Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΗΣΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΗΣΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, Νοεμβρίου 07, 2026

Καταγγέλλει «πόλεμο» η Dodekanisos Seaways - Ζητά εισαγγελική διερεύνηση

Ο πρόεδρος της Dodekanisos Seaways Χρήστος Σπανός, καταγγέλλει πόλεμο κατά της εταιρείας, ζητά τη διερεύνηση των γεγονότων με τους 250 επιβάτες στην Τήλο και στέλνει ηχηρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. 


Στα άκρα οδηγείται η αντιπαράθεση της Dodekanisos Seaways με τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Ναυτιλίας, με την εταιρεία να απευθύνεται στις εισαγγελικές αρχές και στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων του Λιμενικού Σώματος, ζητώντας τη διερεύνηση συγκεκριμένων χειρισμών που, όπως καταγγέλλει, έχουν δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην εκτέλεση των δρομολογίων της. 

Αφορμή ήταν το περιστατικό της 7ης Οκτωβρίου στην Τήλο, όταν το «Δωδεκάνησος Εξπρές» ακινητοποιήθηκε με απόφαση της Λιμενικής Αρχής, με αποτέλεσμα περίπου 250 επιβάτες να παραμείνουν όλη τη νύχτα μέσα στο ταχύπλοο, χωρίς δυνατότητα διανυκτέρευσης σε καμπίνες. 

Ο πρόεδρος της εταιρείας, Χρήστος Σπανός, με αποκλειστική δήλωσή του στο Leros News, κάνει λόγο για συστηματική και απρόκλητη αντιμετώπιση εις βάρος της Dodekanisos Seaways, στέλνοντας ένα ιδιαίτερα αυστηρό μήνυμα προς την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής. 

Η υπόθεση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα για τους κατοίκους των Δωδεκανήσων, καθώς αφορά μια εταιρεία που επί 26 χρόνια έχει συνδέσει την παρουσία της με την καθημερινότητα, τις μετακινήσεις και την οικονομική ανάπτυξη των νησιών, ιδιαίτερα των μικρότερων που αντιμετωπίζουν σοβαρά συγκοινωνιακά προβλήματα. 

Η Τήλος, οι 250 επιβάτες και οι καταγγελίες της εταιρείας 

Στις αρχές Οκτωβρίου, το «Δωδεκάνησος Εξπρές» κλήθηκε να καλύψει αυξημένες συγκοινωνιακές ανάγκες εξαιτίας αιφνίδιας βλάβης του άλλου ταχυπλόου της εταιρείας. 

Κατά την άφιξή του στην Τήλο, η Λιμενική Αρχή ανέστειλε τον απόπλου, επικαλούμενη τις διατάξεις που διέπουν τον χρόνο εργασίας και ανάπαυσης του πληρώματος. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του Λιμενικού Σώματος, το πλοίο είχε πραγματοποιήσει πλου διάρκειας 10 ωρών και 40 λεπτών, χωρίς να έχει προσμετρηθεί ο χρόνος απασχόλησης των ναυτικών πριν από τον απόπλου και μετά τον κατάπλου.

Όμως η διοίκηση της Dodekanisos Seaways αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο αξιολογήθηκαν τα στοιχεία, υποστηρίζοντας ότι ο ισχύων κανονισμός προβλέπει, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ημερήσια απασχόληση έως 11 ώρες και εβδομαδιαίο όριο 70 ωρών, το οποίο, όπως διαβεβαιώνει, δεν είχε υπερβεί κανένα μέλος του πληρώματος. 

Επίσης, σύμφωνα με την εταιρεία, υπήρχε ήδη διαθέσιμο δεύτερο πλήρωμα, προκειμένου να αντικαταστήσει το υπάρχον κατά την άφιξη του πλοίου στη Ρόδο. 

Ιδιαίτερα σοβαρή είναι η καταγγελία για όσα ακολούθησαν στο λιμάνι της Τήλου. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της εταιρείας Χρήστο Σπανό, στις 23:40 της 7ης Οκτωβρίου παρεμποδίστηκε ο προγραμματισμένος για τις 23:50 απόπλους, ενώ καταγγέλλεται ότι μεταβλήθηκε η σχετική καταχώριση στο ημερολόγιο γέφυρας, με νέα ώρα αναχώρησης τις 08:40 της επόμενης ημέρας.

Η Dodekanisos Seaways αποδίδει την ολονύκτια ταλαιπωρία των επιβατών στην απόφαση αναστολής του απόπλου και στους χειρισμούς που ακολούθησαν. Όπως επισημαίνει, οι 250 επιβάτες παρέμειναν μέσα σε ένα ταχύπλοο χωρίς κλίνες, χωρίς να υπάρξει από τις αρμόδιες αρχές μέριμνα για την εξασφάλιση κατάλληλης διαμονής ή άλλη υποστήριξη. 

Η εταιρεία θεωρεί ότι θα έπρεπε να είχαν εξεταστεί εγκαίρως οι διαθέσιμες ασφαλείς λύσεις, λαμβάνοντας υπόψη τόσο την προστασία των πληρωμάτων όσο και τις συνθήκες στις οποίες θα παρέμεναν οι επιβάτες. 

Το συγκεκριμένο ζήτημα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τη διαχείριση του περιστατικού από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες. Εφόσον κρίθηκε αναγκαία η παραμονή του πλοίου στο λιμάνι, έπρεπε παράλληλα να εξεταστεί πώς θα εξυπηρετούνταν οι εκατοντάδες άνθρωποι που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στην Τήλο.

Σημειώνεται ότι σχετικές καταγγελίες, έχουν τεθεί από την εταιρεία υπόψη των αρμόδιων εισαγγελικών και ελεγκτικών αρχών, από τις οποίες ζητείται η διερεύνησή τους. 

Νέα επιστολή στις 3 Νοεμβρίου – Ζητείται εισαγγελική διερεύνηση

Η αντιπαράθεση συνεχίστηκε και μετά τα γεγονότα της Τήλου. Με επιστολή της στις 3 Νοεμβρίου 2026, την οποία υπογράφει ο Χρήστος Σπανός, η εταιρεία διαμαρτύρεται για τον τρόπο αξιολόγησης αιτημάτων εκτέλεσης δρομολογίων των «Δωδεκάνησος Εξπρές» και «Δωδεκάνησος Πράιντ».

Η επιστολή απευθύνεται σε υπηρεσίες του Υπουργείου Ναυτιλίας, στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Ρόδου και στο Λιμεναρχείο Λέρου, με κοινοποίηση στις Εισαγγελίες Πρωτοδικών Ρόδου και Κω, στην αρμόδια Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων και σε άλλες λιμενικές αρχές.

Η διοίκηση καταγγέλλει ότι δεν συνεκτιμώνται επαρκώς ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας των πληρωμάτων, οι περίοδοι ανάπαυσης και οι εξαιρέσεις που προβλέπει το κανονιστικό πλαίσιο για έκτακτες περιπτώσεις.

Μάλιστα, εκφράζει την εκτίμηση ότι η επανειλημμένη αντιμετώπιση των αιτημάτων της δημιουργεί ενδείξεις επιλεκτικής και εκδικητικής μεταχείρισης, ζητώντας από τις αρμόδιες εισαγγελικές και ελεγκτικές αρχές να εξετάσουν εάν προκύπτουν ποινικές ή πειθαρχικές ευθύνες.

Παράλληλα, ζητά την έγκριση πρόσθετων δρομολογίων για την εξυπηρέτηση των προσκυνητών προς την Ιερά Μονή Πανορμίτη Σύμης, ενόψει της αυξημένης επιβατικής κίνησης. 

Χρήστος Σπανός: «Ο πόλεμος που μας γίνεται είναι πόλεμος κατά των Δωδεκανησίων» 

Με φανερή αγανάκτηση για τις τελευταίες εξελίξεις, ο πρόεδρος της Dodekanisos Seaways, Χρήστος Σπανός, προχώρησε στην ακόλουθη αποκλειστική δήλωση στο Leros News: 

«Ο πόλεμος που μας γίνεται συστηματικά και απρόκλητα από το Υπουργείο είναι πόλεμος κατά των Δωδεκανησίων.

Δεν λυγίσαμε τότε, δεν θα μας λυγίσουν και τώρα. Όσοι δεν γνωρίζουν ποιες αξίες υπηρετούμε, ας ρωτήσουν 250.000 Δωδεκανήσιους. Αυτοί ξέρουν!

Η εταιρεία χτίστηκε με αίμα από τον ιδρυτή της και δεν θα αφήσουμε κανέναν να παίξει τα παιχνίδια του εις βάρος μας.

Απαιτούμε σεβασμό από μια κυβέρνηση που θέλει τα νησιά μας πρωταγωνιστές και όχι φτωχούς κομπάρσους.

Αυτό ας το καταλάβουν όλοι!» 

Τα ταχύπλοα της Dodekanisos Seaways έγιναν το «μετρό των Δωδεκανήσων»

Για να αντιληφθεί κανείς τι σημαίνει η Dodekanisos Seaways για τα νησιά μας, αρκεί να θυμηθεί την ακτοπλοϊκή σύνδεση που επικρατούσε πριν από την ίδρυσή της...

Ο αείμνηστος Γιώργος Σπανός, με καταγωγή από τη Λέρο, γνώριζε από πρώτο χέρι τις δυσκολίες της νησιωτικής ζωής. Από το 1999, όταν ίδρυσε την εταιρεία στη Ρόδο, έως σήμερα, η Dodekanisos Seaways εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες της ακτοπλοϊκής ανάπτυξης της περιοχής. Τη συνέχεια αυτής της πορείας έχει αναλάβει ο γιος του, Χρήστος Σπανός.

Το πρώτο «Δωδεκάνησος Εξπρές», το 2000, έφερε μια σημαντική αλλαγή στις μετακινήσεις μεταξύ των νησιών. Ακολούθησε το «Δωδεκάνησος Πράιντ» το 2005 και αργότερα το «Παναγία Σκιαδενή», διευρύνοντας το συγκοινωνιακό έργο της εταιρείας.

Ειδικά για τους κατοίκους της «άγονης γραμμής», η παρουσία των γρήγορων ΚΑΤΑΜΑΡΑΝ άλλαξε την καθημερινότητα. Σε εποχές που οι ακτοπλοϊκές επιλογές ήταν περιορισμένες, οι μετακινήσεις απαιτούσαν συχνά πολύωρη αναμονή και οι συνδέσεις μεταξύ γειτονικών νησιών ήταν ιδιαίτερα δύσκολες, τα πλοία της Dodekanisos Seaways έδωσαν λύσεις που οι νησιώτες είχαν ανάγκη.

Χιλιάδες κάτοικοι μπόρεσαν να μετακινηθούν για επαγγελματικούς λόγους, για ιατρικές εξετάσεις, για προσωπικές υποχρεώσεις ή απλώς για να φτάσουν σε ένα γειτονικό νησί μέσα στην ίδια ημέρα, ενώ ο Τουρισμός και το εμπόριο ενισχύθηκαν σημαντικά. Η εταιρεία έχει συνδράμει όλα αυτά τα χρόνια και σε έκτακτες ανάγκες, όταν οι περιστάσεις απαιτούσαν άμεση κινητοποίηση.

Είναι μια προσφορά που έχει αναγνωριστεί και πέρα από τα όρια των Δωδεκανήσων, με την εταιρεία να έχει αποσπάσει σημαντικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων και τη βράβευσή της από τη Lloyd's List το 2015 ως καλύτερης ακτοπλοϊκής εταιρείας. 

Η πολιτική ευθύνη του Υπουργείου Ναυτιλίας

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας οφείλει να ασχοληθεί ουσιαστικά με όσα καταγγέλλει η διοίκηση της Dodekanisos Seaways.

Η εταιρεία έχει υποβάλει συγκεκριμένες αιτιάσεις και ζητά να εξεταστούν τα πραγματικά περιστατικά, οι κανόνες που εφαρμόστηκαν και οι αποφάσεις που επηρέασαν την εκτέλεση των δρομολογίων της. Η υπόθεση χρειάζεται σαφείς απαντήσεις, ιδιαίτερα όταν οι συνέπειες των διοικητικών αποφάσεων φτάνουν μέχρι την καθημερινή μετακίνηση των κατοίκων των μικρών νησιών.

Το Υπουργείο οφείλει επίσης να εξασφαλίζει ότι όλες οι ακτοπλοϊκές εταιρείες αντιμετωπίζονται με ενιαία κριτήρια και ότι οι προβλεπόμενες διαδικασίες εφαρμόζονται χωρίς διακρίσεις. Οι έλεγχοι για την προστασία των πληρωμάτων είναι απαραίτητοι και οφείλουν να πραγματοποιούνται με αυστηρότητα. Παράλληλα, η αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών χρειάζεται συντονισμό, πρόβλεψη και μέριμνα για τους επιβάτες. 

Υπάρχει, ακόμη, το ζήτημα του αυξημένου λειτουργικού κόστους και των οικονομικών πιέσεων που δέχεται η ακτοπλοΐα. Η Dodekanisos Seaways υποστηρίζει ότι δεν έχει τύχει της στήριξης που θεωρεί αναγκαία για να ανταποκριθεί στο αυξανόμενο κόστος καυσίμων, ενώ οι νησιώτες βλέπουν τις τιμές των εισιτηρίων να επιβαρύνουν ολοένα περισσότερο τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό.

Σημαντικό ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν και οι δήμαρχοι των Δωδεκανήσων, οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα από οποιονδήποτε τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών. Μια κοινή παρέμβασή τους προς την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη θα μπορούσε να συμβάλει στην αναζήτηση λύσης, πριν η αντιπαράθεση δημιουργήσει νέα προβλήματα στις ακτοπλοϊκές συνδέσεις. 

Η εταιρεία που άλλαξε τα Δωδεκάνησα χρειάζεται στήριξη και σεβασμό 

Η συντριπτική πλειοψηφία των δωδεκανησίων, στηρίζει την Dodekanisos Seaways και αναγνωρίζει τη μεγάλη συμβολή της στην ανάπτυξη και τη συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση των νησιών μας.

Η ιστορία της εταιρείας, η διαδρομή του αείμνηστου Γιώργου Σπανού και η προσπάθεια που συνεχίζεται σήμερα από τον Χρήστο Σπανό αποτελούν μέρος της σύγχρονης ιστορίας των Δωδεκανήσων.

Οι καταγγελίες της Dodekanisos Seaways πρέπει να διερευνηθούν σε βάθος, ενώ η κυβέρνηση οφείλει να δώσει τις αναγκαίες εξηγήσεις για τους χειρισμούς των αρμόδιων υπηρεσιών και την αντιμετώπιση των αιτημάτων της εταιρείας.

Η πολιτική ηγεσία έχει πλέον την πολιτική ευθύνη να δώσει λύσεις. Η εταιρεία που επί 26 χρόνια ενώνει τα Δωδεκάνησα αξίζει να αντιμετωπίζεται με τον σεβασμό που επιβάλλει η προσφορά της, ενώ οι νησιώτες δικαιούνται ΑΞΙΟΠΙΣΤΕΣ και ΓΡΗΓΟΡΕΣ συγκοινωνίες και ουσιαστική στήριξη από την Πολιτεία. 


Ρεπορτάζ - Νίκος Ιγνατίδης / lerosnews.gr 

Παρασκευή, Αυγούστου 14, 2026

Δεκαπενταύγουστος: Τα πανηγύρια, τα έθιμα και οι παραδόσεις στα Δωδεκάνησα.

Η ιδιαίτερη θέση που έχει η Παναγία στη λαϊκή θρησκευτικότητα των νησιών αποτυπώνεται και στον μεγάλο αριθμό εκκλησιών, μοναστηριών και ξωκλησιών που είναι αφιερωμένα στη χάρη της 


Στα Δωδεκάνησα, όπως και σε μεγάλο μέρος του Αιγαίου, η σχέση των κατοίκων με την Παναγία συνδέθηκε επί αιώνες με την οικογένεια, τη θάλασσα, την ξενιτιά και την προσδοκία της επιστροφής. Η ιδιαίτερη θέση που έχει στη λαϊκή θρησκευτικότητα των νησιών αποτυπώνεται και στον μεγάλο αριθμό εκκλησιών, μοναστηριών και ξωκλησιών που είναι αφιερωμένα στη χάρη της. 

Στα Δωδεκάνησα το πανηγύρι δεν νοείται χωρίς την προσφορά φαγητού και χωρίς τη συλλογική προετοιμασία του 

Από τα μεγάλα προσκυνήματα και τα παραδοσιακά γλέντια στις πλατείες των χωριών, η γιορτή της Παναγίας παραμένει βαθιά δεμένη με τη ζωή, τη μνήμη και την ταυτότητα των Δωδεκανησίων. Ο Δεκαπενταύγουστος στα Δωδεκάνησα δεν είναι απλώς μία μεγάλη θρησκευτική γιορτή. Είναι αντάμωμα, επιστροφή στον τόπο καταγωγής από όλες τις χώρες του κόσμου όπου υπάρχουν ξενιτεμένοι Δωδεκανήσιοι. 

Είναι προσκύνημα, μουσική και χορός. Είναι η εποχή που χωριά και μικρά νησιά γεμίζουν ξανά κόσμο και οι πλατείες ζωντανεύουν μέσα από πανηγύρια που διατηρούν στοιχεία μιας παράδοσης πολλών γενεών. 

Από τη Ρόδο και την Κάρπαθο μέχρι την Κάσο, τη Σύμη, την Τήλο, τη Χάλκη, τη Νίσυρο, την Κω, την Κάλυμνο, τη Λέρο, την Αστυπάλαια και την Πάτμο, η Κοίμηση της Θεοτόκου κατέχει ξεχωριστή θέση ζωή των νησιωτών. Αν και κάθε νησί έχει τη δική του έκφραση, σχεδόν παντού υπάρχουν κοινά στοιχεία: η προετοιμασία της εκκλησίας, ο Εσπερινός, η Θεία Λειτουργία, η προσφορά φαγητού, τα τοπικά όργανα, οι χοροί και, κυρίως, η συμμετοχή ολόκληρης της κοινότητας. 

Η σημασία των πανηγυριών 

Για τις παλαιότερες κοινωνίες των νησιών, το πανηγύρι είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από μια απλή ευκαιρία διασκέδασης. Ήταν μία από τις σημαντικότερες στιγμές κοινωνικής συνεύρεσης. Οικογένειες συναντιούνταν, συγγενείς επέστρεφαν από μακριά, νέοι γνωρίζονταν και ολόκληρο το χωριό συμμετείχε στην προετοιμασία. 

Σε εποχές κατά τις οποίες οι μετακινήσεις μεταξύ χωριών και νησιών ήταν δυσκολότερες, τα μεγάλα θρησκευτικά πανηγύρια λειτουργούσαν ως σημεία αναφοράς για την κοινωνική ζωή του τόπου. 

Αυτός ο χαρακτήρας δεν έχει χαθεί εντελώς. Ακόμα και σήμερα, ο Αύγουστος είναι ο μήνας της επιστροφής για χιλιάδες Δωδεκανήσιους που ζουν στην Αθήνα, σε άλλες περιοχές της Ελλάδας ή στο εξωτερικό. Για πολλούς, το πανηγύρι της Παναγίας είναι η ημερομηνία γύρω από την οποία οργανώνεται η επιστροφή στο χωριό και η συνάντηση με συγγενείς και φίλους. 

Τάματα, προσκυνήματα και οικογενειακές παραδόσεις περνούν από γενιά σε γενιά. Πολλές οικογένειες εξακολουθούν να επισκέπτονται κάθε χρόνο την ίδια εκκλησία, συνεχίζοντας μία συνήθεια που ξεκίνησε από τους γονείς ή τους παππούδες τους. 

Επίσης, στα παραδοσιακά πανηγύρια το φαγητό δεν αποτελεί απλώς συνοδευτικό του γλεντιού. Η προετοιμασία και η προσφορά του έχουν κοινωνική σημασία. Κάτοικοι και εθελοντές εργάζονται πολλές φορές από την προηγούμενη ημέρα για την προετοιμασία των εδεσμάτων. Μεγάλα καζάνια, τοπικές συνταγές και προϊόντα του τόπου γίνονται μέρος μιας συλλογικής διαδικασίας. 

Οι συνταγές διαφέρουν από νησί σε νησί, όπως διαφορετικοί είναι οι χοροί, οι μουσικές και ο τρόπος οργάνωσης κάθε πανηγυριού. Το κοινό στοιχείο, όμως, παραμένει το μοίρασμα. 

Ρόδος: Η Παναγία στα χωριά του νησιού 

Στη Ρόδο ο Δεκαπενταύγουστος αποτελεί παραδοσιακά μία από τις σημαντικότερες ημέρες του καλοκαιριού. Εκκλησίες και μοναστήρια αφιερωμένα στην Παναγία γίνονται επίκεντρο θρησκευτικών εκδηλώσεων, με κυρίαρχο τον εορτασμό της Παναγίας της Κρεμαστής, του μεγαλύτερου θρησκευτικού πανηγυριού της Ρόδου ίσως, ενώ σε πολλά χωριά η θρησκευτική τελετή συνοδεύεται από το παραδοσιακό πανηγύρι. 

Οι αυλές των εκκλησιών και οι πλατείες μετατρέπονται σε χώρους συνάντησης. Η μουσική, οι τοπικοί χοροί, το φαγητό και το κρασί συμπληρώνουν το θρησκευτικό μέρος της γιορτής και δημιουργούν το γνώριμο σκηνικό του ροδίτικου πανηγυριού. 

Κάρπαθος: Η παράδοση ως ζωντανή συνέχεια 

Ξεχωριστή θέση στην πολιτιστική παράδοση των Δωδεκανήσων κατέχει η Κάρπαθος, όπου πολλά έθιμα, μουσικές και χοροί διατηρούν έναν ιδιαίτερα έντονο τοπικό χαρακτήρα. 

Τα πανηγύρια εξακολουθούν να αποτελούν ουσιαστικό κομμάτι της κοινωνικής ζωής και όχι απλώς μια αναπαράσταση του παρελθόντος. 

Η λύρα και το λαούτο, τα τραγούδια, οι αυτοσχέδιες μαντινάδες και οι παραδοσιακοί χοροί δημιουργούν μια τελετουργία στην οποία συμμετέχουν διαφορετικές γενιές. Ιδιαίτερα στα χωριά που έχουν διατηρήσει ισχυρούς δεσμούς με την παράδοση, το πανηγύρι λειτουργεί σαν ζωντανός σύνδεσμος ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. 

Κάσος: Γλέντι με βαθιές ρίζες 

Ανάλογη είναι η εικόνα και στην Κάσο, ένα νησί με ιδιαίτερα ισχυρή μουσική και γαστρονομική παράδοση. Τα κασιώτικα γλέντια χαρακτηρίζονται από τη συμμετοχή της κοινότητας, τα παραδοσιακά όργανα και τα τραγούδια που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. 

Το τραπέζι αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της γιορτής. Άλλωστε, στα περισσότερα Δωδεκάνησα το πανηγύρι δεν νοείται χωρίς την προσφορά φαγητού και χωρίς τη συλλογική προετοιμασία του. 

Στην Κάλυμνο, την Κω και τη Λέρο, όπως και στα μικρότερα νησιά του συμπλέγματος, ο Δεκαπενταύγουστος εξακολουθεί να συγκεντρώνει κατοίκους, επισκέπτες και απόδημους γύρω από εκκλησίες και μοναστήρια. 

Στη Νίσυρο, την Τήλο, τη Χάλκη, τη Σύμη και την Αστυπάλαια, η τοπική  προσδίδει συχνά στα πανηγύρια έναν ακόμη πιο έντονο χαρακτήρα κοινότητας: ντόπιοι και επισκέπτες βρίσκονται στο ίδιο τραπέζι και συμμετέχουν στην ίδια γιορτή. 

Μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο δήμαρχος Νισύρου κ. Χριστοφής Κορωναίος, αναφέρθηκε στο έθιμο της «Κούππας» που γίνεται στο νησί: «Το έθιμο αποτελεί ξεχωριστή θέση στην παράδοση της Νισύρου καθώς πρόκειται για έναν ιδιαίτερο χορό που συνδυάζει το θρησκευτικό συναίσθημα με τη διασκέδαση και την προσφορά προς την Παναγία Σπηλιανή». 

Το βράδυ του Δεκαπενταύγουστου, στο Μανδράκι, οι κάτοικοι συγκεντρώνονται στο χοροστάσι και το γλέντι αρχίζει με την «κούππα». Μια γυναίκα παίρνει το μπροστάρι του χορού, ενώ ο άνδρας που την επιλέγει ρίχνει τον οβολό του στην ειδική κούππα που εκείνη κρατά. Με αυτόν τον τρόπο, το έθιμο λειτουργούσε επί δεκαετίες όχι μόνο ως έκφραση τιμής, αγάπης και κοινωνικής αναγνώρισης, αλλά και ως μέσο οικονομικής ενίσχυσης της Μονής. 

Στα παλαιότερα χρόνια, μάλιστα, η Παναγία Σπηλιανή είχε καθοριστικό ρόλο στην κοινωνική και οικονομική ζωή του νησιού, ακόμη και στη λειτουργία των σχολείων, γεγονός που καθιστούσε ιδιαίτερα σημαντική τη συγκέντρωση χρημάτων μέσω του εθίμου.  Η «κούππα» παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έθιμα της Νισύρου, συνδέοντας την πίστη με τη μνήμη, την οικογένεια, τον έρωτα και τη συλλογική προσφορά. Ένα έθιμο που, όπως επισημαίνει και ο δήμαρχος Νισύρου, «εξακολουθεί να τηρείται με ξεχωριστή ευλάβεια και αποτελεί πολύτιμο κομμάτι της πολιτιστικής ταυτότητας του νησιού». 

Λύρα και λαούτο μέχρι το ξημέρωμα 

Η μουσική αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους φορείς της δωδεκανησιακής παράδοσης. Λύρα, λαούτο και άλλα όργανα, ανάλογα με το νησί, συνοδεύουν τραγούδια και χορούς που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά. 

Στα αυθεντικά πανηγύρια ο χορός δεν αποτελεί θέαμα για τους επισκέπτες. Είναι συμμετοχή. Οι μεγαλύτεροι μεταφέρουν στους νεώτερους βήματα, τραγούδια και έναν ολόκληρο τρόπο συμπεριφοράς μέσα στο γλέντι. Και όταν το πανηγύρι κρατά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, επαναλαμβάνεται μια εικόνα που συναντάται στα νησιά του Αιγαίου εδώ και πολλές δεκαετίες. 

Τα πανηγύρια των Δωδεκανήσων έχουν αναπόφευκτα αλλάξει. Ο τουρισμός, οι σύγχρονες μορφές διασκέδασης και οι διαφορετικοί ρυθμοί ζωής έχουν επηρεάσει τον τρόπο διοργάνωσής τους.

Ωστόσο, πίσω από τα μεγάφωνα, τα φώτα και τα πολυπληθέστερα καλοκαιρινά γλέντια παραμένει ένας πολύ παλιότερος πυρήνας: η ανάγκη της κοινότητας να συναντηθεί. Γι’ αυτό και ο Δεκαπενταύγουστος στα Δωδεκάνησα εξακολουθεί να είναι κάτι περισσότερο από μία ημερομηνία στο εορτολόγιο.

Είναι η επιστροφή του ξενιτεμένου, το άναμμα του κεριού στο εκκλησάκι, το οικογενειακό τραπέζι, η μουσική στην πλατεία, ο πρώτος χορός και το γλέντι που μπορεί να φτάσει μέχρι το ξημέρωμα. Είναι, τελικά, μία από εκείνες τις στιγμές του χρόνου κατά τις οποίες τα νησιά θυμούνται, μέσα από τους ανθρώπους τους, ποια είναι. 


Πηγή: in.gr 

Δευτέρα, Αυγούστου 10, 2026

Το Αιγαίο «πνίγεται» στην ανάπτυξη

Το ερώτημα είναι τι ακριβώς προσφέρουμε στους τουρίστες όταν, για να τους φιλοξενήσουμε, καταστρέφουμε αυτό που τους έκανε να έρθουν 


Νοσταλγοί μιας άλλης εποχής, αναζητούσαμε το Αιγαίο της λιτότητας και της σιωπής, το λευκό των σπιτιών και το βαθύ μπλε των παραθύρων και της θάλασσας, τις ξερολιθιές, το θυμάρι, τους γυμνούς πέτρινους λόφους, ένα τοπίο σκληρό και ταυτόχρονα μοναδικό. Ένα τοπίο που δεν χρειαζόταν τίποτε περισσότερο για να είναι όμορφο. Σήμερα, σε πολλά νησιά, εκείνο το Αιγαίο υποχωρεί μπροστά στην επέλαση της ανάπτυξης και στον αγώνα δρόμου για το γρήγορο χρήμα. Και μαζί του χάνεται κάτι περισσότερο από ένα τοπίο, η μνήμη ενός τόπου που κάποτε ήξερε να είναι όμορφος χωρίς να προσπαθεί. 

Τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, οι βραχυχρόνιες μισθώσεις, οι βίλες και κάθε τετραγωνικό μέτρο γης απέκτησαν μια αξία που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε αδιανόητη. Το χωράφι έγινε οικόπεδο και η καλλιέργεια λιγότερο ελκυστική από ένα κατάλυμα με θέα στο Αιγαίο. Και κάπως έτσι, κάθε χρόνο παράγουμε όλο και λιγότερα από αυτά που κάποτε μας έτρεφαν. Τα τοπικά προϊόντα φθίνουν, οι καλλιέργειες εγκαταλείπονται και η διατροφή των νησιών εξαρτάται ολοένα περισσότερο από φορτηγά και πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα από την ηπειρωτική Ελλάδα. 

Oδικά δίκτυα που κάποτε ξεχώριζαν για την κατάσταση και την οργάνωσή τους γίνονται αδιάβατα. Συγκοινωνίες που λειτουργούσαν υποδειγματικά ασφυκτιούν. Το νερό λιγοστεύει. Και πάνω στους λόφους που θαύμαζες για την αγριάδα και τη φυσική τους ομορφιά, ξεφυτρώνουν πλέον κατασκευές η μία μετά την άλλη. Υπόσκαφα, πισίνες, γυάλινες επιφάνειες και μοντέρνες κατοικίες που μπορεί να είναι εντυπωσιακές ως αρχιτεκτονικές μονάδες, αλλά μοιάζουν ξένες στο τοπίο. Σαν να προσπαθούμε να εκσυγχρονίσουμε κάτι που ήταν όμορφο ακριβώς επειδή δεν χρειαζόταν εκσυγχρονισμό. 

Το ερώτημα δεν είναι αν θέλουμε τουρίστες. Φυσικά και τους θέλουμε. Το ερώτημα είναι τι ακριβώς τους προσφέρουμε όταν, για να τους φιλοξενήσουμε, καταστρέφουμε αυτό που τους έκανε να έρθουν. 

Γιατί αν το Αιγαίο γίνει παντού βίλες, πισίνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, μποτιλιάρισμα και εισαγόμενα τρόφιμα, τότε κάποια στιγμή θα έχει χαθεί το ίδιο το προϊόν που πουλάμε. 

Και μαζί του, ίσως, το Αιγαίο που αγαπήσαμε…. 


Πηγή: Έφη Τριήρη / naftemporiki.gr 

Από την έντυπη έκδοση



Τετάρτη, Αυγούστου 05, 2026

Το νερό ως ζητούμενο



Δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς την αξία που έχει το νερό για την ανθρώπινη ζωή. Ούτε να επιχειρηματολογήσει για τους λόγους που αυτό το ζωτικής σημασίας αγαθό πρέπει να προστατεύεται από τη σπατάλη και την καταστροφή, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να γίνονται όλες οι αναγκαίες επενδύσεις για τη διασφάλιση της επάρκειάς του. Υπό κανονικές συνθήκες όλη η συζήτηση θα έπρεπε να αρχίζει και να τελειώνει με αυτές τις φράσεις. 

Δυστυχώς όμως ζούμε στην Ελλάδα, όπου το αυτονόητο αποτελεί πάντοτε όχι μόνο το υπό συζήτηση ζήτημα αλλά και το ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί. Σε αυτό το πλαίσιο το νερό παραμένει -κατά κοινή ομολογία και παραδοχή- ανεκτίμητο αγαθό, αλλά η προστασία του είναι μονίμως το ζητούμενο. Τη μέγιστη απόδειξη αυτού του συμπεράσματος δίνει σήμερα το βασικό θέμα της «Εφ.Συν.» που εξετάζει το πιεστικό πρόβλημα της λειψυδρίας στα ελληνικά νησιά και κυρίως στο Αιγαίο. 

Γιατί υπάρχει αυτό το πρόβλημα; Κατά κοινή ομολογία, αιτία είναι ο υπερτουρισμός. Η λεγόμενη δηλαδή βαριά βιομηχανία της χώρας που -για να καλυφθεί το κενό που άφησε στην οικονομία η αποβιομηχάνιση- αναπτύχθηκε εντελώς άναρχα, χωρίς σχέδιο και χωρίς υποδομές. Εκεί που όλο τον χρόνο κατοικούν μερικές εκατοντάδες, μερικές χιλιάδες ή μερικές δεκάδες χιλιάδες πολιτών, στη διάρκεια της τουριστικής περιόδου προστίθενται κάποια εκατομμύρια. 

Η Κρήτη για παράδειγμα υποδέχεται κάθε χρόνο κατά την τουριστική περίοδο πάνω από έξι εκατομμύρια ανθρώπους και είναι εντελώς αδύνατο να καλύψει τις ανάγκες τους χωρίς σχεδιασμό έργων με πολλές εναλλακτικές και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη στα μικρότερα νησιά, όπου ο υδροφόρος ορίζοντας είναι περιορισμένος. 

Με δυο λόγια, η λειψυδρία στα νησιά συνιστά το κλασικότερο παράδειγμα κλιματικής κρίσης με εμφανή αιτία την ανθρώπινη δραστηριότητα. Η κατάσταση είναι αναστρέψιμη και τα χρήματα υπάρχουν σε αυτούς που πλουτίζουν από τον τουρισμό. Λύση υπάρχει, αν υπάρξει και η κατάλληλη πολιτική βούληση. 

efsyn.gr 

====================================

Νερό: εκστρατεία παραποίησης της αλήθειας 


Η ψήφιση του νομοσχεδίου για την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση του νερού στηρίχτηκε σε μια μεγάλη εκστρατεία παραποίησης της αλήθειας και παραπλάνησης της κοινής γνώμης. Ο ίδιος ο υπουργός Περιβάλλοντος προσπάθησε να παραπλανήσει, διαβεβαιώνοντας ότι στόχος του νομοθετήματος δεν είναι η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση του νερού. 

Η μεταφορά, όμως, των αρμοδιοτήτων και της περιουσίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων Υδρευσης Αποχέτευσης από τους δήμους σε Ανώνυμες Εταιρείες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο, στην ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, στους μετόχους των οποίων, μάλιστα, συμπεριλαμβάνονται μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι που εποφθαλμιούν τα φαραωνικά έργα που το νομοθέτημα περιγράφει, είναι ο ορισμός της εμπορευματοποίησης και της ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης του νερού. 

Αν η κυβέρνηση ήθελε να υλοποιήσει όσα επικοινωνιακά εξαγγέλλει, ότι, δηλαδή, το νερό είναι κοινωνικό αγαθό, τότε οι αρμοδιότητες και η περιουσία των ΔΕΥΑ έπρεπε να παραμείνουν στους δήμους. Και αν, όπως ειπώθηκε, οι ΔΕΥΑ αδυνατούν να υλοποιήσουν την αποστολή τους, τότε η Πολιτεία όφειλε να τις ενισχύσει με πόρους και προσωπικό και όχι να τις καταργήσει. 

Το παράδειγμα της Ευρώπης, άλλωστε, είναι πρόσφατο και διδακτικό. Εκατοντάδες ευρωπαϊκές πόλεις σε Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία κ.λπ. καταγράφεται ότι επανέφεραν την ιδιωτικοποιημένη ύδρευση στην ευθύνη των δήμων, λόγω δραματικής αύξησης των τιμολογίων και μεγάλης επιδείνωσης των υπηρεσιών και της συντήρησης. 

Ενα δεύτερο πεδίο παραποίησης της αλήθειας είναι αυτό που αφορά τον επείγοντα χαρακτήρα τής, καθ’ υπέρβαση της νομιμότητας, απευθείας ανάθεσης των έργων που υποτίθεται ότι θα αντιμετωπίσουν τη λειψυδρία. 

Θα είχε δίκιο η κυβέρνηση ως προς τις επείγουσες διαδικασίες, αν η λειψυδρία ήταν το αποτέλεσμα ενός εξαιρετικά ακραίου μετεωρολογικού φαινομένου. Ομως η κλιματική αλλαγή στη δική μας περιοχή της Μεσογείου δεν φέρνει μόνο περιόδους ξηρασίας, αλλά αλληλουχία ξηρών και υγρών περιόδων. Οπότε το ζητούμενο δεν είναι μόνο η εκμετάλλευση νέων αποθεμάτων νερού με νέα υδραυλικά έργα, αλλά, αντίθετα, η εκπόνηση μιας βιώσιμης πολιτικής για την προσαρμογή της χώρας στη νέα κλιματική πραγματικότητα. Η οποία μόνο αιφνιδιαστικά δεν ενέσκηψε…

Παραβιάζονται, έτσι, όλες οι αρχές της βιώσιμης διαχείρισης του νερού. Σύμφωνα με τις οποίες: 

1. Το πρόβλημα της λειψυδρίας δεν είναι συνέπεια ακραίων φυσικών φαινομένων, αλλά αποτέλεσμα της μακροχρόνιας διατάραξης των ισοζυγίων προσφοράς και ζήτησης του νερού στις λεκάνες απορροής. 

2. Τα αρνητικά ισοζύγια δεν αντιμετωπίζονται με μονόπλευρα έργα διαχείρισης της προσφοράς του νερού, αλλά με συνδυασμένες πολιτικές με έμφαση στη διαχείριση της ζήτησης του νερού. Δηλαδή στην εξοικονόμηση ενός φυσικού αγαθού σε ανεπάρκεια. 

3. Ο εξαπλασιασμός της ζήτησης του νερού τις τελευταίες δεκαετίες σε ολόκληρο τον κόσμο δεν οφείλεται στην αύξηση του πληθυσμού, ο οποίος, άλλωστε, μόλις διπλασιάστηκε, αλλά στην απουσία βιώσιμων πολιτικών διαχείρισης της ζήτησης του νερού. 

Αν, λοιπόν, το νομοθέτημα ήταν ειλικρινές ως προς τις προθέσεις αντιμετώπισης της λειψυδρίας, θα έπρεπε να προβλέπει πολιτικές και έργα εξοικονόμησης νερού κατά προτεραιότητα στον αγροτικό τομέα, όπου καταναλώνεται το 85% του νερού ετησίως. 

Ομως η μεγάλη ευκαιρία των 36 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης χάθηκε χωρίς να εκσυγχρονιστεί ο πρωτογενής τομέας με νέα εγγειοβελτιωτικά έργα. Και ακόμη, αν το νομοθέτημα ήταν ειλικρινές, θα έπρεπε να προβλέπει πολιτικές αντιμετώπισης του υπερτουρισμού, προκειμένου να επανέλθει η ζήτηση σε νερό στις τουριστικές περιοχές εντός ορίων φέρουσας ικανότητας των υδατικών αποθεμάτων. 

Πόσο σύμπτωση είναι συνεπώς το γεγονός ότι το νομοθέτημα δεν ασχολείται καθόλου με τα μεγάλα ζητήματα της βιώσιμης διαχείρισης του νερού, αλλά εστιάζει στην κατάργηση των ΔΕΥΑ και στην κατασκευή μεγάλων και περιβαλλοντικά καταστροφικών έργων εκτροπής ποταμών από εισηγμένες Α.Ε.; 

Γιάννης Μυλόπουλος*

*Καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής, πρώην πρύτανης ΑΠΘ 

Πηγή: efsyn.gr 



Τρίτη, Αυγούστου 04, 2026

Νίσυρος: Η άγρια κομψότητα του Αιγαίου

Ένα ηφαιστειακό νησί με ρετρό γοητεία, αυθεντικά χωριά, θερμές πηγές και σεληνιακά τοπία, που αποκαλύπτει την πιο ανεπιτήδευτη πολυτέλεια του Αιγαίου. 


Υπάρχουν νησιά που κερδίζουν τις εντυπώσεις με την πρώτη ματιά και άλλα που αποκαλύπτουν αργά, σχεδόν τελετουργικά, τη δύναμη του χαρακτήρα τους. Η Νίσυρος ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. 

Έχει ηφαίστειο, αλλά δεν είναι η… Σαντορίνη. Βρίσκεται δίπλα στην κοσμική Κω, όμως δεν της μοιάζει στο ελάχιστο. Το αίνιγμα οδηγεί σε έναν από τους πιο ιδιαίτερους και διακριτικούς θησαυρούς του Αιγαίου: ένα νησί όπου η γη αναπνέει, ο χρόνος μοιάζει να κυλά διαφορετικά και η αυθεντικότητα δεν αποτελεί τουριστικό εύρημα, αλλά καθημερινή πραγματικότητα. 

Όσα έχουμε συνδέσει με τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά των δεκαετιών του ’60 και του ’70 παραμένουν εδώ ολοζώντανα: αυθεντικά χωριά, παραδοσιακά καφενεία, εκκλησάκια θεμελιωμένα στους βράχους, πλατείες για ουζάκι και μεζέ, ξερολιθιές, θερμά λουτρά και μονοπάτια που διατρέχουν ένα τοπίο λιτό, επιβλητικό και απρόσμενα γοητευτικό. 

Σε όλα αυτά προστίθεται η απόκοσμη ηφαιστειακή ομορφιά της Νισύρου. Χρώματα της ώχρας και του θειαφιού, μαύρα πετρώματα, γυμνές πλαγιές και φωτεινά χωριά συνθέτουν μια εικόνα σχεδόν εξωπραγματική. Ο κύβος ερρίφθη: φύγαμε για διακοπές στη Νίσυρο. 

Στην καρδιά του ηφαιστείου 

Δώστε ραντεβού με τον Στέφανο, τον Αλέξανδρο και τον Πολυβώτη. Είναι εδώ και χρόνια οι πιο διάσημοι «κάτοικοι» της Νισύρου, παρότι δεν πρόκειται για ανθρώπους, αλλά για τους κρατήρες του ηφαιστείου. 

Τα ονόματά τους μοιάζουν να εξανθρωπίζουν τη δύναμη του τοπίου, ίσως για να κάνουν τους επισκέπτες να αισθανθούν περισσότερο οικεία απέναντι στον εκρηκτικό χαρακτήρα της γης. Πριν από 25.000 και 15.000 χρόνια, δύο εκρήξεις του ηφαιστείου δημιούργησαν τη σημερινή καλντέρα, διαμορφώνοντας το εντυπωσιακό ανάγλυφο που δεσπόζει στο νησί. 


Το ηφαίστειο είναι επί του παρόντος ενεργό (χωρίς όμως να εκρήγνυται), ενώ στους κρατήρες παρατηρούνται φουμαρόλες 

Η κατάβαση στον τεράστιο κρατήρα είναι μια εμπειρία που ξεφεύγει από τα όρια μιας συνηθισμένης επίσκεψης. Κάθε βήμα μοιάζει να οδηγεί σε έναν άλλο πλανήτη. Κίτρινες και λευκές αποχρώσεις καλύπτουν το έδαφος, μικρές τρύπες κοχλάζουν, τεράστιες ρωγμές διασχίζουν την επιφάνεια και η δυνατή μυρωδιά του θειαφιού κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα. 

Η γη φαίνεται ζωντανή, θερμή και ανήσυχη. Η αίσθηση του εξωπραγματικού είναι τόσο έντονη, ώστε καμία φωτογραφία δεν μπορεί να την αποδώσει πλήρως. 

Μανδράκι, η κομψότητα της απλότητας 

Στο Μανδράκι, το λιμανάκι και την πρωτεύουσα του νησιού, η ζωή διατηρεί έναν ήρεμο και ανεπιτήδευτο ρυθμό. Οι διακοπές εδώ έχουν κάτι από την Ελλάδα μιας άλλης εποχής, όταν η φιλοξενία, η καθημερινή επαφή και η απλότητα όριζαν την εμπειρία του ταξιδιού. 

Η ημέρα αρχίζει με καφέ και συνεχίζεται με ουζάκι μαζί με τους ντόπιους στην πλατεία της Ηλικιωμένης ή στο Λευκαντιό. Στα στενά σοκάκια, παλιά μπακάλικα στέκονται ανάμεσα σε κυκλαδίτικα σπίτια με πολύχρωμες πόρτες, συνθέτοντας ένα σκηνικό γεμάτο χαρακτήρα και αυθεντικές λεπτομέρειες. 


Μανδράκι 

Η βόλτα συνεχίζεται στην προκυμαία και στους Χοχλακούς, την ξεχωριστή παραλία με τα λαμπερά, στρογγυλά μαύρα βότσαλα. Το χρώμα και η υφή τους δημιουργούν μια εντυπωσιακή αντίθεση με το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας. 

Την ώρα του ηλιοβασιλέματος, το Μανδράκι αποκτά μια σχεδόν κινηματογραφική λάμψη. Η Καζάρμα, τα κτήματα με τα εσπεριδοειδή, ο τρούλος της Παναγίας της Ποταμίτισσας και το πέτρινο κτήριο της Καράβας λούζονται από το τελευταίο φως της ημέρας και λάμπουν ολόχρυσα. 

Ραντεβού στην Πόρτα της Νικειάς 

Τη λένε Πόρτα, αλλά στην πραγματικότητα είναι πλατεία. Η κεντρική πλατεία της Νικειάς αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και φωτογενή σημεία της Νισύρου, διάσημη για το ελλειπτικό της σχήμα και το περίτεχνο βοτσαλωτό της δάπεδο. 

Το βοτσαλωτό μοιάζει με πέτρινο κέντημα, σχεδιασμένο με υπομονή και ακρίβεια, ενώ γύρω του απλώνονται ασβεστωμένα σπίτια και τραπεζάκια που γεμίζουν με ζωή το κέντρο του χωριού. 

Πάνω από τη Νικειά δεσπόζει η εντυπωσιακή εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου, η οποία συγκαταλέγεται στις ωραιότερες εκκλησίες της Ελλάδας. Η αρχιτεκτονική της παρουσία, σε συνδυασμό με τη θέση και τη θέα, την καθιστά ένα από τα σημαντικότερα σημεία αναφοράς του χωριού. 

Ο Εμπορειός και οι ατμοσφαιρικές γειτονιές του 

Ο Εμπορειός ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και την υποβλητική του ατμόσφαιρα. Είναι ένα χωριό που προσφέρεται για αργές περιπλανήσεις, χωρίς αυστηρό πρόγραμμα και χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. 

Περπατήστε στις γειτονιές της Παναγιάς, του Σωτήρα, του Πύργου, του Μουσταφά, του Αϊ-Νικόλα και του Κάφκα. Κάθε γωνιά αποκαλύπτει διαφορετικές όψεις του οικισμού, από πέτρινα περάσματα και παλιά σπίτια έως σημεία όπου το βλέμμα ανοίγεται ξαφνικά προς το τοπίο. 


Streets of Nikia village on the Greek island of Nisyros. 

Η περιπλάνηση ολοκληρώνεται ιδανικά στο κάστρο της Παντονίκης. Από εκεί, η θέα προς το Αιγαίο είναι μοναδική, με τη θάλασσα και τον ορίζοντα να απλώνονται σε ένα εντυπωσιακό πανόραμα. 

Τα μονοπάτια της Νισύρου 

Άνθρωποι από όλον τον κόσμο φτάνουν στη Νίσυρο για να περπατήσουν στα μονοπάτια της. Οι διαδρομές του νησιού δεν αποτελούν απλώς έναν τρόπο εξερεύνησης, αλλά μια ουσιαστική γνωριμία με το τοπίο, την αγροτική ιστορία και την καθημερινότητα των παλαιότερων γενεών. 

Θα περπατήσετε ανάμεσα στις ξερολιθιές, τις οποίες οι ντόπιοι ονομάζουν βαστάδια, και δίπλα σε πέτρινες αγροικίες, τα λεγόμενα σπηλάδια. Στη διαδρομή θα συναντήσετε ακόμη παλιά αποστακτήρια, μικρά ξωκκλήσια και σημεία όπου η σιωπή διακόπτεται μόνο από τον αέρα. 

Η εμπειρία είναι βαθιά αναζωογονητική. Η επαφή με τη γυμνή ηφαιστειακή γη, το άνοιγμα του ορίζοντα και η αίσθηση απομόνωσης δημιουργούν έναν σπάνιο συνδυασμό ελευθερίας και εσωτερικής ηρεμίας. 

Το Ηφαιστειολογικό Μουσείο Νισύρου 

Για όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για τα ηφαίστεια της Ελλάδας και τα πετρώματά τους, το Ηφαιστειολογικό Μουσείο Νισύρου αποτελεί απαραίτητη στάση.

Το υπερσύγχρονο μουσείο στεγάζεται στο πρώην δημοτικό σχολείο στα Νικειά και προσφέρει μια ολοκληρωμένη εισαγωγή στις γεωλογικές διεργασίες που διαμόρφωσαν το νησί.

Η επίσκεψη βοηθά τον ταξιδιώτη να κατανοήσει καλύτερα όχι μόνο την ιστορία του ηφαιστείου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η γεωλογία εξακολουθεί να επηρεάζει το τοπίο, τα πετρώματα και τη φυσιογνωμία της Νισύρου.

Τα ιαματικά λουτρά 

Σε απόσταση μόλις 1 χλμ. από το Μανδράκι, ο επισκέπτης συναντά ένα κλασικό «σπα» μιας άλλης εποχής. Πρόκειται για μια παλιά πολυτελή λουτρόπολη, η οποία αξιοποιούσε τα ιαματικά νερά των πηγών της περιοχής.

Τα νερά αναβλύζουν σε θερμοκρασία 55 βαθμών Κελσίου, υπενθυμίζοντας ότι η ηφαιστειακή ενέργεια εξακολουθεί να είναι παρούσα κάτω από την επιφάνεια του νησιού.

Η ατμόσφαιρα του χώρου διατηρεί κάτι από την παλιά αίγλη των ιστορικών λουτροπόλεων, όταν η ευεξία συνδεόταν με την αρχιτεκτονική, τη φυσική θεραπεία και την αργή απόλαυση του χρόνου.

Το Παλαιόκαστρο 

Παλαιόκαστρο ονομάζεται η ακρόπολη του νησιού, η οποία σώζεται από την κλασική αρχαιότητα. Το στιβαρό της τείχος, κατασκευασμένο από μαύρο τραχείτη, εντυπωσιάζει με τον όγκο, την κατασκευή και τη δύναμη της παρουσίας του.

Οι μεγάλες, σκοτεινές πέτρες μοιάζουν να αποτελούν φυσική συνέχεια του ηφαιστειακού τοπίου. Το μνημείο στέκει επιβλητικό, διατηρώντας τη μνήμη μιας μακράς ιστορικής διαδρομής και προσφέροντας μία ακόμη απόδειξη ότι η Νίσυρος δεν είναι μόνο προορισμός φυσικής ομορφιάς, αλλά και τόπος με σημαντικό πολιτιστικό βάθος. 


Photos: iStock 


Πηγή: Γιάννης Δεβετζόγλου / news247.gr 



Πέμπτη, Ιουλίου 30, 2026

Μετά από 7 χρόνια ο Μητσοτάκης υπόσχεται στους νησιώτες ότι θα ασχοληθεί «προσωπικά» και θα τα λύσει όλα

«Θα σας φτιάξω το λιμάνι» και πολλά άλλα δήλωσε, σαν άλλος Μαυρογιαλούρος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο Αγαθονήσι, ύστερα από επτά χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας, ενώ είπε στους νησιώτες ότι πρότεινε στον δήμαρχο να μετατραπεί το Αγαθονήσι σε ένα νησί πλήρους ηλεκτροκίνησης, την ώρα που τα παιδιά φεύγουν από το νησί για να τελειώσουν το σχολείο... 


Όσα δεν έκανε μέσα σε επτά χρόνια διακυβέρνησης ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υπόσχεται ότι θα τα κάνει  μέχρι την άνοιξη του 2027, οπότε και θα γίνουν οι εκλογές όπως επαναλαμβάνει μονότονα, τάζοντας «λαγούς και πετραχήλια» ακόμη και στους κατοίκους των ακριτικών μας νησιών όπως το Αγαθονήσι. 

Αφού έδωσε εκ νέου έμφαση στη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησής του, καμάρωσε, μάλιστα, ότι «μπορέσαμε, ως Ελλάδα, να πείσουμε ουσιαστικά όλη την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση να αλλάξει την προσέγγισή της απέναντι στο μεταναστευτικό πρόβλημα», ενώ αντί να σταθεί σε πολιτικές πρωτοβουλίες που θα έπρεπε να είχε αναλάβει το κράτος για την οικονομική ενίσχυση των απομακρυσμένων και μικρών νησιών μας, εκείνος κάθε φορά επιχαίρει για τους «πολλούς επισκέπτες, από την γειτονική Τουρκία, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τη γρήγορη visa». 

Μετρήστε «θα» 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αναφερόμενος στα «ειδικά προβλήματα» των μικρών νησιών και συγκεκριμένα του Αγαθονησίου, δεσμεύτηκε ότι θα ασχοληθεί «προσωπικά με τις μεγάλες εκκρεμότητες» τις οποίες του έθεσαν. Και σαν άλλος Μαυρογιαλούρος, άρχισε τα «θα»: 

«Είναι προσωπική μου δέσμευση ότι θα σας φτιάξω το λιμάνι, έτσι όπως ακριβώς το έχετε σχεδιάσει. 

»Θα βρούμε τον τρόπο και θα βρούμε και τους πόρους, ώστε να εξασφαλίσουμε ότι θα έχετε μία εύκολη και κυρίως ασφαλή πρόσβαση στις καλύτερες δυνατές ακτοπλοϊκές υπηρεσίες. 

»Θα εξετάσουμε ένα πλαίσιο ειδικών αναπτυξιακών κινήτρων για τα πολύ μικρά νησιά, ώστε να διευκολύνουμε τις μικρές επενδύσεις οι οποίες γίνονται για να προσθέσετε δυνατότητα περαιτέρω ήπιας τουριστικής ανάπτυξης. 

»Το κύριο και το σημαντικότερο μέλημά μου είναι πώς θα κρατήσουμε τον κόσμο στο νησί και κυρίως πώς θα κρατήσουμε τις οικογένειες με παιδιά στο νησί. Άκουσα με πολλή προσοχή αυτά τα οποία μου είπε ο δήμαρχος και ο αντιδήμαρχος για την ανάγκη να μπορέσουμε να στελεχώσουμε το σχολείο με εκείνες τις ειδικότητες οι οποίες απαιτούνται, προκειμένου τα παιδιά να μπορούν τουλάχιστον να τελειώσουν το Γυμνάσιο και το Λύκειο εδώ, χωρίς να αναγκαστούν να καταφύγουν σε ένα άλλο σχολείο. Θα μιλήσω με τη Σοφία Ζαχαράκη για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και για το ζήτημα αυτό. 

»Πρότεινα στον δήμαρχο να εξετάσουμε τη δυνατότητα να μετατρέψουμε το Αγαθονήσι σε ένα νησί πλήρους ηλεκτροκίνησης. Θα ήμουν απολύτως διατεθειμένος να αντικαταστήσω όλα τα οχήματά σας δωρεάν, με ηλεκτρικά οχήματα. Και τα οχήματα του Δήμου αλλά και τα οχήματα τα οποία έχετε, υπό την προϋπόθεση ότι θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε και την υποδομή για τους σταθμούς φόρτισης». 

Καταλήγοντας, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι φεύγει από το Αγαθονήσι «με μια λίστα από πράγματα με τα οποία πρέπει να ασχοληθώ, αρχίζοντας με το λιμάνι», όπως είπε, προσθέτοντας πως «μπαίνουμε πια και εμείς στον τελευταίο χρόνο της θητείας μας. Θα έχουμε εκλογές την άνοιξη του 2027 και δική μας υποχρέωση είναι να μπορέσουμε να κλείσουμε όσες περισσότερες εκκρεμότητες μπορούμε». 

Με λίγα λόγια, τα σημαντικά τα έλυσε και τώρα θα ασχοληθεί με τις εκκρεμότητες ο κ. Μητσοτάκης. 


Πηγή: in.gr



Κυριακή, Ιουλίου 26, 2026

Φωτιά και λάβρα η φοιτητική στέγη στη Ρόδο (και) στα νησιά

Περιπέτεια για τους νέους φοιτητές και φοιτήτριες το «κυνήγι της γκαρσονιέρας», ιδίως στις τουριστικές περιοχές. 


Σε τιμές που συναγωνίζονται εκείνες στις «παραδοσιακές» φοιτητικές γειτονιές της Αττικής φτάνουν τα ζητούμενα ενοίκια για διαμερίσματα που απευθύνονται σε φοιτητές στα δημοφιλή νησιά της χώρας. Μπορεί η Αθήνα, όπως και η Θεσσαλονίκη, να συγκεντρώνουν τον μεγαλύτερο αριθμό φοιτητών, ωστόσο στις νησιωτικές περιοχές, στην ήδη δύσκολη εξίσωση της εύρεσης κατοικίας, προστίθεται και ο παράγοντας του τουρισμού. 

Μετά την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα πανεπιστήμια, το «κυνήγι» της γκαρσονιέρας, το οποίο ξεκίνησε από τις αρχές του καλοκαιριού, γίνεται ακόμη πιο εντατικό για τις οικογένειες με φοιτητές που πέρασαν σε περιοχές μακριά από τον τόπο κατοικίας τους. Η περιορισμένη διαθεσιμότητα μικρών διαμερισμάτων και το ράλι ανόδου των ενοικίων έχει μετατρέψει τα τελευταία χρόνια την αναζήτηση αυτή σε Γολγοθά. Στις τουριστικές περιοχές, το γεγονός ότι πολλοί ιδιοκτήτες επιλέγουν, αντί να τα ενοικιάσουν, να διαθέσουν τα διαμερίσματά τους σε πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης για σεζόν ενισχύει ακόμη περισσότερο το χάσμα μεταξύ της προσφοράς και της ζήτησης. 

Σε νησιά όπως η Ρόδος, η Κρήτη ή και η Χίος, η ετήσια αύξηση των ζητούμενων ενοικίων φτάνει ακόμη και σε διψήφιο ποσοστό, σύμφωνα με τα στοιχεία της πλατφόρμας Spitogatos. Από την άλλη πλευρά, στην Κέρκυρα μπορεί οι τιμές να αυξήθηκαν μόνο ελαφρώς μέσα σε έναν χρόνο (+0,8%), ωστόσο το μέσο ενοίκιο που ζητούν οι ιδιοκτήτες έχει διαμορφωθεί στα 13,4 ευρώ ανά τ.μ. Στη Ρόδο επίσης φτάνει πλέον τα 13,3 ευρώ το τ.μ. με άνοδο 16,6% μέσα σε έναν χρόνο, στο Ρέθυμνο τα 13,2 ευρώ το τ.μ. (+10%), στα Χανιά τα 12,9 ευρώ το τ.μ. (+4,7%) και στο Ηράκλειο Κρήτης τα 12 ευρώ το τ.μ. (+12%). 

Οι παραπάνω τιμές είναι αντίστοιχες με εκείνες που βρίσκουν οι ενοικιαστές και σε αρκετές δημοφιλείς για τους φοιτητές περιοχές της Αττικής. Για παράδειγμα το μέσο ζητούμενο ενοίκιο στην περιοχή Γουδή φτάνει φέτος τα 13,5 ευρώ το τ.μ. (+5,7% σε σχέση με το 2025), στον Νέο Κόσμο τα 13,2 ευρώ το τ.μ. (+3,4%), στην Καλλιθέα τα 12,6 ευρώ το τ.μ. (+7,7%) και στην περιοχή του Ζωγράφου όπως και στο Αιγάλεω τα 12,4 ευρώ το τ.μ. (+3,2%). 

Οι μεγαλύτερες αυξήσεις στις φοιτητουπόλεις της χώρας 

Στο σύνολο της χώρας, σύμφωνα με τη Spitogatos, οι μέσες ζητούμενες τιμές των ενοικίων στα σπίτια για φοιτητές είναι φέτος αυξημένες κατά 5,3% σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο του 2025. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρείται στο κέντρο της Αθήνας (+25,8%), με τη μέση τιμή να διαμορφώνεται στα 16,4 ευρώ το τ.μ. Εκεί, συγκεντρώνεται και σχεδόν το μισό του διαθέσιμου αποθέματος φοιτητικών κατοικιών της Αττικής (46,5%) κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2026. Στη Θεσσαλονίκη, διψήφια αύξηση της τάξης του 11,4% καταγράφεται στην περιοχή 40 Εκκλησιές – Ευαγγελίστρια, όπου παρατηρείται και το υψηλότερο μέσο ζητούμενο ενοίκιο με 13 ευρώ το τ.μ. 

Στην υπόλοιπη Ελλάδα, πέραν της Ρόδου και της Κρήτης (σε Ρέθυμνο και Ηράκλειο), διψήφια αύξηση μέσα σε έναν χρόνο εμφανίζουν επίσης η Δράμα (+15,2%), με το μέσο ενοίκιο ωστόσο σε αρκετά χαμηλότερα επίπεδα σε σχέση με τις παραπάνω περιοχές, στα 7,2 ευρώ το τ.μ. Στη Χίο, τα φοιτητικά ενοίκια εμφανίζουν άνοδο +13,1%, με τις τιμές στα 9,8 ευρώ το τ.μ. και στην Καστοριά αύξηση +12,3%, με 7,4 ευρώ/τ.μ. Δράμα και Καστοριά, παρά τις αυξήσεις, ωστόσο, συγκαταλέγονται ακόμα ανάμεσα στις πιο προσιτές, συγκριτικά, φοιτητουπόλεις της χώρας. Οι χαμηλότερες τιμές στα ενοίκια που ζητούν οι ιδιοκτήτες εντοπίζονται στη Λαμία, με 6,8 ευρώ το τ.μ., στο Αγρίνιο όπου φτάνουν τα 7,2 ευρώ το τ.μ. και σε Σέρρες και Σάμο – στα 7,3 ευρώ το τ.μ. 

Μέση ζητούμενη τιμή ενοικίου 

Ετήσια αύξηση:

Κέρκυρα 13,4 ευρώ /τ.μ. 0,8%

Ρόδος 13,3 ευρώ / τ.μ. 16,6% 

Ρέθυμνο 13,2 ευρώ / τ.μ. 10%

Χανιά 12,9 ευρώ / τ.μ. 4,7%

Ηράκλειο 12 ευρώ / τ.μ. 12% 


Με πληροφορίες από efsyn.gr

Τρίτη, Ιουλίου 21, 2026

Τελικά, σε ποιον ανήκει αυτή η χώρα;..

Στις επόμενες εκλογές, δευτερευόντως, μόνο, θα κριθεί η παρούσα κυβέρνηση. Υπόλογοι, για όσα θα συμβούν τα επόμενα χρόνια, θα είμαστε όλοι εμείς. 


Συνηθίζω να δηλώνω, σε κάθε ευκαιρία, την καχυποψία μου απέναντι σε «κινήσεις πολιτών» που η περιβαλλοντική τους ευαισθησία εξαντλείται στη «σωτηρία» των Κυκλάδων, της Πάτμου, των Παξών και των νησιών όπου η «αστική Αθήνα» διατηρεί εξοχικές κατοικίες. Στην πραγματικότητα ζητούν να μην χτιστούν κι άλλες βίλλες που θα περιορίζουν τη θέα των δικών τους. 

Στην ίδια κατηγορία οι ουκ ολίγοι, προνομιούχοι κι αυτοί, που ξεσηκώνονται για τα χωρίς περιβαλλοντολογικές μελέτες πάρκα ΑΠΕ που σχεδιάζονται κοντά στους τόπους παραθερισμού τους, στην ηπειρωτική χώρα. Αυτοί έχουν και την οικονομική άνεση να προσλαμβάνουν πανάκριβές, εξειδικευμένες δικηγορικές εταιρείες σε θέματα περιβάλλοντος και τελικά να αποτρέπουν την καταστροφή των περιοχών που τους ενδιαφέρουν. 

Την ίδια στιγμή βέβαια, όσοι διαμαρτύρονται, για παράδειγμα, για τις ανεμογεννήτριες στο Γράμμο σχολιάζονται από τους ίδιους ως «συριζοτάγαρα» που «εχθρεύονται τις επενδύσεις και την ανάπτυξη». 

Το θυμήθηκα πάλι προχθές διαβάζοντας την ανάρτηση στο facebook του καθ.Νίκου Μπελαβίλα που αποκάλυψε άλλο ένα τερατούργημα της Κυβέρνησης. 

Γράφει ο Νίκος Μπελαβίλας: 

«Ενταγμένο στο Β΄ Μέρος του σχεδίου νόμου για την ΕΥΔΑΠ, το οποίο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση για μόλις λίγες ημέρες, (το σχέδιο) εισάγει νέες «…διατάξεις για την πολεοδόμηση εγκαταλελειμμένων, μικρών και φθινόντων οικισμών και λοιπές ρυθμίσεις αρμοδιότητας Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (άρθρα 41-59) […] 

Με βάση τη λογική του σχεδίου, σε καθεμία από αυτές τις περιοχές, εκτός σχεδίου πόλεως και εκτός των ορίων των υφιστάμενων ή ανενεργών οικισμών, θα μπορεί να δημιουργηθεί ένα νέο πολεοδομικό συγκρότημα έκτασης από 50 έως 200 στρέμματα, μέσω συνοπτικών διαδικασιών. 

Εξετάζοντας αναλυτικότερα τις διατάξεις, διαπιστώνεται ότι στην πραγματικότητα προωθείται ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικής πολεοδόμησης σε περιοχές ιδιαίτερα υψηλού επενδυτικού ενδιαφέροντος. Η ρύθμιση αφορά περίπου το 27% των νησιωτικών και ορεινών οικισμών της χώρας, είτε είναι παραδοσιακοί είτε όχι, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι προϋφιστάμενοι του 1923 και βρίσκονται σε περιοχές με περιορισμένη ή ακόμη και μηδενική ανθρωπογενή επιβάρυνση. Η επίκληση της «αναβάθμισης οικισμών» λειτουργεί ουσιαστικά ως προσχηματική αιτιολόγηση, προκειμένου να παρακαμφθούν οι πάγιες συνταγματικές επιφυλάξεις απέναντι στη θέσπιση όρων δόμησης σε παρθένες εκτός σχεδίου εκτάσεις». 

Μάλιστα, ο Νίκος Μπελαβίλας συγκρίνει το σχέδιο της κυβέρνησης με το ανάλογο τουριστικό πρότζεκτ του Τραμπ στην Αλβανία που προκάλεσε κύμα μαζικών αντιδράσεων. 

Δεν θα μπω καν στη συζήτηση αν το σχέδιο αυτό είναι καλό ή κακό. Είναι μια λάθος συζήτηση. Και μόνο ότι η νομοθέτησή του μεθοδεύτηκε εν κρυπτώ θα έπρεπε να αρκεί για να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. 

Φυσικά και η κυβέρνηση ξεπουλάει την ελληνική γη. Είναι οι μόνες ξένες επενδύσεις που έχει καταφέρει να προσελκύσει. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Νίκου Ρουσάνογλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (19.07.2026) «Το 2023 το μερίδιο των ακινήτων επί των άμεσων ξένων επενδύσεων έφτασε στο 47%. Δηλαδή, σχεδόν ένα στα δύο ευρώ που εισέρρεαν στην Ελλάδα από το εξωτερικό κατευθυνόταν προς τα ακίνητα, κάτι ασφαλώς που προκάλεσε και στρεβλώσεις, καθώς απογείωσε τις τιμές και δυσχέρανε σημαντικά την προσιτότητα στέγης για μεγάλη μερίδα εγχώριων αγοραστών». 

Το μόνο που ενδιαφέρει τους ξένους επενδυτές στην Ελλάδα είναι η γη και κατά προτίμηση οι ελληνικές παραλίες όπου χτίζουν τερατουργήματα με πισίνες ακόμα και σε νησιά που έχουν κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της λειψυδρίας. 

Ένας από τους λόγους που πολλοί, κανονικοί, φιλελεύθεροι στήριξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη αρχικά για πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και στη συνέχεια για πρωθυπουργό ήταν γιατί είχε πείσει ότι τα θέματα Περιβάλλοντος ιεραρχούνται πολύ ψηλά στην ατζέντα του. 

Σήμερα, ως πρωθυπουργός διαφημίζει γεωτρήσεις, εκχωρεί γη και παραλίες. Μέχρι και το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων αλώθηκε από τη διαφθορά επί των ημερών του. 

Στην Αλβανία οι πολίτες αντέδρασαν μαζικά, αντίθετα από εμάς εδώ που καταπίνουμε αμάσητη κάθε αυθαιρεσία για τις χρήσεις γης. 

Όμως πλησιάζει η ώρα της κρίσης. Πρωτίστως για όσους αυτοπροσδιορίζονται ως μετριοπαθείς κεντρωοι, φιλελεύθεροι και αστοί γιατί η πλειοψηφία των συμπολιτών μας που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο, στενάζει στο σούπερ μάρκετ. Οι περιβαλλοντικές ευαισθησίες παραμένουν «ατζέντα για τους προνομιούχους». 

Αυτοί, τι σκοπεύουν να κάνουν; Στοιχηματίζω ότι οι περισσότεροι από αυτούς θα ανεχτούν, αδιαμαρτύρητα, ακόμα και την προαλειφόμενη συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά του Βελόπουλου. Όμως εδώ μιλάμε για τα εξοχικά τους σπίτια, τις πισίνες τους, τις ταράτσες με θέα το πέλαγος και τα δάση στις οποίες μαζεύονται και σχολιάζουν «τον χωριάτη Ανδρουλάκη» και τον «επικίνδυνο Τσίπρα», θρηνώντας εν χορώ «Μα τι να ψηφίσουμε ενώ δεν υπάρχει αντιπολίτευση;». Μπορεί τώρα να αντιδράσουν. 

Στις επόμενες εκλογές, δευτερευόντως, μόνο, θα κριθεί η παρούσα κυβέρνηση. Υπόλογοι, για όσα θα συμβούν τα επόμενα χρόνια, θα είμαστε όλοι εμείς. 


Πηγή: Βίβιαν Ευθυμιοπούλου / news247.gr


Τετάρτη, Ιουλίου 15, 2026

TUI Σουηδίας: Εκρηκτική αύξηση στις κρατήσεις last minute διακοπών – Πρωταγωνιστεί η Ρόδος


Φαληράκι- Ρόδος | Φωτό: shutterstock 


Μεγάλη άνοδο καταγράφουν οι κρατήσεις για διακοπές της τελευταίας στιγμής από τους Σουηδούς ταξιδιώτες. Σύμφωνα με την TUI, τις τελευταίες δύο εβδομάδες οι κρατήσεις last minute αυξήθηκαν κατά 38% σε σύγκριση με τις προηγούμενες εβδομάδες, ενώ πλέον 4 στις 10 κρατήσεις που πραγματοποιούνται αφορούν ταξίδια της τελευταίας στιγμής. 

Ύστερα από μια άνοιξη κατά την οποία πολλοί Σουηδοί ανέβαλαν τον προγραμματισμό των καλοκαιρινών τους διακοπών, η TUI διαπιστώνει σημαντική ενίσχυση της ζήτησης για ταξίδια με μικρό χρονικό περιθώριο πριν από την αναχώρηση. Τη μεγαλύτερη απήχηση εξακολουθούν να έχουν οι κλασικοί ηλιόλουστοι και παραθαλάσσιοι προορισμοί της νότιας Ευρώπης. 

«Παρατηρούμε έντονη αύξηση της ζήτησης για ταξίδια last minute. Πολλοί Σουηδοί περίμεναν περισσότερο από ό,τι συνήθως για να κλείσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές, λόγω της διεθνούς συγκυρίας και των ανησυχιών που σχετίζονταν με πιθανές ελλείψεις σε αεροπορικά καύσιμα. Η επιθυμία για ταξίδια παραμένει ισχυρή και τώρα, με την έναρξη των θερινών αδειών, περισσότεροι επιλέγουν να κλείσουν διακοπές λίγο πριν από την αναχώρηση», δήλωσε η Dian Martinez Valencia, υπεύθυνη επικοινωνίας της TUI. 

Οι δημοφιλέστεροι προορισμοί για κρατήσεις της τελευταίας στιγμής είναι αυτή την περίοδο η Ρόδος, η Κύπρος και η Μαγιόρκα. 

«Πρόκειται για ασφαλείς και δημοφιλείς καλοκαιρινούς προορισμούς που οι Σουηδοί επιλέγουν ακόμη και με πολύ σύντομο χρονικό ορίζοντα. Η Ελλάδα κυριαρχεί στη λίστα, ενώ αυξημένη ζήτηση καταγράφεται επίσης για την Κύπρο, τη Μαγιόρκα και την Τουρκία», πρόσθεσε η Dian Martinez Valencia. 

Top 10 προορισμοί last minute της TUI


1. Ρόδος, Ελλάδα

2. Κύπρος

3. Μαγιόρκα, Ισπανία

4. Κρήτη, Ελλάδα

5. Κως, Ελλάδα

6. Ακτή Αττάλειας, Τουρκία

7. Σάμος, Ελλάδα

8. Βουλγαρία

9. Σπλιτ, Κροατία

10. Ζάκυνθος, Ελλάδα 


Πηγή: tornosnews.gr 



Δευτέρα, Ιουλίου 13, 2026

Αύγουστος με εκπτώσεις στα ξενοδοχεία και στη Ρόδο

Τι δείχνει η έρευνα του OT για Μύκονο, Ρόδο, Κέρκυρα και Χανιά για την πορεία των τιμών στα ξενοδοχεία  


Ευκαιρίες για διακοπές σε ξενοδοχεία όλης της χώρας, ακόμη και στους δημοφιλέστερους προορισμούς, κρύβει και ο Αύγουστος, καθώς πολλές μονάδες προχωρούν σε εκπτώσεις, επιχειρώντας να προσελκύσουν τον μεγάλο όγκο των ταξιδιωτών που αποφασίζουν πλέον την τελευταία στιγμή. 

Η εικόνα που εμφανίζουν οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες κρατήσεων για την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου σύμφωνα με έρευνα του ot.gr “επί του πεδίου” ανατρέπει, σε έναν βαθμό, την αντίληψη προηγούμενων χρόνων, ότι στην κορύφωση της θερινής περιόδου δεν υπάρχουν διαθέσιμα δωμάτια ή ότι οι τιμές παραμένουν αμετακίνητες. Ακόμη και σε προορισμούς υψηλής ζήτησης, από τη Μύκονο και τη Ρόδο μέχρι την Κέρκυρα και τα Χανιά, σημαντικό ποσοστό των διαθέσιμων μονάδων εμφανίζει αρχική και χαμηλότερη τρέχουσα τιμή. 

Η αβεβαιότητα που δημιούργησε η γεωπολιτική κρίση και οι επιπτώσεις αυτής (άνοδος κόστους καυσίμων, αεροπορικών εισιτηρίων κ.λ.π.) άλλαξε τον τρόπο που κινείται ο ταξιδιώτης του 2026. 

Τώρα πλέον αναζητεί προορισμούς και συγκρίνει τιμές για μεγάλο διάστημα, αλλά συχνά δεν ολοκληρώνει την κράτηση παρά μόνο λίγες εβδομάδες ή ακόμη και λίγες ημέρες πριν από την αναχώρηση. 

Η σεζόν θα συνεχίσει να τρέχει με last minute κρατήσεις και αυτό σημαίνει ότι πολλά ξενοδοχεία αναγκάζονται να προσφέρουν εκπτώσεις στις τιμές για να διατηρήσουν τις πληρότητές τους, σύμφωνα με τους ξενοδόχους. 

Ουσιαστικά πρόκειται για μια αγορά που βρίσκεται σε διαρκή επανατιμολόγηση. Οι ξενοδόχοι παρακολουθούν καθημερινά τον ρυθμό των κρατήσεων, τη διαθεσιμότητα των αεροπορικών θέσεων, τις κινήσεις του ανταγωνισμού και τη συμπεριφορά των επισκεπτών. 

Όπου η πληρότητα δεν έχει φθάσει στον επιθυμητό βαθμό, ενεργοποιούνται εκπτώσεις, ειδικές τιμές για συγκεκριμένες ημέρες, πακέτα περιορισμένης διάρκειας και προσφορές για όσους κλείνουν λίγο πριν από την αναχώρηση. 

Επτά στα δέκα με έκπτωση στη Μύκονο 

Η πιο εντυπωσιακή εικόνα καταγράφεται στη Μύκονο. Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε χθες μέσω Booking, για συγκεκριμένο διάστημα της πρώτης εβδομάδας του Αυγούστου, εμφανίσθηκαν διαθέσιμες 227 καταχωρίσεις καταλυμάτων, χαρακτηριζόμενων ως ξενοδοχεία. Από αυτές, οι 163 είχαν ενεργοποιημένη κάποια μορφή έκπτωσης. Με άλλα λόγια, το 71,8% των διαθέσιμων επιλογών στη συγκεκριμένη αναζήτηση εμφάνιζε μειωμένη τιμή. 

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος, στη Μύκονο είναι εγγεγραμμένα 233 ξενοδοχεία. Να σημειωθεί πάντως ότι  ο χαρακτηρισμός «ξενοδοχείο» στην ηλεκτρονική πλατφόρμα δεν τυατίχεται πλήρως με αυτόν του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Ωστόσο στην έρευνα αποκλείστηκαν τα χαρακτησιμένα ως Διαμερίσματα, Βίλες, παραθεριστικές κατοικίες, κ.λ.π. 

Την ίδια στιγμή στη Ρόδο, από περίπου 200 διαθέσιμα ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών για το ίδιο χρονικό διάστημα, τα μισά προσέφεραν έκπτωση. Το ποσοστό διαμορφώνεται στο 50%, ενώ στο νησί λειτουργούν συνολικά 523 ξενοδοχεία, σύμφωνα με το ΞΕΕ. 

Παρόμοια είναι η εικόνα στα Χανιά. Από τα 177 ξενοδοχεία που εμφανίζονταν διαθέσιμα, τα 90 –ποσοστό 50,8%– είχαν μειωμένη τιμή. Ο συνολικός αριθμός των ξενοδοχείων στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων ανέρχεται σε 599.

Στην Κέρκυρα εντοπίστηκαν 132 διαθέσιμες ξενοδοχειακές επιλογές, από τις οποίες οι 64, δηλαδή το 48,5%, προσέφεραν έκπτωση. Συνολικά στο νησί είναι εγγεγραμμένα 407 ξενοδοχεία.

Διαφορετική είναι η εικόνα στη Μεσσηνία. Από τα 33 διαθέσιμα ξενοδοχεία που εντοπίστηκαν στην ίδια αναζήτηση, μόλις τα εννέα εμφάνιζαν προσφορά, ποσοστό 27,3%. Στον νομό λειτουργούν συνολικά 162 ξενοδοχεία.

Η μικρότερη έκταση των εκπτώσεων μπορεί να συνδέεται τόσο με τη διαφορετική διάρθρωση της αγοράς όσο και με τη διαθεσιμότητα που έχει απομείνει στις μονάδες που συμμετέχουν στις πλατφόρμες, λόγω και τους γεγονότος ότι ο «στεριανός» προορισμός είναι πιο «προσιτός» κυρίως για τον έλληνα τουρίστα. 

Η πραγματική επίδοση της σεζόν, επομένως, δεν θα κριθεί μόνο από το πόσα δωμάτια θα γεμίσουν, καθώς θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα «γεμίσουν» αλλά και από την τιμή στην οποία θα πωληθούν. Η διαφορά μεταξύ μιας υψηλής πληρότητας με ισχυρές τιμές και μιας πληρότητας που επιτεύχθηκε με διαδοχικές εκπτώσεις είναι καθοριστική για την κερδοφορία των μονάδων. 


(Με πληροφορίες από o.t / Λάμπρος Καραγεώργος)


Δευτέρα, Ιουλίου 06, 2026

Δύο παραιτήσεις γιατρών και μία σύλληψη στο Καστελόριζο: «Σιδεροδέσμιος όποιος αναδεικνύει την κατάντια»...

Οι νέοι επιστήμονες εντόπιζαν και καταδείκνυαν ελλείψεις ακόμα και σε στοιχειώδη μέσα ● Αντιδράσεις της ΟΕΝΓΕ για την απαξιωτική συμπεριφορά του υπουργείου Υγείας που αφήνει στην τύχη του το νησί μέσα στο καλοκαίρι 


Στην τρομακτική και πρωτοφανή έλλειψη γιατρών στη νησιωτική χώρα, η κυβέρνηση της Ν.Δ. απαντά με αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, αφήνοντας ακάλυπτους κατοίκους και επισκέπτες –εν μέσω μάλιστα τουριστικής περιόδου–, αλλά και με απαξίωση απέναντι στους νέους επιστήμονες γιατρούς, που αγωνίζονται να παραμείνουν στη χώρα τους και να υπηρετήσουν το ΕΣΥ, στους οποίους δείχνει την… έξοδο. 

Το παράδειγμα των δύο αγροτικών του Καστελόριζου είναι ενδεικτικό: Αφίχθησαν στο νησί στις 29 Μαΐου και κλήθηκαν να μείνουν σε ένα δωμάτιο-αχούρι, με σπασμένη την κλειδαριά της πόρτας που οδηγεί σε αυτό, μούχλα, ακατάλληλες υδραυλικές εγκαταστάσεις και βρομιά. Προσπάθησαν να βρουν μια λύση με τους αρμόδιους, δήμο και υπουργείο Υγείας, για τη διαμονή τους στο νησί. Τους απάντησαν να μεταφέρουν τα πράγματά τους στον χώρο εργασίας τους, στο Πολυδύναμο Ιατρείο Μεγίστης. 

Εκτός από τη διαμονή τους, οι νέοι επιστήμονες έρχονταν καθημερινά αντιμέτωποι και με άλλες μορφές συνεχούς υποβάθμισης του έργου τους, που έθετε ευθέως σε κίνδυνο τους διαμένοντες στο νησί. Εντόπιζαν και καταδείκνυαν ελλείψεις ακόμα και σε στοιχειώδη μέσα, όπως τα αντιδραστήρια τροπονίνης, που είναι απολύτως αναγκαία για τη διάγνωση οξέων καρδιαγγειακών προβλημάτων απειλητικών για τη ζωή. 

Η αδυναμία προσέγγισης του Πολυδύναμου Ιατρείου από το ασθενοφόρο του νησιού, λόγω τραπεζοκαθισμάτων που είχε απλώσει επιχειρηματίας στον δρόμο, αλλά και η απουσία παρέμβασης του δήμου για να διασφαλιστεί η πρόσβαση του ασθενοφόρου στη μονάδα υγείας είναι αποκαλυπτικά της αδιαφορίας της Πολιτείας για την ασφαλή υγειονομική φροντίδα των ανθρώπων που βρίσκονται στο νησί, είτε γιατί διαμένουν σε αυτό είτε γιατί εργάζονται είτε γιατί το επισκέπτονται. Οι αγροτικοί γιατροί διαμαρτυρήθηκαν, ώστε να λυθεί το μείζον ζήτημα της πρόσβασης του ασθενοφόρου στο Ιατρείο, με τους αρμόδιους να τους γυρίζουν την πλάτη και τους δύο νέους επιστήμονες να οδηγούνται σε ταυτόχρονη παραίτηση την περασμένη Παρασκευή, αφού δεν μπορούσαν να διασφαλίσουν την περίθαλψη των ασθενών τους. 

Δεν έφτανε όλη αυτή η ταλαιπωρία που υπέστησαν οι δύο γιατροί, το Σάββατο ένας από τους δύο συνελήφθη και κρατήθηκε επί 2,5 ώρες στο Αστυνομικό Τμήμα του νησιού μετά από μήνυση για «συκοφαντική δυσφήμηση» από τον τοπικό επιχειρηματία του οποίου τα τραπεζοκαθίσματα εμπόδιζαν την υγειονομική περίθαλψη των ασθενών που χρήζουν μεταφοράς με ασθενοφόρο. 

Η είδηση έκανε θόρυβο, με το υπουργείο Υγείας να αναγκάζεται να απαντήσει επιχειρώντας να κάνει το… μαύρο άσπρο και τον υπουργό Υγείας σε σχόλιο του στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης να ζητά «να σταματήσει επιτέλους η προπαγάνδα κατά του ΕΣΥ»… Από την πλευρά της η 2η Υγειονομική Περιφέρεια Πειραιώς και Αιγαίου σε ανακοίνωσή της αποποιείται τις ευθύνες της για τη σύλληψη του αγροτικού γιατρού επειδή, λέει, όταν έγινε η μήνυση είχε παραιτηθεί, άρα αφορούσε ιδιωτική του υπόθεση! 

«Ποιος έχασε την ντροπή για να τη βρει ο υπουργός εμπορίου της Υγείας Αδωνης Γεωργιάδης;», διερωτάται μιλώντας στην «Εφ.Συν» ο Γιάννης Γαλανόπουλος, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ). «Οποιος αναδεικνύει την κατάντια του συστήματος υγείας, όποιος χαλάει το αφήγημα του “καλύτερου ΕΣΥ” βρίσκεται σιδηροδέσμιος! Η πολιτική της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της υγείας θέλει γιατρούς σιωπηλούς και φοβισμένους που δεν θα διεκδικούν για τους ίδιους και κυρίως για τους ασθενείς τους. Δεν θα τους περάσει!» προσθέτει. 

Η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί, επισημαίνει ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ, «όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση της Ν.Δ. να πείσει για το αντίθετο, η πραγματικότητα των δραματικών ελλείψεων σε προσωπικό, υλικοτεχνική υποδομή και εξοπλισμό, της εντατικοποίησης της εργασίας, των απλήρωτων εφημεριών, του δυσβάσταχτου κόστους διαβίωσης και στέγασης ειδικά σε νησιωτικές περιοχές, τους διαψεύδει καθημερινά. 

»Ας μην αναρωτηθούν τι φταίει την επόμενη φορά που θα βγουν άγονες θέσεις για τα νησιά. Ας μην κόπτονται, δήθεν, για τη φυγή των νέων γιατρών στο εξωτερικό», σημειώνει και καταλήγει: «Εχουν ακέραιη την ευθύνη». 

Αιτήματα 

Τα αιτήματα της ΟΕΝΓΕ για να μπορούν οι γιατροί να προσφέρουν στον λαό υπηρεσίες υγείας που δικαιούται και αξίζει να έχει στον 21ο αιώνα είναι πάντα επίκαιρα: μαζικές μόνιμες προσλήψεις προσωπικού πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης όλων των αναγκαίων ειδικοτήτων, για εξοπλισμό με σύγχρονο ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό όλων των δημόσιων μονάδων υγείας ειδικά στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, εξασφάλιση όλων των αναγκαίων προϋποθέσεων (σίτιση, στέγαση, αναρρωτικές και εκπαιδευτικές άδειες). 


Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ / Ντάνι Βέργου / efsyn.gr 




Παρασκευή, Ιουλίου 03, 2026

Μικρά νησιά σε κατάσταση πολιορκίας: Οι τοπικές κοινωνίες που αντιστέκονται στη «Μυκονοποίηση»...

Οι αθόρυβες «επαναστάσεις» μικρών νησιών που αρνούνται να μετατραπούν σε απρόσωπα τουριστικά θεματικά πάρκα. 


Ενώ οι διαφημιστικές καμπάνιες τουρισμού παρουσιάζουν τα μικρά νησιά του Αιγαίου ως τον απόλυτο, ανέμελο παράδεισο, κάτω από την επιφάνεια της καρτ-ποστάλ σιγοβράζει μια «κοινωνική εξέγερση». Από την Ανάφη και τη Δονούσα μέχρι την Κίμωλο και την Τήλο, οι μόνιμοι κάτοικοι και οι υποψιασμένοι ταξιδιώτες δεν αναζητούν πλέον απλώς μια παραλία, αλλά τρόπους να σώσουν τον τόπο τους από την ισοπέδωση του μαζικού τουρισμού και την επέλαση του real estate.Η συζήτηση για τη «φέρουσα ικανότητα» των προορισμών δεν είναι πια μια θεωρητική άσκηση των πολεοδόμων, αλλά ζήτημα επιβίωσης. 

Σε μια εποχή που η τουριστική «μονοκαλλιέργεια» απειλεί να μετατρέψει το Αιγαίο σε μια απέραντη, απρόσωπη «Disneyland», μια σειρά από μικρά νησιά επιλέγουν τον δρόμο της συλλογικής αντίστασης, προτάσσοντας την ανθρώπινη κλίμακα, την οικολογία και τον πολιτισμό. 

Τήλος: Η οικολογική πρωτοπορία απέναντι στα σκουπίδια των resorts 


Η Τήλος αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός. Το νησί των Δωδεκανήσων δεν κυνήγησε ποτέ τα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα. Αντίθετα, επένδυσε στην ενεργειακή του αυτονομία και έγινε το πρώτο νησί παγκοσμίως με πιστοποίηση zero-waste, ανακυκλώνοντας πάνω από το 85% των απορριμμάτων του.Εδώ ο τουρίστας δεν είναι ένας καταναλωτής που αφήνει πίσω του πλαστικά μιας χρήσης, αλλά ένας φιλοξενούμενος που εντάσσεται σε μια ζωντανή, πράσινη κοινότητα. Η Τήλος αποδεικνύει ότι η προστασία του περιβάλλοντος μπορεί να αποτελέσει το ισχυρότερο brand name, προσελκύοντας ταξιδιώτες που σέβονται τον τόπο και όχι «επενδυτές» που θέλουν να τον τσιμεντώσουν. 

Λειψοί: Το νησί που είπε το μεγάλο «όχι» στις ξαπλώστρες 


Αν υπάρχει ένα νησί που έκανε τη δική του «επανάσταση» ενάντια στην εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου, αυτό είναι οι Λειψοί. Η τοπική αυτοδιοίκηση και οι κάτοικοι πήραν μια ιστορική απόφαση: αρνούνται σταθερά να παραχωρήσουν τις ακτές τους για ομπρελοκαθίσματα.Στους Λειψούς δεν θα βρεις VIP ξαπλώστρες, κρατήσεις στην άμμο και δυνατή μουσική. Η προσέγγισή τους, που έγινε μέχρι και θέμα στο βρετανικό Τύπο, προωθεί το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να απολαμβάνει τη φύση ελεύθερα, αποδεικνύοντας ότι η πολυτέλεια κρύβεται στην απλότητα και όχι στην υπερκατανάλωση. 

Κίμωλος: Ο πολιτισμός ως ασπίδα προστασίας 


Στις Κυκλάδες, η Κίμωλος δίνει τη δική της μάχη μέσα από την κοινότητα. Η εθελοντική ομάδα των «Κιμωλιστών» έχει καταφέρει κάτι μοναδικό: μετέτρεψε το νησί σε μια ανοιχτή, υπαίθρια βιβλιοθήκη και έναν εναλλακτικό πολιτιστικό πόλο.Αντί για θορυβώδη beach bars και VIP ξαπλώστρες που ιδιοποιούνται τον δημόσιο χώρο, η Κίμωλος προτείνει δωρεάν open-air κινηματογραφικές προβολές μέσα στο μεσαιωνικό Κάστρο ή δίπλα στο κύμα. Είναι μια συνειδητή πολιτική και πολιτιστική επιλογή που βάζει φρένο στην εμπορευματοποίηση των πάντων και κρατά ζωντανό τον παραδοσιακό κοινωνικό ιστό. 

Ανάφη και Φολέγανδρος: Η μάχη για την αυθεντικότητα και το real estate 


Η Ανάφη και η Φολέγανδρος βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πυρός. Με την άναρχη δόμηση και τις βραχυχρόνιες μισθώσεις (Airbnb) να πιέζουν ασφυκτικά, τα νησιά αυτά βιώνουν την αλλοίωση της καθημερινότητάς τους. Η έλλειψη στέγης για δασκάλους, γιατρούς και δημόσιους λειτουργούς το καλοκαίρι είναι το πρώτο σύμπτωμα μιας στρεβλής ανάπτυξης. Ωστόσο, οι τοπικές κοινωνίες αντιδρούν. Στην Ανάφη, η διατήρηση του ελεύθερου χαρακτήρα και η άρνηση των κατοίκων να παραδώσουν τις παραλίες τους στην ασυδοσία των ομπρελοκαθισμάτων αποτελεί μόνιμη διεκδίκηση. Η Φολέγανδρος, παρά τη δημοτικότητά της, παλεύει να κρατήσει την αρχιτεκτονική της ταυτότητα ανέπαφη, με τους ντόπιους να αρνούνται το μοντέλο των γειτονικών, κορεσμένων νησιών. 


Δονούσα: Τα «μικρά» που αρνούνται να μεγαλώσουν 


Στις Μικρές Κυκλάδες, η Δονούσα αποτελεί το καταφύγιο όσων αποζητούν την αποσυμπίεση. Εδώ, η «αντίσταση» μεταφράζεται στην προστασία των παλαιών μονοπατιών και στην ενίσχυση του περιπατητικού τουρισμού. Οι κάτοικοι γνωρίζουν καλά ότι οι υποδομές του νησιού (νερό, ενέργεια, υγεία) έχουν όρια. Το να αρνείσαι την επέκταση και τον μαζικό ελλιμενισμό μεγάλων σκαφών δεν είναι οπισθοδρόμηση· είναι πράξη αυτοσυντήρησης και σεβασμού στη φέρουσα ικανότητα του οικοσυστήματος. 

Σίκινος: «Μπλόκο» στις πισίνες και τα ξενοδοχεία-μεγαθήρια 

Η Σίκινος χαράζει τον δικό της, απόλυτα συνειδητό δρόμο βιωσιμότητας. Σε ένα νησί με περιορισμένους υδάτινους πόρους, το δημοτικό συμβούλιο πήρε τη γενναία απόφαση να απαγορεύσει τη δημιουργία κολυμβητικών δεξαμενών (πισίνες), τόσο σε ιδιωτικές κατοικίες όσο και σε τουριστικά καταλύματα.Παράλληλα, μπήκε αυστηρό πλαφόν στις τουριστικές κλίνες, βάζοντας οριστικό φρένο στα σχέδια για ξενοδοχειακά μεγαθήρια. Η Σίκινος αρνείται να αλλοιώσει το κυκλαδίτικο τοπίο της. Προστατεύει τα 70 χιλιόμετρα των παραδοσιακών της μονοπατιών και απευθύνεται σε ταξιδιώτες που βλέπουν το ταξίδι ως πολιτισμική εμπειρία και όχι ως επίδειξη πλούτου.

Το δικαίωμα στο ελληνικό καλοκαίρι 

Η «βαριά βιομηχανία» της χώρας, όπως αρέσκονται να αποκαλούν τον τουρισμό οι εκάστοτε κυβερνήσεις, έχει φτάσει στα όριά της. Το μοντέλο που μετρά την επιτυχία αποκλειστικά με τον αριθμό των αφίξεων και τα κέρδη των μεγάλων ομίλων αφήνει πίσω του καμμένη γη, απρόσιτες τιμές για τους Έλληνες εργαζόμενους και κατεστραμμένα τοπία. Η αθόρυβη «επανάσταση» αυτών των λίγων μικρών νησιών μας δείχνει τον μοναδικό βιώσιμο δρόμο για το μέλλον. Το ταξίδι δεν είναι ένα καταναλωτικό προϊόν fast-food, αλλά μια πράξη πολιτισμικής ανταλλαγής. Αν επιτρέψουμε να χαθεί η αυθεντικότητα των μικρών νησιών του Αιγαίου στο όνομα του εύκολου κέρδους, δεν θα έχουμε χάσει απλώς μερικούς προορισμούς· θα έχουμε χάσει την ίδια την ψυχή του ελληνικού καλοκαιριού. 


Πηγή: Κατερίνα Ρίγκου / documentonews.gr 


 





Τρίτη, Ιουνίου 23, 2026

Τα νησιά βουλιάζουν από κόσμο, το ΕΣΥ από ελλείψεις...

Κορόνα γράμ­ματα παίζε­ται η ζωή κατοίκων και επι­σκε­πτών, καθώς ακόμη και στους δημο­φι­λείς νησι­ω­τι­κούς προ­ο­ρι­σμούς τα νοσο­κο­μεία είναι στα κόκ­κινα. 


Αλλο ένα καλοκαίρι έφτασε και το ΕΣΥ λειτουργεί ήδη στα όρια των αντοχών του προτού καν κορυφωθεί η τουριστική κίνηση στα νησιά. Την ώρα που τα πλοία γεμίζουν και οι αφίξεις αυξάνονται καθημερινά, γιατροί, νοσηλευτές και διασώστες των ΕΚΑΒ δίνουν έναν άνισο αγώνα για να κρατήσουν όρθιες δομές που εδώ και χρόνια λειτουργούν με σοβαρά κενά. Οι ελλείψεις προσωπικού παραμένουν, οι βάρδιες βγαίνουν με δυσκολία και οι εργαζόμενοι καλούνται να καλύψουν ανάγκες που διαρκώς διογκώνονται. 

Παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες περί ενίσχυσης των νησιωτικών δομών υγείας και τα οικονομικά κίνητρα που ανακοινώθηκαν τον Μάρτιο του 2026 για την προσέλκυση γιατρών σε άγονες και δυσπρόσιτες περιοχές, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ διαφορετική. 

Οι προκηρύξεις συνεχίζουν να βγαίνουν άγονες, κρίσιμες ειδικότητες παραμένουν ακάλυπτες και η στελέχωση πολλών μονάδων βασίζεται σε μετακινήσεις προσωπικού και πρόχειρες λύσεις της τελευταίας στιγμής, αποδεικνύοντας ότι, παρά τις υποσχέσεις και τις εξαγγελίες, τα ίδια προβλήματα επανέρχονται κάθε καλοκαίρι με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια. Η εικόνα που καταγράφει η ΠΟΕΔΗΝ στην τελευταία έκθεσή της για τα νοσοκομεία και τα Κέντρα Υγείας της νησιωτικής Ελλάδας ενόψει καλοκαιριού ξεγυμνώνει το κυβερνητικό αφήγημα περί «θωρακισμένου» ΕΣΥ. 

Από τη Σάμο όπου το νοσοκομείο λειτουργεί χωρίς παθολόγο και την Κάρπαθο χωρίς παθολόγο και καρδιολόγο μέχρι τη Ρόδο με εκατοντάδες κενές θέσεις προσωπικού και χειρουργικές αίθουσες που παραμένουν ανενεργές, αλλά και την Κρήτη, το μεγαλύτερο νησί της χώρας, όπου δεκάδες κλίνες ΜΕΘ παραμένουν κλειστές λόγω υποστελέχωσης, το συμπέρασμα είναι το ίδιο: τα νησιά ετοιμάζονται να υποδεχτούν εκατομμύρια επισκέπτες με ένα σύστημα υγείας που δυσκολεύεται να ανταποκριθεί ακόμη και στις στοιχειώδεις ανάγκες. Οι άνθρωποι που κρατούν όρθιες τις δημόσιες δομές υγείας περιγράφουν στο Documento ένα σύστημα που μπαίνει σε ακόμη ένα καλοκαίρι με σοβαρά κενά προσωπικού, μετακινήσεις εργαζομένων και υπηρεσίες που συχνά λειτουργούν χάρη στην υπερεργασία εκείνων που έχουν απομείνει. 

Γεμάτα νησιά, άδεια νοσοκομεία 

Το ημερολόγιο δείχνει Ιούνιο, όμως πολλά νησιωτικά νοσοκομεία λειτουργούν ήδη υπό συνθήκες υψηλής πίεσης, προτού καν ξεκινήσει η κορύφωση της τουριστικής περιόδου. Η εικόνα που καταγράφεται φέτος δεν διαφέρει ουσιαστικά από εκείνη των προηγούμενων καλοκαιριών: κενές οργανικές θέσεις, ελλείψεις σε βασικές ειδικότητες, μετακινήσεις προσωπικού και υγειονομικοί που καλούνται να καλύψουν διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες. Παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες για θωράκιση των νησιωτικών δομών, η κατάσταση που αποτυπώνεται στις μονάδες υγείας δείχνει ότι τα κενά παραμένουν ανοιχτά. 

Μάλιστα οι κυβερνητικές εξαγγελίες περί ενίσχυσης και θωράκισης του ΕΣΥ ενόψει της τουριστικής περιόδου κατακρημνίζονται από τα ευρήματα της μεγάλης έρευνας της ΠΟΕΔΗΝ, η οποία δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2026 και κατέγραψε την κατάσταση σε 38 νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας, καθώς και σε έξι προνοιακές δομές της νησιωτικής Ελλάδας. Τα στοιχεία αποτυπώνουν σοβαρές ελλείψεις προσωπικού, κενά σε κρίσιμες ειδικότητες και μονάδες που εξακολουθούν να λειτουργούν οριακά.  

Εκθεση-κόλαφος από την ΠΟΕΔΗΝ 

Ενδεικτικά, σύμφωνα με την έκθεση, η εικόνα είναι αποκαρδιωτική από την Κέρκυρα μέχρι τη Ρόδο και από την Κρήτη μέχρι τη Λήμνο:

* Στη Σάμο το νοσοκομείο καλείται να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των κατοίκων χωρίς ούτε έναν παθολόγο.

* Στη Λήμνο παραμένουν ακάλυπτες κρίσιμες ειδικότητες, μεταξύ των οποίων η αναισθησιολογία και η γαστρεντερολογία. 

* Στην Κέρκυρα λιγότερες από τις μισές οργανικές θέσεις γιατρών και νοσηλευτών είναι στελεχωμένες.

* Στη Λευκάδα οι εργαζόμενοι περιγράφουν μια καθημερινότητα όπου η λειτουργία της μονάδας στηρίζεται στο απολύτως αναγκαίο προσωπικό.

* Στο νοσοκομείο της Ρόδου εξακολουθούν να μην έχουν καλυφθεί περίπου 220 προβλεπόμενες θέσεις προσωπικού, γεγονός που έχει αποτέλεσμα να αξιοποιούνται μόνο δύο από τις επτά διαθέσιμες χειρουργικές αίθουσες. 

* Στην Κω η παθολογική φροντίδα παρέχεται ουσιαστικά από γιατρό που συνεργάζεται με σύμβαση παροχής υπηρεσιών.

* Στην Τήνο το Κέντρο Υγείας εξακολουθεί να στηρίζεται κυρίως στην παρουσία δύο αγροτικών γιατρών.

* Στην Κάρπαθο το νοσοκομείο λειτουργεί χωρίς παθολόγο και καρδιολόγο, με το βάρος της κάλυψης των αναγκών να πέφτει σε περιορισμένο αριθμό γιατρών άλλων ειδικοτήτων, ενώ καταγράφονται ελλείψεις και στο νοσηλευτικό δυναμικό.

* Στη Μυτιλήνη οι ελλείψεις αφορούν τόσο το νοσηλευτικό προσωπικό και τους τραυματιοφορείς όσο και βασικές ιατρικές ειδικότητες, όπως οι ακτινολόγοι, οι νεφρολόγοι και οι αναισθησιολόγοι. 

* Στην Ικαρία ειδικότητες κομβικής σημασίας, όπως η αναισθησιολογία, η νευρολογία και η νεφρολογία, εκπροσωπούνται από έναν μόνο γιατρό η καθεμία, ενώ η θέση του γυναικολόγου παραμένει κενή εδώ και μήνες, με τις ανάγκες να καλύπτονται μέσω μετακινήσεων υγειονομικών και συνεργασιών με ιδιώτες. 

Ο Παναγιώτης Παπανικολάου, γραμματέας της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ), σημειώνει για την κατάσταση στο Documento: «Οπως κάθε καλοκαίρι έτσι και τώρα, υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις γιατρών που δεν αντιμετωπίζονται. Εχουμε συνεχείς αναφορές από το Σωματείο Εργαζομένων και την Ενωση Γιατρών του Γενικού Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η μονάδα. Το πιο πρόσφατο περιστατικό είναι ότι, λόγω της έλλειψης ακτινολόγων, η γνωμάτευση των αξονικών τομογραφιών θα ανατεθεί σε ιδιωτική εταιρεία, η οποία θα παρέχει υπηρεσίες εξ αποστάσεως. Πρόκειται για μια πρακτική που έχει ήδη εφαρμοστεί και σε άλλα νοσοκομεία της χώρας, μεγάλα και μικρά, όπως ο Ευαγγελισμός και το νοσοκομείο Νίκαιας, και πλέον εφαρμόζεται και στον Αγιο Νικόλαο. Την ίδια στιγμή η πρωτοβάθμια περίθαλψη στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στους αγροτικούς γιατρούς, οι οποίοι, παρότι είναι πτυχιούχοι ιατρικής, βρίσκονται στην αρχή της επαγγελματικής τους πορείας και καλούνται να διαχειριστούν δυσανάλογα μεγάλες ευθύνες. Αντί να δημιουργούνται συνθήκες που θα τους κρατήσουν στο σύστημα, συχνά οδηγούνται σε αποχώρηση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το Κέντρο Υγείας Πάρου, όπου είχαμε καταγγείλει την εξώθηση σε φυγή όλων των αγροτικών γιατρών. Αντίστοιχες αναφορές λαμβάνουμε και από άλλες περιοχές με αυξημένη τουριστική κίνηση, όπως η Εύβοια». 

Η Κρήτη γονατίζει από τις ελλείψεις 

Η εικόνα στην Κρήτη, το μεγαλύτερο νησί της χώρας και έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Μεσογείου, αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ΕΣΥ. Η έκθεση της ΠΟΕΔΗΝ καταγράφει σοβαρές ελλείψεις προσωπικού σχεδόν σε όλες τις δημόσιες δομές υγείας του νησιού, από το Ηράκλειο και τα Χανιά μέχρι το Ρέθυμνο και το Λασίθι. Στο Βενιζέλειο παραμένουν εκτός λειτουργίας κλίνες ΜΕΘ και χειρουργικές αίθουσες λόγω έλλειψης προσωπικού, ενώ στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου (ΠΑΓΝΗ) οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να βρίσκονται αντιμέτωποι με συσσωρευμένα ρεπό και άδειες, σε ένα περιβάλλον αυξημένων αναγκών και διαρκούς πίεσης. 

Την ασφυκτική πίεση που δέχονται οι δομές υγείας της Κρήτης επιβεβαιώνει στο Documento ο Δημήτρης Βρύσαλης, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων του ΠΑΓΝΗ: «Σήμερα παραμένουν κλειστά περίπου 20 κρεβάτια ΜΕΘ σε όλη την Κρήτη, ενώ υπάρχουν και κλειστές χειρουργικές κλίνες. Τα προβλήματα των νοσοκομείων της περιφέρειας καταλήγουν κυρίως στο ΠΑΓΝΗ, το οποίο λειτουργεί στα όρια των δυνατοτήτων του. Στο Λασίθι η υποστελέχωση οδηγεί συχνά σε μεταφορές ασθενών προς το Ηράκλειο, ενώ στη Σητεία η παθολογική κλινική παραμένει κλειστή. Αντίστοιχα προβλήματα καταγράφονται στο Ρέθυμνο και στα Χανιά. Παράλληλα για να χορηγηθούν οι κανονικές άδειες του προσωπικού τα χειρουργεία στο ΠΑΓΝΗ θα λειτουργήσουν με μειωμένη δυναμικότητα για περίπου οκτώ εβδομάδες. Οι ελλείψεις καλύπτονται με συνεχείς μετακινήσεις προσωπικού από νοσοκομείο σε νοσοκομείο και με αγροτικούς γιατρούς που καλούνται να στηρίξουν κρίσιμες λειτουργίες. Την τελευταία πενταετία έχουν αποχωρήσει από τις δομές υγείας της Κρήτης περισσότεροι από 1.000 εργαζόμενοι, χωρίς να έχουν αναπληρωθεί, ενώ οι οφειλόμενες άδειες και τα ρεπό έχουν δημιουργήσει συνθήκες γενικευμένης επαγγελματικής εξουθένωσης». 

Αιώνιο αγκάθι τα ασθενοφόρα

Αν τα νοσοκομεία αποτελούν την τελευταία γραμμή άμυνας του συστήματος υγείας, το ΕΚΑΒ είναι αναμφίβολα η πρώτη. Σε ένα σοβαρό τροχαίο, ένα έμφραγμα, ένα εγκεφαλικό ή ένα περιστατικό πνιγμού τα πρώτα λεπτά είναι συχνά καθοριστικά ακόμη και για την ίδια τη ζωή του ασθενούς. Για τον λόγο αυτό η επάρκεια ασθενοφόρων και διασωστών αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία στα νησιά, όπου οι αποστάσεις, οι γεωγραφικές ιδιαιτερότητες και η θεαματική αύξηση του πληθυσμού τους καλοκαιρινούς μήνες αυξάνουν κατακόρυφα τις ανάγκες. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση 79χρονης γυναίκας στην Αίγινα τον Αύγουστο του 2025 η οποία πέθανε καθώς δεν υπήρχε ασθενοφόρο στο Κέντρο Υγείας του νησιού. 

Πολλές περιοχές εξακολουθούν να καλύπτονται οριακά, ενώ οι βάρδιες βγαίνουν χάρη στην υπερεργασία του προσωπικού και στις συνεχείς μετακινήσεις διασωστών. Δεν είναι λίγες οι φορές που ένα μόνο ασθενοφόρο καλείται να εξυπηρετήσει μια ολόκληρη περιοχή ή νησί, δημιουργώντας εύλογη ανησυχία για το τι θα συμβεί σε περίπτωση πολλαπλών έκτακτων περιστατικών. Ενα πρόβλημα που επανέρχεται σχεδόν κάθε καλοκαίρι.

Ο Κώστας Τσιτσιλικάκης, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων ΕΚΑΒ Καβάλας και αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Εργαζομένων ΕΚΑΒ, αναφέρει: «Δεν έχει υπάρξει κάποια ουσιαστική εξέλιξη σε σχέση με την ενίσχυση των δομών υγείας ενόψει της θερινής περιόδου. Βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη παλαιότερες και νεότερες προκηρύξεις, χωρίς όμως να έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία στελέχωσης. Παράλληλα δεν έχει ακόμη ανοίξει ο επικουρικός πίνακας από τον οποίο προσλαμβάνονταν κάθε χρόνο επικουρικοί γιατροί για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών του καλοκαιριού. Πέρυσι οι σχετικές διαδικασίες είχαν προχωρήσει ήδη από τον Μάιο, ενώ φέτος, παρότι υπήρχε πρόβλεψη να ανοίξει ο πίνακας τον Απρίλιο, έχουμε φτάσει στον Ιούνιο χωρίς να έχει ενεργοποιηθεί. Αυτό σημαίνει ότι μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποιος πρόσθετος σχεδιασμός στελέχωσης για την τουριστική περίοδο. Συνολικά δεν βλέπουμε κάποια θετική εξέλιξη σε σχέση με τους προηγούμενους μήνες».

Πηγή: Μικαέλα Σάβα / documentonews.gr

Δευτέρα, Ιουνίου 22, 2026

Λειψυδρία και υπερτουρισμός: Τα όρια αντοχής του ελληνικού καλοκαιριού...

Από την εποχή της αφθονίας στην εποχή της σπανιότητας 



Κάποτε το ελληνικό καλοκαίρι μετριόταν με τη γλώσσα των αισθήσεων. Το πρώτο μελτέμι που σήκωνε κυματάκια στο λιμάνι, η μυρωδιά του πεύκου ανακατεμένη με ιώδιο, οι παρέες που κατέβαιναν στην παραλία όταν ο ήλιος χαμήλωνε και το φως χρωμάτιζε τον ορίζοντα. Υπήρχε ένα μέτρο σε αυτό το καλοκαίρι, ένας ρυθμός που δεν επιβαλλόταν απ’ έξω αλλά αναδυόταν από την ίδια τη ζωή των νησιών∙ από το νερό που ήταν λιγοστό και έπρεπε να κρατήσει ως τον Οκτώβρη, από τα σπίτια που χτίζονταν χαμηλά για να μην προκαλούν τον αέρα, από την αίσθηση ότι ο τόπος έχει όρια και ότι η σοφία βρίσκεται στο να τα σέβεσαι. Σήμερα αυτό το μέτρο έχει διαλυθεί. Το καλοκαίρι μετριέται σε κυβικά νερού που τελειώνουν πριν καν αρχίσει ο Αύγουστος, σε μεγαβάτ ρεύματος που εκτοξεύονται, σε οικοδομικές άδειες που υπογράφονται σαν να μην υπάρχει αύριο. Τα νησιά μετατρέπονται σε ένα απέραντο σκηνικό κατανάλωσης, και η αυλαία ανεβαίνει κάθε χρόνο πιο νωρίς και πέφτει πιο αργά, αφήνοντας πίσω της ανθρώπους που δεν αντέχουν άλλο. Το ερώτημα δεν είναι πια πώς θα προσελκύσουμε περισσότερους επισκέπτες, είναι πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει αυτός ο τόπος προτού καταρρεύσει κάτω από το βάρος της ίδιας του της επιτυχίας. 

Η παγίδα της μονοκαλλιέργειας 

Για να αντιληφθεί κανείς το βάθος της κρίσης, πρέπει πρώτα να καταλάβει ότι ο τουρισμός στα ελληνικά νησιά έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι μια οικονομική δραστηριότητα ανάμεσα σε άλλες. Έχει γίνει σχεδόν η μόνη δραστηριότητα, ένα είδος μονοκαλλιέργειας που καταπίνει κάθε άλλη παραγωγική λειτουργία. Σύμφωνα με «Το Βήμα»,  σε νησιά όπως η Μεγίστη, η Αστυπάλαια, η Αμοργός, η Σίφνος, η Σαντορίνη και η Μύκονος, πάνω από τους μισούς εργαζόμενους απασχολούνται αποκλειστικά σε καταλύματα και εστίαση. Στα Δωδεκάνησα, ένα στα τρία ευρώ της τοπικής οικονομίας γεννιέται απευθείας από αυτούς τους δύο κλάδους. Το φαινόμενο παρουσιάζεται συχνά ως θρίαμβος, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μορφή βαθιάς οικονομικής τρωτότητας ακριβώς επειδή όποιος εξαρτάται από μία μόνο πηγή εισοδήματος είναι έρμαιο των διακυμάνσεών της, μια οποιαδήποτε είδους κρίση, μια γεωπολιτική αναταραχή και ένα ατύχημα αρκούν για να ανατρέψουν τα πάντα. 

Η μονοκαλλιέργεια όμως δεν στρεβλώνει μόνο την οικονομία· στρεβλώνει και τον ίδιο τον χώρο. Στη Μύκονο η δομημένη επιφάνεια έχει καταλάβει το 23,29% του νησιού, στη Σαντορίνη το 20,22%, στην Πάρο το 7,09% και η τάση είναι αυξητική, με τις οικοδομικές άδειες να πολλαπλασιάζονται χρόνο με τον χρόνο όχι μόνο στους διάσημους προορισμούς αλλά και στην Τήνο, τη Μήλο, την Αντίπαρο, ακόμη και στο Κουφονήσι των 148 κατοίκων, όπου η δομημένη επιφάνεια ξεπερνά το 8%. Η Σαντορίνη μετρά πλέον 964 κλίνες ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, νούμερο που ξεπερνά ακόμη και την Αττική και που καθιστά σχεδόν κωμική τη συζήτηση για το όριο των 100 κλινών που θεωρεί αποδεκτό ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος. Ακολουθούν Σαλαμίνα, Σκιάθος, Αίγινα, Σπέτσες, Πόρος, σαν να πρόκειται για έναν αγώνα δρόμου όπου έπαθλο είναι η εξάντληση. 


Το νερό και η πολιτική της σπανιότητας 

Αν όμως υπάρχει ένα πεδίο στο οποίο η αντίφαση ανάμεσα στην τουριστική επέκταση και τη φέρουσα ικανότητα των νησιών γίνεται εκρηκτική, αυτό είναι το νερό. Δεν είναι τυχαίο ότι Αστυπάλαια, Κάρπαθος, Τήνος, Αλόννησος, Σύμη, Κέρκυρα, Λέρος, Μεγανήσι, Πάτμος, Αίγινα κηρύσσονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω λειψυδρίας πριν καλά-καλά ξεκινήσει η θερινή περίοδος. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι πια μια φυσική ανωμαλία· είναι το σύμπτωμα μιας βαθιάς παθολογίας, η υλική απόδειξη ότι το αναπτυξιακό μοντέλο έχει υπερβεί κατά πολύ τις δυνατότητες των οικοσυστημάτων που το φιλοξενούν. 

Οι αριθμοί μιλούν μια γλώσσα που δεν επιδέχεται παρερμηνείες. Στη Μύκονο των 10.700 μόνιμων κατοίκων, η ημερήσια κατανάλωση νερού εκτοξεύεται από τα 1.600-2.000 κυβικά μέτρα του χειμώνα στα 18.000 κυβικά του καλοκαιριού, δηλαδή αύξηση 875%. Στη Σαντορίνη η άνοδος ξεπερνά το 500%, στην Πάρο και την Κάρπαθο το 344%, στη Σύμη το 471%, στη Μήλο το 300%. Ο χειμώνας γίνεται η εποχή της λιτότητας και το καλοκαίρι η εποχή της σπατάλης, λες και το νερό μπορεί να αποταμιεύεται και να ξοδεύεται κατά βούληση. Την ίδια στιγμή, τα δίκτυα ύδρευσης χάνουν το 30% με 50% του νερού στο υπέδαφος εξαιτίας της παλαιότητάς τους, ενώ οι μονάδες αφαλάτωσης –από 80 το 2009 έχουν ξεπεράσει τις 150– λειτουργούν ως προσωρινά επιθέματα που δεν θεραπεύουν την πληγή αλλά απλώς την κρύβουν, συχνά με διαδικασίες που παρακάμπτουν κάθε περιβαλλοντική δέσμευση. 

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι οι αριθμοί καθαυτοί, αλλά η απουσία κάθε ουσιαστικού μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Το 2025 εξαγγέλθηκε ένα σχέδιο με περισσότερα από 100 έργα ύδρευσης και αφαλάτωσης σε 61 νησιωτικούς δήμους, τα περισσότερα όμως δεν έχουν καν φτάσει στο στάδιο της δημοπράτησης. Στο μεταξύ, η λύση παραμένει η πιο αρχαϊκή που μπορεί να φανταστεί κανείς καθώς υδροφόρα πλοία εξακολουθούν να μεταφέρουν νερό σε νησιά τα οποία υποδέχονται εκατομμύρια επισκέπτες. Η εικόνα ενός πολυτελούς ξενοδοχείου όπου ο πελάτης καταναλώνει έως και 1.000 λίτρα νερού την ημέρα ενώ δίπλα οι μόνιμοι κάτοικοι μετρούν το νερό με το σταγονόμετρο, συμπυκνώνει με τον πιο ωμό τρόπο το αδιέξοδο ενός μοντέλου που αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη ως αέναη επέκταση της κατανάλωσης. 


Η ενέργεια της ύβρεως 

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στην ενέργεια. Η θερινή ζήτηση ηλεκτρικού ρεύματος αυξάνεται στη Ρόδο κατά 235% σε σχέση με τον χειμώνα, στις Σποράδες κατά 194%, στην Κω κατά 193%, στη Μύκονο κατά 190% και η περίοδος αιχμής εκτείνεται από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο, δημιουργώντας μια κατάσταση σχεδόν μόνιμης ενεργειακής πίεσης. Ο ΔΕΔΔΗΕ προετοιμάζεται για την επόμενη σεζόν αμέσως μόλις τελειώσει η προηγούμενη, ζητώντας πρόσθετες ενισχύσεις για δεκατέσσερα μη διασυνδεδεμένα νησιά, σαν να πρόκειται για εμπόλεμες ζώνες που χρειάζονται συνεχή ανεφοδιασμό. 

Αυτό που αποκαλύπτουν τα ενεργειακά δεδομένα είναι ο παρασιτικός χαρακτήρας ενός μοντέλου που καταναλώνει πόρους χωρίς να τους αναπληρώνει, που εξάγει αξία χωρίς να την επενδύει στην ανθεκτικότητα των τοπικών συστημάτων. Τα νησιά έχουν καταστεί τόποι όπου η βραχυπρόθεσμη κερδοφορία υπερισχύει συστηματικά της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας και όπου το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος εξωτερικεύεται στους μόνιμους κατοίκους, στην πρόσβασή τους σε βασικά αγαθά όπως η υγεία, η στεγαστική κρίση, η δυνατότητά τους να συνεχίσουν να ζουν στον τόπο τους. 

Το καλοκαίρι που αξίζουμε 

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η συζήτηση για το μέλλον του ελληνικού τουρισμού οφείλει να αλλάξει ριζικά όρους και προτεραιότητες. Γιατί το διακύβευμα δεν είναι αν ο τουρισμός ωφέλησε, προφανώς και ωφέλησε. Το διακύβευμα είναι αν αυτή η ωφέλεια μπορεί να διατηρηθεί στον χρόνο ή αν καταναλώνει τις ίδιες της τις προϋποθέσεις. Τα στοιχεία, όταν διαβάζονται χωρίς παρωπίδες, δείχνουν το δεύτερο καθότι τα νησιά φτάνουν στα όριά τους και σε πολλές περιπτώσεις τα έχουν ήδη ξεπεράσει. Δώδεκα εκατομμύρια διανυκτερεύσεις ετησίως στην Κέρκυρα, 5,8 εκατομμύρια στη Σαντορίνη, πάνω από 430 διανυκτερεύσεις ανά μόνιμο κάτοικο στη Μύκονο, αυτά τα νούμερα δεν είναι επιδόσεις προς πανηγυρισμό, είναι προειδοποιήσεις. 

Η διέξοδος δεν βρίσκεται σε περισσότερες αφαλατώσεις ή σε ισχυρότερα ηλεκτρικά δίκτυα. Βρίσκεται σε μια διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει τουριστική ανάπτυξη. Αντί να μετράμε την επιτυχία με αφίξεις και διανυκτερεύσεις, χρειάζεται να την μετρήσουμε με τη διάρκεια παραμονής, με τον βαθμό σύνδεσης της τουριστικής δραστηριότητας με την τοπική παραγωγή, με την ικανότητα του οικοσυστήματος να αναγεννάται. Αντί να επιτρέπουμε την αέναη αύξηση των κλινών, χρειάζεται να θέσουμε ανώτατα όρια, σεβόμενοι το γεγονός ότι τα νησιά είναι πεπερασμένοι χώροι και όχι ελαστικά δοχεία. Αντί να μετατρέπουμε ολόκληρους οικισμούς σε θεματικά πάρκα, χρειάζεται να προστατεύσουμε την καθημερινότητα των μόνιμων κατοίκων έχοντας την επίγνωση ότι χωρίς ζωντανές κοινότητες ο τουρισμός καταντά νεκρό θέαμα. 

Αυτό που τελικά διακυβεύεται είναι η ίδια η ιδέα του μέτρου που κάποτε όριζε το ελληνικό καλοκαίρι. Δεν πρόκειται για επιστροφή σε κάποιο φαντασιακό παρελθόν ούτε για απόρριψη του τουρισμού. Πρόκειται για την ανάκτηση της δυνατότητας να αποφασίζουμε συλλογικά πόση ανάπτυξη θέλουμε, σε ποιους τομείς και με ποιους όρους. Τα νησιά που σήμερα διψούν, που καίγονται, που χτίζονται ασταμάτητα, δεν χρειάζονται περισσότερα κρεβάτια. Χρειάζονται μια νέα συλλογική αφήγηση για την ευημερία, μια αφήγηση που θα τοποθετεί στο κέντρο της όχι την ποσότητα αλλά την ποιότητα, όχι την ταχύτητα αλλά τη διάρκεια, όχι την κατανάλωση αλλά τη φροντίδα. Το ελληνικό καλοκαίρι μπορεί να ξαναβρεί το μέτρο του. Αρκεί να το τολμήσουμε πριν στερέψουν και οι τελευταίες πηγές που το τροφοδοτούν. 


Πηγή: koutipandoras.gr 




Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More