Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Νοεμβρίου 13, 2026

Στις πόσες παραιτήσεις υπουργών μια κυβέρνηση κρίνεται αποτυχημένη;

Άλλη μια μέρα, άλλη μια παραίτηση υφυπουργού υπό το βάρος καταγγελιών 


Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο να παραιτείται ένας υφυπουργός. Ιδίως όταν έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας και στο στόχαστρο επικρίσεων για πλευρές της συμπεριφοράς του. Σε τελική ανάλυση, είναι και ένας τρόπος ώστε να φαίνεται ότι η κυβέρνηση «λογοδοτεί» απέναντι στην κοινωνία ή ότι είναι «αυστηρή» σε θέματα ήθους. 

Όμως, όταν μια κυβέρνηση όπως αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη βρίσκεται να μετράει έναν όχι και τόσο μικρό αριθμό υπουργών και υφυπουργών που αναγκάστηκαν να παραιτηθούν το ζήτημα αποκτά άλλες διαστάσεις και σημασία. Και μπορεί κάποιοι να παραιτήθηκαν όντως για προσωπικούς λόγους ή επειδή τοποθετήθηκαν σε κάποια άλλη θέση ευθύνης, όμως οι περισσότεροι παραιτήθηκαν επειδή υπήρξαν καταγγελίες σε βάρος τους, επειδή δεν μπόρεσαν να δώσουν επαρκείς εξηγήσεις, ή επειδή το όνομά τους ενεπλάκη στο ένα ή το άλλο σκάνδαλο. 

Αρκεί να σκεφτούμε ότι υπουργοί και υφυπουργοί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν παραιτηθεί για κάθε δυνατό λόγο: Για την ευθύνη που είχαν για την τραγωδία στα Τέμπη, όπως ο Κώστας Αχ. Καραμανλής ή για το «μπάζωμα» του χώρου της τραγωδίας όπως ο Χρ. Τριαντόπουλος. Για τον τρόπο που τα ονόματά τους είχαν εμπλακεί στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως οι Μ. Βορίδης, Τ. Χατζηβασιλείου, Δ. Σταμανίτης, Χρ. Μπουκώρος, Κ. Τσιάρας, Γ. Κεφαλογιάννης, Δ. Βαρτζόπουλος και Χρ. Κέλλας. Επειδή εμφάνιζαν στο βιογραφικό τους τίτλο σπουδών που δεν είχαν, όπως έγινε με τον Α. Διαματάρη. Επειδή απουσίαζαν σε διακοπές εν μέσω καταστροφικών πυρκαγιών, όπως έγινε με τον Ν. Μηταράκη. Επειδή επικαλούνταν έναν πτυχίο που δεν το είχαν ακριβώς, όπως έγινε με τον Μακάριο Λαζαρίδη. Επειδή υπήρξε θέμα με τις καταγγελίες σε βάρος εταιρείας την οποία εκπροσωπούσαν, όπως έγινε με την περίπτωση του Αρίστου Δοξιάδη. Σε όλες αυτές προστέθηκε και η πιο πρόσφατη περίπτωση, αυτή του Λάζαρου Τσαβδαρίδη που επικρίθηκε για την εγγραφή της κόρης του σε ομάδα χάντμπολ για να εξασφαλίσει μόρια για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. 

Προφανώς και δεν είναι της ίδιας σημασίας όλες οι περιπτώσεις και σε ορισμένες, όπως κάποιες σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για διώξεις. Όμως, εάν δούμε τη «μεγάλη εικόνα», έχουμε μια κυβέρνηση ο πρωθυπουργός της οποίας έχει βρεθεί πολλές φορές στη θέση να αποπέμψει υπουργούς και υφυπουργούς – γιατί όλοι ξέρουμε καλά ότι η παραίτηση από υπουργική θέση επί της ουσίας αποπομπή είναι –, άρα μια κυβέρνηση που τα μέλη της έχουν εμπλακεί συχνά σε παραβατικές συμπεριφορές ή έστω σε συμπεριφορές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν παραβατικές. 

Και εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε παρότι δεν είναι όλες οι καταγγελίες της ίδια κλίμακας, υπάρχει ένα κοινό νήμα που συνδέει τα μεγάλα σκάνδαλα και τις επιμέρους παραλλαγές παραβατικότητας: η ιδιότυπη ασυλία που θεωρούν ότι έχουν τα στελέχη αυτής της κυβέρνησης ως προς τη συμπεριφορά τους, σε συνδυασμό με την αντίληψη ότι εξουσία σημαίνει «διευκόλυνση», είτε αυτό αφορά την άποψη ότι οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις μπορούν να «αξιοποιηθούν» για να διαμορφωθεί ευνοϊκότερος εκλογικός συσχετισμός, είτε αφορά την πεποίθηση ότι δεν χάλασε κι ο κόσμος και εάν ένας υφυπουργός επιδιώξει να αποκτήσει το παιδί του μόρια για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που κανονικά δεν δικαιούται. 

Είναι η ίδια αίσθηση ασυλίας που οδήγησε στο πρωτοφανές σκάνδαλο των υποκλοπών, όταν με επίκεντρο το Μέγαρο Μαξίμου είχε στηθεί μηχανισμός παρακολούθησης υπουργών, δικαστικών, πολιτικών, ανώτατων αξιωματικών και δημοσιογράφων. Είναι η ίδια αίσθηση ασυλίας που οδήγησε στη διασπάθιση του Ταμείου Ανάκαμψης σε «συμβουλευτικές εταιρείες» που γιγαντώθηκαν με βασικό σκοπό να μην ξεχάσουν να δείξουν και την «ευγνωμοσύνη» τους προς την κυβερνητική παράταξη. 

Και βέβαια, είναι η ίδια αλαζονεία της εξουσίας που οδηγεί στη ρητορική ότι ακόμη και με 30% η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνά αυτή τη χώρα. 

Όμως, η πραγματικότητα είναι ότι από ένα σημείο και μετά μια κυβέρνηση που έχει αναγκαστεί να «θυσιάσει» τόσους πολλούς υπουργούς και υφυπουργούς, που έχει πιαστεί τόσες φορές «με τη γίδα στην πλάτη», που χρεώνεται τόσα σκάνδαλα, που έχει υπουργούς στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, που μαζεύει διαρκώς δικογραφίες, είναι μια κυβέρνηση που μάλλον θα βρεθεί αντιμέτωπη με την αρνητική λαϊκή ετυμηγορία στις επερχόμενες εκλογές. Και τότε η ψευδαίσθηση ασυλίας θα έχει πάει περίπατο. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2026

Με ποια πλευρά είσαι;

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το ερώτημα τελικά είναι ένα: με ποια πλευρά είσαι 


Πήγε ο Αλέξης Τσίπρας στο Παρίσι και περπάτησε μαζί με τους διαδηλωτές. Και βγήκαν όλοι οι γνωστοί «σχολιαστές» να κάνουν τις απαραίτητες διαπιστώσεις τους. Άλλος για το ποιους είδε, άλλος για το ποιους δεν είδε, και οι πιο λούμπεν για το τι ρούχα φορούσε. Κάποια έσπευσε να πει ότι το να κατεβαίνει σε αντικυβερνητική διαδήλωση στη Γαλλία είναι αντεθνική πράξη γιατί υπονομεύει τη συμμαχία με τη Γαλλία τώρα που θα μας στηρίξει στη «μάχη του καλωδίου». 

Βεβαίως αυτό που απέφυγαν να σχολιάσουν ήταν η ουσία: ότι ένας Έλληνας πολιτικός πήγε να δει από κοντά ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα κοινωνικά κινήματα σήμερα στην Ευρώπη, έναν παλλαϊκό ξεσηκωμό που έχει ήδη διαμορφώσει έναν νέο συσχετισμό δύναμης και αποτελεί όχι μόνο την απαίτηση μιας κοινωνίας για πραγματική δημοκρατία αλλά και την καλύτερη απάντηση στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Ότι πήγε να δηλώσει την αλληλεγγύη και τη στήριξή του σε έναν μεγάλο και δίκαιο αγώνα. Ότι έκανε σαφές ότι η δική του θέση είναι ότι η ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στον αγώνα τους. 

Και ο λόγος που δεν το σχολίασαν ήταν πολύ απλός: γιατί πηγαίνοντας στη Γαλλία πήρε θέση, διάλεξε πλευρά. Είπε ότι είναι με τα κινήματα και με τον «δρόμο» και όχι με αυτούς που ξέρουν να μιλούν μόνο τη γλώσσα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της ευελιξίας, του χαμηλού κόστους, και των «επενδύσεων». Κοντολογίς υπογράμμισε ότι η πολιτική δεν μπορεί να προσπαθεί να διαιωνίσει την υπάρχουσα κατάσταση – και να στηρίξει όσους έχουν συμφέρον να μείνουν τα πράγματα ως έχουν – αλλά αντίθετα πρέπει να κάνει πράξη τις μεγάλες αλλαγές, που μπορούν να κάνουν τις ζωές των ανθρώπων καλύτερες. Και υπενθύμισε ότι για να το κάνει αυτό η πολιτική, θα πρέπει οι πολιτικοί να διαλέγουν με ποια πλευρά είναι: με τους εργαζόμενους και τη μεσαία τάξη ή με αυτούς που σήμερα κάνουν πάρτι με τις ευρωπαϊκές και εθνικές χρηματοδοτήσεις με τις ευλογίες της κυβέρνησης, με τη νεολαία που ξεσηκώνεται ή με αυτούς που κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν το μέλλον της, με τα συνδικάτα και τις συλλογικότητες ή με αυτούς που εάν μπορούσαν να βάλουν την κοινωνία «στον γύψο», θα το έκαναν μετά χαράς. 

Γιατί η πολιτική δεν είναι απλώς η «διαχείριση» των πραγμάτων. Δεν είναι απλώς η καθημερινή προσπάθεια τα πράγματα να μένουν ως έχουν. Δεν είναι η διαιώνιση μιας κατάστασης που αυτή τη στιγμή πυροδοτεί κοινωνικές εκρήξεις. Η πολιτική ξεκινά από το να ξέρεις που πατάς και ποιους εκπροσωπείς. Και εάν όντως θες να εκπροσωπήσεις την πλειοψηφία αυτό σημαίνει να παίρνεις τις αποφάσεις που μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να έρχεσαι σε σύγκρουση με συμφέροντα που στέκονται εμπόδιο. Και αυτό γιατί μόνο έτσι μπορούν να γίνουν πραγματικές αλλαγές και να υπάρξει πραγματική πρόοδος. 

Αυτό είναι περισσότερο παρά ποτέ επίκαιρο σήμερα, όπου όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε όλη την Ευρώπη κυβερνήσεις και ένα οικονομικό σύστημα βολεμένο να βάζει διαρκώς σε παρένθεση τις κοινωνικές ανάγκες, είναι αντιμέτωποι με μια κοινωνική δυσαρέσκεια που παραπέμπει σε βαθιά ρήγματα ανάμεσα στις κοινωνίες και όσους έχουν σήμερα την εξουσία. 

Οι κοινωνίες αυτές είναι σε αναβρασμό. Και αυτό ισχύει και για την ελληνική. Μπορεί αυτό να μην εκφράζεται παντού με τον ίδιο τον τρόπο ή με την ίδια ένταση, όμως στον πυρήνα της η κατάσταση είναι η ίδια: οι κοινωνίες απαιτούν αναδιανομή εισοδήματος, κοινωνική προστασία, αναβαθμισμένη δημόσια υγεία και παιδεία, αξιοπρεπείς αμοιβές και συντάξεις, λογοδοσία και πραγματική δημοκρατία. Πάνω από όλα θέλουν να αισθανθούν ότι υπάρχουν πολιτικοί και κόμματα που στέκονται στο πλευρό τους και εκπροσωπούν τις ανάγκες τους. 

Πολιτικούς και κόμματα που να λένε με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές με ποια πλευρά είναι. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Πέμπτη, Οκτωβρίου 22, 2026

Οι “κεντρώοι” Γάλλοι και Γερμανοί έφεραν τέρατα, οι εγχώριοι τι φέρνουν;

Οι Γάλλοι και Γερμανοί «κεντρώοι» εκκολάπτουν τις Λεπέν και τους (τις) απογόνους του Χίτλερ. Αν δεν το καταλάβουν γρήγορα οι δικοί μας «κεντρο-μακρονιστές» μπορεί να γεννήσουν ανάλογα τέρατα.  


Κάθε φορά που ένα γεγονός συνταράσσει μια χώρα πετάγονται οι, συνήθεις ή μη, διαστρεβλωτές της πραγματικότητας. 

Το έχουμε δει και εδώ. 

Όταν συνέβη η τραγωδία στα Τέμπη, πρώτα έφταιγαν οι «χρόνιες παθογένειες». Όχι το γεγονός ότι το κράτος των «αρίστων» άφησε τα τρένα να κυκλοφορούν «τυφλά». 

Όταν ο κόσμος κατέβηκε μαζικά στις πλατείες και στους δρόμους, δεν έφταιγε ο θυμός, η οργή και ο φόβος για το που μπαίνουν- και δεν ξέρουν αν θα βγουν ζωντανά- τα παιδιά του. «Έφταιγε» το ξυλόλιο και ο …Πούτιν, που έφτιαχνε από το Κρεμλίνο τρολ για να υπονομεύσουν τους «αρίστους» υπουργούς. Οι οποίοι πρώτα «διασφάλιζαν την ασφάλεια» και μετά μπάζωναν στο χώρο, όπως είπαν οι δικαστές τρίβοντας τη μούρη του υπουργού «για τα μπάζα» (ο οποίος, αφού άφησε την πράσινη και πήρε τη γαλάζια σημαία, είναι έτοιμος να χοροπηδήσει μαζί με τον Άδωνη φωνάζοντας «και α και ου»). 

Τώρα, με τον ξεσηκωμό στη Γαλλία, μας λένε ότι θα έρθει η Λεπέν, επειδή έδρασαν μπαχαλάκηδες και πλιατσικολόγοι. Προσέξτε, στους δρόμους κατέβηκαν από 500 χιλιάδες (λέει η Αστυνομία) έως 800 χιλιάδες (άλλοι υπολογισμοί) σε μεγάλες πόλεις, όχι μόνο στο Παρίσι. Μαθητές, φοιτητές, δάσκαλοι και γονείς για τα χάλια των σχολείων, κάτι που δεν αμφισβητείται από όσους ζουν εκεί και το επιβεβαιώνουν. 

Όμως, οι από καθέδρας εγχώριοι ειδήμονες παπαγαλίζουν την ανοησία «τα μπάχαλα φέρνουν την Λεπέν». 

Φοβερή ανακάλυψη. Η Λεπέν- μας λένε- θα έρθει τώρα, επειδή έδρασαν οι μπαχαλάκηδες. Όμως, η Λεπέν είναι εκεί από καιρό. Και την φέρνει συστηματικά αυτός στον οποίο ανέθεσαν να την απομονώσει. Δέκα χρόνια κυβερνάει ο «κεντρώος» Μακρόν και την Λεπέν θα φέρουν οι σημερινοί μπαχαλάκηδες και πλιατσικολόγοι. Τους οποίους- λένε οι ξετσίπωτοι εγχώριοι προπαγανδιστές- ενθαρρύνει η γαλλική Αριστερά, η οποία, όμως, δεν έχει διοικήσει ούτε παρισινό κιόσκι εδώ και δεκαετίες. 

Τα ίδια πάνω κάτω έλεγαν τις προάλλες και για όσα έγιναν στη Γερμανία. Μετά την αποχώρηση της κραταιάς Μέρκελ, οι δυο τελευταίοι Καγκελάριοι της Γερμανίας (Σoλτς και Μερτς) έστρωσαν κανονικά το δρόμο στο ακροδεξιό AFD, αλλά οι εγχώριοι απολογητές τους θρηνούν την κατάρρευση των «κεντρώων» κομμάτων. 

Δεν βλέπουν πώς έρχεται αυτή η κατάρρευση: ακρίβεια, κρίση στέγης, αντιμεταναστευτική ρητορεία. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προβλήθηκε σαν ο εγχώριος Μακρόν. Με «κεντρώα» προβιά όταν εξυπηρετούσε, που την άλλαζε σε ακροδεξιά όταν χρειαζόταν. Έχει , άλλωστε, το κατάλληλο υλικό: Άδωνις, Βορίδης, Πλεύρης, Κυρανάκης κ.α. 

Μητσοτάκης και ΝΔ διασώζονται ακόμη επειδή εδώ δεν έχει βρεθεί κάποιος ή κάποια τύπου Λεπέν ή κόμμα σαν το AFD. Έχουν φτιάξει, όμως, Βελόπουλους, Λατινοπούλες, Κασιδιάρηδες. 

Οι Γάλλοι και Γερμανοί «κεντρώοι» (κυβερνούν δέκα χρόνια οι πρώτοι και έξι οι δεύτεροι) εκκολάπτουν τις Λεπέν και τους (τις) απογόνους του Χίτλερ. Αν δεν το καταλάβουν γρήγορα οι δικοί μας «κεντρο-μακρονιστές» (οκτώ χρόνια κυβερνούν) μπορεί να γεννήσουν ανάλογα τέρατα… 


Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr 





Τρίτη, Ιουλίου 28, 2026

Ρόδος: Ανεπιθύμητοι οι βουλευτές και ο Περιφερειάρχης στην Ενότητα Καμείρου για το ασθενοφόρο της Σορωνής



Σε δυναμικές κινητοποιήσεις και πολιτικό αποκλεισμό προχωρούν οι εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Ενότητα Καμείρου, εκφράζοντας την έντονη αγανάκτησή τους για τη σχεδιαζόμενη μεταφορά της βάσης του ΕΚΑΒ Σορωνής στο αεροδρόμιο. Με Ψήφισμα τους οι Αυτοδιοικητικοί επικαλούνται τα όσα έγιναν και αποφάσισαν να χαρακτηρίσουν Personae Non Gratae τους βουλευτές και τον Περιφερειάρχη! 

ΨΗΦΙΣΜΑ (28 Ιουλίου 2026) 

Στις 10 Ιουλίου 2026 ο Αντιδήμαρχος της Ενότητας Καμείρου Γιώργος Τόππος, οι πρώην αντιδήμαρχοι Καμείρου Μιχάλης Θωμάτος και Στέργος Παπαστεργής, οι Πρόεδροι των 7 Κοινοτήτων μας (Απολλώνων, Διμυλιάς – Ελεούσας, Καλαβαρδών, Σαλάκου, Σορωνής, Πλατανίων και Φανών), τοποθετηθήκαμε επίσημα κατά της μεταφοράς του ΕΚΑΒ που εδρεύει στη Σορωνή, στο αεροδρόμιο. 

Δεν θα επαναλάβουμε όσα είπαμε τότε στο ψήφισμά μας. 

Θα υπενθυμίσουμε μόνο ότι τότε ζητήσαμε και από τους 5 βουλευτές Δωδεκανήσου, να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους – οι οποίες ουδόλως μας απασχολούν – και να διεκδικήσουν από κοινού και συντεταγμένα (με προθεσμία έως και τις 17 Ιουλίου) τα αυτονόητα: 

*Υγειονομική θωράκιση του Αεροδρομίου μας 

*Διατήρηση του ΕΚΑΒ Σορωνής και ενίσχυσή του με νέο προσωπικό 

*Δημιουργία ΕΚΑΒ (στελεχωμένου και εξοπλισμένου) στον Έμπωνα της Ενότητας Ατταβύρου Ρόδου 

Αντ’ αυτού είδαμε πάλι τα ίδια: 

Προσωπικές ανακοινώσεις από 2 βουλευτές (Υψηλάντης, Κόνσολας) που διαβεβαιώνουν ότι το ΕΚΑΒ θα παραμείνει στην περιοχή μας και παντελή έλλειψη οποιασδήποτε προσπάθειας για κοινή και ενιαία στάση και δράση. 

Διάψευσή τους αυθημερόν από τον Διοικητή της 2ης ΥΠΕ, ο οποίος ονόμαζε τη Σορωνή ως Σορωνήδα, σε εκπομπή «πρόθυμου» σε αβάντες ντόπιου δημοσιογράφου που υποστήριξε ότι τώρα το ΕΚΑΒ φιλοξενείται σε καφενείο, προφανώς για να το αποδυναμώσει. 

Σιγή ιχθύος από τους υπόλοιπους τρεις βουλευτές (Παππάς, Ιατρίδη, Νικητιάδης), παρότι οι δύο κυβερνητικοί εξ αυτών είχαν συνάντηση με τον Υπουργό στην Κάλυμνο, στον οποίον δεν είπαν κουβέντα. 

Σιωπή και από τον Περιφερειάρχη και την Περιφερειακή Αρχή (με τιμητική εξαίρεση τον κ. Μιχαλάκη). 

Όπως σας είπαμε την προηγούμενη φορά η υπομονή μας έχει τελειώσει. 

Καταλαβαίνουμε ότι το θέμα «έπεσε» γιατί έχει κόστος και επειδή ενδέχεται σύντομα να έχουμε εκλογές. Εμείς όμως σκοπεύουμε στην επικαιρότητα μέχρι να ξεκαθαριστεί οριστικά. Γι’ αυτό: 

Από σήμερα και μέχρι να τοποθετηθείτε ξεκάθαρα και όλοι μαζί, κατά της μεταφοράς του ΕΚΑΒ από τη Σορωνή στο αεροδρόμιο, είστε ανεπιθύμητοι (Personae Non Gratae) στην Ενότητα Καμείρου και ειδικά στα πανηγύρια μας. 

Αν χρειαστεί θα επανέλθουμε.

1. Ο Αντιδήμαρχος της Ενότητας Καμείρου Γιώργος Τόππος

2. Οι πρώην αντιδήμαρχοι Καμείρου Μιχάλης Θωμάτος                                                

Στέργος Παπαστεργής 

* Οι Πρόεδροι των Κοινοτήτων της Ενότητας Καμείρου

Απολλώνων: Ευθύμιος (Μάκης) Λαγογιάννης

Διμυλιάς – Ελεούσας : Αλέξιος Γιορδαμνής

Καλαβαρδών: Παναγιώτης – Γεώργιος Σκλαβούρης

Σαλάκου: Στέργος Αγγουράς

Σορωνής: Γιάννης Μαρίνος

Πλατανίων: Γιάννης Πετράς

Φανών: Εμμανουήλ Γκουσιόπουλος 


Πηγή: skyrodos.gr





Δευτέρα, Ιουνίου 15, 2026

Κοινωνία σε καταστολή!..



Περί Περβόλας μεγάλη η συζήτηση, ωραίες οι εκδηλώσεις και μπράβο! Η καθημερινότητα του Ροδίτη για επίλυση στοιχειωδών προβλημάτων, μετατοπίστηκε στο μέλλον. Στο εγγύς ή στο απώτερο! 

Για τις υποδομές καμιά κουβέντα. Για την μείωση του ΦΠΑ ούτε από τους εκπροσώπους του τόπου καμιά αναφορά! Ήταν όλοι υπό την επήρεια και με το βλέμμα του big brother, δεν θέλησαν, δεν τόλμησαν ούτε να ψελλίσουν κάτι! 

Ο Δημήτρης Κούκουλας σε ανάρτηση του αναφέρει το πρόβλημα! Στην ουσία, δηλαδή… 

Διαβάστε την ανάρτηση 

Απογοήτευση… 

Δεν θέλω να στεναχωρήσω κανένα, και κυρίως ανθρώπους με τους οποίους έχω πολύ στενές προσωπικές σχέσεις. 

Όμως νομίζω πως είναι πλέον η ώρα για να πει ο κάθε ενας από εμάς τις αλήθειες του. Όσο πικρές και αν θα είναι αυτές… 

Το πρώτο που θέλω να πω προς όλους τους φίλους εδώ στο Facebook είναι το εξής: 

Αν και εσείς φίλοι μου συμφωνείτε με αυτά που κατά καιρούς γράφω -όπως εσείς οι ίδιοι μου λέτε-, σχολιάζοντας τα κοινωνικά ζητήματα που μας απασχολούν όλους, τότε αρχίστε από σήμερα και εσείς να κάνετε “share” αυτά τα post μου. Για να τα διαβάσουν και οι δικοί σας φίλοι… 

Μόνο έτσι μπορούν να δημιουργηθούν κοινωνικά κινήματα… 

Πάμε τώρα στην ουσία. 

Αγαπημένοι μου Γιάννη και Κωστή πρόεδροι του ΕΒΕΔ και Οικονομικού Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου αντίστοιχα, (είμαι μέλος και στα δύο και μάλιστα, από τα παλαιότερα), είναι τεράστια η απογοήτευση που ως άνθρωπος ένιωσα σήμερα, -όπως την πήραν και χιλιάδες ακόμα συμπολίτες μας- , όταν διαπίστωσα ότι κανένας από εσάς, τους παριστάμενους κατά την σύσκεψη με τον πρωθυπουργό στην Περιφέρεια , ή όπου άλλου βρεθήκατε μαζί του, δεν θέλησε ή δεν τόλμησε να τον ρωτήσει τι ακριβώς συμβαίνει και δεν μειώνει και για εμάς εδώ στη Ρόδο, τους συντελεστές του ΦΠΑ. Όπως πριν μερικούς μήνες έγινε στα άλλα νησιά. 

Ενώ έχει επιτραπεί να αυξάνονται και άλλο οι τιμές στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, που ως αποτέλεσμα έχουν την αύξηση των τιμών των προϊόντων στο ράφι. Και κάτ επέκταση την περαιτέρω φτωχοποιηση μας… 

Αυτήν η κατάσταση και οι τρείς μας Γιάννη και Κωστή γνωρίζουμε, ότι έχει ως συνέπεια το κόστος ζωής και διαβίωσης για όλους εμάς, των συνταξιούχων της Ρόδου, αλλά και των μισθωτών, να είναι υψηλότερο από αυτό στην ηπειρωτική Ελλάδα τουλάχιστον κατά 20% -εκτός και αν εσείς διαφωνείτε και θέλω να μου το πείτε-. 

Θέλω να θέσω ευθέως και στους δύο σας το ερώτημα: 

Γιατί αυτό το τμήμα της τοπικής κοινωνίας που το αποτελούμε όλοι εμείς, μας έχετε “θυσιάσει” σε κάποιο βωμό και σε τίνος το βωμό; 

Γιατί κανένας από όλους εσάς δεν είπε στον πρωθυπουργό: 

Άνθρωπε,

υπάρχει στο νησί μας μια τοπική κοινωνία που οικονομικά υποφέρει. Που δεν είναι ξενοδόχοι.Τι γίνεται με όλους αυτούς; Πως αυτοί οι άνθρωποι θα μπορέσουν οικονομικά να τα βγάλουν πέρα; Και υπέρ τίνος ακριβώς το βωμό αυτοί οι συμπολίτες μας θα πρέπει να θυσιαστούν; Για να κερδίσουν περισσότερα ποιοί άλλοι ακριβώς; 

Λυπούμαι,

Αλλά οφείλετε όλοι σας να μας απαντήσετε γιατί το κάνατε αυτό.

Γιατί στηθηκατε όλοι χαμογελαστοί μπροστά στις κάμερες, δίχως κανένας από εσάς να αρθρώσει έστω και μια λέξη…

Προσωπικά θα σας πω αγαπημένοι μου και οι δύο ότι αυτό που νιώθω είναι ότι δυστυχώς μας πουλήσατε… Μας δώσατε στεγνά… 

Μόνο και μόνο για να βγάλετε μαζί με τον πρωθυπουργό μια φωτογραφία… Και με τον τρόπο σας να του δείξετε ότι εσείς μπορείτε και κρατάτε την τοπική κοινωνία σε καταστολή…

Όμως,

Μάλλον κάνατε μεγάλο λάθος αν το πιστεύετε… Ή όποιος άλλος μπορεί να το πιστεύει… 

Δημήτρης Κούκουλας 

Όσα έγιναν, όσα εντυπωσιακά ειπώθηκαν, δεν φανέρωσαν την ουσία της επίσκεψης του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ρόδο, ούτε βέβαια κατά διάνοια θα μπορούσαμε να δεχθούμε πως ήρθε στη Ρόδο για να δει τον αγώνα μπάσκετ Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Στην ουσία το μόνο που απομένει ως αποτύπωμα είναι η εξαγγελία – ανάθεση των 50 εκατομμυρίων ευρώ για το παλιό νοσοκομείο στην Περιφέρεια! 

Πηγή: skyrodos.gr 


Πέμπτη, Απριλίου 02, 2026

ΟΠΕΚΕΠΕ 1-2-3, υποκλοπές, Τέμπη, «συστήματα καταμέτρησης»: όποτε και εάν κάνει εκλογές ο Μητσοτάκης με την κατσίκα στην πλάτη θα πάει...

Λίγες κυβερνήσεις έχουν τόσες πολλές ανοιχτές υποθέσεις σκανδάλων όσο αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτό θα «εκτιμηθεί» δεόντως και στις εκλογές 


Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος - in.gr 

Όταν ήρθε στην εξουσία η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο τόνος της ήταν ότι έφερνε μια θεσμική κανονικότητα. Κοντά στο τέλος της δεύτερης θητείας της, έχει καταφέρει να έχει χρεωθεί μια εντυπωσιακή συλλογή σκανδάλων. Διάφορες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης χρεώθηκαν σκάνδαλα, όμως καμία δεν κατάφερε να έχει τόσες υποθέσεις σε βάρος της και τόσους πολλούς βουλευτές και υπουργούς ελεγχόμενους. 

Η επταετία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει ήδη άλλωστε σημαδευτεί από το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης, αυτό των υποκλοπών, ενώ σταδιακά ξηλώνεται το κυβερνητικό αφήγημα περί έλλειψης πολιτικής ευθύνης και διαχρονικών παθογενειών, επωδός κάθε φορά που ξεσπά σκάνδαλο. 

Η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που περιλαμβάνει βουλευτές και υπουργούς ήρθε να διαψεύσει την κυβερνητική ρητορική που επί της ουσίας ήταν ότι πολιτική ευθύνη δεν έχει και ήταν απλώς κάποιοι κτηνοτρόφοι που έκαναν πλασματικές δηλώσεις και κάποιοι «επίορκοι υπάλληλοι». 

Η δίκη για τους «ιδιώτες» σε σχέση με τις υποκλοπές ήρθε ουσιαστικά να ανοίξει την υπόθεση να… αρχειοθετήσει το πόρισμα Ζήση, να αναβαθμίσει κατηγορίες και να υπογραμμίσει ότι στο κέντρο της «επιχείρησης» των παρακολουθήσεων ήταν το Μέγαρο Μαξίμου.

Η έναρξη της μεγάλης δίκης για την τραγωδία των Τεμπών έρχεται να υπογραμμίσει τις τεράστιες πολιτικές ευθύνες μιας κυβέρνησης (και τις ενδεχόμενες ποινικές υπουργών) που δεν έκανε έγκαιρα όλα τα έργα που ήταν απαραίτητα για να μην βρεθούν δύο τρένα να κινούνται «στα τυφλά» στην ίδια γραμμή σε αντίθετη κατεύθυνση, αλλά και που προσπάθησε να «μπαζώσει» τα στοιχεία που θα επέτρεπαν καλύτερη διερεύνηση της υπόθεσης.

Οι αποκαλύψεις για κακοδιαχείριση των κονδυλίων για την κατάρτιση, ήρθαν να υπογραμμίσουν πόσο διαδεδομένη ήταν η πρακτική της διασπάθισης ευρωπαϊκών πόρων με πολιτικά πρόσωπα να βρίσκονται ήδη στο στόχαστρο. 

Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει να υπάρξουν και άλλες… εκπλήξεις στον ορίζοντα που να δείξουν και άλλα πεδία κυβερνητικής παραβατικότητας, με διάφορους ήδη να ψιθυρίζουν με νόημα: «συστήματα καταμέτρησης».

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε – κατά παράβαση του κανονισμού της Βουλής – να ζητήσει μεταφορά της συζήτησης για την κατάσταση με το κράτος δικαίου στη χώρα για τις 17 Απριλίου, πρωτίστως επειδή δεν ήθελε να γίνει αυτή η συζήτηση υπό το βάρος των αποκαλύψεων για τις υποκλοπές και της νέας μεγάλης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Μόνο που όσους ανάλογους χειρισμούς και εάν σκαρφιστεί, τίποτα δεν ακυρώνει ότι αυτή η κυβέρνηση πιάνεται διαρκώς με την κατσίκα στην πλάτη. Και μάλιστα έχει ήδη πιαστεί τόσες φορές που αυτό θα κυριαρχήσει αναμφίβολα και στην προεκλογική περίοδο επιτείνοντας το κλίμα βαθιάς αποδοκιμασίας, που ήδη προκαλεί η έκρηξη ακρίβειας και η αίσθηση φτωχοποίησης.

Και θα πορευτεί η κυβέρνηση με το βάρος τόσων σκανδάλων, γιατί πολύ απλά ευθύνεται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που γεννά σκάνδαλα.

Είναι σαφές ότι όταν σωρεύονται τόσες δικογραφίες που αγγίζουν την κυβέρνηση άμεσα, δεν μιλάμε για ένα άθροισμα μεμονωμένων περιστατικών, αλλά για μια δομική συνθήκη που αφορά τον ίδιο τον τρόπο που επέλεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ασκεί την εξουσία.

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που εξαρχής ενσωμάτωσε και το ενδεχόμενο διασπάθισης: γιατί αντιμετώπισε τα δημόσια έργα όχι ως ένα μέσο για να αναβαθμιστούν οι υποδομές και να προσφέρονται καλύτερες υπηρεσίες στους πολίτες, αλλά πρωτίστως ως «απορροφησιμότητα» κονδυλίων και ως ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα. Γιατί θεώρησε ότι οι ευρωπαϊκές ενισχύσεις μπορούσαν νομότυπα να μετατραπούν σε τρόπο διαμόρφωσης εκλογικών συσχετισμών. Γιατί θεώρησε ότι «επιτελικό κράτος» σήμαινε την αξιοποίηση τόσο της ΕΥΠ όσο και παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού για την παρακολούθηση υπουργών, ανώτατων αξιωματικών, δικαστικών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων, προσπαθώντας να βρει στοιχεία ώστε είτε να τους «κρατάει», είτε να τους «ξεμπροστιάσει». Γιατί, εάν μπορούσε, ακόμη και στον μηχανισμό των εκλογών θα παρέμβαινε (αν δεν το έχει ήδη σκεφτεί και αυτό…).

Αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης είναι το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης αλαζονείας που διαπερνά αυτή την κυβέρνηση.

Μιας αλαζονείας που αφετηρία έχει την πεποίθηση, που καταγράφηκε και την περασμένη δεκαετία, ότι στην Ελλάδα η μόνη δύναμη που δικαιούται να κυβερνήσει είναι η Νέα Δημοκρατία, άντε και όσοι από το ΠΑΣΟΚ θα ήταν διατεθειμένοι να συγκυβερνήσουν με τη Νέα Δημοκρατία (κάτι που ήδη συμβαίνει εάν σκεφτούμε τις περιπτώσεις των Πιερρακάκη, Φλωρίδη, Χρυσοχοΐδη, Μενδώνη), και που θεωρεί ότι οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη, πρώτη και καλύτερη η Αριστερά, είναι εξ ορισμού ανίκανη να κυβερνήσει και επικίνδυνη για τη χώρα. Παρότι η εμπειρία του 2015-2019 έδειξε ότι αυτές ακριβώς οι δυνάμεις κατάφεραν να βγάλουν τη χώρα από τα μνημόνια και όπως δείχνουν τα στοιχεία να πετύχουν μεγαλύτερη αναλογικά αύξηση της απασχόλησης και μείωση της ανεργίας σε σχέση με τις επιδόσεις της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μιας αλαζονείας που καταγράφεται σε όλα τα σενάρια για αλλεπάλληλες εκλογές μέχρι να «πειστεί» η ελληνική κοινωνία ότι στην Ελλάδα ελεύθερη δημοκρατική επιλογή είναι μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή στο ίδιο το γεγονός ότι το 30% παρουσιάζεται ως επαρκές για… αυτοδυναμία.

Μιας αλαζονείας που αποτυπώνεται στο ίδιο το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο θεωρεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία διαρκές απαλλακτικό βούλευμα, αλλά και θεωρεί ότι εξ ορισμού δεν φέρει καμία ευθύνη, ακόμη και αν αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των δικογραφιών σε βάρος βουλευτών και υπουργών.

Μια αλαζονείας που παίρνει ολοένα και περισσότερο τα χαρακτηριστικά μιας ύβρεως που σύντομα θα συναντήσει την εκλογική νέμεσή της. 





Δευτέρα, Μαρτίου 23, 2026

Γιατί δεν υπάρχουν σήμερα ηγέτες - Του Κώστα Βαξεβάνη

Οι σημερινοί ηγέτες διαφημίζουν τα μεγάλα πανεπιστήμια από τα οποία προέρχονται, που δεν τους δίνουν κοινωνικές δεξιότητες και ευαισθησίες, αλλά τους φορούν το κοστούμι του τεχνοκράτη. 



Υπάρχουν σήμερα ηγέτες στον κόσμο; Υπάρχουν προσωπικότητες που μπορούν να οδηγήσουν τις κοινωνίες προς το προσωπικό τους όραμα αφού μπολιάσουν με αυτό τις μάζες; Τα ερωτήματα μοιάζουν κάπως μεταφυσικά. Οι αναφορές στην έλλειψη ηγετών μοιάζουν κάπως με τις νοσταλγικές διηγήσεις συνταξιούχων που αναπολούν το παρελθόν, στο οποίο έχουν αποδώσει στοιχεία εξιδανίκευσης. Από την άλλη πλευρά, όλοι συμφωνούν ότι είναι δύσκολο να διακρίνεις στο παγκόσμιο στερέωμα, τους σύγχρονους Ντε Γκωλ, Μιτεράν, Κολ, Μπερλινγκουέρ, Ιντιρα Γκάντι, Παπανδρέου ή Ούλοφ Πάλμε. Στη θέση τους ο Τραμπ κάνει τον γελωτοποιό, ο Μητσοτάκης τον πρωθυπουργό και προσωπικότητες όπως ο Βρετανός πρώην πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον έχουν περάσει στην Ιστορία ως οι στιγμές διακωμώδησής της. Για να μη μιλήσουμε για δολοφόνους όπως ο Νετανιάχου. 

Την ώρα που ακόμη ένας πόλεμος είναι σε εξέλιξη, φλερτάροντας μάλιστα με την πιθανότητα να εξελιχθεί σε Γ΄ Παγκόσμιο ή έστω μια ανεξέλεγκτη μορφή πολέμου, δεν υπάρχουν ηγέτες που να λειτουργήσουν αποτρεπτικά και να ενεργοποιήσουν διεθνείς κανόνες και την κοινή γνώμη. 

Η Ευρώπη, ως γηραιά κοιτίδα της δημοκρατίας και του Διαφωτισμού, όχι μόνο δεν έχει να επιδείξει μια χαρισματική ηγετική μορφή, αλλά εμφανίζεται και ως μια ομογενοποιημένα ανίκανη και φοβική πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα. «Ανθ’ ημών Γουλιμής», που θα έλεγε και ο Χαρίλαος Τρικούπης. Στη θέση του Ντε Γκωλ ή του Μιτεράν σήμερα βρίσκεται ο Μακρόν. 

Δεν υπάρχει κανένας βιολογικός λόγος που δημιουργεί το έλλειμμα ηγετών. Μανάδες και πατεράδες σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να φέρνουν στον κόσμο παιδιά, των οποίων μάλιστα η μόρφωση και τα ερεθίσματα είναι πιο ποιοτικά από αυτά του παρελθόντος. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Οι ηγέτες διαμορφώνονται μέσα και εξαιτίας των κοινωνικών συνθηκών. Είναι τέκνα της εποχής τους και εκφράζουν αυτό που υπάρχει ως κοινωνικό υπόβαθρο. Αφού αναδειχτούν με αυτό τον τρόπο, αναλαμβάνουν (έτσι τουλάχιστον πρέπει να κάνουν) να οδηγήσουν την κοινωνία που τους διαμόρφωσε λίγο παραπέρα. 

Για κάποιο λόγο αυτή η διαδικασία παράγει πλέον προβληματικές καταστάσεις. Οι ηγέτες μοιάζουν κατώτεροι των περιστάσεων, ενώ η πολιτική που τους συνοδεύει ή παράγουν οι ίδιοι δεν έχει τίποτα το σπουδαίο. Δεν λύνει προβλήματα, δεν έχει ως ζητούμενο να εξομαλύνει τις τεράστιες κοινωνικές αντιθέσεις. 

Οι σύγχρονοι ηγέτες (οι πολιτικοί σε μια γενικότερη θεώρηση) δεν έχουν δημιουργηθεί μέσα από ιστορικές συνθήκες που τις καθόριζαν οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και οι απαιτήσεις για κάποιο κοινό καλό. Οι μεγάλοι ηγέτες των προηγούμενων δεκαετιών έζησαν την αντιπαράθεση που σχετιζόταν με τα ιδεολογικοπολιτικά συστήματα. Δεν υπερασπίζονταν υπερδυνάμεις με την κυνική αποδοχή της ισχύος, αλλά προτάσεις, σοσιαλιστικές ή καπιταλιστικές, για έναν καλύτερο κόσμο. 

Υπήρξαν παιδιά του Μάη του ’68, των αντιπολεμικών κινημάτων, του βαθέος προβληματισμού, της ιδεολογικής μάχης και της πολιτικής αντιπαράθεσης πάνω σε θέσεις. Ενιωθαν ότι είχαν την ευθύνη για την πορεία του κόσμου. Κλήθηκαν να διαχειριστούν τον μεταπολεμικό κόσμο, την αμφισβήτηση πάγιων αρχών, το ίδιο το μοίρασμα της υφηλίου σε στρατόπεδα. Δημιουργήθηκαν και εξελίχθηκαν μέσα σε αυτές τις συνθήκες, θεωρώντας ότι έχουν ευθύνη. Γι’ αυτό άλλωστε είχαν αποδεχτεί τον ρόλο του ηγέτη. Φυσικά σε όλο αυτό το πλαίσιο που μοιάζει εξιδανικευμένο υπήρχαν και διαφθορά και προσωπικά συμφέροντα και αναιρέσεις του πραγματικού ρόλου του πολιτικού. Τα αρνητικά όμως αυτά στοιχεία δεν ακύρωναν το ποιος είναι ο ιδεατός ρόλος του πολιτικού. 

Τι είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα; Οι ηγέτες μοιάζουν με λογιστές που πρέπει να διαχειριστούν πρωτόκολλα και κανόνες λογιστηρίου. Διαφημίζουν τα μεγάλα πανεπιστήμια από τα οποία προέρχονται, που δεν τους δίνουν κοινωνικές δεξιότητες και ευαισθησίες, αλλά τους φορούν το κοστούμι του τεχνοκράτη. Το κοινό καλό, που κάποτε ήταν το ζητούμενο έστω και προσχηματικά, δεν έχει θέση στο πολιτικό πλαίσιο που καλούνται να υπηρετήσουν. Οι γιάπηδες ηγέτες του σήμερα μοιάζουν περισσότερο με τους παλιούς Σοβιετικούς γραφειοκράτες που προσπαθούσαν να πιάσουν τα πλάνα τους και λιγότερο με πολιτικά όντα που αλληλεπιδρούν με την κοινωνία. 

Κάτω από τα γραφεία τους δεν υπάρχουν ιδεολογικά ευαγγέλια αλλά manual χρηματιστηρίου, κέρδους και κριτήρια βελτίωσης, που δεν έχει όμως ως αποδέκτη την κοινωνία. Φροντίζουν για την ευημερία των αριθμών σε βάρος των ανθρώπων. Δεν έχουν κοινωνική προέλευση αλλά αποτελούν υβρίδια του ασυναισθηματικού τεχνοκράτη χωρίς ουσιαστική μόρφωση. Εχουν την εξειδίκευση της διεκπεραίωσης μέσα από αλγόριθμους και χρήση πληροφοριών που στην πραγματικότητα δεν κατέχουν. Η κοινωνία αποτελεί γι’ αυτούς πεδίο πειραματισμών για κάποιο οικονομικό μοντέλο. Δεν υπηρετούν πραγματικές πολιτικές αντιπαραθέσεις για χάρη της κοινωνίας. Αντιθέτως, εκπροσωπούν καρτελοποιημένα κόμματα με διαφορές σε επίπεδο λεκτικής αντιπαράθεσης και μόνο. Η πολιτική ομοιομορφία τούς επιτρέπει να παραμένουν σε θέσεις εξουσίας χωρίς να απειλούνται. 

Ας πάμε όμως σε μια άλλη κατηγορία ηγετών χωρίς δημοφιλία. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν ενεργοποίησε επιχειρήματα περί τυραννικού καθεστώτος των μουλάδων. Οι μουλάδες είναι πράγματι τυραννικοί, αλλά αφενός δεν υπάρχουν μόνο στο Ιράν, αφετέρου δεν είναι η αιτία του πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου το καθεστώς δείχνει να αντέχει. Οι άνθρωποι στο Ιράν, αυτήν τη στιγμή, δεν θεωρούν ως πρόβλημα τους αγιατολάχ, αλλά την ισραηλινοαμερικανική επίθεση που δέχονται. Φαίνεται ότι έχουν προετοιμαστεί επί δεκαετίες για όσα συμβαίνουν και δηλώνουν έτοιμοι να υπερασπιστούν όσα πιστεύουν. 

Η εικόνα αυτή μοιάζει παράλογη για τη Δύση που δημιούργησε και πίστεψε σε επιπόλαιες αναγνώσεις για τους «τύραννους ηγέτες» οι οποίοι θα καταρρεύσουν. Οι τυραννικοί ηγέτες στο Ιράν και όπου αλλού διατηρούν συνδετικά στοιχεία με τις κοινωνίες τους. Μπορεί αυτά να είναι η θρησκεία, η απειλή που υπάρχει από τη Δύση, η ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας τους ή οτιδήποτε άλλο. Η σχέση ηγεσίας και λαού, ακόμη και όταν είναι προβληματική, εμπεριέχει αξιακά στοιχεία. Στο πρόσωπο του ηγέτη του ο Ιρανός, για παράδειγμα, δεν βλέπει αυτό που βλέπει ο δυτικός. Δεν βλέπει τον τύραννο, αλλά αυτόν που με αυταπάρνηση υπηρέτησε τη χώρα του για να την κάνει υπερδύναμη. Δεν είναι τυχαίο που στο ερώτημα «ποιον θεωρείς σήμερα ισχυρό ηγέτη;» οι περισσότεροι στην Ελλάδα απαντούν «ο Πούτιν και ο Ερντογάν». Προφανώς δεν κάνουν αποτίμηση δημοκρατικής ευαισθησίας. Οι ηγέτες αυτοί προτάσσουν (έστω και ψευδώς) ένα αξιακό πλέγμα που τους συνδέει με την κοινωνία. 

Βλέπουμε εμείς το ίδιο στους ηγέτες μας, ακόμη και σε αυτούς που τους ψηφίζουμε ή είναι μια επιλογή ανάγκης; Ο σύγχρονος ψηφοφόρος καταναλώνει επικοινωνιακά στοιχεία, στέκεται απέναντι στην πολιτική με likes και όχι με πολιτικές θέσεις και απαιτήσεις και συνήθως επιλέγει ως καθοριστική πολιτική στάση την αποχή από την πολιτική. Στα μάτια του ο πολιτικός είναι (στην καλύτερη περίπτωση) το σύστημα της προσωπικής του εξυπηρέτησης ή αυτός στον οποίο έχει αναθέσει από απόγνωση τη ζωή του. Σε κάθε περίπτωση δεν πιστεύει στον ηγέτη. Ναι, η εποχή γέννησε και διαμόρφωσε τους ηγέτες της. Τους έκανε κατ’ εικόνα και ομοίωση διαχειριστές της επιβολής που έχει το κέρδος επάνω στους ανθρώπους. Είναι οι απόφοιτοι της σχολής του κατευνασμού, της ιδιώτευσης, του καταναλωτισμού και της τεχνητής ευωχίας. Το κακό είναι ότι οι ηγέτες που έχουν διαμορφωθεί από την εποχή τους διαμορφώνουν με τη σειρά τους την εποχή. Διαλεκτική τρόμου. 


Κώστας Βαξεβάνης / documentonews.gr

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 26, 2026

Τέμπη 2026: Όταν η συγκάλυψη αντικαθιστά την κάθαρση, η ελίτ προστατεύεται και οι πληβείοι θρηνούν



Τρία χρόνια μετά τη φονική σύγκρουση στα Τέμπη, η Ελλάδα συνεχίζει να μετράει νεκρούς, όχι μόνο ανάμεσα στους 57 επιβάτες που χάθηκαν, αλλά και ανάμεσα στην εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου. Το δυστύχημα, που θα έπρεπε να γίνει αφορμή για σοβαρή πολιτική κάθαρση, μετατράπηκε σε παράδειγμα συγκάλυψης. Η Δικαιοσύνη ασφυκτιά. Η εξουσία σιωπά. Και οι πολίτες μένουν με την πικρή αίσθηση ότι η ζωή τους μετρά λιγότερο. 

Από την πρώτη στιγμή, η πολιτική ηγεσία προσπάθησε να κλείσει το κάδρο. «Ανθρώπινο λάθος», ειπώθηκε. Ένας σταθμάρχης, μια βάρδια, ένα βράδυ που κόστισε δεκάδες ζωές. Το αφήγημα αυτό ήταν άμεσο, απλό και βολικό: οι ευθύνες περιορίζονταν σε ατομικά λάθη, ώστε η πολιτική ευθύνη να παραμείνει ανέγγιχτη. Όμως, πίσω από το τραγικό λάθος κρυβόταν ένα πλέγμα διοικητικών, τεχνικών και θεσμικών αποτυχιών: ανολοκλήρωτα συστήματα ασφαλείας, παρατάσεις συμβάσεων, προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν, αδράνεια δεκαετιών, βίντεο που «φυγαδεύτηκαν», εμπορικά φορτία που δεν εξακριβώθηκαν και έλαια σιλικόνης που «σκέπασαν» τα πάντα. 

Ωστόσο όλα ήταν πολιτική επιλογή: η επιλογή να λειτουργεί ο φθηνός, λαϊκός σιδηρόδρομος οριακά, όσο «αντέχει». 

Και όταν το οριακό έγινε φονικό, το κράτος λειτούργησε με ταχύτητα – όχι για να αποδώσει συνολική ευθύνη, αλλά για να περιορίσει τη ζημιά… για εκείνο 

Στο μεταξύ, η Hellenic Train συνεχίζει να λαμβάνει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως σε κρατική επιδότηση για άγονες γραμμές. Το τροχαίο υλικό παραμένει γερασμένο. Οι επενδύσεις που κάποτε εξαγγέλθηκαν συρρικνώθηκαν. Και το όραμα για σύγχρονο σιδηρόδρομο μετατράπηκε σε διαχείριση ζημιών. 

Έτσι η πολιτική ευθύνη εξαφανίστηκε από το δημόσιο κάδρο με μαθηματική ακρίβεια. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επαναλάμβανε και επαναλαμβάνει εμφατικά ότι «η Δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της», παραβλέποντας ότι η ίδια η Δικαιοσύνη δεν είναι ελεύθερη όταν η εκτελεστική εξουσία κρατά το κλειδί της δίωξης πολιτικών. Η Βουλή αποφασίζει ποιοι θα ελεγχθούν και ποιοι όχι. Οι δικογραφίες περνούν από φίλτρα που είναι ταυτόχρονα θεσμικά και κομματικά. Και η αίσθηση ότι η κορυφή της πυραμίδας μένει ανέγγιχτη, παραμένει έντονη και πικρή. 

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έδειξε ότι υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων. Υπηρεσιακοί παράγοντες αντιμετώπισαν βαριές κατηγορίες. Η πολιτική πυραμίδα όμως έμεινε σχεδόν άθικτη. Το «επιτελικό κράτος» αποδείχθηκε ικανό να συγκεντρώνει εξουσία, αλλά όχι να εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών του. 

Τρία χρόνια μετά, ο ΟΣΕ λειτουργεί ακόμα με υποστελεχωμένες δομές, οι ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές παραμένουν, και οι οικογένειες των θυμάτων περιμένουν την πλήρη διαλεύκανση ενώ η Κυβέρνηση τους περιπαίζει. Η αίσθηση συγκάλυψης δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι κοινωνική εμπειρία. Είναι η εμπειρία μιας χώρας που βλέπει ότι όταν πεθαίνουν οι «απλοί άνθρωποι», το σύστημα κλείνει προς τα μέσα, προστατεύει τον πυρήνα του και μεταφέρει την ευθύνη προς τα κάτω. 

Το ελληνικό κράτος απέδειξε ότι η ισότητα απέναντι στον νόμο είναι θεωρητική. Αν η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να κινηθεί χωρίς πολιτικά φίλτρα, τότε η δημοκρατία λειτουργεί με όρους επιλεκτικής ευαισθησίας. Και όταν οι ζωές των «από κάτω» δεν προκαλούν ρήξεις «από πάνω», τότε δεν μιλάμε απλώς για διοικητική ανεπάρκεια, αλλά για βαθιά θεσμική και ταξική ανισότητα. 

Τα Τέμπη δεν ζητούν εκδίκηση. Ζητούν αλήθεια. Ζητούν δικαιοσύνη. Ζητούν πολιτική κάθαρση ανάλογη της τραγωδίας. Ζητούν μια χώρα όπου οι ευθύνες μετρώνται και για τους ισχυρούς, όχι μόνο για τους πληβείους. Μέχρι τότε, οι ράγες δεν θα ενώνουν πόλεις. Θα μετρούν τη χαώδη απόσταση ανάμεσα στην εξουσιαστική ελίτ και τη ζωή των πολιτών. 

Η Ελλάδα του 2026 καλείται να απαντήσει σε ένα απλό, αλλά κρίσιμο ερώτημα: θα είναι η δημοκρατία της επιλεκτική, ή θα σταθεί τελικά στο ύψος της τραγωδίας;

Γιατί όταν μια Δημοκρατία λειτουργεί περιστασιακά και «φτιασιδωμένα» παύει να είναι Δημοκρατία. Είναι μια κανονικότητα της λωτοφαγικής αμεριμνησίας, της σιωπής των «αμνών» και του ατομικισμού του καναπέ (του πληκτρολογίου & του ψυγείου) με «ολίγη» από Δημοκρατία.

Καληνύχτα Ελλάδα…


ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΥΚΟΣ*

*Δρ Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Παν/μιου ΚΡΗΤΗΣ  & Ανεξάρτητος Περιφερειακός Σύμβουλος Στ. Ελλαδας 


Πηγή: militaire.gr

Τρίτη, Φεβρουαρίου 03, 2026

Εκπαιδευτικοί από Ρόδο, Χίο, Μύκονο, απαντούν μέσω του documentonews στην Αλεξοπούλου: «Το μόνο τσάμπα είναι η υπομονή μας»

«Θέλουμε να ασκήσουμε το λειτούργημά  μας με όρους αξιοπρέπειας. Δεν είμαστε επαίτες». 



Γεμάτη οργή είναι η εκπαιδευτική κοινότητα όλων των βαθμίδων για την τοποθέτηση της βουλευτή Αχαΐας, Χριστίνα Αλεξοπούλου σχετικά με το ότι «ο τσάμπας πέθανε» που χωρίς αιδώ είπε για την πενιχρή επιστροφή ενοικίου στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς. Όσο κι αν προσπάθησε να τα μαζέψει με τη σημερινή της τοποθέτηση στο OPEN (κάνοντας λόγο για «κάκιστη διατύπωση») οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί είναι στα κάγκελα με τον κυνισμό και την αλαζονεία της Χρ. Αλεξοπούλου. Υπενθυμίζεται πως οι αναπληρωτές είναι οι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οι οποίοι προσλαμβάνονται με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου για να καλύψουν λειτουργικά κενά, ελλείψεις ή ανάγκες σε σχολεία. Εργάζονται για ορισμένο χρονικό διάστημα, είτε για όλη τη σχολική χρονιά είτε για μικρότερες περιόδους, αναπληρώνοντας μόνιμους εκπαιδευτικούς που απουσιάζουν. 

Η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ) ήταν η πρώτη που απάντησε στην βουλευτή με τον πρόεδρο της ΔΟΕ, Σπ. Μαρίνη να υπογραμμίζει: «Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτές οι δηλώσεις δεν είναι μια προσωπική τοποθέτηση, αλλά δείχνουν συνολικότερα την αντίληψη της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων που μέσα από τις σκληρές περικοπές, τα μνημόνια και όλα αυτά τα μέτρα που μας διέλυσαν τη ζωή, τα οποία σήμερα επιχειρούν να τα περάσουν και στο σύνταγμα, θέλουν τους εργαζόμενους να ζουν με 3 και 60 για ένα κομμάτι ψωμί, την ίδια στιγμή που σε αυτήν τη χώρα μάλλον δεν είναι τζαμπατζήδες οι μεγαλοβιομήχανοι που απολαμβάνουν επιδοτήσεις, τραπεζίτες που έχουν 10ετή αναβαλλόμενο φόρο. Όλοι αυτοί οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα μονοπώλια που απολαμβάνουν τεράστια δισ. από τον κλεμμένο πλούτο του ελληνικό λαού». 

«Οι εκπαιδευτικοί δεν είμαστε επαίτες» 

«Η κυρία Αλεξοπούλου χυδαιολογεί όταν αναφερόμενη στους εκπαιδευτικούς χρησιμοποιεί τέτοιες ακραία προσβλητικές δηλώσεις» λέει μιλώντας στο documentonews.gr η Αναστασία Μπέτση αναπληρώτρια εκπαιδευτικός στο νησί της Ρόδου και συνεχίζει επισημαίνοντας ότι: «Καλό θα ήταν να γνωρίζει η ίδια και η κυβέρνηση της ΝΔ, την οποία υπηρετεί, ότι οι εκπαιδευτικοί δεν είμαστε επαίτες. Απευθύνεται σε επιστήμονες, πολύπλευρα καταρτισμένους που κάθε χρόνο τρέχουν από γωνιά σε γωνιά της Ελλάδας να εργαστούν σε σχολεία ερείπια και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.  Απευθύνεται σε αναπληρωτές που κάθε χρόνο αναμένουν το πολυπόθητο ”sms” από  Σεπτέμβρη μέχρι Απρίλη, για να προγραμματίσουν τη ζωή τους κάνοντας δύο και τρεις δουλείες τον χειμώνα  και δουλεύοντας σεζόν το καλοκαίρι για να τα βγάλουν πέρα. Αγωνιζόμαστε για να κρατήσουμε τα σχολεία όρθια και απαιτούμε τουλάχιστον σεβασμό στο δύσκολο και σημαντικό έργο που καλούμαστε να επιτελέσουμε. Μακάρι οι κυβερνώντες να έδειχναν την ίδια φειδώ όταν απλόχερα μοίραζαν χρήμα σε επιχειρηματικούς ομίλους και σε πολεμικές δαπάνες. Να μην τα βάζει όμως με τους εκπαιδευτικούς γιατί θα βρεθεί  αντιμέτωπη με την οργή εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων!». 

Λίγο δυτικότερα και συγκεκριμένα στην Μύκονο η Μυρτώ Κ. καλύπτει τα εκπαιδευτικά κενά, όπως εκατοντάδες συνάδελφοί στην νησιωτική Ελλάδα. Ακούγοντας η ίδια τις δηλώσεις της Χρ. Αλεξοπούλου τονίζει οργισμένη: 

«Η δήλωση της βουλευτή είναι εκτός πραγματικότητας. Πότε δεν ήταν τίποτα τζάμπα και κυρίως για τους εκπαιδευτικούς. Το μόνο τζάμπα είναι η υπομονή μας. Τζάμπα περιμένουμε η εκάστοτε κυβέρνηση να βάλει τις ανάγκες τις δικές μας και των μαθητών μας μπροστά. Κάθε χρόνο  μετακομίζουμε, αφήνουμε τζάμπα πίσω τις οικογένειες μας και τη ζωή μας. Τζάμπα αφήνουμε και από ένα λιθαράκι σε κάθε νησί που πάμε. Γιατί με ένα λιθαράκι δεν χτίζεις…  Θέλουμε να ασκήσουμε το λειτούργημά  μας με όρους αξιοπρέπειας. Δεν είμαστε επαίτες. Είμαστε επιστήμονες και απαιτούμε τις κατάλληλες συνθήκες για να εργαστούμε, όχι μόνο για να μάθουμε στα παιδιά το άλφα και το βήτα αλλά για να σταθούμε ολόπλευρα στους μαθητές μας. Αλλά αυτό έρχεται σε αντίθεση με την πολιτική και τα οικονομικά τους συμφέροντα. Εμείς με όποιο κόστος θα στεκόμαστε στο πάλι των μαθητών μας». 

Ο Νικόλαος Δ., αναπληρωτής εκπαιδευτικός στην Χίο θεωρεί πως η δήλωση της Χρ. Αλεξοπούλου ούτε τυχαία, ούτε «κάκιστη διατύπωση ήταν» αλλά: «περιγράφει τα νεοφιλελεύθερα και αδηφάγα ιδεολογήματα/αντανακλαστικά της κυβέρνησης και του ακροατηρίου της. Δεν περιγράφει την πραγματικότητα ή την αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών που δίνουν καθημερινά μάχες μέσα στη σχολική τάξη. Άλλωστε είναι γνωστό πως, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προωθεί πολιτικές που εντείνουν την εργασιακή επισφάλεια στο δημόσιο — με μείωση δικαιωμάτων, εντατικοποίηση της γραφειοκρατία και πειθαρχικά μέτρα που ποινικοποιούν τη φωνή και τη δουλεία των εκπαιδευτικών (και γενικά όλων των δημοσίων υπαλλήλων) — ενώ παράλληλα αποδυναμώνει τελείως βασικούς δημόσιους θεσμούς όπως η παιδεία και η υγεία.  Αυτή η ρητορική υπηρετεί της ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού.  Αισθάνθηκα απογοήτευση και προσβολή». 

Ακρίβεια, υψηλά ενοίκια και ανεπαρκείς μεταφορές 

Και οι τρεις εκπαιδευτικοί σε Ρόδο, Χίο και Μύκονο αντιμετωπίζουν κοινά προβλήματα, αφού η ακρίβεια και η στεγαστική κρίση τους χτυπάει ανεπανόρθωτα. Πολλοί κάνουν 2 ή 3 δουλειές για να τα βγάλουν πέρα, ενώ κατά την τουριστική περίοδο πολλές φορές καλούνται να εγκαταλείψουν το ακίνητο που νοικιάζουν. Όπως εξηγεί η αναπληρώτρια στη Ρόδο, Αν. Μπέτση: 

«Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί που καλούνται να υπηρετήσουν στη Ρόδο έρχονται αντιμέτωποι με μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση όσον αφορά στο στεγαστικό, διότι όσο διαρκεί η τουριστική σεζόν τα σπίτια είναι ανύπαρκτα και όταν αυτή λήξει τα σπίτια είναι πανάκριβα! Ένας εκπαιδευτικός που πληρώνει  στην καλύτερη περίπτωση 500ευρώ για ένα σπίτι που θα πρέπει να αδειάσει τον Μάιο, πώς θα ανταπεξέλθει στις βιοτικές του δαπάνες όταν αμείβεται  με 800 ευρώ; Οι οικογένειες των εκπαιδευτικών δεν μπορούν να ζήσουν αν οι ίδιοι δεν κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να ανταπεξέλθουν στα έξοδα».

Οι δε συνεχείς αλλαγές σχολείων και περιοχών αποτελούν ακόμα ένα τεράστιο πρόβλημα για τους εκπαιδευτικούς και για τους ίδιους τους μαθητές. Επίσης ακόμα και το αγαθό της Υγείας στα νησιά δεν είναι «τσάμπα» όπως επισημαίνει η αναπληρώτρια Μυρτώ Κ.: «Η “τζάμπα” υγεία δεν υπάρχει, διότι με ένα Κέντρο Υγείας, με μισές ειδικότητες, μας οδηγεί σε ιδιώτες γιατρούς (και πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου οικονομικοί). Στο εργασιακό επίπεδο, υπάρχουν δυσκολίες διότι οι εκπαιδευτικοί αλλάζουν κάθε χρόνο, τα παιδιά αναγκαστικά χάνουν το δάσκαλό τους, άρα πρέπει να ξαναπροσαρμοστούν σε νέες συνθήκες (ψυχοφθόρο). Τα υλικά στο σχολείο τα αγοράζουμε εμείς ή ο σύλλογος γονέων ή τα ζητάμε από τους γονείς, ώστε να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στις καθημερινές ανάγκες (χαρτί Α4, στυλό πίνακα, μελάνι κ.α.). Στα σχολεία πλέον μπορούν να προμηθευτούν υλικά. Μας έχει κάνει το κράτος να γινόμαστε ζητιάνοι στα μάτια των παιδιών και των γονιών». 

Από τα μείζονα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτική στην ακριτική Χίο, ο Νικόλαος Δ.ξεχωρίζει αυτό των μεταφορών. Τα ΚΤΕΛ πλέον σε ορισμένες περιοχές δεν υφίστανται όπως εξηγεί στο documentonews.gr: «Η Χίος δεν θα διαθέτει πλέον ΚΤΕΛ και ορισμένα δρομολόγια έχουν δοθεί σε ιδιωτικό πρακτορείο ταξιδίων που διαθέτει λεωφορεία. Και όχι προς όλα τα χωριά της περιφέρειας, σε ορισμένα. Συνεπώς οι εκπαιδευτικοί που δεν διαθέτουν δικό τους όχημα, καλούνται να μετακινηθούν καθημερινά, πληρώνοντας καθημερινά εισιτήριο στην ιδιωτική επιχείρηση (αν είναι τυχεροί και έχει δρομολόγιο προς τα εκεί) αλλιώς θα πρέπει να δημιουργήσουν “groups” με άλλους εκπαιδευτικούς που διαθέτουν όχημα και κινούνται προς την συγκεκριμένη περιοχή. Εκεί το κόστος κυμαίνεται κατά το δοκούν” του οδηγού. Και τι γίνεται αν ο οδηγός μια μέρα πάρει άδεια; Πως θα πάνε;» 


Βαγγέλης Βαλαβάνης / documentonews.gr

Σάββατο, Ιανουαρίου 31, 2026

Ποιοι θάνατοι (δεν) έχουν ψήφους: Οι εργάτριες, οι οπαδοί, οι άρχοντες…

Αν και δεν είναι ίδιες οι περιπτώσεις. Στη Ρουμανία ήταν όντως τροχαίο δυστύχημα με καθοριστική την ευθύνη του οδηγού. Στα Τρίκαλα ήταν εργατικό δυστύχημα, μπορεί και προαναγγελθέν έγκλημα, οι ευθύνες ερευνώνται, αλλά ήδη τα πρώτα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. 



Τα δύο πολύνεκρα δυστυχήματα, των Τρικάλων με τις εργάτριες και της Ρουμανίας με οπαδούς, εξακολουθούν να συγκινούν και να προβληματίζουν για το «πώς» και το «γιατί». 

Αν και δεν είναι ίδιες οι περιπτώσεις. Στη Ρουμανία ήταν όντως τροχαίο δυστύχημα με καθοριστική την ευθύνη του οδηγού. Στα Τρίκαλα ήταν εργατικό δυστύχημα, μπορεί και προαναγγελθέν έγκλημα, οι ευθύνες ερευνώνται, αλλά ήδη τα πρώτα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. 

Όμως, παρατηρούμε τις εξής διαφορές στη συμπεριφορά και στις δηλώσεις των πολιτικών. Διότι αυτοί είναι που ενδιαφέρει, αφού οι απλοί πολίτες αντιδρούν αυθόρμητα. Οι πολιτικοί όχι. 

1. Ο πρωθυπουργός επέδειξε άμεσα αντανακλαστικά. Λίγη ώρα μετά την έκρηξη που σκότωσε πέντε εργάτριες, μίλησε στην προγραμματισμένη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Εξέφρασε συλλυπητήρια για τα θύματα «στο τραγικό δυστύχημα σε μια σύγχρονη μονάδα τροφίμων». Η αναφορά στη «σύγχρονη» μονάδα γιατί χρειαζόταν; Άγνωστο. Όσα αποκαλύφθηκαν τις επόμενες ώρες τη διέψευσαν. Διότι δεν επρόκειτο για «κακιά στιγμή», ούτε για κάτι το «μοιραίο» που συνέβη στη «σύγχρονη» μονάδα. 

2. Η εξήγηση ήρθε την επομένη το πρωί, όταν εμφανίστηκε στην κρατική τηλεόραση ο υπουργός Υγείας. Κι αυτός για «σύγχρονη»  μονάδα μίλησε. Αλλά δεν αρκέστηκε σε αυτό. Διαβεβαίωσε ότι «είχαν γίνει όλοι οι έλεγχοι» και ότι υπήρχαν «όλα τα επίπεδα ασφαλείας». Πού τα ήξερε όλα αυτά ο-μη αρμόδιος- σε θέματα ασφαλείας υπουργός; Άγνωστο. Λίγες ώρες αργότερα διαψεύστηκε και αυτός παταγωδώς από την πιο αρμόδια κρατική υπηρεσία: το θανατηφόρο αέριο διέφευγε επί μήνες από φθαρμένους σωλήνες. 

3. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξέδωσε ανακοίνωση για το δυστύχημα στη Ρουμανία με θύματα οπαδούς του ΠΑΟΚ. Όσο κι αν ψάξαμε, κάτι αντίστοιχο για την τραγωδία στα Τρίκαλα με θύματα εργάτριες δεν βρήκαμε. Είναι «διαφορετικά», ίσως «κατώτερα», θύματα οι εργάτριες των Τρικάλων από τους οπαδούς μια ομάδας; Απάντηση δεν υπάρχει. 

4. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έκανε αναφορά στα θύματα και των δύο δυστυχημάτων. Πήγε και στο γήπεδο της Τούμπας. Στα Τρίκαλα δεν πήγε. 


Για τις αντιδράσεις αυτές, των αρχόντων εν γένει, υπάρχει η πολύ απλή εξήγηση. Στη μία περίπτωση (τροχαίο) η συγκίνηση είναι μαζική και εκδηλώνεται έτσι. Το πένθος είναι συλλογικό, εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως, με πορείες ακόμα και με «ηρωϊκά» συνθήματα, όπως το «αδέλφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε». 

Διότι πίσω από αυτή είναι ένας μεγάλος αθλητικός σύλλογος, με χιλιάδες οπαδούς. Όπως όλοι οι ανάλογοι σύλλογοι, έχει μεγάλη επιρροή παντού, πρωτίστως στους πολιτικούς. 

Στην άλλη περίπτωση, την τραγωδία στο εργοστάσιο των Τρικάλων, δεν υπάρχει οικουμενική συγκίνηση. Ούτε πορείες ούτε συνθήματα, μόνο οι δικοί τους άνθρωποι, άντε και οι συγχωριανοί ή κάποιοι συμπολίτες τους στις κηδείες τους. 

Οι αναφορές των αρχόντων στις εργάτριες ήταν «κλασικές», κάποιοι τις ξέχασαν κιόλας. Η δική τους περίπτωση ήταν μόνο «τραγική» και καθόλου «ηρωϊκή». Αυτές δούλευαν για το μεροκάματο, οι οπαδοί πήγαιναν για την ομάδα τους. 

Κάποιοι άρχοντες έσπευσαν να αποφανθούν για το «σύγχρονο» εργοστάσιο και τα υψηλά «επίπεδα ασφαλείας» του. 

Για τα αίτια του τραγικού τροχαίου της Ρουμανίας η συζήτηση είναι μόνο για το «δρόμο-καρμανιόλα» και για κάποιο σύστημα ασφαλείας του αυτοκινήτου που «έφταιγε», ενώ δεν έφταιγε γιατί απλώς δεν υπήρχε. 

Επιμύθιον: κάποιοι άρχοντες συγκινούνται πολύ από τροχαία δυστυχήματα που κουβαλούν ψήφους. Τα εργατικά δεν κουβαλούν. Κι αν κουβαλούν και εγκληματικές ευθύνες, μπορεί να αρχίσει η προπαγάνδα για το «κίνημα των τυμβωρύχων»…


Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Κυριακή, Ιανουαρίου 18, 2026

Καρυστιανού: «Δεν ξεκίνησα για να γίνω πολιτικός»

Δηλώνει ένοχη «γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας». 



Στο έγκλημα των Τεμπών αλλά και στο κίνημα των πολιτών που οργανώνεται με σκοπό «να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού» αναφέρεται η Μαρία Καρυστιανού σε νέα συνέντευξή της. 

Μιλώντας στο περιοδικό Down Town (που κυκλοφορεί σήμερα Κυριακή μαζί με τον “Φιλελεύθερο” της Κύπρου), η Μ. Καρυστιανού ομολογεί την «ενοχή» της για την τραγωδία στα Τέμπη, στην οποία σκοτώθηκε η κόρη της, Μάρθη. Συγκεκριμένα, στην ερώτηση «Γιατί νιώθετε τύψεις; Δεν φταίτε εσείς για το δυστύχημα…», απαντά: 

«Φταίω! Σαφώς και φταίω! Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Έβλεπα τα σκάνδαλα που έμεναν ατιμώρητα κι έλεγα «Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα…». Επέτρεψα έτσι με την ανοχή μου να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη. Γιατί στο τέλος της  ημέρας, εμείς είμαστε που το επιτρέπουμε». 

Σημειώνει επίσης ότι δεν σκόπευε να γίνει πολιτικός και πως το κίνημα που οργανώνεται φιλοδοξεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Συγκεκριμένα, αναφέρει: «Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα για να γίνω πολιτικός... Από τη θέση της ευθύνης ως ενεργός πολίτης δηλώνω ότι ναι θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του». 

«Το κίνημα των πολιτών, πραγματικά οργανώνεται και θεωρώ ότι θα καταφέρει να ωριμάσει τόσο, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, με αξιοπρέπεια και με ένα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Το όνομα αυτού και η ημερομηνία των επίσημων ανακοινώσεων δεν έχουν οριστικοποιηθεί, διότι δεν είναι προσωπική απόφαση – θα είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχω ενεργά», πρόσθεσε. 

Για το πρόσωπο που θα ηγηθεί του κόμματος, τονίζει πως θα σεβαστεί τη γνώμη της πλειοψηφίας: «Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Και θα μείνω σε αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής του κινήματος θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες. Το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος είναι το τελευταίος που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μα ενδιαφέρει πριν και πάνω από όλα η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται αυτής». 

► Όσο για το εάν χρησιμοποιεί το τρένο, η απάντησή της είναι αφοπλιστική: «Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω! Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο -αν και είναι επικίνδυνα- αλλά επειδή δεν το αντέχω. Ούτε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό δεν θέλω να περνάω. Προτιμώ να κάνω έναν ολόκληρο κύκλο, προκειμένου να αποφύγω να δω τις γραμμές των τρένων…». 

efsyn.gr


 

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 31, 2025

«Εμποροι ελπίδας»

Ο μεγάλος κίνδυνος στην πολιτική, είναι η ελπίδα να γίνει ένα εργαλείο χειραγώγησης των πολιτών, από κάθε λογής πολιτικούς 



Παραμονή Πρωτοχρονιάς και οι ευχές για το νέο χρόνο είναι κυρίως, γεμάτες ελπίδα. Αλλωστε, όπως έλεγε και ο Ευριπίδης στην τραγωδία «Υψιπύλη», «Αελπτον ουδέν, πάντα δε ελπίζειν χρεών»-Τίποτε δεν είναι χωρίς ελπίδα, πάντα πρέπει να ελπίζουμε. 

Η ελπίδα είναι το αίσθημα εμπιστοσύνης στο μέλλον, το οποίο οδηγεί σε μια ήρεμη προσμονή για την πραγματοποίηση των ονείρων μας. Για αυτό και ο Αριστοτέλης χαρακτήριζε την ελπίδα ως «το όνειρο του ανθρώπου, που έχει ξυπνήσει». 

Το έδειξε και η τελευταία δημοσκόπηση της Pulse για τα  κριτήρια επιλογής ψήφου των πολιτών. Όπως προκύπτει, το βασικό κριτήριο επιλογής ψήφου των πολιτών είναι η προοπτική και η ελπίδα σε ότι αφορά την καθημερινότητά τους. Ο ένας στους δύο θα ψηφίσει με βάση την ελπιδα, ενώ πολύ χαμηλότερα, στο 22%, είναι το κριτήριο της σιγουριάς 

Σήμερα όμως, ο φόβος, η δυσπιστία και η αποθάρρυνση – το ακριβώς αντίθετο της ελπίδας – βασιλεύουν παντού. Η συλλογική απαισιοδοξία γίνεται viral. 

Πόλεμοι πραγματικοί και κοινωνικοί, ανισότητες που διευρύνονται συνεχώς, φτώχεια που εξαπλώνεται, ο μισθός που τελειώνει πολύ πριν τον μήνα… Φαινόμενα που έχουν αποσταθεροποιήσει την έννοια της ελπίδας. Αν δεν την έχουν σκοτώσει κιόλας! 

Αλλά, όταν ο στρατός χάνει την ελπίδα, ο πόλεμος χάνεται. Οταν ο λαός χάνει την πίστη του, το πολιτικό καθεστώς πέφτει. 

Ο Βοναπάρτης και η «αγορά» ελπίδας 

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης το κατάλαβε αυτό καλά όταν κατά τη διάρκεια της ιταλικής εκστρατείας, σε ηλικία μόλις 28 ετών, δήλωνε: «  Μπορείς να ηγηθείς ενός λαού μόνο δείχνοντάς του ένα μέλλον: ένας ηγέτης είναι έμπορος ελπίδας». 

Ως αποτέλεσμα, οι στρατιώτες του ήταν έτοιμοι να τον ακολουθήσουν οπουδήποτε και να πεθάνουν στη μάχη γι’ αυτόν. 

Πράγματι, ο όρος του Ναπολέοντα, «έμπορος ελπίδας», υποδηλώνει ότι το να έχεις απλώς ένα όραμα δεν είναι αρκετό. Οι ηγέτες πρέπει επίσης να μπορούν να κάνουν τους πολίτες να πιστέψουν σε αυτό το όραμα,να το αγκαλιάσουν, να το ενσωματώσουν – εν ολίγοις, να το «αγοράσουν». 

Γιατί η απουσία ελπίδας γεννά κυνισμό, απάθεια, ακόμη και αυταρχισμό, γιατί αν τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, τότε όλα επιτρέπονται. 

«Εργαλείο χειραγώγησης 

Ο μεγάλος κίνδυνος όμως στην πολιτική, είναι η ελπίδα να γίνει ένα εργαλείο χειραγώγησης των πολιτών, από κάθε λογής πολιτικούς. Με αόριστες υποσχέσεις, με συνεχώς αναβαλλόμενες προσδοκίες. Τα παραδείγματα πολλά –από το παρελθόν και το παρόν. 

Καλή ώρα οι «ελπίδες» που προσφέρονται αφειδώς στους αγρότες για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, αν φυσικά αποσύρουν τα μπλόκα. 

Είναι πραγματικές οι υποσχέσεις; Οι περισσότεροι αγρότες δεν φαίνεται να πείθονται. Φοβούνται ότι πρόκειται για υποσχέσεις κενές περιεχομένου. Οταν μάλιστα συνοδεύονται από την ξαφνική στοχοποίηση κάποιων αγροτοσυνδικαλιστών, που πρωτοστατούν στα μπλόκα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η προτεινόμενη ελπίδα αντιπροσωπεύει ένα είδος προδοσίας του αγώνα τους. Και αυτό απογοητεύει  και αποξενώνει. Οχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά και από την πολιτική και το σύστημα, γενικότερα. 

Διάβρωση της ελπίδας 

Πολλοί διαγιγνώσκουν άλλωστε μια γενικότερη διάβρωση της σύγχρονης πολιτικής ελπίδας. Ενάντια στο σύνολο του πολιτικού συστήματος, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αποστασιοποιούνται από την πολιτική. Γιατί βλέπουν την πολιτική να ολισθαίνει στην τεχνοκρατία, πιστεύοντας ότι μπορεί να αναθέσει πολλές στρατηγικές αποφάσεις στους ισχυρούς αλγόριθμους της Τεχνητής Νοημοσύνης. Από την άλλη,ενισχύεται ένα είδος συναισθηματικού λαϊκισμού, που προσφέρει τα πάντα και τίποτα.

Ολα αυτά τα φαινόμενα συνδέονται και με τα κίνητρα όσων νέων ή παλιών πολιτικών εμφανίζονται στην πολιτική σκηνή. Σα να θέτουν το ερώτημα:  γιατί θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά, τι νόημα δίνουν στις πράξεις τους.

Γιατί η προσφερόμενη ελπίδα δεν συμπίπτει με την επιτυχία, αλλά με την πίστη στις αξίες μας. Ακόμα κι αν η ελπίδα της πολιτικής ως συστήματος μπορεί να εξασθενεί, η ελπίδα του πολιτικού σε προσωπικό επίπεδο αποτελεί ηθική προϋπόθεση: χωρίς αυτήν, η πολιτική γίνεται καθαρά «συναλλακτική πράξη», δούναι και λαβείν. 

Ένας πολιτικός άλλωστε, μπορεί να χάσει εκλογές, να δει μεταρρυθμίσεις να διαλύονται, να υποστεί επώδυνους συμβιβασμούς και παρόλα αυτά να μην χάσει την ελπίδα, αν αυτό δεν συνδέεται με το άμεσο αποτέλεσμα αλλά με την ίδια την αξιοπρέπεια της πολιτικής δράσης.

«Να θέλεις αυτό που κάνεις»

Η ελπίδα του πολιτικού, σε προσωπικό επίπεδο, είναι η ικανότητα να ενεργεί χωρίς εγγύηση επιτυχίας, η προθυμία να ξεκινήσει από την αρχή μετά την ήττα, η άρνηση να υποβιβάσει το «καλό»,  σε προεκλογικούς υπολογισμούς. Μπορεί να αποτύχει, χωρίς να αισθάνεται άχρηστος. Αυτό θα καθιστούσε μάλιστα τους πολιτικούς λιγότερο ευάλωτους σε εκβιασμούς και στο δέλεαρ των κάθε λογής «συμφερόντων».

Για να παραφράσουμε το περίφημο απόφθεγμα του Ζαν Πολ Σαρτρ που έγινε σύμβολο του υπαρξισμού: «Ευτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις αυτό που κάνεις».

Η κεντρική του ιδέα είναι ότι δεν είμαστε απλώς θύματα των περιστάσεων: η ελπίδα και η ελευθερία έγκειται στον τρόπο που επιλέγουμε να ζήσουμε ή να «πολιτευθούμε»…


Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 19, 2025

Συνέντευξη Μαρίας Καρυστιανού / «Πάμε προς νέο κόμμα»



Στη συνέντευξή της στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΙTV των Ιωαννίννων με τον Βλάση Ντόκα, η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023», εμφανίζεται ιδιαίτερα αιχμηρή απέναντι στη δικαστική και πολιτική διαχείριση της υπόθεσης των Τεμπών. Ταυτόχρονα διατυπώνει για πρώτη φορά με τόση σαφήνεια τη συμμετοχή της σε μια πολιτική διεργασία που οδηγεί στη δημιουργία νέου κόμματος. 

Αναφερόμενη στην κατάθεση Τριαντόπουλου για το μπάζωμα, δηλώνει ότι «η κοροϊδεία συνεχίζεται» και ότι «γνωρίζουμε όλη τη βρώμικη αλήθεια», υποστηρίζοντας πως υπήρξαν σαφείς εντολές συγκάλυψης. Δηλώνει επίσης ανοιχτά ότι δεν εμπιστεύεται την ελληνική Δικαιοσύνη, προσθέτοντας πως απογοητεύτηκε και από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, την οποία κατηγορεί ότι με πρόσχημα την παραγραφή και το άρθρο 86 «στέλνει τα πάντα στη ελληνική Βουλή», η οποία λειτουργεί, όπως λέει, ως «πλυντήριο των πολιτικών». 

Παρά την κριτική της, εκτιμά ότι οι εξελίξεις πιέζουν πλέον τα πράγματα και δηλώνει ευθέως: «πλέον θεωρώ ότι είναι στρυμωγμένη αρκετά η κατάσταση» και ότι είναι πιθανό να ασκηθούν ποινικές διώξεις σε υπουργούς. 

Στο πολιτικό σκέλος της συνέντευξης, η Μαρία Καρυστιανού είναι απολύτως ξεκάθαρη. Όταν ερωτάται αν το κοινωνικό κίνημα στο οποίο συμμετέχει θα εξελιχθεί σε κόμμα, απαντά χωρίς περιστροφές: «ναι, πιστεύω ότι προς τα εκεί πάμε». Λίγο αργότερα τονίζει ότι «όταν αυτό το κίνημα πάρει την τελική του μορφή και μετασχηματιστεί σε κόμμα, θα συμμετέχω ενεργά. Το έχω δηλώσει». 

Ξεκαθαρίζει επίσης ότι πρόκειται για κάτι ριζικά διαφορετικό από τα υπάρχοντα κόμματα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «εμείς πάμε να κάνουμε κάτι τελείως διαφορετικό» και ότι «δεν υπάρχει κάτι να συγκριθεί με αυτό που θα δημιουργηθεί». Υπογραμμίζει πως το νέο κόμμα θα στηθεί με «δημοκρατικές διαδικασίες», χωρίς πρόσωπα που έχουν αγγίξει το υπάρχον πολιτικό σύστημα, με έμφαση στο κράτος δικαίου, την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και την αποκατάσταση της ηθικής στην πολιτική ζωή. Κλείνοντας, δηλώνει με βεβαιότητα: «μέχρι να γίνουν εκλογές αυτό το κίνημα θα είναι έτοιμο να συμμετέχει». 

Να προλάβουν… 



Από το tvxs.gr



Τρίτη, Νοεμβρίου 04, 2025

Το γράμμα…- «Κόλαση» στην ΚΟ της ΝΔ για τα ΕΛΤΑ, βαρύτατες εκφράσεις


«Ξεχείλισε το ποτήρι», οργισμένοι «γαλάζιοι» στην τηλεδιάσκεψη της κοινοβουλευτικής ομάδας - Γιάννης Παππάς: «Δεν αντέχω άλλο να απολογούμαι... 

Βαθύτατη εσωκομματική κρίση στη γαλάζια κυβερνώσα παράταξη μετά το τεράστιο αυτογκόλ με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία και το «λουκέτο» που εξόργισε όλη την κοινωνία. 

Το βράδυ της Δευτέρας πραγματοποιήθηκε τηλεδιάσκεψη της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ με αρκετούς βουλευτές να «βομβαρδίζουν» την κυβέρνηση και τη διοίκηση των ΕΛΤΑ για τις απαράδεκτες ενέργειές τους και το αιφνιδιαστικό κλείσιμο των ταχυδρομείων. Ορισμένοι βουλευτές φέρονται να έχουν ζητήσει τις παραιτήσεις των υπεύθυνων γι' αυτό το φιάσκο και απαιτούν να μάθουν ποιος σχεδίασε το αιφνιδιαστικό κλείσιμο. 

Οι διάλογοι που έχουν διαρρεύσει είναι χαρακτηριστικοί της έντασης και της εσωστρέφειας στην οποία έχει περιέλθει το κόμμα: 

Βασίλης Οικονόμου: «Λάθος ότι η σύσκεψη έπεται των ανακοινώσεων»

Σέβη Βολουδάκη: «Έχουμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ έχουμε τώρα κι αυτά»

Γιάννης Παππάς: «Δεν αντέχω άλλο να απολογούμαι για αποφάσεις άλλων για τις οποίες δεν φέρω ευθύνες, δεν έχω ενημερωθεί και δεν συμφωνώ», ενώ στην αιχμηρή παρέμβασή του αναφερόμενος στο λουκέτο καταστημάτων το 2023 και το τελευταίο σήμερα, είπε πως «δεν περιμένω κάτι άλλο πέρα από τις παραιτήσεις των υπευθύνων των ΕΛΤΑ». 

Δημήτρης Μαρκόπουλος: «Πάρτε το πίσω, δεν μπορούμε να το στηρίξουμε κοινοβουλευτικά αύριο αυτό το πράγμα».

Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Έχουμε προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Οχι τεχνοκρατική δημοκρατία. Ποιοι είστε και πώς την έχετε δει; Ακούω 180.000 ευρώ ενοίκιο στα κεντρικά δίνετε, αν βρίσκατε γραφεία με 100.000 θα γλυτώνατε 80.000 ευρώ. Μισθοί πόσων ταχυδρόμων. Είναι τεράστιο αυτογκόλ. Τι πλάνο υπάρχει; Να κλείσουμε τα ταχυδρομεία να πηγαίνει ο κόσμος στην άλλη άκρη;».

Θεόδωρος Καράογλου: «Με εσάς ισχύει το "ο κερατάς το μαθαίνει τελευταίος". Οι βουλευτές είμαστε οι κερατάδες. Τους είπατε ότι έχετε πρόβλημα, μήπως συστεγαστείτε, Όλα αυτά προϋποθέτουν διάλογο, εσείς όμως δείχνετε αδυναμία διαλόγου».

Φωτεινή Αραμπατζή: «Η χώρα πέρασε τη φάση των μνημονίων. Δεν είμαστε σε τέτοιο καθεστώς για να επικαλείστε άμεση ανάγκη. Κάνετε διάλογο εκ των υστέρων και κατόπιν εορτής. Δεν έχετε έστω και την ελάχιστη ενσυναίσθηση. Ξεχείλισε το ποτήρι».

Μίλτος Χρυσομάλλης: «Όποιος θέλει να καλύπτει το πουκάμισο της αχρηστίας φοράει το σακάκι του τεχνοκρατισμού..Εσείς οι τεχνοκράτες εάν ρωτήσετε έναν απόφοιτο γυμνασίου θα σας πει ότι στα δύο χρόνια του Covid όλες οι κούριερ έκαναν χρυσές δουλειές και ανοίξανε άπειρες courier και έρχεστε σήμερα να μας πείτε ότι πρέπει να κλείσουν 200 καταστήματα γιατί τα ΕΛΤΑ είναι ζημιογόνα . Ε θα σας πουν άχρηστους παντελώς». 

Την ανάκληση της απόφασης για λουκέτο ζήτησε ο βουλευτής Θεσπρωτίας Βασίλης Γιόγιακας.

Ο βουλευτής Κυκλάδων Μάρκος Καφούρος φέρεται να χαρακτήρισε «αλαζόνα» τον διευθύνοντα σύμβουλο των ΕΛΤΑ, Γρηγόρη Σκλήκα.

Η δυσαρέσκεια και ο θυμός για το θέμα είναι φανεροί από το σαββατοκύριακο. Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας είχαν αρχίσει να εκτοξεύουν τα βέλη τους και ζητούσαν να ανακληθεί η απόφαση. Ωστόσο, παρά τη φωτιά που «σιγόκαιγε», ο πρωθυπουργός... έκανε αφωνία στο κυριακάτικο μήνυμά του και δεν αναφέρθηκε καθόλου στο θέμα του «λουκέτου». Παρέμβαση για το ζήτημα έκανε και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, πυροδοτώντας ακόμη περισσότερο την ένταση στη δεξιά πολυκατοικία. 


efsyn.gr

Σκίτσο του Δερμενζόγλου από το tvxs.gr




Τετάρτη, Οκτωβρίου 22, 2025

Πέμπτη, Οκτωβρίου 09, 2025

Κυβέρνηση – Δικαστές: Εξευτελίστηκαν, αλλά έκαναν το σωστό…


 

Αν στην Ελλάδα ευδοκιμούσε η τσίπα, Φλωρίδης και Γεωργιάδης θα έπρεπε να έχουν παραιτηθεί. Ή θα έπρεπε ο πρωθυπουργός να τους έχει στείλει στο σπίτι τους. Αλλά τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί, διότι ουδείς από αυτούς ενοχλείται από τη λέξη «εξευτελισμός». 

Οι εξουσίες πρέπει να πιέζονται αφόρητα. Μόνον έτσι σηκώνονται από το θώκο των αλαζονικών βεβαιοτήτων τους και συνειδητοποιούν ότι αυτές δεν αρκούν για να είναι παντοδύναμες. Δεν χρειαζόμαστε παντοδύναμες εξουσίες. 

Ναι, στην υπόθεση του απεργού πείνας του Συντάγματος εξευτελίστηκαν δύο από τις τρεις εξουσίες που κατοχυρώνει το Σύνταγμα: η Εκτελεστική (κυβέρνηση) και η Δικαστική (για την ακρίβεια ορισμένοι δικαστές, διότι η δικαιοσύνη τελικά νίκησε). 

Η κυβέρνηση εξευτελίστηκε: 

Πρώτον, δια του υπουργού Δικαιοσύνης. Ο οποίος στην αρχή έλεγε ότι δεν υπήρχε αίτημα εκταφής, μετά ότι θα γινόταν εκταφή μόνο για να πιστοποιηθεί η ταυτότητα του νεκρού και όχι για να διερευνηθεί η αιτία θανάτου του (χημικά) και στο τέλος προανήγγειλε, μέσω διαρροών, ότι θα γίνουν όλα. Όπως ζητούσε εξαρχής ο απεργός πείνας. 

Δεύτερον, δια του υπουργού Υγείας. Ο οποίος αυτή τη φορά ξεπέρασε και τον εαυτό του σε αμετροεπείς κραυγές και δηλώσεις, που οδήγησαν σε μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα. Πρώτα είπε ότι ο απεργός «μια χαρά είναι στην υγεία του» (ευτυχώς, δεν έφτασε στο σημείο των χυδαίων φιλοκυβερνητικών τρολ, που έλεγαν «ροδαλός είναι, τρώει κρυφά). Μετά υπερασπίστηκε με πάθος την άποψη ότι «δεν γίνονται τοξικολογικές εξετάσεις σε επιβάτες».  Ταυτόχρονα εξέφραζε τη βεβαιότητα ότι όλα αυτά γίνονται  «για να καθυστερήσει η δίκη». Και στο τέλος εξέφρασε τη… χαρά του που έγιναν δεκτά όλα τα αιτήματα του απεργού πείνας. 

Δια του κυβερνητικού εκπροσώπου, που έλεγε κι αυτός ότι «η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει στη δικαιοσύνη», κάτι που σήμερα μόνο σαν ανέκδοτο ακούγεται. Παρενέβη, ευτυχώς! Και καλά έκανε! 

Η δικαστική εξουσία εξευτελίστηκε: 

Δια των ανώτατων δικαστών, οι οποίοι σύρθηκαν εξαρχής πίσω από τις κυβερνητικές σκοπιμότητες και μεθοδεύσεις χωρίς να λάβουν υπόψη τους ότι αυτές αλλάζουν. Πρώτα μας είπαν ότι «δεν υπήρχε αίτημα». Μετά ότι θα εξεταστούν αιτήματα «που αποβλέπουν σε εξακρίβωση ή πιστοποίηση της ταύτισης ή μη του DNA των σορών» (απέρριπταν, δηλαδή, τις τοξικολογικές εξετάσεις για την αιτία θανάτου). Και στο τέλος η κατώτερη τους εισαγγελέας της Λάρισας «αποδέχτηκε» και αυτό το αίτημα. Απορία: Γιατί η δικαιοσύνη, εν προκειμένω η ανώτατη ηγεσία της δεν έκανε εξαρχής το αυτονόητο, δηλαδή  να κάνει δεκτά και τα δύο αιτήματα του απεργού και όλα να έχουν λήξει αμέσως; Πώς εξηγείται η στάση τους; Είναι απλώς μια τυπολατρική εμμονή; Γιατί δέχονται να ενισχύεται η πεποίθηση ότι η δικαστική εξουσία σύρεται πίσω από τις εκάστοτε επιδιώξεις της εκτελεστικής; 

Αν στην Ελλάδα ευδοκιμούσε η τσίπα, Φλωρίδης και Γεωργιάδης θα έπρεπε να έχουν παραιτηθεί. Ή θα έπρεπε ο πρωθυπουργός να τους έχει στείλει στο σπίτι τους. Αλλά τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί, διότι ουδείς από αυτούς ενοχλείται από τη λέξη «εξευτελισμός». 

Στη δικαστική πυραμίδα δεν προβλέπονται τέτοια. Αν και μια παραίτηση για λόγους ευθιξίας ευεργετική θα ήταν. 

Εν κατακλείδι, ο εξευτελισμός που περιγράψαμε είχε ένα θετικό αποτέλεσμα. Οδήγησε στη σωστή απόφαση, την ικανοποίηση των αιτημάτων του απεργού. Και πρόλαβε κάποια ενδεχομένως μοιραία εξέλιξη, που θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για όλους. 

Αυτό κρατάμε στο τέλος, οι εξουσίες εξευτελίστηκαν. Ευτυχώς! Και το αποτέλεσμα ήταν ευεργετικό. Δυο φορές ευτυχώς! 

ΥΓ: Το ότι εξευτελίστηκαν και μέσα ενημέρωσης και συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι, που έλεγαν ότι στο Σύνταγμα «έχει στηθεί ένας τσαντίρ μαχαλάς» και άλλοι που υπερθεμάτιζαν στην αρχική κυβερνητική εμμονή ότι δεν πρέπει να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα του απεργού διότι θα καθυστερήσει η δίκη, μικρή σημασία έχει. Αυτό που δεν είναι εμφανές είναι ποια «λογική» τροφοδοτεί την άλλη: η  Πορτοσάλτεια την Φλωρίδεια και την Γεωργιάδεια ή το αντίστροφο. Ο εξευτελισμός τους, πάντως, είναι ίδιος. Και (σχεδόν…) τέλειος. Ευτυχώς! 


Γιώργος Καρελιάς - 

Πηγή: news247.gr


Πέμπτη, Ιουλίου 03, 2025

Κώστας Βαξεβάνης: Περιμένοντας να φυτρώσουν οι μακαρονιές στα Ζωνιανά


 

Οι δύο ιστορίες φαινομενικά είναι ασύνδετες μεταξύ τους, αλλά τις συνδέει το χάλι που ζούμε. Και ναι μεν η πρώτη έχει πλάκα και μόνο πλάκα, η δεύτερη αποτελεί τον προσδιορισμό της Ελλάδας, χωρίς την βολική ερμηνεία του πάλαι ποτέ Μωυσή – Μητσοτάκη για τις «χρόνιες παθογένειες». Είναι η Ελλάδα που θέλει ο Μητσοτάκης. 

Στα μαθητικά χρόνια της αθωότητας, αρχές της δεκαετίας του 1970, η δασκάλα μας στο σχολείο ( η κυρία Αναστασία Μαραγκού), μας είχε ζητήσει να πούμε τι φυτό θα ήθελε να καλλιεργήσει ο καθένας από εμάς, ώστε μετά από καιρό να μελετήσουμε πώς αναπτύσσεται. Παιδιά της υπαίθρου και της ελληνικής επαρχίας, γνωρίζαμε οι περισσότεροι τι θα σπείρουμε για να φυτρώσει γρήγορα. Έτσι οι περισσότεροι προτείναμε φακές, σιτάρι και φασόλια που φυτρώνουν γρήγορα και εύκολα. Όταν ήρθε η σειρά της Βούλας για να πει τι θα σπείρει στη δική της γλάστρα, είπε χωρίς καθυστέρηση: «εγώ κυρία θα σπείρω μια μακαρονιά να βγάλει μακαρόνια να τρώμε». 

Η αφέλεια ενός παιδιού 8 χρόνων, που συνθέτει αυτό το ανέκδοτο της μαθητικών μου χρόνων, επανήλθε σήμερα σαν εφιάλτης στην ελληνική πραγματικότητα της άνευ ορίων διαφθοράς. Εδώ είναι η σειρά της δεύτερης ιστορία. Το 2007, τα Ζωνιανά, το γνωστό πλέον χωριό της επαρχίας Μυλοποτάμου στην Κρήτη, έγινε γνωστό στο πανελλήνιο από το τραγικό γεγονός του τραυματισμού του αστυνομικού Στάθη Λαζαρίδη. Ο νεαρός αστυνομικός ήταν μέλος ενός αποσπάσματος της αστυνομίας, το οποίο θα πραγματοποιούσε έρευνα για ναρκωτικά σε σπίτια του χωριού. Η καλλιέργεια και το εμπόριο ναρκωτικών, ήταν καλά προστατευμένο στα ορεινά χωριά του Μυλοποτάμου και η Αστυνομία είχε αποφασίσει να βάλει τέλος (έτσι τουλάχιστον έλεγαν) στην ανομία των Ζωνιανών. Ενώ η ομάδα των αστυνομικών πλησίαζε στο χωριό, δέχθηκε ριπές από αυτόματα όπλα, από κατοίκους των Ζωνιανών οι οποίοι έκαναν επίδειξη δύναμης και έδιναν το μήνυμα ότι τα Ζωνιανά είναι απάτητα και από τα όργανα της νομιμότητας. Ο Λαζαρίδης έπεσε αιμόφυρτος και έμεινε φυτό. Τις επόμενες μέρες, ειδικές μονάδες της ΕΛΑΣ, στις οποίες συμμετείχαν και οι ΕΚΑΜ, σχεδόν κατέλαβε το χωριό, άρχισε να κάνει συλλήψεις και να κάνει έρευνες σε σπίτια και σε κατοίκους, που πολλές φορές ήταν σε εξευτελιστικά επίπεδα.

Κάλυπτα τότε για το Mega την «επιχείρηση Ζωνιανά» και ήμουν αυτόπτης μάρτυρας περιστατικών που αστυνομικοί, ξεβράκωναν κυριολεκτικά κάτι τύπους, που μέχρι εκείνη την ώρα κόμπαζαν ότι είναι οι αετοί των βουνών, και τους υπέβαλαν σε εξευτελιστική έρευνα. Τα δελτία ειδήσεων, μετέδιδαν εικόνες από τα Ζωνιανά, ενώ διάφοροι δημοσιογράφοι, αναλυτές και πρωτίστως εκπρόσωποι του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, διαβεβαίωναν ότι θα μπει τέλος στο άβατο των Ζωνιανών. Οι κάτοικοι του Μυλοποτάμου παρουσιάζονταν συλλήβδην ως εγκληματίες με προδιάθεση στην παραβατικότητα και το έγκλημα. 

Όπως ήταν φυσικό, η θεωρία περί των εγκληματικών Ζωνιανών, δεν μπορούσε να είναι ούτε προσωπική, ούτε δημοσιογραφική μου άποψη. Έμεινα πάνω από ένα μήνα στην περιοχή και έκανα έρευνα η οποία αποτέλεσε αντικείμενο της εκπομπής μου. Από τις διηγήσεις των κατοίκων προέκυπτε, όχι ότι τα Ζωνιανά είχαν έφεση στην εγκληματικότητα, αλλά ότι η περιοχή έγινε πραγματικά άντρο της εγκληματικότητας επειδή οι λίγοι παραβατικοί και εγκληματίες επιβίωσαν και επιβλήθηκαν με πολιτική κάλυψη. Στη συνέχεια έσυραν ολόκληρο το χωριό σε αυτή τη λειτουργία και όρισαν τους κανόνες. Οι κάτοικοι που δεν είχαν σχέση με όλα αυτά, αναγκαστικά αποδέχθηκαν την πραγματικότητα αφού δεν μπορούσαν να την αλλάξουν. Οι παράνομοι έγιναν κυρίαρχοι και θεσμοθέτες της βίας και του παραλόγου, δίνοντας κάθε μέρα το μήνυμα ότι καλύπτονται από πολιτικούς, την Αστυνομία και την Δικαιοσύνη. Άλλωστε μόλις είχαν επιχειρήσει να δολοφονήσουν αστυνομικούς. 

Πώς όμως είχε ξεκινήσει ο κύκλος των Ζωνιανών; Σχεδόν όλοι έλεγαν την ίδια ιστορία. Στα Ζωνιανά όπου φυτρώνει μόνο ρίγανη, οι κομματάρχες τότε του Γιάννη Κεφαλογιάννη (του αποθανόντα υπουργού) έπαιρναν επιδοτήσεις, δηλώνοντας στρέμματα με καλλιέργειες που ήταν αδύνατο να υπάρχουν στην περιοχή. Όταν έγιναν κάποιες προσπάθειες ελέγχου των εικονικών καλλιεργειών, έπεσαν τα τηλεφωνήματα και όλα έληξαν άδοξα. Το αποτέλεσμα ήταν τα στρέμματα με τα βράχια να συνεχίσουν να δηλώνονται ως καλλιέργειες και να ανοίξει ο κύκλος των ενδιαφερόμενων που συμμετείχαν στην απάτη. 

Όταν η περιοχή μεταμορφώθηκε σε πραγματικό άβατο, οι καλλιέργειες αναβαφτίστηκαν . Ένας αξιωματικός της Αστυνομίας που υπηρετούσε στην ευρύτερη περιοχή και γνώριζε τα προνόμια της ατιμωρησίας και της πολιτικής κάλυψης που είχε ο Μυλοπόταμος, πρότεινε την καλλιέργεια χασίς. Αφού ήταν δεδομένο ότι κανένας δεν κάνει έλεγχο και για τίποτα στην περιοχή, γιατί να μην αυξηθεί το ποσοστό του κέρδους; Έτσι η περιοχή, με αστυνομική και πολιτική επίβλεψη, άρχισε την καλλιέργεια χασίς. Λίγο αργότερα, προκειμένου να αυξηθεί ακόμη περισσότερο το κέρδος, άρχισαν να πουλάνε το χασίς και από τα κέρδη να επενδύουν στην κόκα. Τα συνολικά κέρδη ξεπλένονταν με real estate , σε διάφορα τουριστικά μέρη της Κρήτης. Ένα ακόμη παράλληλο εμπόριο που αναπτύχθηκε ήταν αυτό τον όπλων. Από την εποχή του πολέμου στη Βοσνία, μεγαλοσχήμονες στην Κρήτη, έκαναν εμπόριο όπλων, με τελικό προορισμό την πρώην Γιουγκοσλαβία, καλύπτοντάς το κάτω από την οπλοκατοχή στην Κρήτη. Η παλιά παράδοση των συμβατικών όπλων στην Μεγαλόνησο, η οποία είχε συνδεθεί με την κρητική λεβεντιά (μάχη της Κρήτης), είχε χρησιμοποιηθεί από τους λαθρέμπορους. Η Κρήτη γέμισε υπερσύγχρονα όπλα και κατασκευάστηκε μια νέου τύπου παράδοση, δολοφονική και πολλές φορές άνανδρη, υπό το ιστορικό πρόσχημα της κρητικής παράδοσης. Τα Ζωνιανά, πραγματικά βρέθηκαν στο κέντρο όλων αυτών των εξελίξεων. Όχι γιατί οι κάτοικοι ήταν εγκληματίες (στην πραγματικότητα μιλάμε για φιλόξενους, εργατικούς και φιλότιμους ανθρώπους) αλλά γιατί η παρασιτική και εγκληματική κουλτούρα επικράτησε ως κανονικότητα.

Σήμερα, διάβασα στο documentonews.gr ότι η Κρήτη, επιδοτείται με 8,5 εκατομμύρια ευρώ για καλλιέργεια βαμβακιού. Πρώτη σε επιδότηση, είναι η περιοχή του Μυλοποτάμου. Μπορεί στα Ζωνιανά να μην ρέει ο Νείλος, αλλά το βαμβάκι συναγωνίζεται απ ό,τι φαίνεται, αυτό της Αιγύπτου και γι αυτό εξασφάλισε επιδότηση 1,2 εκατομμύριο.

Με αυτά και με αυτά, φοβάμαι μην ανοίξω καμία μέρα το Documento και διαβάσω ότι στα Ζωνιανά φύτρωσαν μακαρονιές, για τις οποίες η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξασφάλισε επιδότηση ΟΠΕΚΕΠΕ στην εκλογική της πελατεία. Η φίλη μου η Βούλα, τώρα δικαιώνεται.

Κώστας Βαξεβάνης

Πηγή: documentonews.gr

https://www.documentonews.gr/article/perimenontas-na-fytrosoyn-oi-makaronies-sta-zoniana/


Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More