Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

 

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ´ ακουστεί

αόρατος θίασος να περνά

με μουσικές εξαίσιες, με φωνές

την τύχη σου που ενδίδει παίζει, τα έργα σου

πού απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου

πού βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα

θρηνήσεις.

Μην θρηνείς, μην κλαίς και μην οδύρεσαι, για όλα αυτάπου κάποιοι άλλοι που δήθεν για σένα θα έπρεπε να ενδιαφέρονται, με λόγια πολλά και όμορφα, με μουσικές εξαίσιες, να σε πείσουν προσπαθούν, πως τα έργα σου πήγαν στράφι, τα όνειρα σου ήταν ψεύτικα, τα σχέδια σου τα πήρε το ρέμα και μαύρη νύχτα, της ζωής σου τον ήλιο σκοτείνιασε.

Μην θρηνήσεις, το κεφάλι μην το σκύψεις, στις μουσικές τους κλείσε τα αυτιά σου και στα λόγια τους πίστη καμιά μην δίνεις.

Της Αλεξάνδρειας το λυκόφως, την ομορφιά την Χάρι και την δύναμη που χάνονται θρηνεί, ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής, την πόλη που χάνεται, της Κοινωνίας τον χαμένο βηματισμό, τον αργόσυρτο θάνατο της, το παρελθόν το δικό του και της πόλης που ατιμώρητα οι δήθεν ειδικοί ατιμάζουν, να μην το θρηνήσουμε προτρέπει και την δικιά μας λύπη, να μην επιτρέψουμε δικιά τους χαρά να την κάνουν.

Σάν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.

πρό πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πώς

ήταν

ένα όνειρο, πώς απατήθηκε η ακοή σου,

μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.

Πέταξε μακριά τις ψευδαισθήσεις σου, μην τρέφεις κούφιες ελπίδες, ούτε για μια στιγμή μην πιστέψεις ότι αυτά που βλέπεις και ακούς, αυτά που αφουγκράζεσαι, αυτά να πιστέψεις και όχι αυτά που οι επιτήδειοι σου σερβίρουν, τα λόγια τους από καιρό καμιά σχέση με την πραγματικότητα δεν έχουν, μην πιστέψεις ότι σε γέλασαν τα αυτιά και τα μάτια σου, μην γελασθείς ότι πιθανόν να υπάρχει πισωγύρισμα, μην αφήσεις να πνιγείς σε όνειρα ψεύτικα, πιστεύεις ή δεν πιστεύεις ότι και δικές σου επιλογές έδωσαν το δικαίωμα να ανοίξει ο δρόμος της φυγής, στάσου ορθός, στάσου με θάρρος μπροστά στην σκληρή και μαύρη πραγματικότητα,

πάρε την απόφαση και αποχαιρέτα, την δικιά τους την Αλεξάνδρεια που φεύγει.

Σάν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

σάν που ταιριάζει σε πού αξιώθηκες μια τέτοια

πόλι

πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,

κι άκουσε με συγκίνησιν, άλλ´ όχι

με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,

ως τελαυταία απόλαυση τούς ήχους,

τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια πού

χάνεις.

Και αν ακόμα δεν ήσουν έτοιμος από καιρό και αν ακόμα να πιστέψεις δεν μπορούσες, πως σε αυτούς που την ζωή και την τύχη σου εμπιστεύθηκες, ότι στα βράχια θα την ρίξουν, το παρελθόν σου και τα έργα σου βράχο πίστης να τα κάνεις και σαν έτοιμος από καιρό, σε εσένα που τα καλά και όμορφα ταιριαστά πάντα ήταν πάνω σου, την πόλη την δικιά σου μέσα κράτησε και θαρραλέος από καιρό την πόλη που σου προσφέρουν, με δύναμη και πίστη, αποχαιρέτα την.

Των δειλών τα παρακάλια και παράπονα στην άκρη να τα βάλεις, τους ήχους τούς μουσικούς της δικιάς σου καρδιάς να ακούς, αυτοί τον ρυθμό και τον δρόμο να σου δείχνουν, την δικιά τους, την προσφερόμενη από αυτούς Αλεξάνδρεια αποχαιρέτα και με χαμόγελο πίστη και ελπίδα, πάλεψε και νικητής υποδέξου την δικιά σου Αλεξάνδρεια.

Παρασκευάς Γιάννης

Ρόδος 14/5/2021

ΥΓ. Ο οποιοδήποτε παραλληλισμός με πρόσωπα και καταστάσεις είναι στην διακριτική ευχέρεια του αναγνώστη.

 

Πηγή: olympia.gr - 17.5/2021

 

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΝ ΜΕΓΑΛΗ EΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Ζέστη πάλι και μισοχάζευα ελαφρώς πως ζαβλακωμένος και σκεφτόμουνα πως η Συμφωνική των Τζιτζικιών είχε πια συμπληρωθεί, αφού μέχρι πριν λίγο παρουσίαζε κάποια κενά. Κι ύστερα δεν ξέρω πώς, κάτι που δεν τό’χα ξαναπροσέξει, πεταγόταν κάπου κάπου ένα σολίστας -τενόρος μάλλον- ένας τζίτζικας διαφορετικός που για λίγο ξεχώριζε απο την συγχορδία της ορχήστρας. Κι ενώ τα σκεφτόμουνα αυτά και τελείως άσχετα μού’ρθε στον νού ένα ποίημα του Καβάφη. Έτσι, ουρανοκατέβατα που δείχνει νομίζω την τρικυμία που επικρατεί πολλές φορές στο ανθρώπινο κρανίο- το δικό μου τουλάχιστον. Το παραθέτω:

ΕΝ ΜΕΓΑΛΗ EΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ, 200 π.Χ

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.


pavlidiscartoons.com - Jun 26, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ιθάκη του Καβάφη σε απαγγελία Σον Κόνερι και μουσική Βαγγέλη Παπαθανασίου - Video

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Ακούστε το υπέροχο ποίημα του Καβάφη σε απαγγελία Σον Κόνερι και μουσική Βαγγέλη Παπαθανασίου: 

Από το Tvxs.gr - Mar 06, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρώες – The Trojans - Του Βαγγέλη Παυλίδη

ΟΙ ΤΡΩΕΣ

Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.

Είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.

Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

 Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.

Κ. Καβάφης, (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Ένα πολύ παλιό σκίτσο κι ένα ποίημα ακόμα πιο παλιό. Πεσιμιστικά και τα δυό –φαταλιστικά, θα έλεγα- μα όχι μακρυά απο την αλήθεια νομίζω. Δεν πολυπιστεύω όμως στα περί «θετικής σκέψης» και κάτι τέτοια. Η σκέψη απο μόνη της δεν αλλάζει τίποτα. Χρειάζεται και η πράξη, προ παντός αυτή, ακόμα κι αν είναι αυθόρμητη χωρίς σχέδιο (ή Plan A και Plan B, που λέμε στα Ελληνικά της μόδας). Έτσι αυθόρμητη, σαν το ποτάμι που άμα παραφουσκώσει ξεχειλίζει.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

THE TROJANS

Our efforts, poor us,
are like those of the Trojans.
Something little we achieve, a bit
we are encouraged, and we begin
to have courage and hope.

But always something will stop us.
Achilles shows up before us in the moat
And terryfies us with great cries

Our efforts are like those of the Trojans.
We think that by being brave and bold
we will change our bad luck,
and we stand up to fight.

But, when the time of reckoning comes,
our boldness and resolution vanish,
our soul is shaken and paralyzed
and ‘round the walls we run
trying to escape and save ourselves.

But, our fall is certain. High up
οn the walls, lamentation has already begun.
They are crying for our memories and feelings.
Priam and Hecuba are bitterly crying for us.

Konstantine Kavafis (a bad translation of mine)
 
A very old cartoon and an even older poem. Quite pesimistic both of them –fatalistic I would say- but not too far from reality, aren’t they. I do not very much subscribe to the idea of “positive thinking”. Thinking alone cannot change much. Action, especially action is needed, even if it is spontaneous without Plan A or B. Just like the river that cannot hold more water and it floods.


pavlidiscartoons.com  - Dec 09, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΝ ΜΕΓΑΛΗ EΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ

ΕΝ ΜΕΓΑΛΗ EΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ, 200 π.Χ
Κωνσταντίνου Καβάφη

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.
Εκεί στον τίτλο σαν να εχει κάποιο λάθος η χρονολογία, δεν νομίζετε; Θα μπορούσε να είναι 2010… ή ’13… ή ’16.

=====================================================================

ΣΕ ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ ΤΩΡΑ, για το οποίο έγραφα χθες. Άσχετα με την σχέση μου με θρησκεία και εκκλησία γενικά, οφείλω να σημειώσω πως οι δηλώσεις και η συμπεριφορά των προκαθήμενων της Ορθόδοξης και Καθολικής εκκλησίας που επισκέφτηκαν την Λέσβο έβαλαν στην άκρη τις κραυγές μισαλλοδοξίας των δεσποτάδων Καλαβρύτων, Πειραιώς και Γλυφάδας. Ευτυχώς. Το μίσος περισσεύει στην εποχή μας.
 

 pavlidiscartoons.com - Apr 17, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »