Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, Οκτωβρίου 27, 2025

Η αλήθεια της πραγματικότητας

 Δυο κακών μύρια έπονται 



Τη μεγαλειώδη επέτειο του ΟΧΙ του ελληνικού λαού απέναντι στον φασισμό γιορτάζουμε αύριο, αλλά για την κυβέρνηση δύο «αγκάθια» προκαλούν μεγάλη ανησυχία: 

Η αντιπαράθεση που προκάλεσε η «μια τρύπα στο νερό» τροπολογία για το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη απειλεί να δηλητηριάσει την ατμόσφαιρα της ημέρας. 

Το δεύτερο «αγκάθι» είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που λαμβάνει πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις. 

Πέρα από τις δεκάδες συλλήψεις «επιτηδείων», έρχεται στη Βουλή τις επόμενες ημέρες νέα δικογραφία, που αναμένεται να προκαλέσει πολιτικό σεισμό. 

Δυο κακών μύρια έπονται και η χώρα φαίνεται πλέον να βαδίζει σε κινούμενη άμμο: Πάνω από επτά στους 10 πολίτες (74%) πιστεύουν ότι η χώρα κινείται προς λάθος κατεύθυνση. 

Το ποσοστό των αρνητικών αξιολογήσεων για την κυβέρνηση είναι στο 72%.

Και πάνω από έξι στους 10 θέλουν πολιτική αλλαγή (63%) -σχεδόν διπλάσιοι από το 36% που προτάσσει την πολιτική σταθερότητα.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, πολύ σωστά, έθεσε το δίλημμα: «Υπνοβασία ή αφύπνιση;».

Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να τα πηγαίνει καλά δημοσιονομικά, αλλά το αφήγημα αυτό δεν πείθει τους πολίτες. Ούτε και τον υγιή επιχειρηματικό κόσμο. Το πρόβλημα δεν είναι δημοσιονομικό, είναι πολιτικό.

Η οικονομία αυξάνεται μεν περίπου 2% ετησίως, αλλά με υποτονική παραγωγικότητα και περιορισμένη καινοτομία.

Μεγέθυνση δηλαδή χωρίς δυναμισμό και στρατηγική.

Και όλα αυτά σε μια Ευρώπη που παραπαίει, ξοδεύοντας χρήματα κυρίως για τον επανεξοπλισμό της.

Αντί να αναζητά μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στην περιοχή, η Κομισιόν εξετάζει το ενδεχόμενο να συνδέσει τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος στις χώρες-μέλη με τις πληρωμές από τον επόμενο προϋπολογισμό της Ε.Ε., ύψους 2 τρισ. ευρώ, όπως αποκαλύπτει το Politico.

Η Ε.Ε. θέλει να δημιουργηθεί μια κεφαλαιαγορά αμερικανικού τύπου, εκμεταλλευόμενη τις μακροπρόθεσμες αποταμιεύσεις των ανθρώπων.

Η ιστορία ωστόσο έχει δείξει πως «μεταρρύθμιση» στο ασφαλιστικό σημαίνει συνήθως αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και μείωση συντάξεων.

Αν όλα τα χρήματα που κυκλοφορούν είναι χρέος, θα υπάρχει πάντα έλλειψη χρημάτων για την πληρωμή των τόκων και κάποιοι -νοικοκυριά και επιχειρήσεις- θα μένουν να κρατούν το βάρος. Και τα προβλήματα εκρήγνυνται.

Η ιδεολογία δεν μπορεί να μεταμορφώνει την αλήθεια των γεγονότων. Αυτό είναι ένα από τα πιο επείγοντα καθήκοντα της εποχής μας: η διάκριση μεταξύ εκείνων που μιλούν στο όνομα κάποιας αλήθειας και εκείνων που βιώνουν την πεισματάρα πραγματικότητα… 


Μιχάλης Ψύλος • psilosm@naftemporiki.gr

Πηγή: naftemporiki.gr

https://www.naftemporiki.gr/opinion/2025166/i-alitheia-tis-pragmatikotitas/?fbclid=IwY2xjawNsEm9leHRuA2FlbQIxMABicmlkETBocUFhY2J6ZlVqaDhwZEJ5AR6TbTgmqJivTDsCGlW7JO7fNMsCFV80J4u9Mo9zLManCs7DBQu4jW4UbJ29ug_aem_GFQz47KgjLL7E7-ufXyrDg

Σάββατο, Οκτωβρίου 25, 2025

Εχθρός λαός

H κυβέρνηση αντιμετωπίζει ως εξ ορισμού προβληματική κάθε διαμαρτυρία 



Ας μη γελιόμαστε. Η συζήτηση στη Βουλή και η ψήφιση της σχετικής τροπολογίας μικρή έως καμία σχέση είχαν με την προστασία ή τη φυσιογνωμία του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη. Σε τελική ανάλυση, στην πραγματικότητα, σε δεκαετίες κινητοποιήσεων το μνημείο πάντοτε με σεβασμό αντιμετωπίστηκε. Αυτό που ήταν το επίδικο ήταν εάν μπορούν οι πολίτες να διαμαρτύρονται συλλογικά στο χώρο μπροστά από τη Βουλή, εάν, δηλαδή, μπροστά στο κτίριο που στεγάζει τον πυρήνα της δημοκρατικής διαδικασίας στη χώρα μπορούν να συγκεντρώνονται πολίτες, να διεκδικούν, να διαμαρτύρονται, να αποδοκιμάζουν κυβερνήσεις και πολιτικές. 

Η απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη, εάν αναλογιστούμε ότι η συλλογική διαμαρτυρία και διεκδίκηση (και όχι απλώς «συνάθροιση») είναι επίσης οργανικό στοιχείο της δημοκρατίας ως αυθεντικής λαϊκής κυριαρχίας. Το γεγονός ότι δεν είναι πλέον αυτονόητη για την κυβέρνηση, που μόλις θέσπισε ένα σημαντικό περιορισμό του δικαιώματός αυτού στη διαμαρτυρία, υπογραμμίζει τον πυρήνα του προβλήματος: ουσιαστικά η κυβέρνηση, με πρωτοβουλία του ίδιου πρωθυπουργού, αντιμετωπίζει την εγγύτητα τέτοιων διαμαρτυριών και διεκδικήσεων προς τον χώρο της Βουλής ως παραβατική συμπεριφορά. Και αυτή η εκτίμηση περί παραβατικότητας δεν αφορά το μνημείο. Αφορά πρωτίστως το ίδιο το γεγονός της διαμαρτυρίας και της διεκδίκησης. 

Η κυβέρνηση έχει δείξει από καιρό ότι έχει μια ουσιώδη εχθρότητα προς τη συλλογική διαμαρτυρία και διεκδίκηση. Έχει θεσμοθετήσει περιορισμούς στη συνδικαλιστική δράση. Έχει ψηφίσει ολόκληρο νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων. Προσπαθεί να ποινικοποιήσει τις φοιτητικές καταλήψεις, ουσιαστικά τη «φοιτητική απεργία», και έχει εισαγάγει ένα ιδιότυπο «ιδιώνυμο» για τις διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις μέσα σε πανεπιστημιακούς χώρους. Έχει επιλέξει το δρόμο της σκληρής καταστολής στη διάρκεια διαδηλώσεων. Τα ΜΑΤ προσκαλούνται ακόμη και σε κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών και γονέων για την κάλυψη των κενών εκπαιδευτικού προσωπικού. Υπουργοί της κυβέρνησης μιλούν απαξιωτικά για το συνδικαλιστικό κίνημα για τους εργαζομένους που κινητοποιούνται. Όλα αυτά δεν αντανακλούν απλώς μια μεγαλύτερη προτίμηση προς την «ευταξία» στο δημόσιο χώρο, αλλά μια βαθύτερη πεποίθηση ότι δεν έχουν λόγο οι άνθρωποι να διαμαρτύρονται παρά μόνο εάν είναι οπισθοδρομικοί ή / και υποκινούμενοι. 

Αυτό σε σημαντικό βαθμό αποτυπώνει μια κρίσιμη ιδεολογική εμμονή του νεοφιλελευθερισμού που είναι το γεγονός ότι πραγματικά ορθολογικός χώρος θεωρείται σε τελική ανάλυση μόνο η αγορά και ότι οι διεκδικήσεις για παρεμβάσεις στην οικονομία, για αναδιανομή εισοδήματος και για κοινωνική δικαιοσύνη είναι εξ ορισμού επικίνδυνες για την οικονομία αλλά και την κοινωνική αρμονία συνολικότερα. Αυτό συμπληρώνεται και από το γεγονός ότι όπως δείχνει και το παράδειγμα της Γαλλίας πλέον τα κόμματα και οι πολιτικοί που διεκδικούν την ταυτότητα του «Κέντρου» ολοένα και περισσότερο κατατείνουν στην αντίληψη ότι ανεξαρτήτως λαϊκής βούλησης αποτελούν τη μόνη εφικτή εκδοχή διακυβέρνησης και κάθε άλλο ενδεχόμενο κρύβει μεγάλους κινδύνους που πρέπει να αποτραπούν με τη χρήση κάθε μέσου, συμπεριλαμβανομένων και πρακτικών που μόνο ως αυταρχικές και αντιδημοκρατικές μπορούν να χαρακτηριστούν. 

Παναγιώτης Σωτήρης

Πηγή: in.gr

https://www.in.gr/2025/10/24/apopsi/exthros-laos/

Τετάρτη, Οκτωβρίου 22, 2025

Τρίτη, Οκτωβρίου 21, 2025

Κώστας Βαξεβάνης: Το μνημείο του άγνωστου σώματος


                                                                      

Ο Μητσοτάκης βρίσκεται αντιµέτωπος µε τον Μητσοτάκη. Οσα καθιέρωσε ως κριτήρια πολιτικής και κυβερνητικής δεξιότητας είναι απέναντί του, έτοιµα να τον κατασπαράξουν. Οι περίφηµες δηµοσκοπήσεις που αποτέλεσαν επί χρόνια το προσωπικό του επιχείρηµα ότι καλώς πορεύεται (θυµάστε τα «τον κόσµο δεν τον ενδιαφέρουν οι υποκλοπές», «τα Τέµπη δεν επηρεάζουν τα ποσοστά»;) στέκονται ως καθρέφτης απέναντί του. Είτε βλέπει την εικόνα του είτε αποστρέφει τα µάτια του από το είδωλό του, η πραγµατικότητα παραµένει. Οι θεοποιηµένες δηµοσκοπήσεις δείχνουν τη Νέα ∆ηµοκρατία του να κινείται βαριά βαριά στο 24%. Στη γλώσσα και τη λογική Μητσοτάκη αυτό σηµαίνει ότι δεν πρέπει να αναγνωρίζει ότι έχει τη νοµιµοποίηση του πρωθυπουργού. 

Η ευκολία µε την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναδείκνυε τις διαφωνίες στα αντίπαλα κόµµατα για να ισχυριστεί ότι σε αντίθεση µε αυτούς βρίσκεται στην ηγεσία ενός κόµµατος µε οµοιογένεια και σταθερή πολιτική είναι πλέον µια απελθούσα ανάµνηση. ∆ύο πρώην πρωθυπουργοί και ηγέτες του κόµµατος, ο Κώστας Καραµανλής και ο Αντώνης Σαµαράς, µε ισχυρά ερείσµατα και ιστορία στη Ν∆, αµφισβητούν την πολιτική του Μητσοτάκη και τη συµβατότητά της µε τις θεσµικές απαιτήσεις. Ο Καραµανλής και ο Σαµαράς δεν αποδίδουν στον Μητσοτάκη ότι βρίζει (όπως υποστήριζε ο ίδιος ότι κάνει ο Πολάκης) ούτε ότι δεν είναι άριστος. Οι κατηγορίες τους τον εµφανίζουν να απειλεί τη ραχοκοκαλιά όσων συνθέτουν την Ελληνική ∆ηµοκρατία και τα δηµοκρατικά κεκτηµένα, δηλαδή τους θεσµούς και την εξωτερική πολιτική. 

Η παρέµβαση του Κώστα Καραµανλή (σε εκδήλωση προς τιµήν της Αννας Ψαρούδα-Μπενάκη), παρουσία του Αντώνη Σαµαρά, είχε όλα τα στοιχεία της συνειδητής, αναγκαίας αποκαθήλωσης: 

«Οταν αυτά αµφισβητούνται, όταν ένα πολύ µεγάλο τµήµα της κοινωνίας και µάλιστα διαρκώς διευρυνόµενο πιστεύει ότι αυτά δεν ισχύουν, ότι οι ευαίσθητοι θεσµοί χειραγωγούνται, ότι το κοινοβούλιο υποβαθµίζεται, ότι οι κυβερνήσεις αγνοούν τις ανάγκες της και δεν καταλαβαίνουν τις αγωνίες της, ότι οι ισχυροί δεν ελέγχονται, ότι η αυστηρότητα του κράτους εξαντλείται επί των λιγότερο ευνοηµένων πολιτών, τότε έχουµε κρίση. Κρίση απαξίωσης, κρίση απονοµιµοποίησης, κρίση αµφισβήτησης και απόρριψης του θεσµικού πλαισίου και του πολιτικού συστήµατος. Τα φαινόµενα αυτά είναι υπαρκτά, δεν απέχουν από την κρατούσα σήµερα κοινωνική αντίληψη και διεθνώς και στην Ευρώπη και στη χώρα µας».

Οι σύµβουλοι του Κυριάκου Μητσοτάκη θεώρησαν πως η άµυνα απέναντι σε όσα είπε ο Καραµανλής απευθυνόµενος κυρίως στο κοµµατικό ακροατήριο είναι να κάνουν µια διασταλτική ερµηνεία και να ισχυριστούν ότι ο πρώην πρωθυπουργός απευθυνόταν σε όλα τα κόµµατα και κυρίως στην αντιπολίτευση. Και να πετάει ο γάιδαρος, πόσο να πετάει, αναρωτιέται µάλλον ο σύµβουλος Γιώργος Μυλωνάκης. Η κουτοπονηριά συναντά την αλαζονεία.

Ο Καραµανλής µίλησε όχι τυχαία για τη συνειδητοποίηση από «διαρκώς διευρυνόµενο τµήµα της κοινωνίας» αυτού που περιγράφει ως θεσµική εκτροπή. ∆εν είναι που ο Καραµανλής συµφωνεί µε τις δηµοσκοπήσεις, είναι που οι δηµοσκοπήσεις συµφωνούν µε τον Καραµανλή. Οι αρνητικοί δείκτες χτυπάνε κόκκινο για την κυβέρνηση, είτε η κοινή γνώµη ρωτηθεί για τα Τέµπη είτε για τις κυβερνητικές αποφάσεις µεταξύ των οποίων και αυτή για το µνηµείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Εµµένοντας στην παλιά αλλά αναποτελεσµατική πλέον τακτική ο Μητσοτάκης ύστερα από κάθε επιβαρυντική αποτίµηση της πολιτικής του από την κοινή γνώµη καταφεύγει στο ίδιο πράγµα: την αλλαγή ατζέντας µέσα από την πόλωση. Κατασκευάζει ένα δίληµµα και σκηνοθετεί την ανυποχώρητη στάση του την οποία εµφανίζει ως θέµα αρχών για να του πιστωθεί ηγετικό ανάστηµα.

Μόλις ο χαροκαµένος πατέρας Πάνος Ρούτσι σταµάτησε την απεργία πείνας και αποχώρησε νικητής από το Σύνταγµα, ο Μητσοτάκης ανακάλυψε την ιερότητα του χώρου του Αγνωστου Στρατιώτη. Προσπάθησε να καλύψει την αθλιότητα ότι ευθύνεται για το Αγνωστο σώµα των νεκρών στα Τέµπη, δηµιουργώντας µια αντιπαράθεση για την προστασία της Ιστορίας. Επικαλέστηκε (και ιδιοποιήθηκε) τον σεβασµό για το αόριστα ιερό, για να καλύψει την ασέβεια στο πολύ συγκεκριµένο: στους νεκρούς στα Τέµπη. Αγνοώντας ίσως ότι το συγκεκριµένο µνηµείο έγινε για τους άγνωστους στρατιώτες που έπεσαν αλλά τα σώµατά τους δεν βρέθηκαν ποτέ, προσπάθησε να επικαλύψει λαϊκίστικα το γεγονός ότι η διαµαρτυρία στο Σύνταγµα αφορούσε ακριβώς σώµατα νεαρών και ευθύνες που δεν βρέθηκαν επίσης. Ο πρωθυπουργός διαβάζει ιστορία από κλασικά εικονογραφηµένα και την επικαλείται, χωρίς τους ουσιαστικούς συµβολισµούς της, για να γοητεύσει το ακροδεξιό ακροατήριο. Ο Μητσοτάκης είναι ο ίδιος µνηµείο του άγνωστου σώµατος που αποζητά δικαίωση.

Στην τελευταία του εµφάνιση στη Βουλή ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιτέθηκε στα κόµµατα της αντιπολίτευσης αποδίδοντάς τους ενεργητικότητα και ρόλο που δεν έχουν. Είναι φανερό ότι καταβάλλει προσπάθεια να συσπειρώσει το διαλυµένο πολιτικό του ακροατήριο κουνώντας φαντάσµατα. Φαίνεται ότι σκοπός του είναι να διογκώσει έναν εχθρό τον οποίο θα επικαλεστεί για να ξιφουλκήσει µαζί του στις εκλογές. Είναι πιθανό να τις κάνει την ερχόµενη άνοιξη, αφού αρχίσει η δίκη για το έγκληµα στα Τέµπη και προτού όσα λέγονται στην αίθουσα του δικαστηρίου φτάσουν στην κοινή γνώµη και την επηρεάσουν. Θα επικαλεστεί τη ∆ικαιοσύνη η οποία «θα κρίνει» και θα στήσει κάλπες θεωρώντας ότι δεν υπάρχει αντίπαλος. Θα µπορέσει µε το µικρό έστω ποσοστό να ανανεώσει τη θητεία του πιθανόν µε τη συµµετοχή κάποιου εταίρου.

Εκτός από την κινητικότητα του Μητσοτάκη, αυτή την εξέλιξη δείχνει να υποψιάζεται και ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να προσανατολίζεται για δηµιουργία κόµµατος τον Μάρτιο, αφού παρουσιάσει το βιβλίο του και δηµιουργήσει κλίµα λαϊκής αποδοχής. Ηδη συναντιέται µε πρόσωπα του µελλοντικού κόµµατος, µε τα οποία µάλιστα διαπραγµατεύεται βουλευτικές έδρες. Αν οι εκλογές γίνουν Απρίλιο ή Μάιο, ο Τσίπρας θεωρεί ότι έχει τον αναγκαίο χρόνο να κινηθεί εµφανίζοντας προφίλ εναλλακτικού ηγέτη προτού δεχτεί πλήγµα η εικόνα του.

Ο Μητσοτάκης εµφανίζει ανελαστικότητα στο να κινηθεί ανάλογα µε τις συνθήκες. Η δυσπραγία του σχετίζεται µε την καθεστωτική κουλτούρα για την εξουσία αλλά και την ιδιοκτησιακή αντίληψη γι’ αυτήν. Υπήρχε η δυνατότητα να δραπετεύσει µερικώς τουλάχιστον από τα αδιέξοδά του, πλην όµως είναι προσανατολισµένος στην αντίληψη ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα για τον ίδιο και συνεχίζει να τα αναπαράγει. Η εκτίµησή του ότι θα επικρατήσει γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική λύση µπορεί να αποτελέσει ακόµη µια παγίδα. Υπάρχουν πολλοί στη Ν∆ που θεωρούν ότι ο Μητσοτάκης πρέπει να φύγει γιατί δεν θα υπάρχει εναλλακτική στο µέλλον για τη Ν∆. 


Κώστας Βαξεβάνης - documentο.news.gr

https://www.documentonews.gr/article/to-mnimeio-tou-agnostou-somatos/


                                                                                                                                                                     


Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More