Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΜΠΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΜΠΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026

Η μεγαλύτερη συνωμοσία κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η ίδια η κυβέρνηση Μητσοτάκη

Κυβερνητικά στελέχη αντιμετωπίζουν τις πολεμικές κατά της κυβέρνησης ως θεωρίες συνωμοσίας, παραβλέποντας ότι η αναπόφευκτη πτώση της κυβέρνησης θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις πολιτικές της 



Σε μια μεγάλη συνωμοσία κατά της κυβέρνησης, οργανωμένη από πολιτικές δυνάμεις και με υποστήριξη ξένων κρατών, απέδωσε την οργή της κοινωνίας ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης και μάλιστα τη στιγμή που ένα πρώην μέλος της κυβέρνησης μόλις είχε παραπεμφθεί ενώπιον του Ειδικού Δικαστήριο ακριβώς επειδή υπήρξε το μπάζωμα του χώρου της τραγωδίας στα Τέμπη, αυτό ακριβώς το μπάζωμα, για το οποίο όσους έθεταν το ζήτημα στη Βουλή ο Γιώργος Φλωρίδης είχε χαρακτηρίσει «για τα μπάζα», ισχυρισμό στον οποίο επιμένει. 

Είναι η θεωρία ότι τα μεγάλα κύματα δυσαρέσκειας κατά της κυβέρνησης δεν οφείλονται στις πολιτικές που έχει ασκήσει, στην κατάσταση της οικονομίας, στις ευθύνες της για την τραγωδία των Τεμπών, στις υποκλοπές και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά στο ότι κάποιοι, υποβοηθούμενοι από ξένες δυνάμεις αναπαράγουν «θεωρίες συνωμοσίας». 

Η αντίληψη αυτή έρχεται να συνδυαστεί με την επιμονή της κυβέρνησης ότι είναι κατά βάση η καλύτερη κυβέρνηση που είχε η χώρα, όπως επανέλαβε με περισσό ζήλο ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. 

Το παράδοξο είναι ότι όλες αυτές οι παραδοξολογίες δεν προέρχονται από κάποια ομαδική παράκρουση στην οποία έχουν περιέλθει τα μέλη της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στην πραγματικότητα, κεντρικός πυρήνας της τοποθέτησης της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η θέση ότι είναι η μόνη κυβέρνηση που δικαιούται να βρίσκεται στην εξουσία, γιατί είναι η μόνη που είναι «με τη σωστή πλευρά της ιστορίας», που μπορεί να εγγυηθεί τη «σταθερότητα» και την «κανονικότητα» και το ότι η χώρα δεν θα βρεθεί να αντιμετωπίζει «περιπέτειες» που θα απειλούσαν το σημερινό οικονομικό και θεσμικό κεκτημένο. Αυτό συνδυάζεται με την παράλληλη τοποθέτηση ότι το ποσοστό που υποστηρίζει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και που αποτελεί λίγο πάνω από το ένα τέταρτο της ελληνικής κοινωνίας, αντιστοιχεί σε εκείνους τους ανθρώπους που είναι αρκετά ώριμοι και συνειδητοποιημένοι ώστε να κατανοούν τα διακυβεύματα, σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας που εύκολα παρασύρεται, είναι εύπιστη και δεν αντιλαμβάνεται ποια είναι η μόνη ορθή και εφικτή πολιτική στη χώρα. 

Είναι εύλογο όταν μια κυβέρνηση κινείται με αυτές τις τοποθετήσεις, τότε δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να συνειδητοποιήσει πραγματικά γιατί υπάρχει τείχος δυσαρέσκειας απέναντί της. Αντιθέτως, το μόνο που μένει ως εύλογη εξήγηση είναι ότι κάποιος προσπάθησε να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη, καλλιεργώντας ανυπόστατες θεωρίες συνωμοσίας.  

Βεβαίως αυτό απλώς αποτυπώνει τα διανοητικά όρια του κυβερνητικού πολιτικού δυναμικού, ή πολύ απλά έναν μηχανισμό άμυνας απέναντι στην αναμέτρηση με την πραγματική κατάσταση πνευμάτων στην ελληνική κοινωνία. 

Διότι εάν σήμερα η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αντιμετωπίζει τόσο μεγάλη αποδοκιμασία, εάν έχει απέναντί της όχι μόνο όσους δεν την ψήφισαν το 2023, αλλά και ένα σημαντικό μέρος του δικού της ακροατηρίου, αυτό οφείλεται πολύ απλά στα όσα έχει κάνει.

Και αυτό γιατί μια κυβέρνηση που ετοιμάζεται να συμπληρώσει οκταετία δύσκολα μπορεί να υποστηρίξει ότι οι πολίτες δεν έχουν αντιληφθεί το έργο της, ή ότι στηρίζονται απλώς σε κάποιες εντυπώσεις. Αντιθέτως, γνωρίζουν πολύ καλά τι μπορεί να κάνει αυτή η κυβέρνηση.

Σήμερα, οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά ότι εάν υπάρχει μια έκρηξη ακρίβειας, εάν υπάρχει ανασφάλεια για το μέλλον, τώρα που ολοκληρώθηκε το Ταμείο Ανάκαμψης, εάν υπάρχει ανησυχία για την κατάσταση του συστήματος υγείας, αλλά για τις προοπτικές του εκπαιδευτικού συστήματος, αυτό οφείλεται σε αποφάσεις που πήρε και παίρνει αυτή η κυβέρνηση, στους υπουργούς που στελέχωσαν τα υπουργεία, στα στελέχη που θεωρήθηκαν πρώτης γραμμής. Αυτά βλέπουν, αυτά σταθμίζουν, αυτά τους οδηγούν στο να επιδιώκουν την πολιτική αλλαγή.

Πράγμα που σημαίνει ότι εάν κάποιος συνωμοτεί διαρκώς και καθημερινά εναντίον της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτός δεν είναι άλλος από την ίδια την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μια κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο και εκπροσωπώντας ένα ισχυρό αίτημα κανονικότητας μετά από μια ιδιαίτερα οδυνηρή δεκαετία για την ελληνική κοινωνία και η οποία όμως έδειξε που μπορούσε να οδηγήσει ένας συνδυασμός ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερες εμμονές, αυταρχική λογική και ενδημική διαφθορά.

Ήταν αυτή η πολιτική λογική που είχε ως αποτέλεσμα η ίδια κυβέρνηση που πανηγύριζε για την πρόοδο στα έργα, να είχε αφήσει τον σιδηρόδρομο «τυφλό» με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στην τραγωδία των Τεμπών, αλλά και στην κυνική προσπάθεια να «μπαζώσει» τις ευθύνες της.

Ήταν αυτή η πολιτική λογική που οδήγησε στην αδυναμία λήψης πολιτικών μέτρων για να μην εμπεδωθεί η ακρίβεια και να οδηγηθούμε στη σημερινή κρίση κόστους ζωής.

Ήταν αυτή η πολιτική λογική που θεώρησε απόλυτα θεμιτή την παραβίαση κάθε κανόνα κράτους δικαίου και τη χρήση του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator.

Ήταν αυτή η λογική που οδήγησε στην χωρίς προηγούμενο διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων για ψηφοθηρικούς λόγους και έβαλε τη χώρα μας στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών ελεγκτικών μηχανισμών διακυβεύοντας συνολικά το τόσο αναγκαίο για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους καθεστώς των ευρωπαϊκών ενισχύσεων.

Οι πολίτες ούτε χειραγωγημένοι είναι, ούτε παρασυρμένοι από ανυπόστατες καταγγελίες κατά της κυβέρνησης. Ζουν, εργάζονται, σπουδάζουν, αγωνίζονται και αγωνιούν σε αυτή τη χώρα. Και γι’ αυτό ξέρουν καλύτερα από τον καθένα και τα προβλήματα της χώρας και τις ευθύνες της κυβέρνησης για αυτά. Και αυτό θα αποτυπωθεί στις κάλπες, όσο σκληρά και εάν εργαστούν τα κυβερνητικά – και υπουργικά… – τρολ. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 30, 2026

Κυβέρνηση στο εδώλιο.

Η παραπομπή Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο σημαίνει ότι η κυβέρνηση είναι και τυπικά υπόδικη για τα Τέμπη 


Οι παραπομπές πολιτικών προσώπων που άσκησαν υπουργικά καθήκοντα στο Ειδικό Δικαστήριο είναι πολύ λίγες στην ελληνική ιστορία. Και πάντα τυχόν καταδικαστική απόφαση σε αυτό το δικαστήριο αντιμετωπίζεται ως βαρύ στίγμα για μια κυβέρνηση. Σκεφτείτε πόσο συχνά η Νέα Δημοκρατία αναφέρεται στις καταδίκες του Νίκου Παππά και του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε υποστηρίξει μιλώντας στη Βουλή και αναφερόμενος στον Νίκο Παππά «δεν αναγνωρίζω ως εκπρόσωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης έναν πολιτικό καταδικασμένο με 13-0 στο Ειδικό Δικαστήριο». 

Τώρα ο κύριος Μητσοτάκης είναι πολύ πιθανό να βρεθεί στη δύσκολη θέση να πει κάτι ανάλογο για ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, τον Χρήστο Τριαντόπουλο, πρώην υφυπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, που παραπέμπεται να δικαστεί στο Ειδικό Δικαστήριο για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος σε σχέση με το «μπάζωμα» του χώρου της τραγωδίας των Τεμπών, ενέργεια που είχε ως επίπτωση να γίνει πολύ δυσχερέστερη η διερεύνηση του δυστυχήματος άρα και της απόδοσης ευθυνών για αυτό. 

Πλέον η κυβέρνηση έχει τον δικό της υπόδικο. Τον δικό της υπόδικο για αδίκημα που σχετίζεται με την άσκηση των υπουργικών καθηκόντων του. Και στην πολιτική το «τεκμήριο αθωότητας» λειτουργεί διαφορετικά. Το να φτάσει μια κυβέρνηση να έχει υπουργό στο εδώλιο του κατηγορουμένου στο Ειδικό Δικαστήριο, είναι ούτως ή άλλως στίγμα πολιτικό. 

Την ίδια στιγμή η παραπομπή Τριαντόπουλου καθιστά θεσμικά απαράδεκτη την παραμονή του Γιώργου Φλωρίδη στη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης. Γιατί ο πολιτικός που είπε ότι είναι «για τα μπάζα» όσοι μιλούν για μπάζωμα, παρότι και επισήμως το Δικαστικό Συμβούλιο αποφάνθηκε ότι έγινε μπάζωμα που δεν έπρεπε να γίνει, δεν μπορεί να προΐσταται του υπουργείου Δικαιοσύνης. 

Και βέβαια η εξέλιξη αυτή έχει και τον βαθύ συμβολισμό ότι γύρω από την τραγωδία στα Τέμπη υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες. 

Κυβερνητικές ευθύνες που δεν αφορούν μόνο την εγκληματική καθυστέρηση να γίνουν τα απαραίτητα έργα που θα εξασφάλιζαν ότι δύο τρένα δεν θα κινούνταν στα τυφλά στην ίδια γραμμή και σε αντίθετη κατεύθυνση, αλλά και την προσπάθεια να συγκαλυφθούν αυτές οι ευθύνες και όλα τα ερωτήματα για την τραγωδία να απαντηθούν με την αποκλειστική απόδοση όλων των ευθυνών στο «ανθρώπινο λάθος». 

Και όλα αυτά την ώρα που αναμένουμε τι θα πει το Δικαστικό Συμβούλιο και για την περίπτωση του Κώστα Καραμανλή που επίσης έχει παραπεμφθεί. 

Την ίδια στιγμή η επιμονή της κυβέρνησης να λέει, επί της ουσίας, ότι στα μάτια της είναι αθώοι, απλώς δείχνει την πραγματική και προκλητική απροθυμία της να αναλάβει την ευθύνη που της αναλογεί. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ για τα Τέμπη δέχτηκε, υπό το βάρος μιας πρωτοφανούς λαϊκής κατακραυγής, να συναινέσει στην παραπομπή δύο υπουργών, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις που τέθηκε θέμα ποινικής ευθύνης υπουργών, όπως στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, επέλεξε να μετατρέψει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε ασπίδα ασυλίας για τους εμπλεκόμενους υπουργούς. Για να μην αναφερθούμε στην προκλητική άρνησή της να αναγνωρίσει ότι υπάρχει άμεση εμπλοκή της κυβέρνησης και του Μεγάρου Μαξίμου στο σκάνδαλο των υποκλοπών.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πλέον κυβέρνηση υποδίκων και στο επίπεδο του Ειδικού Δικαστηρίου. Αποδεικνύοντας ότι η «κανονικότητα» που κάποτε υποσχέθηκε, γρήγορα μετατράπηκε σε μια διαρκή θεσμική παραβατικότητα, και ότι το «επιτελικό κράτος» είχε να κάνει λιγότερο με την αναβάθμιση της ικανότητας του κράτους να προσφέρει στους πολίτες και περισσότερο με τον συντονισμό της διασπάθισης δημόσιων και ιδιωτικών πόρων για κομματικούς σκοπούς.

Αυτό δεν είναι θέμα «εικόνας». Το πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση δεν κατορθώνει να έχει σωστή «επικοινωνία». Το πρόβλημα είναι ότι αυτή  η κυβέρνηση όντως λειτούργησε με ένα τρόπο που υπονομεύει τους θεσμούς και αυτό πια το έχει καταλάβει και η κοινωνία.

Ούτε πρέπει να πιστέψει κανείς ότι δεν έγινε τελικά και τίποτα και λίγο επικοινωνιακό damage control θα λύσει το πρόβλημα, αφού η κοινωνία κυρίως ασχολείται με την κρίση κόστους ζωής με την οποία είναι αντιμέτωπη η χώρα και οι πολίτες αντιμετωπίζουν, καιρό τώρα, την πολιτική και τους πολιτικούς με κυνισμό. Γιατί τα ζητήματα των θεσμών και της θεσμικής λειτουργίας μιας κυβέρνησης δεν αποτελούν ούτε κάποιου είδους «πολυτέλεια», ούτε το «παντεσπάνι» σε αντιδιαστολή με το απαραίτητο ψωμί.

Γιατί πολύ απλά όταν μια κυβέρνηση συμπεριφέρεται με τρόπο παραβατικό ως προς τη θεσμική διάσταση δεν θα ολοκληρώσει έγκαιρα τα έργα που πρέπει και θα έχουμε δυστυχήματα και θα θρηνούμε ζωές, δεν θα προασπίσει την πρόσβαση των αγροτών και των κτηνοτρόφων σε επιδοτήσεις και αποζημιώσεις, αλλά αντίθετα θα βάλει τη χώρα στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας διακυβεύοντας αυτές τις επιδοτήσεις και αποζημιώσεις, και θα ασχοληθεί περισσότερο με το να βρει τρόπο να φέρει και να αξιοποιήσει ένα παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, γιατί αυτό θα βοηθήσει στον έλεγχο των «αρμών του κράτους», παρά με την αναζήτηση μέτρων για την ακρίβεια.

Ειδικά μάλιστα για τα Τέμπη δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με προβλήματα στη θεσμική λειτουργία μιας κυβέρνησης. Είχαμε να κάνουμε με ότι μία κυβέρνηση επέδειξε εγκληματική αμέλεια στο να προσφέρει στους πολίτες την εγγύηση ότι εάν το παιδί τους ανέβει σε ένα τρένο, στο τέλος της διαδρομής θα κατέβει ζωντανό. Και σαν μην έφτανε αυτό προσπάθησε να συγκαλύψει τις ευθύνες της. Οι πολίτες αυτό δεν το ξέχασαν και δεν το συγχώρησαν ποτέ. Και γι’ αυτό εξακολουθούν να αναζητούν απεγνωσμένα το οξυγόνο της πραγματικής δικαιοσύνης. Για τις ζωές που χάθηκαν τότε, μα και για τις ζωές που δεν πρέπει να χαθούν ποτέ ξανά έτσι στο μέλλον. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Πέμπτη, Απριλίου 23, 2026

Λάουρα Κοβέσι / Συνώνυμο της διαφθοράς ο ΟΠΕΚΕΠΕ – Αντιπερισπασμός οι επιθέσεις στην Εισαγγελία...


 

«Αντιπερισπασμό» χαρακτήρισε η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι τις επιθέσεις που δέχεται η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία από κυβερνητικά στελέχη προκειμένου, όπως είπε, να μετατοπιστεί η συζήτηση από το πραγματικό διακύβευμα. Τόνισε ακόμη πως η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ είναι «έγκλημα» και παράδειγμα «νεποτισμού και πελατειακών σχέσεων». 

«Αν κάποιος διαπράξει απάτη στην Ελλάδα, επιστρέφει τα χρήματα και μένει ελεύθερος. Πώς είναι δυνατόν αυτό;» διερωτήθηκε μιλώντας στο οικονομικό φόρουμ των Δελφών, όπου –όπως είχε προαναγγείλει– μίλησε και για τις εξελίξεις στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Η κα Κοβέσι απάντησε σε ερωτήσεις του δημοσιογράφου Παύλου Τσίμα, στην ενότητα «Οι θεσμοί υπό πίεση». 

«Συνώνυμο της διαφθοράς» 

«Ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχει καταστεί συνώνυμο της διαφθοράς», ανέφερε η κα Κοβέσι, υπογραμμίζοντας ότι πράξεις όπως η κατάχρηση εξουσίας και η απάτη αποτελούν σαφώς ποινικά αδικήματα βάσει της ελληνικής νομοθεσίας, απαντώντας σε όσα ειπώθηκαν στην Βουλή κατά τη συζήτηση για την άρση ασυλίας των 13 βουλευτών της ΝΔ. 

«Κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι τέτοιες πράξεις αποτελούν μέρος της δουλειάς ενός πολιτικού», σημείωσε χαρακτηριστικά ενώ σε άλλο σημείο της συζήτησης είπε οτι «πιθανώς θα έρθουν κι άλλες καταγγελίες για πιθανά αδικήματα, αλλά δεν μπορώ να πω αν θα υπάρξουν κι άλλες δικογραφίες αυτή τη στιγμή». 

Έρευνα με περιορισμένους πόρους 

Για την εξέλιξη της έρευνας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ σημείωσε ότι «στόχος είναι να ολοκληρωθεί το ταχύτερο δυνατό». Ωστόσο, υπογράμμισε τους περιορισμούς: «Είμαστε άνθρωποι, έχουμε μόνο 24 ώρες την ημέρα και τρεις ανθρώπους ως έμψυχο υλικό, που πρέπει να διαβάσουν χιλιάδες έγγραφα». 

Παράλληλα, ανέφερε ότι έχει υπάρξει επικοινωνία με το Υπουργείο Εσωτερικών για την ενίσχυση των πόρων, επισημαίνοντας ότι αναμένεται περαιτέρω υποστήριξη στο έργο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας όσον αφορά στο ανθρώπινο δυναμικό που ασχολείται με την υπόθεση. 

Επιπλέον, άσκησε δριμεία κριτική στη διαχείριση υποθέσεων απάτης στην Ελλάδα και το θεσμικό πλαίσιο καθώς θεωρεί ανήκουστο το ότι κάποιος που διέπραξε απάτη μπορεί να επιστρέψει λεφτά και να αφεθεί ελεύθερος. 

Παράλληλα, ανέφερε ότι μετά από συζητήσεις με τις ελληνικές αρχές υπήρξαν αλλαγές στη νομοθεσία, τονίζοντας ότι αυτός είναι «ο ευρωπαϊκός τρόπος αντιμετώπισης» τέτοιων ζητημάτων. 

Η Λάουρα Κοβέσι, κληθείσα να σχολιάσει ότι το 5% των υποθέσεων που ερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αφορούν στην Ελλάδα, ανέφερε αρχικά πως «έχουμε ετήσια έκθεση, αλλά δεν έχουμε έκθεση και για τα πιο διεφθαρμένα κράτη στην Ευρώπη. Μπορώ να αναφέρω ως παράδειγμα την Ρουμανία, που ήταν ένα διεφθαρμένο κράτος και αυτό άλλαξε – και είμαι ευτυχής γι’ αυτό», σημείωσε για την χώρα καταγωγής της.

«Ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, θα σας πω το εξής: Δεν υπάρχει ‘καθαρή’ χώρα, υπάρχει απάτη και διαφθορά παντού», τόνισε χαρακτηριστικά. 

«Φέτος έχουν διπλασιαστεί οι καταγγελίες από την Ελλάδα» 

Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, είπε επίσης πως φαίνεται η εμπιστοσύνη στον θεσμό από το πως αντιδρούν οι πολίτες και ότι αν η εισαγγελία προσποιούταν και έλεγε πως όλα είναι «τέλεια» δεν θα την πίστευε κανείς.

Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Όταν καθαρίζεις το σπίτι σου και βάζεις τη βρωμιά στο χαλί, αυτό δεν σημαίνει ότι το σπίτι σου είναι καθαρό. Λοιπόν όλοι μπορούν να συγκρίνουν τα στατιστικά μας, είναι δημόσια- δεν μπορώ να πω ότι, “η Ελλάδα είναι πολύ διεφθαρμένη επειδή έχουμε 100 περιπτώσεις ή 50 περιπτώσεις”. Δεν ξέρω. Δεν το μετράω αυτό. Για μένα, είναι σημαντικό απλώς να σας δώσω ένα παράδειγμα. Φέτος έχουμε διπλάσιο αριθμό νέων περιπτώσεων που καταγράφηκαν στην Ελλάδα επειδή πολλοί πολίτες έστειλαν καταγγελίες σε εμάς. Αυτό είναι καλό σημάδι. Εμπιστεύονται αυτό που κάνουμε. Αλλά αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι οι συνάδελφοί μας εδώ στο γραφείο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Αθήνα είναι πολύ καλοί».

«Βαρέθηκα να ακούω ότι “στην Ελλάδα έτσι κάνουμε τα πράγματα”» είπε σε άλλο σημείο της συζήτησης και πρόσθεσε: «Λαμβάνω πολλά παράπονα, πολλές επιστολές από Έλληνες.. Έλαβα μια επιστολή από μία αγρότισσα, αφότου ξεκινήσαμε με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η οποία έστειλε φωτογραφίες από το αγρόκτημά της και μου έγραψε  “κα Κοβέσι δεν μπόρεσα να πάρω επιδοτήσεις επειδή δεν γνώριζα κανέναν σε πολιτικό επίπεδο. Και κάποιοι πήραν επιδοτήσεις και πήγαν πολυτελή ταξίδια, αγόρασαν πολυτελή αυτοκίνητα ενώ εγώ έχω αυτό το αγρόκτημα και ένα μικρό παιδί και θέλω πραγματικά να κάνω κάτι”».

«Όταν παίρνεις τέτοιου είδους επιστολές δεν μπορείς να πιστέψεις ότι οι Έλληνες πολίτες αποδέχονται την διαφθορά ως τρόπο ζωής. Δεν το πιστεύω αυτό» ειπε η Ευρωπαία Εισαγγελέας.

Κλείνοντας τόνισε πως «αν σας έλεγα ότι όλα στην Ελλάδα είναι τέλεια και δεν υπάρχει διαφθορά στον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν θα με πιστεύατε. Το έργο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας επαναφέρει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς». 

Καταγγελίες για κονδύλια και συμβάσεις στην Υγεία

Μιλώντας στη συνέντευξη Τύπου μετά την συζήτηση που είχε με τον Παύλο Τσίμα στο Διεθνές Φόρουμ των Δελφών, η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, Λάουρα Κοβέσι, είπε πως την περασμένη χρονιά το γραφείο της Εισαγγελίας έχει δεχτεί πάνω από 6.000 αναφορές για διαφθορά στα συστήματα Υγείας.

Σε ερώτηση που ακολούθησε αναφορικά με το αν υπάρχει σε εξέλιξη έρευνα για το σύστημα Υγείας στην Ελλάδα, η Λάουρα Κοβέσι απάντησε:

«Όταν οι άνθρωποι μιλούν για διαφθορά στο σύστημα Υγείας, κατευθείαν σκέφτονται για παράδειγμα να δίνει κάποιος 50 ευρώ στον γιατρό για να επιταχύνει την εξέτασή του. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Πρόκειται και για τον εξοπλισμό που αγοράζεται για ένα νοσοκομείο. Για την ανακαίνιση νοσοκομείων. Για τα φαρμακευτικά προϊόντα που αγοράζει το σύστημα Υγείας. Για την χρήση συγκεκριμένων φαρμάκων.

Συνεπώς υπάρχουν διαφορετικών ειδών περιπτώσεις και ναι έχουμε εντοπίσει τέτοια σε διαφορετικά κράτη μέλη. Δεν θέλω να πω για τη διαφθορά στο σύστημα Υγείας μόνο κάποιου συγκεκριμένου κράτους μέλους. Σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχουν ιδιώτες που μας στέλνουν καταγγελίες για παράδειγμα για τον εξοπλισμό συγκεκριμένων νοσοκομείων».

Όπως εξήγησε, σε αρκετές περιπτώσεις οι διαδικασίες προμηθειών μπορεί να μεθοδεύονται με τρόπο, ώστε να ευνοείται συγκεκριμένη εταιρεία ή ακόμη και συγκεκριμένο φάρμακο. Πρόκειται, όπως τόνισε, για φαινόμενα που δεν αφορούν μόνο ένα κράτος-μέλος, αλλά έχουν εμφανιστεί σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα, σημείωσε ότι ιδιώτες καταγγέλλοντες απευθύνονται συχνά στην EPPO για ζητήματα που σχετίζονται με υποδομές ή τεχνικό εξοπλισμό σε συγκεκριμένα νοσοκομεία.

Σε ερώτηση για το αν αναμένονται νέες έρευνες στην Ελλάδα σχετικά με τα επίμαχα κονδύλια, η κ. Κοβέσι απάντησε ότι η EPPO συνολικά έχει ήδη πολλές έρευνες σε εξέλιξη με πολύ συγκεκριμένο αντικείμενο. Για την ελληνική περίπτωση, είπε ότι δεν είχε εκείνη τη στιγμή ακριβή εικόνα του αριθμού των σχετικών υποθέσεων και παρέπεμψε εκ νέου στους συνεργάτες της για πιο αναλυτικά στατιστικά στοιχεία.

Μοντεσκιέ… 



Πηγή: tvxs.gr


Τρίτη, Απριλίου 07, 2026

Ο πρωθυπουργός νομίζει ότι οι πολίτες είναι τα πρόβατα του ΟΠΕΚΕΠΕ

Το διάγγελμα του πρωθυπουργού απέδειξε ότι εξακολουθεί να προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα τις τελευταίες μέρες. Μνημείο προκλητικότητας ο πολιτικός προϊστάμενος δεκάδων κατηγορουμένων να πλασάρεται ως αναμορφωτής της χώρας 



Όπως έχει αποδειχθεί διαχρονικά, η φράση «αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις», πάντα σημαίνει το ακριβώς αντίθετο: ότι δηλαδή «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις», είτε πρόκειται για ερωτική απιστία, είτε για κυβερνητικό σκάνδαλο. Μάλιστα, πολύ συχνά σημαίνει «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις και κάποια πράγματα ακόμη που θα τα μάθεις στη διαδρομή». 

Στο διάγγελμα ο πρωθυπουργός προσπάθησε για άλλη μια φορά να αλλοιώσει την πραγματικότητα, που τον εκθέτει πλέον ανεπανόρθωτα, κραυγάζοντας «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Τον ακούσαμε, σαν μόλις να ανέλαβε και όχι να έχει μεσολαβήσει η επταετία Μητσοτάκη, να μιλάει για άλλη μια φορά για το πώς θεωρεί καθήκον του να ηγηθεί μιας μεγάλης μεταρρύθμισης της χώρας, ώστε να γίνουμε επιτέλους Ευρώπη και να μην έχουμε ρουσφέτια, σκάνδαλα, και άλλες «διαχρονικές παθογένειες». 

Όλα αυτά από κάποιον που κυβερνά από το 2019 και που όχι μόνο δεν αντιμετώπισε τις παθογένειες, αλλά αυτές ανέβηκαν και επίπεδο εάν κρίνουμε από τον όγκο και τα χαρακτηριστικά των κυβερνητικών σκανδάλων που τώρα είναι ανοιχτά, χαίνουσες πληγές στο σώμα του Κράτους Δικαίου. 

Δηλαδή, αυτός που κυβερνά όλα αυτά τα χρόνια και που επέλεξε ο ίδιος αυτούς που τώρα είναι κατηγορούμενοι για όλα αυτά τα σκάνδαλα είτε για βουλευτές, είτε / και για υπουργούς, είτε για επικεφαλής Οργανισμών, θα έρθει τώρα να μας υποδείξει πώς η χώρα θα γίνει καλύτερη.

Δηλαδή, αυτός που εδώ και επτά χρόνια δεν κατάφερε να κάνει τη χώρα, τουλάχιστον ως προς τη λειτουργία των θεσμών, καλύτερη και σε αρκετές περιπτώσεις την αφήνει χειρότερη, θεωρεί δικαιωματικά και πάλι ότι μπορεί να την αναμορφώσει και να επαναφέρει τη θεσμική κανονικότητα και την εμπιστοσύνη στο κράτος δικαίου.

Ο άνθρωπος, όμως, που ακόμη και τώρα χρησιμοποιεί σε αυτό το διάγγελμα τη φράση «οι διωκτικές αρχές και πάλι αυτής της κυβέρνησης», -παραβλέποντας ότι οι διωκτικές αρχές, δεν είναι ούτε τσιφλίκι, ούτε ιδιωτικός διωκτικός στρατός της εκάστοτε κυβέρνησης, και το ίδιο ισχύει για κάθε μηχανισμό του κράτους- δεν μπορεί να εγγυηθεί καμία αναμόρφωση.

Το κράτος δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση. Και μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτεται πώς μπορεί να λειτουργήσει ορθά ο μηχανισμός των νόμιμων επισυνδέσεων στο πλαίσιο ποινικής έρευνας. Γιατί, αντίθετα, αυτή η κυβέρνηση αυτόν τον μηχανισμό πρωτίστως τον θεώρησε τρόπο για να «κρατάει» υπουργούς, δικαστικούς, ανώτατους αξιωματικούς και πολιτικούς άλλων κομμάτων.

Kαι στην πραγματικότητα το μήνυμα που ήθελε να στείλει ο πρωθυπουργός, δηλαδή ο «στρατολόγος» και ο πολιτικός προϊστάμενος των κατηγορουμένων δεν ήταν ότι θα σταματήσουν τα σκάνδαλα. Το μήνυμα ήταν ότι το κράτος του ανήκει, ανήκει σε αυτόν και σε ανθρώπους σαν κι αυτόν: ανθρώπους από μεγάλα πολιτικά τζάκια, εθισμένους στο να θεωρούν το κράτος εφαλτήριο της φιλοδοξίας και εργαλείο για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων. Ανθρώπους που γεννήθηκαν μέσα σε πελατειακά δίκτυα χτισμένα δεκαετίες και που εργάζονται σκληρά για να τα παγιώσουν και να τα διευρύνουν. Ανθρώπους που συνεχίζουν το νήμα από τους κοτζαμπάσηδες, στους Μαυρογιαλούρους, στις σημερινές πολιτικές δυναστείες.

Και προς επίρρωση της αντίληψης «το κράτος είμαι εγώ» λειτουργούν και οι προτάσεις που έκανε. Πάρτε για παράδειγμα την πρόταση για ασυμβίβαστο ανάμεσα στη θέση του βουλευτή και του υπουργού, με υπογραμμισμένη και την επισήμανση ότι το υπουργικό Συμβούλιο το ορίζει ο πρωθυπουργός. Η πρόταση αυτή δεν διατυπώνεται με τον τρόπο που ισχύει σε άλλες χώρες, δηλαδή ότι όταν διορίζεσαι υπουργός παραιτείσαι από τη βουλευτική έδρα. Όχι, εδώ θα έχουμε το πρωτοφανές φαινόμενο των ρεπατζήδων επιλαχόντων βουλευτών που όταν αναλαμβάνει κάποιος υπουργός θα παίρνουν τη βουλευτική έδρα για όσο διάστημα είναι υπουργός και μετά αυτός, στην τελική ευθεία για τις εκλογές, θα επιστρέφει στην εκλογική περιφέρεια να εξαργυρώσει τα ρουσφέτια που έκανε όσο ήταν υπουργός και να υποσχεθεί τα ρουσφέτια της επόμενης θητείας. Δηλαδή, εδώ ξαναγράφεται η ίδια η έννοια της εκλογής βουλευτή και κατ’ επέκταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας!

Όμως, ας μην γελιόμαστε. Η καταπολέμηση της διαφθοράς ποτέ δεν είναι υπόθεση απλώς και μόνο θεσμικού πλαισίου. Είναι θέμα πολιτικής κουλτούρας. Και αυτό δεν έχει να κάνει με μεγαλοστομίες του τύπου «να γίνουμε Ευρώπη». Είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το εάν κάποιος βλέπει την πολιτική ως λειτούργημα ή ως καριέρα ή ακόμη χειρότερα επενδυτική ευκαιρία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατεξοχήν επένδυσε σε μια κατηγορία πολιτικών στελεχών που θεωρούσαν ότι από την πολιτική δεν γίνεται να φύγει κάποιος φτωχότερος και που θεωρούσαν ότι η εξουσία ανήκει δικαιωματικά σε αυτούς και όχι στους «κακομούτσουνους» της Αριστεράς. Μια γενιά στελεχών που θεωρούσαν ότι η συναλλαγή είναι διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας και η «εξυπηρέτηση» το μέσο που αγιάζει ο σκοπός να μείνει η εξουσία στην παράταξη και όχι στους… Μαδούρους. Μια παράταξη που με τον μανδύα του σωτήρα της χώρας από την καταστροφή που υποτίθεται ότι έφερναν -και θα φέρουν- οι «άλλοι», θεωρεί ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο, ότι της αναγνωρίζεται το αλάθητο του πάπα και μπορεί να κάνει τα πάντα.

Αυτή την πολιτική κουλτούρα έφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτή την πρακτική της προσπάθειας πλήρους εργαλειοποίησης του κράτους ονόμασε «επιτελικό κράτος», αυτή τη λογική δοκίμασε σε όλα τα επίπεδα: από τις υποκλοπές ως μέσο ελέγχου του κράτους έως τις πλασματικές επιδοτήσεις ως προεκλογική τακτική, το νήμα είναι κοινό και φέρει την υπογραφή, φαρδιά πλατιά, του ίδιου του πρωθυπουργού, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και γι’ αυτό είναι αυτός που φέρει την ευθύνη. Και όποιος φέρει την ευθύνη για ένα πρόβλημα, είναι τμήμα του προβλήματος -αν όχι η πηγή του-, δεν μπορεί να φέρει ούτε τη λύση, ούτε να δώσει διέξοδο.

Να το πούμε απλά: σταθερή παθογένεια του πολιτικού συστήματος τα τελευταία χρόνια είναι τελικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του. Η έξοδος από την παθογένεια περνά από την πολιτική αλλαγή. Διαφορετικά θα ζούμε μέσα στο σημερινό αδιέξοδο.


Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr


Σάββατο, Απριλίου 04, 2026

Αυτή δεν είναι κυβέρνηση. Είναι πινάκιο δικαστηρίου...

Όταν μια κυβέρνηση έχει τόσο μεγάλο αριθμό υποδίκων, μάλλον δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά 



Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος (in.gr) 

Υπό κανονικές συνθήκες τα πράγματα θα ήταν απλά. Στις φιλελεύθερες δημοκρατίες η κοινοβουλευτική πλειοψηφία σημαίνει ότι μια πολιτική παράταξη μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση και να εισάγει αυτή τα νομοσχέδια που καλείται να ψηφίσει η εθνική αντιπροσωπεία και να συντάσσει αυτή τα Προεδρικά Διατάγματα και τις Υπουργικές Αποφάσεις. 

Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία πουθενά δεν αναφέρεται ότι αποτελεί διαρκή ασυλία απέναντι στη δικαιοσύνη. Υπάρχουν, βέβαια οι προβλέψεις για τη βουλευτική ασυλία ή οι ειδικές διαδικασίες για τη διερεύνηση της ποινικής ευθύνης των υπουργών, όμως είναι προφανές ότι και οι βουλευτές και οι υπουργοί μπορούν να κληθούν να αντιμετωπίσουν τη Δικαιοσύνη. 

Να το πω διαφορετικά όταν αναλαμβάνει μια κυβέρνηση και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης, αυτό δεν σημαίνει ότι λαμβάνει και διαρκές απαλλακτικό βούλευμα για τη δράση της. 

Μάλιστα, η φιλελεύθερη πολιτική παράδοση, η παράδοση του κράτους δικαίου, αυτή στην οποία υποτίθεται ότι εγγράφεται και η Νέα Δημοκρατία, θεωρεί ιδιαίτερα σημαντική την ηθική στην πολιτική, ακριβώς γιατί η ανηθικότητα στην πολιτική, η παραβατικότητα των πολιτικών, η διαφθορά τους, τραυματίζουν ανεπανόρθωτα την εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα. 

Αυτό εξηγεί γιατί μέχρι πρότινος όχι μόνο θεωρούνταν αυτονόητο ότι οι άμεσα εμπλεκόμενοι παραιτούνται, αλλά και γιατί από ένα σημείο και μετά μια κυβέρνηση που κατηγορείται για μεγάλα σκάνδαλα παραιτείται και αυτή και πάμε σε εκλογές. 

Κάποτε ακόμη και μια υπόνοια σκανδάλου αρκούσε για να καταστραφεί μια πολιτική καριέρα. Σήμερα, είναι απλώς άλλη μια μέρα που κυβερνά η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη και θα βγει άλλο ένα non paper που θα παρουσιάσει τον εσπευσμένο ανασχηματισμό ως μια κίνηση αναβάθμισης και βελτίωσης του κυβερνητικού έργου και όχι ως μια απέλπιδα προσπάθεια να αντιστραφεί ένα καταδικαστικό κλίμα μέσα στην κοινωνία. 

Μόνο που πρέπει να δούμε τα πράγματα ως έχουν. Τα ίδια τα γεγονότα. Όπως θα τα βλέπαμε εάν συνέβαιναν σε μια άλλη χώρα. 

Και τα πράγματα έχουν ως εξής: Παραμένει ανοιχτή η υπόθεση των Τεμπών, με τη δίκη των μη πολιτικών προσώπων να έχει ξεκινήσει και εν αναμονή της παραπομπής ενός υπουργού, για τη μη έγκαιρη υλοποίηση των έργων στο σιδηρόδρομο που θα είχαν αποτρέψει την τραγωδία μια ενός υφυπουργού που κατηγορείται σε σχέση με την απόφαση για το μπάζωμα του χώρου του δυστυχήματος. Εχει ανοίξει ξανά και πλήρως το ζήτημα των υποκλοπών συμπεριλαμβανομένων των ευθυνών των πολιτικών προσώπων στο Μέγαρο Μαξίμου που αποφάσισαν την παρακολούθηση αρχικά μέσω ΕΥΠ και μετά μέσω παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού πολιτικών, υπουργών, ανώτατων αξιωματικών, δικαστικών και επιχειρηματιών. Είχαμε ήδη την αρχική δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την οποία ως προς τα πολιτικά πρόσωπα προσπάθησε να προσπεράσει η κυβέρνηση. Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, έχουμε νέες δικογραφίες από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που αφορούν υπουργούς και βουλευτές σε τέτοια κλίμακα που οδήγησαν σε παραιτήσεις και αναγκαστικό ανασχηματισμό. 

Όλα αυτά σημαίνουν ότι έχουμε μια κυβέρνηση που έχει τον μεγαλύτερο αριθμό υποδίκων που έχει υπάρξει σε κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης, μια κυβέρνηση που έχει τρία ανοιχτά σκάνδαλα, αυτό των υποκλοπών, αυτό της μη υλοποίησης αναγκαίων έργων στον σιδηρόδρομο, και αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλαδή ένα σκάνδαλο που αφορά του πώς στήθηκε ένας κυβερνητικός μηχανισμός για τη διασπάθιση, μέσω πλασματικών δηλώσεων, ευρωπαϊκών ενισχύσεων με σκοπό τη διαμόρφωση ευνοϊκού εκλογικού συσχετισμού ώστε να γίνουν «γαλάζιες» μερικές κρίσιμες εκλογικές περιφέρειες. 

Με οποιοδήποτε μέτρο πολιτικού ήθους, ευθιξίας, σεβασμού στους θεσμούς και εάν εξετάσουμε την κατάσταση είναι σαφές ότι σε οποιοδήποτε άλλη χώρα η κυβέρνηση θα είχε παραιτηθεί χτες. 

Θα είχε φύγει νύχτα, για να το πω διαφορετικά. 

Όμως, στη χώρα μας ξέρουμε πως δεν θα γίνει. Ακόμη και εάν η κυβέρνηση μεθοδεύσει κάποια στιγμή κάποιον εκλογικό αιφνιδιασμό, αυτό θα το κάνει με βάση άλλους υπολογισμούς και όχι επειδή θεωρεί ότι αυτή τη στιγμή έχει να αντιμετωπίσει ένα σοβαρότατο ζήτημα ηθικής τάξης. 

Για την ακρίβεια εάν κανείς παρατηρήσει τις δηλώσεις – αλλά και τις σιωπές…– του πρωθυπουργού, όλα συμβαίνουν ως να μην υπάρχει κανένα θέμα ηθικής τάξης. Το ίδιο ισχύει και για όσα – υπό σαφή καθοδήγηση – γράφουν τα κυβερνητικά μέσα. 

Το μοτίβο είναι δεδομένο: δεν ευθύνεται ο πρωθυπουργός, δεν ευθύνεται η κυβέρνηση, δεν τίθεται θέμα παραίτησης. Ίσως ευθύνονται κάποιοι υπουργοί, όχι όμως όλοι όσοι εμπλέκονται και σε αρκετές περιπτώσεις αυτό που φταίει είναι το «τοξικό κλίμα». Σε κάθε περίπτωση με τον ανασχηματισμό η κυβέρνηση μπορεί να κάνει θετική επανεκκίνηση. 

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Στην πολιτική δεν ισχύει ακριβώς το «τεκμήριο αθωότητας». Όταν μια υπόθεση φτάνει στη δικαιοσύνη, ήδη έχει τεθεί ηθικό ζήτημα, ήδη μια κυβέρνηση έχει σκιά. 

Και αυτό γιατί μια πραγματική δημοκρατική διακυβέρνηση, μια κυβέρνηση που σέβεται το κοινωνικό συμβόλαιο στον πυρήνα της δημοκρατικής εκπροσώπησης, δεν μπορεί να λειτουργήσει με σκιές, με κυνισμό, με αποσιώπηση παραβατικών συμπεριφορών. 

Οφείλει, για να μπορεί να κυβερνά με πραγματική και όχι τυπική νομιμοποίηση, να μην τραυματίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, που περιλαμβάνει και την εμπιστοσύνη των πολιτών στο ότι οι πολιτικοί μπορεί να είμαι φιλόδοξοι, δεν μπορούν όμως να είναι διεφθαρμένοι. 

Όταν τραυματίζει μια κυβέρνηση αυτή τη σχέση εμπιστοσύνης, τότε τραυματίζει τον πυρήνα της δημοκρατίας. 

Και ταυτόχρονα υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στο ίδιο το κράτος και τους λειτουργούς του. Γιατί ας μη γελιόμαστε: όταν ο κρατικός λειτουργός βλέπει την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται ως να έχει δικαίωμα στην ασυλία, ως να έχει δικαίωμα στη διαφθορά, τότε και ο κρατικός λειτουργός θα σκεφτεί ότι δεν υπάρχει θέμα με τη διαφθορά στο κράτος, αρκεί να μη σε πιάσουν. Και άμα σε πιάσουν, το βασικό είναι να είσαι με τη σωστή παράταξη, γιατί αυτή θα καθαρίσει για σένα. 

Γιατί μπορεί οι πολίτες γενικά να πιστεύουν ότι οι πολιτικοί δεν είναι «άγγελοι», όμως όταν βλέπουν μια τέτοια εικόνα γενικευμένου κυνισμού, όταν βλέπουν μια πολιτική κουλτούρα ατιμωρησίας, όταν βλέπουν μια κυβέρνηση να λέει «θα συνεχίσουμε να κυβερνάμε ακόμη και εάν βγαίνει ένα σκάνδαλο την ημέρα», τότε θα χάσουν την εμπιστοσύνη στην πολιτική ως δραστηριότητα με την οποία κανείς αλλάζει τη ζωή του προς το καλύτερο. 

Και τότε στην καλύτερη των περιπτώσεων θα εξεγερθούν και θα κατέχουν στον δρόμο απαιτώντας από μια κυβέρνηση να τσακιστεί να φύγει. Στη χειρότερη δεν θα αντισταθούν στις σειρήνες της ακροδεξιάς που πάντα επένδυε στο να παρουσιάζει όλους τους πολιτικούς ως διεφθαρμένους, με την υπογράμμιση «όλοι ίδιοι είναι». 

Για όλους αυτούς τους λόγους αυτή η κυβέρνηση, μια κυβέρνηση υποδίκων, δεν μπορεί και δεν πρέπει να κυβερνά. Γιατί οι κυβερνήσεις δεν φεύγουν μόνο όταν χάσουν τη «δεδηλωμένη» στο κοινοβούλιο, αλλά και όταν χάσουν συντριπτικά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. 

Και μια τελευταία παρατήρηση. Στις κυβερνήσεις πάντα υπεύθυνος είναι ο πρωθυπουργός. Αυτός ευθύνεται για οτιδήποτε έκανε η κυβέρνησή του. Αυτόν ακουμπούν αντικειμενικά όλα τα σκάνδαλα. Και αυτή την ευθύνη πρέπει επιτέλους να την αναλάβει και ο πρωθυπουργός. Ακόμη και εάν αυτό σημαίνει το τέλος του πολιτικού του δρόμου… 



Πέμπτη, Απριλίου 02, 2026

ΟΠΕΚΕΠΕ 1-2-3, υποκλοπές, Τέμπη, «συστήματα καταμέτρησης»: όποτε και εάν κάνει εκλογές ο Μητσοτάκης με την κατσίκα στην πλάτη θα πάει...

Λίγες κυβερνήσεις έχουν τόσες πολλές ανοιχτές υποθέσεις σκανδάλων όσο αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτό θα «εκτιμηθεί» δεόντως και στις εκλογές 


Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος - in.gr 

Όταν ήρθε στην εξουσία η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο τόνος της ήταν ότι έφερνε μια θεσμική κανονικότητα. Κοντά στο τέλος της δεύτερης θητείας της, έχει καταφέρει να έχει χρεωθεί μια εντυπωσιακή συλλογή σκανδάλων. Διάφορες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης χρεώθηκαν σκάνδαλα, όμως καμία δεν κατάφερε να έχει τόσες υποθέσεις σε βάρος της και τόσους πολλούς βουλευτές και υπουργούς ελεγχόμενους. 

Η επταετία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει ήδη άλλωστε σημαδευτεί από το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης, αυτό των υποκλοπών, ενώ σταδιακά ξηλώνεται το κυβερνητικό αφήγημα περί έλλειψης πολιτικής ευθύνης και διαχρονικών παθογενειών, επωδός κάθε φορά που ξεσπά σκάνδαλο. 

Η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που περιλαμβάνει βουλευτές και υπουργούς ήρθε να διαψεύσει την κυβερνητική ρητορική που επί της ουσίας ήταν ότι πολιτική ευθύνη δεν έχει και ήταν απλώς κάποιοι κτηνοτρόφοι που έκαναν πλασματικές δηλώσεις και κάποιοι «επίορκοι υπάλληλοι». 

Η δίκη για τους «ιδιώτες» σε σχέση με τις υποκλοπές ήρθε ουσιαστικά να ανοίξει την υπόθεση να… αρχειοθετήσει το πόρισμα Ζήση, να αναβαθμίσει κατηγορίες και να υπογραμμίσει ότι στο κέντρο της «επιχείρησης» των παρακολουθήσεων ήταν το Μέγαρο Μαξίμου.

Η έναρξη της μεγάλης δίκης για την τραγωδία των Τεμπών έρχεται να υπογραμμίσει τις τεράστιες πολιτικές ευθύνες μιας κυβέρνησης (και τις ενδεχόμενες ποινικές υπουργών) που δεν έκανε έγκαιρα όλα τα έργα που ήταν απαραίτητα για να μην βρεθούν δύο τρένα να κινούνται «στα τυφλά» στην ίδια γραμμή σε αντίθετη κατεύθυνση, αλλά και που προσπάθησε να «μπαζώσει» τα στοιχεία που θα επέτρεπαν καλύτερη διερεύνηση της υπόθεσης.

Οι αποκαλύψεις για κακοδιαχείριση των κονδυλίων για την κατάρτιση, ήρθαν να υπογραμμίσουν πόσο διαδεδομένη ήταν η πρακτική της διασπάθισης ευρωπαϊκών πόρων με πολιτικά πρόσωπα να βρίσκονται ήδη στο στόχαστρο. 

Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει να υπάρξουν και άλλες… εκπλήξεις στον ορίζοντα που να δείξουν και άλλα πεδία κυβερνητικής παραβατικότητας, με διάφορους ήδη να ψιθυρίζουν με νόημα: «συστήματα καταμέτρησης».

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε – κατά παράβαση του κανονισμού της Βουλής – να ζητήσει μεταφορά της συζήτησης για την κατάσταση με το κράτος δικαίου στη χώρα για τις 17 Απριλίου, πρωτίστως επειδή δεν ήθελε να γίνει αυτή η συζήτηση υπό το βάρος των αποκαλύψεων για τις υποκλοπές και της νέας μεγάλης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Μόνο που όσους ανάλογους χειρισμούς και εάν σκαρφιστεί, τίποτα δεν ακυρώνει ότι αυτή η κυβέρνηση πιάνεται διαρκώς με την κατσίκα στην πλάτη. Και μάλιστα έχει ήδη πιαστεί τόσες φορές που αυτό θα κυριαρχήσει αναμφίβολα και στην προεκλογική περίοδο επιτείνοντας το κλίμα βαθιάς αποδοκιμασίας, που ήδη προκαλεί η έκρηξη ακρίβειας και η αίσθηση φτωχοποίησης.

Και θα πορευτεί η κυβέρνηση με το βάρος τόσων σκανδάλων, γιατί πολύ απλά ευθύνεται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που γεννά σκάνδαλα.

Είναι σαφές ότι όταν σωρεύονται τόσες δικογραφίες που αγγίζουν την κυβέρνηση άμεσα, δεν μιλάμε για ένα άθροισμα μεμονωμένων περιστατικών, αλλά για μια δομική συνθήκη που αφορά τον ίδιο τον τρόπο που επέλεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ασκεί την εξουσία.

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που εξαρχής ενσωμάτωσε και το ενδεχόμενο διασπάθισης: γιατί αντιμετώπισε τα δημόσια έργα όχι ως ένα μέσο για να αναβαθμιστούν οι υποδομές και να προσφέρονται καλύτερες υπηρεσίες στους πολίτες, αλλά πρωτίστως ως «απορροφησιμότητα» κονδυλίων και ως ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα. Γιατί θεώρησε ότι οι ευρωπαϊκές ενισχύσεις μπορούσαν νομότυπα να μετατραπούν σε τρόπο διαμόρφωσης εκλογικών συσχετισμών. Γιατί θεώρησε ότι «επιτελικό κράτος» σήμαινε την αξιοποίηση τόσο της ΕΥΠ όσο και παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού για την παρακολούθηση υπουργών, ανώτατων αξιωματικών, δικαστικών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων, προσπαθώντας να βρει στοιχεία ώστε είτε να τους «κρατάει», είτε να τους «ξεμπροστιάσει». Γιατί, εάν μπορούσε, ακόμη και στον μηχανισμό των εκλογών θα παρέμβαινε (αν δεν το έχει ήδη σκεφτεί και αυτό…).

Αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης είναι το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης αλαζονείας που διαπερνά αυτή την κυβέρνηση.

Μιας αλαζονείας που αφετηρία έχει την πεποίθηση, που καταγράφηκε και την περασμένη δεκαετία, ότι στην Ελλάδα η μόνη δύναμη που δικαιούται να κυβερνήσει είναι η Νέα Δημοκρατία, άντε και όσοι από το ΠΑΣΟΚ θα ήταν διατεθειμένοι να συγκυβερνήσουν με τη Νέα Δημοκρατία (κάτι που ήδη συμβαίνει εάν σκεφτούμε τις περιπτώσεις των Πιερρακάκη, Φλωρίδη, Χρυσοχοΐδη, Μενδώνη), και που θεωρεί ότι οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη, πρώτη και καλύτερη η Αριστερά, είναι εξ ορισμού ανίκανη να κυβερνήσει και επικίνδυνη για τη χώρα. Παρότι η εμπειρία του 2015-2019 έδειξε ότι αυτές ακριβώς οι δυνάμεις κατάφεραν να βγάλουν τη χώρα από τα μνημόνια και όπως δείχνουν τα στοιχεία να πετύχουν μεγαλύτερη αναλογικά αύξηση της απασχόλησης και μείωση της ανεργίας σε σχέση με τις επιδόσεις της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μιας αλαζονείας που καταγράφεται σε όλα τα σενάρια για αλλεπάλληλες εκλογές μέχρι να «πειστεί» η ελληνική κοινωνία ότι στην Ελλάδα ελεύθερη δημοκρατική επιλογή είναι μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή στο ίδιο το γεγονός ότι το 30% παρουσιάζεται ως επαρκές για… αυτοδυναμία.

Μιας αλαζονείας που αποτυπώνεται στο ίδιο το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο θεωρεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία διαρκές απαλλακτικό βούλευμα, αλλά και θεωρεί ότι εξ ορισμού δεν φέρει καμία ευθύνη, ακόμη και αν αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των δικογραφιών σε βάρος βουλευτών και υπουργών.

Μια αλαζονείας που παίρνει ολοένα και περισσότερο τα χαρακτηριστικά μιας ύβρεως που σύντομα θα συναντήσει την εκλογική νέμεσή της. 





Τρίτη, Μαρτίου 24, 2026

Τέμπη / Η αίθουσα του «επιτελικού» φιάσκου

 


Το επιτελικό «φιάσκο» που αφορά την αίθουσα της δίκης του εγκλήματος των Τεμπών δυναμιτίζει το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα και καθιστά την κυβέρνηση ξανά απολογούμενη για απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος. 

Λάδι στη φωτιά, μάλιστα, βάζει η ακαμψία του υπουργείου Δικαιοσύνης, που αφήνει να διαρρεύσει ότι δεν θα αλλάξει ο χώρος της εκδίκασης της υπόθεσης και πως για όσα εκτυλίχθηκαν χθες έφταιγε η… ταξιθεσία. 

Πηγές του υπουργείου σημειώνουν ότι «δεν πάσχει ο χώρος του δικαστηρίου, αλλά ο τρόπος ταξιθέτησης με τον οποίο κάθισαν οι εισερχόμενοι στη δικαστική αίθουσα». 

Και αυτό, όπως ισχυρίζονται, γιατί συγγενείς των θυμάτων, χωρίς να έχουν την αναγκαία ενημέρωση που έπρεπε να υπάρχει, πήγαν και κάθισαν στον χώρο που έχει προβλεφθεί για τους δικηγόρους. 

Οι ίδιοι κύκλοι εκτιμούν ή ευελπιστούν ότι στις επόμενες δικασίμους ο αριθμός των συγγενών και των μαρτύρων θα μειωθεί, σε αντίθεση με τη χθεσινή πρώτη μέρα, που τα φώτα της δημοσιότητας ήταν στραμμένα στο Εφετείο της Λάρισας και η προσέλευση ήταν μεγάλη. Τέλος, σημειώνουν ότι υπάρχει η δυνατότητα οι θέσεις να αυξηθούν περίπου κατά 20 και έτσι η χωρητικότητα να ανέλθει στις 470 θέσεις. 

Την 1η Απριλίου, στο πλαίσιο της δεύτερης δικασίμου, θα φανεί αν όντως για το χθεσινό μπάχαλο ευθύνονται μόνο προβλήματα τεχνικής φύσεως. 

Οργή και δυσπιστία 

Οι συνήγοροι των συγγενών των θυμάτων, σε κάθε περίπτωση, εμφανίζονται δύσπιστοι και, για αυτό, έχουν αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο της αποχής μέχρι να χρησιμοποιηθούν καταλληλότερες εγκαταστάσεις. 

«Πρόκειται για μία ακόμη ανοησία ή για μια στοχευμένη, συνειδητή επιλογή εμπαιγμού με τελικό σκοπό την υποβάθμιση της δίκης των Τεμπών;» είναι το ερώτημα που θέτει ο Βασίλης Ζησιμάτος, δικηγόρος της οικογένειας του αδικοχαμένου μηχανοδηγού της επιβατικής αμαξοστοιχίας. 

Ο ίδιος, κατόπιν επικοινωνίας μας, μίλησε για «θλιβερή ημέρα για όλους τους συγγενείς και συνηγόρους» και σημείωσε ότι «υπό τέτοιες συνθήκες δεν μπορεί να διεξαχθεί καμία δίκη, ειδικά εκείνη των Τεμπών, όπου συμμετέχουν 250 δικηγόροι, 180 πρόσωπα που θα παρασταθούν προς υποστήριξη της κατηγορίας και 36 κατηγορούμενοι». 

«Όπως στο μετρό σε ώρες αιχμής» 

Ο Κώστας Λακαφώσης, πραγματογνώμονας των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών, παρομοίασε την κατάσταση με το «μετρό της Αθήνας σε ώρες αιχμής». Επεσήμανε πως «εμείς δεν αιφνιδιαστήκαμε, είχαμε δει τα σχεδιαγράμματα και τις κατόψεις της αίθουσας και διαπιστώσαμε ότι δεν χωράνε καν οι παράγοντες της δίκης». Όπως εξήγησε, όμως, «αποφύγαμε να το κάνουμε θέμα από την πλευρά των συγγενών, διότι στο παρελθόν είχαμε ακούσει κατηγορίες ότι δεν θέλουμε να γίνει η δίκη ή επιθυμούμε να καθυστερήσει η διαδικασία».

Εκτεθειμένος ο υπουργός Δικαιοσύνης

Σε κάθε περίπτωση, ο υπουργός Δικαιοσύνης είναι, για νιοστή φορά, εκτεθειμένος, από τη στιγμή που από τον Μάιο του 2024 διαμήνυε πως «όλα είναι έτοιμα». Για αυτό, έχει προγραμματίσει σήμερα μπαράζ συνεντεύξεων, προκειμένου να απαντήσει στις δριμείες επικρίσεις των συγγενών των θυμάτων, των διαδίκων, αλλά και των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η ακαταλληλότητα έγινε ακόμη πιο εμφανής όταν διαπιστώθηκε ότι η αίθουσα δεν διαθέτει υποδομές για άτομα με αναπηρία ή κινητικές δυσκολίες, με δεδομένο, μάλιστα, ότι υπάρχουν τραυματίες από το δυστύχημα που χρειάζονται ειδική πρόνοια για να παρακολουθήσουν τη δίκη. Σε ένα τέτοιο φόντο πυροδοτούνται και ερωτήματα που σχετίζονται με το κόστος — 1,6 εκατομμύρια ευρώ — της αναμόρφωσης της αίθουσας. 

«Κανονικότητα» το χάος

Σύμφωνα με τις προσεγγίσεις δημοσιογράφων και πολιτικών αναλυτών, το πιο τραγικό συμπέρασμα που απορρέει από το χθεσινό μπάχαλο — που προσβάλλει τη μνήμη των θυμάτων των Τεμπών και τους συγγενείς τους — είναι ότι εντάσσεται στο πλαίσιο της σύγχρονης κανονικότητας.

Οι σκηνές από τη Λάρισα διαδραματίστηκαν στη χώρα όπου, το 2023, συγκρούστηκαν δύο τρένα που επί περισσότερο από 12 λεπτά κινούνταν στην ίδια σιδηροτροχιά, στη χώρα όπου δεν υπάρχει σύστημα τηλεδιοίκησης, στη χώρα που «μπαζώνει» τον χώρο του εγκλήματος και τις πολιτικές ευθύνες, στη χώρα που εγείρει εμπόδια ώστε να γίνουν οι απαραίτητες χημικές εξετάσεις των σορών των θυμάτων. 

Αλλαγή ατζέντας με «ασπιρίνες»

Η πρωτοβουλία του Κυριάκου Μητσοτάκη να ανακοινώσει, μέσω τηλεοπτικού μηνύματος, τα μέτρα για την αναχαίτιση της ακρίβειας, ενώ εξελίσσονταν οι εικόνες αποτροπιασμού στη Λάρισα, μαρτυρά το κυβερνητικό άγχος για αλλαγή ατζέντας.

Το πλαίσιο των παρεμβάσεων, ωστόσο, καταδικάστηκε από την αντιπολίτευση και συνάντησε την ψυχρή υποδοχή της αγοράς και των αναλυτών, που προτάσσουν την αναγκαιότητα της μείωσης του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα.

Πέντε δις για εξοπλισμούς, όσα δίνει ο Σάντσεθ για την ακρίβεια

Μεγαλύτερο κρότο, άλλωστε, έκανε το γεγονός ότι το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) ενέκρινε προγράμματα των Ενόπλων Δυνάμεων ύψους περίπου πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ. Ως γνωστόν, μέτρα της τάξεως των πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ δρομολογεί η κυβέρνηση της Ισπανίας για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, σε αντιδιαστολή με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που ανακοίνωσε 300 εκατομμύρια ευρώ για τον ίδιο σκοπό. 

Κωνσταντίνος Σαββόπουλος 

=====================

Όλα έτοιμα… 


Σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου 

Πηγή: tvxs.gr

Σάββατο, Φεβρουαρίου 28, 2026

Τέμπη, τρία χρόνια μετά: Στον δρόμο για Δικαιοσύνη – Οι συγκεντρώσεις στη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα (Photos)

«Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε – Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». 



Τέμπη 28 Φεβρουαρίου 2023. Το ρολόι το μοιραίο βράδυ σταμάτησε στις 23:18. Σήμερα, τρία χρόνια από το έγκλημα που άφησε πίσω 57 νεκρούς, οι πλατείες σε ολόκληρη τη χώρα -αλλά και εκτός Ελλάδας- θα πλημμυρίσουν ξανά από κόσμο ζητώντας δικαιοσύνη. 

Συγγενείς θυμάτων των Τεμπών, απευθύνουν καλέσματα στα μεγαλειώδη συλλαλητήρια, «για να μη συμβεί ποτέ ξανά». 

Με ένα βίντεο, η Μαρία Καρυστιανού, απευθύνει κάλεσμα στα συλλαλητήρια. «Το Σάββατο στις 28 Φεβρουαρίου κατεβαίνουμε ξανά στον δρόμο για να ενώσουμε τις φωνές μας, τις μνήμες μας. Να απαιτήσουμε λογοδοσία. Για τα παιδιά μας που χάθηκαν, για τις 57 ψυχές που ζητούν δικαίωση και αλήθεια. Για να μη συμβεί ποτέ ξανά. Για την καλύτερη Ελλάδα που άξιζε στους 57, που αξίζει σε όλους μας» σημειώνει. 

«Όταν λογοδοτήσουν γιατί δολοφόνησαν το παιδί μου, θα δικαιωθεί η Αναστασία» αναφέρει σε οργισμένη ανάρτησή της η Μαρία Ντόλκα, μητέρα της 18χρονης Αναστασίας. «Για όσους από εμάς βγουν στους δρόμους το Σάββατο 28/02/2026, θα θυμόμαστε πως τα παιδιά, οι μάνες και οι μπαμπάδες που χάθηκαν στα Τέμπη, δολοφονήθηκαν. Και ακόμα οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι» σημειώνει. 

Στο ίδιος μήκος κύματος και η Λίλιαν Μήτσκα, μητέρα της Ιφιγένειας, μιλά για τη δικαίωση που ψάχνει ακόμη. «Ήταν το δρομολόγιο της ευτυχίας. Πήγε ένα παιδί ευτυχισμένο, με τον φίλο της μία εκδρομή και γύρισε σπίτι στην κάσα. Αυτό το οφείλουμε στην κυβέρνησή μας» είπε. «Οι υπεύθυνοι για αυτό το φαγοπότι να μπουν φυλακή. Είναι 57 άνθρωποι στο χώμα, να μπουν 57 φορές ισόβια οι υπεύθυνοι» τόνισε, με σπασμένη φωνή. 

«Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε – Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Αυτό θα είναι το κεντρικό σύνθημα που θα ακουστεί από τους πολίτες ζητώντας να μην συμβεί ποτέ ξανά μία τέτοια τραγωδία. 

Τέμπη: Σε ποιες πόλεις στα Δωδεκάνησα έχουν προγραμματιστεί κινητοποιήσεις 



Ρόδος: Δημαρχείο (12:00)

Κως: Πλ. Ελευθερίας (10:30)

Κάλυμνος: Πνευματικό Κέντρο (10:30) 

Λέρος: Πλ. Πλατάνου (12:00) 


=======================

Τραγωδία Τεμπών: «Οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους» το σύνθημα στη Ρόδο 

Σε εξέλιξη βρίσκεται αυτή την ώρα συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Δημαρχείου, στη Ρόδο για την τραγωδία στα Τέμπη. 


Τρία χρόνια μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα, που προκάλεσε το θάνατο 57 ανθρώπων, πολίτες κάθε ηλικίας δίνουν το «παρών» στη σημερινή συγκέντρωση, ζητώντας δικαιοσύνη και λήψη μέτρων ώστε να μην επαναληφθεί αντίστοιχη καταστροφή. 



Κρατώντας πανό με συνθήματα για την ασφάλεια των μεταφορών και τη δικαίωση των θυμάτων, οι συγκεντρωμένοι ζητούν να μην ξεχαστεί η τραγωδία και να αποδοθούν ευθύνες, όπου υπάρχουν. 


Ρεπορτάζ: Χριστίνα Μέγα (ertnews)














Πέμπτη, Φεβρουαρίου 26, 2026

Τέμπη 2026: Όταν η συγκάλυψη αντικαθιστά την κάθαρση, η ελίτ προστατεύεται και οι πληβείοι θρηνούν



Τρία χρόνια μετά τη φονική σύγκρουση στα Τέμπη, η Ελλάδα συνεχίζει να μετράει νεκρούς, όχι μόνο ανάμεσα στους 57 επιβάτες που χάθηκαν, αλλά και ανάμεσα στην εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου. Το δυστύχημα, που θα έπρεπε να γίνει αφορμή για σοβαρή πολιτική κάθαρση, μετατράπηκε σε παράδειγμα συγκάλυψης. Η Δικαιοσύνη ασφυκτιά. Η εξουσία σιωπά. Και οι πολίτες μένουν με την πικρή αίσθηση ότι η ζωή τους μετρά λιγότερο. 

Από την πρώτη στιγμή, η πολιτική ηγεσία προσπάθησε να κλείσει το κάδρο. «Ανθρώπινο λάθος», ειπώθηκε. Ένας σταθμάρχης, μια βάρδια, ένα βράδυ που κόστισε δεκάδες ζωές. Το αφήγημα αυτό ήταν άμεσο, απλό και βολικό: οι ευθύνες περιορίζονταν σε ατομικά λάθη, ώστε η πολιτική ευθύνη να παραμείνει ανέγγιχτη. Όμως, πίσω από το τραγικό λάθος κρυβόταν ένα πλέγμα διοικητικών, τεχνικών και θεσμικών αποτυχιών: ανολοκλήρωτα συστήματα ασφαλείας, παρατάσεις συμβάσεων, προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν, αδράνεια δεκαετιών, βίντεο που «φυγαδεύτηκαν», εμπορικά φορτία που δεν εξακριβώθηκαν και έλαια σιλικόνης που «σκέπασαν» τα πάντα. 

Ωστόσο όλα ήταν πολιτική επιλογή: η επιλογή να λειτουργεί ο φθηνός, λαϊκός σιδηρόδρομος οριακά, όσο «αντέχει». 

Και όταν το οριακό έγινε φονικό, το κράτος λειτούργησε με ταχύτητα – όχι για να αποδώσει συνολική ευθύνη, αλλά για να περιορίσει τη ζημιά… για εκείνο 

Στο μεταξύ, η Hellenic Train συνεχίζει να λαμβάνει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως σε κρατική επιδότηση για άγονες γραμμές. Το τροχαίο υλικό παραμένει γερασμένο. Οι επενδύσεις που κάποτε εξαγγέλθηκαν συρρικνώθηκαν. Και το όραμα για σύγχρονο σιδηρόδρομο μετατράπηκε σε διαχείριση ζημιών. 

Έτσι η πολιτική ευθύνη εξαφανίστηκε από το δημόσιο κάδρο με μαθηματική ακρίβεια. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επαναλάμβανε και επαναλαμβάνει εμφατικά ότι «η Δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της», παραβλέποντας ότι η ίδια η Δικαιοσύνη δεν είναι ελεύθερη όταν η εκτελεστική εξουσία κρατά το κλειδί της δίωξης πολιτικών. Η Βουλή αποφασίζει ποιοι θα ελεγχθούν και ποιοι όχι. Οι δικογραφίες περνούν από φίλτρα που είναι ταυτόχρονα θεσμικά και κομματικά. Και η αίσθηση ότι η κορυφή της πυραμίδας μένει ανέγγιχτη, παραμένει έντονη και πικρή. 

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έδειξε ότι υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων. Υπηρεσιακοί παράγοντες αντιμετώπισαν βαριές κατηγορίες. Η πολιτική πυραμίδα όμως έμεινε σχεδόν άθικτη. Το «επιτελικό κράτος» αποδείχθηκε ικανό να συγκεντρώνει εξουσία, αλλά όχι να εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών του. 

Τρία χρόνια μετά, ο ΟΣΕ λειτουργεί ακόμα με υποστελεχωμένες δομές, οι ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές παραμένουν, και οι οικογένειες των θυμάτων περιμένουν την πλήρη διαλεύκανση ενώ η Κυβέρνηση τους περιπαίζει. Η αίσθηση συγκάλυψης δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι κοινωνική εμπειρία. Είναι η εμπειρία μιας χώρας που βλέπει ότι όταν πεθαίνουν οι «απλοί άνθρωποι», το σύστημα κλείνει προς τα μέσα, προστατεύει τον πυρήνα του και μεταφέρει την ευθύνη προς τα κάτω. 

Το ελληνικό κράτος απέδειξε ότι η ισότητα απέναντι στον νόμο είναι θεωρητική. Αν η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να κινηθεί χωρίς πολιτικά φίλτρα, τότε η δημοκρατία λειτουργεί με όρους επιλεκτικής ευαισθησίας. Και όταν οι ζωές των «από κάτω» δεν προκαλούν ρήξεις «από πάνω», τότε δεν μιλάμε απλώς για διοικητική ανεπάρκεια, αλλά για βαθιά θεσμική και ταξική ανισότητα. 

Τα Τέμπη δεν ζητούν εκδίκηση. Ζητούν αλήθεια. Ζητούν δικαιοσύνη. Ζητούν πολιτική κάθαρση ανάλογη της τραγωδίας. Ζητούν μια χώρα όπου οι ευθύνες μετρώνται και για τους ισχυρούς, όχι μόνο για τους πληβείους. Μέχρι τότε, οι ράγες δεν θα ενώνουν πόλεις. Θα μετρούν τη χαώδη απόσταση ανάμεσα στην εξουσιαστική ελίτ και τη ζωή των πολιτών. 

Η Ελλάδα του 2026 καλείται να απαντήσει σε ένα απλό, αλλά κρίσιμο ερώτημα: θα είναι η δημοκρατία της επιλεκτική, ή θα σταθεί τελικά στο ύψος της τραγωδίας;

Γιατί όταν μια Δημοκρατία λειτουργεί περιστασιακά και «φτιασιδωμένα» παύει να είναι Δημοκρατία. Είναι μια κανονικότητα της λωτοφαγικής αμεριμνησίας, της σιωπής των «αμνών» και του ατομικισμού του καναπέ (του πληκτρολογίου & του ψυγείου) με «ολίγη» από Δημοκρατία.

Καληνύχτα Ελλάδα…


ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΥΚΟΣ*

*Δρ Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Παν/μιου ΚΡΗΤΗΣ  & Ανεξάρτητος Περιφερειακός Σύμβουλος Στ. Ελλαδας 


Πηγή: militaire.gr

Κυριακή, Ιανουαρίου 18, 2026

Καρυστιανού: «Δεν ξεκίνησα για να γίνω πολιτικός»

Δηλώνει ένοχη «γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας». 



Στο έγκλημα των Τεμπών αλλά και στο κίνημα των πολιτών που οργανώνεται με σκοπό «να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού» αναφέρεται η Μαρία Καρυστιανού σε νέα συνέντευξή της. 

Μιλώντας στο περιοδικό Down Town (που κυκλοφορεί σήμερα Κυριακή μαζί με τον “Φιλελεύθερο” της Κύπρου), η Μ. Καρυστιανού ομολογεί την «ενοχή» της για την τραγωδία στα Τέμπη, στην οποία σκοτώθηκε η κόρη της, Μάρθη. Συγκεκριμένα, στην ερώτηση «Γιατί νιώθετε τύψεις; Δεν φταίτε εσείς για το δυστύχημα…», απαντά: 

«Φταίω! Σαφώς και φταίω! Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Έβλεπα τα σκάνδαλα που έμεναν ατιμώρητα κι έλεγα «Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα…». Επέτρεψα έτσι με την ανοχή μου να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη. Γιατί στο τέλος της  ημέρας, εμείς είμαστε που το επιτρέπουμε». 

Σημειώνει επίσης ότι δεν σκόπευε να γίνει πολιτικός και πως το κίνημα που οργανώνεται φιλοδοξεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Συγκεκριμένα, αναφέρει: «Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα για να γίνω πολιτικός... Από τη θέση της ευθύνης ως ενεργός πολίτης δηλώνω ότι ναι θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του». 

«Το κίνημα των πολιτών, πραγματικά οργανώνεται και θεωρώ ότι θα καταφέρει να ωριμάσει τόσο, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, με αξιοπρέπεια και με ένα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Το όνομα αυτού και η ημερομηνία των επίσημων ανακοινώσεων δεν έχουν οριστικοποιηθεί, διότι δεν είναι προσωπική απόφαση – θα είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχω ενεργά», πρόσθεσε. 

Για το πρόσωπο που θα ηγηθεί του κόμματος, τονίζει πως θα σεβαστεί τη γνώμη της πλειοψηφίας: «Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Και θα μείνω σε αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής του κινήματος θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες. Το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος είναι το τελευταίος που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μα ενδιαφέρει πριν και πάνω από όλα η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται αυτής». 

► Όσο για το εάν χρησιμοποιεί το τρένο, η απάντησή της είναι αφοπλιστική: «Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω! Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο -αν και είναι επικίνδυνα- αλλά επειδή δεν το αντέχω. Ούτε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό δεν θέλω να περνάω. Προτιμώ να κάνω έναν ολόκληρο κύκλο, προκειμένου να αποφύγω να δω τις γραμμές των τρένων…». 

efsyn.gr


 

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 19, 2025

Συνέντευξη Μαρίας Καρυστιανού / «Πάμε προς νέο κόμμα»



Στη συνέντευξή της στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΙTV των Ιωαννίννων με τον Βλάση Ντόκα, η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023», εμφανίζεται ιδιαίτερα αιχμηρή απέναντι στη δικαστική και πολιτική διαχείριση της υπόθεσης των Τεμπών. Ταυτόχρονα διατυπώνει για πρώτη φορά με τόση σαφήνεια τη συμμετοχή της σε μια πολιτική διεργασία που οδηγεί στη δημιουργία νέου κόμματος. 

Αναφερόμενη στην κατάθεση Τριαντόπουλου για το μπάζωμα, δηλώνει ότι «η κοροϊδεία συνεχίζεται» και ότι «γνωρίζουμε όλη τη βρώμικη αλήθεια», υποστηρίζοντας πως υπήρξαν σαφείς εντολές συγκάλυψης. Δηλώνει επίσης ανοιχτά ότι δεν εμπιστεύεται την ελληνική Δικαιοσύνη, προσθέτοντας πως απογοητεύτηκε και από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, την οποία κατηγορεί ότι με πρόσχημα την παραγραφή και το άρθρο 86 «στέλνει τα πάντα στη ελληνική Βουλή», η οποία λειτουργεί, όπως λέει, ως «πλυντήριο των πολιτικών». 

Παρά την κριτική της, εκτιμά ότι οι εξελίξεις πιέζουν πλέον τα πράγματα και δηλώνει ευθέως: «πλέον θεωρώ ότι είναι στρυμωγμένη αρκετά η κατάσταση» και ότι είναι πιθανό να ασκηθούν ποινικές διώξεις σε υπουργούς. 

Στο πολιτικό σκέλος της συνέντευξης, η Μαρία Καρυστιανού είναι απολύτως ξεκάθαρη. Όταν ερωτάται αν το κοινωνικό κίνημα στο οποίο συμμετέχει θα εξελιχθεί σε κόμμα, απαντά χωρίς περιστροφές: «ναι, πιστεύω ότι προς τα εκεί πάμε». Λίγο αργότερα τονίζει ότι «όταν αυτό το κίνημα πάρει την τελική του μορφή και μετασχηματιστεί σε κόμμα, θα συμμετέχω ενεργά. Το έχω δηλώσει». 

Ξεκαθαρίζει επίσης ότι πρόκειται για κάτι ριζικά διαφορετικό από τα υπάρχοντα κόμματα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «εμείς πάμε να κάνουμε κάτι τελείως διαφορετικό» και ότι «δεν υπάρχει κάτι να συγκριθεί με αυτό που θα δημιουργηθεί». Υπογραμμίζει πως το νέο κόμμα θα στηθεί με «δημοκρατικές διαδικασίες», χωρίς πρόσωπα που έχουν αγγίξει το υπάρχον πολιτικό σύστημα, με έμφαση στο κράτος δικαίου, την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και την αποκατάσταση της ηθικής στην πολιτική ζωή. Κλείνοντας, δηλώνει με βεβαιότητα: «μέχρι να γίνουν εκλογές αυτό το κίνημα θα είναι έτοιμο να συμμετέχει». 

Να προλάβουν… 



Από το tvxs.gr



Τετάρτη, Νοεμβρίου 05, 2025

Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, ΕΛΤΑ: Φταίει ο… Χατζηπετρής!

Γιώργος Καρελιάς - Από το news247 -

Το μοτίβο “δεν φταίμε εμείς” εμφανίζεται και στην υπόθεση των ΕΛΤΑ. Mόνο που οι ψηφοφόροι δεν γνωρίζουν ούτε τον CEO ούτε το Υπερταμείο που τον διόρισε. Γνωρίζουν τους βουλευτές. 



Όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες με τον (όχι και τόσο ξαφνικό) θάνατο 204 καταστημάτων των ΕΛΤΑ δεν προκαλούν καμιά έκπληξη, παρά το «θυμό» των κυβερνητικών βουλευτών. Μόνο που για το «θυμό» αυτό δεν φταίει ο διευθύνων σύμβουλος του οργανισμού, στον οποίο επιχειρούν να τα φορτώσουν όλα. Ούτε το θέμα είναι οι «κακοί επικοινωνιακοί χειρισμοί», όπως θέλει η προπαγάνδα. Το θέμα είναι η περιφρόνηση προς τους πολίτες μεγαλύτερης ηλικίας που ζουν, κυρίως, στην επαρχία. 

Ούτε η συμπεριφορά του πρωθυπουργού και των συναρμόδιων υπουργών προκαλεί κάποια έκπληξη. Επαναλαμβανόμενη είναι. Ο κ. Μητσοτάκης αγνόησε παντελώς το θέμα στην κυριακάτικη ανάρτησή του. Μας ενημέρωσε για τη νέα όψη του Πενταγώνου και την ενθρόνιση του Πατριάρχη Σινά- προφανώς, θεωρεί ότι και τα δύο είναι …φλέγοντα για τη ζωή των Ελλήνων πολιτών- αλλά απαξίωσε εντελώς το λουκέτο στα ΕΛΤΑ, προφανώς επειδή νομίζει ότι το κράτος είναι απαραίτητο μόνο για να μοιράζει λεφτά στους «Φραπέδες». 

Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του συμπεριφέρονται υποκριτικά. Βρήκαν τον αποδιοπομπαίο τράγο στον πρόσωπο του επικεφαλής των ΕΛΤΑ. Όχι για την ουσία του θέματος, δηλαδή για το κλείσιμο των καταστημάτων, αλλά γιατί «δεν ενημέρωσε». Οι ίδιοι δεν ήξεραν τίποτα, δεν έχουν καμιά ευθύνη. 

Όπως δεν έχουν καμιά ευθύνη για τα Τέμπη. Εκεί έφταιγε(μόνο) ο σταθμάρχης. Ο υπουργός που «διασφάλιζε την ασφάλεια» το μόνο που διασφάλισε (για τον εαυτό του) είναι ότι θα την βγάλει καθαρή με ένα πλημμεληματάκι. 

Όπως δεν έχουν καμιά ευθύνη για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Για την κλοπή του ευρωπαϊκού χρήματος φταίνε οι «διαχρονικές παθογένειες». Το χρήμα έρεε άφθονο στους γαλάζιους «Χασάπηδες», «Φραπέδες» και «Φεραρίστες», αλλά οι υπουργοί δεν ήξεραν τίποτα. «Ποιος είναι ο Μάκης;» ουδείς γνωρίζει. Άλλωστε και γι’ αυτόν και για τον «Λευτέρη» καθάρισε η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή. «Δική μας είναι και ό,τι θέλει αποφασίζει», που είπε κι ο Άδωνις. Αλλά υπάρχει κι αυτή «η Ρουμάνα», η ευρωπαία εισαγγελέας, που στέλνει αβέρτα δικογραφίες και δεν τους αφήνει να ησυχάσουν. 

Τώρα το μοτίβο «δεν φταίμε εμείς» εμφανίζεται και στην υπόθεση των ΕΛΤΑ. «Φυσιολογικά». Τα φορτώνουν στον CEO.

Mόνο που οι ψηφοφόροι δεν γνωρίζουν ούτε τον CEO ούτε το Υπερταμείο που τον διόρισε. Γνωρίζουν τους βουλευτές. Αλλά τους βλέπουν να «εξεγείρονται» για λάθος λόγους, δεν είναι «επικοινωνιακό» το θέμα. Γνωρίζουν και τους υπουργούς που τους βλέπουν να παριστάνουν τους ανήξερους.

Όλοι αυτοί θυμίζουν αυτό που περιγράφουν οι στίχοι του παλιού άσματος: «Φταίμε κι εμείς/φταίτε κι εσείς/φταίνε κι άλλοι/ φταίει κι ο Χατζηπετρής»…


Γιώργος Καρελιάς

Πηγή: news247.gr

https://www.news247.gr/gnomes/tempi-opekepe-elta-ftaiei-o-xatzipetris/

  

Δευτέρα, Οκτωβρίου 13, 2025

Καρυστιανού: Το μεγάλο έγκλημα συντελείται πίσω από το μνημείο του «Άγνωστου Στρατιώτη»


 

Με αφορμή τη σημερινή προαναγγελία του πρωθυπουργού σχετικά με το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών των Θυμάτων των Τεμπών, σχολιάζει με λόγο τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στην απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα του 22χρονος Ντενίς. 

«Ο Πρωθυπουργός, θυμωμένος και φανερά αγχωμένος από την πρόσφατη δικαίωση με πρώτη αποδοχή του αιτήματος για εκταφές, επιδόθηκε σε μια ευθεία, απάνθρωπη επίθεση εναντίον του ήρωα απεργού πείνας και πατέρα θύματος των Τεμπών, δηλαδή εναντίον του συνόλου της κοινωνίας που τον στήριξε. Ο πανικός και η ανάγκη για “damage control” έριξαν τις μάσκες της ψευδοευαισθησίας», σημειώνει χαρακτηριστικά. 

Ολόκληρη η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού: 

«Με τη σημερινή πρωινή δήλωση του Πρωθυπουργού για το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και το προκαταβολικό πνίξιμο κάθε μελλοντικού αγωνιστή – Πάνου Ρούτσι, ακόμη και η πιο μικρή ελπίδα για δημοκρατία στη χώρα μας έσβησε. 

Ο Πρωθυπουργός, θυμωμένος και φανερά αγχωμένος από την πρόσφατη δικαίωση με πρώτη αποδοχή του αιτήματος για εκταφές, επιδόθηκε σε μια ευθεία, απάνθρωπη επίθεση εναντίον του ήρωα απεργού πείνας και πατέρα θύματος των Τεμπών, δηλαδή εναντίον του συνόλου της κοινωνίας που τον στήριξε. Ο πανικός και η ανάγκη για “damage control” έριξαν τις μάσκες της ψευδοευαισθησίας. 

“Μπορεί ένα ιστορικό μνημείο όπως του Αγνώστου Στρατιώτη να γίνεται πεδίο εκδηλώσεων άσχετων με την αποστολή του;” αναρωτήθηκε ο Πρωθυπουργός, με προφανή σκοπό να αποκλείσει κάθε μελλοντικό αγώνα αποκάλυψης της όποιας αλήθειας του χαλάει τα σχέδια του. 

Άραγε, γνωρίζει ο Πρωθυπουργός τι ακριβώς συμβολίζει το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη; 

Σίγουρα όχι τους καλοβολεμένους επίορκους ανώτατους αξιωματούχους. Συμβολίζει την αυτοθυσία των πολιτών, τη γενναιότητα τους, την υπέρτατη αγάπη προς την πατρίδα και το δίκαιο. 

Δηλαδή συμβολίζει όλες εκείνες τις αξίες που ο κ. Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του έχουν καταπατήσει. 

Μίλησε για «τσαντίρι» και «εκδηλώσεις», υποβιβάζοντας την ιερή πράξη διαμαρτυρίας ενός χαροκαμένου πατέρα, που παλεύει ενάντια στην οργανωμένη συγκάλυψη, αγνοώντας πως μπροστά σε αυτό το Μνημείο – σύμβολο αυτοθυσίας και ανιδιοτέλειας – βρισκόταν ένας πολίτης που διεκδικούσε το αυτονόητο: να μάθει την αλήθεια για τον θάνατο του παιδιού του από ένα έγκλημα που η ίδια η κυβέρνηση προκάλεσε και προσπάθησε να συγκαλύψει. 

Πίσω από το μνημείο όμως βρίσκεται το κτίριο της Βουλής, ένα μέγαρο όπου τα τελευταία χρόνια ξεπλένονται τεράστια σκάνδαλα, καταπατώνται κανονισμοί και νόμοι, διοργανώνονται εξεταστικές της ντροπής και προανακριτικές «μαϊμού», προκειμένου οι υπόλογοι βουλευτές/υπουργοί να μην ερευνηθούν, να μην τιμωρηθούν και να βγουν αλώβητοι ακόμα και από κακουργήματα.

Το μεγάλο έγκλημα κατά του λαού συντελείται ΠΙΣΩ από το μνημείο!

Μπροστά από το μνημείο, η κοινωνία είδε μια γενναία πράξη αυτοθυσίας (την απεργία πείνας), μια κραυγή ενάντια στην αδικία και την παρανομία, και μια πράξη έμπρακτης απόλυτης αγάπης του γονέα προς το παιδί του.

Πώς μπορεί αυτή η υπέρτατη αγάπη να αφήσει ασυγκίνητο έναν Πρωθυπουργό;

Πώς μπορεί κάποιος να παρομοιάσει αυτή την ύστατη πράξη, που στοχεύει στο Δίκαιο και την Αλήθεια, με «τσαντίρια» και «άστοχες εκδηλώσεις», αν δεν έχει χάσει κάθε ίχνος ενσυναίσθησης και σεβασμού στη δημοκρατία;

Η προσπάθεια φίμωσης της διαμαρτυρίας είναι βαθιά αντιδημοκρατική και απάνθρωπη και είναι προφανές ότι γίνεται με δόλιο στόχο: να πνίγει από πριν κάθε φωνή που θα διαμαρτυρηθεί για την αλήθεια και θα συγκεντρώσει την αγάπη και τη στήριξη όλου του κόσμου.

Αυτό φοβούνται, αυτό και πνίγουν.

Δεν θα τους αφήσουμε.

Καμία φωνή αλήθειας και δικαιοσύνης δεν θα πνιγεί στο βωμό της κυβερνητικής αναλγησίας». 



Πηγή: documentonews.gr

https://www.documentonews.gr/article/karystianou-to-megalo-egklima-synteleitai-piso-apo-to-mnimeio-tou-agnostou-stratioti/

Πέμπτη, Οκτωβρίου 09, 2025

Κυβέρνηση – Δικαστές: Εξευτελίστηκαν, αλλά έκαναν το σωστό…


 

Αν στην Ελλάδα ευδοκιμούσε η τσίπα, Φλωρίδης και Γεωργιάδης θα έπρεπε να έχουν παραιτηθεί. Ή θα έπρεπε ο πρωθυπουργός να τους έχει στείλει στο σπίτι τους. Αλλά τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί, διότι ουδείς από αυτούς ενοχλείται από τη λέξη «εξευτελισμός». 

Οι εξουσίες πρέπει να πιέζονται αφόρητα. Μόνον έτσι σηκώνονται από το θώκο των αλαζονικών βεβαιοτήτων τους και συνειδητοποιούν ότι αυτές δεν αρκούν για να είναι παντοδύναμες. Δεν χρειαζόμαστε παντοδύναμες εξουσίες. 

Ναι, στην υπόθεση του απεργού πείνας του Συντάγματος εξευτελίστηκαν δύο από τις τρεις εξουσίες που κατοχυρώνει το Σύνταγμα: η Εκτελεστική (κυβέρνηση) και η Δικαστική (για την ακρίβεια ορισμένοι δικαστές, διότι η δικαιοσύνη τελικά νίκησε). 

Η κυβέρνηση εξευτελίστηκε: 

Πρώτον, δια του υπουργού Δικαιοσύνης. Ο οποίος στην αρχή έλεγε ότι δεν υπήρχε αίτημα εκταφής, μετά ότι θα γινόταν εκταφή μόνο για να πιστοποιηθεί η ταυτότητα του νεκρού και όχι για να διερευνηθεί η αιτία θανάτου του (χημικά) και στο τέλος προανήγγειλε, μέσω διαρροών, ότι θα γίνουν όλα. Όπως ζητούσε εξαρχής ο απεργός πείνας. 

Δεύτερον, δια του υπουργού Υγείας. Ο οποίος αυτή τη φορά ξεπέρασε και τον εαυτό του σε αμετροεπείς κραυγές και δηλώσεις, που οδήγησαν σε μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα. Πρώτα είπε ότι ο απεργός «μια χαρά είναι στην υγεία του» (ευτυχώς, δεν έφτασε στο σημείο των χυδαίων φιλοκυβερνητικών τρολ, που έλεγαν «ροδαλός είναι, τρώει κρυφά). Μετά υπερασπίστηκε με πάθος την άποψη ότι «δεν γίνονται τοξικολογικές εξετάσεις σε επιβάτες».  Ταυτόχρονα εξέφραζε τη βεβαιότητα ότι όλα αυτά γίνονται  «για να καθυστερήσει η δίκη». Και στο τέλος εξέφρασε τη… χαρά του που έγιναν δεκτά όλα τα αιτήματα του απεργού πείνας. 

Δια του κυβερνητικού εκπροσώπου, που έλεγε κι αυτός ότι «η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει στη δικαιοσύνη», κάτι που σήμερα μόνο σαν ανέκδοτο ακούγεται. Παρενέβη, ευτυχώς! Και καλά έκανε! 

Η δικαστική εξουσία εξευτελίστηκε: 

Δια των ανώτατων δικαστών, οι οποίοι σύρθηκαν εξαρχής πίσω από τις κυβερνητικές σκοπιμότητες και μεθοδεύσεις χωρίς να λάβουν υπόψη τους ότι αυτές αλλάζουν. Πρώτα μας είπαν ότι «δεν υπήρχε αίτημα». Μετά ότι θα εξεταστούν αιτήματα «που αποβλέπουν σε εξακρίβωση ή πιστοποίηση της ταύτισης ή μη του DNA των σορών» (απέρριπταν, δηλαδή, τις τοξικολογικές εξετάσεις για την αιτία θανάτου). Και στο τέλος η κατώτερη τους εισαγγελέας της Λάρισας «αποδέχτηκε» και αυτό το αίτημα. Απορία: Γιατί η δικαιοσύνη, εν προκειμένω η ανώτατη ηγεσία της δεν έκανε εξαρχής το αυτονόητο, δηλαδή  να κάνει δεκτά και τα δύο αιτήματα του απεργού και όλα να έχουν λήξει αμέσως; Πώς εξηγείται η στάση τους; Είναι απλώς μια τυπολατρική εμμονή; Γιατί δέχονται να ενισχύεται η πεποίθηση ότι η δικαστική εξουσία σύρεται πίσω από τις εκάστοτε επιδιώξεις της εκτελεστικής; 

Αν στην Ελλάδα ευδοκιμούσε η τσίπα, Φλωρίδης και Γεωργιάδης θα έπρεπε να έχουν παραιτηθεί. Ή θα έπρεπε ο πρωθυπουργός να τους έχει στείλει στο σπίτι τους. Αλλά τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί, διότι ουδείς από αυτούς ενοχλείται από τη λέξη «εξευτελισμός». 

Στη δικαστική πυραμίδα δεν προβλέπονται τέτοια. Αν και μια παραίτηση για λόγους ευθιξίας ευεργετική θα ήταν. 

Εν κατακλείδι, ο εξευτελισμός που περιγράψαμε είχε ένα θετικό αποτέλεσμα. Οδήγησε στη σωστή απόφαση, την ικανοποίηση των αιτημάτων του απεργού. Και πρόλαβε κάποια ενδεχομένως μοιραία εξέλιξη, που θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για όλους. 

Αυτό κρατάμε στο τέλος, οι εξουσίες εξευτελίστηκαν. Ευτυχώς! Και το αποτέλεσμα ήταν ευεργετικό. Δυο φορές ευτυχώς! 

ΥΓ: Το ότι εξευτελίστηκαν και μέσα ενημέρωσης και συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι, που έλεγαν ότι στο Σύνταγμα «έχει στηθεί ένας τσαντίρ μαχαλάς» και άλλοι που υπερθεμάτιζαν στην αρχική κυβερνητική εμμονή ότι δεν πρέπει να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα του απεργού διότι θα καθυστερήσει η δίκη, μικρή σημασία έχει. Αυτό που δεν είναι εμφανές είναι ποια «λογική» τροφοδοτεί την άλλη: η  Πορτοσάλτεια την Φλωρίδεια και την Γεωργιάδεια ή το αντίστροφο. Ο εξευτελισμός τους, πάντως, είναι ίδιος. Και (σχεδόν…) τέλειος. Ευτυχώς! 


Γιώργος Καρελιάς - 

Πηγή: news247.gr


Σάββατο, Οκτωβρίου 04, 2025

Η Δημοκρατία της Θάλασσας

Το οξυγόνο που παράγουμε μόνοι μας δεν φτάνει. Έχουμε ανάγκη και το οξυγόνο των άλλων. 



Αγάπησα ό,τι ομορφότερο έφτιαξαν οι άνθρωποι και η φύση. Τα τραγούδια και την θάλασσα. Και ό,τι δημοκρατικότερο. Την Δημοκρατία του αισθήματος, της συγκίνησης και της χαράς στα τραγούδια, την αγκαλιά που ανοίγει σε όλους, χωρίς να κρίνει, χωρίς να αποκλείει. Την Δημοκρατία της Θάλασσας, που είναι πάντα εκεί, καλόγνωμη, κακομαθημένη, άγρια, γαλήνια, που ισιώνει τις αδικίες της με τις μεγάλες μπουνάτσες. Που ζητάει συγγνώμη. Την θάλασσα όλων. Και κυρίως εκείνης του χειμώνα που χάνει τα παιδιά της, το περνάει όλο μόνη της, της συμπαραστέκονται από μακριά, την λοιδορούν, την ειρωνεύονται, κανείς δεν είναι εκεί στην ουσία. 

Η μάνα θάλασσα. Όχι λογοτεχνικά, όχι συμβολικά, η θάλασσα είναι η μάνα της γης, όλων μας. Ακόμη και όση χωράει μέσα στην χούφτα μας, αξίζει τον σεβασμό όσο όλη η υπόλοιπη. 

Δέχεται τις βρωμιές μας, τα πεταμένα μας, θυμώνει, παίρνει ζωές άδικα, κάνει το κακό ενώ θέλει να κάνει το καλό, κάνει το καλό ενώ όλα γύρω της φωνάζουν πως δεν αξίζει πια το καλό. Ένας άνθρωπος που σπάει, και κολλάει πάλι με νερό και αίμα. Και αλάτι. 

Είκοσι μέτρα κάτω από την επιφάνεια αρχίζει το σκοτάδι. Παίρνουμε βαθιές αναπνοές για να κρατηθούμε όσο πιο ψηλά γίνεται. Τα πόδια στο σκοτάδι και το κεφάλι στο φως. Πώς αλλιώς;

Βαφτίζουμε μέσα της τα παιδιά μας κάθε καλοκαίρι, και φοβόμαστε και ελπίζουμε και προσευχόμαστε δίχως να πιστεύουμε, να είναι καλά και να βγάλουν χειμώνα μέχρι την επόμενη φορά. Όχι για όλους. Η θάλασσα μάς μετράει. Κάθε χρόνο, βγάζει ποσοστά. Μόνο εκείνη ξέρει τι είναι εκείνο που μας κυβερνάει. Ξέρει πως δεν είμαστε καλοί. Δεν είναι καλή η φτιαξιά μας. Αλλά έχουμε τις στιγμές μας. Τα άλματά μας, τα «πιο γρήγορα απ’ τη φθορά». 

Μέσα στις ατέλειωτες γραμμές με τα κατεβασμένα κεφάλια, κάποια σηκώνονται και κοιτάνε αλλού. Και σκάνε ένα χαμόγελο από το πουθενά, και μας σκουντάνε να δούμε κι εμείς. Και γελάμε. Δεν ξέρω από τι είναι φτιαγμένοι αυτοί οι άνθρωποι. Μπορεί από τραγούδια και θάλασσα. Αλλά τους έχουμε τόσο ανάγκη! Το οξυγόνο που παράγουμε μόνοι μας δεν φτάνει. Έχουμε ανάγκη και το οξυγόνο των άλλων.

Όταν, πιτσιρικάς, άκουγα όμορφα τραγούδια, σκεφτόμουν ενθουσιασμένος «ρε συ, ωραία ζωή μας περιμένει!». Δεν πήγαν βέβαια όλα σύμφωνα με το σχέδιο, αλλά πάντα κάτι γινόταν και ξυπνούσε μέσα μας η ανάμνηση της ομορφιάς όπως την ονειρευτήκαμε. Δεν είναι λίγο. Πάντα υπήρξαν κάποιοι που είχαν γελαστά μάτια. Ντρέπομαι λίγο που τους είχα ανάγκη αλλά από την άλλη δεν είναι και τόσο τρομερό να έχεις ανάγκη τους άλλους.

Το σκέφτεσαι και προσπαθείς να σταθείς εκεί που πρέπει. Κόντρα σε όλα. Ακόμη κι αν ποτέ σου δεν ονειρεύτηκες τέτοια μεγαλεία, μπορεί να γίνεις εσύ για κάποιους εκείνος που χαμογελάει κοιτώντας αλλού. 

«Μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι»; Μπορεί. Αλλά και μια θάλασσα, μια Δημοκρατία, μια Μαρία. Απέναντι σε μια Πολιτεία που τρέμει την εκταφή ενός παιδιού. Μια Πολιτεία λίγη, κακόψυχη, ντροπιασμένη. Πνιγμένη μέσα στα ξένα κλάματα. Τα ξένα κλάματα για τα δικά της παιδιά. 


ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

Πηγή: news247.gr

https://www.news247.gr/gnomes/i-dimokratia-tis-thalassas/




Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More