ο απόλυτος προορισμός για όσους ταξιδεύουν μόνοι. Η φιλική ατμόσφαιρα, οι προσιτοί ντόπιοι και η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά —από τους Beatles μέχρι τη θρυλική ποδοσφαιρική του ιστορία— δημιουργούν ένα περιβάλλον ιδανικό για εύκολες γνωριμίες. Δημοφιλέστερη εμπειρία: Liverpool FC Stadium Tour.

Λισαβόνα – Γοητεία με θέα τον Ατλαντικό

Στη δεύτερη θέση (9,03/10), η Λισαβόνα κερδίζει τους ταξιδιώτες με τις ιστορικές γειτονιές της, τις πανοραμικές θέες και την εύκολη πρόσβαση σε κοντινούς προορισμούς όπως η Σίντρα και το Κασκάις. Οι περιηγήσεις με τα πόδια λειτουργούν ως φυσικός τρόπος να συνδεθούν μεταξύ τους οι μοναχικοί ταξιδευτές. Δημοφιλής εμπειρία: Walking Tour of Lisbon Highlights.

Bangkok – Η πύλη της Νοτιοανατολικής Ασίας

Η Μπανγκόκ (9,02/10) παραμένει must για solo travellers που θέλουν να «βουτήξουν» αμέσως στον τοπικό τρόπο ζωής. Με ναούς, πολύχρωμες αγορές και value-for-money τιμές, συνδυάζει αυθεντικότητα και άνεση. Προτεινόμενη εμπειρία: Canal and Chinatown Tour.

Βιέννη – Πολιτισμός, τάξη και άνεση

Με βαθμολογία 9,00/10, η Βιέννη ξεχωρίζει χάρη στα παλάτια Σενμπρούν και Μπελβεντέρε, τα κορυφαία μουσεία της και το άνετο, περπατήσιμο κέντρο της πόλης. Η ασφάλεια και η οργάνωση αποτελούν σημαντικά κριτήρια για όσους ταξιδεύουν μόνοι. Δραστηριότητα αναφοράς: Επίσκεψη στο παλάτι Schönbrunn.

Krabi – Ο παράδεισος των φυσιολατρών

Η Κράμπι της Ταϊλάνδης (8,97/10) προσελκύει ταξιδιώτες που αναζητούν χαλαρή ατμόσφαιρα, παραλίες και περιπέτεια. Rafting, πεζοπορίες στο Εθνικό Πάρκο Khao Sok και εκδρομές στα νησιά Phi Phi είναι μερικές μόνο από τις εμπειρίες που υπόσχονται εύκολη κοινωνικοποίηση.

Κάρπαθος – Η ελληνική εκπροσώπηση στη λίστα

Στην 6η θέση παγκοσμίως και με βαθμολογία 8,96/10, η Κάρπαθος αποτελεί τον μοναδικό ελληνικό προορισμό του top 10. Η αυθεντική της ταυτότητα, τα παραδοσιακά χωριά και οι οργανωμένες εμπειρίες που κορυφώνονται με δείπνο σε τοπικές ταβέρνες ενισχύουν την αίσθηση κοινότητας. Ενδεικτική δραστηριότητα: Traditional Village Tour.

Bali – Ευεξία και περιπέτεια

Το Μπαλί (8,93/10) συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς για όσους αναζητούν ισορροπία, προσωπική ανάπτυξη και ποικιλία εμπειριών —από γιόγκα μέχρι εξερεύνηση ορυζώνων. Ξεχωριστή εμπειρία: Guided Tour of Bali and Jatiluwih Rice Terraces.

Βαρκελώνη – Πολιτισμός και κοινωνικότητα

Η Βαρκελώνη (8,87/10) προσφέρει ένα μίγμα αρχιτεκτονικών θαυμάτων και δημιουργικών δραστηριοτήτων που φέρνουν τους ταξιδιώτες κοντά: μαθήματα μαγειρικής, εργαστήρια ψηφιδωτού και περιηγήσεις tapas. Κορυφαία εμπειρία: Small-Group Guided Tour of the Sagrada Familia.

Khao Lak – Ησυχία και δράση

Το Khao Lak της Ταϊλάνδης (8,86/10) συνδυάζει χαλαρωτικές στιγμές με κοινές εμπειρίες όπως καταδύσεις στα νησιά Σιμιλάν και μαθήματα Muay Thai. Προτεινόμενη εμπειρία: Phang Nga Bay Excursion.

Λονδίνο – Η εύκολη επιλογή

Στη δέκατη θέση (8,85/10), το Λονδίνο προσελκύει solo travellers χάρη στην ασφάλεια, τις αμέτρητες επιλογές πολιτισμού και το άριστο δίκτυο μεταφορών. Οι οργανωμένες περιηγήσεις σε ιστορικές pub αποτελούν κλασικό τρόπο γνωριμίας. Προτεινόμενη εμπειρία: Walking Tour of London.

Γιατί μεγαλώνει το solo travel;

Η TUI Musement επισημαίνει ότι όσοι ταξιδεύουν μόνοι αναζητούν ελευθερία κινήσεων αλλά και δραστηριότητες που προσφέρουν αίσθηση ασφάλειας και ευκαιρίες για ανθρώπινη επαφή. Μικρές ομάδες, ξεναγήσεις με τοπικούς οδηγούς και εμπειρίες που προωθούν την αυθεντικότητα του προορισμού αποτελούν βασικούς παράγοντες επιλογής.

Το solo travel δεν είναι πια μια εναλλακτική μορφή διακοπών. Είναι μια ανερχόμενη μορφή τουρισμού που αντανακλά τις νέες προτεραιότητες των ταξιδιωτών: ποιοτικές εμπειρίες, αυθεντικές συναντήσεις και προσωπικό χρόνο —ακόμη κι όταν αυτός μοιράζεται με αγνώστους. 

Κάρπαθος | πηγή φωτό: Shutterstock

Πηγή: tornosnews.gr

https://tornosnews.gr/featured/tui-musement-i-anodos-ton-monachikon-taxidioton-i-karpathos-stoys-top10-proorismoys-to-2025.html



Τρίτη, Ιουλίου 01, 2025

Το μοντέλο Μητσοτάκη στον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο «φερόμενος ως πρωθυπουργός» και μια φουσκωμένη χήνα


Από τη naftemporiki - 

Η επιτελική τυφλότητα made in Greece και το φουά γκρα του πλανήτη 

Από τις υποκλοπές μέχρι τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει νακυβερνά μια χώρα για την οποία δεν έχει ιδέα. Δεν ήξερε ότι η ΕΥΠ – την οποία είχε θέσει υπό τον άμεσο έλεγχό του – παρακολουθούσε υπουργούς, πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες. 

Δεν ήξερε ότι οι σιδηρόδρομοι λειτουργούσαν στα όρια της κατάρρευσης, με σβηστά φανάρια και ανύπαρκτα συστήματα ασφαλείας. 

Δεν ήξερε τι συνέβαινε στον ΟΠΕΚΕΠΕ, παρότι το σκάνδαλο «καίει» στελέχη πρώτης γραμμής της κυβέρνησης και του κόμματος του. 

Κι όμως, είναι τέτοια η σπουδή ορισμένων δημοσιογράφων, δημοσιολογούντων και influencers να μας πείσουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη, που καταλήγουν – χωρίς να το καταλαβαίνουν – να μας λένε πως στην πραγματικότητα… δεν κυβερνά. Πώς λέμε «ο φερόμενος ως δράστης»; Ε, λοιπόν, πουλάνε, χωρίς να το συνειδητοποιούν το αφήγημα «ο φερόμενος ως πρωθυπουργός».

Αν τους πιστέψουμε, κυβερνά μια χώρα χωρίς να γνωρίζει τι γίνεται σε κανέναν από τους βασικούς της τομείς. Αν δεν τους πιστέψουμε, το συμπέρασμα παραμένει απογοητευτικό. Σε κάθε περίπτωση, ζούμε το μοναδικό μοντέλο «επιτελικής άγνοιας»: ένα κράτος στο οποίο όλοι γνωρίζουν – εκτός από τον πρωθυπουργό.

Εν τω μεταξύ στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης η παράδοση-παραλαβή είχε κάτι από… reunion παλιών καλών φίλων. Χαμόγελα, χειροκροτήματα, λόγια συγκίνησης και ευχαριστίες στον Διονύση Σταμενίτη που αποχωρεί, παρά το γεγονός ότι το όνομά του φιγουράρει σε δικογραφία με βαρύτατες κατηγορίες.

Ο ίδιος μιλά για «διάλογο προϊόν κοπτοραπτικής» και ξεκαθαρίζει ότι «δεν υπάρχει κανένα αίτημά μου για εξυπηρέτηση». Ακόμη και εάν αυτό ισχύει, όταν έχει ξεσπάσει ένα τέτοιο σκάνδαλο θα περίμενε κανείς μια πιο «χαμηλόφωνη» τελετή. 

Σταυροδρόμι ή ναρκοπέδιο;

Δεν είναι μόνο η πολιτική ζωή του τόπο που θυμίζει ναρκοπέδιο. Το ίδιο συμβαίνει με τις αγορές. Μετά από ένα εξάμηνο γεμάτο γεωπολιτικές τριβές και επιτοκιακές αυταπάτες  ο Ιούλιος βρίσκει τις αγορές σε φάση βαριάς αμηχανίας. Μπορεί το ράλι να έχει συνέχεια ή θα έρθει απότομη διόρθωση; Η υγεία της αμερικανικής οικονομίας θα κρίνει πολλά, αλλά η πραγματική μάχη θα παιχτεί στο δολάριο, στα επιτόκια και στις πολιτικές προτεραιότητες της κυβέρνησης Τραμπ.

Το λεγόμενο “big beautiful bill” που προωθεί ο Λευκός Οίκος υπόσχεται φιλοαναπτυξιακές επιλογές – αλλά με τί κόστος για το χρέος, τα ομόλογα και τη διεθνή εμπιστοσύνη στο αμερικανικό νόμισμα; Η αποδολαριοποίηση, πάντως, δεν είναι πλέον θεωρία. Είναι μια πραγματική τάση. Το ίδιο και η επιστροφή του χρυσού ως πολιτικού asset. Από κοντά και το πετρέλαιο: κρατιέται ήρεμο, αλλά με το δάχτυλο στο κουμπί.

Οι αγορές μπαίνουν στο β΄ εξάμηνο με νέους φόβους, λιγότερα σενάρια και περισσότερα διλήμματα. Το «ποιος κυβερνά» δεν είναι μόνο ερώτημα για κράτη· αφορά και την παγκόσμια οικονομία.

Η εποχή του foie gras και των ελλειμμάτων

Και μέσα σε όλα αυτά, ένα ερώτημα πλανάται πάνω από τη διεθνή σκηνή: πόσο ακόμη μπορούν οι κυβερνήσεις να ξοδεύουν χωρίς φρένο; Το έλλειμμα των ΗΠΑ αγγίζει ήδη το 7% του ΑΕΠ και προβλέπεται να φουσκώσει κι άλλο, με το νέο νομοσχέδιο του Τραμπ να υπόσχεται τρισεκατομμύρια νέου δανεισμού. Δεν είναι όμως μόνο η Ουάσιγκτον· η δημοσιονομική χαλαρότητα έχει γίνει διεθνής νόρμα. Η Γαλλία, η Βρετανία, η Ιαπωνία, η Γερμανία – ακόμη και η Ελβετία – ξοδεύουν χωρίς αναστολές.

Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η παγκόσμια οικονομία δεν βρίσκεται σε ύφεση και τα επιτόκια έχουν εκτιναχθεί. Η χρυσή περίοδος του «εύκολου χρέους» τελείωσε. Πλέον, η εξίσωση δεν βγαίνει.

Ο Economist μιλά για εποχή φουά γκρα: οι κυβερνήσεις φουσκώνουν τη χήνα με δανεικά. Αλλά ακόμη και η πιο ορεξάτη χήνα έχει ένα όριο. Και όταν αυτό ξεπεραστεί, θα σκάσει.

Τριπλάσιοι Κινέζοι (και λίγους λέμε)

Ο νέος έρωτας του ελληνικού τουρισμού έχει όνομα και επώνυμο: Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Με πάνω από 250 εκατομμύρια Κινέζους ταξιδιώτες και το 10% να καλοβλέπει Ευρώπη, η Ελλάδα ανοίγει φτερά (και αεροδιάδρομους).

Φέτος, οι πτήσεις Κίνα–Ελλάδα τριπλασιάζονται σε σχέση με το 2019, φτάνοντας τις 12–13 την εβδομάδα. Στην πίστα μπαίνει και η Juneyao Air, ενώ η Air China πετάει Πεκίνο–Αθήνα 4 με 5 φορές τη βδομάδα. Ο τουρισμός παίρνει τα πάνω του και τα POS κάνουν πρόβα για γιουάν.


Πηγή: naftemporiki.gr

https://www.naftemporiki.gr/paraskiniaka/1975319/to-montelo-mitsotaki-ston-opekepe-o-feromenos-os-prothypoyrgos-kai-mia-foyskomeni-china/

Κυριακή, Ιουνίου 22, 2025

Παγκόσμιος συναγερμός: Εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν – Βομβάρδισαν τα πυρηνικά εργοστάσια


Ο αμερικανικός στρατός πραγματοποίησε επιθέσεις σε τρεις ιρανικές εγκαταστάσεις νωρίς την Κυριακή 22 Ιουνίου, συμμετέχοντας άμεσα στην προσπάθεια του Ισραήλ να εξουδετερώσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν — μια ριψοκίνδυνη κίνηση για την αποδυνάμωση ενός παλαιού εχθρού, εν μέσω απειλών της Τεχεράνης για αντίποινα που μπορεί να προκαλέσουν ευρύτερη περιφερειακή σύρραξη. 

Σε διάγγελμά του, o Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε με θριαμβευτικό τόνο την επιτυχία των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν, κάνοντας λόγο για ολοκληρωτική καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων της Τεχεράνης. Στόχοι ήταν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Φορντό, στο Ισφαχάν και στη Νατάνζ. 

Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ότι το Φορντό καταστράφηκε πλήρως και χαρακτήρισε το πλήγμα «καταπληκτική επιτυχία», καλώντας παράλληλα τους Ιρανούς σε ειρήνη, προειδοποιώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα δεχθούν νέα πλήγματα.

Ιρανικά μέσα ενημέρωσης επιβεβαίωσαν τις επιθέσεις στις εγκαταστάσεις, ενώ Ιρανός αξιωματούχος διαβεβαίωσε ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις που επλήγησαν δεν περιείχαν ραδιενεργά υλικά. 

Με έξι βομβαρδιστικά 

Σύμφωνα με πληροφορίες, το χτύπημα των ΗΠΑ στις ιρανικές εγκαταστάσεις έγινε με έξι βομβαρδιστικά Β2. 

«Όλα τα αεροσκάφη έχουν εξέλθει από τον εναέριο χώρο του Ιράν. Ένα πλήρες φορτίο βομβών έπεσε στην κύρια τοποθεσία, στο Φορντό. Όλα τα αεροσκάφη επιστρέφουν με ασφάλεια», σημείωσε συγχαίροντας τις ένοπλες δυνάμεις που συμμετείχαν στην επιχείρηση. 

«Συγχαρητήρια στους σπουδαίους αμερικανούς πολεμιστές μας. Δεν υπάρχει άλλος στρατός στον κόσμο που θα μπορούσε να το κάνει αυτό. ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ!», κατέληξε την ώρα που φουντώνουν οι αντιδράσεις στις ΗΠΑ για την απόφαση του Τραμπ να εμπλακεί στη σύγκρουση χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου.

Από την πλευρά του, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νεντανιάχου, χαιρέτισε την «τολμηρή απόφαση» του Ντόναλντ Τραμπ και ανέφερε ότι οι αμερικανικές επιθέσεις έγιναν «σε πλήρη συντονισμό» μεταξύ των δύο ηγετών και μεταξύ των στρατών τους.

Ιράν: «Αιώνιες συνέπειες» θα έχουν τα αμερικανικά πλήγματα

Στις πρώτες δημόσιες δηλώσεις του μετά τα αμερικανικά πλήγματα, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, κατηγόρησε την Ουάσινγκτον για παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

«Οι ΗΠΑ, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, διέπραξαν σοβαρή παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, του διεθνούς δικαίου και της NPT [σ.σ. Συμφωνία περί Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων), επιτιθέμενες στις ειρηνικές πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν», ανέφερε ο Αμπάς Αραγτσί σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ακόμα, ο ίδιος πρόσθεσε: «Τα γεγονότα, σήμερα το πρωί, είναι εξοργιστικά και θα έχουν αιώνιες συνέπειες. Κάθε μέλος του ΟΗΕ πρέπει να θορυβηθεί για αυτή την εξαιρετικά επικίνδυνη, παράνομη και εγκληματική συμπεριφορά. Το Ιράν επιφυλάσσεται όλων των επιλογών για την υπεράσπιση της κυριαρχίας, των συμφερόντων και του λαού του».

Ιράν: Αντίποινα στο Ισραήλ με βαλλιστικούς πυραύλους

Την ίδια ώρα, το Ιράν εξαπέλυσε νέα πυραυλική επίθεση προς το Ισραήλ με τις σειρήνες να ηχούν σε όλη τη χώρα.

Ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι χτύπησαν στην ισραηλινή πόλη της Χάιφα, σύμφωνα με βίντεο που επικαλείται το ειδησεογραφικό πρακτορείο Tasnim.


Πηγή: koutipandoras.gr

https://www.koutipandoras.gr/article/pagkosmios-synagermos-ebloki-ton-ipa-ston-polemo-me-to-iran-vomvardisan-ta-pyrinika-ergostasia/



Κυριακή, Μαρτίου 16, 2025

Ποια μορφή τουρισμού ανεβαίνει συνεχώς και στην Ρόδο;


 

Πάρτε την πετσέτα σας και δέστε τα αθλητικά σας, καθώς ο αθλητικός τουρισμός και ο τουρισμός ευεξίας είναι στα πάνω τους και θα ανέβουν ακόμη ψηλότερα. 

Οι τάσεις στον τουρισμό διαμορφώνονται από τις μεταβαλλόμενες προτιμήσεις των ταξιδιωτών, τις τεχνολογικές εξελίξεις και τις παγκόσμιες συνθήκες και αλλάζουν συνεχώς τα δεδομένα όσον αφορά τα ταξίδια. Τα τελευταία χρόνια, λοιπόν, και με βάση τα παραπάνω, παρατηρείται στροφή προς πιο βιώσιμες, αυθεντικές και προσωποποιημένες ταξιδιωτικές εμπειρίες. Ο βιώσιμος τουρισμός σίγουρα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, ωστόσο φαίνεται ότι ο τουρισμός ευεξίας και ο αθλητικός τουρισμός γνωρίζουν συνεχή άνοδο, καθώς οι ταξιδιώτες αναζητούν υγεία, χαλάρωση και δραστηριότητες στη φύση. 


Συγκεκριμένα, ο τουρισμός ευεξίας περιλαμβάνει ταξίδια με σκοπό τη χαλάρωση, την αναζωογόνηση και τη βελτίωση της υγείας. Μερικές δημοφιλείς μορφές του είναι ο θερμαλισμός και ιαματικά λουτρά (σπα, ιαματικές πηγές), η γιόγκα και διαλογισμός σε εξειδικευμένα retreats, η αποτοξίνωση και διατροφή (προγράμματα υγιεινής διατροφής, fasting retreats) και οι ολιστικές θεραπείες (Αγιουρβέδα, βελονισμός, αρωματοθεραπεία), με ιδιαίτερη ανάπτυξη σε μέρη με φυσικές πηγές, πολυτελή resorts και ειδικές εγκαταστάσεις ευεξίας. 



Ο αθλητικός τουρισμός αφορά ταξίδια που σχετίζονται με αθλητικές δραστηριότητες, είτε για συμμετοχή είτε για παρακολούθηση αθλητικών γεγονότων. Κάποιες μορφές του είναι οι αθλητικές διοργανώσεις (π.χ. Ολυμπιακοί Αγώνες, Μαραθώνιος Αθήνας, Ρόδου), τα extreme sports (ορειβασία, αναρρίχηση, kite surfing, καταδύσεις), ο ποδηλατικός και πεζοπορικός τουρισμός σε φυσικά μονοπάτια, το σκι και χειμερινά σπορ σε οργανωμένα χιονοδρομικά κέντρα και τα αθλητικά camps και προπονητικά κέντρα για ομάδες και αθλητές. 

Αυτές οι δύο μορφές τουρισμού συνδυάζονται συχνά, καθώς όλο και περισσότεροι ταξιδιώτες επιλέγουν προορισμούς που προσφέρουν τόσο σωματική δραστηριότητα όσο και χαλάρωση. 


Τι μέλλει γενέσθαι

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Έκθεση Τουρισμού του 2022, ο τουρισμός ευεξίας αναμένεται να αυξηθεί κατά 7,5% ετησίως έως το 2030, με την Ευρώπη να κατέχει σημαντικό μερίδιο της αγοράς. Η Ελλάδα, με τις πλούσιες φυσικές πηγές και τις παραδοσιακές ιαματικές πηγές, βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση για να επωφεληθεί από αυτή την τάση. 

Παράλληλα, σημαντική αύξηση αναμένεται να σημειώσει και ο αθλητικός τουρισμός την ίδια περίοδο, φτάνοντας τα 1,8 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2030, με ιδιαίτερη έμφαση σε δραστηριότητες όπως η πεζοπορία, η ποδηλασία και τα θαλάσσια σπορ. Η ποικιλία του ελληνικού τοπίου και το ήπιο κλίμα καθιστούν τη χώρα ιδανικό προορισμό για αθλητικές δραστηριότητες καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. 

Συνολικά, οι προοπτικές για τον τουρισμό ευεξίας και τον αθλητικό τουρισμό στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα θετικές, με τις τάσεις της αγοράς και τις στρατηγικές επενδύσεις να υποστηρίζουν την ανάπτυξή τους τα επόμενα χρόνια. 


Με πληροφορίες από το clickatlife.gr

Δευτέρα, Ιανουαρίου 06, 2025

Με υλικά από τη Ρόδο είναι κατασκευασμένοι οι τρούλοι της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη

Με υλικά από τη Ρόδο έχουν κατασκευαστεί οι τρούλοι του ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη όπως αποδείχτηκε πλέον από μελέτες που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια οι οποίες επιβεβαίωσαν τους θρύλους και τις παραδόσεις που υπήρχαν στο νησί. 


Πράγματι τους περασμένους αιώνες οι θρύλοι και οι παραδόσεις της Ρόδου αναφέρουν ότι οι τρούλοι της Αγιάς Σοφιάς χτίστηκαν με ελαφρά τούβλα που κατασκευάζονταν στη Ρόδο, με ιδιαίτερη τεχνική γεγονός για το οποίο υπερηφανευόταν οι κάτοικοι του νησιού. 

Οι παραδόσεις αυτές έχουν πλέον επιβεβαιωθεί και επίσημα από μελέτες και μετρήσεις που έγιναν. 

Λόγω του μεγέθους του τρούλου και του βάρους των τούβλων που χρησιμοποιούσαν την εποχή εκείνη, η κατασκευή ήταν δύσκολη από πλευράς στατικής, στεγανότητας και αντοχής. Η κεραμουργική τέχνη της Ρόδου ήταν ονομαστή εκείνη την εποχή. 

Ενδεικτικά σε μελέτη του που δημοσιεύτηκε πριν από αρκετά χρόνια ο Αθανάσιος Κοσσιώρης αναφέρει για τις παραδόσεις αυτές τα εξής: 

Ο Αντώνης Βρατσάλης στα «Νιοχωρίτικα» γράφει: 

«Οι πρωτομάστορες της πόλης, που χτίζαν το Μέγα Μοναστήρι, όταν φτάσαν στους τρούλους, δυσκολεύονταν να τους στεριώσουν και να τους κάνουν στεγανούς, να μη ραγίζουν.

Γι’ αυτό φέραν ροδίτικα κεραμότουβλα και χώμα που ήταν ονομαστά υλικά και συνταίριαξαν τους μεγαλόπρεπους θόλους, στερεώνοντάς τους με καλομαλαγμένο κ ο υ ρ α σ ά ν ι, που ήταν μίγμα ασβέστη με ψιλοκοπανισμένο, ψημένο κεραμιδόχωμα ανάκατο με γλιστερή μούργα των λαδόμυλων». 

Ο επίτιμος πρώην Γυμνασιάρχης και ιστορικός Ι. Στεφανίδης στο βιβλίο του «Ρόδος η νύμφη του Ηλίου», γράφει:

«Μεταξύ του συλλεγέντος τότε οικοδομικού υλικού δια την ανέγερσιν του πανσέπτου τούτου ναού ήσαν και αι πλίνθοι εκ του αργιλώδους χώματος της Ρόδου, δια την κατασκευήν του περιφήμου τρούλου της Αγίας Σοφίας, διότι αύται είχον την ιδιότητα της ελαφρότητoς, του πορώδους και της αντοχής εις τας διαφόρους καιρικάς και ατμοσφαιρικάς μεταβολάς του Βυζαντίου. Οι πλίνθοι ούτοι ήσαν λεπτοί και τοσούτον κούφοι, ώστε δώδεκα εξ αυτών αντιστοίχουν προς το βάρος ενός κοινού πλίνθου άλλων τόπων. Ήσαν δε εκ μίγματος σχίνων τετριμμένων, κόνεως κισήρεως, αλεύρου και άλλων ειδών, άτινα απέκτων μεγάλην σκληρότητα». 

Ο άλλος δάσκαλος της Ρόδου, ο πρώην Γυμνασιάρχης Χ. Παπαχριστοδούλου, στο βιβλίο του: «Ιστορία της Ρόδου» (σ. 241) γράφει για την κεραμουργία στη Ρόδο:

«Φημισμένα είναι τα πήλινα τούβλα της Ρόδου για τη στερεότητα και ελαφρότητά τους. Ήταν λευκά και ζύγιζαν 5 ροδίτικα όσο 1 άλλων τόπων.

Γι’ αυτό όταν έκτιζε ο Ιουστινιανός την Αγία Σοφιά, λέει ο βυζαντινός χρονογράφος Γ. Κωδινός, τα τούβλα – βήσαλα – του τρούλου τα παράγγειλε στη Ρόδο (Γ. Κωδ. Εκδ. Weber, Bονν.1843).

Έστειλε, λέει, ο Ιουστινιανός τον Κουβικουλάριον Τρωίλον, τον Έπαρχον Θεόδωρον και τον Κυαίστορα Βασιλίδην στη νήσο Ρόδο, να κάνουν εκεί «βήσαλα μεγάλα, σπογγώδη και λεπτά και λευκά, ο σταθμός πέντε βησάλων ενός βησάλου ημετέρου ευρίσκεται».

Στο βιβλίο «Η νήσος Ρόδος» των Εδουάρδου Μπιλιότι και Αββά Κοτρέ, 1881 (Μετάφραση Μ. Μαλλιαράκη και Σ, Καραβοκυρού) διαβάζουμε στη σελίδα 209: «Οι βυζαντινοί συγγραφείς ποιούνται μνείαν, περί της Αγίας Σοφίας λαλούντες, πλίνθων εν Ρόδω κατασκευασθέντων, δι ων οικοδομήθη ο μέγας θόλος του μεγαλοπρεπούς τούτου ναού. Ήσαν λευκοί και τοσούτον κούφοι οι πλίνθοι ούτοι, ώστε δώδεκα εξ αυτών αντιστοίχουν προς το βάρος ενός κοινού πλίνθου άλλων τόπων.

Ήσαν δε εκ μίγματος σχοίνων τετριμμένων, κόνεως κισσήρεος, αλεύρου και άλλων ειδών, άτινα απέκτων μεγάλην σκληρότητα».

Το γεγονός λοιπόν της κατασκευής του τρούλου της Αγίας Σοφίας με τα ροδίτικα υλικά επηρέασε την τοπική κοινωνία. Έτσι, διαβάζουμε στο βιβλίο της συνταξιούχου δασκάλας Ρηνούλας Μπούρδα-Καμπούρη «Το Βάτι που αγάπησα», ότι υπάρχει τοπωνύμιο στην Κοινότητα του χωριού Βάτι, κοντά στο όρια με το Γεννάδι, με την ονομασία Αγία Σοφία. Η περιοχή είναι δεξιά της οδού από Γεννάδι προς Βάτι στο ύψος πριν τη βρύση της Ευρυμάχειας.(Τρέχει ακόμη νερό). Εκεί λοιπόν έκτισαν και ένα μικρό Μοναστήρι-Εκκλησία αφιερωμένο στην Αγία Σοφία.

Προφανώς το αργιλώδες του εδάφους και η χρονολογική τοποθέτηση της εκκλησίας περίπου στον 6ο αιώνα, ενισχύουν την άποψη ότι το όνομα Αγία Σοφία της περιοχής και του ναού δόθηκε για να υποδηλώσει ότι από εκεί ελήφθησαν τα υλικά για την κατασκευή του τρούλου της περίφημης εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.

Σήμερα υπάρχει μόνο ένα τμήμα του τοίχου προς το μέρος του ιερού της εκκλησίας και πάμπολλα θραύσματα από κεραμικά αγγεία (τα γνωστά στην τοπική διάλεκτο «βαστριά»).

Επίσης πάμπολες πληροφορίες βρίσκουμε στο βιβλίο του Κώστα Σκανδαλίδη «Το Γεννάδι της Ρόδου», όπου επιβεβαιώνονται και η τοποθεσία και οι θρύλοι. Εκεί περιλαμβάνεται και η επιστημονική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of the American Ceramic Society για την προέλευση και τεχνολογία κεραμικών της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Η μελέτη ήταν των μελετητών Αντωνίας Μοροπούλου, Ahmet Cakmak και της Κυριακής Πολυκρέτη. Ελήφθησαν δείγματα και από τη Ρόδο και από το ναό της Αγίας Σοφίας και η φυσικοχημική ανάλυση επιβεβαίωσε την προέλευση των υλικών από τη Ρόδο. (Moropoulou Antonia, Cakmak Ahmet, Polikreti Kyriaki, «Provenance and Technology Investigation of Agia Sophia Briks, Istanbul, Turkey», στο περιοδικό Journal of the American Ceramic Society, Φεβρουάριος 2002, σ. 366-372).

Για να καταδειχθεί η σημασία της Αγ. Σοφίας για τον ελληνισμό και το πόσο έντονα είχε επηρεάσει ιδιαιτέρως τα λαϊκά στρώματα, φαίνεται από τις υπερβολές των θρύλων και των παραδόσεων.

Γράφει ο Α. Βρατσάλης: «Σαν χτιζόταν η Αγία Σοφία, οι πέτρες εκυλούσαν μονάχες τους από το λόφο της Ακρόπολης της Ρόδου (Εννοεί το Μόντε Σμίθ) κι επήγαιναν στην Πόλη. Σαν ήρτεν η είδηση πως τελείωσε το Μέγα Μοναστήρι, εσταμάτησαν έξαφνα κι εμείνασι κει που τις βλέπουμε σήμερα στις Κάτω Πέτρες, στην έξοδο της πόλης προς τα Κρητικά».

Η κατολίσθηση των βράχων της Ακρόπολης της Ρόδου προφανώς έγινε από κάποιο φυσικό φαινόμενο (σεισμός, διάβρωση εδάφους από βροχοπτώσεις κ.λπ.), όμως ο θρύλος δείχνει το αίσθημα των κατοίκων του νησιού για να βοηθηθεί το χτίσιμο της Αγιάς Σοφιάς αφ’ ενός και αφ’ ετέρου επιβεβαιώνει το γεγονός της χρησιμοποίησης των ροδίτικων υλικών για το στέριωμα του τρούλου.

«Καταφέραμε μέσα από τα υλικά να διαβάσουμε τα μυστικά των βυζαντινών μαστόρων», δήλωσε πριν από μερικά χρόνια στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ η καθηγήτρια του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αντωνία Μοροπούλου, η οποία παρουσίασε τα αποτελέσματα μακρόχρονης έρευνας που πραγματοποιήθηκε από τα πανεπιστήμια του Πρίνστον των ΗΠΑ, του Μπογάζιτζι της Τουρκίας και από το ΕΜΠ στην έκδοση που υπογράφει υπό τον τίτλο «Η ελληνική συμβολή στη συντήρηση της Αγίας Σοφίας», την οποία εξέδωσε το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος.

Πρώτες ύλες από τη Ρόδο και ειδική τεχνική από την Ανατολή συνδυάστηκαν για να δημιουργηθούν οι οπτόπλινθοι στον σημερινό, δεύτερο, τρούλο της Αγίας Σοφίας, καθώς ο πρώτος κατέρρευσε από σεισμό. Για να αποδειχθεί ο θρύλος που ήθελε τα τούβλα του τρούλου να κατασκευάζονται με ειδική παραγγελία, οι ερευνητές συνέκριναν τα δομικά υλικά της Αγίας Σοφίας με σύγχρονα κτίσματα από την Πόλη και τη Ρόδο. 

Τα αποτελέσματα έδειξαν πως κατά 95% οι πρώτες ύλες προέρχονται από τη Ρόδο, είναι εμπλουτισμένες σε άργιλο και μπορούν να δώσουν οπτόπλινθους συμπαγείς και με υψηλή αντοχή. Όσο για την τεχνική όπτησης (ψησίματος των τούβλων) έχει τις ρίζες της στην Ανατολή όπου η συγκεκριμένη τεχνογνωσία ήταν ιδιαιτέρως αναπτυγμένη. 


Πηγή: www.rthess.gr/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Λουκάς Μαστής


Τρίτη, Δεκεμβρίου 31, 2024

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 25, 2024

Καλά Χριστούγεννα - Επι γης Ειρήνη - Peace on Earth



Imagine all the people living life

in peace. You may say I’m

a dreamer, but I’m not the

only one.

I hope someday you’ll join us,

and the world will be as one.


John Lennon


Επίκαιρο σκίτσο από τον αξέχαστο μεγάλο Ρόδιο σκιτσογράφο Βαγγέλη Παυλίδη. 

Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα σε όλους από το Rodorama.blogspot.com με Υγεία, Ευτυχία και προ πάντων Ειρήνη. 

Κυριακή, Δεκεμβρίου 22, 2024

Αγιοβασίλης έρχεται…

Τα λίγα, ποιητή, είναι τα πολλά, όταν ο κόσμος παραμιλά 


«Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος/…λίγο φαΐ λίγο κρασί/Χριστούγεννα κι Ανάσταση». 

Τα λίγα, ποιητή, είναι τα πολλά, όταν ο κόσμος παραμιλά. Μια στάση, μια ανακωχή. Η γιορτή είναι εκεί. Πληθωρική. Όχι, δεν αναφέρομαι μόνο σε στάση καταναλωτική, αν και πια δεν με χαλά. Γίνομαι Φρεντ, ο ανιψιός του Σκρουτζ, όσο σβήνουν κεριά, όσο ο καιρός περνά. Ο Φρεντ είναι που λέει «ως εκ τούτου, θείε, αν και ποτέ δεν έβαλα ούτε ένα κομματάκι χρυσό ή ασήμι στην τσέπη μου, πιστεύω πως τα Χριστούγεννα μου έχουν κάνει καλό και πως θα μου κάνουν καλό: και γι’ αυτό λέω ας είναι ευλογημένα!». 

Ας είναι παραχωμένα τα Scroogenomics. Ο όρος επινοήθηκε από τον Αμερικανό οικονομολόγο Τζόελ Γουόλντφογκελ, για να ντύσει τη θεωρία του περί ανταλλαγής χριστουγεννιάτικων δώρων ως σπατάλης πόρων. Για τις οικονομίες. 

Επειδή θα πάρω σε έναν, δύο, τρεις, 13, ένα δωράκι, γιατί θέλω και αντέχω οικονομικά, θα βλάψω την οικονομία τελικά;

Χοντρικά, αν το δώρο δεν αρέσει στον παραλήπτη, η αξία του είναι μικρότερη από το κόστος απόκτησής του. Βάλτε τον χρόνο και την ενέργεια για την αγορά, ίσως και για την επιστροφή, η σπατάλη είναι μεγάλη. Σε μία οικονομία όπως αυτή των ΗΠΑ την υπολόγισε, προ 15 και πλέον ετών, σε 12 δισ. δολ.

Τι προτείνει, λοιπόν; Χρήση δωροκαρτών ή ανταλλαγή δώρων μόνο μεταξύ πολύ δικών.

Ο Αϊ-Βασίλης μεταξύ στενών. Στεγνός ή μήπως αποπληθωριστικός ρεαλισμός;

Αγαπητέ Άγιε, θέλω φως. Σάρκα φωτός. Σπάσιμο του όρκου στον κυνισμό.

Παραμύθι; Ναι, για μεγάλα παιδιά, που θέλουν να ειρηνεύσουν με τον εαυτό τους και με τον κόσμο. Καθώς είμαι ακαλάντιστη, μια μαντινάδα για τον δρόμο. «Οσά το δροσερό νερό/Απού τη δίψα σβήνει/Ετσά ‘ναι ο λόγος τσ’ ανθρωπιάς/Φάρμακο στην οδύνη».


Κατερίνα Τζωρτζινάκη • ktzortzinaki@naftemporiki.gr


Τετάρτη, Δεκεμβρίου 11, 2024

Τάσος Δούσης: 10 συμβουλές για ασφαλή ταξίδια



Τι πιο σημαντικό από την ασφάλεια σε ένα ταξίδι; Και τι καλύτερο από το να ακούς τις κατάλληλες συμβουλές για αυτό από τον πλέον ειδικό, που έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο! Ο Τάσος Δούσης δίνει 10 συμβουλές για ασφάλεια στα ταξίδια που πιθανόν να μην γνωρίζετε! 


Είναι γεγονός, ότι πολλοί Έλληνες αγνοούν βασικούς κανόνες ασφάλειας στο ταξίδι με αποτέλεσμα να έχουν δυσάρεστα απρόοπτα. Πολλοί γυρνάνε από το ταξίδι τους χωρίς κινητά, χρήματα, διαβατήρια, βαλίτσες κ.λπ. Κρίμα δεν είναι; Το παρακάτω κείμενο περιέχει κανόνες ασφάλειας για να μάθετε τι πρέπει να προσέχετε! 

10 συμβουλές για ασφάλεια στα ταξίδια

1. Μέσα στις βαλίτσες σας, που δίνετε στο αεροπλάνο, δεν θα έχετε ποτέ χρήματα ή σημαντικά έγγραφα, συμβόλαια, ταυτότητες, ιδιωτικά συμφωνητικά και άλλα τέτοιου είδους σημαντικά.  Στις βαλίτσες σας, πάντα θα γράφετε όλα τα στοιχεία σας και καλό θα ήταν πριν τις παραδώσετε να βγάλετε μία φωτογραφία τους. Ναι μη γελάτε. Όταν καταστραφούν ή χαθούν θα δείτε πόσο χρήσιμη θα είναι αυτή η φωτογραφία, για να πάρετε την αποζημίωσή σας. 

2. Μην κυκλοφορείτε σαν τουρίστες. Μη δίνετε στόχο και μην ξεχωρίζετε σαν την μύγα μες το γάλα, προσπαθήστε να κυκλοφορείτε σαν τους ντόπιους χαλαροί και άνετοι. Δεν χρειάζεται κάθε τρεις και λίγο να σταματάτε και να κοιτάτε τον χάρτη, ιδιαιτέρως σε επικίνδυνες περιοχές. 

3. Στο ταξίδι ποτέ δεν πρέπει να χαλαρώνετε, τα μάτια σας δεκατέσσερα, διότι οι απατεώνες εσάς περιμένουν για να ζήσουν. Πάντα να παίρνετε ταξί με ραντεβού. Ποτέ μη σταματάτε στον δρόμο αυτοκίνητα και οδηγούς που είναι πρόθυμοι να σας πάνε στον προορισμό σας. Ποτέ δεν μπαίνετε σε ταξί-μαϊμού που δεν έχουν τηλέφωνο απέξω για να γνωρίζετε τα στοιχεία της εταιρείας. 

4. Κάντε εκτενή έρευνα στο διαδίκτυο πριν την επιλογή προορισμού ή την απόρριψή του, για αξιόπιστη ενημέρωση όσον αφορά την ασφάλεια του προορισμού. 

5. Ψηφιοποιήστε τα σημαντικά έγγραφα και φέρετέ τα μαζί σας σε ένα ασφαλές στικ. Αντίγραφα του διπλώματος οδήγησης, του διαβατηρίου, της ασφάλεια ταξιδιού, των κρατήσεων του ξενοδοχείου, των πληροφοριών πτήσης και τηλέφωνα πρεσβειών καθώς και οτιδήποτε άλλο πιστεύετε ότι θα χρειαστείτε. Έχετε το στικ αυτό μαζί σας ανά πάσα στιγμή.

6. Αποφύγετε το πορτοφόλι που κρέμεται από το λαιμό. Μην το προτιμήσετε καθώς είναι τόσο αναγνωρίσιμο που οι κλέφτες μπορούν και το ξεχωρίζουν μέσα από το πλήθος αφαιρώντας το. Αντ’ αυτού, χρησιμοποιήστε ένα κρυφό πορτοφόλι που μπορεί να προσαρτάται στη ζώνη και να κρύβεται στη μέσα μεριά του παντελονιού. 

7. Κρατήστε το στόμα σας κλειστό όσον αφορά τα ταξιδιωτικά σχέδια. Αυτό προτείνεται γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος ακούει, ή διαβάζει. Οι κακοποιοί παρακολουθούν τα social media και τα περισσότερα αδικήματα προέρχονται από ανθρώπους που γνωρίζετε είτε άμεσα είτε είναι φίλοι φίλων. Αν δημοσιεύσετε οτι θα πάτε στη Ντίσνειλαντ, τότε ο κόσμος ξέρει ότι το σπίτι σας θα είναι άδειο!

8. Κλείστε δωμάτιο σε ψηλό όροφο και έχετε ένα επιπλέον κλειδί. Ένας εύκολος τρόπος να ξεγελάσετε τους τρίτους ότι δεν είστε ένας εύκολος στόχος, επειδή ταξιδεύετε μόνος είναι να ζητήσετε ένα επιπλέον κλειδί  από τη ρεσεψιόν. Επίσης, εφόσον τα περισσότερα αδικήματα συμβαίνουν στους χαμηλούς ορόφους, καλύτερα να κλείνουμε δωμάτιο από τον τρίτο όροφο κι επάνω. 

9. Μη χρησιμοποιείτε το χρηματοκιβώτιο του ξενοδοχείου. «Ποτέ δεν αφήνω διαβατήριο ή οτιδήποτε αξίας στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Τα χρηματοκιβώρια δεν έχουν υψηλό επίπεδο ασφάλειας και σχεδόν οποιοσδήποτε εργαζόμενος στο ξενοδοχείο μπορεί να παρακάμψει τον κωδικό και να τα ξεκλειδώσει»!

10. Να συμπεριφέρεστε όπως οι ντόπιοι. Είναι σημαντικό να δείχνετε και να λειτουργείτε όπως ένας ντόπιος, σεβόμενοι τα έθιμα και την κουλτούρα του προορισμού. Μην προκαλείτε φασαρία, να ντύνεστε κατάλληλα, να είστε ευγενικοί και να περπατάτε με αυτοπεποίθηση. 

Πηγή: www.travelstyle.gr



Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More