Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, Απριλίου 29, 2026

Ο “ανυποψίαστος” εισαγγελέας, ο υποκριτής υπουργός και οι περιδεείς παρακολουθούμενοι….

Το πλήθος των δημόσιων προσώπων με υψηλές θέσεις (υπουργοί, στρατηγοί κ.α), που έπεσαν θύμα των παρακολουθήσεων και δεν κουνούν ούτε το δαχτυλάκι τους, σιωπούν αισχυντηλά και συμβάλλουν έτσι στο οριστικό (;) κουκούλωμα της υπόθεσης. 



Υπάρχουν τουλάχιστον δύο πρόσωπα που πρωταγωνιστούν τις τελευταίες μέρες στις εξελίξεις γύρω από το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ο (τρίτος στη σειρά) ανώτατος εισαγγελέας, που το καταχωνιάζει. Και ο υπουργός Δικαιοσύνης, που κατηγορεί για αντιθεσμική στάση όσους επέκριναν την πράξη αυτή. 

Όμως, υπάρχει και κάτι χειρότερο: το πλήθος των δημόσιων προσώπων με υψηλές θέσεις (υπουργοί, στρατηγοί κ.α), που έπεσαν θύμα των παρακολουθήσεων και δεν κουνούν ούτε το δαχτυλάκι τους, σιωπούν αισχυντηλά και συμβάλλουν έτσι στο οριστικό (;) κουκούλωμα της υπόθεσης. 

1. Πρόσωπο πρώτο: ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας. 

Οι δικαστικοί αποτελούν την, κατά το Σύνταγμα, τρίτη εξουσία και «απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία» (άρθρο 87). Δεν είναι, δηλαδή, υποχρεωμένοι να συμμορφώνονται με τις εντολές ή επιθυμίες της δεύτερης εξουσίας, της εκτελεστικής, δηλαδή των κυβερνήσεων. Γιατί, όμως, πολύ συχνά δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν το αντίθετο, δηλαδή ότι πράξεις και αποφάσεις τους υπακούουν ή προσαρμόζονται σε αυτά που θέλουν οι κυβερνήσεις; Η εξήγηση είναι πολύ απλή: διότι οι ηγεσίες των ανώτατων δικαστηρίων διορίζονται από τις κυβερνήσεις. Επίσης, μετά την αφυπηρέτησή τους, αρκετοί δικαστές διορίζονται σε υψηλόβαθμες δημόσιες θέσεις, εξ’ ου και η υποψία της «συναλλαγής». 

Αυτές είναι γενικές και αδιαμφισβήτητες διαπιστώσεις. Ας έρθουμε τώρα στα συγκεκριμένα: 

Πρώτον, ο εισαγγελέας έκρινε ότι «δεν υπάρχουν νέα στοιχεία» και δεν ανασύρει την υπόθεση από το αρχείο. Έτσι έκρινε, έτσι έπραξε. 

Δεύτερον, άραγε ο εισαγγελέας δεν είδε ότι στην πολύκροτη δίκη, που έγινε στο Πλημμελειοδικείο, πλανιόταν στην ατμόσφαιρα το ενδεχόμενο της κατασκοπείας, γι’ αυτό και ο δικαστής ζήτησε να γίνει νέα έρευνα; Άραγε ο ανώτατος εισαγγελέας αδιαφορεί για το γεγονός ότι μεταξύ των προσώπων που παρακολουθήθηκαν ήταν ο (τότε) υπουργός Εξωτερικών και επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων; 

Τρίτον, ο ανώτατος εισαγγελέας δεν συγκινήθηκε καθόλου από το γεγονός ότι ένας από τους καταδικασθέντες κατηγορουμένους είπε ότι το κακόβουλο λογισμικό PREDATOR η εταιρεία του το πουλάει μόνο σε κρατικές υπηρεσίες; Ούτε τον συγκίνησε η «απειλή» του καταδικασθέντος προς τον πρωθυπουργό με αναφορές στο σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ και στον Νίξον; 

Τι θα πείραζε -και ποιον- να ερευνηθούν αυτές οι πτυχές της υπόθεσης; Δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ο ανώτατος εισαγγελέας το σάλο που θα ξεσπούσε, αν τα αγνοούσε αυτά και έκλεινε την υπόθεση; Ποιος θα απαντήσει στα ερωτήματα -αυτά και άλλα- που θέτουν ομότεχνοί του της νομικής επιστήμης, καθηγητές πανεπιστημίων και πρώην δικαστές; Ο Άρειος Πάγος έχει πλέον και Γραφείο Τύπου. Δεν αξίζει -για το δικό του κύρος- να δώσει απαντήσεις; 

Τέταρτο και τελευταίο, ο κ. Τζαβέλλας ήταν ο εισαγγελέας που είχε δώσει άδειες για παρακολουθήσεις της ΕΥΠ πριν από μερικά χρόνια. Δεν θα έπρεπε να έχει κάποιου είδους ασυμβίβαστο και να μην πάρει αυτός την τωρινή απόφαση; 

2. Πρόσωπο δεύτερο: ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης. 

Ο οποίος είπε χτες (στον Σκάι) ότι «η δικαιοσύνη δεν είναι όπως μάς συμφέρει, είναι μία και ενιαία». Και κατακεραύνωσε όλη την αντιπολίτευση -και ειδικά τον Νίκο Ανδρουλάκη- ότι «αμφισβητούν το θεσμό της Δικαιοσύνης» και γι’ αυτό «υπάρχει πρόβλημα στη Δημοκρατία». 

Πόσα καντάρια υποκρισίας κρύβει αυτή η δήλωση του υπουργού; Θα φανεί αμέσως.  Αλήθεια, μήπως θυμάται τι έχει πει παλαιότερα και πρόσφατα συνάδελφός του υπουργός για πράξεις δικαστικών που δεν του άρεσαν; Θα του θυμίσουμε εμείς. Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει ζητήσει να… τιμωρηθεί η ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι, επειδή δήλωσε ότι το ελληνικό Σύνταγμα εμποδίζει την έρευνα για υπουργούς; Τι το ανακριβές περιείχε η δήλωσή της αυτή; Δεν το έχει παραδεχτεί ο πρωθυπουργός που είπε ότι θα ζητήσει την αναθεώρηση του άρθρου 86; 

Μήπως ο κ. Φλωρίδης δεν άκουσε τον κ. Γεωργιάδη να χαρακτηρίζει «άσχετη» και «εκβιάστρια» την άλλη ευρωπαία εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου; Άκουσε ο κ. Φλωρίδης κάποιον από τη θεσμική αντιπολίτευση να μιλάει έτσι για τον κ. Τζαβέλλα; 

Χειρότερο από όλα αυτά είναι η στάση που κρατούν εδώ και χρόνια τα πρόσωπα που έχουν πέσει θύματα παρακολούθησης. Διαβάστε ποιοι είναι: Χατζηδάκης, Γεραπετρίτης, Δένδιας, Χρυσοχοίδης, Γεωργιάδης, Θεοδωρικάκος, Βορίδης, Σκέρτσος, Κικίλιας, Κεφαλογιάννη, Κεραμέως. Δηλαδή, 11 εν ενεργεία υπουργοί. Επίσης, ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ Φλώρος και της Αστυνομίας Καραμαλάκης. 

Όλοι αυτοί σιωπούν αιδημόνως, αντί να έχουν φέρει τα πάνω-κάτω για να μάθουν γιατί τους παρακολουθούσαν. 

Ο Άγγλος συγγραφέας John Lyly το έχει πει έτσι εδώ και πέντε αιώνες: «Όποιος χάσει την τιμή του δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει»… 


Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

 

 

 



Πέμπτη, Απριλίου 16, 2026

Μητσοτάκης: Χυδαία επίθεση στο Documento για να συγκαλύψει τα σκάνδαλα...

Με μια ομιλία-μνημείο τοξικότητας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετέτρεψε το βήμα της Βουλής σε πεδίο προσωπικής αντεκδίκησης κατά του Documento, επιβεβαιώνοντας το δημοκρατικό έλλειμμα της διακυβέρνησής του 



Αντιμέτωπος με το βάρος τεκμηριωμένων αποκαλύψεων για τη δράση του παρακράτους και των «γαλάζιων» σκανδάλων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέφυγε στη δοκιμασμένη πολλάκις στρατηγική της λάσπης. Η ομιλία του στη Βουλή δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια απέλπιδα προσπάθεια συγκάλυψης, όπου η ηθική εξόντωση της δημοσιογραφίας χρησιμοποιήθηκε εν είδει πολιτικής ασπίδας. Η άρνησή του να απαντήσει στην ουσία της συζήτησης για το κράτος δικαίου και η επιλογή του να στοχοποιήσει το Documento αναδεικνύουν μια αντίληψη εξουσίας που θεωρεί τη διαφάνεια «συκοφαντία» και τον δημοκρατικό έλεγχο «φασισμό», υπονομεύοντας ευθέως το κράτος δικαίου. 

Εργαλειοποίηση ακόμα και προβλημάτων υγείας 

Η αναφορά του πρωθυπουργού στην κατάρρευση του Γιώργου Μυλωνάκη και η προσπάθεια σύνδεσης της υγείας του με τις αποκαλύψεις του Documento αποτελεί μια πράξη βαθιά ανήθικη. Ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δέχεται ισχυρή πίεση για το πλέγμα των σκανδάλων που περιβάλλουν το Μέγαρο Μαξίμου, δεν δίστασε να εργαλειοποιήσει τον ανθρώπινο πόνο για να δραπετεύσει από τις ευθύνες του. Πρόκειται για μια χυδαία προσέγγιση που υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών και ευτελίζει το ίδιο το αξίωμα του πρωθυπουργού, μετατρέποντας μια προσωπική δοκιμασία σε όπλο καταστολής της ενημέρωσης. 

Η εκκωφαντική σιωπή για το παρακράτος και τους «ειδικούς επιστήμονες» 

Πίσω από τις υψηλότονες καταγγελίες περί «τοξικού βούρκου», ο πρωθυπουργός επιχείρησε να θάψει την ουσία των αποκαλύψεων. Δεν βρήκε ούτε μία λέξη για να απαντήσει στις τεκμηριωμένες καταγγελίες για τον Μακάριο Λαζαρίδη, ο οποίος πληρωνόταν ως «ειδικός επιστήμονας» χωρίς τα απαραίτητα ακαδημαϊκά προσόντα, παρά τη σημερινή κωλοτούμπα του τελευταίου. Καμία απάντηση δεν δόθηκε για τις νέες δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ ή για τις αποκαλύψεις σχετικά με τις υποκλοπές. Η στρατηγική είναι σαφής: όταν η αλήθεια δεν βολεύει, η κυβέρνηση επιτίθεται στη δημοσιογραφία και την αντιπολίτευση. Η υποβάθμιση του σκανδάλου των υποκλοπών σε «παλιά υπόθεση που κρίθηκε στις εκλογές» αποτελεί τη μέγιστη προσβολή προς το Σύνταγμα και τα ατομικά δικαιώματα. 

Απροκάλυπτη παρέμβαση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία 

Η επίθεση του κ. Μητσοτάκη δεν περιορίστηκε στον Τύπο, αλλά επεκτάθηκε και στους διεθνείς θεσμούς δικαιοσύνης. Η δημόσια νουθεσία προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να «δείξει την ουδετερότητά της» μέσω αρχειοθετήσεων, αποτελεί μια ωμή παρέμβαση που εκθέτει τη χώρα διεθνώς. Ο πρωθυπουργός, που αρέσκεται να επικαλείται εκθέσεις του ΟΟΣΑ και του Economist για να ωραιοποιήσει την κατάσταση, δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο όταν οι έλεγχοι γίνονται από ανεξάρτητες αρχές που δεν μπορεί να τις επηρεάσει. Η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας των ευρωπαϊκών οργάνων, όταν αυτά ερευνούν γαλάζια στελέχη, αποκαλύπτει μια αντίληψη εξουσίας που θεωρεί τον εαυτό της υπεράνω του νόμου. 

Η θεωρία της «πλήρους δημοκρατίας» και η κοινωνική πραγματικότητα 

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παρουσιάσει μια εικονική κανονικότητα, ο πρωθυπουργός αναλώθηκε σε μια απαρίθμηση «μεταρρυθμίσεων» που ελάχιστη σχέση έχουν με την ουσία του κράτους δικαίου. Η επίκληση του ψηφιακού κράτους και της κάρτας εργασίας ως τεκμήρια δημοκρατίας είναι μια σοφιστεία που στοχεύει στον αποπροσανατολισμό από τη θεσμική αποσάθρωση. Η δημοκρατία δεν κρίνεται από την ταχύτητα απονομής των συντάξεων, αλλά από τον έλεγχο της εξουσίας, τη διαφάνεια και την προστασία των πολιτών από την αυθαιρεσία των μυστικών υπηρεσιών. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκλεισε την ομιλία του με αναφορές στη Χάνα Άρεντ, θα τρίζουν τα κόκαλα της φιλοσόφου, εμπνεόμενος κατά πάσα πιθανότητα από γνωστή καθηγήτρια που υποστηρίζει την γενοκτονία στη Γάζα,  μιλώντας για τακτικές ηθικής εξόντωσης. Ο άνθρωπος που ηγείται ενός μηχανισμού στοχοποίησης εφημερίδων και δημοσιογράφων, παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους και καλύπτει σκάνδαλα, έφτασε στο σημείο να εγκαλεί την αντιπολίτευση για «φασισμό». Η δημοσιογραφία, παρά τις ύβρεις και τις απειλές από το πρωθυπουργικό βήμα, οφείλει να παραμείνει στην υπηρεσία της αλήθειας και του ελέγχου της εξουσίας, θυμίζοντας στον κ. Μητσοτάκη ότι στη δημοκρατία ο έλεγχος δεν είναι τοξικότητα, αλλά αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση. 


Χάρης Φραντζής / koutipandoras.gr


Δευτέρα, Ιανουαρίου 27, 2025

Δεν ήταν συγκέντρωση. Ήταν δημοψήφισμα κατά της κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη

Η συγκέντρωση στο Σύνταγμα και τις άλλες πόλεις για τα Τέμπη είναι η απόδειξη ότι η κοινωνία δεν ξεχνά και δεν ανέχεται τη συγκάλυψη 


Ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση στην Αθήνα εδώ και πολλά χρόνια, αποδεικνύοντας ότι η κοινωνία στέρεψε από οξυγόνο, ασφυκτιά. Και ας ανακοινώθηκε λίγες μέρες πριν. Οι άνθρωποι που μίλησαν σε αυτή δεν ήταν πολιτικοί. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν καν φανταστεί ότι κάποτε θα μίλαγαν σε μία συγκέντρωση. Ο κόσμος τους άκουγε σχεδόν ευλαβικά και δύσκολα μπορούσε να κρατήσει τα δάκρυά του. 

Και μίλησαν για το πιο απλό και το πιο αυτονόητο πράγμα: για την ανάγκη τους και το καθήκον της κοινωνίας να μάθουν επιτέλους τι έγινε και ποιοι έφταιξαν και στις 28 Φεβρουαρίου του 2023 έχασαν τα παιδιά τους, τα αδέρφια τους, τις φίλες και τους φίλους τους, τους συνεπιβάτες τους εκείνο το βράδυ. 

Και να δουν να αποδίδεται δικαιοσύνη. 

Γι’ αυτούς που χάθηκαν αλλά και γι’ αυτούς που κινδυνεύουν να χαθούν σε ένα κράτος που αντιμετωπίζει την απώλεια της ανθρώπινης ζωής κάποιες στιγμές ως… παράπλευρη απώλεια. 

Τα Τέμπη επιμένω είναι στη μνήμη της κοινωνίας ανοιχτή πληγή.

Γιατί δεν είναι μόνο γι’ αυτό που εξαρχής καταλάβαμε, ότι δηλαδή το δυστύχημα έγινε γιατί χρόνια τώρα καθυστερούν τα αναγκαία έργα για να είναι ασφαλείς οι συγκοινωνίες, τα έργα που θα εξασφάλιζαν ότι ένα ανθρώπινο λάθος δεν θα εξελισσόταν σε τραγωδία, τα έργα που έχουν πληρωθεί δυο και τρεις φορές.

Είναι και γιατί πλέον γνωρίζουμε ότι υπήρξε μια ολόκληρη επιχείρηση συγκάλυψης που ξεκίνησε την πρώτη κιόλας νύχτα.

Γιατί πια ξέρουμε ότι υπήρξε εξαρχής προσπάθεια να χειραγωγηθεί η κοινή γνώμη στην κατεύθυνση της θεωρίας του «ανθρώπινου λάθους και μόνο» ακόμη και με πρακτικές μονταζιέρας. Ότι με συνειδητή επιλογή όχι μόνο δεν διερευνήθηκε το φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας, αλλά και υπήρξε παραποίηση και καταστροφή πειστηρίων μέχρι του σημείου να μπαζωθεί ο χώρος. Ότι η δικαστική έρευνα καθυστερεί και δεν ελέγχει κρίσιμα στοιχεία, με αποτέλεσμα τη διερεύνηση να την κάνουν πρακτικά οι οικογένειες και οι πραγματογνώμονες που διορίζουν. Ότι η εξεταστική της Βουλής ήταν μια παρωδία με μόνο κίνητρο να μην αποδοθούν από την κυβερνητική πλειοψηφία πουθενά ευθύνες.

Και αυτή η συγκάλυψη ήρθε ξανά στο προσκήνιο από το γεγονός ότι οι πραγματογνώμονες των οικογενειών τεκμηρίωσαν ότι ένας μεγάλος αριθμός θυμάτων επέζησε της σύγκρουσης και μπορούσε να σωθεί, αλλά πέθανε τελικά βασανιστικά εξαιτίας της ανάφλεξης του εύφλεκτου υλικού. Αυτού που ακόμη και σήμερα δεν ξέρουμε τι ακριβώς ήταν, ποιος το φόρτωσε και πού πήγαινε, ακριβώς γιατί υπήρξε επιχείρηση συγκάλυψης.

Και αυτή η επιχείρηση συγκάλυψης έχει υποκείμενο. Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση έχει ευθύνη για αυτήν. Ευθύνη που φτάνει ως την κορυφή ως τον πρωθυπουργό. Μια ευθύνη που έχει αρνηθεί επίμονα να αναλάβει.

Φτάνοντας ακόμη και στο σημείο υψηλόβαθμοι υπουργοί, σαν σε εντεταλμένη υπηρεσία να προχωρούν σε απάνθρωπες και συκοφαντικές δηλώσεις ακόμη και για τους συγγενείς των θυμάτων, όπως ότι δικηγόροι τους μιλούν για «έγκλημα» προκειμένου να αυξηθεί το ποσό των αποζημιώσεων, τις οποίες μπορεί μετά να «μαζεύουν» υπό τη γενική κατακραυγή, αλλά το δηλητήριο έχει κυλήσει.

Γι’ αυτό ξεσηκώνεται τώρα η κοινωνία. Γιατί βλέπει μια κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό να είναι πίσω από μια επιχείρηση συγκάλυψης των ευθυνών της μεγαλύτερης σιδηροδρομικής τραγωδίας στη χώρα. Μιας τραγωδίας που συνέβη στο ασφαλέστερο μέσο συγκοινωνίας, επειδή αυτή η κυβέρνηση – όπως και άλλες πριν από αυτή – δεν έκανε αυτά που έπρεπε να κάνει.

Και είναι η συγκάλυψη αυτή που σήμερα λειτουργεί ως καταλύτης. Είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Είναι το «ως εδώ και μη παρέκει».

Αυτό δεν είχε υπολογίσει η κυβέρνηση. Που θεώρησε τις εκλογές του 2023 απαλλακτικό βούλευμα.

Γιατί είναι σαφές ότι η κοινωνία έχει βγάλει μια δική της ετυμηγορία. Και αυτή είναι καταδικαστική. Το πότε οι «ένορκοι» θα ανακοινώσουν την ποινή είναι απρόβλεπτο, μπορεί να αποτελέσει το «τυχαίο γεγονός» που θα οδηγήσει στην έκρηξη και την ανατροπή, και αυτό τρομάζει τους κυβερνώντες, εξού και σπεύδουν να διαλύσουν τις συγκεντρώσεις με ΜΑΤ και δακρυγόνα. Ο Νίξον πλήρωσε το Watergate με καθυστέρηση, όταν νόμιζε ότι έχει ξεμπερδέψει και έχοντας κερδίσει εκλογές.

Η κοινωνία δεν ξεχνά, γι’ αυτό ήταν τόσο τεράστια η συγκέντρωση στο Σύνταγμα, γι’ αυτό και υπήρξαν συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα.

Συγκεντρώσεις που είχαν τέτοιο μέγεθος που κανείς δεν μπορεί να μιλήσει ούτε για υποκινούμενους, ούτε για «οργανωμένους». Συγκεντρώσεις από αυτές που μετά λες «η κοινωνία μίλησε».

Και σήμερα όντως η κοινωνία μίλησε.

Και είπε ότι δεν μπορεί να ζει σε ένα καθεστώς διαπλοκής, διαφθοράς και συγκάλυψης.

Θέλει δικαιοσύνη. Και τη θέλει τώρα.

Γιατί διαφορετικά νιώθει ότι τελειώνει το οξυγόνο.


Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος - 

Πηγή: in.gr



 

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More