Αν...

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Σύμη: Το Επίγραμμα μνήμης της 8ης Μαΐου 1945, του Φώτη Βαρέλη

Επίγραμμα σκαλισμένο σε  ανάγλυφη τριήρη σε βράχο της Σύμης της 8 Μαΐου 1945. 

Γι' αυτό ο ίδιος ο ποιητής γράφει:


Κάποτε, πριν 50 χρόνια πάνω κάτω, ζητήθηκε από ειδική επιτροπή, δια πανελλήνιου διαγωνισμού, ένα επίγραμμα μνήμης της 8ης Μαΐου 1945. Ήταν η ημέρα που η Σύμη είχε την τιμή να φιλοξενήσει την τελετή υπογραφής που θα σφράγιζε πια οριστικά την ελευθερία μας.

Αποφάσισα να δηλώσω συμμετοχή. Είχα φαντασθεί την Σύμη να ξυπνάει εκείνο το πρωί σαν απ' όνειρο και με το ξύπνημα να διαλαλεί στα Δωδεκάνησα:

Απόψε κρυφομίλησε η Λευτεριά με μένα.
Πάψετε Δωδεκάνησα νάστε συλλογισμένα.


Έτσι ακριβώς, όπως το βλέπετε, σε μορφή μάλιστα δίστιχου δικού μας το 'γραψα και το 'στειλα. Ήταν διαλάλημα μεγάλης προσδοκίας που θα πραγματοποιούνταν οπωσδήποτε. Η Σύμη ήταν βέβαιη πια γι' αυτό, γιατί της το 'πε κρυφά η ίδια η Λευτεριά αυτή την νύχτα που ξημέρωσε.


Από το fotisvarelis.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

30 κορυφαίες παροιμίες με το όνομα Γιάννης!

Σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει

Γιάννη είχα,Γιάννη έχω κι αν ποτέ μου θα χηρέψω, πάλι Γιάννη θα γυρέψω

Τι κάνεις Γιάννη; κουκιά σπέρνω

Ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τόνε βγάλαμε

Αν είχαν οι Γιάννηδες γνώση, θα μας δάνειζαν καμπόση

Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι να γειάνει Να σε κάψω Γιάννη, να σʼ αλείψω λάδι

Κόψε κέδρο, φτιάξε Αντώνη και από πλάτανο Θανάση, εάν πεις και για το Γιάννη, όποιο ξύλο να ʽναι κάνει

Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί , πότε ο κώλος του πονεί

Τα καλά του Γιάννη θέμε και το Γιάννη δεν τον θέμε

Σαράντα πέντε Γιάννηδες ενός κοκκόρου γνώση

Γιάννης κερνάει , Γιάννης πίνει

Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη

Όχι Γιάννης … Γιαννάκης

Γιάννης πήγε, Γιάννης ήρθε Τρέξε Γιάννη γύρευε και Νικολό καρτέρει

Άμα ακούς Μαρία – Γιάννη, βάλε ψάρια στο τηγάνι

Άλλη καμιά δε γέννησε μόνο η Μαριώ το Γιάννη

Γιάννης και του Θεού η χάρη

Κάνε Γιάννο μ’ τη δουλειά σου, κι ύστερα και πάλι θειά σου

Όπου γάμος και τραπέζι και ο Γιαννάκης εις τη μέση

Κατά το μαστρο-Γιάννη και τα κοπέλια του

Όλη μέρα καλογιάννη και το βράδυ κακογιάννη

Πιάσ’ το Γιάννη τον άπιαστο

Ο Γιάννης ο σπανός μας λείπει

Όλοι μιλούν για τ’ άρματα και ο Γιάννης για την πίτα

Σέρνει ο Γιάννης το Γιαννάκη, κι η Γιαννάκαινα το Γιάννη

Ίσα Γιάννης ίσα Χασάνης

Γύρευ’ αγά μου τη δουλειά σου κι ο Γιάννης δεν είναι για χαράτζι

Όξω Γιάννης μέσα Σουλεϊμάνης

Ο Γιάννης καβάλα στ’ άλογο και τ’ άλογο αραδούσε


olympia.gr - Jan 07, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης - Του Βαγγέλη Παυλίδη

3 Ιανουαρίου 1911, μια μέρα σαν και σήμερα, πεθαίνει στην Σκιάθο “ο άγιος των ελληνικών γραμμάτων”, “η κορυφή των κορυφών” κατά τον Κ. Π. Καβάφη, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.
Πολύ γνωστό νομίζω το παρακάτω. Καλό όμως να θυμώμαστε και να συνειδητοποιούμε το αν και πόσο έχουμε αλλάξει τα τελευταία εκατόν πενήντα περίπου χρόνια.

“Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης. Αλλά τις έβαλεν εις πράξιν την συμβουλήν του θειοτάτου αρχαίου ποιητού; Εκ της παρούσης ημών γενεάς τις ημύνθη περί πάτρης; Ημύνθησαν περί πάτρης οι άστοργοι πολιτικοί, οι εκ περιτροπής μητρυιοί του ταλαιπώρου ωρφανισμένου γένους, του στειρεύοντος πριν, και ητεκνωμένου δεινώς σήμερον; Αμυνα περί πάτρης δεν είναι αι σπασμωδικαί, κακομελέτητοι και κακοσύντακτοι πολιτικαί και επιστρατείαι, ουδέ τα σκωριασμένης επιδεικτικότητος θωρηκτά. Αμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή των νέων, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος και η πρόληψις της χρεοκοπίας.
Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνώσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.”

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης


pavlidiscartoons.com - Jan 3, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

Ενα επίκαιρο κείμενο του Α. Λασκαράτου που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1811

"Εγώ δεν ημπορώ, εν συνειδήσει, να ναναρίσω την κοινωνία μας με το ναρκωτικό νανάρισμα των λαοπλάνων. Ούτε μήτε να σιωπήσω τα ολέθρια αποτελέσματα μιας τέτοιας σατανικής κερδοσκοπίας. Εγώ εξεναντίας ξεσκεπάζω τα ελαττώματά της με θάρρος και με εξουσίαν. Με όλην εκείνην την εξουσίαν οπού μου δίνει η Αλήθεια".

Α. Λασκαράτος - "Μυστήρια της Κεφαλονιάς"

Σαν σήμερα στις 1/5/1811 γεννήθηκε ένας ο αξιόλογος Κεφαλονίτης σατιρικός ποιητής Ανδρέας Λασκαράτος. Ο ίδιος με αριστοκρατική καταγωγή και συντηρητικές για την εποχή του απόψεις, υπερασπίστηκε με σθένος τις αντιλήψεις του υπομένοντας διωγμούς, φυλακές και εξορίες καθώς και αφορισμούς από την επικρατούσα –παντοδύναμη τότε- θρησκεία.

Ο Α. Λασκαράτος δεν ήταν άθεος όπως λανθασμένα πιστεύουν πολλοί. Κι’ αυτό μας το λέει ο ίδιος στο βιβλίο του, που ήταν αιτία για τον αφορισμό του «Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς»: «Η ψυχή μας λοιπόν είναι συνθεμένη από δύναμες ανθρώπινης φύσεως και δύναμες μιας άλλης ανώτερης φύσης. Η πρώτες μας συγγενέβουνε με τον κόσμο. Οι δεύτερες με τη Θεότητα».

Ο χλευασμός και η απέχθεια με την οποία αντιμετώπιζε τον κλήρο είχε να κάνει με την αντίληψη του ότι η θεότητα είναι κάτι τόσο υψηλό και μεγαλειώδες, που δεν μπορούσε να γίνει κατανοητή από τον άνθρωπο, θεωρώντας ότι η χριστιανική διδασκαλία απαξιώνει και εξευτελίζει αυτό που ο ίδιος πίστευε.

Βιογραφικά στοιχεία για τον Α. Λασκαράτο μπορεί να συναντήσει κάποιος αρκετά στο διαδίκτυο.

Παραθέτουμε ένα κείμενο του, που το θεωρούμε εξαιρετικά επίκαιρο.

Δύστυχε λαέ! Οι κατεργαραίοι σ’ εμεθήσανε καθώς μεθούν τα μελίσια και τα βάνουνε στο καλάθι…
Σ’ εμεθήσανε και σ’ εκάμανε να πιστέψης πώς κάτι είσαι! Δύστυχε λαέ! ξέρεις τι είσαι! Εκείνο που είναι όλοι οι λαοί, εκείνο που εσταθήκανε οι λαοί πάντα, είσαι, θέλεις δε θέλεις, το κλοτσοσκούφι εκεινώνε που τους βαστά η ψυχή τους να σε παίζουνε. Μπορεί να μη σ’ αρέση τούτη η αλήθεια, μα δέξου τη γιατί είναι αλήθεια. Είναι πρικία μα κάνει καλό. Εσύ έχεις παράπονα εναντίον εις εκείνους οπού έως τώρα σ’ εδιοικήσανε και τώρα εβγήκανε άλλοι οι οποίοι λέγονται φίλοι σου, και σου ζητούνε να σε διοικήσουν εκείνοι, και συ κατά το συνηθισμένο, γιατί έτσι οι λαοί κάνουνε πάντα, έτρεξες εις εδαύτους και τους ακολούθησες…

Μα ξέρεις πώς πιάνουνε τους ελέφαντας; Πηένουνε δώδεκα στο κυνήγι, οι έξι ντυμένοι μαύρα, και οι έξι άσπρα, όντες ο ελέφαντας πέσει στο λάκκο το διορισμένονε τότες τρέχουνε οι έξι οι μαυροφόροι, και με ξύλα μεγάλα τόνε ραβδίζουνε. Αφού τόνε ραβδίσουνε καλά-καλά, τότες βγαίνουνε οι ασπροφόροι, οι οποίοι καμόνουνται να διόχνουνε τους μαυροφορεμένους, χαϊδέβουνε τον ελέφαντα, του βάνουνε στο στόμα ζαχαροκούλουρα, και τότε βοηθούνε να έβγη από το λάκκο.

Ο ελέφαντας τότες ακολουθάει μ’ ευγνωμοσύνη εκείνους όπου νομίζει ελευθεροτάδες του, κ’ ετούτοι τόνε φέρνουνε και τότε τόνε πουλούνε. Ακουσες τώρα, λαέ, πως οι άνθρωποι πιάνουνε τα θηρία;

Ιδες, ή δεν ίδες σε τούτην τη διήγηση την εικόνα σου;

Ανδρέας Λασκαράτος – «Λαός και λαοπλάνοι»

Υ.Γ: Είναι γνωστό πως αντέδρασε ο Ανδρέας Λασκαράτος όταν τον αφόρισε ο μητροπολίτης Σπυρίδωνας Κοντομίχαλος, στην αγγλοκρατούμενη τότε Κεφαλονιά  λόγω του βιβλίου του «Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς».

Στις 2 Μάρτη 1856, -σύμφωνα με τον θρύλο- είχε πάει ένας παπάς στον συγγραφέα να του ανακοινώσει την απόφαση του δεσπότη.
-Και τι σημαίνει ο αφορισμός; ρώτησε κάνοντας τον ανήξερο ο Λασκαράτος
-Το κόκαλα σου δεν πρόκειται να λιώσουν ποτέ, απαντάει ο παπάς.
Μισό του λέει ο Λασκαράτος. Μπαίνει στο σπίτι του και επιστρέψει με ένα κουτί με δυο ζευγάρια παπούτσια των παιδιών του. Θα ήμουν ευγνώμων, λέει, απευθυνόμενος στον παπά, αν μου τα αφόριζε κι αυτά ο δεσπότης και δεν λιώνουν οι σόλες τους  και υποβάλλομαι σε έξοδα.


tsak-giorgis.blogspot.gr  - May 01, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ελλάδα μέσα από 16 ιστορικές ρήσεις

Μερικά από τα πιο διεισδυτικά, περιεκτικά και εντυπωσιακά λόγια που είπαν για την Ελλάδα, διάσημοι διανοητές διαμέσου της Ιστορίας.

Προσωπικότητες προερχόμενες από κάθε χώρο και κάθε εποχή αποκαλύπτουν απόψεις και αλήθειες που διαφάνηκαν σε στιγμές αισιοδοξίας, απόγνωσης, κυνισμού, βεβαιότητας, σκωπτικής ή χιουμοριστικής διάθεσης, δίνοντας το απόσταγμα της ψυχής τους συμπυκνωμένο σε λίγες λέξεις.

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Συνεχώς ξεψυχά». Δημήτρης Χορν

«Τι άνθρωποι αυτοί οι Έλληνες! Δεν υπάρχουν ερωτήματα που δε θέτουν και ελάχιστα υπάρχουν στα οποία δεν έχουν απαντήσει. Κι όταν δεν έχουν τίποτε άλλο να πουν, μιλούν για την ομιλία, αν δεν έχουν τίποτε άλλο να σκεφτούν, σκέφτονται για τη σκέψη». Ρος Λέκι, Αννίβας ο Καρχηδόνιος  

«Είμαστε συγκεντρωμένοι γύρω από τη Μεσόγειο, όπως τα βατράχια γύρω από ένα βάλτο». Πλάτων

«Ο πλούτος και η δύναμη των Ελλήνων βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν και στην εποχή του Οδυσσέα: στη θάλασσα». Ζακ Λακαριέρ, Γάλλος ελληνιστής

«Η Δύση, ακολουθώντας την παράδοση της λογικής και της έρευνας, ορμάει να κατακτήσει τον κόσμο· κι η Ανατολή, σπρωγμένη από τρομακτικές υποσυνείδητες δυνάμεις, χιμάει κι αυτή να κατακτήσει τον κόσμο· κι η Ελλάδα, ανάμεσά τους, γεωγραφικό και ψυχικό σταυροδρόμι του κόσμου …». Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

«Η Ελλάδα είναι το αιώνιο κόσκινο μέσα από το οποίο οι επιθέσεις της Ανατολής στη Δύση και της Δύσης στην Ανατολή, πρέπει να περάσουν και να αποθέσουν αμέσως τα κατακάθια τους». Ρόρπερτ Κάπλαν, Φαντάσματα των Βαλκανίων

«Το πιο αρχαιολογικό ερείπιο της Ελλάδας είναι ο ελληνικός λαός». Ε. Άμποτ

«Πολιτισμός των Ελλήνων. Καμιά λατρεία της δύναμης. Το χρονικό ήταν μονάχα μια γέφυρα. Στις ψυχικές καταστάσεις δεν ζητούσαν την ένταση, αλλά την καθαρότητα». Σιμόν Βάιλ

«Η Ελλάδα δημιουργήθηκε πάνω στο ιδεολόγημα ότι η μόνη αξία των σημερινών Ελλήνων είναι η καταγωγή τους απ’ τους αρχαίους -για μένα αυτή είναι η πραγματική ελληνική τραγωδία». Μάικλ Χέρτσφελντ, ανθρωπολόγος

«Όποιος λαός κι αν καταγόταν απ’ τους αρχαίους Έλληνες, θα ήταν αυτόματα δυστυχισμένος. Εκτός αν μπορούσε να τους ξεχάσει ή να τους ξεπεράσει». Νίκος Δήμου, Η Δυστυχία του να Είσαι Έλληνας

«Τελικά τι είμαστε; Οι Ευρωπαίοι της Ανατολής ή οι ανατολίτες της Ευρώπης; Οι ανεπτυγμένοι του νότου ή οι υποανάπτυκτοι του βορρά; Οι (κατ’ ευθείαν) απόγονοι των Αχαιών ή η πανσπερμία της Βαβυλωνίας;» Νίκος Δήμου, Η Δυστυχία του να Είσαι Έλληνας

 «Δεν μπορείς με μια αερογέφυρα 25 αιώνων να συνδέσεις τους σημερινούς ‘Έλληνες με το αρχαίο παρελθόν». Χρηστός Γιανναράς

«Η Ελλάδα είναι μια χώρα που χρωστάει σε μεγάλο βαθμό την ανεξαρτησία της στην επιθυμία του ευρωπαϊκού ρομαντισμού ν’ αναβιώσει την κλασική αρχαιότητα». Γιώργος Πρεβελάκης, γεωπολιτικός

 «Οι Έλληνες είναι ο μόνος λαός των Βαλκανίων που δεν απελευθέρωσε την κοιτίδα του γένους, την Κωνσταντινούπολη. Κάνουμε ένα πήδημα στην αρχαιότητα, προς τον Περικλή, και μένουμε με όλον αυτό τον ψυχαναλυτικό τραυματισμό, παραλείποντας το Βυζάντιο». Ελένη Αρβελέρ, Βυζαντινολόγος

«Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μία ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσο την ξαναφτιάχνεις». Οδυσσέας Ελύτης, Ο Μικρός Ναυτίλος

«Δεν είμαι Αθηναίος, ούτε Έλληνας  πολίτης, αλλά πολίτης του κόσμου». Σωκράτη, από τα Ηθικά του Πλούταρχου

«Όπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει». Γεώργιος Σεφέρης, Νομπελίστας ποιητής

Από το βιβλίο «999 μαργαριτάρια της ανθρώπινης σκέψης»


Αντικλείδι  / tvxs.gr - Mar 17, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Στον πόλεμο, επιλέγεις εσύ πότε θα δώσεις τη μάχη. Άρθρο του Σ. Κούλογλου

Για όσους είχαν ακόμη αμφιβολίες, η τελευταία συνέντευξη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι εξόχως αποκαλυπτική. 

Γιατί ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών παραδέχεται πλέον ευθέως τρία πολύ σημαντικά πράγματα: 

- Ότι βρίσκεται πίσω και από την τελευταία σύγκρουση με την κυβέρνηση: «ρωτήσαμε (δηλαδή εμείς οι Γερμανοί) την Κομισιόν, το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και τον ESM και μας είπαν ότι οι αποφάσεις για το έκτακτο επίδομα στους συνταξιούχους δεν συνάδουν με τις υποχρεώσεις της Ελλάδας». Δεν είναι αλήθεια ότι η Κομισιόν ή η ΕΚΤ έχουν αυτή τη θέση, για την ακρίβεια o κομισάριος Μοσκοβισί έχει ακριβώς την αντίθετη, αλλά σημασία εδώ έχει το «ρωτήσαμε». Κινήσαμε δηλαδή τη διαδικασία.

- Επαναλαμβάνει για μια ακόμη φορά ότι οι συντάξεις σε άλλες χώρες της ευρωζώνης «είναι ΠΟΛΥ ΠΙΟ χαμηλά από ότι σε χώρες που λαμβάνουν βοήθεια». Πρέπει δηλαδή οι συντάξεις στην Ελλάδα να φτάσουν στα επίπεδα (300 ευρώ και αν) της Σλοβακίας και της Λιθουανίας, τις οποίες αναφέρει. Στο σημείο αυτό, η ταύτιση με τις επιδιώξεις του ΔΝΤ είναι πλήρης και δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη για την ανίερη συμμαχία τους στις διαπραγματεύσεις για την δεύτερη αξιολόγηση.

- Τρίτο και πολύ σημαντικό δεν βλέπει καθόλου ότι η επιδεινούμενη κρίση στην Ευρώπη θα έπρεπε να οδηγήσει στο κλείσιμο των ανοιχτών μετώπων, όπως το ελληνικό. Αντίθετα, τις εκλογές τον ερχόμενο χρόνο, (υποχώρηση Σοσιαλιστών σε Γαλλία και Ιταλία, άνοδος ακροδεξιάς) τις βλέπει ως «ευκαιρίες» για «βαθιές» «θεσμικές αλλαγές στην Ευρώπη». Οι αλλαγές αυτές είναι ο περιορισμός των εξουσιών της Κομισιόν και ενδεχομένως αλλαγές στην ευρωζώνη.

Ο φον Σόιμπλε είναι δηλαδή είναι ο μόνος που έχει σχέδιο για την Ευρώπη και δεν το κρύβει. Σε μια εποχή που η καιροσκόπος Μέρκελ αποδυναμώνεται συνεχώς λόγω προσφυγικού και τρομοκρατικών επιθέσεων, ο ισχυρός και εσωκομματικά  υπουργός της μετατρέπεται στον αρχιτέκτονα της νέας γερμανικής Ευρώπης.

Στην ίδια συνέντευξη, επαναφέρει εμμέσως το grexit, τονίζοντας ότι χωρίς τα νέα δάνεια «οι Έλληνες θα υπέφεραν πολύ περισσότερο». Ο Γερμανός υπουργός  θεωρεί ότι για το χρέος οι Έλληνες πολίτες πρέπει να τιμωρηθούν για να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και ότι αυτή η τιμωρία δεν ήταν μέχρι τώρα τόσο αυστηρή.

Ο πρωθυπουργός απάντησε έμμεσα σε αυτούς που δεν είναι καλά στη ψυχή τους. Αλλά το πρόβλημα με όλα αυτά είναι ότι ο Σόιμπλε είναι κυρίαρχος στο eurogroup, που εξωθεσμικώς  αποφασίζει για τις τύχες των λαών της ευρωζώνης.

Στο πολύ ταραγμένο 2017 που μπαίνουμε, την Ελλάδα θα συνέφερε να κλείσει η αξιολόγηση το συντομότερο δυνατό. Αλλά παρά τις συνεχείς συμβιβαστικές προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης και την ανοιχτή πλέον υποστήριξη από Γαλλία, Κομισιόν και δε συμμαζεύεται, χωρίς γερμανική συναίνεση αυτό είναι πολύ δύσκολο. Γιατί ο Βόλφγκανγκ θέλει να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως αφορμή για τις αλλαγές του. 

Στην «καλύτερη» περίπτωση φέρνοντας στην εξουσία στην Αθήνα τους YesMen ώστε να κάνουν τη χώρα Λιθουανία. Στη «χειρότερη», χρησιμοποιώντας το αδιέξοδο που ο ίδιος έχει δημιουργήσει, για να αλλάξει την ευρωζώνη καθώς στο σημερινό σύστημα, όπως διαπιστώνει, «υπάρχει κάποια κόπωση».

Ο Σόιμπλε θα καθυστερήσει τις διαπραγματεύσεις για την δεύτερη αξιολόγηση, ώστε να προκαλέσει πολιτικό πρόβλημα, και ίσως αργότερα οικονομική ασφυξία, σε μια κυβέρνηση που φθείρεται λόγω των μέτρων που έχει αναγκαστεί να λάβει, χώρια η περικοπή του ΕΚΑΣ και οι φορολογίες που έρχονται. Και αργότερα θα ανατρέψει την κυβέρνηση μέσα από εκλογές.

Κανονικά οι τελευταίες δεν συμφέρουν τη χώρα. Αντίθετα η δημοσιοποίηση των σχεδίων Σόιμπλε θα έπρεπε να προκαλέσει εθνική συσπείρωση στην Αθήνα για την απόκρουση τους. Αλλά, διψασμένη για εξουσία, η αξιωματική αντιπολίτευση ζητάει επίσης εκλογές. 

Σωστά ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει ότι δεν θέλει να παραδώσει την εξουσία στην σοιμπλεκρατία και προσπαθεί να κλείσει την αξιολόγηση. Ποιο είναι όμως το εναλλακτικό σχέδιο αν αυτό το τελευταίο δεν είναι δυνατό;

Αν ξέρεις ότι ο αντίπαλος θα σου κηρύξει ανοιχτό πόλεμο, επιλέγεις εσύ πότε θα δώσεις τη μάχη. Για να έχεις τις μικρότερες απώλειες.


Στέλιος Κούλογλου
Tvxs - Dec 22, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Στέλιος Κούλογλου: Όχι στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, παλιά ή νέα

Η συζήτηση για τις  δημόσιες υπηρεσίες και την ελληνική περίπτωση είναι σημαντική και πολύ επίκαιρη. Γιατί η Ελλάδα, από το ξέσπασμα της κρίσης μέχρι και σήμερα, δέχεται τεράστιες πιέσεις για να πουλήσει φθηνά “τα ασημικά του σπιτιού”. (*)

Η εκποίηση εθνικής περιουσίας αποτελεί μια από τις πιο παράλογες όψεις των «σχεδίων διάσωσης» που από το 2010 επιβάλλονται από την τρόικα , ρίχνοντας την ελληνική οικονομία σε ύφεση για 7 χρόνια. Η απαίτηση από ένα χρεοκοπημένο κράτος να ιδιωτικοποιήσει τις εταιρείες του, ισοδυναμεί πάντα με τη πώληση τους σε εξευτελιστικές τιμές.

Πρέπει να τονίσω, από την αρχή, ότι οι δημόσιες υπηρεσίες  στην Ελλάδα, πριν το ξέσπασμα της κρίσης, είχαν χρησιμοποιηθεί από τα παλιά πολιτικά κόμματα σαν εργαλείο πολιτικής πατρωνίας. Μια ριζική αλλαγή ήταν λοιπόν απαραίτητη, αλλά ας δούμε τι έγινε στη πράξη. Θα επικεντρωθώ σε 3 περιπτώσεις μεγάλων ιδιωτικοποιήσεων που έγιναν τα τελευταία χρόνια. Στη περίπτωση του Ελληνικού, υπήρχε μόνο μια εταιρεία που πήρε μέρος στο διαγωνισμό. Το ίδιο και για στη περίπτωση της εξαγοράς του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς(ΟΛΠ) από την κινεζική εταιρεία COSCO που κατέχει πλέον το 67% των μετοχών του ΟΛΠ.

Πριν από την εξαγορά δύο θυγατρικές εταιρείες της COSCO που λειτουργούσαν δύο από τα εμπορικά τέρμιναλ του Λιμένος Πειραιώς,  πλήρωναν στον ΟΛΠ 35 εκατ. ευρώ ετησίως. Τώρα τo 67% αυτών των ποσών πηγαίνει στη COSCO,  φεύγουν από τη μία τσέπη και πάνε στην άλλη. Το ελληνικό δημόσιο στερείται τα εναπομείναντα ενοίκια που θα εισέπραττε μέχρι το πέρας της παραχώρησης των τερματικών σταθμών, περίπου 700 εκατομμύρια ευρώ. Για να μην προσθέσει κανείς ότι τα 115 εκατομμύρια ευρώ επιδοτήσεων που είχαν εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση για ένα έργο επέκτασης του σταθμού επιβατικών πλοίων και τα οποία θα εισπραχθούν κατά 67% από την κινέζικη κρατική εταιρεία.

Ας πάρουμε το τρίτο παράδειγμα ιδιωτικοποίησης . Σε συνεργασία με έναν Έλληνα ολιγάρχη,  η γερμανική εταιρεία Fraport απέκτησε πρόσφατα και για διάρκεια σαράντα ετών — με δυνατότητα επέκτασης για πενήντα — τα δικαιώματα εκμετάλλευσης και επέκτασης δεκατεσσάρων αεροδρομίων. Αρχικά τριάντα επτά αερολιμένες της χώρας είχαν χωριστεί σε δύο ομάδες που περιελάμβαναν κερδοφόρες και ζημιογόνες εγκαταστάσεις η κάθε μια. Το σκεπτικό ήταν ο αγοραστής να μην επιλέξει μόνο τα προνομιακά, κερδοφόρα αεροδρόμια. Το ισορροπημένο αυτό σχήμα προσέκρουσε στην κατηγορηματική άρνηση της  τρόικας, η οποία επέμεινε ώστε το προς ιδιωτικοποίηση « πακέτο » να περιλαμβάνει μόνο κερδοφόρα αεροδρόμια. Ακολουθήθηκε δηλαδή το σχήμα με τις τράπεζες, και τον χωρισμό τους σε καλές και κακές.

Υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι την συμφωνία επέβαλλε η γερμανική κυβέρνηση. Υποψία που ενισχύεται από το γεγονός ότι κατά την διαδικασία προκήρυξης διαγωνισμού, το ΤΑΙΠΕΔ( ο οργανισμός υπεύθυνος για τις ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα) επέλεξε ως «τεχνικό σύμβουλο» την Lufthansa Consulting, θυγατρική της γερμανικής αεροπορικής εταιρείας που κατέχει το  8,45 % των μετοχών της Fraport  . Έχουμε εδώ μια κατάφωρη σύγκρουση συμφερόντων.

Η Fraport ανήκει κατά πλειοψηφία στο κρατίδιο της Έσσης και στην πόλη της Φρανκφούρτης, που από κοινού κατέχουν το 51,3 % των μετοχών της. Το μεγαλύτερο  μέρος των κερδών από την ρευστοποίηση δημόσιας περιουσίας στην Ελλάδα θα τροφοδοτήσει τα έσοδα της τοπικής αυτοδιοίκησης της Γερμανίας, μιας χώρας που αποτελεί τον κυριότερο πιστωτή των Αθηνών.

Ενδιαφέρον έχουν και οι όροι της συμφωνίας. Η Fraport απαλλάσσεται από την πληρωμή φόρων ακίνητης περιουσίας και δημοτικών τελών.  Μπορεί  να ακυρώσει τις μισθώσεις και τα συμβόλαια που είχαν υπογραφεί με τους  προηγούμενους εξωτερικούς παρόχους υπηρεσιών των δεκατεσσάρων αεροδρομίων και να δώσει τις άδειες εκμετάλλευσης στους παρόχους της δικής της επιλογής, δίχως να ξοδέψει δεκάρα για αποζημιώσεις στους προηγούμενους, τους οποίους  υποχρεούται να αναλάβει το ελληνικό κράτος. Και δεν είναι μόνο αυτό. Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται επίσης να αποζημιώνουν τους υπαλλήλους που θα απολυθούν από την Fraport, να αναλαμβάνουν την κάλυψη εξόδων που θα αφορούν μελλοντικά θύματα εργατικών ατυχημάτων, ακόμη κι όταν η ευθύνη της εταιρείας έχει πλήρως αποδειχθεί,  να χρηματοδοτούν τις περιβαλλοντικές πραγματογνωμοσύνες που απαιτούνται για τις όποιες εργασίες επέκτασης των αεροδρομίων. Προβλέπεται μάλιστα, ότι το κράτος θα καταβάλλει αποζημίωση στη Fraport και στην περίπτωση που καθυστερήσουν τα έργα επέκτασης των αεροδρομίων από αρχαιολογικές ανακαλύψεις, όπως συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα.

Η κυβέρνηση και ο συνάδελφος Τσακαλώτος που έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά στις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς , κάνουν ότι μπορούν να εμποδίσουν τα προηγούμενα φαινόμενα. Αλλά οι μεγάλες πιέσεις συνεχίζονται. Στη πραγματικότητα πίσω από κάθε διαπραγμάτευση για την πρώτη ή τη δεύτερη αξιολόγηση, κρύβεται το αίτημα για την εκποίηση ενός ακόμη δημόσιου αγαθού, όπως γίνεται τώρα με τον στρατηγικό τομέα του ηλεκτρικού δικτύου.

Θέλω να επαναλάβω, κλείνοντας, ότι οι δημόσιες εταιρείες στην Ελλάδα αποτελούσαν αντικείμενο λεηλασίας από τους ολιγάρχες και το παλιό πολιτικό σύστημα. Αλλά αυτοί που πραγματικά νοιάζονται για την Ελλάδα, θα έπρεπε να βοηθήσουν για τον εκσυγχρονισμό του δημόσιου τομέα που θα υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Και όχι να αντικαταστήσουν τη παλιά λεηλασία από μια καινούργια.


(*) Ομιλία του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σε εκδήλωση της Ομάδας Εργασίας του Ευρωκοινοβουλίου για τις Δημόσιες Υπηρεσίες. Η εκδήλωση είχε θέμα  “δημόσιες υπηρεσίες και η ελληνική περίπτωση”.


tvxs.gr - Dec 07, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Μια μεγαλύτερη έκρηξη πλησιάζει, όχι από γκάζι αυτή τη φορά - Του Δημήτρη Χριστόπουλου*

Ο θάνατος δύο ανθρώπων στο hot spot της Μόριας από την έκρηξη γκαζιού είναι ένα τραγικό δυστύχημα.

Το δυστύχημα αυτό έγινε μέσα σε μια κρατική δομή. Στο νομικό επίπεδο, τούτο ενέχει εξ αντικειμένου ευθύνη του κράτους για τις συνθήκες που οδήγησαν στο δυστύχημα. Η έρευνα αυτή πιθανώς να οδηγήσει και σε υποκειμενικές ευθύνες αμέλειας ή ενδεχόμενου δόλου.

Οι συνθήκες στη Μόρια είναι ούτως ή άλλως τραγικές. Υπάρχει λοιπόν εισαγγελέας που λογικά θα κάνει αυτό που πρέπει να κάνει ώστε να διερευνηθούν οι συνθήκες του θανάτου.

Πέραν του νομικού, υπάρχει όμως και το πολιτικό πεδίο. Η ελληνική πολιτεία οφείλει να διερωτηθεί σοβαρά πού οδηγείται η κατάσταση στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου τα οποία έχουν γίνει το buffer zone της Ελλάδας προκειμένου εμμονικά η χώρα να εμφανίζεται πως υπηρετεί την Συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας.

Αυτό οφείλει να γίνει άμεσα - χθες που λένε - διότι η πορεία των πραγμάτων είναι δυσοίωνη και όσο δεν γίνεται κάτι, μια μεγαλύτερη έκρηξη πλησιάζει.

Όχι από γκάζι, αυτή τη φορά.



* Ο Δημήτρης Χριστόπουλος είναι πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου


Από το tvxs - Nov 25, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Θεέ μου, η Μέρκελ; - Σχόλιο του Στέλιου Κούλογλου

Ο καημένος ο Ομπάμα θυμίζει έναν πλούσιο που ψάχνει κάποιον κληρονόμο για να αφήσει την επιχείρηση. Κοιτάει από δω, πασχίζει από κει, τίποτα: στο τέλος, τι να κάνει, βρίσκει τη λιγότερο κακή απόγονο. Κάπως η Μέρκελ, υποψήφια ξανά για τη καγκελαρία, βρέθηκε να υπερασπίσει, ως ηγέτιδα πλέον του δυτικού κόσμου, «τις δημοκρατικές αξίες» της ανθρωπότητας.

Είναι αλήθεια ότι η κληρονόμος άργησε λίγο να αναγγείλει την υποψηφιότητα της. Ως συνήθως δίσταζε μέχρι την τελευταία στιγμή, μια αδυναμία που την  πλήρωσε η Ελλάδα ιδίως το 2010, όταν η Γερμανία καγκελάριος καλείτο να αποφασίσει αν και πως θα την «σώσει». (το 2015, στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση Τσίπρα, μάλλον ροκάνιζε συνειδητά το χρόνο, παριστάνοντας ότι το σκέπτεται). Δεν δίστασε να ανακοινώσει ότι θα είναι υποψήφια για το φθινόπωρο του 2017, όταν, όπως συνηθίζει, συμβουλεύτηκε τις δημοσκοπήσεις που την έδειξαν να ανακάμπτει μετά τη ζημιά του προσφυγικού.
  
Η δημόσια προτροπή του Ομπάμα να αναλάβει την εκτέλεση της πολιτικής του διαθήκης περί δημοκρατίας έπαιξε και αυτή το ρόλο της, καθώς δυστυχώς είναι αλήθεια: με τον Ολάντ να καταρρέει και τον Τραμπ να θριαμβεύει διορίζοντας τα διάφορα «τρελά σκυλιά» στον Λευκό Οίκο, αποτελεί τη λιγότερο κακή λύση στο παγκόσμιο κενό ηγεσίας που γυρεύει να καλύψει διεθνώς η ακροδεξιά. Μπορεί  τις  «δημοκρατικές αξίες» να τις έμαθε αργά,γιατί  η ίδια είχε διαμορφώσει τις όποιες αξίες στα 35 της, όταν έπεσε το τείχος(εκείνη τη μέρα της πτώσης άλλωστε πήγε όπως συνήθιζε στη σάουνα αντί στις διαδηλώσεις).

Μπορεί την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης να την έμαθε τα επόμενα χρόνια μετά το 1989, για αυτό άλλωστε και όταν χρειάστηκε, αντί να δείξει αλληλεγγύη, κήρυξε το προπαγανδιστικό και οικονομικό πόλεμο στο νότο. Αλλά με την ακροδεξιά να ανεβαίνει και στην Ευρώπη, τους Βρετανούς εκτός λόγω Brexit, τους Γάλλους ψηφοφόρους να καλούνται πιθανότατα την άνοιξη να επιλέξουν πρόεδρο μεταξύ του πολύ δεξιού Φιγιόν και της πολύ ακροδεξιάς Λε Πεν, οπαδοί και οι δύο της προσέγγισης με τη Μόσχα του Πούτιν, η επικεφαλής των Χριστιανοδημοκρατών δικαιούται τον τίτλο της «ηγέτιδας της Δύσης». Οι δημοκρατικές αξίες είναι ένα άλλο ζήτημα...

Η Άνγκελα Μέρκελ είναι μια τυχερή γυναίκα. Χάρις σε μια σειρά ιστορικές συγκυρίες- και σίγουρα την ικανότητα της στις εσωκομματικές μανούβρες- κατάφερε να κερδίσει την ηγεσία του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος. Χάρις σε αντίστοιχες συγκυρίες- όταν η αναποφασιστικότητα της, με την κρίση της ευρωζώνης, μετατράπηκε σε στρατηγικό πλεονέκτημα επειδή το Βερολίνο είχε τα χρήματα- αναδείχθηκε σε ισχυρότερη γυναίκα της Ευρώπης. Και τώρα μετά τον Ομπάμα και την ήττα της Χίλαρι, σε παγκόσμια πρωταθλήτρια των δημοκρατικών αξιών.

Όμως η Γερμανίδα πολιτικός θα χρειαστεί πολύ τύχη το επόμενο διάστημα. Ο Τραμπ θα κάνει τυχοδιωκτισμούς χωρίς προηγούμενο, τέτοιους που θα νοσταλγήσουμε τον Τζωρτζ Μπους. Η ευρωζώνη και η ΕΕ στο σύνολο τους μπαίνουν σε νέα κρίση, πολύ πιο σοβαρή αυτή τη φορά. Και επίσης, ότι και αν λένε οι δημοσκοπήσεις,  η ακροδεξιά θα ανέβει και στη Γερμανία, ροκανίζοντας την εκλογική βάση της Μέρκελ. Παρόλα αυτά, ο ενθρονισμός μιας μέτριας πολιτικού είναι χαρακτηριστικός της πορείας που έχουν πάρει τα παγκόσμια πράγματα. Είναι να αναρωτιέσαι: «Θεέ μου, η Μέρκελ;». 

Στέλιος Κούλογλου

Από το:  tvxs  - Nov 22, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι ευθύνες Βενιζέλου για το αδιέξοδο στο ΕΣΡ

Δύο θέματα. Ένα για τις διατάξεις του Συντάγματος και ένα για την απόφαση του ΣτΕ.

α) Το άρθρο 101Α, που ορίζει ότι η συγκρότηση των ανεξάρτητων αρχών προϋποθέτει αυξημένη πλειοψηφία των 4/5 της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής, μπήκε στο Σύνταγμα με την αναθεώρηση του 2001. Πατέρας της εν λόγω διάταξης είναι ο πολύς Βαγγελής Βενιζέλος. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για μια όχι απλά ατυχή, αλλά εξωφρενική ρύθμιση. Προϋποθέτει μια τεράστια πλειοψηφία, χωρίς, όμως, να προβλέπει τι πρέπει να συμβεί στην περίπτωση που αυτή δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί.

Στην περίπτωση πχ της εκλογής του ΠτΔ (και εκεί απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία) ορίζει το Σύνταγμα τη διαδικασία της δεύτερης προσπάθειας της Βουλής, της τρίτης προσπάθειας, μετά επιτάσσει τη διάλυση του σώματος και τέλος προβλέπει ότι αρκεί η απλή πλειοψηφία των 151. Αντιθέτως, για τη συγκρότηση των ανεξάρτητων αρχών, που ο ρόλος τους είναι κομβικός για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, ο διακεκριμένος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου δε μπήκε στον κόπο να προβλέψει τι πρέπει να γίνει στην περίπτωση που δεν επιτευχθεί η απόλυτη συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων.

Η συνέπεια; Αν ένα κόμμα της αντιπολίτευσης δε θέλει να συναινέσει στη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης αρχής, επειδή πχ διαπλέκεται με το οικονομικό κατεστημένο (εντελώς υποθετικό το παράδειγμα), μπορεί βάσει του Συντάγματος να μπλοκάρει ες αεί την όλη διαδικασία. Κατά τη γνώμη μου, η συγκεκριμένη ρύθμιση είναι μακράν χειρότερη του άρθρου 86 (ποινική ευθύνη υπουργών), για το οποίο όλες οι πολιτικές δυνάμεις συμφωνούν ότι πρέπει να τροποποιηθεί στην πρώτη αναθεώρηση. Και μου προξενεί, επίσης, εντύπωση το γεγονός ότι όλους αυτούς τους μήνες, που βρίσκεται στην επικαιρότητα το ζήτημα της αδειοδότησης των τηλεοπτικών σταθμών, δεν έχει ασκηθεί κανενός είδος κριτική σε αυτόν απερίγραπτο αναθεωρητικό νομοθέτη, ο οποίος έχει ονοματεπώνυμο. Βαγγέλης Βενιζέλος.

β) Δεδομένων των ανωτέρω, θεωρώ ότι το μείζον στην όλη ιστορία είναι να εκπληρωθεί ο σκοπός του άρθρου 15 του Συντάγματος. Τι λέει το άρθρο 15; Ότι ο άμεσος έλεγχος του Κράτους στη ραδιοτηλεόραση λαμβάνει και τη μορφή του καθεστώτος της προηγούμενης άδειας. Χωρίς διαδικασία αδειοδότησης, δηλαδή, το Κράτος δεν ελέγχει τη ραδιοτηλεόραση. Και αυτό αντίκειται στο σκοπό του Συντάγματος. Το κατ' αρχήν ζήτημα, λοιπόν, είναι να ασκήσει το Κράτος την ελεγκτική του αρμοδιότητα.

Πώς να την ασκήσει, όμως, εφόσον ο κύριος Βενιζέλος έχει δώσει τη δυνατότητα στο 20% της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής να μπλοκάρει για όσο θέλει την όλη διαδικασία; Εκεί έπρεπε να έρθει το ΣτΕ και να κρίνει ότι, εν προκειμένω, η παράκαμψη του ΕΣΡ ήταν επιβεβλημένη, από τη στιγμή που η αντιπολίτευση είχε δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να συναινέσει, όποια κι αν είναι η προτεινόμενη σύνθεση του ΕΣΡ. Ή τουλάχιστον όφειλε το Δικαστήριο να δώσει μια προθεσμία (όπως φημολογείτο χθες) στα πολιτικά κόμματα να συναινέσουν στη συγκρότηση του ΕΣΡ. Δεν έκανε, όμως, τίποτε από αυτά το ΣτΕ. Ακύρωσε την όλη διαδικασία, χωρίς ταυτόχρονα να δεσμεύσει την αντιπολίτευση να σταματήσει άμεσα την ευθέως αντιθεσμική της συμπεριφορά. Τα συμπεράσματα δικά σας. Προσωπικά, ακούω τα περί διαφύλαξης της νομιμότητας από διαφόρους και τραβάω τα μαλλιά μου.

* Αλέξανδρος Κεσσόπουλος, νομικός, διδάκτωρ συνταγματικού δικαίου

Από το  tvxs -Oct 27, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Αν έστειλε μήνυμα η Άννα ήταν «Σοβαρευτείτε επιτέλους» - Του Γιάννη Σιδηρόπουλου

Μια αθλητική επιτυχία στους Ολυμπιακούς αγώνες, ειδικά για μια χώρα που στερήθηκε αυτές τις διακρίσεις και την ικανοποίηση που προσφέρουν,  προφανώς και ανάγεται σε κεντρικό θέμα συζήτησης εδώ και μέρες.  Ο καθένας βέβαια, αντιλαμβάνεται ή μετουσιώνει αυτή την μοναδική επιτυχία μιας νεαρής κοπέλας με το δικό του τρόπο, την προσαρμόζει στα δικά του ερεθίσματα ή επιχειρεί – συχνά- να την εκμεταλλευτεί  κατά το δοκούν.

Τα «μπράβο» συχνά έχουν επίκαιρη χροιά και κυρίως ικανοποιούν την αυτοεπιβεβαίωση που επιζητεί ο νεοέλληνας  παραβλέποντας ποια είναι η πραγματική επιτυχία: Είναι η  ίδια η χρυσή ολυμπιονίκης από τη Δράμα και η παιδεία που κομίζει.  Με την σοβαρότητα, το μέτρο, την ευγένεια και τη φυσική συστολή που εξέπεμψε από την πρώτη στιγμή μια 20χρονη, διαψεύδοντας έγκαιρα όλους τους συμβατικούς τρόπους με τους οποίους οι Έλληνες συνηθίζουν να πανηγυρίζουν : την  υπερβολή και την επικίνδυνη σύγχυση του αθλητισμού με τις εθνικές θεωρίες. (χωρίς  βέβαια αυτό να αναιρεί το δικαίωμα του κάθε αθλητή  να πορεύεται με τη δική του πατρίδα ή τη δική του αλήθεια, όπως τις σκιαγραφεί μέσα του).

Οι μετρημένες δηλώσεις,  η ανωτερότητα έναντι της  ανεπάρκειας όσων θα έπρεπε να την είχαν στηρίξει, η σεμνή αντιμετώπιση της ξαφνικής δημοσιότητας (η οποία απαιτεί  ισχυρή υποδομή για να είναι διαχειρίσιμη), η διάκριση αθλητισμού και πρωταθλητισμού ήταν ευχάριστη έκπληξη που μαρτυρά  ολοκληρωμένη προσωπικότητα  και προσδίδει έπαινο στην οικογένειά της. Τα παράπονα απόλυτα δικαιολογημένα, η στάση αρκετών παραγόντων και, διαχρονικά, και της Πολιτείας είναι περίπου προβλέψιμη αλλά έτσι κι αλλιώς ο Ελληνικός Αθλητισμός, στη μετα2004 περίοδο βασίζεται στις προσωπικές υπερβάσεις διαφόρων μικρών και μεγάλων ηρώων όπως αυτή της οικογένειας από τη Δράμα. Ας μη γελιόμαστε.

Το διεφθαρμένο μοντέλο του παρελθόντος

Και είναι πιο υγιής γιατί  λόγω οικονομικής ένδειας κατέρρευσε σε μεγάλο βαθμό το μοντέλο που τροφοδοτήθηκε από  το απατηλό νεοελληνικό  όνειρο της ευμάρειας που καλλιέργησε το πολιτικό προσωπικό του παρελθόντος σε άμεση διαπλοκή και εργαλειακή μεταχείριση του πρωταθλητισμού ενώ η χώρα δεν είχε κατακτήσει ούτε την αθλητική κουλτούρα. Αυτό το μοντέλο δημιούργησε αρκετούς πρωταθλητές που δεν είχαν το ειδικό βάρος  να διαχειριστούν την ευθύνη τους ως προτύπων και εκεί ακριβώς διαφοροποιήθηκε η χρυσή ολυμπιονίκης με το χαρακτήρα που επιδεικνύει και την επίγνωση του ρόλου της.

Γνωρίσαμε συχνά, αρνητικές συμπεριφορές που ικανοποιούσαν την ανάγκη του κοινού να συγκινηθεί και να μετρήσει μετάλλια αλλά στο τέλος της ημέρας  μαρτυρούσαν έπαρση και ματαιοδοξία.  Τα ΜΜΕ και η Πολιτεία με μεγάλη ευχαρίστηση υποδέχόντουσαν αυτή την αναγκαστική συναλλαγή με τους αθλητές, που υποτάσσονταν στη φρενίτιδα της κοινωνίας , δημιουργώντας βολικές θεωρίες για τη  νίκη (που οφείλεται «στην ανωτερότητα και τη σκληρή δουλειά») και  την ήττα («η χαρά της συμμετοχής», η «υπέρβαση των προσωπικών ορίων»).  Και συχνά δυστυχώς, διαπιστώσαμε ότι όλες κάποιες από αυτές τις υπερφίαλες συμπεριφορές διαττόντων αστέρων διαψεύστηκαν οικτρά όταν αποκαλύφθηκε το ντόπινγκ που τις τροφοδοτούσε και που «ξεπλύθηκε» κιόλας με διάφορες προφάσεις περί εθνικής υπεροχής που δικαιολογεί τα πάντα… Και κάπως έτσι πολλοί αδίκησαν τον εαυτό τους και δεν ανέδειξαν  τις αρετές του χαρακτήρα τους.

Είδαμε στο παρελθόν και πολλές δακρύβρεχτες δηλώσεις περί «μοναχικού δρόμου»  (που πάντως είναι δεδομένος για κάθε πρωταθλητή σε κάθε χώρα του πλανήτη) για ιδανικά που συχνά ήταν σε αναντιστοιχία με  τη βιομηχανία των κινήτρων και των απολαβών, των διορισμών και των αδειών ΠΡΟΠΟ.  Όσα προσέφερε απλόχερα η πολιτική τάξη που επένδυσε  σε «εθνικές επιτυχίες»  και συντηρούσε ένα διεφθαρμένο αθλητικό παραγοντικό σύστημα, με κομματικές διοικήσεις  και έλεγχο στις ομοσπονδίες, αδιαφανείς οικονομικές συναλλαγές,  σκοτεινές διαδρομές -συχνά με όρους υποκόσμου- και προφανή ανεπάρκεια να οικοδομήσουν τον αθλητισμό και τις υποδομές σε υγιείς αναπτυξιακές βάσεις μέχρι σήμερα, παρότι συνεχίζουν να φωτογραφίζονται πίσω από τους αθλητές.

Γύρω από αυτό το μοντέλο οι κάθε λογής πολιτικάντηδες  έπαιρναν με κυνισμό  μερίδιο δημοσιότητας και επιτυχίας, έχοντας αντιπαράσχει προνόμια.  Γι’αυτό είναι και θετικό ότι σήμερα οι πολιτικοί παράγοντες περιορίζουν τις εμφανίσεις και τα λόγια τους στα απολύτως απαραίτητα και θα είναι καλό να τις περιορίσουν ακόμη περισσότερο .

Η φωτό με τους πρόσφυγες, "γροθιά" στο ρατσισμό

Υπάρχει  όμως και ένα άλλο εξίσου σημαντικό μήνυμα. Αντί να φωτογραφίζεται με πολιτικούς η Άννα Κορακάκη φωτογραφήθηκε κατά την υποδοχή της στη Δράμα με πρόσφυγες από τη Συρία, που την υποδέχτηκαν μαζί με την τοπική κοινωνία και τίμησαν τον τόπο που τους φιλοξενεί και συμμετείχε στη χαρά τους. Θα  ήταν αυθαίρετο να προσδώσουμε πολιτική χροιά στην κίνησή της (και ούτε έδωσε το δικαίωμα) παρότι είναι θεμιτό, μάλλον και πρέπον, οι αθλητές να έχουν θέσεις για μείζονα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Ήταν όμως απολύτως ανθρώπινη και εμφατική η εικόνα και σε συνδυασμό με όλες τις δημόσιες δηλώσεις, στις οποίες απέφυγε μάλλον συνειδητά τον πειρασμό να ικανοποιήσει τα συλλογικό ασυνείδητο με εύπεπτες εθνικοπατριωτικές κορώνες, πράγματι «έκοψε το βήχα» σε πολλούς που ήταν έτοιμοι να εκμεταλλευτούν αυτή την επιτυχία της για να βγάλουν το δικό τους πολιτικό κέρδος σε θολά νερά. (αν και δεν έλειψαν οι γκάφες και η πολιτική σπέκουλα)

Μοιραία αυτή η μετρημένη συμπεριφορά έρχεται σε αντιδιαστολή με τις αμετροεπείς δηλώσεις αθλητών του παρελθόντος περί «ανωτερότητας της φυλής των Ελλήνων», περί «DNA του Έλληνα»  (σε συνδυασμό με ισχυρές δόσεις απαγορευμένων ουσιών) και άλλων ρατσιστικών και ατυχών δηλώσεων και συμπεριφορών που θα θέλαμε να ξεχάσουμε. Η πρωταθλήτρια από τη Δράμα, δεν ακολούθησε αυτό το δρόμο, δεν διαχειρίστηκε τη δημοσιότητα -που δικαιωματικά της ανήκει - με τρόπο προβλέψιμο αλλά  με σύνεση. Και αυτό φαίνεται να μεταφράζεται σε ένα πολύ εύστοχο μήνυμα προς όλους τους παράγοντες του Ελληνικού αθλητισμού και της Ελληνικής κοινωνίας: Να σοβαρευτούν επιτέλους...

* Φωτογραφία: dramania.gr
* Ο Γιάννης Σιδηρόπουλος είναι δημοσιογράφος και διευθυντής του xanti2.gr
_______________

Οι φωτογραφίες της Άννας Κορακάκη με τους Σύρους πρόσφυγες της Δράμας

Σαν ηρωίδα υποδέχτηκαν την Άννα Κορακάκη οι συμπολίτες της στη Δράμα, όταν πριν δύο μέρες επέστρεψε από τη Βραζιλία με ένα χρυσό κι ένα αργυρό μετάλλιο στη σκοποβολή στις αποσκευές της. Μια σκηνή που πέρασε από πολλούς απαρατήρητη ήταν ότι το χρυσό κορίτσι  υποδέχτηκαν ακόμη και Σύροι πρόσφυγες.

Η ολυμπιονίκης μάλιστα έδειξε στην πράξη την ευγενή άμιλλα και τη συναδέλφωση που πρεσβεύει ο αθλητισμός, βγαίνοντας φωτογραφίες με τους πρόσφυγες που έσπευσαν να την συγχαρούν για την επιτυχία της.

Μπορεί η Άννα Κορακάκη να μην έκανε κάποια δήλωση για το θέμα, αλλά η εικόνα είναι σίγουρα ένα ισχυρό μήνυμα κατά του ρατσισμού, κόντρα  στην συχνή κι επικίνδυνη σύγχυση του αθλητισμού με τις εθνικές θεωρίες.

 * Φωτογραφίες: dramania.gr

Πηγή:  tvxs  -  13 Αυγούστου 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Άγονες γραμμές και ανάγκη γόνιμης πολιτικής φαντασίας

Ο λόγος σήμερα, με την ευκαιρία και των διακοπών, για τα νησιά και συγκεκριμένα για τις «άγονες γραμμές» που μειώθηκαν δραστικά με κίνδυνο τη μεγαλύτερη απομόνωση και σύντομα ίσως απερήμωση του νησιωτικού και μικρονησιωτικού χώρου, αφού το αυξημένο κόστος ζωής, χρόνιο μειονέκτημα των μικρών νησιών (είναι γνωστό πως οι τιμές π.χ. προιόντων διατροφής στα μικρά νησιά είναι απαγορευτικές) επιδεινώνεται...

Εδαφική συνοχή και το επιχείρημα της «χωρικής δικαιοσύνης»

Η απάντηση σε όλα αυτά, αλλά και οι λύσεις, εμπερικλείονται σε δυο λεξούλες που καλό θα είναι να μην ξεχνούμε: στην «εδαφική συνοχή», που κάνοντας την εμφάνισή της στη Συνθήκη του Άμστερνταμ σημαίνει μια κατάσταση όπου όλα τα μέρη της Ευρωπαϊκής επικράτειας θα είχαν ισοδύναμες ευκαιρίες ως προς χωρικά χαρακτηριστικά. Βεβαίως, λόγω παραμέτρων όπως η τοποθεσία, το υψόμετρο ή το κλίμα, η μείωση τέτοιων ανισοτήτων είναι κατά κάποιο τρόπο ένας απρόσιτος στόχος, ακόμη και αν είναι δυνατό να καταβληθεί προσπάθεια για την ελάττωση περιορισμών σε μειονεκτικές περιοχές, απομακρυσμένες, νησιωτικές, με δριμείς κλιματικές συνθήκες...

Το κριτήριο που καθορίζει την «εδαφική συνοχή», πέραν της οικονομικής αποτελεσματικότητας, είναι αυτό της «χωρικής δικαιοσύνης» (Κυβέλου, 2010) αναφορικά με τα «φυσικά χαρακτηριστικά», αυτά της «γεωγραφικής θέσης» αλλά και τα «ανθρωπογενή», όπως τα πολιτισμικά στοιχεία και τα στοιχεία των χρήσεων γης. Η εδαφική συνοχή εξαρτάται περισσότερο από φαινόμενα όπως η παγκοσμιοποίηση ή η πολιτική ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι επιπτώσεις της πάνω στην πρόσβαση ολόκληρων «εδαφών» στις υπηρεσίες δικτύων, παρά από χωρικές πολιτικές με τη στενή έννοια.

Έτσι, απέναντι στις δυνάμεις της αγοράς που οδηγούν σε συγκέντρωση καινοτόμων και δημιουργικών δραστηριοτήτων, κέντρων αποφάσεων και υψηλού εισοδήματος θέσεων εργασίας στις μητροπολιτικές περιοχές και παράλληλα σε συγκέντρωση δραστηριοτήτων μικρής προστιθέμενης αξίας και χαμηλών εισοδημάτων σε περιφερειακές ζώνες,

Η χωροταξική/αναπτυξιακή πολιτική (και η πολιτική υποδομών που πρέπει να υπόκειται και όχι να την υπερβαίνει) θα έπρεπε να είναι μια κοινωνική πολιτική που θα στόχευε σε αναδιανεμητικές διαδικασίες με την έννοια της «χωρικής δικαιοσύνης».

Στην περίπτωση των άγονων γραμμών μας ενδιαφέρει λοιπόν η προσέγγιση της χωρικής δικαιοσύνης. Η αρχή της ισότητας μεταχείρισης των χρηστών απέναντι στην δημόσια υπηρεσία μεταφράζεται στην περίπτωση αυτή από μια τιμολογιακή ομοιομορφία σε ολόκληρο το εθνικό έδαφος και από μαζικές αντισταθμιστικές πρακτικές. Δύο είναι οι διαστάσεις ως προς τον ρόλο του χώρου στην διαμόρφωση των τιμών, η μια σε σχέση με τα κόστη της αλληλοσύνδεσης, η άλλη σε σχέση με τις συνθήκες πρόσβασης και με την οργάνωση των δικτύων διανομής.

Είναι λοιπόν σαφές ότι η τάξη που επιζητεί να αποκαταστήσει η «εδαφική συνοχή» δεν είναι σε γενικές γραμμές εκείνη στην οποία θα οδηγούσε το ελεύθερο παιγνίδι των οικονομικών δρώντων. Η εδαφική συνοχή επιζητεί αποκατάσταση της ισότητας ευκαιριών σε χωρικό επίπεδο και μιά μορφή δικαιοσύνης που προσεγγίζει την κοινωνική δικαιοσύνη, γιατί σκοπεύει να μην προσθέσει στις ήδη υπάρχουσες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, μια τρίτη ανισότητα, αυτής του τόπου διαβίωσης.

Το παράδειγμα του «ισοδυνάμου οδικής τιμολόγησης»

Παράδειγμα εφαρμογής «χωρικής δικαιοσύνης» είναι η έννοια και πρακτική του «μεταφορικού ισοδυνάμου» ή ακριβέστερα του «ισοδυνάμου οδικής τιμολόγησης» (Road Equivalent Tariff, RET) με διάφορες παραλλαγές ως προς την έννοια και εφαρμογή του. Μία απ'αυτές που αφορά το νησιωτικό χώρο, σημαίνει την προσαρμογή και όχι απαραίτητα εξομοίωση των ναύλων οχηματαγωγών πλοίων προς το αντίστοιχο, με βάση την χιλιομετρική απόσταση, οδικό κόστος. Οι υποστηρικτές του θεωρούν ότι η μείωση των τιμών σε επίπεδο ανάλογο με τα ηπειρωτικά κόστη μεταφοράς θα μπορούσε να ενεργήσει ως ώθηση στις νησιωτικές οικονομίες λόγω μείωσης μεταφορικών δαπανών των τοπικών επιχειρήσεων, μείωσης του κόστους ζωής για τους κατοίκους των νησιών και αύξησης της τουριστικής ελκυστικότητας των νησιών. Οι μέθοδοι ορισμού ναύλων και τιμολόγησης διαφέρουν από χώρα σε χώρα.

Η περιπέτεια του «μεταφορικού ισοδυνάμου» στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, η ιστορία του «μεταφορικού ισοδυνάμου», μιάς έννοιας που εισήχθη στο λεξιλόγιο πολιτικών και νησιωτών σε συνέχεια της δραστηριότητας μιας ομάδας φωτισμένων παραγόντων της τοπικής αυτοδιοίκησης [1] σε συνεργασία με την ΕΕ ήδη από το 2008, με σκοπό την εφαρμογή του στα ελληνικά «μικρά νησιά» είναι μια πραγματική περιπέτεια. Εκκινώντας από την αρχή οτι οι μεταφορές στα νησιά αποτελούν υπηρεσία γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος δεδομένου ότι διασφαλίζουν την κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική αλλά και γεωγραφική συνοχή του εθνικού χώρου η ομάδα αυτή επιδίωξε πεισματικά τη θεσμική κατοχύρωση του «μεταφορικού ισοδυνάμου» για τα ελληνικά μικρά νησιά, με ατελέσφορη, ωστόσο, έκβαση.

Από το 2010 και μετά και παρά το γεγονός οτι αποτελούσε επιτακτικό αίτημα περιφερειακών και τοπικών φορέων από το νησιωτικό χώρο, δεν υπήρξε ικανή πολιτική βούληση για την εφαρμογή του, με αποτέλεσμα να παραπαίει μεταξύ της εκπόνησης μελετών και της δημιουργίας επιτροπών με αμφίβολο αποτέλεσμα. Μπορεί λοιπόν να υποθέσει κανείς οτι η υλοποίηση μιά τέτοιας ρύθμισης προσέκρουσε στην απροθυμία τόσο της πολιτείας όσο και του τραπεζικού συστήματος το οποίο εξάλλου προέβαινε σε υπέρμετρο δανεισμό στις ακτοπλοικές εταιρείες (περί το 1 δις ευρώ το 2014). Άλλωστε, η ακτοπλοΐα στην Ελλάδα δεν λειτουργεί πάντα στο πλαίσιο ενός ανταγωνιστικού περιβάλλοντος. Παρά την απελευθέρωση, που επήλθε με την εφαρμογή του κανονισμού 3577/92 της Ε.Ε., δεν υπάρχει διεύρυνση των ενδιαφερόμενων επιχειρηματιών του κλάδου, με συνέπεια α/ τη διόγκωση του αριθμού «γραμμών δημοσίου συμφέροντος» («non profit lines») που χαρακτηρίζονται ως «άγονες γραμμές», ενώ αυξήθηκε την τελευταία 5ετία η κρατική επιδότησή τους κατά 289%. β/ ανεπαρκή εξυπηρέτηση του νησιωτικού συμπλέγματος γ/ στοιχεία στρέβλωσης και ανορθολογισμού στην ακτοπλοϊκή αγορά δ/ μη επίτευξη σύγκλισης (οικονομικής- κοινωνικής-εδαφικής) των νησιών με την ηπειρωτική χώρα και εμφάνιση φαινομένων αποκλεισμού και αποξένωσης και τέλος ε/ επιβάρυνση κατοίκων και επισκεπτών και ιδιαίτερα των μικρών νησιών, με το μοναδικό μέσο (το πλοίο), που έχουν στη διάθεσή τους.

Φανταστείτε αν τα επιβατηγά και οχηματαγωγά πλοία λειτουργούσαν ως πλωτοί δρόμοι μεταξύ των νησιωτικών περιοχών και της ενδοχώρας. Το κόστος ανά επιβάτη, που διασχίζει μια διαδρομή μέσω της ακτοπλοϊκής σύνδεσης, θα μπορούσε να αντιστοιχηθεί με το κόστος της χερσαίας διαδρομής ίσης απόστασης και ανάλογων ποιοτικών χαρακτηριστικών με αυτό του σιδηροδρόμου. Στις θαλάσσιες μεταφορές, η Πολιτεία δεν λειτουργεί ανάλογα με τις χερσαίες μεταφορές, αν και υποχρεούται στην παροχή καθολικής υπηρεσίας και στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, ως μία ελάχιστη εγγυημένη υπηρεσία δημοσίου συμφέροντος. Μαζί με την αντιμετώπιση της δημιουργίας - συντήρησης των αναγκαίων υποδομών, θα πρέπει ταυτότοχρονα να αναπτυχθούν ειδικές πολιτικές για τις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, που θα συνυπολογίζουν τις αναπτυξιακές δυνατότητες των νησιών και φυσικά το ζήτημα της εποχικής ζήτησης.

Αυτού του είδους οι ειδικές πολιτικές καλύπτονται τόσο συνταγματικά (άρθρο 106, παρ.1 και ερμηνευτική δήλωση της παρ.3 του άρθρου 101) όσο και από τις Ευρωπαϊκές συνθήκες (άρθρο 158 της Συνθήκης του Άμστερνταμ, Συνθήκη της Λισσαβόνας...). Καλύπτονται επίσης από τις θεσμικά κατοχυρωμένες αρχές της επικουρικότητας, συνεκτικότητας, συμπληρωματικότητας, από τον κανονισμό 3577/92 της Ένωσης που προβλέπει τα της δυνατότητας επιβολής καθεστώτος «δημόσιας υπηρεσίας» στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, από τις απαντήσεις, τέλος, εξ ονόματος της Επιτροπής των πρ.Επιτρόπων Περιφερειακής Πολιτικής Danuta Hubner και Μεταφορών Tajani.

Παρά ταύτα, καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν επιχείρησε, μέχρι σήμερα, το αυτονόητο.Το σχεδιασμό των θαλάσσιων μεταφορών όχι τομεακά (από το εκάστοτε υπουργείο μεταφορών και υποδομών) αλλά ολοκληρωμένα, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης χωροταξικής και αναπτυξιακής πολιτικής, με όραμα, με γόνιμη φαντασία και κυρίως με ειδικά όργανα που θα συνδυάζουν την επιστημονική γνώση και την ισχυρή πολιτική αρμοδιότητα.


** Το κείμενο εμπνέεται από κοινή εισήγηση των Δ.Σκουτέρη και Στ.Κυβέλου το οποίο περιλαμβάνεται στο υπό έκδοση βιβλίο «Θαλάσσια Χωρικά ζητήματα» (επιμ.Στ.Κυβέλου, Εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ, 2016).
[1] Αναφερόμαστε εδώ στις προσπάθειες του αλησμόνητου Τάσου Αλιφέρη, Δημάρχου Τήλου και της Ομάδας του που κατέληξαν στο συμπέρασμα οτι θα μπορούσαν να ναυπηγηθούν-αποκτηθούν πλοία και η διαδικασία να υπαχθεί στα «μεγάλα έργα» του ΕΣΠΑ.
 
Περισσότερα στο Twitter: Στέλλα Κυβέλου : www.twitter.com/stelkyv 


Πηγή: huffingtonpost - Aug 01, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Κάτι (πολύ σοβαρό πια) τρέχει με τις τράπεζες

Δεν έχουν περάσει καλά - καλά 2 βδομάδες από την ετυμηγορία του βρετανικού λαού κι ήδη έχουν αρχίσει να αποκαλύπτονται οι πραγματικοί λόγοι του έντονου εκνευρισμού που επεκράτησε μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών μπροστά στην προοπτική του Brexit.

Προφανώς ελάχιστα τους ενδιαφέρει το υποτιθέμενο «κοινό ευρωπαϊκό όραμα», προφανέστατα δεν τους καίγεται καρφί για την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, ενώ δε δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν και πολλά κόντρα στην άνοδο εθνικιστικών και ξενοφοβικών ρευμάτων στο εσωτερικό της Γηραιάς Ηπείρου. Το βασικό τους πρόβλημα έχει να κάνει με την ευστάθεια του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, η οποία, όπως αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά, κάθε άλλο παρά δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται.

Η ΕΚΤ είχε άλλωστε φροντίσει να προειδοποιήσει αρμοδίως, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της τελευταίας συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου, η οποία ειρήσθω εν παρόδω έλαβε χώρα τρεις εβδομάδες πριν τη διεξαγωγή του βρετανικού δημοψηφίσματος. Σύμφωνα με αυτά λοιπόν ο Μάριο Ντράγκι καθώς και τα υπόλοιπα «κεφάλια» της ΕΚΤ εξέφραζαν τον φόβο πως μια ενδεχόμενη ψήφος υπέρ του Brexit θα συνιστούσε «σημαντική πηγή» αβεβαιότητας για την Ευρωζώνη. Και δυστυχώς για τους ίδιους, αυτοί οι φόβοι τους φαίνεται να επιβεβαιώνονται απόλυτα.

Οι χειρότεροι εφιάλτες της ΕΚΤ επαληθεύονται

Πολλοί από εκείνους που παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις εκτιμούν ότι αυτό που έρχεται θα είναι κατά πολύ χειρότερο από το σοκ που βίωσε η παγκόσμια οικονομία με την κατάρρευση της Lehman Brothers το Σεπτέμβριο του 2008. Κι αυτό γιατί κι οι πέτρες γνωρίζουν ότι δεν είναι μόνο οι ιταλικές τράπεζες, οι οποίες βρίσκονται πλέον «στα κόκκινα», προκαλώντας νευρική κρίση στο παγκόσμιο πολιτικό κι οικονομικό κατεστημένο.

Ο μεγαλύτερος εφιάλτης έχει να κάνει με το μέλλον της άλλοτε πανίσχυρης Deutche Bank, η οποία εδώ κι αρκετό καιρό κινείται μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας. Πλέον όμως τα πράγματα φαντάζουν ακόμη πιο δύσκολα, από τη στιγμή που είναι γνωστό ότι ο εν λόγω γερμανικός κολοσσός είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εκτεθειμένος στα ομόλογα των υπό κατάρρευση ιταλικών τραπεζών. Από εκεί και πέρα βέβαια, κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά ως προς το πού θα σταματήσει ένα ενδεχόμενο «ντόμινο».

Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι μάλλον δύσκολο να επιχαίρει κανείς μπροστά σε τέτοιες πιθανές εξελίξεις, ιδιαίτερα από τη στιγμή που μοιάζει δεδομένο ότι ο τελικός λογαριασμός θα επιχειρηθεί να μετακυλιστεί, για μια ακόμη φορά, σε μεγάλο βαθμό στους ευρωπαϊκούς λαούς (για ποιο λόγο νομίζετε θεσπίστηκε το bail-in;).  Από την άλλη βέβαια, ίσως να έχουν δίκιο όσοι εκτιμούνε πως θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για το διεθνές τραπεζικό σύστημα να τη βγάλει πάλι καθαρή. Άλλωστε επιβεβαιώνεται πια, πέραν πάσης αμφιβολίας, σε πόσο σαθρές βάσεις «πατάει» αυτό, καθώς κανείς πλέον δεν μπορεί να θεωρείται too big to fail.

Πολιτική ομερτά στην Ελλάδα ενώπιον του τραπεζικού ζητήματος

Όλα τα παραπάνω εξελίσσονται την ώρα που σε εγχώριο επίπεδο οι περισσότεροι «κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου». Κανενός το αυτί δεν ίδρωσε, όταν προ λίγων 24ωρων οι δανειστές φρόντισαν νύχτα να παραιτήσουν σύσσωμο το διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, προετοιμάζοντας μια πιο «βολική» για τους ίδιους διάδοχη κατάσταση. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να διερευνήσει που και πως φύγανε τα περίπου 100 δις που διατέθηκαν από τις τρεις μέχρι στιγμής ανακεφαλαιοποιήσεις των συστημικών τραπεζών. Όπως κανείς επίσης δεν εξηγεί σοβαρά για ποιο λόγο ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό σύστημα (από την Μπακογιάννη μέχρι το Χουλιαράκη) βγάζει φλύκταινες κάθε φορά που κάποιος θίγει, έστω εμμέσως, το ζήτημα της εθνικοποίησης των λεγόμενων συστημικών τραπεζών (όπως συνέβη προσφάτως με τις αποκαλύψεις Γκάλμπρεϊθ), όταν αυτές έχουν αποδειχθεί κατ’ επανάληψη τελείως αφερέγγυες.

Επιπλέον, είναι τελικά να μην αναρωτιέται κανείς μήπως είναι πιο ξύπνιοι οι Σλοβένοι, που στείλαν την αστυνομία στα γραφεία της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας στο πλαίσιο έρευνας για ατασθαλίες στο πλαίσιο μιας τραπεζικής διάσωσης,  προκαλώντας ένα μίνι πανικό στον Μάριο Ντράγκι; Εκτός κι αν κάποιοι περιμένουν να φορτωθεί η χώρα και τέταρτο μνημόνιο για να «ενοχλήσουν» τον Γιάννη Στουρνάρα.

Αλέξανδρος Ζέρβας
Πηγή:  tvxs

Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιοι δάνειζαν το Μαρινόπουλο και ποιους «δωροδοκούσε»;

Του
Γιάννη Σιδηρόπουλου* -

Για την υπόθεση του Μαρινόπουλου δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις οικονομικών αλλά απλές γνώσεις της κοινωνίας και της πολιτικής καθώς το «κανόνι που σκάει» είναι μια εξέλιξη προδιαγεγραμμένη εδώ και χρόνια που δεν απαντά στους κανόνες της αγοράς αλλά σε ένα ακόμη πολιτικοοικονομικό σκάνδαλο της παλιάς πολιτικής τάξης.  Τα ποσά είναι τόσο ασύλληπτα και ο αριθμός των εργαζομένων τόσο μεγάλος που η επίπτωση στα δημοσιονομικά μεγέθη και τους δείκτες της ανεργίας θα είναι σοβαρότατη, πέρα από τα δράματα για οικογένειες και  μικρομεσαίες επιχειρήσεις που κατέστρεψε ήδη και θα καταστρέψει στο προσεχές μέλλον.

Τι λέγαμε για «θαλασσοδάνεια»;

Αλλά μια εταιρία που εμφανίζει χρέη που ξεπερνούν το ιλιγγιώδες ύψος του 1 δις, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «έπεσε έξω». Και μόνο από την επιβράδυνση του ρυθμού αποπληρωμής των προμηθευτών, όπως παρατηρούν οι πάντες στην αγορά εδώ και χρόνια ήταν δεδομένο ότι έρχεται το τέλος και μαζί άλλη μια ηχηρή διάψευση διάφορων βολικών, νεοφιλελεύθερων μύθων, όπως ότι οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις (που μεταχειρίστηκε κατά κόρον η εταιρία) καθιστούν τις εταιρίες ανταγωνιστικές, ή ότι οι αγορές αυτορυθμίζονται κλπ κλπ. Την ώρα λοιπόν που αντίστοιχες εγχώριες ή ξένες εταιρίες του κλάδου στην ίδια αγορά καταγράφουν υπερκέρδη, ο Μαρινόπουλος με προνομιακό μερίδιο αγοράς κατάφερε να δημιουργεί υπερ-χρέη. Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι;

Στην περίπτωση του Μαρινόπουλου την  ώρα που οι έλληνες φορολογούμενοι «μάτωναν» και ματώνουν  για να καλύπτουν δημοσιονομικά ελλείμματα και να ανακεφαλαιοποιούν τράπεζες, αυτές δάνειζαν ασύλληπτα ποσά σε μια θνησιγενή επιχείρηση, όπως έκαναν για ΜΜΕ και κόμματα.  Και οι συστημικές τράπεζες μέχρι και πριν λίγο καιρό ενέκριναν  δάνεια ύψους 80 εκατομμυρίων ευρώ (!) για μια επιχείρηση που δεν διαθέτει καμία εγγύηση πια, ενώ την ίδια ώρα στραγγαλίζουν από ρευστότητα όλη την πραγματική οικονομία και την υγιή επιχειρηματικότητα. Και αν κάπου ευθύνεται η παρούσα κυβέρνηση στα χέρια της οποίας «σκάει» η βόμβα ενός μεγάλου σκανδάλου, είναι ότι δεν έχει ασκήσει ακόμη αποτελεσματικό έλεγχο στις διοικήσεις των τραπεζικών ιδρυμάτων, που συνεχίζουν να εξυπηρετούν συγκεκριμένες ελίτ αλλά και μετόχους τους, όπως συμβαίνει με την οικογένεια Μαρινόπουλου.


Ποιους «δωροδοκούσε»» ;

Πριν από οποιοδήποτε συμπέρασμα, αρκεί ένα και μόνο γεγονός, που αποδεικνύει την απίστευτη διαπλοκή και εξηγεί τις ακατανόητες στρεβλώσεις του ιδιότυπου ελληνικού πολιτικοοικονομικού  τραγέλαφου. Αυτή η αλυσίδα των σούπερ μάρκετ, λίγο πριν την κατάρρευσή της συνέχιζε να επιδοτεί με 6 ευρώ κάθε αναγνώστη του Πρώτου Θέματος. Δηλαδή στην φυσιολογική τιμή 4,25 ευρώ της κυριακάτικης εφημερίδας ο αναγνώστης παίρνει 6 ευρώ μετρητά που εξαργυρώνει  στα ψώνια για τις βασικές βιοτικές ανάγκες μαζί με άλλα δώρα. Είναι το πρώτο παράδειγμα στον πλανήτη, που ένας αναγνώστης πληρώνεται για να διαβάσει μια εφημερίδα !  Δηλαδή η αλυσίδα Μαρινόπουλος; «δωροδοκούσε» αναγνώστες από λαϊκές οικογένειες για να διαβάζουν τη  -θεωρούμενη από πολλούς-  επιτομή και ναυαρχίδα  της κίτρινης δημοσιογραφίας και του λαϊκισμού στη χώρα. ώστε να της εξασφαλίζει κοινό στην τιτάνια προσπάθεια που κάνει μέχρι σήμερα για να στηρίξει συγκεκριμένα πολιτικά συμφέροντα και να αναπαράγει αυτό το καθεστώς . Κατά διαβολική σύμπτωση τα ίδια συμφέροντα με τα οποία φέρεται να συνδέεται αν δεν ταυτίζεται η οικογένεια Μαρινόπουλου.

Ακόμη μεγαλύτερη σκάνδαλο ότι οι ιδιοκτήτες φρόντισαν να μεταβιβάσουν ακίνητα της επιχείρησης  σε of shore του Ντουμπάι, δικών τους επίσης συμφερόντων, όπως μαρτυρούν οι παράγοντες της αγοράς,  και μάλιστα με την απίθανη μέθοδο του lease back, δηλαδή μετέφεραν την κυριότητα των ακινήτων στο εξωτερικό ενώ η επιχείρηση συνεχίζει μέχρι σήμερα να πληρώνει «ενοίκιο» στους ιδιοκτήτες της, μεγαλώνοντας τα ανοίγματά της. Πρακτικά συνεχίζει με χυδαίο και κυνικό τρόπο να «φυγαδεύει» κεφάλαια και πάγια στα χέρια των αφεντικών της  Κάπως έτσι καταλαβαίνει κανείς πώς χρεοκόπησε μια τεράστια επιχείρηση και πλούτισαν τα αφεντικά της ενώ οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ήταν απόντες.  Αλλά με ποια περιουσία ως εγγύηση συνέχισαν οι τράπεζες να τη δανείζουν;

Ανεξήγητο είναι το γεγονός επίσης ότι κάποιοι προμηθευτές «άνοιξαν» εντυπωσιακά μεγάλη πίστωση για μια τόσο προβληματική εταιρία και συνέχιζαν να προμηθεύουν μέχρι την τελευταία στιγμή παρά τις παγιωμένες οφειλές πολλών δεκάδων εκατομμυρίων. (Τραγελαφικό ότι την ίδια ώρα πολλές από αυτές μονοπωλούσαν την επικαιρότητα επιχειρώντας να διαλύσουν σωματεία και να συντρίψουν εργασιακές σχέσεις στις παραγωγικές τους δραστηριότητες,  για να επωφεληθούν με ασήμαντες οικονομίες κλίμακας).

Αυτοί που χλευάζουν τον «κρατισμό», κρατικοποίησαν τις επιχειρήσεις τους !

Αυτό που δεν θέλουν να βλέπουν οι υπέρμαχοι του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα είναι ότι η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης κυρίως  κρατικοδίαιτη . Είτε από αυτούς που μονοπώλησαν τις κρατικές συμβάσεις χωρίς το παραμικρό επιχειρηματικό ρίσκο και κεφάλαια  είτε από αυτούς που ουσιαστικά κρατικοποίησαν τις επιχειρήσεις τους με τον ανεξήγητα υψηλό δανεισμό. (αυτοί που χλευάζουν τις «κρατικοποιήσεις» της λατινικής Αμερικής, επεφύλαξαν ένα «σοβιετικό» πείραμα για να γιγαντώσουν τις «ιδιωτικές» επιχειρήσεις.)  Όλο αυτό το μεταπολιτευτικό τσίρκο δεν θα καταρρεύσει σε μια μέρα.

Κανένα άρθρο 99 δεν πρόκειται να προστατέψει κανένα εργαζόμενο, κανένα πιστωτή ή το δημόσιο και τα Ταμεία παρά μόνο τους ιδιοκτήτες.  Η καταστροφή είναι δεδομένη και αυτό που απέμεινε να γίνει, κοινωνικά δίκαιο και πολιτικά ορθό, είναι να ανακληθούν οι όποιες μεταβιβάσεις παγίων, να εκποιηθούν για να καλύψουν μέρος των υποχρεώσεων κατά τη σειρά που προβλέπεται για τους πιστωτές και να φτάσει γρήγορα η υπόθεση στη Δικαιοσύνη.

 
* Ο Γιάννης Σιδηρόπουλος είναι δημοσιογράφος του xanthi2.gr

Από το  tvxs - Jul 01, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

H Βρετανία, o Φουκουγιάμα και ο Τιτανικός. Άρθρο του Σ. Κούλογλου

Αχ καημένε Φουκουγιάμα! Η ιστορία δεν σταμάτησε με την πτώση του τείχους του Βερολίνου, όπως προέβλεπες. Αντίθετα, 27 χρόνια μετά, η πτώση του συνεχίζει να γεννά ιστορικά γεγονότα κι εξαμβλώματα.

Γιατί βεβαίως η επικράτηση του Brexit στο βρετανικό δημοψήφισμα δεν αποτελεί βαριά πολιτική ήττα μόνο για τον Κάμερον, που έσπειρε για ψηφοθηρικούς λόγους ανέμους δημοψηφίσματος για να θερίσει θύελλες. Αποτελεί παταγώδη αποτυχία ολόκληρου του βρετανικού πολιτικού συστήματος ― δυστυχώς προς όφελος της ξενοφοβικής ακροδεξιάς ― αλλά και του ευρωπαϊκού και διεθνούς πολιτικού κατεστημένου: από τον Ομπάμα μέχρι τη κυρία Μέρκελ, όλους αυτούς που νουθετούσαν ματαίως τους Βρετανούς να ψηφίσουν υπέρ της Ευρώπης, όπως την κατάντησαν.

Είναι ακριβώς αυτό το διεθνές σύστημα, από τους τραπεζίτες της Γουώλ Στρητ και της Φρανκφούρτης μέχρι το Βερολίνο και την Κομισιόν των Βρυξελλών, που εκμεταλλεύτηκαν τη πτώση του τείχους του Βερολίνου και του αντίπαλου κομμουνιστικού δέους, για να επιβάλουν την πλήρη κυριαρχία της διεθνούς ολιγαρχίας και να περιορίσουν τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των πολιτών στην Ευρώπη.

Εγκαθιδρύοντας ένα αμείλικτο καθεστώς που δεν σηκώνει αντιρρήσεις, ακόμη και αν ο λαός μιας χώρας, σεβόμενος τους κανόνες, ζητάει αλλαγή της πολιτικής που έχει καταστροφικά αποτελέσματα: o εκδικητικός τρόπος που μεταχειρίστηκαν την Ελλάδα όταν προσπάθησε με εκλογές και δημοψηφίσματα να αλλάξει τη θανατηφόρο θεραπεία της λιτότητας, έκανε φανερό σε όλον το κόσμο ότι η δημοκρατία δεν αποτελούσε, πλέον, ένα από τα ατού που διέθετε η ΕΕ, σε σχέση με τις άλλες χώρες του κόσμου.

Ήταν  αυτή η  ξεδοντιασμένη Ευρώπη - όχι μόνο στο επίπεδο της δημοκρατίας αλλά και των κοινωνικών δικαιωμάτων που σταδιακά αλλά συστηματικά περιορίζονται, όπως συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία ― που ήταν υποψήφια στο διαγωνισμό του φόβου  που ονομάστηκε βρετανικό δημοψήφισμα. Οι μεν οπαδοί του Brexit διέβλεπαν κατάληψη της Γηραιάς Αλβιώνας από πρόσφυγες, οι δε της παραμονής φόβιζαν με τις οικονομικές συνέπειες από την έξοδο, γιατί δεν είχαν τίποτα θετικό να προτείνουν. Αλλά σε έναν συναγωνισμό φόβου κερδίζει πάντα η παράταξη που αυθεντικά τον εκπροσωπεί: η ακροδεξιά.

Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να προβλέψει κανείς τις συνέπειες από τον διεθνή πολιτικό σεισμό που προκαλεί το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα υπάρξουν απλώς μετασεισμοί: τώρα που άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, είναι πολύ δύσκολο κανείς να τους περιορίσει. Από την Τσεχία μέχρι τη Δανία θα πάρουν κι άλλες χώρες τον δρόμο του ευρωσκεπτικισμού, που έχει πλέον αέρα στα πανιά του.

Θα μπορούσε να υπάρξει αναστροφή της ιστορικής πορείας που ξεκίνησε από το 1989 και μετά,  μόνο αν υπήρχε μια ευρωπαϊκή  πολιτική ηγεσία που να μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Δυστυχώς, πρώτα απ'όλα η κυρία Μέρκελ κι ύστερα ο κύριος Ολάντ δεν ανήκουν σε αυτήν τη κατηγορία. Ο τελευταίος είναι ένας εξαιρετικά αδύναμος ηγέτης, ενώ η Μαρί Λε Πεν, κερδισμένη του δημοψηφίσματος, θα βάλει και αυτή θέμα αποχώρησης της Γαλλίας και κλεισίματος στον εαυτό της.

Η πρώτη έχει τεράστιες ευθύνες για την πορεία του σκάφους, το οποίο κυβερνά εγωιστικά και κοντόφθαλμα, από τότε που ανέλαβε το τιμόνι, με το ξέσπασμα δηλαδή της οικονομικής κρίσης του 2008-9. Μάλλον θα κοιτάξει να εκμεταλλευθεί τη διεθνή οικονομική αναταραχή για να κερδίσει περισσότερα χρήματα ― τα γερμανικά ομόλογα έχουν αρνητικά επιτόκια τις τελευταίες εβδομάδες, δηλαδή μετά από 10 χρόνια τέλος το Βερολίνο θα πληρώσει λιγότερα από όσα δανείστηκε ― για να κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Και στο μεταξύ ο Τιτανικός θα συνεχίζει το ταξίδι του.

Περισσότερες πληροφορίες στο stelioskouloglou.gr
Twitter:@stelioskoul
www.facebook.com/stelioskouloglou

Πηγή:  Δείτε όλες τις εξελίξεις με χρονολογική σειρά:>>tvxs - <<εδώ

Διαβάστε Περισσότερα »

Παπαδημούλης για Μαυρίκο: Τον έκαψαν για να μην τους κάψει

Τον αινιγματικό θάνατο του εκδότη Παναγιώτη Μαυρίκου σχολίασε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης.

Με μια ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter, ο κ. Παπαδημούλης άφησε να εννοηθεί ότι ο θάνατος του εκδότη οφείλεται σε δολιοφθορά, λόγω της εμπλοκής του στην υπόθεση εκβιασμού της ΕΥΔΑΠ, της ΔΕΚΟ και άλλων υπηρεσιών.

«Η όζουσα υπόθεση Μαυρίκου, δεν επιλύθηκε όπως πρέπει, μέσω της δικαστικής οδού, αλλά μέσω της Αττικής οδού.Τον έκαψαν για να μην τους κάψει», ανέφερε ο ευρωβουλευτής στο tweet του.

Υπενθυμίζουμε ότι το γεγονός ότι ο Παναγιώτης Μαυρίκος κάηκε ζωντανός όταν το όχημα του τυλίχθηκε στις φλόγες επιβεβαιώνουν τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής εξέτασης που δημοσιεύτηκαν σήμερα, Παρασκευή. Οι αρμόδιοι αξιωματικοί αναμένουν σε 15 μέρες τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων για να διαπιστώσουν εάν υπήρχε λήψη φαρμακευτικής αγωγής ή υπνωτικών χαπιών.


huffingtonpost - Jun 10, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαθητές της ελληνικής ομογένειας από 5 ηπείρους και 9 χώρες έγραψαν ένα τραγούδι για την μακρινή τους πατρίδα - Video

*
«Χώρα Ελλάδα μας γλυκιά»...Αυτός είναι ο τίτλος του τραγουδιού τους στίχους του οποίου έγραψαν οι μαθητές 10 ελληνικών σχολείων, από 9 χώρες που βρίσκονται σε πέντε διαφορετικές Ηπείρους. Τα παιδιά της ελληνικής ομογένειας και ενός σχολείου στην Ελλάδα ένωσαν τις δυνάμεις, την αγάπη τους για την Ελλάδα αλλά και τις υπέροχες γλυκιές φωνές τους και τώρα μας στέλνουν το πιο μελωδικό μήνυμα από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

«Αυτό το τραγούδι περικλείει την αγάπη των μαθητών και όλων εμάς για την Ελλάδα μας. Είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής προσπάθειας πολλών ανθρώπων και ειδικά μαθητών και μαθητριών...Ως ιδέα και πρωτοβουλία, ξεκίνησε από το Ελληνικό Σχολείο του Βουκουρεστίου "Αθηνά" και τους μαθητές της Ε' και ΣΤ' τάξης του Δημοτικού και την δασκάλα τους, κ. Μπασίνα Βασιλική. Η πρώτη στροφή γράφτηκε από το Ελληνικό Σχολείο του Βουκουρεστίου "Αθηνά" και σε αυτό το ταξίδι, κάθε ένα από τα 11 Σχολεία που συμμετείχαν, έγραφε την δική του στροφή», διαβάζουμε στο σχόλιο που συνοδεύει το βίντεο με το τραγούδι στο YouTube.

Όπως θα διαπιστώσετε στη μουσική -που έγραψε ο Νίκος Ντόνας ο οποίος είναι υπεύθυνος και για την ενορχήστρωση- ξεχωρίζει ο ήχος του μπουζουκιού ενώ στους στίχους των μαθητών ξεχωρίζουν λέξεις βαθιά ριζωμένες στο ελληνικό λεξιλόγιο και τρόπο ζωής όπως κέφι και φιλότιμο αλλά και αναφορές στις φυσικές ομορφιές της χώρας, στον ελληνικό πολιτισμό, τη φιλοσοφία κα.

Πέρα όμως από την εξύμνηση της ελληνικής ιστορίας και του ελληνικούς κάλλους δεν ξεχνούν να στείλουν και το δικό τους μήνυμα – αίτημα με στίχους όπως: «ψάλλουμε με μια φωνή για Ελλάδα δυνατή»,«μη λυγίσεις τιμημένη» ενώ το τραγούδι «κλείνει» με τον στίχο «τραγουδάμε δυνατά ζήτω η Ελλάδα μας παιδιά». 1

Στις φωτογραφίες δε που πλαισιώνουν το βίντεο ξεχωρίζουν τα χρώματα της γαλανόλευκης και τα χαρούμενα πρόσωπα των παιδιών από εκδηλώσεις για εθνικές επετείους ή εν ώρα μαθήματος.

Στην υπέροχη, μελωδική και συγκινητική αυτή προσπάθεια μετείχαν τα εξής σχολεία: Ελληνικό Σχολείο «Αθηνά» Βουκουρέστι - Ρουμανία, Αρχιμήδειος Ακαδημία Μαϊάμι -ΗΠΑ, Δημοτικό Σχολείο Βελβεντουύ Κοζάνης, Ελληνικό Σχολείο Βαλένσια -Βενεζουέλα, Ελληνική Σχολή Ζήνων Αυστραλία, Τοσιτσαίο-Πρατσίκειο ΔΣ Ελληνική Κοινότητας Αλεξάνδρειας-Αιγύπτου, Σχολείο Oakleigh Grammar Μελβούρνης, Τμήμα Ελληνικής Γλώσσας Ντόχα-Κατάρ, Σχολείο Παιδεία, Ελληνική Κοινότητα Τορόντο – Καναδά, Νηπιαγωγείο Σαχέτι- Νότια Αφρική.


Πηγή:  huffingtonpost Jun 07, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Τσίπρας πουλάει τον Παρθενώνα!

Tvxs Σχόλιο - 07 Ιουν. 2016 - Της Νικόλ Λειβαδάρη -

Ο Τσακαλώτος πούλησε νύχτα τους τάφους των Βενιζέλων. Ο Τσίπρας πούλησε το… «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» κι αγόρασε κοψοχρονιά το δικό του σπίτι από χρεοκοπημένο αυτόχειρα. Ο Μάρδας πούλησε δυο – τρία νησιά και, μαζί, και μια ντουζίνα επενδυτικά χαρτοφυλάκια στους πρόσφυγες της Ειδομένης.

Ο Κατρούγκαλος τα έκανε πλακάκια με τον ΣΕΒ κι έκοψε τον 13ο και τον 14ο μισθό, -  προληπτικώς και αυτοβούλως - πριν καν του το ζητήσει το ΔΝΤ για να κάνει τα γλυκά μάτια στη Λαγκάρντ.

Ο Φίλης, αφού πούλησε Πόντιους, Αρμενίους, Ασυρίους, αρχαία, νέα, κι όλα τα ιερά και όσια του έθνους μαζί, πήρε σβάρνα τα σπίτια κι άρχισε παιδομάζωμα για να στείλει στα σοβιέτ τα κρυμμένα πριγκιπόπουλα και τις βασιλοπούλες.

Και μετά πήρε και τη χατζάρα να… σφάξει τα φωνήεντα της ελληνικής γλώσσας. Έχουμε πολλά φωνήεντα, είπε – επτά έχουμε, είπε, άρα μας περισσεύουν, ευκαιρία να κόψουμε δύο. Το εξήγγειλε, λέει, σε εκδήλωση με συμβασιούχους ναυαγοσώστες, κομματικά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Και το έγραψε το Κουλούρι. You know, koulouri.gr, το γνωστό σατιρικό site.

‘Ομορφα. Γελάσαμε όλοι κι αυτή τη φορά, τρολάραμε τα δέοντα και πήγαμε για ύπνο. Όλοι, εκτός από τον αντιπρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Διάβασε ο Άδωνις για τη… σφαγή των φωνηέντων και κατελήφθη από εθνικό αμόκ. Κι εκεί που πουλούσε τηλεοπτικώς τα βιβλία του, στο διάλειμμα της αντιπροεδρίας, κατακεραύνωσε σφαγείς, ψεύτες, και ψηφοφόρους παρέα:

«Υπάρχει συζήτηση», αναφώνησε, «για κατάργηση των πολλών φωνηέντων που διαλύουν, λέει,  είναι ένα απολειφάδι του συστήματος, της ελληνικής γλώσσας. Δεν έχεις καμία δικαιολογία που τους ψήφισες, είσαι και εσύ συνυπεύθυνος γιατί  η πατρίδα μας έχει πάρει αυτή τη κατηφόρα. Γιατί δεν κάνατε λίγο υπομονή, δεν βάλατε λίγο το μυαλό σας να δουλέψει, δεν συγκρατήσατε το θυμικό σας αλλά πήγατε όλοι μαζί και ακολουθήσατε τον ψεύτη;».

Δύο φορές όμορφα. Εκεί που ψάχναμε εάν μας κυβερνούν οι αυταπάτες, αντιληφθήκαμε (ξανά) ότι η μόνη μας εναλλακτική είναι η απύθμενη πολιτική βλακεία. Κι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση έχει, προ πολλού, εκχωρήσει τον θεσμικό της ρόλο στη βιομηχανία των τρολ.

Αδυνατώντας να αντιληφθεί ότι εάν πέσει η κυβέρνηση, δεν θα πέσει διότι τα, έμμισθα και μη, τρολ παράγουν περισσότερες ειδήσεις -απάτη απ’ όσες μπορούν να καταναλώσουν.

Eάν πέσει η κυβέρνηση θα πέσει γιατί η κοινωνία είχε αυταπάτες μαζί με τον Τσίπρα. Γιατί,  επίσης,  η Μέρκελ – κατά τον σύμβουλό της, «σοφό» Πέτερ Μπόφινγκερ - αποφάσισε να κάνει τη Γερμανία ευρωπαϊκό χωριό του Αστερίξ και να κληροδοτήσει τις επόμενες γενιές με ένα αδιέξοδο βουνό λιτότητας.

Και γιατί η ανάπτυξη δεν έρχεται με ραντεβού, ούτε δια πρωθυπουργικής παραγγελίας, αλλά με ριζοσπαστικές κινήσεις κατά της διαφθοράς, της γραφειοκρατίας, και της παλαιοκομματικής φαυλότητας. Τις οποίες ακόμη δεν έχει αποτολμήσει  η κυβερνώσα ριζοσπαστική Αριστερά.

Εάν επ’ αυτών έχει στοιχειώδη δομικό και εναλλακτικό λόγο να αρθρώσει η αντιπολίτευση, μπορεί και να έχει ακόμη μια ελπίδα. Αν μη τι άλλο, ελπίδα σοβαρής ύπαρξης.

Σε διαφορετική περίπτωση, θα πέσει πρώτη. Ολοφυρόμενη ότι «ο Τσίπρας πουλάει τον Παρθενώνα!». Χωρίς να ανοίξει μύτη…


Πηγή: tvxs - Jun 07, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα ακόμη σκάνδαλο στο Ευρωκοινοβούλιο - ΄Αρθρο του Στέλιου Κούλογλου

"Δεν ντρέπονται καθόλου",όπως γράφει και το πλακάτ των διαδηλωτών. Μόλις μια εβδομάδα μετά τα Panama Papers, που αποκάλυπταν τις χιλιάδες offshore που είχαν στήσει προσωπικότητες και εταιρείες για να φοροδιαφεύγουν, τι νομίζετε ότι ψήφισε η πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Την νομική προστασία των μυστικών των εταιρειών, απέναντι σε πιθανές απόπειρες να δοθούν στη δημοσιότητα!


Μέσα στα επόμενα 2 χρόνια, τα 28 κράτη μέλη είναι υποχρεωμένα να προσαρμόσουν την νομοθεσία τους, έτσι ώστε τα μυστικά των επιχειρήσεων να προστατεύονται καλύτερα και όσοι τολμήσουν να τα αποκαλύπτουν να διώκονται περισσότερο από ότι σήμερα. Την πρωτοβουλία για την νέα νομοθεσία είχε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα της κυρίας Μέρκελ, του κυρίου Σόιμπλε (και της ΝΔ), με το επιχείρημα ότι όλο και περισσότερες επιχειρήσεις πέφτουν θύματα διαρροών και βιομηχανικής κατασκοπείας.

Στην πραγματικότητα ήταν το ενωμένο λόμπι μιας σειράς μεγάλων πολυεθνικών  εταιριών, όπως οι Intel, Alstom, Michelin, Solvay, Safran, Nestlé, General Electric κλπ που επέβαλλαν την πολιτική τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξασφαλίζοντας την σύμφωνη γνώμη των (νεο)Φιλελεύθερων του Φέρχοφστατ και δυστυχώς των λεγόμενων Σοσιαλιστών. Μόνο οι Πράσινοι και η Ομάδα της Αριστεράς αντιτάχθηκαν. Και όλα αυτά ενώ πάνω από 500.000 πολίτες είχαν υπογράψει ένα κείμενο, στο οποίο χαρακτήριζαν την νέα νομοθεσία ως σοβαρή απειλή στο δικαίωμα των πολιτών στην πληροφόρηση και ζητούσαν να αποσυρθεί.

Με βάση το νέο καθεστώς, αν οι επιχειρήσεις θεωρήσουν ότι οποιαδήποτε διαρροή στα ΜΜΕ μυστικών ή απλώς δεδομένων τους, προκαλεί οικονομική ζημιά έχουν την δυνατότητα να προσφύγουν στα δικαστήρια ζητώντας αποζημίωση. Απορρίφθηκε επίσης η τροπολογία των Πρασίνων και της Αριστεράς που ζητούσε στην οδηγία να ορίζεται σαφώς ότι οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν να καταδικαστούν επειδή κάνουν την δουλειά τους.

Σύμφωνα με τους εισηγητές της πλειοψηφίας, εναπόκειται στα δικαστήρια να αποφασίσουν αν οι δημοσιογράφοι παραβιάζουν τον νόμο. Καλύτερα, οι τελευταίοι θα αποφασίζουν αν θα πρέπει να ριψοκινδυνεύσουν χρήματα και προσωπική ελευθερία, βάζοντας τα με την τεράστια δύναμη των πολυεθνικών εταιρειών. Η όλη υπόθεση γίνεται ακόμη πιο σαφής αν εφαρμοστεί στη πρόσφατη υπόθεση των Panama Papers. Η ίδρυση και κατοχή μιας offshore εταιρείας δεν είναι παράνομη,ώστε να μπορούσε να υποστηριχθεί στα δικαστήρια από τους κατηγορούμενους ότι προχώρησαν στη δημοσίευση για την αποκάλυψη μιας παρανομίας.

Είναι απλώς ηθικά καταδικαστέα γιατί χρησιμοποιείται για φοροαποφυγή στη χώρα της εταιρείας. Χιλιάδες από αυτές που έγιναν γνωστό μέσω των Panama Papers ότι διατηρούσαν offshore, θα μπορούσαν να στηριχθούν στην νέα ευρωπαϊκή οδηγία ζητώντας την καταδίκη των δημοσιογράφων και των μέσων ενημέρωσης που δημοσίευσαν το όνομα τους. Eίναι προφανές ότι τα Panama Papers, δεν θα είχαν δημοσιευθεί ποτέ.

Ακόμη χειρότερα γίνονται τα πράγματα για άλλες υποθέσεις, όπως των LuxLeaks, που αποκαλύψαν ότι το Λουξεμβούργο ήταν- και παραμένει- φορολογικός παράδεισος σε βάρος των άλλων ευρωπαίων "εταίρων". Γιατί στη περίπτωση αυτή όχι μόνο δεν υπάρχει παρανομία, αλλά ο μηχανισμός της φοροαπαλλαγής ήταν ενορχηστρωμένος και νομοθετημένος από την κυβέρνηση και το κράτος του Λουξεμβούργου. Για αυτό άλλωστε ο whistle blower Aντουάν Ντετούρ όπως και ο Εντουαρντ Περίν, ο δημοσιογράφος που δημοσίευσε το σκάνδαλο  Luxleaks, δικάζονται την επόμενη εβδομάδα στο Μεγάλο Δουκάτο του Ζαν Κλωντ Γιούνκερ.

Πηγή:  tvxs 

Διαβάστε Περισσότερα »