Κύπρος: εξακολουθώ να μην ξεχνώ.

52 χρόνια μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο παραμένει αναγκαίο να μην ξεχνούμε 

Ο απόηχος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο παραμένει μία από τις πρώτες αναμνήσεις μου. 

Το ίδιο το σοκ της είδησης, η Επιστράτευση, οι διαδηλώσεις μετά την πτώση της Χούντας, οι εικόνες από τους πρόσφυγες, η αγωνία για τους αγνοουμένους. 

Δεν ήταν απλώς το ίδιο το σοκ από μια βάναυση παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, την παράνομη κατοχή μεγάλου μέρους ενός κυρίαρχου κράτους, την ανοχή εάν όχι συνενοχή της «διεθνούς κοινότητας», συμπεριλαμβανομένων των άλλων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ. 

Ήταν και η ίδια η οργή, διάχυτη σε όλη την κοινωνία, για την ευθύνη που είχε και η ελληνική πλευρά, πρώτα από όλα η Χούντα με την επιλογή της να προχωρήσει στο πραξικόπημα σε βάρος του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπου Μακάριου, που έδωσε το πρόσχημα στην Τουρκία να προχωρήσει στην εισβολή. Στον Ατίλλα 1 και λίγες εβδομάδες μετά – την ώρα που υποτίθεται ότι είχαν ξεκινήσει ειρηνευτικές συνομιλίες – στον Αττίλα 2 που παγίωσε τη διχοτόμηση του νησιού. 

Με αποτέλεσμα 52 χρόνια τώρα, ένα κυρίαρχο κράτος, μέλος του ΟΗΕ, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να εξακολουθεί να είναι διαιρεμένο και ένα μέρος του να είναι υπό κατοχή. 

Και βέβαια 52 χρόνια μερικά διδάγματα παραμένουν. Το πρώτο είναι ότι το 1974, όπως και με τη Μικρασιατική Καταστροφή ο ελληνισμός πλήρωσε ακριβά την πατριδοκαπηλία. Την πλήρωσε με εθνικές τραγωδίες. Το άλλο είναι ότι σε πείσμα μιας ψευδαίσθησης ασφάλειας, σε αυτή τη μεριά της Μεσογείου υπάρχουν πραγματικές απειλές για την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. 

52 χρόνια μετά ίσως η φόρτιση να μην είναι η ίδια. Σε τελική ανάλυση και η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία κατάφερε να προχωρήσει. Έχει πετύχει πολλά και την ίδια ώρα τα προβλήματά της δεν σχετίζονται όλα με την εισβολή. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι το Κυπριακό έχει πάψει να είναι μια ανοιχτή πληγή. 

Αυτό εξηγεί και γιατί πρέπει να αντισταθούμε στην αμνησία. Πρέπει να αντισταθούμε στο να ξεχάσουμε. Πρέπει να αντισταθούμε στο να αποδεχτούμε τα πράγματα όπως έχουν. 

Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει διαρκώς να υπενθυμίζουμε ότι σε σχέση με το Κυπριακό δεν έχουμε να κάνουμε με μια διαμάχη ανάμεσα σε δύο κοινότητες, ούτε γενικά με μια «ελληνοτουρκική διαφορά». Ο πυρήνας του προβλήματος είναι η παράνομη εισβολή και κατοχή εδάφους κυρίαρχης χώρας. 

Το άλλο που πρέπει να υπενθυμίζουμε είναι ότι οποιαδήποτε «λύση» του Κυπριακού που καταλήγει στη διχοτόμηση – π.χ. οι ιδέες για λύση «δύο κρατών» – θα αποτελεί αναδρομική δικαίωση της εισβολής και της παραβίασης του διεθνούς δικαίου από την Τουρκία. Η λύση δεν μπορεί παρά να είναι αυτή μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, με ενιαία διεθνή παρουσία. Και με πραγματική συμφιλίωση ανάμεσα στις δύο κοινότητες – γιατί εγκλήματα έγιναν και από τις δύο πλευρές. 

Και το τρίτο είναι ότι το Κυπριακό δεν μπορεί να είναι υποσημείωση της ελληνικής διπλωματίας. Οφείλει να είναι αναπόσπαστο στοιχείο κάθε διαπραγμάτευσης στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ. Προφανώς με τον πρώτο λόγο να τον έχει η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και με την ελληνική πλευρά πλήρως ενεργοποιημένη. Με ορίζοντα τη λύση και σε τελική ανάλυση τις βάσεις για πραγματική αναβάθμιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. 

Σε τελική ανάλυση, ό,τι ξεχνάμε από την ιστορία, αργά ή γρήγορα θα το ξαναζήσουμε. Και η πατρίδα μας δεν έχει ανάγκη από άλλες τραγωδίες. 

Πάνω από όλα, το να μην ξεχάσουμε το χρωστάμε σε όσες και όσους εκείνο το καλοκαίρι σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν, ξεριζώθηκαν, σε όλες και όλους που έζησαν με το όνειρο να ξαναδούν την πατρίδα τους ενωμένη. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Το μήνυμα του Πολυτεχνείου ήταν «ενότητα» και όχι διχασμός

Τέτοιες μέρες μου έρχονται εικόνες στη μνήμη, ασπρόμαυρες με ένα αχνό πορτοκαλί. Θυμάμαι την οδό Πατησίων όπως την έβλεπα από τα παράθυρα απέναντι από το Πολυτεχνείο. 

Δεκαεπτάχρονος πιτσιρικάς, οι μέρες μας τότε ήταν γεμάτες. Σχολείο το πρωί, φροντιστήριο τρεις ώρες κάθε βράδυ, εκεί στην Κάνιγγος για τις εισαγωγικές στο Πανεπιστήμιο, εννιά ώρες τη βδομάδα Ιταλικά και πολλά άλλα. 

Νέοι, διαβάζαμε συνέχεια και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τον κόσμο: Με την κατευθυνόμενη ειδησεογραφία της ΥΕΝΕΔ, με τη λογοκρισία των εφημερίδων και με ό,τι μαθαίναμε από τα σπίτια μας.

Από «αριστερό» σπίτι όπου ο πατέρας μου δεν κρατούσε το στόμα του, αν και συχνά πρόσεχε αφού εγώ ήμουν αυθόρμητος μπροστά σε ξένους. Θυμάμαι μια φορά σε ξένο σπίτι, όταν είδα το ελικόπτερο του Παττακού και μου ξέφυγε ένα «άντε να πέσει να ησυχάσουμε»!

Εκεί μπροστά στα μάτια μου, εκείνο τον Νοέμβρη έβλεπα αυτό που μέσα μου ποθούσα. Μια Ελλάδα με εκλογές, χωρίς χούντα, με Παιδεία και Ελευθερία.

Άλλοι, άλλων ηλικιών έκαναν ζυμώσεις μεταξύ τάσεων και κομμάτων αλλά για μένα ο στόχος ήταν ένας: Μια Ελλάδα ελεύθερη και δημοκρατική. 

Είναι περίεργο που οι τότε εικόνες έρχονται στο μυαλό μου είτε ασπρόμαυρες είτε πολύ αχνές.

Τα παλιά τρόλεϊ (πορτοκαλί) περνούσαν με χαμηλές ταχύτητες λόγω του κόσμου. Πάνω τους κολλούσαν τα χαρτιά με τα συνθήματα και έκαναν το γύρω της Αθήνας. Ένα είδος γιορτής. Μιας ελευθερίας πρωτόγνωρης!

Περιττό να σας πω πως η παρέα του φροντιστηρίου των 17χρονων έκανε κοπάνες τρεις μέρες.

Σε έναν κόσμο χωρίς πληροφόρηση, με σταθερά τηλέφωνα που έπρεπε να περιμένεις χρόνια για μια γραμμή και χωρίς τα κινητά με τη φωτογραφική μηχανή ενσωματωμένη, αυτά που ζούσαμε ήταν η ιστορία μπροστά στα μάτια μας. 

Αφού είμαστε πιτσιρικάδες δεν μας άφησαν να μπούμε στο Πολυτεχνείο. Δεν μείναμε άπρακτοι: Γυρίζαμε όλα τα σπίτια, όλες τις πολυκατοικίες και ζητούσαμε ό,τι τρόφιμα μπορούσαν να μας δώσουν και κεριά! Φοβόντουσαν πως θα τους κόψουν το ηλεκτρικό. Και μας έδιναν όλοι. Θυμάμαι την κυρία με το πινέλο στο χέρι -έβαφε την κουζίνα- που μας έδειχνε τα ντουλάπια της. Θυμάμαι τις σακούλες που μας γέμιζαν. Και όμως εκατοντάδες σπίτια επισκεφθήκαμε, κανείς δεν είπε «όχι»!

Γεμίζαμε σακούλες τις πηγαίναμε στην πλαϊνή πόρτα του Πολυτεχνείου και πάλι πίσω για περισσότερα.

Η τελευταία μέρα με βρήκε λίγα μέτρα μπροστά στην κεντρική πύλη όταν έφθασαν τα ασθενοφόρα με τα δακρυγόνα. Δεν είχα αίσθηση του κινδύνου.

Μια μεγάλη εξέγερση με ένα αίτημα: Την επιστροφή της Δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που ίσως δεν οραματιζόμαστε με τον ίδιο τρόπο όλοι. Σίγουρα όμως θέλαμε Δημοκρατία, Εκλογές, Υγεία, Παιδεία, Δικαιοσύνη.

Μέσα στο μυαλό μας όλοι είχαμε ένα κράτος-φίλο του πολίτη, προστάτη.

Αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί είχαν το ίδιο αίτημα. Μπορεί οι πρωτοβουλίες να ανήκαν σε συγκεκριμένες παρατάξεις αλλά ο κόσμος ήταν ενωμένος.

Βλέπετε το αίτημα για περισσότερη Δημοκρατία, μακριά από διαφθορές και διαπλοκές, πλάι στον πολίτη ένωνε τότε.

Δεν ξέρω τι έγινε όλα αυτά τα 50 χρόνια που αντί για δημοκρατικό κράτος φέραμε κουτάλες για να τρώνε οι ισχυροί, διαφθαρήκαμε και χάσαμε τα αρχικά αιτήματα.

Θα μπορούσα να καταλάβω τη διάσταση μεταξύ Δεξιού και Αριστερού αλλά τον τεμαχισμό του Δημοκρατικού λαού, όχι.

Δεν ξέρω τι μας έκαναν και χάσανε τη μπάλα και «σύντροφοι» χτυπούν «συντρόφους» χωρίς να έχουν την αίσθηση της καταστροφής του μέλλοντος που θέλουμε.

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν βλέπουμε το δάσος και βλέπουμε το δέντρο.

Δεν καταλαβαίνω γιατί η ευρύτερη Αριστερά δεν συνομιλεί.

Πολλά δεν καταλαβαίνω και δεν φταίνε μόνον «οι καιροί».

Η διαφθορά της συνείδησης, το «εγώ» που εκτόπισε το «εμείς», τα προσωπικά συμφέροντα που εκτόπισαν την ίδια την αίσθηση του συνόλου.

Γιατί, όσο και αν το παιδεύω στο μυαλό μου το Πολυτεχνείο δεν ήταν κομματικό.

Ήταν ένα αίτημα της κοινωνίας για Δημοκρατία και με το σημερινό λεξιλόγιο ένα σοβαρό κοινωνικό κράτος…

Δεν ξέρω Κώστα, που έφυγες νωρίς, τι κάναμε λάθος.

Ίσως κάποτε η κεντροαριστερά αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να υπάρχουν «εγώ» γιατί καταδικάζουν τη χώρα και τους πολίτες.

Εγώ αυτό καταλαβαίνω από το Πολυτεχνείο. Το μήνυμά του ήταν «ενότητα» και όχι διχασμός. 

Γιώργος Λοβέρδος

www.documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

«Αγκάθι» για τους δυνάστες

Ισως δεν υπάρχει γεγονός άλλο στην ελληνική ιστορία που να συκοφαντήθηκε τόσο πολύ και τόσο συστηματικά, από την εξέγερση του Νοέμβρη '73.

Από την απόλυτη σιωπή του αυτοεξόριστου στο Παρίσι Κωνσταντίνου Καραμανλή μέχρι την απαγόρευση της πορείας προς την αμερικανική πρεσβεία το 1980, επί Ράλλη, που σημαδεύτηκε από τη δολοφονία των Ιάκωβου Κουμή και Σταματίνας Κανελλοπούλου από τα πρώην στελέχη του ΛΑΟΣ -που έγιναν αργότερα υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας και διακινούσαν συστηματικά fake news κατά των αγωνιστών- μέχρι τους φασίστες που μισούν ευθαρσώς την Αριστερά και τους αγώνες της. 

Τι είναι αυτό που προκαλεί από αμηχανία -το λιγότερο- μέχρι οργή; Θα μπορούσε να συνοψιστεί στο σύνθημα που κάθε χρόνο δονεί την Αθήνα: «οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία, εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία». Ο τριήμερος ξεσηκωμός των φοιτητών και των εργαζομένων τον Νοέμβρη του '73, παρά τα 50 χρόνια που πέρασαν, δεν έγινε μουσειακό γεγονός, δεν μπήκε στα αρχεία σαν κάτι μακρινό, αλλά παραμένει ολοζώντανος και φοβερός -με κάθε έννοια της λέξης- ακόμα και σήμερα.

Και μόνο το γεγονός ότι κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες πορεύονται από την Πατησίων μέχρι την αμερικανική πρεσβεία είναι ενοχλητικό για όλους όσοι θέλουν τον λαό απλό θεατή στα παιχνίδια των ισχυρών, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στο κούρσεμα της χώρας από τις ελίτ.

Προσπάθησαν πολλοί και πολύ να κατεδαφίσουν την εξέγερση και όλα δείχνουν πως δεν τα κατάφεραν. Οχι μονάχα οι έρευνες κοινής γνώμης, αλλά η πραγματική ζωή -ακόμα και στα χρόνια της πανδημίας με τις δρακόντειες απαγορεύσεις, ο λαός βγήκε στον δρόμο στις 17 Νοέμβρη και διώκεται γι' αυτό. 

Κάθε χρόνο, παρά την ασφυκτική παρουσία της αστυνομίας, το άγριο ξύλο, τη βάναυση καταστολή, τις προβοκάτσιες και τις ασφαλίτικες μεθοδεύσεις, ο κόσμος δίνει το «παρών» ασταμάτητα επί 5 δεκαετίες. 

Οχι μονάχα δεν μπήκε στο μουσείο, αλλά το Πολυτεχνείο -η αντίληψη, η στάση ζωής, οι αξίες και τα προτάγματα που είχαν εκείνοι οι νέοι άνθρωποι που έβαλαν τα στήθια τους μπροστά στα τανκς της Χούντας- είναι ολοζώντανο. Και πάντα απειλητικό, αφού δείχνει τον δρόμο της αντίστασης, του αγώνα, της εξέγερσης. 

Εφημερίδα των Συντακτών 

Διαβάστε Περισσότερα »

Tραγούδια για το Πολυτεχνείο που έχουμε χιλιοτραγουδήσει

Τραγούδια που μεταδίδουν με τη μουσική και τους στίχους τους τον παλμό εκείνων των ημερών και έχουν "βαφτιστεί" ως τραγούδια του Πολυτεχνείου.

17 Νοεμβρίου και για άλλη μία χρονιά θα ακούσουμε και θα σιγοψιθυρίσουμε πολυαγαπημένα αντιστασιακά τραγούδια του Θεοδωράκη, του Λοΐζου και του Ξαρχάκου, τραγούδια που μας έχουν συγκινήσει και έχουν ταυτιστεί με την επέτειο του Πολυτεχνείου. 

Τραγούδια διαχρονικά που από τις πρώτες νότες τα αναγνωρίζουμε και έχουν “δεθεί” με την ατμόσφαιρα των αγώνων κατά της Χούντας και με την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973. 

Πολλά είναι τα κομμάτια που ζωντανεύουν τις μνήμες με τον ρυθμό και τους στίχους τους. Στίχους "γροθιά στο στομάχι" που προκαλούν συγκίνηση. "Το Γελαστό Παιδί", "Το Ακορντεόν", "Ο Δρόμος", "Το Προσκύνημα" είναι μερικά μόνο από αυτά που έχουν "βαφτιστεί" ως τραγούδια της εξέγερσης Πολυτεχνείου.

Ας ξαναθυμηθούμε τραγούδια μέσα από μια πληθώρα κομματιών που έχουμε χιλιοτραγουδήσει και ακούγονται διαχρονικά κάθε 17 Νοέμβρη.

Το Ακορντεόν - Μάνος Λοΐζος 

*

Τραγούδι του Μάνου Λοΐζου από το άλμπουμ "Τα τραγούδια του δρόμου" σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη (1974). Γράφτηκε για τη γερμανική κατοχή. Ο αρχικός στίχος μιλούσε για "γερμανικά καμιόνια" που έγιναν "φασιστικά" σε μια εποχή ευαισθητοποίησης κατά της χούντας. Το παρουσίαζε και ο ίδιος ο Λοΐζος στις συναυλίες του Μίκη, στις οποίες συμμετείχε μαζί με τον Λεοντή. Το τραγούδι αυτό γράφτηκε γύρω στο 1965, αλλά η λογοκρισία δεν επέτρεψε να ηχογραφηθεί παρά μόνο μετά τη μεταπολίτευση. 

"Ο Δρόμος" - Μάνος Λοΐζος 

*

Σε στίχους Κωστούλας Μητροπούλου, μουσική Μάνου Λοΐζου και πρώτη εκτέλεση με τη Σούλα Μπιρμπίλη. Το κομμάτι γράφτηκε με μια κιθάρα σ’ ένα στέκι που μαζεύονταν καλλιτέχνες στο Κολωνάκι, και σύμφωνα με την στιχουργό: "Ξέραμε και δεν ξέραμε τι ακριβώς είχαμε φτιάξει. Μπορεί και να πιστεύαμε πως ήταν ένα τραγούδι δικό μας μόνο, ένα τραγούδι για την αδικημένη, σαστισμένη γενιά μας, που δεν ήξερε τι ήταν ο πόλεμος και που την περίμενε στο δρόμο μια δικτατορία."

Το μεγάλο μας τσίρκο - Το προσκύνημα

Σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη (Ερμηνεία: Νίκος Δημητράτος, Τζένη Καρέζη) από το θεατρικό έργο "Το Μεγάλο μας τσίρκο".

"Το Μεγάλο μας τσίρκο" ανέβηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1973 στο θέατρο Αθήναιον. Ο Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε τη μουσική και ο Ευγένιος Σπαθάρης επιμελήθηκε τα σκηνικά. Πρωταγωνιστές ήταν τότε η Τζένη Καρέζη, ο Κώστας Καζάκος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Χρήστος Καλαβρούζος και ο Τίμος Περλέγκας. Ερμηνευτής των τραγουδιών ο Νίκος Ξυλούρης. Στην πρώτη παρουσίασή του, οι παραστάσεις διακόπηκαν βίαια από τη Χούντα τον Οκτώβριο του ’73, λίγο πριν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

*

Ανέβηκε και πάλι το καλοκαίρι του 1974, με την προσθήκη του τραγουδιού "Το προσκύνημα" στο φινάλε, που αφιερώθηκε στους νεκρούς της νύχτας του Πολυτεχνείου.

Οι πρώτοι νεκροί (Πάλης ξεκίνημα) - Μίκης Θεοδωράκης

*

Οι Πρώτοι Νεκροί (Πάλης Ξεκίνημα) είναι ένα χαρακτηριστικό κομμάτι σε μουσική, αλλά και ερμηνεία του Μίκη Θεοδωράκη (με τη συνοδεία της Μαρίας Φαραντούρη), και στίχους Αλέκου Παναγούλη. Λέγεται ότι γράφτηκε από τον Παναγούλη στις φυλακές του Μπογιατίου, όπου βρισκόταν και βασανιζόταν καθημερινά για την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου το 1968. Συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο ''Τραγούδια του Αγώνα''.

Ακούστε περισσότερα τραγούδια από το news247.gr => ΕΔΩ 

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι πρώτοι νεκροί

«Ο καθένας τέτοιες στιγμές που είναι τόσο κορυφαίες κάνει τρελά σενάρια... Νομίζω πως το έβλεπα παντού, ήταν αποφασισμένοι όλοι, όσο κι αν σου φαίνεται αυτό τρελό, ήταν η υπέρβαση, από ένα σημείο και μετά σε κάνει να μην έχεις επαφή με την πραγματικότητα... Στην υπέρβαση απογειώνεσαι, εμείς είχαμε απογειωθεί, δεν μας άγγιζε πια αυτό. Χωρίς να ξέρουμε συνειδητά ότι γράφεται Ιστορία εκείνη την ώρα. [...] Σου λέω ήτανε πέντε χιλιάδες παιδιά στο Πολυτεχνείο και ήταν όλοι έτοιμοι να πεθάνουνε. Δεν φοβότανε κανένας, ήταν τανκς γύρω γύρω - μόνο αυτήν τη στιγμή να σκεφτείς, ότι είναι τανκς γύρω γύρω, ήτανε νύχτα, πέφτανε σφαίρες, είχαν ήδη σκοτωθεί παιδιά...»* - Ιωάννα Καρυστιάνη    

«Οι τρεις με τέσσερις χιλιάδες που βρέθηκαν κλεισμένοι αφυπνίστηκαν και συνειδητοποίησαν μιαν άλλη πραγματικότητα μπροστά στον κίνδυνο. Ο κίνδυνος και ο φόβος της σύγκρουσης και του θανάτου δημιουργούσαν έναν ερωτισμό, μιαν ατμόσφαιρα αγάπης και συλλειτουργίας. Αυτό εκφράστηκε με το να φάνε όλοι μαζί, να τραγουδήσουν όλοι μαζί· ακόμα και σχέσεις δημιουργήθηκαν εκεί μέσα. Αυτός ο ερωτισμός ήταν ξέχειλος σε όλων τα πρόσωπα, σε αγόρια και κορίτσια...»* - Δημήτρης Παπαχρήστος

Το τραγούδι, σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και στίχους του Αλέξανδρου Παναγούλη, αφιερώνεται στη μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 και σε όσους συμμετείχαν σε αυτήν με οποιονδήποτε τρόπο.

*Από το βιβλίο του Κωστή Κορνέτη «Τα παιδιά της δικτατορίας» (εκδ. Πόλις) 

 

*

Δώρα Σελλά - efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι δύο ιστορικές συναυλίες του Μίκη μετά την πτώση της Χούντας στο Καραϊσκάκη (Videos)

Το 1974 μετά την πτώση της Δικτατορίας o Mίκης Θεοδωράκης επιστρέφει στην Ελλάδα και δίνει δύο ιστορικές συναυλίες στο Στάδιο Καραϊσκάκη.

 

 

Η τεράστια προσέλευση κόσμου ανάγκασε τους διοργανωτές και σε δεύτερη συναυλίες με τους σημαντικότερους ερμηνευτές της χώρας να βρίσκονται στο πλευρό του Μίκη. 

Τα πλάνα με τον Μίκη Θεοδωράκη να διευθύνει στη σκηνή και να τραγουδάει με δάκρυα στα μάτια έκαναν το γύρο του κόσμου και έμειναν στην ιστορία.

Η είσοδος του Μίκη στο Στάδιο συνοδεύτηκε από το σύνθημα «Δώσε τη χούντα στο λαό» και έπειτα ακούστηκε το τραγούδι «Ένα το χελιδόνι» που ερμήνευσε ο Αντώνης Καλογιάννης.

Μεταξύ άλλων σε εκείνες τις συναυλίες, που ακούστηκαν όλα τα πολιτικά τραγούδια του, τραγούδησαν η Μαρία Φαραντούρη, ο Αντώνης Καλογιάννης και ο Γιώργος Νταλάρας.

Ο Μίκης βρισκόταν στο Παρίσι από το 1970. Τα τρία προηγούμενα χρόνια υποβλήθηκε σε βασανιστήρια, εξορία και φυλάκιση. Παρά το γεγονός ότι βρισκόταν στο εξωτερικό, συνέχιζε να δίνει συναυλίες διαδίδοντας το μήνυμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία.

Οι εικόνες και τα ντοκουμέντα από αυτές τις συναυλίες έχουν μείνει στην ιστορία.

 

*

 

====>>> www.koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

«Τους έβλεπα σαν παράσιτα»: Τι λέει ο μετανιωμένος οδηγός του τανκ στο Πολυτεχνείο

 

«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι "μαυροσκούφηδες" ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. "Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα" μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. "Παλιοκουμμούνια" θα καλοπεράσετε!" λέγαμε». Μιλάει ο Α. Σκευοφύλαξ ο έφεδρος στρατιώτης, οδηγός του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, μετά τη 17 Νοέμβρη του 1973, στο συνάδελφο Κώστα Χατζίδη.

Τα λόγια του μετανιωμένου οδηγού, του καταραμένου τανκ, δεν φωτίζουν μόνο εκείνη την ιστορική στιγμή, αλλά και το τι επικρατούσε μέσα στο στράτευμα, στους επίλεκτους της χούντας και πως οι πρωτεργάτες της επταετίας και τα τσιράκια τους μεταμόρφωναν τα απλά φανταράκια σε τέρατα, βασανιστές, πειθήνια όργανά τους.

Ο ίδιος συνεχίζει να ξεδιπλώνει την ιστορία εκείνης της νύχτας: «Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαμε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του IKA, στη στάση Σόνια, σταματήσαμε γιατί ο δρόμος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγματα, φωτιές και ακινητοποιημένα λεωφορεία. Με διάφορες μανούβρες αριστερά - δεξιά, μπρος πίσω, άνοιξα τον δρόμο και προχωρήσαμε» θυμάται ο κ. Σκευοφύλαξ. Ο δρόμος για τα τανκς ήταν ανοιχτός πλέον προς το Πολυτεχνείο. «Όταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε "είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια". Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα».

Επιχείρηση «Εκκένωσις του Πολυτεχνείου»

Με νεότερη εντολή των στρατιωτικών τα πέντε τανκς προωθούνται προς το Μουσείο, για την επιχείρηση "Εκκένωσις του Πολυτεχνείου". H ώρα έχει πάει 2 το πρωί. «Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι». Ο κ. Σκευοφύλαξ φέρνει στη μνήμη του τα φοβισμένα πρόσωπα των συνομηλίκων του που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο. Χαμηλώνει το βλέμμα του. «Και εγώ, να σκεφτείς ότι τους έβλεπα σαν μαμούνια που ήθελα να τα φάω»!

«Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: "Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!"» λέει ο κ. Σκευοφύλαξ. «Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα».

Λίγα λεπτά αργότερα ο A. Σκευοφύλαξ θα μαρσάρει δυνατά. Ο δυνατός προβολέας του τανκ σκοπεύει την πύλη. «H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί» λέει με ειλικρίνεια.

Μετά την εισβολή και το τανκ περίπτερο

Μέσα στο Πολυτεχνείο ο A. Σκευοφύλαξ είδε πολλούς τραυματίες και ίσως, όπως λέει, και νεκρούς. «Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: "Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;". Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: "Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω". Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή... Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. Ένας φασίστας».

Παρά τον πόνο τους, οι φοιτητές θα δείξουν μεγαλείο ψυχής απέναντι στον στρατιώτη που ισοπέδωσε το όνειρό τους. Αδιάψευστη απόδειξη, η μαρτυρία του κ. Σκευοφύλακα: «Όπως περνούσαν οι φοιτητές θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Όταν γυρίσαμε στο Γουδί, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Όσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μας έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, μετά απ' όσα τους κάναμε... Δεν μπορώ να το συχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα!..».

Οι ελεύθεροι σκοπευτές

Όπως σημειώνεται σε επίσημη έκθεση για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, μετά την εισβολή του τανκ και των λοκατζήδων "πιάνουν δουλειά" οι άνδρες της ΚΥΠ, οι ελεύθεροι σκοπευτές, αστυνομικοί με τεράστια σίδερα στα χέρια και χτυπούν μέχρι θανάτου όποιον βρίσκουν. «Απομακρυνόμενοι όμως του Πολυτεχνείου αγωνιώδεις τούς αναμένουν εκπλήξεις. Από παντού τους καταδιώκουν και τους χτυπούν. Εις την γωνίαν των οδών Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας άνδρες της ΚΥΠ εν πολιτική περιβολή τους χτυπούν ανηλεώς και πυροβολούν κατ' αυτών, ενώ εις την ταράτσαν ενός των αυτόθι κτιρίων έχουν εγκαταστήσει πολυβόλον. Εις τας ταράτσας των γύρω κτιρίων επισημαίνονται ελεύθεροι σκοπευταί υπό του ιδίου Διευθυντού της Αστυνομίας να επιτελούν το φονικόν έργον των»!

Τιμώμενο πρόσωπο

Όταν επέστρεψε στο Γουδί, στη βάση των Τεθωρακισμένων, ο κ. Σκευοφύλαξ έγινε δεκτός με ζητωκραυγές. Ήταν το τιμώμενο πρόσωπο. «Όταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μου έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ένιωθα περήφανος. Ήμουν και εγώ φασίστας».

Τα επόμενα χρόνια ο κ. Σκευοφύλαξ θα χαθεί μέσα στο πλήθος της πόλης. Ποτέ δεν μίλαγε για το Πολυτεχνείο. Ήρθε σε δύσκολη θέση, όπως είπε, μόνο μία φορά. Θυμάται: «Στη δουλειά πριν από χρόνια κάποιος άκουσε πώς με λένε και ρώτησε αν έχω κάποια σχέση με τον "πορτάκια", όπως είπε, του Πολυτεχνείου. "Ξάδελφός μου είναι, μακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο" απάντησα. Είμαι ένα άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρόνων. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι μου δεν ξέρουν ποιος είμαι ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα μου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά μου δεν το είπα ακόμη».

Ήταν παλικάρια

Για τους ανθρώπους που αντιστάθηκαν στη χούντα, ο κ. Σκευοφύλαξ θα μιλήσει με κολακευτικά λόγια. «Είχαν μεγάλη ψυχή. Ήταν παλικάρια. Δεν ξέρω αν έχει νόημα, αλλά θα ήθελα να τους πω μια μεγάλη συγγνώμη». Ο οδηγός του τανκ που μπήκε στο Πολυτεχνείο δεν θα ξεχάσει τη νεαρή φοιτήτρια που τραυματίστηκε σοβαρά κατά την εισβολή του τανκ, την καθηγήτρια - σήμερα - του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρία Πέπη Ρηγοπούλου. «Πιστεύω ότι αν τη δω σήμερα, δεν θα ξέρω τι να της πω. Πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια πέρασε από το μυαλό μου να τη συναντήσω, αλλά σταματούσα. Θα ήθελα να τη δω, να της πω... Δεν τολμάω όμως. Τα λόγια δεν σβήνουν τις πράξεις».

Σίγουρα υπάρχουν δεκάδες παιδιά της εποχής εκείνης που αισθάνονται την ίδια ντροπή, για τη στάση τους είτε υπηρετούσαν στις επίλεκτες ομάδες της χούντας (ΕΣΑ, ΛΟΚ, τεθωρακισμένα κλπ), είτε σε άλλες θέσεις στο στρατό ή στα σώματα ασφαλείας. Υπάρχουν βεβαίως κι εκείνοι που δεν μετάνιωσαν ποτέ και είναι υπερήφανοι για τα όσα έγιναν στην επταετία. Οι νοσταλγοί, αυτοί που στελέχωσαν ακροδεξιά, φασιστικά, νεοναζιστικά μορφώματα. Αυτοί που θυμούνται ότι χαίρονται και διαστρεβλώνουν την ιστορία, με δήθεν μαρτυρίες και θεωρίες βγαλμένες από το δικό τους αλμανάκ του μίσους. Όμως, ο λαός δεν ξεχνά. Ή μάλλον δεν πρέπει να ξεχνά...

 

* Τα αποσπάσματα της συνέντευξης του Α. Σκευοφύλαξ είναι από τη συνέντευξη που είχε δώσει στον Κώστα Χατζίδη και η οποία δημοσιεύτηκε στις 9/11/2003 στο ΒΗΜΑ.

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Κύπρος: 46 χρόνια από το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου - (Videos)

46 χρόνια από την μαύρη ημέρα που στιγμάτισε την Κύπρο.

46 χρόνια από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.

O κυπριακός ελληνισμός τιμά την μνήμη των ηρώων που χάθηκαν στο προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974 και των ηρώων που χάθηκαν λίγες μέρες αργότερα κατά την τουρκική εισβολή.

Η χούντα των Αθηνών με τη βοήθεια των επί κυπριακού εδάφους συνεργατών της παρακολουθεί την εξέλιξη του σχεδίου που είχε καταστρώσει.

Ο Πρόεδρος και Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ’ είναι ζωντανός. Όμως, το βόρειο κομμάτι του νησιού χάθηκε λίγες ημέρες αργότερα, πέφτοντας στα χέρια των Τούρκων.

15 Ιουλίου 1974 - Το Προεδρικό Μέγαρο

Στις 13.00 της ίδιας ημέρας ο Μακάριος φορώντας τα ράσα του κατέβηκε από το όρος Τρόοδος και κατευθύνθηκε προς τον καθεδρικό ναό της Πάφου.

Το πλήθος παραληρούσε βλέποντάς τον ζωντανό.

«Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ. Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις ποίος σου ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι εκείνος τον οποίον συ εξέλεξες δια να είναι ηγέτης σου. Δεν είμαι νεκρός, όπως η χούντα των Αθηνών και οι εδώ εκπρόσωποί της θα ήθελαν…», ακούγεται να λέει ο Μακάριος.

Στην Αθήνα, ο Ιωαννίδης ενημερώνεται για την επιτυχία της επιχείρησης για να μάθει όμως λίγο αργότερα ότι ο Μακάριος ήταν ζωντανός και είχε διαφύγει.

Ο Κύπριος πρόεδρος μεταφέρθηκε με ελικόπτερο από τη φινλανδική βάση του ΟΗΕ, στην αγγλική βάση Κύπρου κι από εκεί με αεροπλάνο στη Μάλτα. Στη συνέχεια στο Λονδίνο, για να καταλήξει στη Νέα Υόρκη για τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Στην ομιλία του ο Μακάριος, κατηγόρησε τη Χούντα του Ιωαννίδη και χαρακτήρισε το πραξικόπημα «εισβολή της χούντας».

Το Σάββατο 20 Ιουλίου 1974 άρχισε η τουρκική εισβολή και οι πραξικοπηματίες υπό τον Νικόλαο Σαμψών κατέρρευσαν...

Με πληροφορίες από euronews.com - July 15, 2020

Διαβάστε Περισσότερα »

21η Απριλίου

“Πτώματα ωδωδότα και τυμπανιαία”!  Τι λες, ρε φίλε, πού το βρήκες αυτό; Έχω μείνει χαστός και εγέρθητος!


(Του μεγάλου μας σκιτσογράφου Βαγγέλη Παυλίδη, από το pavlidiscartoons.com)

Διαβάστε Περισσότερα »

H άγνωστη ιστορία του κιθαρίστα με την ματωμένη σημαία

Γιώργος Κηρύκου (1955-1993) – Μια απ’ τις πολλές ιστορίες των άγνωστων “ανώνυμων” ανιδιοτελών αγωνιστών του Πολυτεχνείου.

Υπήρξε  ένα πλήθος πρωταγωνιστών των δραματικών γεγονότων ­το  Νοέμβριο του ’73,  κυρίως εκτός του φοιτητικού χώρου ­που συνειδητά έμειναν στην αφάνεια, που δεν επεδίωξαν να καταγραφούν σε καμιά λίστα «ηρώων του Πολυτεχνείου». Αποφεύγοντας την αποπληρωμή της δημοσιότητας και την απαίτηση «αναγνώρισης» της προσφοράς τους.

Η περίπτωση, του Γιώργου Κηρύκου, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στην εξέγερση, βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΣΑ και ύστερα φρόντισε να μην «πουλήσει» τίποτε από τις «ημέρες της επανάστασης», είναι συμβολική. Και η ζωή του, η κατοπινή θυσία του, δείγμα της αντίληψής του.

Ποίος ήταν όμως ο Γιώργος Κηρύκου;

Ονομαζόταν Γιώργος Κηρύκου, καταγόταν από την Ικαρία, ένα από τα 5 παιδιά της οικογένειάς του, και το 1973 ήταν 18 χρονών. Είχε έλθει στην Αθήνα να βρει την τύχη του και δούλευε περιστασιακά οικοδόμος και ελαιοχρωματιστής. Η μεγάλη του αγάπη, όμως, ήταν η μουσική και η κιθάρα. 

Ερασιτέχνης μουσικός, έφτιαχνε στιχάκια και τα έντυνε με τα ακόρντα της κιθάρας του. Η φωτογραφία που τον δείχνει ανεβασμένο στην πύλη του Πολυτεχνείου, ανεμίζοντας την ελληνική σημαία και φωνάζοντας συνθήματα “Κάτω η χούντα” και “Επανάσταση λαέ“, είναι πασίγνωστη. Τότε ήταν αρραβωνιασμένος με μια φοιτήτρια.

1973-11-1973 - Πύλη Πολυτεχνείου - Γιώργος Κηρύκου

Μετά τα γεγονότα, συνελήφθη από τα όργανα της χούντας, κρατήθηκε στο Χαϊδάρι και βασανίστηκε. Οι γονείς του είχαν χάσει τα ίχνη του, δεν ήξεραν εάν είναι ζωντανός ή όχι.Τελικά, κατάφερε να επικοινωνήσει με την αρραβωνιαστικιά του μέσω ενός φαντάρου, κι εκείνη έστειλε γράμμα στην Ικαρία για να πει στην οικογένεια ότι είναι ζωντανός.

Αργότερα μπαρκάρισε στα καράβια, ξαναγύρισε γιατί ήταν “παράνομος”, πήγε στην Αμερική, παντρεύτηκε, έκανε έναν γιο, και δούλευε μουσικός στην Αστόρια. Χώρισε, γύρισε στην Ικαρία στην μάνα του και στις αδελφές του, έκανε έναν δεύτερο γάμο, και έκανε μαθήματα κιθάρας σε παιδιά.

Το παρατσούκλι του ήταν «Αλμπάνο».

Το καλοκαίρι του 1993, με τις φοβερές πυρκαγιές στο νησί που κόστισαν 13 νεκρούς, σε ηλικία 38 ετών, μαζί με δυο φίλους του, βοηθούσε να αντιμετωπιστεί η καταστροφή. Οταν άκουσε για 4 γέροντες εγκλωβισμένους που κινδύνευε η ζωή τους, πήγε εκεί. Προσπάθησε να σώσει μια γριούλα από την φωτιά, την πήρε στην πλάτη του για να την μεταφέρει, όμως ο αέρας άλλαξε κατεύθυνση και η φωτιά γύρισε. Εγκλωβίστηκαν όλοι εκεί, κι εκεί έχασε τη ζωή του. Αυτή ήταν, εν συντομία, η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου.

Αλλά δεν είναι η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου μόνο. Είναι και η ιστορία των χιλιάδων άγνωστων “ανώνυμων” ανιδιοτελών αγωνιστών του Πολυτεχνείου, που ποτέ δεν ζήτησαν τίποτε και ποτέ δεν εξαργύρωσαν εκείνους τους αγώνες.


Πηγή: enallaktikos.gr / koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κύπρος: 45 χρόνια από το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου - (Videos)

15 Ιουλίου 1974 - Το Προεδρικό Μέγαρο

45 χρόνια από την μαύρη ημέρα που στιγμάτισε την Κύπρο.

45 χρόνια από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.

O κυπριακός ελληνισμός τιμά την μνήμη των ηρώων που χάθηκαν στο προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974 και των ηρώων που χάθηκαν λίγες μέρες αργότερα κατά την τουρκική εισβολή.

Η χούντα των Αθηνών με τη βοήθεια των επί κυπριακού εδάφους συνεργατών της παρακολουθεί την εξέλιξη του σχεδίου που είχε καταστρώσει.

Ο Πρόεδρος και Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ’ είναι ζωντανός. Όμως, το βόρειο κομμάτι του νησιού χάθηκε λίγες ημέρες αργότερα, πέφτοντας στα χέρια των Τούρκων.

Η Αρχιεπισκοπή Κύπρου - 15 Ιουλίου 1974

Στις 13.00 της ίδιας ημέρας ο Μακάριος φορώντας τα ράσα του κατέβηκε από το όρος Τρόοδος και κατευθύνθηκε προς τον καθεδρικό ναό της Πάφου.

Το πλήθος παραληρούσε βλέποντάς τον ζωντανό.

«Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ. Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις ποίος σου ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι εκείνος τον οποίον συ εξέλεξες δια να είναι ηγέτης σου. Δεν είμαι νεκρός, όπως η χούντα των Αθηνών και οι εδώ εκπρόσωποί της θα ήθελαν…», ακούγεται να λέει ο Μακάριος.

Στην Αθήνα, ο Ιωαννίδης ενημερώνεται για την επιτυχία της επιχείρησης για να μάθει όμως λίγο αργότερα ότι ο Μακάριος ήταν ζωντανός και είχε διαφύγει.

Ο Κύπριος πρόεδρος μεταφέρθηκε με ελικόπτερο από τη φινλανδική βάση του ΟΗΕ, στην αγγλική βάση Κύπρου κι από εκεί με αεροπλάνο στη Μάλτα. Στη συνέχεια στο Λονδίνο, για να καταλήξει στη Νέα Υόρκη για τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Στην ομιλία του ο Μακάριος, κατηγόρησε τη Χούντα του Ιωαννίδη και χαρακτήρισε το πραξικόπημα «εισβολή της χούντας».

Το Σάββατο 20 Ιουλίου 1974 άρχισε η τουρκική εισβολή και οι πραξικοπηματίες υπό τον Νικόλαο Σαμψών κατέρρευσαν.

Δεν θα επιτρέψουμε ξανά να διασαλευτεί η συνταγματική τάξη στην Κύπρο 

Με τη βεβαιότητα ότι το δημοκρατικό πολίτευμα λειτουργεί στέρεα στη χώρα μας, δεν πρόκειται να επιτρέψουμε ξανά με οποιονδήποτε τρόπο και με οποιαδήποτε δικαιολογία να διασαλευτεί η συνταγματική τάξη στην Κύπρο, τονίζει σε γραπτή του δήλωση για την 45η μαύρη επέτειο του πραξικοπήματος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης.

Σύμφωνα με την Προεδρία, στη γραπτή του δήλωση, ο Πρόεδρος αναφέρει ότι "σαράντα πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το πραξικόπημα εναντίον του νόμιμου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε το πραξικόπημα ως πρόσχημα, προκειμένου να υλοποιήσει τους από καιρό σχεδιασμούς της και έκτοτε συνεχίζει να καταπατά το διεθνές δίκαιο και να θέτει σε αμφισβήτηση την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας".

"Η σημερινή θλιβερή επέτειος αποτελεί ευκαιρία αναστοχασμού και περισυλλογής. Σήμερα με τη βεβαιότητα ότι το δημοκρατικό πολίτευμα λειτουργεί στέρεα στη χώρα μας, δεν πρόκειται να επιτρέψουμε ξανά με οποιονδήποτε τρόπο και με οποιαδήποτε δικαιολογία να διασαλευτεί η συνταγματική τάξη στην Κύπρο", τονίζει.

ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΚΥΠΕ/ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναφέρει ότι "οι σειρήνες που ήχησαν και σήμερα μάς θυμίζουν την τραγωδία και το τίμημα της προδοτικής πράξης. Είναι μέρα ντροπής για όσους καπηλευόμενοι τα εθνικά ιδεώδη κατέλυσαν τη δημοκρατία και έθεσαν σε κίνδυνο την πατρίδα. Είναι, όμως, και μέρα τιμής για όσους υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία και την πατρίδα μας έναντι του πραξικοπήματος".

"Μάς θυμίζουν ακόμη οι σειρήνες, πως σήμερα έχουμε ένα υπέρτατο καθήκον: Ηγεσία και λαός, ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε τη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή και τις νέες επιθετικές ενέργειες, για να εμπεδώσουμε και την ελευθερία στην πατρίδα μας και την απαλλαγή της από την κατοχή. Οφείλουμε στις επόμενες γενιές να συμβάλουμε όλοι ώστε να φέρουμε επιτέλους την ειρήνη και την ευημερία στην πατρίδα μας", καταλήγει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

ΦΩΤΟ ΚΥΠΕ/ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Πηγή: euronews.com - July 15, 2019 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το Μεγάλο μας Τσίρκο: Ζωντανή Ηχογράφηση 1974 - σπάνιο ντοκουμέντο

Για την επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου σας παρουσιάζουμε σε πρώτη δημοσίευση αυτή τη σπάνια ζωντανή ηχογράφηση που πραγματοποίησε το 1974 άγνωστος σε εμάς θεατής, στο δεύτερο ανέβασμα της παράστασης, στο Θέατρο Ακροπόλ.

Η πηγή που διαθέτουμε περιέχει ηχογράφηση μόνο των τραγουδιών που ερμήνευσε ο Νίκος Ξυλούρης ζωντανά στην παράσταση. Για το παρόν upload, ενώσαμε τα ηχογραφημένα αποσπάσματα με τη σειρά που καταγράφηκαν, με σκοπό να υπάρχει ένα ενιαίο ηχητικό ντοκουμέντο, χωρίς τις απότομες (και προβληματικές)* εκκινήσεις των ηχογραφήσεων και τα απότομα κοψίματα στο τέλος κάθε τραγουδιού.

* Προβληματικές = Ο θεατής συνήθως πατούσε το "record" στο φορητό κασετοφωνάκι του μόνο λίγα δευτερόλεπτα αφού άρχιζε κάθε τραγούδι. Σε κάθε εκκίνηση ηχογράφησης, ο ήχος παραμορφώνει ανεπανόρθωτα για λίγα δευτερόλεπτα. Μόλις τελείωνε το κάθε τραγούδι, ο θεατής πατούσε το "stop".

Την ορχήστρα απαρτίζουν οι: Γιάννης Ξυλούρης (κρητική λύρα), Στέλιος Αεράκης (κρητικό λαούτο), Τάσος Διακογιώργης (σαντούρι), Σπύρος Μιχαηλίδης (πιάνο), Νίκος Γαστεράτος (ντραμς). Στις ηχογραφήσεις αυτές συμμετέχει η Τζένη Καρέζη και μέλη του θιάσου.

Στο τραγούδι «Φίλοι κι αδέλφια» υπάρχουν και στίχοι ("Πρόλαβε, Όθων...") που λογοκρίθηκαν, απορρίφθηκαν και δεν συμπεριελήφθησαν στην ηχογράφηση του δίσκου, που πραγματοποιήθηκε τέτοιες μέρες πριν 45 χρόνια.

Το video upload περιέχει 29 εικόνες και φωτογραφίες σχετικές με την παράσταση.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1) Καλήν εσπέραν
2) Τ' Ανάπλι
3) Φίλοι κι αδέλφια
4) Το μεγάλο μας τσίρκο
5) Ο μπροστάρης
6) Ο ξεριζωμός
7) Και πάν' και πάνε
8) Επινίκεια

Το ηχητικό υλικό παρείχε ο Nasos Loukakis.

Ηχητική επεξεργασία & επιμέλεια: Themistoklis Pantelopoulos

Πηγή: tvxs.gr - 17 Νοέμβρη 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Το σφαγείο (Το μεσημέρι) -

Το τραγούδι γράφτηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη (μουσική, στίχοι) το 1968 για ένα από τα σημαντικότερα στέλεχη της Αριστεράς και αγωνιστή του αντιδικτατορικού αγώνα Ανδρέα Λεντάκη, ο οποίος κατά τη διάρκεια της χούντας φυλακίστηκε και υπέστη βασανιστήρια.

Αφιερώνεται σε όλους όσοι αγωνίστηκαν κατά της εφτάχρονης δικτατορίας, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν και στη μνήμη όσων από αυτούς τους αγωνιστές δεν ζουν πια.

Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα

μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ

πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα

τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ.

Που πάει να πει

σ' αυτή τη γλώσσα τη βουβή

βαστάω γερά, κρατάω καλά

Δώρα Σελλά - 

Από την efsyn.gr - Apr 21, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΝΑΙ, ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΠΟΤΕ - Του Βαγγέλη Παυλίδη

“Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται”, λέει η παροιμία. Μέσα στο κάθε ηλικίας και φύλου πολύχρωμο πλήθος που διαδήλωνε για το “Μακεδονικό”, δίπλα στο γαλανόλευκο έντονα ξεχώριζε το μαύρο: δεσποτάδες, παπάδες, μοναχοί, χρησαυγίτες και γραφικοί “Μακεδονομάχοι” (αλήθεια, πόσο χρονών ήταν αυτοί οι πολεμιστές εκεί γύρω στα 1900;), ο καθένας τους να κάνει την δουλειά του: να φανατίζει, να προσηλυτίζει, να προπαγανδίζει, να καπηλεύεται την άγνοια, την αθωότητα έστω, να εξάπτει. Απο κοντά και οι πολιτικοί και πολιτικάντηδες λογιών λογιών πεποιθήσεων και προελεύσεων στην προσπάθεια συλλογής κυάμων και απόστρατοι εθνικόφρονες Τουρκοφάγοι. “Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται”
Πιο νότια, στο Αίγιο, ο γνωστός και μη εξαιρετέος μητροπολίτης Αμβρόσιος διοργάνωσε το δικό του “show”. Μπροστά σε δυο τρείς εκατοντάδες πιστών και “πιστών”, πλαισιωμένος απο χρυσαυγήτες υπόδικους βουλευτές, έκραξε μεταξύ άλλων:
«Κάποιοι αποτόλμησαν να με χαρακτηρίσουν “Αμβρόσιος ο ναζιστής”, “Αμβρόσιος ο
χουντικός”, “Αμβρόσιος ο εθνικιστής”, “Αμβρόσιος ο Χρυσαυγίτης” […] Προς όλους
αυτούς, από τη θέση αυτή απαντώ, προτιμώ οποιοδήποτε από όλα τα παραπάνω
επίθετα αφού όλα έχουν σχέση με την έννοια της πατρίδος. Δηλαδή, προτιμώ να με
αποκαλείτε φασίστα, όχι όμως κατσαπλιά, όχι συμμορίτη, όχι άθεο και αριστερό. Ούτε αντάρτη και προδότη. Φασίστα ναι, κατσαπλιά ποτέ».
Φασίστας, λοιπόν. Λες και δεν το ξέραμε.

Το σκίτσο είναι παλιότερο, δεν είναι δα η πρώτη φορά που ασχολούμαστε με τον ακροδεξιό ιεράρχη.


pavlidiscartoons.com - Jan 23, 2018

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ «ΡΟΔΩΝ» ΚΑΙ ΤΟΥ «ΕΛΛΗ» -Του Βαγγέλη Παυλίδη

Μακροσκελές το σημερινό, χωρίς εικόνα, μα αξίζει νομίζω τον κόπο. Το γεγονός στο οποίο αναφέρεται ξεκίνησε στις 19.12.1972, μια μέρα σαν και σήμερα πριν 45 χρόνια. Σχετικά, παραθέτω αυτούσιο άρθρο του καλού φίλου Γιώργου Ζαχαριάδη, στην εξ ισου φίλτατη ΡΟΔΙΑΚΗ. Δεν ζήτησα την άδειά τους μα πιστεύω θα με συγχωρήσουν. Πάμε λοιπόν:

Εφημεριδα Η ΡΟΔΙΑΚΗ
Πέµπτη, 23 Δεκεµβρίου 2010

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ «ΡΟΔΩΝ» ΚΑΙ ΤΟΥ «ΕΛΛΗ»
Μια οµάδα συµπολιτών µας το 1972 έσωσε από την κατεδάφιση το ξενοδοχείο “Των Ρόδων» και το «Έλλη»!… Με την σφοδρή τους αντίδραση που εκδηλώθηκε ενυπόγραφα σε µια περίοδο δικτατορίας, απεισόβησαν ένα φρικτό έγκληµα σε βάρος της Ρόδου που είχε αποφασίσει η χούντα. Και τελικά ανάγκασαν τους συνταγµατάρχες να κάνουν πίσω και έτσι να γλιτώσουν από τις µπουλντόζες τα δύο αυτά µοναδικά κτίρια.
Βέβαια είχε προηγηθεί και ένα παρόµοιο χειρότερο σε σύλληψη στορικό και αισθητικό ανοσιούργηµα. Αφορά σχέδιο των στρατιωτικών στη Ρόδο λίγους µήνες µετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας, που προέβλεπε την κατεδάφιση των κτιρίων του Μαντρακιού, γιατί τους θύµιζαν -όπως ισχυρίζονταν- την …φασιστική Ιταλία! Τα σχέδια έγιναν γνωστά στην Αρχαιολογία που µε κατάλληλους χειρισµούς απέτρεψε το έγκληµα αυτό…
Όµως οι στρατιωτικοί δεν το έβαζαν κάτω. Ήθελαν µε κάθε τρόπο να επιβάλλουν τη δική τους αισθητική , αγνοώντας κάθε ιστορικό στοιχείο της Ρόδου και έχοντας σαν πρότυπο τα κτίρια και την τσιµεντοποίηση της Αθήνας. Έτσι ξεκινώντας την εκτέλεση οδικών έργων, έκαναν διαπλατύνσεις κόβοντας δέντρα, όπως έγινε και στον πανέµορφο δρόµο της Καλλιθέας που έκοψαν τα κυπαρίσσια και από τις δύο πλευρές, αντί να προβλεφθεί η διάσωση τους, πράγµα που µπορούσε να γίνει µε µικρή αύξηση του προϋπολογισµού του έργου.
Αλλά, το µεγάλο έγκληµα ήταν αυτό που σχεδίαζαν για την «αξιοποίηση» της παραλίας που προέβλεπε την κατεδάφιση του ξενοδοχείου των «Ρόδων» και του «Έλλη»!…Ήταν η περίοδος που ο ΕΟΤ είχε παραχωρήσει στο Δήµο Ρόδου τα δύο αυτά κτίρια, µε την προϋπόθεση να τα κατεδαφίσει! Μάλιστα είχε ανατεθεί η εκπόνηση των σχεδίων σε τρεις νέους αρχιτέκτονες, τον Γιώργο Ανδριωτάκη, τον Γιώργο Χατζηκωνσταντίνου και τον Κυριάκο Μπαλαλή, που όµως αρνήθηκαν να αναλάβουν το έργο γιατί διαφωνούσαν κάθετα µε την κατεδάφιση του «Ρόδων» και του«Έλλη»
Έτσι το έργο ανετέθη σε αρχιτέκτονα από την Αθήνα, αλλά δεν προχώρησε, γιατί εκδηλώθηκε µια έντονη αντίδραση 56 συµπολιτών µας, µε ένα ενυπόγραφο κείµενο που δηµοσιεύτηκε στη «Ροδιακή» στις 19 Δεκεµβρίου 1972, δηλαδή πριν 38 χρόνια .
Η σύνταξη του κειµένου έγινε λίγες µέρες νωρίτερα σε συνάντηση οµάδας συµπολιτών µας που πραγµατοποιήθηκε στο σπίτι του αρχιτέκτονα Γιώργου Ανδριωτάκη επί της οδού τότε Βασιλόπαιδος Μαρίας απέναντι από το τουρκικό προξενείο. Στη συνάντηση αυτή ήταν ακόµη παρόντες ο σκιτσογράφος Βαγγέλης Παυλίδης, ο Νίκος Καρπαθίου, η σύζυγος του Έφη Μαλτέζου, ο Νίκος Βασιλαράς, ο Αποστόλης Κορονέλος, ο Γιάννης Πανάγος, ο υπογράφων και άλλοι, ενώ κάτω στο δρόµο φύλαγε «τσίλιες» ο Λευτέρης
Καβαλιέρος!

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
Το κείµενο που συντάχθηκε ανέλαβαν να το περιφέρουν σε άλλους συµπολίτες µας που µε µεγάλη προθυµία το υπέγραψαν και δηµοσιεύτηκε στη «Ροδιακή» στις 19 Δεκεµβρίου. Το κείµενο ανέφερε τα εξής:

Οι υπογεγραµµένοι Ρόδιοι και λοιποί κάτοικοι Ρόδου, από αγάπη και ενδιαφέρον για τον τόπο μας µε συνείδησι του παρελθόντος και ανησυχίαν δια το µέλλον του, υψώνουν φωνήν διαµαρτυρίας δια την από ετών συνεχιζόµενην και ολοέν εντεινόµενην καταστροφή του τοπίου και των φυσικών καλλονών του νησιού. Ελπίζοντες ότι έστω και αργά θα ληφθούν µέτρα δια την περίσωσιν του ότι απέµεινεν.
Διαµαρτύρονται και ζητούν
– Να σταµατήσει το ξερίζωµα των δέντρων και του πράσινου γενικά. Τις ηµέρες αυτές
συντελείται η παντελής καταστροφή της «Καλιθέας» και η µετατροπή της σε σεληνιακό τοπίο µε το ξερίζωµα των δέντρων προκειµένου να διαπλατυνθεί η υπάρχουσα δηµόσια οδός.
– Να σταµατήσει κάθε ενέργεια δια την κατεδάφισιν του ΕΛΛΗ και του ξενοδοχείου ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ διότι θεωρούν την αρχιτεκτονική τους άρρηκτα και σφικτά δεµένη µε το τοπίο και την ανάπτυξιν του Ροδιακού τουρισµού.
-Και ζητούν από όλους τους Ρόδιους επιστήµονες, καλλιτέχνες και γενικά από όλους όσοι πραγµατικά ενδιαφέρονται για τον τόπο τους να επιδείξουν κάθε ενδιαφέρον δια την διάσωσιν του τοπίου».

Το ιστορικό αυτό κείµενο υπέγραψαν οι εξής (µε αλφαβητική σειρά):
– Αρνάς Αλέξανδρος, γενικός αντιπρόσωπος- Αραπούδης Αντώνης, φοιτητής ΑΣΟΕΕ- Ασπράκης Γεώργιος του Β. έµπορος- Ασπράκης Νικόλαος, φοιτητής- Αντωνιάδης Αντώνης, έµπορος- Αντωνιάδης Βασίλης, χρυσοχόος- Αγγέλου Δηµήτρης, χρυσοχόος- Αγγέλου Μιχαήλ, χρυσοχόος- Ανδριωτάκης Γεώργιος, αρχιτέκτων- Αχιολάς Σπύρος, ιδιωτικός υπάλληλος- Βασιλαράς Νικόλαος, χρυσοχόος- Βεργωτής Ζαχαρίας, πτυχιούχος πολιτικών επιστηµών- Βενετσιάνος Γεώργιος ,έµπορος- Γεωργίου Πάτροκλος, ξενοδόχος- Διακονικόλας Γεώργιος, έµπορος- Καρπαθίου Νίκος, οικονοµολόγος- Κατσαρίδης Ιωάννης, πολιτικός µηχανικός- Καβαλιέρος Ελευθέριος, οικονοµολόγος- Καραβοκυρός Φωκίων , ξενοδοχοϋπάλληλος- Κανταρζόγλου Γεώργιος, έµπορος- Κορονέλλος Απόστολος, εµπορικός αντιπρόσωπος- Λουιζίδης Μιλτιάδης, οδοντίατρος- Μαλτέζος Νίκος, έµπορος- Μαλτέζου Έφη ,λογίστρια- Μιχαηλίδης Γεώργιος, φοιτητής ΟΠΕ- Μαρκουλής Αναστάσιος, φαρµακοποιός- Νταργάκης Εµµανουήλ, µηχανολόγος-ηλεκτρολόγος- Νισυρίου Νίτσα, σχεδιάστρια- Νεοφύτου Κώστας, βιοµήχανος- Νεοφύτου Αντώνιος, δικηγόρος- Νικολιδάκης Βασίλειος, χρυσοχόος- Παυλίδης Σάββας, τέως οικονοµικός έφορος- Παυλίδης Βαγγέλης, ζωγράφος- Πατούνας Στέργος, βιοτέχνης- Ποντίκας Ιωάννης, έµπορος- Πλάτσης Γεώργιος, µηχανικός ψυγείων- Ποντίκας Νικόλαος, έµπορος- Παρασκευάς Παναγιώτης, ασκούµενος δικηγόρος- Παπαιωάννου Ιωάννης, οικονοµολόγος- Παπαιωάννου Ηρακλής, τουριστικός επιχειρηµατίας- Παπανικολάου Γεώργιος, χρυσοχόος- Παπανικήτας Νίκος, ασκούµενος δικηγόρος- Παπανικήτα Μαίρη, καθηγήτρια αγγλικής- Πανηγύρη Παρασκευή, επιχειρηµατίας- Σαρρής Κωνσταντίνος, ασκούµενος δικηγόρος- Σακελλαρίδης Γεώργιος, φοιτητής Ανωτάτης Εµπορικής- Σωτηράκης Ιωάννης, ηλεκτρολόγος-µηχανολόγος- Φανουράκης Αργύρης, φαρµακοποιός- Φραράκης Θεόδωρος, τουριστικός πράκτωρ-Χατζηδηµητρίου Γεώργιος, βιοµήχανος.- Χρυσοχόος Βασίλειος, χειρουργός- Χατζηαντωνίου Αν. ξενοδοχοϋπάλληλος- Χρυσοβέργος Θεόδωρος, πρακτικός φαρµακοποιός- Χαρίτος Ιωάννης του Α. έµπορος- Χαλκίτου Άννα-Μαρία, σχεδιάστρια.

Και νέες διαµαρτυρίες
Την διαµαρτυρία των «56» ακολούθησαν και άλλα κείµενα, όπως αυτό της «Ροδιακής» στις 22 Δεκεµβρίου 1972 µε τίτλο «Ανησυχίες για την καταστροφή του περιβάλλοντος στη Ρόδο», όπως επίσης και ένα δικό µου ανάλογο ρεπορτάζ στο «ΒΗΜΑ» που δηµοσιεύτηκε στις 24 Δεκέµβριου µε σκίτσο του Βαγγέλη Παυλίδη.
Αυτά όλα προκάλεσαν την οργή του καθεστώτος και µάλιστα ο τότε νοµάρχης Αλαµάνος πραγµατοποίησε λίγες εβδοµάδες αργότερα ,λαϊκή συνέλευση στο «Παλλάς» κατά τη διάρκεια της οποίας εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον των διαµαρτυροµένων, αλλά δεν τόλµησε να προχωρήσει στην κατεδάφιση του ξενοδοχείου των «Ρόδων» και του « ‘Ελλη» …Τα έσωσαν η τόλµη και το θάρρος των 56 Ροδιτών, σε µια περίοδο που όλα «τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά!…»


pavlidiscartoons.com - Dec 19, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΤΥΠΟΣ - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Το σημερινό μου σκίτσο πρωτοδημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ, το Σεπτέμβρη του 1995. Τίτλος του, “Κίτρινος Τύπος”. Η αλήθεια είναι πως δεν πολυθυμάμαι με ποιά ακριβώς αφορμή το έκανα τότε, μα φαίνεται πως η σχέση του με την σημερινή πραγματικότητα είναι άμεση, αν και σήμερα θα άλλαζα τον τίτλο: “Μαύρος”, όχι ”Κίτρινος” ο Τύπος.
Σκέφτομαι δηλαδή το αηδιαστικό, το εμετικό πρωτοσέλιδο της φυλλάδας με τίτλο “Ελεύθερη Ώρα” – όπου εκείνο το “ελεύθερη” αναφέρεται μάλλον σε ελευθερία του τύπου της Παπαδοπουλικής χούντας, που τόσο φαίνεται να της αρέσει.
Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου παρήγγειλε στην εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών την διενέργεια προκαταρκτικής έρευνας σχετικά με το προχθεσινό πρωτοσέλιδο της Ελεύθερης Ώρας για τον αντιρατσιστικό νόμο. Η ΕΣΗΕΑ; Τι γίνεται άραγε μ’ εκείνον τον κώδικα δεοντολογίας και τα περι χυδαιογραφίας, χυδαιολογίας, την ευαισθησία προς τους πολίτες κλπ κλπ ; Εκτός κι αν οι κύριοι και κυρίες συντάκτες της φυλάδας δεν είναι μέλη της…
Η αηδία πάντως μένει.


pavlidiscartoons.com - Oct 13, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1975, Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Στις 23 Αυγούστου του 1975, ο πρόεδρος του 5μελούς Εφετείου Αθηνών Γιάννης Ντεγιάννης εκφώνησε την υπ’ αριθμ. 477 απόφαση του δικαστηρίου το οποίο επέβαλε τις ακόλουθες ποινές:

Γεώργιος Παπαδόπουλος: Στρατιωτική καθαίρεση και θάνατος – Στυλιανός Παττακός: Στρατιωτική καθαίρεση και θάνατος – Νικόλαος Μακαρέζος: Στρατιωτική καθαίρεση και θάνατος – Γρηγόριος Σπαντιδάκης : Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Γεώργιος Ζωιτάκης: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Οδυσσέας Αγγελής: Στρατιωτική καθαίρεση και 20ετής κάθειρξη – Ιωάννης Λαδάς: Στρατιωτική καθαίρεση και 20ετής κάθειρξη – Δημήτριος Ιωαννίδης: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Νικόλαος Ντερτιλής: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Μιχαήλ Μπαλόπουλος: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Μιχαήλ Ρουφογάλης: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Κωνσταντίνος Ασλανίδης: Ερήμην σε ισόβια – Αντώνιος Λέκκας: Ισόβια – Γεώργιος Κωνσταντόπουλος: Ισόβια – Δημήτριος Σταματελόπουλος: Ισόβια – Στέφανος Καραμπέρης: Ισόβια – Ευάγγελος Τσάκας: Ισόβια – Νικόλαος Γκαντώνας: Ισόβια – Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος: Ισόβια – Ερήμην σε ισόβια καταδικάσθηκαν επίσης οι Ιωάννης Παλαιολόγος και Πέτρος Κωτσέλης – Από τους υπόλοιπους καταδικασθέντες, σε έξι επιβλήθηκαν ποινές από 20ετούς καθείρξεως μέχρι 5ετούς φυλακίσεως.
Ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, με απόφασή του, μετέτρεψε τις θανατικές ποινές σε ισόβια με την δήλωση “Όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια”.

Λίγη αυτοπροβολή τώρα, με την άδειά σας. Στις 24 Αυγούστου 2014 λοιπόν γιορτάστηκαν από την Βουλή τα 40 χρόνια απο την πτώση της χούντας με κεντρική εκδήλωση μια έκθεση φωτογραφιών και άλλων ντοκουμέντων, στην αίθουσα «Ελευθέριος Κ.Βενιζέλος» του Μεγάρου της Βουλής. Την εγκαινίασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την παρουσία μεταξύ άλλων των αρχηγών όλων των κομμάτων, πλην Χ.Α.
Τίτλος της έκθεσης “Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΙΚΑΙΩ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΚΑΤΕΛΥΘΗ”.
Κλείνοντας την έκθεση, ακροτελεύτιο έκθεμα ήταν ένα σκίτσο μου σε μεγάλη μεγέθυνση. Είχε δημοσιευτεί στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ στις 23 Αυγούστου 1975, ημέρα της έκδοσης της καταδικαστικής απόφασης των πρωταιτίων του πραξικοπήματος.
Το ίδιο σκίτσο αναπαράγεται στην αρχή του λευκώματος της έκθεσης

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

On 23 August 1975 the trial of the 28 leaders of the military dictatorship imposed on Greece since 1967 came to an end. Three were sentenced to death, the rest received sentences ranging from life to five years. All were dishonorably discharged.
Here, you will allow me some self promotion (“if you don’t praise your home it will collapse on your head”, we say in Greece):
On 24 August 2014 was celebrated as 40th anniversary of the fall of the dictatorship. The main event of the celebrations was an exhibition of relevant photographs and other documents, organized by the Greek Parliament. Title of the exhibition was “DEMOCRACY WAS NEVER LEGALLY ABOLISHED”.
It was staged at the Parliament building, inaugurated by the President of the Republic and attended, among others, by the leaders of all parties, except for the Golden Dawn.
At the end of the exhibition -the last exhibit- was one my cartoons, blown up to a size of about 2 meters. It had been originally published on 23 August 1975 in the magazine TACHYDROMOS, on the day of the sentencing of the leaders of the military coup.
This same was at the beginning of the catalog of the of the exhibition.

pavlidiscartoons.com - Aug 24, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Μίκης Θεοδωράκης – 21.8.1967 – Mikis Theodorakis - Του Βαγγέλη Παυλίδη

«Στις 21 Αυγούστου πιάστηκα στο Χαϊδάρι. Στο τέταρτο πάτωμα στην οδό Μπουμπουλίνας, στο κελί αρ. 4, περίμενα το μαρτύριο και το θάνατο. Στις 4 Σεπτεμβρίου μου έφεραν χαρτί και μολύβι. Τότε έγραψα 32 ποιήματα. Τις προηγούμενες νύχτες τις πέρασα άγρυπνος με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο, περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή να με πάρουν για το μαρτύριο ή για την εκτέλεση….”
Από το ημερολόγιο του Μίκη Θεοδωράκη

21 Αυγούστου 1967, μια μέρα σαν σήμερα, ο Μίκης συλλαμβάνεται απο τον αρχιβασανιστή Μπάμπαλη. Ακολουθεί “το ίδιο τροπάρι το γνωστό”… απομόνωση στην Μπουμπουλίνας, φυλακές Αβέρωφ, νοσοκομείο, κατ’ οίκον περιορισμός, Ζάτουνα Αρκαδίας, στρατόπεδο Ωρωπού…
Το σκίτσο, καμωμένο το 1975, είναι απο σχολικό βιβλίο Λυκείου της Σουηδίας με τίτλο Dikter för vår tid – Ποιήματα του καιρού μας. Κοσμεί την αρχή του κεφαλαίου “Με τα ποιήματα ως όπλα”. Ποιήματα και τραγούδια του Νερούδα, της Γαλλικής και της Ρώσικης επανάστασης, του Βιετναμ, της Χιλής…

“Dikter för vår tid“, εκδόθηκε στην Σουηδία το 1977, ISBN 91-2700552-6

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

I was arrested on 21 August. In Bouboulinas street, on the 4th floor, in cell Nr. 4, i waited for torture or death. On 4 September I was given pencil and paper. It was then I wrote 32 poems. The previous nights I had spent with my back to the wall, expecting to be taken any moment to the torture chamber or the firing squad…”
From the diary of Mikis Theodorakis

On 21 August 1967, on a day like today, Mikis Theodorakis was arrested by Petros Babalis, one of the most sadistic and notorious torturers of the Greek military dictatorship. He was first taken to the Military Police HQ on Bouboulinas str. and then to to “Averof” jail, then hospital, then home detention, then deportation to Zatouna, then to the military base of Oropos…
This drawing of him, made in 1975, is from a Swedish high school book with the title “Dikter för vår tid”, Poems of our Times. It is at the beginning of the chapter “With poems as weapons”. There are songs and poems from Pablo Neruda, of the French and the Russian revolutions, Vet Nam, Chile…

“Dikter för vår tid”, printed in Sweden 1977, ISBN 91-2700552-6


pavlidiscartoons.com - Aug 21, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

29 ΙΟΥΛΙΟΥ 1973, ΤΟ ΧΟΥΝΤΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ - Του Βαγγέλη Παυλίδη

29 Ιουλίου 1973, μια μέρα σαν σήμερα διεξαγόταν το δεύτερο δημοψήφισμα παρωδία της Χούντας. Διατυπωμένο με κουτοπόνηρο τρόπο, έτσι που να εκμεταλευτεί προς όφελός της χούντας τα αντιβασιλικά λαϊκά αισθήματα:
To NAI σήμαινε
α. Την έγκριση της κατάργησης της μοναρχίας που είχε αποφασίσει και εκτελέσει δύο μήνες νωρίτερα ο Παπαδόπουλος.
β. Την εκλογή προέδρου και αντιπροέδρου της “Δημοκρατίας” για θητεία 8 ετών. Πρόεδρος θα ήταν ο Γ. Παπαδόπουλος και αντιπροεδρος ο Οδ. Αγγελής.
Το νοθευμένο αποτέλεσμα ήταν ΝΑΙ 78,43% και ΟΧΙ 21,57%.
Το σκίτσο μου δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ τρείς μέρες πριν το δημοψήφισμα. Το ίδιο βράδυ παρουσιάστηκε στην ΥΕΝΕΔ στην εκπομπή του Γ. Γεωργαλά, σοβιετολόγου και θεωρητικού της χούντας, σε μια προσπάθεια διαστρέβλωσης του νοήματός του. Το σχόλιο ήταν πως, νά, ακόμα και ΤΟ ΒΗΜΑ προβλέπει βροχή απο ΝΑΙ κι ένας μοναχικός γεροντάκος (ο λαός) πάει να ψηφίσει ΟΧΙ.
Απ’ όσο γνωρίζω ήταν το μόνο σκίτσο που εμφανίστηκε και σχολιάστηκε ποτέ στην χουντική TV.


pavlidiscartoons.com - July 29, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

24.7.1974, η πτώση της Χούντας - Του Βαγγέλη Παυλίδη

24 Ιουλίου 1974, ώρα 04.00 -περίπου η ώρα που τώρα γράφω τις γραμμές αυτές- εφτά χρόνια και τρείς μήνες μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίζεται και αναλαμβάνει πρωθυπουργός.
Κι έτσι γύρισε η σελίδα καί μπήκαμε σ’ άλλο κεφάλαιο. Κι ο κόσμος στους δρόμους να πανηγυριζεί, κι ο στρατός στα στρατόπεδα και οι χωροφυλάκοι εξαφανισμένοι απο προσώπου γης. Μόνο εδώ στη Ρόδο το γιορτάσαμε λίγο σιωπηλά, ιδιωτικά θα έλεγε κανείς. Ίσχυε ακόμα, βλέπεις, η επιστράτευση που είχε κηρυχθεί με την εισβολή στην Κύπρο. Συσκότιση και απαγόρευση της κυκλοφορίας το βράδυ, κι εμείς, όσοι δεν είχαμε επιστρατευτεί, παρέες παρέες σε διάφορα σπίτια να το γιορταζουμε και να κάνουμε όνειρα για το μέλλον.
Αυτή είναι η ιστορία. Σήμερα κοιτάμε πίσω και λόγαριάζουμε πόσο μακριά και πού άραγε έχουμε φτάσει απο τότε.
Υποθέτω πως αυτές τις μέρες οι νεο-ναζί “απόγονοι των ηττημένων του ’45” θα γιορτάζουν ημέρες μνήμης -δεν χάνουν εξ’ άλλου την ευκαιρία ν’ ανεμίσουν το πτηνό της χούντας. Νοσταλγούν τον “πολιτισμό” του σκότους, της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του μίσους. Τον “πολιτισμό” του ροπάλου, της αρβύλας, του χωροφύλακα, του φακελλώματος. Νοσταλγούν έναν “πολιτισμό” μέσα σε κάγγελα, που απαιτεί την απόλυτη υπακοή “προς τας υποδείξεις” και απεχθάνεται την ελεύθερη σκέψη, που τόσο ταιριάζει σ’ αυτούς που δεν έχουν δική τους βούληση και σκέψη, σ’ αυτούς που αρέσκονται στο να παίζουν τα στρατιωτάκια, σαν αυτά που πρόδωσαν την Κύπρο.
Παραθέτω δυο σκίτσα μου. Το ένα δημοσιεύτηκε σαν σήμερα, στις 24 Ιουλίου 1974. Είναι το πρώτο μου σκίτσο σε καθεστώς ελευθεροτυπίας, απο τότε που ξεκίνησα ως γελοιογράφος το 1971.
Το άλλο δημοσιεύτηκε λίγες μέρες αργότερα, στις 30 Ιούλίου. Είχαν τότε αρχίσει να καταφθάνουν απ’ όλη την Ελλάδα συγχαρητήρια κωλογλυφτικά τηλεγραφήματα προς την δημοκρατική κυβέρνηση. Πρόεδροι σωματείων, συλλόγων, ενώσεων, κοινοτήτων, υπηρέτες της διχτατορίας, διορισμένοι απ’ αυτήν. Ερπετά και χαμελαίοντες άλλαζαν τώρα χρώμα, όπως κάνουν πάντα τα είδη αυτά. Το τι απόγιναν αυτοί είναι μια άλλη ιστορία -οι περισσότεροι ζουν και βασιλεύουν ανάμεσά μας, ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, αν σας ενδιαφέρει. Στο σκίτσο της 24/7 η Σοφία ανοίγει για πρώτη φορά το μάτι. Στα επόμενα 43 χρόνια, μέχρι σήμερα, είναι ζήτημα αν το ξανάνοιξε δυο τρεις φορές.

pavlidiscartoons.com - July 24, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »