Ένας πυροσβέστης έχασε την ζωή του στην ρόδο, πέφτοντας από μεγάλο ύψος, κατά την διάρκεια επιχείρησης βοήθειας σε περιπατητές.
Τραγωδία σημειώθηκε το μεσημέρι της Τρίτης (22/9) στην Ρόδο, όπου ένας 52χρονος πυροσβέστης τραυματίστηκε θανάσιμα κατά τη διάρκεια επιχείρησης παροχής βοήθειας σε περιπατητές, σε περιοχή κοντά στα Σιάννα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, είχε προηγηθεί κλήσηγια βοήθεια από τουρίστες που βρίσκονταν στην περιοχή. Στο σημείο έσπευσε πυροσβέστης που εδρεύει στην ευρύτερη περιοχή, προκειμένου να τους συνδράμει.
Κατά την προσπάθειά του να προσεγγίσει και να βοηθήσει τους περιπατητές, ο πυροσβέστης έπεσε από σχετικά μεγάλο ύψος, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί θανάσιμα. Τον πυροσβέστη εντόπισε αρχικά το drone που περιπολεί στην ευρύτερη περιοχή.
ΕΔΕ από το υπουργείο Κλιματικής Κρίσης για τον θάνατο του πυροσβέστη
Άμεσα ο αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος διέταξε την διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης(ΕΔΕ), με εντολή του Υπουργού Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Ευάγγελου Τουρνά, για την πλήρη διερεύνηση των συνθηκών και των αιτίων του περιστατικού.
Παράλληλα τη βαθιά της θλίψη και τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του πυροσβέστη που έχασε τη ζωή του εν ώρα καθήκοντος εκφράζει η φυσική ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος.
Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση του Πυροσβεστικού Σώματος:
«Κατά τη διάρκεια επιχείρησης διάσωσης και μεταφοράς, σε ασφαλές σημείο δύο αλλοδαπών, από δύσβατο σημείο στο φαράγγι της Σιδερίτισσας στο νησί της Ρόδου, τραυματίστηκε θανάσιμα ένας πυροσβέστης.
Αφού παρελήφθη από ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ μεταφέρθηκε στο Γ.Ν. Ρόδου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Για τα αίτια και τις συνθήκες του θανάτου του, θα διενεργηθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση.
Η φυσική ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος, εκφράζει τη βαθιά της θλίψη και τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του εκλιπόντος συναδέλφου μας».
Δήμαρχος Ρόδου: «Ημέρα πένθους για το νησί»
Τη βαθιά θλίψη του για τον θάνατο του 52χρονου πυροσβέστη, εξέφρασε με ανακοίνωσή του ο δήμαρχος Ρόδου Αλέξανδρος Κολιάδης.
«Η σημερινή ημέρα είναι ημέρα πένθους για τη Ρόδο», ανέφερε ο δήμαρχος, τονίζοντας ότι ο άδικος θάνατος ενός ανθρώπου για τον οποίο οι συνάδελφοί του έχουν μόνο καλά λόγια συγκλονίζει ολόκληρη την τοπική κοινωνία.
Ο κ. Κολιάδης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην προσφορά των πυροσβεστών της Ρόδου, οι οποίοι, όπως σημείωσε, βρίσκονται πάντοτε στην πρώτη γραμμή, υπηρετώντας κάτω από δύσκολες και συχνά επικίνδυνες συνθήκες.
«Σήμερα, οι πυροσβέστες μας αποχαιρετούν έναν δικό τους άνθρωπο και μαζί τους πενθούμε όλοι εμείς, ολόκληρη η ροδιακή κοινωνία», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Εξέφρασε τέλος τα ειλικρινή συλλυπητήριά του προς την οικογένεια και τους οικείους του εκλιπόντος, καθώς και προς τους συναδέλφους του στο Πυροσβεστικό Σώμα, υπογραμμίζοντας: «Τον αποχαιρετούμε με σεβασμό για την υπηρεσία και τη θυσία του».
Πολυγραφότατη ενεργή και διαυγής μέχρι βαθέος γήρατος, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ που έφυγε σήμερα, υπήρξε αφειδής στις δημόσιες τοποθετήσεις της.
Σκοπός της δεν ήταν ποτέ η «παρέμβαση». Αρκούσε όμως το κύρος, η οντότητα και η ευλογία της σκέψης της για να γίνει «είδηση» κάθε της φράση.
Ακολουθούν μερικά μόνο από τα λόγια της, μέσα από σχετικά πρόσφατες συνεντεύξεις της:
Ποια θα ήταν η εξέλιξή της αν θα έμενε στην Ελλάδα
«Αν ζούσα στην Ελλάδα, το πολύ να ήμουν βοηθός καθηγητή. Αλλά και στη Γαλλία, δεν είναι πιο ανοιχτοί στο θέμα του φύλου. Οταν ακόμη ήμουν μονάχα πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, ρωτούσαν δημοσιογράφοι τους υπαλλήλους πώς τα βγάζω πέρα. Και εκείνοι απαντούσαν “La présidente est un homme” (Η πρόεδρος είναι άνδρας)! Γιατί για να τα βγάλεις πέρα έπρεπε να ήσουν άνδρας. Σε μία επίσκεψη του αλγερινού προέδρου Τσαντλί Μπεντζεντίτ στη Γαλλία, με σύστησε ο Μιτεράν λέγοντας “Κάναμε πρύτανη όλων των πανεπιστημίων και της Ακαδημίας του Παρισιού, γυναίκα. Πρώτη γυναίκα!”. Απάντησα στον Μιτεράν: “Δεν έχει αξία αυτό που λέτε. Οι γυναίκες δεν έχουμε το δικαίωμα να αποτύχουμε. Αν μία αποτύχει, πάνε όλες”».
(Βήμα, 2017)
Θεός, πίστηκαι γήρας
«Τα γηρατειά είναι να κάνεις από καθήκον αυτά που κάποτε εκανες από ευχαρίστηση. Δενπιστεύω στον Θεό αλλά τον φοβάμαι. Δεν θα πω ποτέ ότι δεν υπάρχει Θεός. Ο Βολταίρος που ήταν ο πιο άθεος είχε πει: Το σύμπαν με βάζει σε αμηχανία δεν μπορώ να σκεφτω ότι το ρολόι υπάρχει και δεν υπάρχει ο ωρολογοποιός
(Ναυτεμπορική ΤV 2023)
Για την πολιτική της ταυτότητα
Γεννήθηκα και είμαι Αριστερή και Αριστερό θεωρώ αυτόν, ο οποίος μάχεται για μια δικαιότερη διανομή του κρατικού και του δημόσιου πλούτου.
(ΚΥΠΕ 2018)
«Δεν νομίζω ότι το δεξιός και το αριστερός είναι πράγματα υπαρκτά. Σήμερα, είμαι αριστερή, αν θέλετε, επειδή ακριβώς όλα πρέπει να περάσουν από εκεί, αλλά είμαι δεξιά γιατί νομίζω ότι από εκεί όλα θα φτιάξουν»
(Σκάι 2025)
Tι την στενοχωρεί, τι την εκνευρίζει στη σημερινή Ελλάδα;
«Η έλλειψη αυτογνωσίας. Ακόμα και αν δεν υπήρχε ο Εφιάλτης, οι Πέρσες θα είχαν περάσει. Ακόμα και αν δεν είχε ξεσπάσει η κερκυραϊκή, η Πόλη θα έπεφτε. Για να πούμε αυτά που ξέρουμε, στην Πόλη ο διχασμός ήταν τέτοιος που, όπως γράφει ο Πλήθων, στον «Δωδεκάλογο του Ιστορικού»: «Και ήταν οι καιροί που η Πόλη, πόρνη σε μετανάστες ξενυχτούσε και τα χέρια της έδειχναν τα κρατούν εν κρατήρει· ένα μακελειό (…) Και καρτέριαζε τον Τούρκο να την πάρει». Για να πάμε πιο μακριά. Όλοι μετά το θέμα των Σκοπίων μιλάνε για τον Μέγα Αλέξανδρο και ξεχάσαμε τον Δημοσθένη. Γιατί; Για να μη θυμόμαστε τον Φιλιππικό εναντίον του Φιλίππου, εναντίον του Αλεξάνδρου, ότι είναι βάρβαροι κ.λπ. Εκείνο ακριβώς που ενοχλεί είναι ότι κάνουμε μια επιλεκτική ιστορία με απόλυτη γνώση της μη αυτογνωσίας μας».
(Telling Stories 2012)
Για την προσφυγική της ταυτότητα
Όντας κι εγώ ένα προσφυγάκι ή τουρκόσπορος όπως λέγανε, έχω και το κρατώ ακόμη ένακλειδί τεράστιο σκουριασμένο, από την αυλή του σπιτιού των πατεράδων μου, γιατί ελπίζουμε ότι θα γυρίσουν κάποτε στον τόπο τους” την ακούμε να λέει.
(Σκάι, 2025)
Για τη συνεισφορά της Μικρασίας
«Η Μαργαρίτα Γιουρσενάρ έγραψε ότι η παγκόσμια Ιστορία αρχίζει από την αφύπνιση του ελληνικού πνεύματος. Και ο ιστορικός χώρος αυτής της αφύπνισης είναι η αιγαιακή Μικρασία και τα νησιά της, με κέντρο κυρίως τη Μίλητο και την Εφεσο. Σκεφτείτε τον Ηρόδοτο, τον Θαλή, οι οποίοι έκαναν και τον πρώτο στοχασμό για την κοσμογονία. Δεύτερον, χωρίς τη Μικρά Ασία δεν υπάρχει Βυζάντιο. Τι εννοώ; Το Βυζάντιο ως συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας χαίρει παγκοσμιότητας και ως χριστιανικό χαίρει αιωνιότητας. Οταν όμως εμφανίστηκαν οι Αραβες στην Ανατολή, έχασε τις επαρχίες, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο, τη Συρία, και ως καρδιά του έμεινε η Μικρά Ασία. Ο ρόλος της Μικράς Ασίας βέβαια συνεχίστηκε και το 1821: ο αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης ήταν πρώτα ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και αργότερα ο αδελφός του Δημήτριος. Δύο Πόντιοι δηλαδή. Πρέπει ακόμη να πούμε ότι μετά την Καταστροφή του 1922, το Αιγαίο υποφέρει από ημιπληγία. Και θέλω να πω ότι το 1,5 εκατ. προσφύγων που ήρθαν στην Ελλάδα έφεραν έναν καινούργιο πολιτισμό. Επρεπε να περάσουν όμως σχεδόν τρεις γενιές για να εκτιμηθεί η προσφορά των Μικρασιατών. Και γι’ αυτό και σημειώνω ότι μου φαίνεται απαραίτητο να δημιουργηθούν πανεπιστημιακές έδρες, κέντρα ερευνών και μελέτης»
(Βήμα, 2017)
Ελληνικότητα και Βυζάντιο
Η ελληνικότητα είναι πρώτα απ΄όλα ελληνογλωσσία και ελληνοφωνία, έπειτα μια συνείδηση συνέχειας ιστορικής, αλλά αυτοί που το κάνουν λέγονται Ρωμιοί. Μάλιστα υπάρχουν ένα σωρό κείμενα που μιλούν για καθαρούς Ρωμαίους, γιατί αυτοί που ήτανε στα σύνορα και οι οποίοι στα μεν βόρεια έχουνε επαφή με τους Σλάβους, στα δε ασιατικά με τους Άραβες, είναι μιξοέλληνες ή μιξοβάρβαροι, ενώ οι καθαροί Έλληνες, οι καθαροί Ρωμαίοι είναι αυτοί της Πόλης. Οπότε ελληνοφωνία από τη μια μεριά και συνείδηση της ιστορικής συνέχειας, αυτά τα δύο κάνουν κατά κάποιο τρόπο μία πτυχή της ταυτότητας της βυζαντινής η οποία όμως πάνω από όλα είναι -και το υπογραμμίζω- η συνείδηση έθνους χριστιανών. Το λέει ο ίδιος ο Λέων ο 6ος στα τακτικά του ότι «αγωνιζόμεθα υπέρ των αλυτρώτων αδελφών ως έθνος χριστιανών» οπότε χριστιανοί ελληνόφωνοι με ρωμαϊκή καταβολή όσον αφορά τα διοικητικά πράγματα.
(Huffington Post 2016)
Εκκλησία και Διαφωτισμός
Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιος φταίει; Θα το πω, η εκκλησία. Αφόρισαν σχεδόν τον Βολταίρο και όλους αυτούς, ο μόνος διαφωτιστής στην Ελλάδα ήταν ο Ρήγας Φερραίος. Όταν τον σκότωσαν και αυτόν, ε… να μην τα λέω η εκκλησία δεν θρήνησε τον Ρήγα.
(Huffington Post 2016)
Βαλκάνια και Ρωμιοσύνη
Είμαστε ο μόνος βαλκάνιος λαός που δεν απελευθέρωσε το λίκνο και την κοιτίδα του γένους. Σώθηκαν όλα, όπως η ορθοδοξία, η γλώσσα, χάρη στην Πόλη. Και όμως, δεν την απελευθερώσαμε. Έπειτα, το 1833 κάναμε πρωτεύουσα την Αθήνα και ξαφνικά γίναμε απόγονοι του Περικλή, αγκιστρωθήκαμε στο μεγαλείο της αρχαιότητας, ξεπερνώντας περισσότερα από 1.000 ενδιάμεσα χρόνια ιστορίας. Κανένας Ρωμιός δεν γνωρίζει την ιστορία του Βυζαντίου. Μιλάμε για τουρκοκρατία, για φραγκοκρατία, για ενετοκρατία, αλλά δεν μιλάμε για τη ρωμαιοκρατία. Και ξεχνάμε ότι η αρχαιότητα δεν είναι ελληνική, αλλά ελληνορωμαϊκή. Σβήσαμε τη ρωμιοσύνη και γίναμε Έλληνες.
Ο άνθρωπος που κατέγραψε, δίδαξε και υπερασπίστηκε τα Δωδεκάνησα -
Σε ηλικία 95 ετών έφυγε από τη ζωή ο Μιλτιάδης Λογοθέτης, μια εμβληματική μορφή των γραμμάτων, της έρευνας και της πανεπιστημιακής ζωής της Δωδεκανήσου. Ένας άνθρωπος που συνέδεσε τη διαδρομή του με τη Ρόδο, τη Νίσυρο και ολόκληρο τον νησιωτικό χώρο του Αιγαίου, όχι μόνο ως επιστήμονας και δάσκαλος, αλλά ως ακούραστος καταγραφέας της ιστορικής μνήμης, της οικονομικής ζωής και των θεσμών του τόπου.
Ο Μιλτιάδης Λογοθέτης γεννήθηκε το 1930 στο Βρασώβ της Ρουμανίας από γονείς δωδεκανησιακής / νισυριακής καταγωγής και έζησε την πρώτη παιδική ηλικία και τα προσχολικά του χρόνια στην κοσμοπολίτικη παροικία.Το 1936 πήγε για πρώτη φορά σχολείο στο Γερμανικό Σχολείο του Βρασώβ. Όμως ήδη από την επόμενη χρονιά, λόγω θανάτου του πατέρα, η μητέρα του παλιννόστησε με τους δύο γιους της στον τόπο καταγωγής στη Νίσυρο, όπου ο Μιλτιάδης, το 1947 τελείωσε το αρχικά ιταλόφωνο και στη συνέχεια ελληνόφωνο Σχολαρχείο (Ομήρειος Κοινοτική Σχολή Νισύρου) και στη συνέχεια η μητέρα με τους γιους μετακινήθηκαν στη Ρόδο, όπου το 1949 ο Μ.Λ. έλαβε το Απολυτήριο του Βενετοκλείου Γυμνασίου Ρόδου.
Τόσο στη διάρκεια του σχολείου στη Νίσυρο όσο και στο γυμνάσιο στη Ρόδο, λόγω μηδενικών πόρων της οικογένειας, ο Μιλτιάδης έπρεπε να συμπληρώνει το εισόδημα της οικογένειας με παράλληλη απασχόληση. Είναι οι εποχές όπου η παιδική εργασία είναι καλοδεχούμενη στήριξη της οικογένειας. Η συνεχής εργασία / η συνεχής αναζήτησης εργασίας, οι σπουδές στην Πάντειο, οι μεταπτυχιακές σπουδές, οι επιμορφώσεις, η διδακτορική διατριβή, η ζωή στην αρχικά ιταλοκρατούμενη Ρόδο, στην ελληνική Αθήνα και στην ελληνική Ρόδο μετά την ενσωμάτωση είναι τα παράλληλα σύμπαντα μέσα στα οποία έζησε, σπούδασε, εργάστηκε ο Μιλτιάδης Λογοθέτης.
Από νωρίς, η ενασχόλησή του προσανατολίστηκε και εδραιώθηκε σε θέματα και θεσμούς που αφορούν την οικονομική ανάπτυξη της Ρόδου, μέσω της βαριάς της βιομηχανίας, τον τουρισμό. Η διδακτορική του διατριβή αφορά τον τουρισμό στη Δωδεκάνησο και είναι η πρώτη διδακτορική στην Ελλάδα στο θέμα αυτό. Οι εργασιακές του εμπειρίες αποκτήθηκαν σε διευθυντικές θέσεις, θέσεις συμβούλου, αλλά και εκπαιδευτικές θέσεις με διδασκαλία σε σχολές διαφόρων επιπέδων και τύπων, όπως και στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.Παράλληλα, ο Μιλτιάδης Λογοθέτης κτίζει συστηματικά το αρχείο του σχετικά με οικονομικές δραστηριότητες της Δωδεκανήσου, της Ρόδου, του τόπου καταγωγής του και γράφει, γράφει, γράφει.
Τα κείμενά του, σε αυτόνομες εκδόσεις ή σε συλλογικούς τόμους καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα με θέματα σχετικά με την οικονομία του τόπου, ειδικότερα με τον τουρισμό, αλλά και με την ιστορία του.Eπιλεκτικά παρατίθενται τα εξής:Η Ομήρειος Κοινοτική Σχολή Μανδρακίου Νισύρου στα χρόνια της δουλείας (1909-1945), 2007Οι κοινοτικοί θεσμοί στα Δωδεκάνησα κατά την περίοδο της δουλείας 1522-1945, (υπό έκδοση)Ο Δωδεκανησιακός Τύπος (1848-2008) – Συμβολή στη νεότερη και σύγχρονη ιστορία της Δωδεκανήσου, τόμος Α΄ (Ρόδος), τόμος Β΄ (Λοιπά Δωδεκάνησα), τόμος Γ΄ (Διασπορά), 2010, Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών (2012) και Βραβείο Μοσκόβη του Δήμου Αθηναίων (2011)Το Χρονικό μίας οικογένειας (2012)Τα έργα 1, 2, 3, 4 (και ιδιαίτερα το τρίτομο έργο αρ. 3) αντλούν από το αρχείο του Μιλτιάδη Λογοθέτη και από την έρευνά του σε άλλα δημόσια και ιδιωτικά αρχεία και φωτίζουν πλευρές και θεσμούς του τόπου (π.χ. ο τύπος στη Δωδεκάνησο και στη διασπορά), προσφέρονται δε για περεταίρω έρευνα.
Αξίζει να σταθούμε στο έργο αρ. 4 (Το Χρονικό μίας οικογένειας). Το έργο αυτό περιγράφει μέσα σε πολύ σαφή ιστορικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, γεωγραφικά, γλωσσικά πλαίσια τις κινήσεις των μελών της οικογένειας Λογοθέτη (τρεις γενεές) από τη γενέτειρα, που είναι η μικροσκοπική και περίκλειστη Νίσυρος, στη Μικρά Ασία, στην Κωνσταντινούπολη, στην Οδησσό, στη Ρουμανία (Βαρσώβ) και πάλι πίσω στη Νίσυρο, στη Ρόδο, στην Αθήνα. Την κοινωνική οργάνωση των νησιών στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, τις οικονομικές και γεωκτημονικές δραστηριότητες στην μικρασιατική ακτή, τις πολλές γλώσσες που απάρτιζαν το γλωσσικό ρεπερτόριο των συνεχώς μετακινούμενων νησιωτών, τα σχολικά συστήματα, την εκκλησία ως πόλο κοινωνικής συσπείρωσης, τη ζωή στον τόπο σου, όταν αυτός αλλάζει χέρια.
Για το έργο αρ. 3, ο Μιλτιάδης Λογοθέτης τιμήθηκε εις διπλούν: Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών (2012) και Βραβείο Μοσκόβη του Δήμου Αθηναίων (2011)Γενικά ο Μιλτιάδης Λογοθέτης είναι χορτασμένος από διακρίσεις τόσο από θεσμούς του κύρους της Ακαδημίας Αθηνών όσο και από μικρότερους φορείς.Η εμπλοκή του Μιλτιάδη Λογοθέτη στην διεκδίκηση ίδρυσης πανεπιστημιακών τμημάτων στη Ρόδο ήρθε φυσικώ τω τρόπω.Ο Μιλτιάδης Λογοθέτης, στις καλές εποχές της τουριστικής ανάπτυξης της Ρόδου διέβλεψε ότι η οικονομική ανάπτυξη της Ρόδου δεν αρκεί. Χρειαζόταν, και μάλιστα επειγόντως, ανάπτυξη της μορφωτικής υποδομής / θωράκισης του τόπου. Η στήριξη του στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ώστε αυτό να ιδρυθεί και η έγνοια του για την ανάπτυξή του είναι συνεχής και ειλικρινής.
Με πληροφορίες από τη Ροδιακή.
Διαβάστε ακόμα: Το Βιβλίο για το “Τουριστικό κύκλωμα” πανελλήνιου ενδιαφέροντος εκδόθηκε στη Ρόδο (Video) => https://rodorama.blogspot.com/2024/02/video.html
Με ανάρτηση στην σελίδα του στο facebook, η οικογένεια του Διονύση Σαββόπουλου ενημέρωσε για τον θάνατό του δημιουργού.
Την τελευταία του πνοή άφησε το βράδυ της Τρίτης 21/10 ο τραγουδοποιός, συνθέτης και μουσικός Διονύσης Σαββόπουλος σε ηλικία 81 ετών.
O σπουδαίος τραγουδοποιός «έφυγε» στις 21.10 απο ανακοπή καρδιάς ενώ έδινε μάχη με τον καρκίνο εδώ και αρκετά χρόνια. Από τις αρχές Οκτωβρίου νοσηλευόταν στο ιδιωτικό θεραπευτήριο Υγεία στην καρδιολογική κλινική με προβλήματα στο αναπνευστικό.
Η οικογένειά του είχε δώσει οδηγίες να σεβαστούν όλοι το ιατρικό απόρρητο και έτσι δεν είχε γίνει γνωστό πόσο σοβαρή ήταν η κατάστασή του.
Η ανακοίνωση της οικογένειας
Με μια λιτή ανάρτησή της, η οικογένεια του Διονύση Σαββόπουλου -σύζυγος, παιδιά και εγγόνια- ανακοινώνει τον θάνατο του τραγουδοποιού.
Την ανάρτηση υπογράφουν η σύζυγός του Ασπα, τα παιδιά τους Κορνήλιος και Ρωμανός με τη σύντροφό του Αγγέλλα) και τα εγγόνια Διονύσης και Ανδρέας.
Λεπτομέρειες για το «τελευταίο αντίο» θα γίνουν γνωστές τις επόμενες ώρες.
Στην ανάρτησή τους γράφουν:
Ο πολυαγαπημένος μας σύζυγος, πατέρας, παππούς και τραγουδοποιός έφυγε απόψε Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2025.
Λεπτομέρειες για τον αποχαιρετισμό του θα ανακοινωθούν τις επόμενες ώρες.
Έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωί στο νοσοκομείο της Ρόδου, σε ηλικία 92 ετών, ο γνωστός συνταξιούχος εκπαιδευτικός Εμμανουήλ Νιοτής, που υπηρέτησε για πολλές δεκαετίες στο νησί μας ως μαθηματικός και ως λυκειάρχης.
Ο Εμμανουήλ Νιοτής γεννήθηκε, στ’ Απέρι Καρπάθου, στις 30 Ιουλίου του 1932. Βαφτίστηκε με το όνομα του αδικοχαμένου θείου του, Μανώλη, αδερφού του πατέρα του, που σκοτώθηκε, σε ηλικία μόλις 17 χρονών, στο μέτωπο της Γαλλίας, πολεμώντας ηρωικά, κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τους Γερμανούς. Πατέρας του ήταν ο Μιχάλης Νιοτής, αγρότης, κουρέας, αλλά και φημισμένος λυράρης, που φρόντισε να μεταλαμπαδεύσει την αγάπη του για τη λύρα και στο γιό του και μητέρα του η Βαγγέλα το γένος Λογοθέτη.
Σε πολύ μικρή ηλικία έχασε τη μητέρα του και μεγάλωσε μες την ορφάνια μαζί με τα αδέρφια του, την Αγγελική, που σαν μεγαλύτερη ανέλαβε την ευθύνη για τη φροντίδα της οικογένειας, την Πόπη, το Γιώργο και τη Ρηνούλα. Μεγάλωσε με πολλές στερήσεις και κακουχίες βοηθώντας τον πατέρα του στις γεωργικές ασχολίες του και βίωσε, στη τρυφερή παιδική ηλικία του, τη σκληρή Ιταλική και Γερμανική Κατοχή. Στο σχολείο δεν ήταν καλός και επιμελής μαθητής. Ο παππούς του, ο Νικολής, που δολοφονήθηκε το 1922 από τους Ιταλούς κατακτητές, ήταν από τους πρώτους Καρπάθιους μετανάστες στην Αμερική και έτσι τα σχέδια του πατέρα του για εκείνον ήταν να μεταναστεύσει στις Η.Π.Α. για ένα καλύτερο μέλλον. Όταν έμεινε όμως μετεξεταστέος στο Γυμνάσιο στο μάθημα των μαθηματικών κάτι τον συντάραξε μέσα του. Πείσμωσε και βάλθηκε να αποδείξει στους δασκάλους και στους συμμαθητές του ότι ήταν πολύ καλύτερος απ’ όσο νόμιζαν. Μεταμορφώθηκε σε καλό και επιμελή μαθητή και το αγαπημένο του μάθημα ήταν πλέον τα μαθηματικά, στο οποίο αρίστευε. Κάπως έτσι ανατράπηκαν όλα τα σχέδια που είχε, για να φύγει σαν μετανάστης στην Αμερική και κατάφερε να εισαχθεί στη Μαθηματική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου των Αθηνών. Ούτε τότε, όμως, είχε την ευκαιρία να ζήσει την ανέμελη ζωή του φοιτητή, που ζούσαν άλλοι.
Ζούσε φιλοξενούμενος σε σπίτια συγγενών και προσπαθούσε με τα λίγα χρήματα που του έστελναν, να σπουδάσει. Και τα κατάφερε. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του με βαθμό “ΛΙΑΝ ΚΑΛΩΣ” εκείνα τα χρόνια που η σχολή του θεωρούνταν από τις δυσκολότερες στην Ελλάδα και αμέσως μετά τη θητεία του στο Στρατό, πρωτοδιορίστηκε καθηγητής μαθηματικών μέσης εκπαίδευσης στην Κάσο. Επόμενος σταθμός ήταν η Ρόδος, όπου δίδαξε όλα τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι τη συνταξιοδότηση του.
Μια μακρά εκπαιδευτική πορεία που είχε σταθμούς στο Καζούλειο Εξατάξιο Γυμνάσιο (Θηλέων), στο Βενετόκλειο Εξατάξιο Γυμνάσιο και στο 2ο Λύκειο Ρόδου (Καζούλειο). Παράλληλα με τα εκπαιδευτικά καθήκοντα του, σαν καθηγητής μαθηματικών, ανέλαβε αργότερα την υποδιεύθυνση και εν συνεχεία τη διεύθυνση του 2ου Λυκείου Ρόδου, ως Λυκειάρχης.
Τα επόμενα χρόνια μετατέθηκε ως διευθυντής στο Γυμνάσιο Ελεούσας και στη συνέχεια ανέλαβε καθήκοντα Λυκειάρχη στο Λύκειο Κρεμαστής, όπου και παρέμεινε λίγα χρόνια, μέχρι ότου επιστρέψει σαν Λυκειάρχης στο 2ο Λύκειο Ρόδου, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Χιλιάδες μαθήτριες και μαθητές της Ρόδου τον είχαν καθηγητή ή Λυκειάρχη κατά τη μακρόχρονη θητεία του στη μέση εκπαίδευση του νησιού μας. Πάρα πολλούς μάλιστα από τους μαθητές του, τους θυμόταν με τα ονόματα τους πολλές δεκαετίες μετά από τη συνταξιοδότηση του. Φημιζόταν για την αυστηρότητα, την ακεραιότητα, την επιμέλεια, την εργατικότητα του, το δεικτικό χιούμορ του αλλά και για το αίσθημα δικαιοσύνης του. Ενδιαφερόταν πραγματικά για την πρόοδο και την εξέλιξη των μαθητών του και καμάρωνε, σαν να ήταν παιδιά του, όταν μάθαινε ότι διακρίνονταν.
Η Ρόδος ήταν η δεύτερη πατρίδα του μετά την Κάρπαθο, όπου αποσύρθηκε μαζί με την αγαπημένη σύζυγο του, Άννα Νιοτή, το γένος Σταματιάδη, μετά τη συνταξιοδότηση του. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, το Μιχάλη, που είναι δικηγόρος και για πολλά χρόνια ήταν δημοσιογράφος στη Ρόδο, τη Φράνσις που εργάζεται σαν διευθύντρια σε κεντρικό εμπορικό κέντρο στην πόλη μας, και τον Αλέκο, που εργάζεται σαν υπεύθυνος μηχανοργάνωσης σε μία μεγάλη πολυεθνική εταιρεία στην Αθήνα.
Η κηδεία του θα γίνει κατόπιν επιθυμίας του στη γενέτειρα του, την Κάρπαθο και συγκεκριμένα, στον Ιερό Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, στο Απέρι Καρπάθου, την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2014 και ώρα 5 το απόγευμα και η ταφή του αμέσως μετά στο δημοτικό νεκροταφείο Απερίου Καρπάθου.
Αποκλείει την εγκληματική ενέργεια σε πρώτη φάση ο ιατροδικαστής που εξέτασε το σώμα του 67χρονου Μάικλ Μόσλεϊ, που εντοπίστηκε νεκρός, λίγο πριν από τις έντεκα το πρωί της Κυριακής, λίγα μέτρα από την παραλία της Αγίας Μαρίνας.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες είναι σε κατάσταση προχωρημένη η σήψη δεν μπορεί να διαπιστώσει αιτία θανάτου, μακροσκοπικά, ούτε αν έπεσε από τα βράχια, ωστόσο δεν βλέπει χτυπήματα από το λίγο που μπορεί να διακρίνει.
Εξετάζεται το σενάριο τα αίτια να είναι παθολογικά. «Ακολούθησε το δρομολόγιο το οποίο επιβεβαιώνουν οι κάμερες. Το επιβεβαιώνουν όσοι τον είδαν να περνάει από δω. Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνοντας προς την παραλία, για να προσπεράσει την περίφραξη, είτε ζαλίστηκε ή είτε κάτι συνέβη με την καρδιά του» μεταδίδει ο ρεπόρτερ του EΡΤΝews Αριστείδης Μιαούλης. «Φαίνεται καθαρά το χέρι του, που φοράει το ρολόι, να είναι ακουμπισμένο στο στήθος». Με αυτόν τον τρόπο, όπως τόνισε, επιβεβαιώνονται τα όσα δήλωσε χθες στις αστυνομικές Αρχές η σύζυγός του και ενδεχομένως να δείχνει ότι υπήρξε κάποιο παθολογικό πρόβλημα.
Υπενθυμίζεται πως χάρη στην παρατηρητικότητα του εικονολήπτη του ΕΡΤΝews, Αντώνη Μυστιλόγλου και του δημοσιογράφου Αριστείδη Μιαούλη, που κάλυπταν ειδησεογραφικά την εξαφάνισή του, εντοπίστηκε το σώμα του άτυχου άνδρα. Τα βρετανικά δίκτυα που έχουν στείλει απεσταλμένους στη Σύμη διέκοψαν τη ροή του προγράμματος τους, για να μεταδώσουν την είδηση για ένα από τα πιο αγαπητά και προβεβλημένα πρόσωπα της βρετανικής τηλεόρασης.
Την παρέμβαση της εισαγγελέως Πλημμελειοδικών προκάλεσαν οι σοκαριστικές εικόνες από το Δημοτικό Ελαφοκομείο Ρόδου, με τα δεκάδες νεκρά ελάφια και οι καταγγελίες για τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης των ζώων.
Συγκεκριμένα, η Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Ρόδου κ. Αιμιλία Σοφία Μέρη παρήγγειλε στο αστυνομικό τμήμα, τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης προς διερεύνηση τυχόν τελέσεως των αδικημάτων της κακοποίησης ζώου και της παραβάσεως καθήκοντος. Η εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Ρόδου έδωσε συγκεκριμένα έγγραφη παραγγελία στο αστυνομικό τμήμα, που διενεργούσε ήδη από την Κυριακή προκαταρκτική εξέταση με προφορική παραγγελία.
Ζητήθηκε ειδικότερα στο πλαίσιο της προκαταρκτικής εξέτασης να ληφθούν καταθέσεις από επιτελείς της Διεύθυνσης Δασών Δωδεκανήσου, από μέλη της Φιλοζωικής Ρόδου και να προσκομιστούν σε έγχρωμα αντίγραφα φωτογραφίες από τα νεκρά ζώα και τις συνθήκες διαβίωσης των όσων διαβιούσαν κάτω από απαράδεκτες συνθήκες. Σχετικά θα καταθέσει και αστυνομικός του ΑΤ Ρόδου που μετέβη στο σημείο και είδε την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί.
Σύμφωνα με τον Alpha στο Ροδίνι φιλοζωική κατήγγειλε το μαζικό θάνατο ελαφιών, ενώ με τα έως τώρα στοιχεία η έρευνα των Αρχών κινείται σε δύο κατευθύνσεις
Αρχικά αναζητούνται τα αίτια του θανάτου των ζώων και συγκεκριμένα αν υπήρξε βασανισμός ή πχ αν πέθαναν από ασιτία και παραμέληση.
Σε δεύτερο επίπεδο αναζητούν τον υπεύθυνο του χώρου αυτού καθώς πρόκειται για προστατευμένο χώρο όπως αναφέρουν οι φιλοζωικές.
Έντονες αντιδράσεις και αλγεινή εντύπωση στην κοινή γνώμη, προκάλεσαν οι εικόνες με τα νεκρά ελαφάκια στο πάρκο του Ροδινιού, που είδαν το «φως» της δημοσιότητας το τελευταίο διήμερο στα μέσα κοινωνικής Δικτύωσης.
Φιλοζωϊκές οργανώσεις, ευαισθητοποιημένοι συμπολίτες μας, δήμος Ρόδου και Εισαγγελία Πρωτοδικών, προχώρησαν με αστραπιαία ταχύτητα στις δέουσες ενέργειες, ούτως ώστε να απαντηθούν άμεσα και με σαφήνεια, όλα τα σχετικά ερωτήματα που προκύπτουν και βέβαια να αποδοθούν ευθύνες, αν τέτοιες προκύπτουν σε βάρος υπευθύνων.
Σημειώνεται πως χθες το πρωί, η πρόεδρος της Φιλοζωικής κα Γιούλα Διμέλη κατέθεσε αναφορά στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Ρόδου, μαζί με φωτογραφίες νεκρών ελαφιών που έχουν αναρτηθεί από εθελοντές. Όπως αναφέρεται μεταξύ άλλων στην αναφορά της Φιλοζωικής, οι φωτογραφίες «απεικονίζουν πολλά νεκρά ελάφια σε χώρο, ο οποίος υποτίθεται ότι φροντίζεται». Επίσης, τονίζεται ότι «η εξόντωση των ζώων λόγω ασιτίας και έλλειψης νερού είναι προφανής» και ζητείται να γίνουν οι νόμιμες ενέργειες για το θέμα.
Το θέμα έφερε στην επικαιρότητα με φωτογραφικό υλικό ο συμπολίτης μας, κος Νίκος Γουδής, αναφέροντας τα εξής: «Αυτό το αποτρόπαιο θέαμα συμβαίνει τώρα (ανάρτηση 18.03.2024) στο Ροδίνι. Πίσω από το πάρκο υπάρχει ένας χώρος περιφραγμένος με πλέγμα. Μέσα έχει δεκάδες νεκρά ελάφια και κάποια ζωντανά που κάθονται ετοιμοθάνατα δίπλα σε κουφάρια από νεκρά ελαφια...
Είναι εγκαταλειμμένα χωρίς νερό και φαγητό σίγουρα εδώ και καιρό.. Οποίος μπορεί να βοηθήσει, χρειάζονται άμεσα νερό και φαγητό μήπως γλιτώσουν τα ζωντανά... Γνωρίζει κάποιος τι είναι αυτός ο χώρος... Ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό...»
Αντιδήμαρχος Θωμάς Κώστας: «Για το Δημοτικό Ελαφοκομείο θα αποδοθούν ευθύνες όπου αντιστοιχούν»
Αναφορικά με το θέμα, ο δήμος Ρόδου εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
«Άμεσες πρωτοβουλίες αναλαμβάνει η δημοτική αρχή Ρόδου έπειτα από τις σοκαριστικές εικόνες που ήρθαν στο “φως” της δημοσιότητας μέσα από το Δημοτικό Ελαφοκομείο Ρόδου.
Ο δήμαρχος Ρόδου Αλέξανδρος Κολιάδης αμέσως μόλις ενημερώθηκε για την κατάσταση, έδωσε εντολή για την άμεση παρέμβαση των αρμόδιων υπηρεσιών του δήμου. Στο πλαίσιο αυτό ο αντιδήμαρχος Πρωτογενούς Ανάπτυξης Θωμάς Κώστας και οι εντεταλμένοι δημοτικοί σύμβουλοι Περιβάλλοντος, Πρασίνου και Αστικής Ανάπτυξης Γιάννης Μητσού και Μέριμνας Αδέσποτων Ζώων Συντροφιάς Μιχάλης Θωμάτος, μετέβησαν το πρωί της Τρίτης 19 Μαρτίου στις εγκαταστάσεις του Δημοτικού Ελαφοκομείου.
Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Θωμάς Κώστας, παρήγγειλε ΕΔΕ και ζήτησε άμεση διερεύνηση για να αποδοθούν ευθύνες, όπου αντιστοιχούν, για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Δημοτικό Ελαφοκομείο Ρόδου.
Παράλληλα, με προσωπική παρέμβαση τού δημάρχου Ρόδου ξεκινούν άμεσες εργασίες καθαρισμού και εξωραϊσμού του περιβάλλοντος χώρου του Δημοτικού Ελαφοκομείου, με πρωταρχικό στόχο τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ελαφιών και την προστασία της Δημόσιας Υγείας.
Έπειτα από την αυτοψία του αντιδημάρχου Θωμά Κώστα και με βάση τις εκτιμήσεις των υπηρεσιακών παραγόντων, προκύπτει, ότι η ντροπιαστική κατάσταση που επικρατεί στο Ελαφοκομείο είναι αποτέλεσμα εγκατάλειψης πολλών μηνών, ενώ στο πλαίσιο ανάληψης των καθηκόντων του δεν έγινε καμία ενημέρωση για τις συνθήκες διαβίωσης των ελαφιών.
Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος ζήτησε εγγράφως πλήρη αναφορά από την υπεύθυνη κτηνίατρο του Ελαφοκομείου για τη λειτουργία του αλλά και τις προτάσεις της για την άμεση αντιμετώπιση της κατάστασης, ενώ μετά από την αυτοψία όλων των εμπλεκόμενων υπηρεσιών, δόθηκε εντολή για τον ενταφιασμό όλων των νεκρών ζώων προκειμένου να προστατευθούν τα ζώντα ελάφια αλλά και η Δημόσια Υγεία.
Διαπιστώθηκε επάρκεια νερού και φαγητού, ωστόσο γίνεται διερεύνηση για να διαπιστωθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασαν τη ζωή τους τα ελάφια, τα οποία είναι όλα αρσενικά.
«Η κατάσταση στο Ελαφοκομείο της Ρόδου δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν, γι΄αυτό και ως δημοτική αρχή ενεργήσαμε άμεσα για τη διευθέτηση των προβλημάτων λειτουργίας με στόχο τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ελαφιών και την αξιοποίηση του χώρου του Ελαφοκομείου.
Οι διαβεβαιώσεις που λάβαμε είναι πως τα ελάφια δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα σίτισης, αυτό όμως δεν απαλλάσσει κανέναν από τις ευθύνες για την ντροπιαστική κατάσταση του Ελαφοκομείου που είναι απόρροια εγκατάλειψης και αδιαφορίας πολλών μηνών, ακόμα και ετών», δήλωσε ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Θωμάς Κώστας μετά από την αυτοψία στο Δημοτικό Ελαφοκομείο».
Αντιδήμαρχος Γιώργος Πάττας: «Για τα αίτια γίνεται εισαγγελική έρευνα»
Από την πλευρά του ο αντιδήμαρχος Επικοινωνίας και Διοικητικών Υπηρεσιών Γιώργος Πάττας σε δηλώσεις που έκανε χτες για το θέμα ανέφερε τα εξής: «Οι πληροφορίες που έχω ως αντιδήμαρχος Επικοινωνίας είναι ότι έγινε μία καταγγελία σχετικά με το Ελαφοκομείο που βρίσκεται στο Ροδίνι, μία δομή του δήμου που δημιουργήθηκε για την προστασία των ελαφιών.
Αν δεν κάνω λάθος ιδρύθηκε το 1998 όταν απειλούνταν το ελάφι της Ρόδου με εξαφάνιση και δημιουργήθηκε γι΄αυτό τον σκοπό, να συντελέσει στο να διατηρηθεί το ελάφι και να γίνουν προσπάθειες για να αυξηθεί ο αριθμός του πληθυσμού που υπάρχει πάνω στο νησί μας.
Είδαμε κι εμείς τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο. Οι εικόνες αυτές δεν είναι ευχάριστες, ειδικά για το σύμβολο του νησιού της Ρόδου. Σήμερα, συνάδελφοι αντιδήμαρχοι βρέθηκαν στον χώρο για αυτοψία, και συγκεκριμένα πήγαν εκεί οι κ.κ. Κώστας, Μητσού και Θωμάτος ενώ απ’ όσο γνωρίζω έκαναν αυτοψία και αρμόδιοι από τη Δασική Υπηρεσία στη δομή, για να υπάρχει μία ολοκληρωμένη εικόνα για το τι ακριβώς έγινε και να αποδοθούν ευθύνες εκεί που πρέπει, ποιος έφταιγε, ποιος δεν μερίμνησε για την ταφή των ζώων όπως έπρεπε κ.λπ..
Απ’ όσο γνωρίζω όλα τα ελάφια ήταν αρσενικά και απ’ ό,τι λένε οι ειδικοί, ίσως αυτό να είναι από την περίοδο της αναπαραγωγής, κατά την οποία τα αρσενικά συγκρούονται για το ποιο θα επικρατήσει και θα είναι κυρίαρχο την εποχή του ζευγαρώματος. Μάλιστα, φτάνουν πολλές φορές σε χτυπήματα μέχρι θανάτου… το λέω βέβαια με κάθε επιφύλαξη, αλλά δεν μερίμνησαν αυτοί που έπρεπε ώστε να ταφούν και να μην μείνουν σε κοινή θέα στο Ελαφοκομείο. Για τα αίτια γίνεται εισαγγελική έρευνα, ώστε να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που πρέπει».
Μια φορά και ένα καιρό υπήρξε ένα γκρίζο και μουντό χωριό.. όπως γκρίζα και μουντά είναι πολλά χωριά και πόλεις στην Ελλάδα.
Όμως μια εμπνευσμένη και φωτεινή ημέρα, λίγο πριν το Πάσχα, η νεολαία του χωριού Φάνες στη Ρόδο, αποφάσισε να τα αλλάξει όλα. Πήρε χρώματα και πινέλα και ξεκίνησε να χρωματίζει τους τοίχους, τις μάντρες, τις αυλές, τα εγκαταλελειμμένα κτίρια καθώς και κάθε αδιάφορη και άχρωμη γωνιά που «ζητούσε» επίμονα να ξαναζωντανέψει και να ξεφύγει από το λήθαργο του χρόνου.
Μετά από αρκετές μέρες δουλειάς τα αποτελέσματα ήταν μοναδικά και άφησαν άφωνους επισκέπτες και κατοίκους. Σε 12 ημέρες χρωματίστηκαν 72 σπίτια. Το χωριό Φάνες, είχε μεταμορφωθεί σε μια έγχρωμη και παραμυθένια πολιτεία, σε ένα ζωντανό και αυθόρμητο πίνακα ζωγραφικής.
Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από μια ιδέα που είχε ο καλλιτέχνης και αρχιτέκτονας Λούκας Νικολίτσης και η οποία βρήκε πρόσφορο έδαφος ανάμεσα στους νέους του χωριού. Οι νέοι είναι το μοναδικό ίσως κομμάτι της κοινωνίας που μπορεί να πιστέψει σεπρωτότυπες ιδέες και να εργαστεί συλλογικά για αυτές, χωρίς μάλιστα να προσδοκά κάποιο άμεσο όφελος. Έτσι, χωρίς καμία οικονομική υποστήριξη ξεκίνησαν το εγχείρημα τους, συμπαρασύροντας ταχύτατα και χωρίς μεγάλη δυσκολία όλο το χωριό.
Τις ημέρες εκείνες, το χωριό βρισκόταν σε μια μοναδική δημιουργική αναστάτωση, καθώς όλοι οι κάτοικοι, από 5 έως 85 ετών, προσέφεραν και δημιουργούσαν με όποιο τρόπο μπορούσαν. Άλλοι ζωγράφιζαν και έβαφαν τους τοίχους, άλλοι ετοίμαζαν μεζέδες και κερνούσαν, άλλοι ετοίμαζαν παραδοσιακά κουλουράκια και φούρνιζαν ζυμωτό ψωμί.
Το μεγάλο όμως κέρδος του χωριού δεν σταμάτησε σε εκείνες οι δημιουργικές μέρες. Το εγχείρημα δεν ήταν μια απλή, εφήμερη εκδήλωση που αργά η γρήγορα θα ξεθώριαζε. Ο αντίκτυπος ήταν ριζικός και συνεχίζει ακόμα και σήμερα, αρκετούς μήνες μετά να επηρεάζει θετικά τη ζωή του χωριού. Η συμπεριφορά των ανθρώπων άλλαξε ενω τονώθηκε η αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία τους. Η εμπορική και τουριστική κίνηση αυξήθηκε και πολύ νέοι πλέον σκέφτονται να δημιουργήσουν τις δικές τους επιχειρήσεις, με προσανατολισμό όμως στην τέχνη, στο λαϊκό πολιτισμό (αγιογραφία, λαϊκές τέχνες), στην παράδοση (ξυλόφουρνοι και καφενεία), στο περιβάλλον. Επίσης, ξεκίνησαν να διοργανώνονται εικαστικά φεστιβάλ προσκαλώντας ανοιχτά καλλιτέχνες και δημιουργούς.
Το εγχείρημα πήρε μεγάλη δημοσιότητα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και έτσι οι κάτοικοι, κατάφερναν να μετατρέψουν μια ιδέα, που φαινόταν αρχικά «όνειρο θερινής νυκτός» σε ζωντανή πραγματικότητα.
Οι φωτογραφίες αλλά και οι περισσότερες πληροφορίες είναι από το μπλογκ: rokar-rokar.blogspot.com.
Πηγή: decobook.gr
======================
Έφυγε από τη ζωή ο καλλιτέχνης των Φανών, Λουκάς Νικολίτσης
Σε ηλικία 62 ετών έφυγε σήμερα από τη ζωή ο Λουκάς Νικολίτσης, ο οποίος επί σειρά ετών είχε προσφέρει τις καλλιτεχνικές του υπηρεσίες σε καταστήματα, επιχειρήσεις αλλά και στο χωριό του, τις Φάνες, δίνοντας ιδιαίτερο χρώμα σε όλες τις γειτονιές και τα σοκάκια του χωριού του.
Ο Λουκάς Νικολίτσης, από τα πρώτα στοιχεία που αναφέρουν φίλοι και συγγενείς του στο διαδίκτυο, υπέστη οξύ καρδιακό επεισόδιο την ώρα που έβγαινε από το σπίτι του στο χωριό Σορωνή όπου διέμενε.
Διακομίσθηκε στο νοσοκομείο της Ρόδου, αλλά παρά τις προσπάθειες που έγιναν δεν κατάφεραν να τον επαναφέρουν στη ζωή, βυθίζοντας σε βαρύ πένθος την οικογένειά του, φίλους και συγγενείς.
Έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 64 ετών ο πρώην δήμαρχος Ρόδου κ. Φώτης Χατζηδιάκος, μετά από σύντομη, σκληρή αλλά άνιση μάχη που έδωσε με τον καρκίνο.
Ο Φώτης Χατζηδιάκος γεννήθηκε στη Ρόδο, το έτος 1959 και καταγόταν από το χωριό Απόλλωνα. Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Δ.Π.Θ. (1981) και από το 1983 εργάστηκε ως Δικηγόρος Ρόδου, παρ’ Αρείω Πάγω. Επίσης, ήταν πτυχιούχος πολιτικών επιστημών του Α.Π.Θ (2001) και κάτοχος μεταπτυχιακών σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου (2008). Παντρεμένος με την κρητικής καταγωγής συμβολαιογράφο Ρόδου, Αγάπη Καλομοίρη, απέκτησαν ένα γιο, τον Στέργο.
Η ενασχόληση του Φώτη Χατζηδιάκου με τα κοινά ξεκίνησε το 1999 όπου και διετέλεσε Νομαρχιακός Σύμβουλος Δωδεκανήσου έως το 2002, ενώ για τα επόμενα πέντε χρόνια προήδρευσε του Νομαρχιακού Συμβουλίου. Την τριετία 2007-2010 ο κ. Χατζηδιάκος ήταν Αντινομάρχης Ανάπτυξης & Συγκοινωνιών, Πρωτογενούς Τομέα και συνέχισε ως αντιπεριφερειάρχης Δωδεκανήσου στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Το 2014, ο Φώτης Χατζηδιάκος εξελέγη Δήμαρχος Ρόδου, θέση που υπηρέτησε όντας παράλληλα και Πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων (ΠΕΔ) Νοτίου Αιγαίου. Από το 2019 μέχρι και σήμερα, ήταν δημοτικός σύμβουλος Ρόδου, ενώ στις βουλευτικές εκλογές του 2023, ο Φώτης Χατζηδιάκος συμμετείχε ως υποψήφιος βουλευτής Δωδεκανήσου με το ΠΑΣΟΚ.
Ιδιώτη τεχνικό σύμβουλο – ιατροδικαστή όρισε η οικογένεια του 39χρονου Γιώργου Χατζηνικόλα, του εθελοντή πυροσβέστη που κατέληξε αιφνιδίως στο νοσοκομείο της Ρόδου, όπου μεταφέρθηκε με σοβαρά προβλήματα αναπνευστικής ανεπάρκειας.
Σύμφωνα με τη Ροδιακή, σήμερα Παρασκευή πρόκειται να μεταβεί στο νησί ο τεχνικός σύμβουλος που προσέλαβε η οικογένεια του άτυχου εθελοντή πυροσβέστη, προκειμένου να συμμετάσχει στην ιατροδικαστική διαδικασία που θα δείξει τα ακριβή αίτια που του στέρησαν τη ζωή.
Με βάση την ίδια πηγή, η σημερινή διαδικασία δεν έδειξε ξεκάθαρα αποτελέσματα για την αιτία θανάτου του 39χρονου, και γι’ αυτό η οικογένεια αποφάσισε να προβεί σε περισσότερες εξετάσεις στην σορό του άτυχου εθελοντή πυροσβέστη.
Σημειώνεται, μάλιστα, πως αφού δεν έχει ολοκληρωθεί νεκροψία – νεκροτομή, η κηδεία του άτυχου πυροσβέστη αναβάλλεται μέχρι νεοτέρας.
Στην Εισαγγελία προσέφυγαν οι συγγενείς του 39χρονου
Από τη μεριά τους, όπως αναφέρει η Ροδιακή η σύζυγος, η αδερφή και τα παιδιά του αδικοχαμένου εθελοντή πυροσβέστη, προσέφυγαν στην εισαγγελία πρωτοδικών Ρόδου και στο αστυνομικό τμήμα της Αρχαγγέλου, ζητώντας επίσημες εξηγήσεις για τον θάνατο του συγγενούς τους.
Με το έγγραφο που κατέθεσαν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους, το οποίο κοινοποίησαν και στην Εισαγγελία Ρόδου, αιτούνται κατεπείγουσα διαδικασία ενημέρωσης από τη νεκροψία – νεκροτομή που γίνεται στο Νοσοκομείου της Ρόδου.
Υπενθυμίζεται πως ο 39χρονος συμμετείχε ενεργά στις επιχειρήσεις κατάσβεσης της φωτιάς που έκαιγε το νησί για 11 μέρες. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του νησιού με δύσπνοια και τάση για εμετό, με τους γιατρούς να τον διασωληνωνουν άμεσα λόγω της κρισιμότητας της κατάστασής του.
Παρ’ όλα αυτά, δεν άντεξε και παρά τις προσπάθειες τον γιατρών κατέληξε, ενώ παραμένει ασαφές αν ο θάνατός του οφείλεται στις ουσίες που εισέπνεε επί αρκετές μέρες στο πύρινο μέτωπο.
Η Ελλάδα θρηνεί έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες της. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών, έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Ήταν στο νοσοκομείο από τις αρχές Μαΐου.
Το έργο του έχει συνδεθεί με τον κινηματογράφο, μελοποίησε ποίηση, έγραψε μουσική κλασική και μουσική για μπαλέτο, συμμετείχε στον αγώνα κατά της δικτατορίας, ενώ έχει υπογράψει μερικά από τα σημαντικότερα άλμπουμ της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος γεννήθηκε το 1939 στο Ηράκλειο Κρήτης, ενώ πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ιεράπετρα, στο ωδείο της οποίας παίρνει τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί. Οι πρώτες του επιδράσεις προέρχονται από την τοπική μουσική με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα τους, από τη κλασική μουσική, καθώς και από τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου – και ιδιαίτερα της κοντινής Αιγύπτου.
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος γεννήθηκε το 1939 στο Ηράκλειο Κρήτης, ενώ πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ιεράπετρα, στο ωδείο της οποίας παίρνει τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί. Οι πρώτες του επιδράσεις προέρχονται από την τοπική μουσική με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα τους, από τη κλασική μουσική, καθώς και από τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου – και ιδιαίτερα της κοντινής Αιγύπτου.
Το 1956 συνεχίζει τις μουσικές σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή του βιολιού Joseph Bustidui. Την ίδια εποχή εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και το χορό. Το 1963 βραβεύεται για την μουσική του στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα μουσικά του έργα «Θησέας» (χορόδραμα), «Χιροσίμα» (σουίτα μπαλέτου) και τα «Τρία σκίτσα για χορό». Απ' τον Οκτώβριο του 1965 μέχρι τον Απρίλιο του 1984 έντυσε με μουσική όλα τα έργα τα οποία παρουσιάστηκαν απ' το Κουκλοθέατρο «Μπάρμπα Μυτούσης». Το Κουκλοθέατρο αυτό τερμάτισε οριστικά τη λειτουργία του στις 15 Απριλίου του 1984.
*
Η φυγή στο Λονδίνο
Με τη δικτατορία το 1967, ο Γιάννης Μαρκόπουλος αναχωρεί για το Λονδίνο, όπου εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις με την Αγγλίδα συνθέτρια Elisabeth Lutyens. Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα «Ήλιος ο πρώτος», σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη (που τιμάται με το βραβείο Νόμπελ το 1979), και τη μουσική για τη« Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη (για το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν). Παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική τελετή «Ιδού ο Νυμφίος», έργο που κρατά ανέκδοτο, εκτός ενός τμήματος, του περίφημου Ζάβαρα-κάτρα-νέμια, που αποτελεί ένα τα πιο διάσημα κομμάτια του.
Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα. Στο Λονδίνο συνθέτει ακόμα τους Χρησμούς, για συμφωνική ορχήστρα, και τους πρώτους Πυρρίχιους χορούς Α, Β, Γ, (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική για την Τρικυμία του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, σε σκηνοθεσία David Jones.
*
Το 1969 επιστρέφει στην Αθήνα για να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Δημιουργεί μια νέα κίνηση για την τέχνη και τη χρησιμότητά της και αναζητεί την βαθύτερη ενότητα του ανθρώπου με το φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.
Μια νέα μουσική πρόταση
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 καταθέτει μουσικά έργα που χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους ως νέα πρόταση και τομή για τη μέχρι τότε ελληνική μουσική πραγματικότητα· έργα με ενότητα της αισθητικής και της φιλοσοφικής άποψης του συνθέτη ως προς τις θεμελιακές αρχές τους, με το καθένα όμως από αυτά να είναι διαφορετικό.
Ιδρύει ένα νέο και ιδιόμορφο ορχηστικό σχήμα, καθιερώνοντας, με τις συνθέσεις του, την ουσία της μουσικής συμβίωσης και τους συσχετισμούς έκφρασης μεταξύ συμφωνικών και τοπικών οργάνων, μέσω του μελωδικού και ρυθμικού του ορίζοντα, των αρμονικών του δομών και των ηχοχρωμάτων της διάφανης ενορχήστρωσής του. Παράλληλα, προτείνει εμφατικά την «Επιστροφή στις Ρίζες», εννοώντας τον «σχεδιασμό του μέλλοντος, με ενδοσκόπηση, μελέτη και πλησίασμα των άφθαρτων πηγών της ζωντανής τέχνης του κόσμου και επιλεγμένες σύγχρονες πληροφορίες τέχνης». Η πρότασή του αυτή παίρνει τις διαστάσεις ενός κινήματος τέχνης.
*
Λίγο αργότερα ιδρύει την ορχήστρα Παλίντονος αρμονία, που αποτελείται από όργανα συμφωνικά και ελληνικά. Παρουσιάζει τα έργα του στο στούντιο Λήδρα και αργότερα στη μπουάτ «Κύτταρο», με νέους τραγουδιστές και μουσικούς. Διδάσκει τον τρόπο της ερμηνείας της μουσικής και των τραγουδιών του, στην αισθητική κατεύθυνση που πάντοτε επιζητούσε. Μαζί με τα θεατρικά στιγμιότυπα και τον εικαστικό διάκοσμο στήνει μια πολύτροπη μουσική παράσταση. Διανοούμενοι και φοιτητές γεμίζουν καθημερινά τους χώρους της δραστηριότητάς του, παρά τα εμπόδια της τότε εξουσίας.
Εμβληματικά τραγούδια
Δεν υπάρχει Έλληνας που να μη γνωρίζει τα τραγούδια του, όπως οι «Οχτροί», τα «Λόγια και τα χρόνια», τα «Χίλια μύρια κύματα», η «Λένγκω» (Ελλάδα), ο «Γίγαντας», «Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι», το «Καφενείον η Ελλάς», «Ο τόπος μας είναι κλειστός», τα «Παραπονεμένα λόγια», το «Μιλώ για τα παιδιά μου».
Πρόκειτια για τραγούδια που έγιναν σύμβολα και μύθοι, όπως και τα μουσικά του έργα «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», «Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους», «Ήλιος ο Πρώτος», «Χρονικό», «Ιθαγένεια», «Οροπέδιο», «Θητεία» και «Μετανάστες», μελοποιώντας Διονύσιο Σολωμό, Γιώργο Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Κ.Χ. Μύρη, Μιχάλη Κατσαρό, Μάνο Ελευθερίου, Γιώργο Σκούρτη, Πάνο Θεοδωρίδη αλλά και δικούς του.
*
Το 1976 συνθέτει τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά του BBC «Who pays the Ferryman?», και η επιτυχία του μουσικού θέματος παραμένει στην κορυφή του βρετανικού Hit-Parade για μήνες, ενώ κάνει τον συνθέτη διεθνώς γνωστό.
Στα επόμενα χρόνια η δημοφιλία αυτή εκφράζεται με πολλές μετακλήσεις για συναυλίες, και ο Μαρκόπουλος πραγματοποιεί αλλεπάλληλα ταξίδια ανά τον κόσμο. Επισκέπτεται διαδοχικά, δίνοντας συναυλίες με τα έργα του, τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Σικάγο, το Σαν Φρανσίσκο, το Τορόντο, το Μόντρεαλ, τη Στοκχόλμη, το Άμστερνταμ, τη Νάπολη, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Μόναχο, τη Φρανκφούρτη, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο καθώς και διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Αυστραλίας.
Μουσική για το θέατρο και το σινεμά
Στην καλλιτεχνική του παραγωγή σημαντική θέση έχει η μουσική του για το θέατρο και τον κινηματογράφο: μουσική για έργα του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη, του Μενάνδρου, του Σαίξπηρ, του Τσέχοφ, του Μπέκετ αλλά και σύγχρονων Ελλήνων δραματουργών, και για ταινίες του Κούνδουρου, του Ντασέν, του Κοσμάτου, του Μανουσάκη, του Σκαλενάκη, του Γρηγορίου και άλλων.
*
Τον Ιανουάριο του 1981 ενώνεται και στη ζωή με την τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Βασιλική Λαβίνα. Γεννιέται η κόρη τους Ελένη.
Ακολουθούν έργα μουσικής δωματίου, τέσσερα κουαρτέτα, δύο σονάτες, πέντε κομμάτια για βιολί και πιάνο. Από τα έργα ενόργανης μουσικής, το Κονσέρτο-Ραψωδία για λύρα και συμφωνική ορχήστρα, τα Μητρώα για ορχήστρα εγχόρδων, τη Συμφωνία της Ίασης, επίσης δύο ορατόρια και δύο κύκλους τραγουδιών. Το 1994 συνθέτει ένα από τα πιο σημαντικά του έργα, τη Λειτουργία του Ορφέα – για φωνή, χορωδία και ορχήστρα –, που απευθύνεται φιλοσοφικά στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση.
Ακολουθούν η «Ανα-γέννηση Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη», μουσικό ταξίδι σε 4 ενότητες, η όπερα «Ερωτόκριτος και Αρετή», τα «Σχήματα σε κίνηση», κονσέρτο για πιάνο εμπνευσμένο από τον Πυθαγόρα, τα «Ευήλια τοπία», φαντασία για σόλο φλάουτο, ο «Νόμος της Θαλπωρής», ορατόριο-μουσικό θέαμα για φωνές, χορωδία, ορχήστρα πνευστών, μπαλέτο και εικόνες, «16 Πυρρίχιοι χοροί 1980-2001», Τρίπτυχο για φλάουτο έγχορδα και άρπα (2007).
Την τελευταία του πνοή άφησε τη Δευτέρα ο βουλευτής Δωδεκανήσου του ΣΥΡΙΖΑ Νεκτάριος Σαντορινιός, μετά από γενναία μάχη με τον καρκίνο.
Έφυγε από τη ζωή το πρωί της Δευτέρας, στο νοσοκομείο της Ρόδου όπου νοσηλεύονταν τις τελευταίες εβδομάδες, ο βουλευτής Δωδεκανήσου του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός Νεκτάριος Σαντορινιός σε ηλικία 51 ετών.
Ο ΝεκτάριοςΣαντορινιόςέδωσε σκληρή αλλά άνιση μάχημε τον καρκίνο τα τελευταία δύο χρόνια αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί τους τελευταίους μήνες.
Το βιογραφικό του
Ο Νεκτάριος Σαντορινιός γεννήθηκε το 1972 στη Ρόδο και κατάγεται από τη Σύμη. Ήταν παντρεμένος με τη Ματίνα Χατζημάρκου και είναι πατέρας δύο παιδιών.
Σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο Ε.Μ.Π. και απέκτησε πολύχρονη εργασιακή εμπειρία, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα, κυρίως στις περιβαλλοντικές μελέτες και την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών. Από το 2000 Εργάστηκε στο Γραφείο Προγραμματισμού του Δήμου Ρόδου με κύρια καθήκοντα τις μελέτες έργων/δράσεων και τις προτάσεις ένταξης δράσεων σε Ευρωπαϊκά (Β’ ΚΠΣ, Γ’ ΚΠΣ, ΕΣΠΑ, Interreg, URBAN κ.α.) και Εθνικά (Θησέας, ΕΠΤΑ, Πράσινο Ταμείο κλπ.) συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα.
Διετέλεσε Αντιπρόεδρος και Γραμματέας του Δ.Σ. της Ένωσης Μηχανικών Δημοσίων Υπαλλήλων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών Δωδεκανήσου και είναι μέλος της αντιπροσωπείας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας της ΕΜΔΥΔΑΣ. Από τα μαθητικά του χρόνια δραστηριοποιήθηκε ως ενεργός πολίτης στην Αριστερά, κατόπιν μέλος του ΣΥΝ ενώ από το 2008 ως και το 2014 ήταν Συντονιστής της Νομαρχιακής Επιτροπής τουΣΥΡΙΖΑ Νότιας Δωδεκανήσου.
Διετέλεσε Περιφερειακός Σύμβουλος Νοτίου Αιγαίου (2012-2014) με την παράταξη «Πολίτες Κόντρα στον Καιρό» και μέλος της Οικονομικής Επιτροπής της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου (2013-2014).
Τον Ιανουάριο του 2015 εκλέγεται Βουλευτής Δωδεκανήσου του ΣΥΡΙΖΑ, θέση στην οποία επανεκλέγεται τον Σεπτέμβριο του 2015.
Κατά την πρώτη του θητεία ως βουλευτής διετέλεσε:
Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Έρευνας και Τεχνολογίας της Βουλής.
Γραμματέας της Εξεταστικής Επιτροπής για την Υπαγωγή της Χώρας στα Μνημόνια.
Μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής.
Μέλος της Μόνιμης Επιτροπής Περιφερειών.
Συντονιστής του τομέα Έρευνας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.
Μέλος της Κοινοβουλευτικής Διάσκεψης του ΝΑΤΟ.
Από τον Σεπτέμβρη του 2015 και μέχρι την ανάληψη της θέσης τού Υφυπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, διετέλεσε:
Μέλος της Εξεταστικής Επιτροπής για τα Δάνεια των Κομμάτων και ΜΜΕ.
Συντονιστής του τομέα Ανάπτυξης, Τουρισμού και ΕΣΠΑ της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.
Εξελέγη εκ νέου Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Έρευνας και Τεχνολογίας της Βουλής.
Μέλος της Μόνιμης Επιτροπής Περιφερειών, της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών και της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής.
Μέλος της Κοινοβουλευτικής Διάσκεψης του ΝΑΤΟ.
Πρόεδρος της Ομάδας Κοινοβουλευτικής Φιλίας με την Ιορδανία.
Επίσης, έχει διατελέσει Περιφερειακός Σύμβουλος Νοτίου Αιγαίου με την παράταξη «Πολίτες Κόντρα στον Καιρό» (2012-2014) και μέλος της Οικονομικής Επιτροπής της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΣΥΝ Ν. Δωδεκανήσου από το 2010-2013, Συντονιστής Νομαρχιακής Επιτροπής Νότιας Δωδεκανήσου του ΣΥΡΙΖΑ από το 2008 έως και το Δεκέμβριο 2014, Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 έως και σήμερα.
Σε μία από τις τελευταίες αναρτήσεις του στο facebook είχε δηλώσει ότι παρά τη δύσκολη μάχη που έδινε θα στήριζε την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές.
Η ομιλία του Νεκτάριου Σαντορινιού στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ στις 15 Απριλίου του 2022
Σε ηλικία 83 ετών, έφυγε σήμερα 10/01/23 από της ζωή, ο τέως βασιλιάς της Ελλάδας, Κωνσταντίνος Β’ Γκλύξμπουργκ, μετά από σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε τις τελευταίες εβδομάδες. Ο τέως βασιλιάς νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες στην εντατική ιδιωτικού θεραπευτηρίου των Αθηνών.
Γεννημένος στις 2 Ιουνίου του 1940 στην Αθήνα, ο Κωνσταντίνος Γκλύξμπουργκ, ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ελλάδας στις 6 Μαρτίου του 1964, σε ηλικία 24 ετών διαδεχόμενος τον πατέρα του, Παύλο Α΄ μετά τον θάνατό του την ίδια ημέρα.
Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς παντρεύτηκε την τότε πριγκίπισσα της Δανίας, Άννα Μαρία με την οποία απέκτησε τρείς γιούς και δύο κόρες.
Ήταν γιος του βασιλιά Παύλου Α’, του οίκου των Γκλύξμπουργκ και της βασίλισσας Φρειδερίκης-Λουίζας του Αννοβέρου, αδελφός της μετέπειτα (και πρώην πλέον) βασίλισσας της Ισπανίας Σοφίας και της πριγκίπισσας Ειρήνης.
Το 1941, η οικογένειά του διέφυγε στην Κρήτη και μετά στην Αίγυπτο. Στη διάρκεια του πολέμου έζησαν για μεγάλα διαστήματα στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής.
Το 1946, μετά την απελευθέρωση η βασιλική οικογένεια επέστρεψε στη χώρα.
Την 1η Απριλίου 1947, ο πατέρας του ανέλαβε το βασιλικό αξίωμα, ύστερα από το θάνατο του Γεωργίου Β’, και ο ίδιος ανακηρύχτηκε διάδοχος του θρόνου. Τα πρώτα του γράμματα έμαθε στο δημοτικό σχολείο που λειτούργησε μέσα στα ανάκτορα Ψυχικού. Τις γυμνασιακές του σπουδές έκανε στο εθνικό εκπαιδευτήριο Αναβρύτων και συνέχισε στη Σχολή Ευελπίδων.
Στις 28 Ιουνίου του 1958, ανακηρύχτηκε αξιωματικός και στα τρία όπλα. Ασχολήθηκε ενεργά με τον προσκοπισμό και το 1959, ανακηρύχτηκε αρχιπρόσκοπος. Το 1960, αναδείχτηκε χρυσός ολυμπιονίκης στη Ρώμη, στο αγώνισμα της ιστιοπλοϊας.
Στις 6 Μαρτίου 1964, την επομένη του θανάτου του πατέρα του ανακηρύχτηκε βασιλιάς σε ηλικία 24 ετών. Στις 18 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Αννα Μαρία της Δανίας, τριτότοκη κόρη του βασιλιά της Δανίας Φρειδερίκου Θ’. Από το γάμο του απέκτησε πέντε παιδιά: την Αλεξία, τον Παύλο, τον Νικόλαο τη Θεοδώρα και τον Φίλιππο.
Στις 15 Ιουλίου του 1965, προκάλεσε την πτώση της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, αμφισβητώντας το δικαίωμα του πρωθυπουργού να αναλάβει προσωπικά το υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Στη συνέχεια διόρισε τις βραχύβιες κυβερνήσεις Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα (15 Ιουλίου) και Ηλία Τσιριμώκου (20 Αυγούστου), οι οποίες δεν συγκέντρωσαν ψήφο εμπιστοσύνης. Στις 17 Σεπτεμβρίου διόρισε νέα κυβέρνηση υπό το Στέφανο Στεφανόπουλο, η οποία διατηρήθηκε στην εξουσία επί 15 περίπου μήνες.
Στις 22 Δεκεμβρίου 1966, διόρισε την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου η οποία έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και στις 3 Απριλίου 1967, διόρισε πρωθυπουργό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο με σκοπό τη διεξαγωγή εκλογών. Λίγες ημέρες αργότερα, παρότι αντίθετος με την ομάδα των πραξικοπηματιών που κατέλαβαν την εξουσία την 21η Απριλίου, υπέδειξε για τη θέση του πρωθυπουργού τον Κωνσταντίνο Κόλλια και προσυπέγραψε το διορισμό της υπό αυτόν κυβέρνησης.
Στις 13 Δεκεμβρίου οργάνωσε αντιδικτατορική κίνηση που απέτυχε. Κατέφυγε με την οικογένειά του στη Ρώμη και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο.
Την 1η Ιουνίου 1973, το δικτατορικό καθεστώς ανακοίνωσε την κατάλυση της βασιλείας και στις 29 Ιουλίου έκανε “δημοψήφισμα” για να κατοχυρώσει την απόφασή του αυτή.
Το 1974, ύστερα από την πτώση των συνταγματαρχών και την αποκατάσταση της δημοκρατίας, έγινε το δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου για το πολιτειακό, με το οποίο ο Κωνσταντίνος Β’ κηρύχτηκε οριστικά έκπτωτος, με ποσοστό ψήφων 69,18 % υπέρ της προεδρευομένης Δημοκρατίας.
Μετά την έκπτωσή του, διεκδίκησε ακίνητη περιουσία (Κτήμα και ανάκτορα Τατοίου, κτήμα και ανάκτορο Μon Repos Κερκύρας και δασόκτημα Πολυδενδρίου Λαρίσης) και προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Τελικά η απόφαση που εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2002, του επιδίκασε αποζημίωση 13,7 εκατ. ευρώ.
Την Τετάρτη η διυπουργική για το τελετουργικό της κηδείας
Σήμερα Τετάρτη το πρωί αναμένεται να πραγματοποιηθεί διυπουργική σύσκεψη προκειμένου να αποφασιστεί το τελετουργικό της κηδείας του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου.
Ο τέως Βασιλιάς Κωνσταντίνος πέθανε από πολυοργανική ανεπάρκεια σε ηλικία 83 ετών το βράδυ της Τρίτης.
Η ταφή του θα γίνει στο Τατόι, στους βασιλικούς τάφους, σύμφωνα με πληροφορίες.