Ρόδος: Ο χοντρός Χουσεΐνης, το ψάρεμα στον κόλπο των Τριαντών και οι μαρίδες σε εφημερίδα

«Ψάρια, ψάρια, φρέσκα ψάρια» φώναζε ο Χουσεΐνης, ένας γραφικός Τούρκος ψαράς που με τη τρίκυκλη μοτοσικλέτα του, γύριζε τις γειτονιές της πόλης της Ρόδου για να πουλήσει το εμπόρευμα του.

Όπως γράφει άρθρο της «Ροδιακής», ήταν μαρίδες και γόπες που πριν λίγη ώρα είχαν ψαρέψει οι πεζότρατες από τον (καθαρό τότε) κόλπο των Τριαντών.

Σήμερα 1η Οκτωβρίου και "ανοίγει" το ψάρεμα με τις πεζότρατες. Ολόκληρη ιεροτελεστία ήταν στα παλιά τα χρόνια το ψάρεμα με τις πεζότρατες που το "έλεγχε" κυρίως ο χοντρός Χουσείνης.

Ο κόλπος των Τριαντών ήταν η κατ΄εξοχήν περιοχή που οι πεζότρατες έριχναν τα δίχτυα τους. Και βέβαια δεν υπήρχαν τότε τα "βίντζια" για να καλάρουν τα δίχτυα, αλλά το καλάρισμα γινόταν με τα χέρια από το πλήρωμα της κωπήλατης βάρκας και τους εθελοντές που βοηθούσαν και για αμοιβή έπαιρναν μερικές χούφτες μαρίδες και γόπες μέσα σε εφημερίδες που μοίραζε ο Χουσείνης.!...

Η πεζότρατα του Χουσεΐνη (φωτογραφία εποχής στην περιοχή της Ψαροπούλας) έριχνε τα δίχτυα ανοιχτά του κόλπου και είχε πέντε σημαδούρες.

Δύο σε κάθε σχοινί και όταν έφτανε η πέμπτη σημαδούρα ήταν το ψιλό δίχτυ με τα αφρόψαρα (γόπες και μαρίδες) μαζί και φύκια, αλλά πάντα υπήρχαν και μερικά άλλα ψάρια (σαργοί, λιθρίνια, κουτσομούρες) που έμπαιναν "στην μπάντα" για να πουληθούν σε ψαροταβέρνες με ακριβότερη τιμή από τα άλλα ψάρια.

"Αλλες εποχές τότε !..Σήμερα όλα είναι διαφορετικά, αλλά στη μνήμη μας θα παραμένει πάντα ζωντανή ο χοντρός Χουσεΐνης με την τρίκυκλη μοτοσικλέτα του και τη βοήθεια στο καλάρισμα των δίχτυων στη Ψαροπούλα για να πάρουμε γόπες και μαρίδες μέσα στην εφημερίδα.


Πηγή: rodiaki.gr  /topontiki.gr - Oct 01, 2019

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα μνημείο στη Ρόδο - Γνωρίζατε πως στον πρώτο περίπλου της Γης το 1519 μ.Χ. υπήρχαν Έλληνες ναυτικοί;

«Είσαι καλλιτέχνης, γλύπτης; Μπορείς να πάρεις μέρος στην ανέγερση ενός αναμνηστικού μνημείου στη Ρόδο. Θέλουμε να αναδείξουμε την παρουσία Ελλήνων ναυτικών στην εκστρατεία του #Magallanes #Elcano στον πρώτο περίπλου της γης».

Το μήνυμα αυτό στέλνει μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Twitter, ο πρεσβευτής της Ισπανίας στην Ελλάδα Ενρίκε Βιγέρα, ανακοινώνοντας τον δημόσιο διαγωνισμό ιδεών για τη δημιουργία ενός μνημείου ή γλυπτού για τη συμμετοχή Ελλήνων ναυτικών στον πρώτο περίπλου της γης, που προκηρύσσουν η ισπανική πρεσβεία στην Ελλάδα και το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας.

Η πρωτοβουλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εορτασμών για την επέτειο των 500 χρόνων από τον πρώτο περίπλου της γης (1519 – 1522) και με σκοπό να τιμήσουν την παρουσία πέντε Ελλήνων/καταγόμενων από την Ελλάδα ναυτικών ανάμεσα στους επιζώντες της αποστολής του Μαγγελάνου/Ελκάνο.

Το επιλεχθέν γλυπτό θα τοποθετηθεί σε δημόσιο χώρο στο κέντρο της πόλης της Ρόδου που θα ορισθεί προσεχώς, αναφέρει η πρεσβεία της Ισπανίας στην Ελλάδα, επισημαίνοντας ωστόσο ότι οι αναθέτοντες φορείς διατηρούν το δικαίωμα αλλαγής τοποθεσίας.

Στην προκήρυξη μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή Έλληνες και Ισπανοί καλλιτέχνες. Ο καλλιτέχνης ή η ομάδα που θα επιλεχθεί θα λάβει βραβείο 2.000 ευρώ και θα συμμετέχει στην υλοποίηση, τον συντονισμό της διαδικασίας παραγωγής και την εγκατάσταση του έργου.

Ορίζεται από την ισπανική πρεσβεία πως η ημερομηνία έναρξης για αποστολή προτάσεων είναι η 1η Δεκεμβρίου 2018 και η λήξη προθεσμίας για αποστολή προτάσεων η 31η Μαρτίου 2019.

Στην προκήρυξη υπενθυμίζεται ότι στις 10 Αυγούστου 1519 απέπλευσαν από τη Σεβίλλη (Ισπανία) πέντε πλοία υπό τις διαταγές του Φερδινάνδου Μαγγελάνου, επανδρωμένα συνολικά με 237 ναυτικούς. Μεταξύ αυτών, υπήρχαν και Έλληνες - μέλη του πληρώματος που διέγραψαν διαφορετικές πορείες. Μόνο 18 ναυτικοί επέστρεψαν σώοι στο ίδιο λιμάνι λίγο μετά τη συμπλήρωση τριών χρόνων, στις 4 Σεπτεμβρίου του 1522, υπό τις διαταγές του Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο. "Μεταξύ αυτών, υπήρχαν πέντε Έλληνες ναυτικοί, τον άθλο των οποίων θέλουμε να αναδείξουμε με την κατασκευή ενός γλυπτού που να τιμά τη μνήμη τους σε δημόσιο χώρο της πόλης της Ρόδου" σημειώνει στην προκήρυξη της, η ισπανική πρεσβεία.


Πηγή: documentonews.gr - Oct 31, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

Νόμισμα για την 70η Επέτειο Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου

Στις 31 Οκτωβρίου θα κυκλοφορήσει το αναμνηστικό νόμισμα των δύο (2) ευρώ, αφιερωμένο στην 70η Επέτειο Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.

Το νόμισμα, που φιλοτεχνήθηκε από τον γνωστό γλύπτη – χαράκτη, Γιώργο Σταματόπουλο, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 3 Φεβρουαρίου στην World Money Fair, στο Βερολίνο, από εκπροσώπους του Νομισματοκοπείου της Ελλάδας.

Στην εθνική όψη, στο κέντρο, απεικονίζεται ένα ρόδο «λαλούν σύμβολο» της Ρόδου, της πρωτεύουσας των Δωδεκανήσων, εμπνευσμένο από αρχαίο νόμισμα της πόλης, που περιβάλλεται από σχηματοποιημένο κυματισμό, που παραπέμπει στη θάλασσα.


Πηγή: ert.gr - Oct 26, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

Το Γαϊτανάκι το θυμάσαι;

Στον αέρα στροβιλίζονται πολύχρωμα κομφετί. Οι σερπατίνες ανάμεικτες σε χρώμα, τυλιγμένες σε κουβάρι βρίσκονται διάσπαρτες στο έδαφος. Χαρούμενες φωνές, μουσική και εορταστική διάθεση ξεχυλίζει στην ατμόσφαιρα. Η εμφάνιση του πελώριου στύλου, τυλιγμένο με πολύχρωμες κορδέλες κάνει την εμφάνισή του. Οι κορδέλες ξεδιπλώνονται και αιωρούνται με τη φορά του ανέμου. Άλλοτε μεταξωτές και άλλοτε βαμβακερές περιμένουν χέρια να τις κρατήσουν σφηχτά και να ξεκινήσουν το χαρούμενο χορό τους. Ο σκοπός εύθυμος και γιορτινός. Πρόσωπα χαρούμενα, γελαστά και φωτεινά. Δώδεκα οι κορδέλες. Δώδεκα οι χορευτές και ένας επιπλέον να κρατά γερά και σταθερά το στύλο. Δώδεκα, αριθμός συμβολικός. Δώδεκα οι θεοί του Ολύμπου, δώδεκα οι μήνες του χρόνου, δώδεκα οι Ώρες οι μυθικές θεότητες του χρόνου. Ο κάθε χορευτής εναλλάσεται με το ταίρι του και έτσι όπως γυρνούν πλέκουν τις κορδέλες γύρω από το στύλο δημιουργώντας χρωματιστούς συνδυασμούς. Οι κορδέλες πλέκονται και μαζί με αυτές πλέκονται οι φωνές και τα τραγούδια του κόσμου με τις χαρούμενες νότες της μουσικής που κυριαρχεί στο ύπαιθρο. Οι κορδέλες τυλίγονται και οι χορευτές χορεύουν όλο και πιο κοντά στο κοντάρι, και αφού όλοι σμίξουν, η φορά αντιστρέφεται. Οι κορδέλες ξετυλίγονται και όλοι παίρνουν τις αρχικές τους θέσεις. Χειροκροτήματα και γέλια ακούγονται από παντού. Ο χορός συνεχίζεται.

Ο κύκλος συμβολικός και αυτός. Συμβολίζει την ενότητα, την ομόνοια και τη συναδελφικότητα. Συμβολίζει το κύκλο της ζωής, από τη ζωή στο θάνατο, από τη χαρά στη λύπη, από τον χειμώνα στην άνοιξη και το αντίθετο.

Το γαϊτανάκι θυμίζει τις Απόκριες. Ο συνδυασμός των δύο αποτελούν τη γιορτή της χαράς, της αναζωογόνησης, το ξύπνημα της φύσης και την άνοιξη.

Το γαϊτανάκι των παδικών μου χρόνων δεν υπάρχει πια. Είναι και αυτό μια ανάμνηση όπως άλλες πολλές. Είναι ένα από τα έθιμα όπου τα νέα παιδιά, κυρίως των μεγαλουπόλεων, δεν θα μάθουν ποτέ. Είναι το έθιμο, που χάνεται με τη πάροδο του χρόνου. Ξεθοριασμένες αναμνήσεις που ζωντανεύουν μόνο μέσα από τις φωτογραφίες. Είναι το έθιμο που σε λίγο καιρό θα γίνει σε όλους άγνωστο, καθώς το ήθος μεταβάλλεται. Αρκετά από τα παλιά έθιμα αποβάλλονται και νέα δεν δημιουργούνται, αφού αυτά σχετίζονται με τον τερματισμό της κλειστής ζωής της αγροτικής κοινωνίας όπου ήταν ο χώρος δημιουργίας εθίμων.

Το γαϊτανάκι, τα δημοτικά τραγούδια, οι παροιμίες, οι παραδόσεις και οι θρύλοι αποτελούν το λαϊκό πολιτισμό που είναι ο καθρέπτης του λαού. Αντικρίζοντας τον Ελληνικό πολιτισμό, θα βρεις έναν λαό αληθινό, αυθεντικό, ενωμένο, συγκροτιμένο με πίστη στο παρελθόν και αισιοδοξία για το μέλλον με ιδανικά και αξίες.

Η αναβίωση των εθίμων θα «ξυπνήσει» αναμνήσεις και το γαϊτάνάκι των παιδικών μου χρόνων θα ζωντανέψει ξανά.

• Αθηνά Ντόκα  
  Γλωσσολόγος Ιδιωτική υπάλληλος

Πηγή:  huffingtonpost.gr / ΤΟ BLOG - Feb 18, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

Μηχανή του Χρόνου: To τελευταίο ταξίδι του θρυλικού 'Ολυμπία'

Το πλοίο της μετανάστευσης που μετέφερε χιλιάδες φτωχούς Έλληνες στην Αμερική. Ο καπετάνιος βραβεύτηκε για το περιπετειώδες πέρασμα ανοιχτά των Βερμούδων -

Η φωτογραφία τραβήχτηκε τον Μάιο του 2009 στο λιμάνι της Καλαμάτας. Δείχνει το θρυλικό κρουαζιερόπλοιο “Ολυμπία», το οποίο μετέφερε χιλιάδες Έλληνες στην Αμερική τις δεκαετίες του 50 και του ’60. Ήταν το τελευταίο ταξίδι του «πλοίου της μετανάστευσης», το οποίο κατευθυνόταν στις Ινδίες προκειμένου να αποσυρθεί και να μετατραπεί σε σίδερα.

Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1953 στη Γλασκόβη για λογαριασμό της «Greek Line» του ομίλου  Γουλανδρή. Στις 16 Απριλίου 1953 έκανε το παρθενικό του ταξίδι με λιβεριανή σημαία. Ήταν το πρώτο νεότευκτο υπερωκεάνιο που έκανε ταξίδια από τον Πειραιά στην Αμερική. Διέθετε 138 καμπίνες πρώτης θέσεως και 1.169 τουριστικής και σε κάθε του ταξίδι μετέφερε 1.300 επιβάτες.

Εκείνη την περίοδο, χιλιάδες Έλληνες ταξίδεψαν με το κρουαζιερόπλοιο αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στη νέα ήπειρο. Όταν αγκυροβολούσε στο λιμάνι της Νέας Υόρκης πραγματοποιούσε κρουαζιέρες στην Καραϊβική μεταφέροντας κυρίως Aμερικανούς τουρίστες.

Η περιπέτεια της Καραϊβικής

 Σε μια τέτοια κρουαζιέρα με 450 επιβάτες και 390 άνδρες πλήρωμα αποφεύχθηκε μια παρολίγον ναυτική τραγωδία. Τον Φεβρουάριο του 1972 το «Ολυμπία» απέπλευσε για το Σεν Τόμας της Καραϊβικής.

Τα μετεωρολογικά δελτία ανέφεραν ότι αναμενόταν θύελλα και από την αρχή του ταξιδιού υπήρξαν μικροί κλυδωνισμοί.

Ο πλοίαρχος Ι. Κατσίκης τοποθέτησε σχοινιά για τη μετακίνηση των επιβατών στους διαδρόμους και απαγόρευσε την είσοδό τους στο κατάστρωμα. Όταν το πλοίο έπλεε κοντά στο Ακρωτήριο Χατέρας στην Βόρεια Καρολίνα ανοιχτά των Βερμούδων, οι άνεμοι έπνεαν με ταχύτητα 50-60 χλμ την ώρα, ενώ τα κύματα έφταναν τα 7 μέτρα ύψος.

Το πλοίο κατάφερε να φτάσει στον προορισμό του και το πλήρωμα τιμήθηκε για το θάρρος και την ψυχραιμία του.

Το 1983 το πλοίο πωλήθηκε στη “Sally Shipping” και δύο χρόνια αργότερα μετονομάστηκε ως “Garibe I”.

Τη δεκαετία του ’90 πέρασε στην κυριότητα της «Regal Cruises”, η οποία του έδωσε το όνομα «Regal Empress» και πραγματοποίησε τα τελευταία του ταξίδια στην Καραϊβική, το Μαϊάμι και τις Μπαχάμες. Επί μισό αιώνα ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου και πρωταγωνίστησε στις μετακινήσεις των Ελλήνων μεταναστών. Το 2009 έκανε το τελευταίο του ταξίδι στις Ινδίες, όπου έγινε παλιοσίδερα.



Δείτε πλάνα από το Ολύμπια στον Πειραιά:

*
Πηγή: mixanitouxronou.gr / news247.gr - Oct 05, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Κάρπαθος, μια γέννα για το βιβλίο Γκίνες - Του Μανώλη Δημελλά

Είχαν σφίξει τα πράματα, έγκυος κοντά στους εννιά μήνες η 42χρονη Ποθητή δεν ένιωθε κανένα πόνο, το χειρότερο ήταν ότι το μωρό δεν κλωτσούσε, ούτε που το ένιωθε να παίζει βόλτες μέσα στη κοιλιά της.

Ο άντρας της, ο Μανώλης, πέντε χρόνια περίμενε να νιώσει τη χαρά ενός παιδιού, αμέτρητες προσπάθειες κι όλες είχαν πάει στράφι κι όμως το ζευγάρι δε το έβαλε κάτω και τώρα, που συνήθισαν στην ιδέα ότι θα βγαίνουν στο δρόμο και θα σεργιανούν, όχι πια δυο αλλά θα τραβούν και θα καμαρώνουν ένα καροτσάκι με το σπλάχνο τους, κάτι φαινόταν πως στραβώνε κι έκανε το όνειρο τους χίλιαδυο κομμάτια.

Μετανάστες στην Αφρική, ο Μανώλης κι Ποθητή, είχαν ένα φούρνο στην Αντις Αμπέμπα, δε το λεει άδικα η παροιμία: «Όλα είναι φάδια της κοιλιάς και το ψωμί στημόνι»! Μα η ριμάδα η ξενιτιά, όσα καλά, όση προκοπή και καλιμέντο κι αν έχει δεν αντέχετε, έτσι με τη κοιλιά της Ποθητής όλο και να φουσκώνει, βρήκαν αφορμή κι άφησαν πίσω τις περιουσίες και επέστρεψαν στο τόπο τους.

Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’50, το νησάκι τους, η Κάρπαθος, έμοιαζε ακόμη πιο μακριά απ΄ότι είναι σήμερα, συγκοινωνία είχε κάθε 15 μέρες με τον Πειραιά και μια φορά τη βδομάδα ένα καραβάκι, το ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ την έδενε με τη Ρόδο. Λιμάνι δεν υπήρχε κι οι επιβάτες έβγαναν μουσκεμένοι στη στεριά με κάτι λάτζες τις κακιάς ώρας, όσο για αεροπλάνα και νοσοκομεία, αυτά δεν υπήρχαν ούτε στη φαντασία των κατοίκων.

Οι μέρες περνούσαν και για την Ποθητή τα πράματα χειροτέρευαν, μέχρι που έφτασαν στο αμήν!

Φώναξαν γιατρούς στο σπίτι, από μέρες είχαν κλείσει οι εννιά μήνες και το παιδί δεν έλεγε να φανεί, έκαμαν λοιπόν σύσκεψη και της πρότειναν να μπει σε ένα καϊκι και να τραβήξει γραμμή για τη Ρόδο. Αν τα κατάφερνε να φτάσει ζωντανή, θα της έπαιρναν το παιδί, τότε ίσως και κείνη, αν είχε Άγιο και λάδι στο καντήλι της, να επιζούσε. Διαφορετικά, ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία θα ήταν που θα χανόταν από επιπλοκές πάνω στη γέννα!

Ένας από τους γιατρούς διαφώνησε, ήταν ο Φραγκίσκος Σακελλαρίδης, μάλιστα ήταν σπουδαγμένος στο Παρίσι, ήταν έμπειρος, δε δείλιαζε αφού είχε βγάλει και τον μεγάλο πόλεμο στις πλάτες του. Εκείνος είπε ότι αν η γυναίκα ταξιδέψει 8-10 ώρες μέσα σε μια βάρκα δεν πρόκειται βγει ζωντανή, ούτε αυτή θα αντέξει, ούτε το παιδί, που ωστόσο κανείς δε γνώριζε αν ήταν ζωντανό ή ήδη πεθαμένο.

Ο Σακελλαρίδης ήξερε πως δεν υπήρχαν περιθώρια, τ΄αποφάσιζε, πρότεινε στους γονείς να πάρει με καισαρική το μωρό και το μόνο που ζήτησε, για να κάμει το χειρουργείο, ήταν φως, χρειαζόταν 6 λάμπες λουξ!

Ηλεκτρικό ρεύμα δεν υπήρχε και ήθελε τρεις λάμπες πετρελαίου να ανάβουν και οι άλλες τρεις να είναι γεμάτες κι έτοιμες, στην περίπτωση που οι πρώτες σβήσουν.

Το σπίτι στο χωριό Απέρι ετοιμάστηκε, πρωί-πρωί Τρίτης, στις 10 Μαϊου 1955, εκείνος έφερε τη τσάντα με τα χειρουργικά εργαλεία, μαζί του ήταν ακόμη ένας γιατρός, ο Οικονομίδης και μια γυναίκα, η Ερνιά της Καλλιτσάρας με το όνομα, που θα εκτελούσε χρέη νοσοκόμας.

Σούσουρο και χαμός έξω από τα παράθυρα του σπιτιού της Ποθητής και του Μανώλη, όλος ο κόσμος, μικροί μεγάλοι, έτρωγαν τα νύχια και τα σωθικά τους από την αγωνία.

Άραγε πως θα πήγαινε η πρωτόγνωρη γέννα; Το μωρό ήταν ζωντανό; Τι θα γινόταν με την έρημη μάνα;

Ο Σακελλαρίδης με μεγάλη μαεστρία και προσεκτικές κινήσεις έκανε την επέμβαση και πήρε το παιδί που φαινόταν ήδη πεθαμένο, ήταν μια σταλιά, σα μωρό κουνάβι, αφού το κεφαλάκι του ήταν τόσο μικρό που είχε διάμετρο όσο μια κούπα του καφέ και το σωματάκι του ίσα που χωρούσε σε μια παλάμη!

Ο γιατρός άφησε στην άκρη το μαυριδερό δίχως αναπνοή μωρό κι αμέσως έπιασε να ράψει την Ποθητή, όταν η Καλλιτσάρα του ψιθύρισε ότι το παιδί...σα να της φάνηκε ότι εκουνήθηκε!

Αμέσως ο Σακελλαρίδης ζήτησε δυο λεκάνες με νερό, η μια να έχει ζεστό και η άλλη κρύο κι έβαλε τον άλλο γιατρό, τον Οικονομίδη, να βουτά το μωρό στο νερό, από το ζεστό στο κρύο.

Οι χωριανοί κατσουφιασμένοι αναστέναζαν κρεμασμένοι σα σταφύλια από τα παραθυρόφυλλα, έβλεπαν κινήσεις, μα δεν άκουγαν παιδικές φωνές. Το παιδί μπαινόβγανε αρκετή ώρα από το ζεστό στο κρυο, μέχρι που ακούστηκαν τα πρώτα κλάματα!

Ο γιατρός Φραγκιός Σακελλαρίδης είχε κάνει την πιο πετυχημένη χειρουργική επέμβαση, μια καισαρική μακριά από νοσοκομεία, πάνω σε ένα καρπάθικο ντιβάνι!

Το μωρό ήταν αγοράκι, τα κατάφερε μια χαρά και σήμερα, 62 χρόνια από τότε, εκείνο το μικρούτσικο πραματάκι, έγινε ένας ακέραιος άνθρωπος που δεν ξέχασε τα πρώτα του βήματα στον κόσμο. Είναι ο γνωστός Καρπάθιος Ηλίας Λογοθέτης, που διηγείτε την ιστορία και συγκινείται από το θάρρος και την υπερ-προσπάθεια του σωτήρα του, του σπουδαίου γιατρού Φραγκίσκου Σακελλαρίδη.

dimellasm@hotmail.com


www.verena.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Θα πιώ απόψε το φεγγάρι - Γιάννης Πουλόπουλος - Video

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος -
Μουσική: Μίμης Πλέσσας -
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πουλόπουλος -


Θα πιω απόψε το φεγγάρι
και θα μεθύσω και θα πω
αφού πονάς για κάποιον άλλο
ρίξε μαχαίρι να κοπώ

Κι όταν με κόψει το μαχαίρι
μετανιωμένη θα μου πεις
πάρε του φεγγαριού το δάκρυ
κι από το αίμα να πλυθείς

Κι εγώ θα κόψω το φεγγάρι
θα σ' το καρφώσω στα μαλλιά
και σαν πλαγιάσουμε θα έχω
τον ουρανό στην αγκαλιά

Κι όταν ξυπνήσουμε και πάμε
ξανά στα στέκια τα παλιά
σκέψου τι όμορφη που θα 'σαι
με το φεγγάρι στα μαλλιά

*
Από το You Tube -
(MsGardenia55)

rodorama.blogspot.gr - July 09, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

9 φωτογραφίες από την παλιά πόλη της Ρόδου, το Μάρτιο του 1960

Ο Larry Blumenthal, μέλος του πληρώματος του αεροπλανοφόρου Franklin D. Roosevelt βρέθηκε στο νησί και το φωτογράφισε.

 lifo.gr - Apr 04, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Σαν πήγα στους προσκόπους πρόσκοπος να γινώ – Be Prepared - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Σαν πήγα στους προσκόπους πρόσκοπος να γινώ (δις)
πρόσκοπος να γινώ, με τη χαρά πώς θα περνώ -πώς θα περνώ
πρόσκοπος να γινώ, με τι χαρά εγώ

Μου δώσαν να φορέσω ένα βρακί κοντό (δις)
ένα βρακί κοντό, με τη χαρά πώς θα περνώ -πώς θα περνώ
ένα βρακί κοντό με τι χαρά, εγω…

Κι ύστερα μου δώσανε ένα μπλε μαντήλι να δέσω στον λαιμό κι ένα μακρύ κοντάρι στο χέρι να κρατώ και πάει λέγοντας, μέχρι που ντύθηκα απο την κορυφή ως τα νύχια.
Μα πριν απ’ όλα αυτά ήμουν πρώτα λυκόπουλο, εκεί στο τέλος της δεκαετίας του ’40, και το αγαπημένο παιδί των προσκοπίνων, μια και η μητέρα μου η Ειρήνη ήταν ιδρήτρια και πρώτη έφορος των Οδηγών στην Ρόδο και η λέσχη τους ήταν σ’ ένα δωμάτιο στην πίσω αυλή του σπιτιού μας. Κι ύστερα έγινα ναυτοπρόσκοπος στο 4ο Σύστημα, εκεί κάτω απο την Αμαράντειο, και ορκίστηκα στην Πατρίδα και τον Βασιλέα κι είχα αρχηγό τον Παναγιώτη τον Καννή και τον Μιχάλη τον Πατσάκη (γειά σου, αρχηγέ!), κι έφτασα να γίνω και ενωμοτάρχης (ενωμοτία Δελφινιών, παρακαλώ) μα μέχρι εκεί γιατί ύστερα τα παράτησα.
Και τώρα που τα λέω τους θυμήθηκα σιγά σιγά όλους… τον Αρταβάνη και τον Παντελίδη και τον Αγαπητίδη και τον Γιάννη τον Πιπίνο και τον Βασίλη τον Μαυράκη πού ‘τανε και δεινός μπασκετμπωλίστας και…και… θά ‘θελα δυο κόλλες χαρτί για να τους γράψω όλους, γιατί τότε ο προσκοπισμός ήταν στο φόρτε του. Τώρα δεν ξέρω πώς είναι.

Ο Προσκοπισμός ιδρήθηκε στην Αγγλία μια μέρα σαν και σήμερα, 24 Ιανουαρίου 1908. Εμπνευστής και ιδρυτής ο Στρατηγός Sir Robert Baden-Powell, εθνικός ήρωας της Βρετανίας για την 217 ημερών άμυνα του Mafeking, στον πόλεμο της Ν. Αφρικής.

—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—

On a day like today, 24 January, 1908, the Boy Scouts movement begins in England with the publication of the first installment of Robert Baden-Powell’s Scouting for Boys. In 1900, Baden-Powell became a national hero in Britain for his 217-day defense of Mafeking in the South African War. Soon after, Aids to Scouting, a military field manual he had written for British soldiers in 1899, caught on with a younger audience. Hearing this, Baden-Powell decided to write a nonmilitary field manual for adolescents that would also emphasize the importance of morality and good deeds.
This anniversary has given me the chance to reminisce about my boy scout days in Rhodes, way back in the ‘50s


pavlidiscartoons.com - Jan 24, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα κρεοπωλεία, τα παντοπωλεία, η επιβλητική Ψαραγορά, στη Ρόδο κάποτε

Η Νέα Αγορά που οι Ιταλοί την έφτιαξαν κι εμείς την ερημώσαμε -

Ένα οδοιπορικό στη Νέα Αγορά όπως ήταν κάποτε, τότε που έσφυζε από ζωή, που χτυπούσε εκεί η καρδιά της πόλης, που όλοι οι καλοί είχαν συγκεντρωθεί μαζί, κι έβρισκες γύρω σου και του πουλιού το γάλα!

Από τότε, το 1929 που οι Ιταλοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν στη Ρόδο ένα εμπορικό κέντρο, κατά τα πρότυπα τα ευρωπαϊκά, και μέχρι τις δεκαετίες του ΄50, του ’60, και του ’70, ο παλμός χτυπούσε στο Μαντράκι, εκεί που επί ιταλοκρατίας ξεπέζευαν απ΄ τα γαϊδουράκια και τα μουλάρια τους οι κάτοικοι των χωριών για να επιστρέψουν με προμήθειες, εκεί που συνέρρεαν από τις συνοικίες της πόλης για να κάνουν τα ψώνια τους.

Με κέφι, με γέλια, με μερακλήδικες συμπεριφορές, με τον Παναγιώτη το χαμάλη που δεν φόρεσε ποτέ στη ζωή του παπούτσια, και το Σαδίκ, που έφερνε από τ΄ Ασγούρου τις μυρτιές για να στολίσει τα κρεοπωλεία! Πόσο μακρινά φαίνονται τώρα όλα αυτά όταν το μόνο φως που ανάβει τα βράδια στη Νέα Αγορά, είναι του «Παλλάδιον» του Νίκου Παπασταματίου που είναι από τότε φωταγωγημένο και κρατάει τα φώτα του ανοιχτά μέχρι σήμερα!  Σε μιά Νέα Αγορά νεκρή, όπου οι χρήσεις άλλαξαν και η μεγάλη πλειοψηφία των καταστηματαρχών εξαφανίζεται το χειμώνα, για να επιστρέψει με τους πρώτους τουρίστες. Εμείς, που αλλιώς ξεκινήσαμε, μένουμε τώρα να κλαίμε  για την κλειστή πόλη. Κλειστή λόγω μελαγχολίας!

 OI ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΣ-Θ ΜΑΝΟΥΣΟΣ-Ν ΒΟΛΟΝΑΚΗΣ-Ι ΠΑΠΑΣΤΑΜΑΤΙΟΥ-Χ-ΡΙΦΑΤ

ΕΡ. Από πότε θυμάστε τη Νέα Αγορά;

Από το 1963, από πεντε με έξι χρονών. Εδώ μεγάλωσα,  στη Νέα Αγορά, εδώ θυμάμαι να λύνω την αριθμητική, να γράφω εκθέσεις στο Γυμνάσιο, να ετοιμάζω εργασίες στο Πανεπιστήμιο, να περιφέρομαι με τη στολή ως δόκιμος αξιωματικός… Όλη η ζωή μου είναι γύρω από τη Νέα Αγορά.

                                      Κρεοπωλείο διακοσμημένο με μυρτιές λόγω εορτών

ΕΡ. Τι πρέπει να ξέρουμε γι αυτήν πότε τη δημιούργησαν οι Ιταλοί και ποιος ήταν ο σχεδιασμός τους;

Δημιουργήθηκε το 1929, με σχέδια του ιταλού αρχιτέκτονα Φλορεστάν Ντι Φάουστο. Ο στόχος των Ιταλών ήταν να συγκεντρώσουν τις εμπορικές δραστηριότητες, κατά το πρότυπο των πολεοδομικά συντεταγμένων πόλεων. Θα έπρεπε το οργανωμένο εμπόριο, ειδικά των υγειονομικού ενδιαφέροντος χρήσεων, να είναι συγκεντρωμένο όλο σ΄ ένα κτηριακό συγκρότημα κατά τα πρότυπα των σύγχρονων τότε αγορών. Έτσι συγκεντρώθηκαν εκεί τόσο η λιανική πώληση, δηλαδή τα μαγαζιά, όσο και μέρος της χονδρικής: Παντοπωλεία, μανάβικα, κρεοπωλεία, η ψαραγορά, και ελαφρότερες χρήσεις όπως καφενεία, και μερικά καταστήματα νεωτερισμού που πουλούσαν κάποια μοντέρνα ρούχα όπως ήταν μπλούζες, και νάιλον κάλτσες για τις γυναίκες. Οι Ιταλοί είχαν καταφέρει ώστε κατεβαίνοντας ο Ροδίτης από τα χωριά ή από τις συνοικίες της πόλης, να βρίσκει εκεί τα πάντα. Μάλιστα, πριν τον πόλεμο, όταν έρχονταν οι άνθρωποι από τα χωριά με τα γαϊδουράκια τους, τα μουλάρια τους, κάποια από τα οποία έσερναν κάρα, τα έδεναν στην απέναντι πλευρά της οδού Γαλλίας, εκεί που σήμερα είναι τα πολυκαταστήματα «Μango» και η τράπεζα. Οι Ιταλοί είχαν τις κοριέρες (λεωφορεία) έξω από το Ήχος και Φως που έφερναν κόσμο από τα χωριά.

ΕΡ. Εκεί ήταν το κέντρο λοιπόν, εκεί χτυπούσε ο παλμός της πόλης!
 Όλα ξεκινούσαν και κατέληγαν στη Νέα Αγορά. Μάλιστα οι Ιταλοί είχαν δημιουργήσει και παγοποιία που παρήγαγε παγοκολόνες,  που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο δικό μας κατάστημα, το «Παλλάδιο». Η παγοποιία παρήγαγε πάγο μέχρι και τη δεκαετία του ΄70. Τον πάγο τον άλεθαν επιτόπου, με μηχανές που είχαν εγκατεστημένες και μ΄ αυτό τον τρόπο έψυχαν τα ψάρια και τα τοποθετούσαν σε κασέλες, σε ειδικούς θαλάμους κάτω από την Ψαραγορά.

ΕΡ. Εντυπωσιακό κτήριο η Ψαραγορά, έργο κι αυτή του Ντι Φάουστο, ο οποίος δημιούργησε πολλά ακόμα κτήρια του κέντρου!
Δέσποζε η ψαραγορά, την οποία κι αυτή βέβαια έφτιαξε ο Ντι Φάουστο, πρωτοπορώντας σε αρχιτεκτονικό στιλ, με πάγκους από γρανίλια και άπλετο νερό ούτως ώστε να καθαρίζεται κάθε απόγευμα. Ο Ντι Φάουστο είναι αυτός που «έδεσε» τη μορφή του συγκροτήματος με το ανατολίτικο  περιβάλλον στο οποίο ήταν ενταγμένη αρχιτεκτονικά η Ρόδος, εξ ου και οι καμπύλες, ο λευκός και κίτρινος χρωματισμός και οι εκλεκτιστικές διακοσμήσεις στα κτήρια.

                                                                   

                                                                  Η Ψαραγορά

ΕΡ. Τα ψάρια από πού ψαρεύονταν;
Τα ψάρια έρχονταν απ΄ όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου, γινόταν πρώτη διαλογή από τους χονδρέμπορους και κατόπιν πώληση χονδρική και λιανική στο σημείο που προείπαμε.

ΕΡ. Τι ώρα ξεκινούσε η ζωή στη Νέα Αγορά;
Η ζωή ξεκινούσε από τις 4 το πρωί, με τους ψαράδες και τους  μανάβηδες με δεδομένο ότι στις δύο πτέρυγες που κατασκευάστηκαν αργότερα στον εσωτερικό χώρο, εγκαταστάθηκαν κυρίως έμποροι φρούτων και λαχανικών, κάνοντας λιανική πώληση. Η χονδρική ήταν στην Τάφρο, πίσω από τα ταξί, στο σημείο που ακόμα μέχρι σήμερα οι παλιοί Ροδίτες το ονομάζουν «λαχαναγορά». Μέσα στη Νέα Αγορά, λειτουργούσε και αυτόνομο γραφείο Αγορανομίας της «Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής». Για παράδειγμα, χωροφύλακες που διεξήγαγαν ελέγχους στη Νέα Αγορά ήταν ο Αχιλλέας Αγγούριας, πατέρας του Ανδρέα, και ο Τάσος Ζέρβας ενώ διοικητής για μια συγκεκριμένη περίοδο ήταν ο Γεράσιμος Παυλάτος. Υπήρχε έλεγχος τιμών και ο πατέρας νου, ο Γιάκγκος Παπασταματίου, έλεγε ότι όλοι οι έμποροι θα πρέπει να είχαν δύο σελίδες στο ποινικό τους μητρώο… Τόσο στενά που τους παρακολουθούσαν. Για μια δεκάρα σε πήγαιναν στο δικαστήριο!

ΕΡ Ποιοι ήταν οι κρεοπώλες της Νέας Αγοράς;
Ο Κωνσταντούρας από τα Κοσκινού, ο Κουφολούκας από τα Τριάντα, ο Παπανικολάου ο πατέρας του γιατρού, ο Μαντάς, ο Σεβαστάκης από τα Κοσκινού ο πατέρας του Νίκου του τουριστικού πράκτορα, ο Γιωργίου από τα Τριάντα, ο Ρουμελιώτης, ο Οικονομάκης ο επονομαζόμενος και Μπαμπούλας, ο Ευστρατίου, και πόσοι άλλοι…

                                                                    1960 Μανάβικα

ΕΡ. Οι μανάβηδες;
Οι αδελφοί Μαυρομούστακοι, ο Τούρκαλης που μετά έφτιαξε το ξενοδοχείο «Κάμειρος», ο Συριανός που γυάλιζε τα μήλα με την πετσέτα. Αυτός, μαζί μ΄ έναν άλλο που το είχανε, είχαν ένα τραπέζι στη μέση μ΄ ένα ούζο «Κολοσσός», κι ένα ουίσκι Black Label, κι έπιναν λίγο-λίγο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ο Μαμάκας, ο Καριώτης και άλλοι.

              

                         ΣΕ ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ ΟΙ Ν.ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΙ.ΠΑΠΑΣΤΑΜΑΤΙΟΥ.   

                               Ο υπάλληλος ενημερώνεται από τη ΡΟΔΙΑΚΗ      

 ΕΡ. Φρέσκα αυγά και κοτόπουλα!
 O Κωνσταντής Μηνέτος, παππούς του Κώστα, κι ο Γιάγκος Τσίνας.

ΕΡ. Παντοπωλεία ποιοι είχαν;
Είχε ο Θωμάς Μανούσος, ο Μουχντίν Ριφάτ, ο Πανηγύρης, ο Πολιάς, ο Ορφανίδης, ο Τούτσης, ο Χριστοφίδης, ο Βολονάκης, ο Λουϊζίδης και ήταν και του πατέρα μου του Γιάγκου Παπασταματίου (Παλλάδιον).

                                                                        Μανάβικο

ΕΡ. Κάβες ποτών;  

Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος που πουλούσε τα τοπικά λικεράκια: «Μάγκα», «Στρέγκα», «Κοριαντολίνο» και όλων των ειδών τα λικέρ φρούτου: μπανάνα, τσέρι και άλλα, καθώς και τα κρασιά της ΚΑΙΡ, χύμα και εμφιαλωμένα, τα ούζα και τα βερμούτ του Φώκιαλη και πολλών άλλων μικρών οικοτεχνιών.

     Απόδειξη πληρωμής ενοικίου καταστήματος επι Αγγλικής κατοχής 1945 σε 3 γλώσσες

ΕΡ. Ποια ήταν τα εστιατόρια;
Το «Αστόρια» του Κλουβάκη, ο «Νηρέας» των Φαρμακίδηδων και αργότερα η «Καλή Καρδιά». Το Σουβλατζίδικο-Καφενείο ήταν του  Μουσταφά.

ΕΡ. Ζαχαροπλαστεία;
Του Δημητριάδη από τον οποίο πήρε το όνομα και όλη η περιοχή. Έδιναν όλοι ραντεβού «στου Δημητριάδη». Δίπλα, το «Πανελλήνιο» του Θωμόγλου.

                                                            Το μανάβικο του Μαυρομούστακου

ΕΡ. Χρυσοχοΐα;
Λουϊζίδης, και Κοντοβέρος

ΕΡ. Καταστήματα Νεωτερισμού;
Κλεάνθης Παπασταμάτης, Ιατρίδης, Κορκίδας, Τοδουλάκης, Βεργωτής, Μαρκουλής, κι ο Χαραλαμπίδης, με κολόνιες και καλλυντικά. Ας μου συγχωρεθεί οποιαδήποτε παράλειψη.

ΕΡ. Βιβλιοπωλεία;
Ολυμπίτης, Ιωαννίδης, Μακρής,

ΕΡ. Πρακτορείο Ταξιδίων;
Είχε ο  Φίλιππος Γιαμαλής

ΕΡ. Ηλεκτρικά Είδη;
Ο Κώστας Βρούχος, και ο Παντελής Κωσταρίδης

                                                                       

ΕΡ. Είχε μέχρι μαγαζιά με σφουγγάρια!
Τέτοια μαγαζιά είχαν ο Μυστιλιάδης και ο Νικολίτσης. Ενώ ο Δοξόπουλος είχε μαγαζί με είδη ψαρικής αλλά και με πύλινα.

ΕΡ Πόσα κουρεία είχε;
Δύο, του Αρκά και των Μουστάκα-Έλενα

ΕΡ. Φαρμακεία;
Του Φανουράκη που είναι το παλαιότερο φαρμακείο, του Φωτάκη και του Ευτυχιάδη.

ΕΡ. Καφενεία;
Ο Παραής με το καφενείο «Σύμη», που υπάρχει μέχρι σήμερα. Άνοιγε στις 4 η ώρα τα ξημερώματα για να πιούν καφέ οι ψαράδες και οι μανάβηδες. Το δε μεσημέρι του Σαββάτου ήταν το σημείο που συγκεντρώνονταν τα συνεργεία και οι εργολάβοι πλήρωναν το προσωπικό τους.

ΕΡ. Περίπτερα;
Του Κατσαρά, το οποίο υπάρχει ακόμα και του Δαμοκλή, απέναντί του. Στο εσωτερικό της Νέας Αγοράς ήταν και το περίπτερο του Λυκούργου.

ΕΡ. Η Νέα Αγορά ήταν πάντα ανοιχτή, όλες τις ώρες;
Τα παλαιότερα χρόνια και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ΄60, η Αγορά έκλεινε γύρω στις 7 με 8 το απόγευμα τις εισόδους της, με σιδερένιες πόρτες. Κάποια εποχή υπήρχε και φύλακας.

ΕΡ. Τι άλλο θυμάστε, τι γινόταν, τι άλλο τραβούσε την προσοχή;
Υπήρχαν κάποιοι χαρακτηριστικοί τύποι που ήταν συνδεδεμένοι με την εικόνα και τη λειτουργία της. Ένας τέτοιος ήταν ο Παναγιώτης ο Λουκέρος, ο οποίος πέθανε πριν από ένα-δυό μήνες. Ήταν αχθοφόρος, με καροτσάκι. Ήταν πάντα ξυπόλυτος, στη ζωή του δεν έβαλε ποτέ παπούτσια! Και ο Σαδίκ από τ΄ Ασγούρου, που έφερνε τις μυρτιές για να στολίσει τα κρεοπωλεία το Πάσχα. Η Νέα Αγορά είχε κόσμο και ζωή χειμώνα-καλοκαίρι με αιχμή τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Το καλοκαίρι δε η Αγορά αποτελούσε ξεχωριστό σημείο αναφοράς για τους πρώτους τουρίστες της Ρόδου, οι οποίοι έκαναν τη βόλτα τους αγοράζοντας τα πραγματικά τοπικά προϊόντα.

ΕΡ. Ο δεύτερος όροφος του κτηρίου πότε φτιάχτηκε;
Μετά το 1963, ο δήμαρχος Πετρίδης κατασκεύασε το δεύτερο όροφο όπου εγκαταστάθηκαν οι καλύτεροι δικηγόροι και συμβολαιογράφοι. Εκεί επίσης ήταν τα ραφεία που έκαναν πολύ δουλειά με τους Έλληνες τουρίστες οι οποίοι έρχονταν στη Ρόδο, κι αγόραζαν τα κασμίρια και τα αγγλικά υφάσματα και τα έραβαν σ΄αυτά για να τα πάρουν μαζί τους φεύγοντας. Επίσης, στο δεύτερο όροφο της Νέας Αγοράς λειτουργούσαν τα γραφεία και τα πιεστήρια της εφημερίδας «Πρόοδος» και τα γραφεία της «Ροδιακής», τα οποία ωστόσο προϋπήρχαν.

ΕΡ. Πότε άρχισαν ν΄ αλλάζουν όλα;
Η παρακμή ξεκίνησε από το τέλος της δεκαετίας του ΄70 με την αλλαγή των χρήσεων. Έφυγαν τα μανάβικα, έγιναν τουριστικά, έφυγαν τα κρεοπωλεία έγιναν γυράδικα, γεγονότα που άλλαξαν τη φυσιογνωμία της Αγοράς και απέτρεπαν τους Ροδίτες από το να την επισκέπτονται και να μπαίνουν στο κέντρο. Αν προσθέσουμε σ΄ αυτά το κυκλοφοριακό πρόβλημα, την έλλειψη παρκινγκ καθώς και τις αλλαγές στις καταναλωτικές συνήθειες του Ροδίτη, θα φτάσουμε στο σημερινό αποτέλεσμα και την απαξίωση της Νέας Αγοράς.

Της Ροδούλας Λουλουδάκη

Από τη ΡΟΔΙΑΚΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

10 φωτογραφίες του Kessel από την χαμένη Ελλάδα της δεκαετίας του '60

Ο Dmitri Kessel ο φωτογράφος του Life στον οποίο χρωστάμε το μοναδικό υλικό από τις οδομαχίες των Δεκεμβριανών επέστρεψε την δεκαετία '60 για να φωτογραφήσει την "άλλη Ελλάδα"

Όταν ο Dmitri Kessel ρωτήθηκε γιατί έθεσε τον εαυτό του σε κίνδυνο για να φωτογραφήσει τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, απάντησε αποστομωτικά: "γιατί κάποιος έπρεπε". Το υλικό αυτό είναι ότι πιο ζωντανό υπάρχει από εκείνη την ταραχώδη και μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας.

Ο ίδιος θα επιστρέψει στις αρχές της δεκαετίας του '60 πάλι για λογαριασμό του περιοδικού LIFE για να γνωρίσει μία άλλη Ελλάδα, αυτή της ανέμελης ζωής στα νησιά του Αιγαίου.

 

Κωστής Χριστοδούλου
Πηγή: news247 - May 13, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »