Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΑΤΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΑΤΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, Ιουλίου 15, 2021

Ρημάζει το Εθνικό Θέατρο Ρόδου


 

Το ιστορικό θέατρο που χτίστηκε επί ιταλοκρατίας παραμένει κλειστό από το 2005, χωρίς να έχουν προχωρήσει ποτέ οι εργασίες αποκατάστασης, που κολλάνε σε διαχρονικές καθυστερήσεις του Δήμου Ρόδου, δυσκολίες στην ολοκλήρωση των μελετών αποκατάστασης και στο μεγάλο ποσό άνω των 15 εκατ. ευρώ που απαιτείται και πρέπει να βρεθεί από πρόγραμμα χρηματοδότησης ● Η κινητοποίηση πολιτών και τοπικών συλλόγων με επιστολές στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, το ελληνικό τμήμα του ICOMOS και οι νέες προσπάθειες του Δήμου Ρόδου.

 

Eνα στολίδι για τον πολιτισμό της Ρόδου, το Εθνικό Θέατρο, που χτίστηκε επί ιταλοκρατίας, παραμένει από το 2005 κλειστό και είναι άγνωστο εάν και πότε θα επαναλειτουργήσει. Θέληση όλης της τοπικής κοινωνίας και ιδιαίτερα των ανθρώπων του πολιτισμού στο νησί των Ιπποτών είναι να προχωρήσουν επιτέλους οι εδώ και χρόνια απαιτούμενες εργασίες αποκατάστασης, όμως εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια η πορεία τους δείχνει να σκοντάφτει στην κωλυσιεργία που έχουν επιδείξει διαχρονικά οι δημοτικές αρχές της Ρόδου, τη γραφειοκρατία και τις ιδιαίτερα πολύπλοκες μελέτες που απαιτούνται, λόγω της φύσης του χώρου. Δύσκολη είναι και η εξεύρεση, από τον Δήμο Ρόδου, χρηματοδότησης άνω των 15 εκατομμυρίων ευρώ που απαιτούνται για το έργο.

Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου κατά την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα το 1947

 

Το ιστορικό θέατρο, χωρητικότητας 1.200 ατόμων, χτίστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Αρμάντο Μπερναμπίτι και άνοιξε τις πόρτες του το 1937 με τη «Μαντάμα Μπάτερφλαϊ» του Τζιάκομο Πουτσίνι και τη διάσημη υψίφωνο της Λυρικής του Μιλάνου, Ροζέτα Παμπανίνι. Φιλοξένησε όπερες, κοντσέρτα, θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές προβολές, παίζοντας διαχρονικά σημαντικό ρόλο. Το 2005, έκλεισε η τεράστια κεντρική σκηνή, για να διεκπεραιωθούν απαραίτητες επισκευές στο θέατρο, ενώ από το 2008 έχει αποξηλωθεί το εσωτερικό του θεάτρου, το οποίο έκτοτε παραμένει «κουφάρι».

Το 2013, εκπονήθηκαν τεχνικές μελέτες αποκατάστασης, οι οποίες εγκρίθηκαν το 2018 από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού. Από το ΥΠΠΟΑ έχουν ζητηθεί διάφορες συμπληρωματικές μελέτες από τον Δήμο Ρόδου, όπως οικονομοτεχνική, οι οποίες, σύμφωνα με το ΥΠΠΟΑ, εκκρεμούν και πρέπει να εγκριθούν προκειμένου να ενταχθεί σε πρόγραμμα χρηματοδότησης.

Ερωτήσεις για την τύχη του μνημείου και την πορεία της αποκατάστασης είχαν κατατεθεί στις αρχές Νοεμβρίου από ΣΥΡΙΖΑ και ΜέΡΑ 25. Στις αρχές Δεκεμβρίου, η Λίνα Μενδώνη είχε απαντήσει ότι «προκειμένου να καταστεί δυνατή η διερεύνηση από τον Δήμο Ρόδου της δυνατότητας ένταξης του έργου αποκατάστασης του Θεάτρου σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα, απαιτείται, όπως προβλέπεται από την εγκριτική Απόφαση του 2018, η κατάθεση στο ΥΠΠΟΑ των μελετών προς θεώρηση, καθώς και η σύνταξη οικονομοτεχνικής μελέτης για τον ακριβή προϋπολογισμό εκτέλεσης του έργου».

Αμεσος κίνδυνος

Πρόσφατα, το ελληνικό τμήμα του ICOMOS (Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών), επίσημου τεχνικού συμβούλου της UNESCO, επισήμανε τον άμεσο κίνδυνο για την τύχη του εμβληματικού μνημείου της Ρόδου. Απαντώντας σε επιστολή των Δημήτρη Γάκη, πρώην βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Δωδεκανήσου, Δημήτρη Γρηγοριάδη, προέδρου του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου, Ιριδας Μαυράκη, μουσικού - ερμηνεύτριας, και Παναγιώτη Αυγερινού, μέλους του Δ.Σ. Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου, το ICOMOS επισημαίνει ότι το κτίριο παραμένει σήμερα εγκαταλειμμένο, με αποτέλεσμα τη βαριά επιδείνωση της κατάστασής του, τη μη δυνατότητα ολοκληρωμένης συντήρησης του ιστορικού υλικού του και τη συνεχή αύξηση του προϋπολογισμού αποκατάστασης, το κόστος της οποίας υπολογίζεται πλέον στα 15.800.000 ευρώ.

Από τα έως τώρα δεδομένα προκύπτει ότι ο Δήμος Ρόδου δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση για την υλοποίηση των εργασιών αποκατάστασης - επανάχρησης του κτιρίου (στο πρόσφατο παρελθόν έχουν γίνει προσπάθειες για ένταξη στα προγράμματα του υπουργείου Εσωτερικών «Φιλόδημος» και «Αντώνης Τρίτσης»).

Το ελληνικό τμήμα του ICOMOS θεωρεί ότι είναι απαραίτητο το συντομότερο δυνατόν: α) να εξεταστεί η στατική επάρκεια του κτιρίου, β) να ληφθούν άμεσα μέτρα στερέωσης σε σημεία που απειλούνται με κατάρρευση, και γ) να συντηρηθούν τα σαθρά κυρίως επιχρίσματα ή επενδύσεις τοίχων, από εξειδικευμένο προσωπικό, ώστε να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία του θεάτρου, μέχρι την εξεύρεση της υπέρογκης χρηματοδότησης για την εκπόνηση μελετών (τεκμηρίωση νέας υπάρχουσας κατάστασης, επικαιροποίηση οριστικών μελετών και μελετών εφαρμογής), ώστε ακολούθως να εγκριθούν εκ νέου από το ΥΠΠΟΑ για να αρχίσουν οι εργασίες αποκατάστασης.

Σε διαφορετική περίπτωση, το θέατρο θα εξακολουθήσει να παραμένει κλειστό για πολλά χρόνια ακόμη, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται περαιτέρω η κατάστασή του και η πόλη της Ρόδου να μην έχει τη δυνατότητα χρήσης του εμβληματικού αυτού κτιρίου. Οι ίδιοι 4 πολίτες προχώρησαν επίσης σε νέα ανοιχτή επιστολή προς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Πριν από λίγες μέρες, δημοτικοί σύμβουλοι της Λαϊκής Συσπείρωσης Ρόδου ζήτησαν τη σύγκληση δημοτικού συμβουλίου για το θέμα.

Η «Εφ.Συν.» επικοινώνησε με τη Διεύθυνση Μεσαιωνικής Πόλης και Μνημείων του Δήμου Ρόδου χωρίς να λάβει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα σχετικά με την πορεία της αποκατάστασης του θεάτρου. Πηγές του Δήμου Ρόδου μάς επισήμαναν ότι στον ενάμιση χρόνο που έχει αναλάβει η παρούσα δημοτική αρχή του Αντώνη Καμπουράκη, έχει ολοκληρωθεί ο έλεγχος στατικής επάρκειας του κτιρίου, όπως και σειρά από εξειδικευμένες τεχνικές μελέτες στις οποίες συνέβαλαν εθελοντές και μηχανικοί του δήμου. Πλέον, βρίσκονται σε εξέλιξη νέες προσπάθειες για την ένταξη σε πρόγραμμα χρηματοδότησης, ώστε στη συνέχεια να προχωρήσει η δημοπράτηση της μελέτης κατασκευής και η εκτέλεση του έργου.

 

Μιχαήλ Άγγελος Κωνσταντόπουλος

 

Πέμπτη, Απριλίου 08, 2021

Εθνικό Θέατρο της Ρόδου: Απραξία και μετάθεση ευθυνών για την αναγκαία αποκατάστασή του


 

Ο λαός της Ρόδου κινητοποιείται για μία ακόμη φορά για το Εθνικό Θέατρο της πόλης, καθώς παραμένει εδώ και 15 χρόνια κλειστό, εγκαταλελειμμένο και παραδομένο στη φθορά του χρόνου.

Το Εθνικό Θέατρο της Ρόδου (πρώην Teatro Giacomo Puccini) είναι ένα μνημείο της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, που ανήκει στην πολιτιστική κληρονομιά της πόλης. Πρόκειται για ένα διατηρητέο κτίριο χωρητικότητας 1.200 ατόμων, με πρωτοποριακές, για την εποχή του, τεχνολογικές καινοτομίες (άνοιγμα οροφής, σύστημα εναλλαγής σκηνικών, ενδοδαπέδια φρεάτια εξαερισμού), εξαιρετική ακουστική, ευρύχωρη σκηνή.

Το Θέατρο είναι μέρος της σύγχρονης ιστορίας της πόλης. Κατασκευάστηκε επί ιταλοκρατίας, το 1936-'37, με σχέδια του αρχιτέκτονα Αρμάντο Μπερναμπίτι. Στη διάρκεια της λειτουργίας του φιλοξένησε θεατρικές παραστάσεις, όπερα, καθώς και άλλες εορταστικές εκδηλώσεις που έχουν αφήσει ιστορία. Αποτελεί σύμβολο της πολιτιστικής ζωής της πόλης, που για πολλές δεκαετίες στέγασε την πλούσια πολιτιστική δραστηριότητα τόσο των καλλιτεχνών της πόλης, όσο και αυτών που ήρθαν από άλλες περιοχές για να παρουσιάσουν στους Ροδίτες το καλλιτεχνικό τους έργο. Οι μνήμες παραμένουν ζωντανές σε ιστορικές φωτογραφίες.

Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένα σπουδαίο μνημείο νεότερης κληρονομιάς, για το οποίο η πολιτεία έχει ευθύνη να παρέμβει προκειμένου να αποκατασταθεί, να αναβαθμιστεί, να επαναλειτουργήσει και να παραδοθεί στον λαό της Ρόδου που το έχει ανάγκη και το διεκδικεί εδώ και πολλά χρόνια.

Η αναστολή λειτουργίας του Θεάτρου και η πολύχρονη εγκατάλειψη έχουν επιφέρει μεγάλες φθορές στο κτίριο και στις υποδομές του. Το Θέατρο ανήκει στη δημοτική αρχή της Ρόδου. Από τα προηγούμενα χρόνια είχαν εκπονηθεί μελέτες για τις απαιτούμενες εργασίες συντήρησης και ανακαίνισης του Θεάτρου, ωστόσο, όπως φαίνεται, με ευθύνη τόσο των δημοτικών αρχών όσο και των κυβερνήσεων (προηγούμενης και νυν) δεν έχει προχωρήσει καμία ενέργεια, ώστε να ξεκινήσουν οι απαραίτητες εργασίες.

Σύμφωνα με την υπουργό Πολιτισμού Λ. Μενδώνη, με σχετική απάντησή της στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, η μελέτη αποκατάστασης του Θεάτρου εξετάστηκε και εγκρίθηκε τον Μάρτη του 2018 από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεότερων Μνημείων και σύμφωνα με την απόφαση αυτή, «αναμένεται η κατάθεση από τον δήμο Ρόδου των μελετών με τις τροποποιήσεις που ενέκρινε το Συμβούλιο, ώστε να θεωρηθούν από την αρμόδια Διεύθυνση Προστασίας και Αναστήλωσης Νεότερων και Σύγχρονων Μνημείων. Προκειμένου να καταστεί δυνατή η διερεύνηση από τον δήμο Ρόδου της δυνατότητας ένταξης του έργου αποκατάστασης του Θεάτρου σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα, απαιτείται, όπως προβλέπεται από την εγκριτική Απόφαση του 2018, η κατάθεση στο ΥΠΠΟΑ των μελετών προς θεώρηση, καθώς και η σύνταξη οικονομοτεχνικής μελέτης για τον ακριβή προϋπολογισμό εκτέλεσης του έργου».

Και κάπως έτσι το ΥΠΠΟΑ... «κάθεται και περιμένει», ενώ ο δήμος μοιράζει καθησυχαστικές υποσχέσεις στους κατοίκους που με χιλιάδες υπογραφές ζητούν την προστασία και την αποκατάσταση του Θεάτρου, που θα συμβάλει στην αναβάθμιση της πολιτιστικής ζωής που έχει τόσο ανάγκη η πόλη.

 

Πηγή: www.rizospastis.gr

Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2020

Ρεπορτάζ: Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου σε εγκατάλειψη...


 

Τρεις πολίτες: o Ιταλός θεωρητικός του σινεμά Τζάκομο Μαρτίνι, ο Αντιπρόεδρος Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου, Δημήτρης Γρηγοριάδης και η ερμηνεύτρια – μουσικός Ίρις Μαυράκη) που έχουν αντιληφθεί την αναγκαιότητα της επιβίωσής του γράφουν στο Documento

Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου (πρώην Teatro Giacomo Puccini) παραµένει κλειστό και εγκαταλειµµένο εδώ και 15 χρόνια. Πρόκειται για ένα διατηρητέο θέατρο χωρητικότητας 1.200 ατόµων, σηµαντικό κτίριο της πολιτιστικής υποδοµής που δηµιούργησαν οι ιταλικές αρχές στο πλαίσιο των επιδιώξεών τους να µετατρέψουν την πόλη της Ρόδου σε τουριστικό και πολιτιστικό κέντρο υψηλής ποιότητας στην ανατολική Μεσόγειο. 

Ενώ µέσα στα χρόνια έχουν γίνει κάποιες εργασίες συντήρησής του και έχουν εκπονηθεί µελέτες, αυτήν τη στιγµή βρίσκεται στο έλεος του χρόνου. Εκτός από την ιδιαιτερότητά του ως µνηµείου του νεότερου πολιτισµού, αποτελεί και χώρο πολιτισµού. 

Oταν κτιζόταν το θέατρο (πηγή: υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας – Φάκελος Ρόδος, έρευνα Κ. Κογιόπουλος)


Ο πυκνωτής της κοινωνικής ζωής

Γράφει ο Τζάκομο Μαρτίνι, θεωρητικός του σινεμά

Ένα θέατρο πριν από την ιδιότητά του ως τόπου θεάματος είναι τόπος κοινωνικής συνάθροισης, συνάντησης και γνώσης· μια θεμελιώδης ιστορικά λειτουργία για την κοινωνική ζωή και την πολιτιστική ανάπτυξη μιας κοινότητας, αλλά πάνω απ’ όλα ο τόπος μνήμης της ίδιας της κοινότητας και, όπως είναι γνωστό από τους αρχαίους χρόνους, η μνήμη είναι η ζωτική λέμφος της ιστορίας και του μέλλοντος μιας χώρας, ενός πολιτισμού.

Μια επικράτεια, είτε μικρή είτε μεγάλη, χρειάζεται να διαθέτει και να προστατεύει αυτό τον τόπο προκειμένου να εγγυάται μια πολιτισμένη ζωή και ένα μέλλον πλούσιο σε πολιτισμό και ανάπτυξη, τουριστική και οικονομική. Ο πολιτισμός στις πιο σημαντικές μορφές επικοινωνίας του, από το θέατρο στον κινηματογράφο, είναι επίσης μορφή οικονομικής δραστηριότητας η οποία υποβοηθά την τουριστική ανάπτυξη, όπως θα έπρεπε να ισχύει στη Ρόδο και στα άλλα νησιά όπου υπάρχουν θέατρο και κινηματογράφος.

Η κοινωνική και η πολιτιστική ζωή της Ελλάδας από τους αρχαίους χρόνους γεννιόνταν από τα θέατρα όπου συγχρωτιζόταν ο λαός, ο οποίος πλούτιζε τη γνώση του και εξελισσόταν πολιτισμικά και πολιτικά και πάνω απ’ όλα συμμετείχε στη ζωή της πόλης. Από το αρχαιοελληνικό θέατρο μεταδόθηκαν ένα μήνυμα και ένα δίδαγμα προς όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

31/3/1947 Η ημέρα παράδοσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από τις βρετανικές αρχές

 

 

Για όλα τα παραπάνω δεν επιτρέπεται για κανέναν λόγο η Ρόδος να αφήσει το δικό της θέατρο στην κατάσταση εγκατάλειψης στην οποία βρίσκεται, ακόμη και ως προοπτική διαφυγής από την κυριαρχία του ενίοτε εξευτελιστικού μαζικού τουρισμού, ο οποίος πολύ συχνά προκαλεί σοβαρά προβλήματα στο περιβάλλον και καταστρέφει την ισορροπία που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των κατοίκων και του φυσικού τους περιβάλλοντος.

Το νησί της Ρόδου έχει την τύχη να διαθέτει ένα θέατρο (Giacomo Puccini) σε άριστη κατάσταση, το οποίο χρειάζεται περιορισμένες εργασίες ανακατασκευής προκειμένου να γίνει μοντέρνος και λειτουργικός χώρος. Για την πραγματοποίηση αυτού του στόχου απαιτείται μια καθαρή πολιτική βούληση που πρέπει να εκφραστεί από αυτόν που διαχειρίζεται την τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και από τις επιχειρηματικές δυνάμεις οι οποίες διαχειρίστηκαν την οικονομική ανάπτυξη του νησιού με μεγάλο κέρδος. Ο λόγος για τις ενώσεις των ξενοδόχων και των εμπόρων, όπως φυσικά και τις τράπεζες. Μόνο με την ένωση όλων αυτών των δυνάμεων, υπό τον συντονισμό της δημοτικής και της περιφερειακής αρχής, θα μπορέσουν να συγκεντρωθούν οι απαραίτητοι πόροι… χωρίς βέβαια να ξεχνάμε την κεντρική κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Μια τελευταία παρατήρηση: για να πραγματοποιηθεί αυτό το σύνθετο εγχείρημα είναι απαραίτητα η εμπειρία και ο επαγγελματισμός ανώτατου επιπέδου, στοιχεία που θα πρέπει να αναζητηθούν και εκτός Δωδεκανήσων.

Εσωτερική άποψη του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου (πηγή: «Η εξερεύνηση ενός μνημείου», ερευνητική εργασία Αγγελου Ευθύμιου Χατζάτογλου)  

 
Η πλατεία και ο εξώστης τα παλιά χρόνια (πηγή:«Η εξερεύνηση ενός μνημείου», ερευνητική εργασία Αγγελου Ευθύμιου Χατζάτογλου)

Περιμένοντας τη μελέτη εφαρμογής

Δημήτρης Γρηγοριάδης

Αντιπρόεδρος Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου

Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου κτίστηκε το 1936-37. Τα σχέδια εκπονήθηκαν από τον αρχιτέκτονα Αρμάντο Μπερναμπίτι και ως λυρικό θέατρο λειτούργησε με την ονομασία Teatro Giacomo Puccini. Κατά την ιταλική κατοχή το θέατρο φιλοξένησε θεατρικές παραστάσεις καθώς και παραστάσεις όπερας με ιταλικούς θιάσους. Κατά την ίδια περίοδο χρησιμοποιήθηκε επίσης και για ποικίλες εορταστικές εκδηλώσεις των κατακτητών.

Το εσωτερικό του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου το 2012

Στη θεώρηση του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος η αποκατάσταση του θεάτρου είναι ύψιστης προτεραιότητας για το νησί και η καθυστέρησή της εξαιρετικά αρνητική. Αν ολοκληρωθεί, θα είναι έργο υψηλού συμβολισμού και πολλαπλής χρησιμότητας που θα αναβαθμίσει την πολιτιστική μας ζωή αλλά και τη θέση του νησιού σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Ομως ταυτόχρονα θα έχει θετικό αντίκτυπο στην οικονομική δραστηριότητα και θα βοηθήσει στη διαφοροποίηση του τουριστικού προϊόντος με την προώθηση εναλλακτικών μορφών διασκέδασης και αναψυχής που τόσο έχει ανάγκη η Ρόδος του μαζικού τουρισμού. Δυστυχώς, παρόλο που οι οριστικές μελέτες, οι οποίες έγιναν σε συνεργασία με δεκάδες εθελοντές και απέσπασαν διθυραμβικά σχόλια για την τεχνική τους αρτιότητα, τελείωσαν το 2013, δεν προχώρησε η σύνταξη της μελέτης εφαρμογής. Η δεύτερη είναι απαραίτητη καθώς πρόκειται για μνημείο, ένα ειδικό δηλαδή κτίριο όπου τα πάντα πρέπει να προβλεφθούν.

Θα ήταν θετικότατη η ένταξη του έργου στο πρόγραμμα «Αντώνης Τρίτσης» όπου ήδη έχει υποβληθεί, καθώς έτσι θα εξασφαλιστούν οι απαραίτητοι πόροι για την υλοποίηση του έργου, που είναι δύσκολο να προκύψουν από άλλες πηγές. Για ακόμη μια φορά όμως επιμένουμε ότι το έργο θα πρέπει να γίνει με τις υψηλότερες προδιαγραφές και διαδικασίες ώστε να καταστεί λειτουργικό και αισθητικά άψογο.

Η πλατεία και ο εξώστης το 2016 (πηγή: «Η εξερεύνηση ενός μνημείου», ερευνητική εργασία Αγγελου Ευθύμιου Χατζάτογλου)

Πόλη χωρίς θέατρο, πόλη χωρίς πολιτισμό

Ίρις Μαυράκη

Ερμηνεύτρια – μουσικός

Μεγάλωσα σχεδόν μέσα στο Εθνικό Θέατρο Ρόδου όταν παιδί πήγαινα να δω θεατρικές παραστάσεις, κοντσέρτα και προβολές ταινιών. Αργότερα συμμετείχα και διοργάνωσα πολλές συναυλίες σε αυτό τον χώρο. Ήταν το θέατρο της πόλης μας. Με τον καιρό το παραμέλησαν… ένα κτίριο σε δυσμένεια. Κατήργησαν μάλιστα και το ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου. Όταν πληροφορήθηκα ότι είχε κλείσει για να γίνουν επισκευές δεν φανταζόμουν πως αυτό θα γινόταν τελικά η αιτία της πλήρους εγκατάλειψής του.

Το θέατρο ανήκει στον Δήμο Ρόδου και βρίσκεται σε πολύ κεντρικό σημείο, στην κεντρική πλατεία της Ρόδου – απέχει περίπου είκοσι μέτρα από το δημαρχείο και άλλα τόσο από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Προσωπικά ως πολίτης της Ρόδου και ως καλλιτέχνιδα, ασχέτως αν διαμένω στην Αγγλία, θλίβομαι, ντρέπομαι και νιώθω μεγάλο θυμό για την εγκατάλειψη αυτού του ιστορικού μνημείου. Πόλη χωρίς θέατρο είναι πόλη χωρίς πολιτισμό. Πριν από λίγους μήνες ξεκίνησα μια πρωτοβουλία για να κινητοποιήσω καλλιτέχνες ως άμεσα σχετιζόμενους με τον χώρο των παραστατικών τεχνών προκειμένου να μάθουμε από τη νέα δημοτική αρχή τι έχουν κατά νου, σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι μελέτες και αν υπάρχουν σχέδια χρηματοδότησης. Στάθηκε αδύνατον έπειτα από τρεις τέσσερις προσπάθειες να συναντηθούμε με τον αντιδήμαρχο Μεσαιωνικής Πόλης. Πιστεύω πως το θέατρο δεν ήταν ποτέ στις προτεραιότητες καμίας δημοτικής αρχής έως τώρα. Πολιτισμός δεν είναι μόνο οι εκδηλώσεις, είναι και οι χώροι που φιλοξενούν εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου. Ο πολιτισμός ανήκει στον λαό.

Υπήρξαν ομάδες εθελοντών που κινητοποιήθηκαν με πρωτεργάτη τον πολιτικό μηχανικό Θανάση Αναπολιτάνο, ο οποίος δυστυχώς δεν είναι πια κοντά μας, αλλά και πολλούς άλλους οι οποίοι ασχολήθηκαν και με τις μελέτες εθελοντικά και όχι μόνο. Προσπάθησαν πάρα πολύ. Όλα όμως σταμάτησαν πριν από αρκετά χρόνια· οι μελέτες σταμάτησαν πριν από τη φάση της μελέτης εφαρμογής. Η λύση δε που ακούγεται ότι προωθείται για την εκτέλεση του έργου (μελέτη – κατασκευή η οποία δεν εγγυάται την τεχνική αρτιότητα καθώς δεν θα προηγηθεί μελέτη εφαρμογής που είναι εκ των ων ουκ άνευ) προβληματίζει, καθώς αυτό που θα εξυπηρετήσει είναι εργολαβικά συμφέροντα.

Εν κατακλείδι, τα ερωτήματα που απευθύνουμε στους αρμόδιους συνοψίζονται στα εξής: γιατί τόσα χρόνια δεν προχώρησαν οι μελέτες, η αποκατάσταση, η συντήρηση και η επαναλειτουργία του Εθνικού Θεάτρου; Γιατί δεν μας δέχτηκε η δημοτική αρχή ώστε να μας ενημερώσουν ως πολίτες; Στην αντίστοιχη εκστρατεία συλλογής υπογραφών που έχει δημιουργηθεί στο ίντερνετ και απευθύνεται προς τη δημοτική αρχή έχουν συγκεντρωθεί μέχρι στιγμής πάνω από 900 υπογραφές.

 

Αφροδίτη Ερμίδη

Πηγή: DocVille #205 - documentonews.gr

 


 

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 26, 2020

Πέθανε ο αγαπημένος μας ηθοποιός Κώστας Βουτσάς

Νωρίς το πρωί της Τετάρτης, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών ο Κώστας Βουτσάς. Ο αγαπημένος ηθοποιός νοσηλευόταν από τις 7 Φεβρουαρίου στο «Αττικόν». Είχε εισαχθεί στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο με συμπτώματα λοίμωξης αναπνευστικού και επιβάρυνσης της καρδιακής και της αναπνευστικής του λειτουργίας.

Κοσμαγάπητος, δημοφιλής πρωταγωνιστής της μεγάλης οθόνης, χάρισε άφθονο γέλιο απλόχερα με τις ερμηνείες του στη μεγάλη οθόνη και το θεατρικό σανίδι.

Παρέμεινε ενεργός και δραστήριος μέχρι τέλους, απολαμβάνοντας την αγάπη του κόσμου που παρέμεινε πιστό σε όλες του τις παραστάσεις, με πιο πρόσφατες την «Σμύρνη μου αγαπημένη» της Μιμής Ντενίση έως την τελευταία, την παιδική «Σταχτοπούτα» του Σαρλ Περώ, στο θέατρο Broadway.

Ο αιώνιος έφηβος και μεγάλος καρδιοκατακτητής του ελληνικού κινηματογράφου δεν είναι πια μαζί μας. 

Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη από προσφυγική οικογένεια με καταγωγή από τους Επιβάτες Ανατολικής Θράκης. Το οικογενειακό επίθετο ήταν Σαββόπουλος, αλλά το «Βουτσάς» επικράτησε από τον παππού του που έφτιαχνε βαρέλια. Όταν ξεκίνησε την καριέρα του, τού είχε προτείνει θιασάρχης να το αλλάξει σε «Βέσελης», αλλά αρνήθηκε.


Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου, απ' όπου αποφοίτησε το 1953 και αρχικά έλαβε μέρος σε παραστάσεις περιπλανώμενων θιάσων (μπουλούκια).

Υπήρξε σύζυγος της ηθοποιού και χορεύτριας Έρρικας Μπρόγερ, με την οποία απέκτησε μια κόρη, τη Σάντρα (1972). Έχει άλλες δύο κόρες από τον δεύτερο γάμο του, με τη Θεανώ Παπασπύρου, τη Θεοδώρα (1977) και τη Νικολέτα (1979), με την πρώτη να ακολουθεί τα δικά του βήματα στο χώρο της ηθοποιίας. Ο θετός γιος του (από προηγούμενο γάμο της τρίτης γυναίκας του Εύης Καραγιάννη, πρώην μοντέλου και ηθοποιού), Άνθιμος Ανανιάδης, είναι επίσης ηθοποιός.

Το 2016, ο Κώστας Βουτσάς παντρεύτηκε την ηθοποιό, Αλίκη Κατσαβού, με την απέκτησαν ένα γιο, τον Φοίβο.

 

Κώστας Βουτσάς (1931 - 2020)

Η πρώτη ταινία που συμμετείχε, ως κομπάρσος, ήταν στην κωμωδία «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται» (1953, του Γιώργου Λαζαρίδη).Ακολούθησε η συμμετοχή του στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Η κυρά μας η μαμή» (1958) με την οποία μπήκε πρώτη φορά στα στούντιο της Φίνος Φιλμ, «Για την αγάπη της βοσκοπούλας» του Φρίξου Ηλιάδη (1959), η «Αλίκη στο Ναυτικό» (1960, Αλέκος Σακελλάριος), «Κατήφορος» (1961, Γιάννης Δαλιανίδης), «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (1962, Αλέκος Σακελλάριος ) κ.ά. Συνολικά 70 ταινίες.

Στη μικρή οθόνη πρωτοεμφανίστηκε το 1973 στο σίριαλ «Βαριετέ» της τότε ΥΕΝΕΔ.Ε για να ακολουθήσουν πολλές εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του», «Για μια θέση στον ήλιο», «Γιούγκερμαν», «Δέκα Μικροί Μήτσοι»,«Επτά θανάσιμες πεθερές», «Η πολυκατοικία» κ.ά.


Πηγή: efsyn.gr  -  Feb 26, 2020

Δευτέρα, Οκτωβρίου 21, 2019

Ερώτηση βουλευτών ΣΥΡΙΖΑ για τη λογοκριμένη αφίσα της 31ης Συνάντησης Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου

Να πάρει θέση ο υπουργός ναυτιλίας ζητούν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τη λογοκριμένη αφίσα της 31ης Συνάντησης Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου. Το περιστατικό ανέδειξε πρώτο, το Κουτί της Πανδώρας 

Την λογοκρισία στην αφίσα της 31ης Συνάντησης Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου, επειδή τάχα δεν ταίριαζε με το εθνόσημο που θα συνοδεύει στο εξής κάθε αφίσα της διοργάνωσης, κατήγγειλε πρώτο χθες το Κουτί της Πανδώρας.

Σήμερα, συνεχίζοντας το θέμα που έχει ανοίξει, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Αιγαίου με ερώτησή τους προς τον υπουργό ναυτιλίας, Γιάννη Πλακιωτάκη, ζητούν επίσημες εξηγήσεις για το απαράδεκτο περιστατικό λογοκρισίας.

Αναλυτικά η επιστολή:

Οι Συναντήσεις Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου αποτελούν έναν παγιωμένο πολιτιστικό θεσμό τον οποίο η Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής διοργανώνει και στηρίζει για πάνω από 30 περίπου χρόνια, σε συνεργασία με την Ομοσπονδία Ερασιτεχνικού Θεάτρου Αιγαίου.

Κάθε χρόνο, σε ένα νησί του Αιγαίου, ερασιτεχνικά σχήματα από όλο το Αιγαίο, που αγαπούν το θέατρο, συγκεντρώνονται και ανταλλάσουν εμπειρίες, μοιράζονται το πάθος τους για την Τέχνη αλλά και παρουσιάζουν παραστάσεις υψηλού επιπέδου στους νησιώτες μας.

Ο θεσμός αυτός, που έχει τύχει μεγάλης αποδοχής από τον κόσμο των νησιών, εκτός του ότι δίνει βήμα και ενισχύει την αγνή αγάπη του ερασιτέχνη για το Θέατρο και φέρνει σε επαφή τους κατοίκους των απομακρυσμένων νησιών με τον θεατρικό λόγο, παράλληλα επιδεικνύει μια ιδιαίτερη καλαισθησία και μια επαγγελματική διοργάνωση η οποία, κατά κύριο λόγο, βασίζεται στις προσπάθειες των μελών της Ομοσπονδίας Ερασιτεχνικού Θεάτρου Αιγαίου και των στελεχών της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου.

Προς έκπληξη, όμως, πολλών, παρά τα τριάντα συναπτά και ομαλά έτη που οι Συναντήσεις διενεργούνται, φέτος, για πρώτη φορά, δημοσιοποιήθηκαν διαμαρτυρίες και σειρά επιστολών από μεμονωμένα άτομα αλλά και φορείς, οι οποίοι εμπλέκονται στην διοργάνωση του θεσμού, και οι οποίοι καταγγέλλουν προσπάθειες φίμωσης της καλλιτεχνικής δημιουργίας και παρεμβάσεις, που στόχο είχαν να λογοκρίνουν την παρουσίαση του θεσμού.

Αναλυτικότερα, έντονος λόγος γίνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στον Τύπο περί «άνωθεν» απαίτησης να αλλάξει η αφίσα της 31ης Συνάντησης και του αναμνηστικού που θα δινόταν στους συμμετέχοντες, επειδή απεικόνιζε, όπως υπογραμμίζουν, μια ανθρωπόμορφη κερασφόρα φιγούρα- προφανώς εμπνευσμένη από το ελάφι, χαρακτηριστικό σύμβολο του νησιού της Ρόδου (γνωστή και ως Ελαφούσα)- η οποία φορά στο πρόσωπο μια θεατρική μάσκα. Οι καταγγελίες υπονοούν ανοιχτά ότι η συγκεκριμένη αφίσα κρίθηκε ως άκομψη και προκλητική και ζητήθηκε από τους διοργανωτές να την τροποποιήσουν, προφανώς σε κάποια πιο «ηθική» μορφή.

Ιδιαίτερης σημασίας, όμως, είναι η επιστολή του Δ.Σ. της ΟΕΘΑ, προς τα μέλη της, όπου ούτε λίγο, ούτε πολύ, παραδέχεται ανοιχτά ότι δέχθηκαν πιέσεις για την αφίσα σε σύσκεψη που έγινε στο γραφείο της νυν Γενικής Γραμματέα Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής στην Αθήνα και ότι παρά τις αντιδράσεις τους και την προσβολή που αισθάνθηκαν, δέχθηκαν ό,τι τους επεβλήθη, από φόβο μήπως χάσουν τον κύριο χρηματοδότη τους ή αποφασίσει η ηγεσία του Υπουργείου να διακόψει εντελώς το θεσμό. Ενημερωτικά, αυτή τη στιγμή η αφίσα της 31ης Συνάντησης κυκλοφορεί και διαφημίζει το θεσμό χωρίς την εν λόγω φιγούρα.

Επειδή, οι συζητήσεις και οι υπόνοιες για μια ωμή προσπάθεια φίμωσης της καλλιτεχνικής δημιουργίας και λογοκρισίας, από πλευράς του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, είναι έντονες,

Επειδή πληθαίνουν όλο και περισσότερο οι επώνυμες καταγγελίες για παρεμβάσεις και μορφές εκβιασμού που θέλουν να επιφέρουν «χρηστά ήθη» στο θέατρο, θυμίζοντας άλλες σκοτεινές εποχές, τις οποίες η χώρα μας νόμιζε ότι είχε αφήσει πίσω της ανεπιστρεπτί,

Επειδή η συνοχή και η επιτυχία της 31ης Συνάντησης τίθεται εν αμφιβόλω, για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού,

Επειδή οι πολιτιστικοί φορείς και οι άνθρωποι του πνεύματος θα πρέπει να νιώθουν την Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής αρωγό στις προσπάθειές τους και όχι ελεγκτή ηθών,

Ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός,

1. Αληθεύει ότι τελικώς άλλαξε η αφίσα της 31ης Συνάντησης;

2. Αληθεύουν οι καταγγελίες περί πιεστικών συζητήσεων σε κλίμα λογοκρισίας που έγιναν στο γραφείο της Γενικής Γραμματέα Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής του Υπουργείου σας;

3. Ήταν αυτές οι παρεμβάσεις εις γνώση της Οργανωτικής Επιτροπής της Συνάντησης, η οποία και συστάθηκε με δική σας απόφαση (Αρ.πρωτ. 4.114_08/3510- 14 -10-2019); Υπήρξε κάποια ψηφοφορία μεταξύ των μελών της Επιτροπής για το θέμα της αφίσας;

4. Είναι μέρος της πολιτικής σας η άποψη ότι η καλλιτεχνική έκφραση, στο πλαίσιο του θεσμού των Συναντήσεων Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου, πρέπει να υπόκειται σε έλεγχο ύφους και ήθους από τους πολιτικούς προϊσταμένους του Υπουργείου που χρηματοδοτεί τις εκδηλώσεις;

5. Πως προτίθεστε να κατευνάσετε τα πνεύματα, να επαναφέρετε τις αρχικές επιλογές των διοργανωτών και να εγγυηθείτε ότι φόβοι για «εκδικητικές» περικοπές της χρηματοδότησης και απένταξης του θεσμού των Συναντήσεων, από τον ετήσιο προγραμματισμό της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, επειδή αντέδρασαν μέλη Θιάσων στις προσπάθειες παρέμβασης, δεν ευσταθούν;


Πηγή: koutipandoras.gr 


Πέμπτη, Μαρτίου 07, 2019

Αθήνα: Η θρυλική κυρά της Ρω.. ανασταίνεται και συγκινεί στη σκηνή του θεάτρου «Θησείον»


Εδώ υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια. Είναι αυτή που συνιστά την εθνικότητα των πραγμάτων («εθνικό το αληθές» έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός). Που δεν αλλοιώνεται και δεν αμφισβητείται. Εδώ είναι ένας έρημος τόπος κι ένας ακόμα πιο έρημος άνθρωπος. Έρημος, αλλά όχι μόνος. Μια γυναίκα που ορθώνει το ισχνό μπόι της τόσο ψηλά στον ουρανό, που γίνεται και θρύλος και πρότυπο για έναν λαό. 

Η κυρά της Ρω, η Δέσποινα Αχλαδιώτη, είναι η κυρά της Ελλάδας. Κι από χθες, που μας λέει την ιστορία της και ανεβοκατεβάζει τη σημαία της στη σκηνή του θεάτρου «Θησείον», μαλακώνει και ζεσταίνει την πονεμένη ψυχή μας.

*Είναι η δεύτερη σεζόν, που η ιστορία της ακριτικής Ελλάδας και η ζωή αυτής της εμβληματικής γυναίκας ξετυλίγονται εκεί στου Ψυρρή μέσα από την αριστουργηματική ερμηνεία της Φωτεινής Μπαξεβάνη στο δυνατό κείμενο του Γιάννη Σκαραγκά και την ακριβή σκηνοθεσία της Κατερίνας Μπερδέκα. Κι ίσως να ΄χει ανάγκη ο τόπος να παίζεται για πολλά ακόμη χρόνια. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι…

Στη συγκινητική νουβέλα του Σκαραγκά, σε μια παραληρηματική εξομολόγηση, η Δέσποινα, που της έλαχε να ζήσει τους δυο μεγάλους πολέμους, διατρέχει την πορεία του ακριτικού Καστελλόριζου παράλληλα με τη δική της ιστορία. Τα ήθη και τα έθιμα τού κάποτε πολυπληθούς νησιού. Τους γάμους με τα προικιά της νύφης, που έπρεπε να μαζευτούν, ακόμη κι αν χρειαζόταν να συνδράμουν όλοι. Τις γιορτές, τις χαρές, τα γλέντια. Κι ύστερα, τον πόνο. Τα ξεπροβοδίσματα. Τα μοιρολόγια. Όλα μαζί κι όλα το ίδιο τα ζούσαν οι Καστελλοριζιοί. Ώσπου ήρθε η σειρά της Δέσποινας ν΄ αγαπήσει. Αλλά ήταν ο λάθος άνθρωπος. Διωγμένο απ΄ αδέλφια και τυφλή μάνα, το ζεύγος πέρασε απέναντι. Στη Ρω. Στο σύνορο. Στην πινέζα τού χάρτη. Δεν είχε διαφορετικές χαρές να ζήσει εκεί η Δέσποινα.

*Έζησε από την αρχή ίσαμε το τέλος τη συνύπαρξη με τον αγαπημένο της άνδρα, στον αγαπημένο της τόπο, που δεν εγκατέλειψε ούτε κι όταν όλοι οι κάτοικοι του νησιού φυγαδεύτηκαν για να γλιτώσουν τον βομβαρδισμό των ‘Αγγλων. Έχασε τον άνδρα της νωρίς και συνέχισε τη ζωή της στη Ρω, αυτή τη φορά με την τυφλή μάνα της. Που όσο σκληρή κι αν στάθηκε μαζί της, της έμαθε πως «δεν χρειάζονται μάτια για να ονειρεύεσαι»… Και με δύναμη και πίστη αντιμετώπισε τον πόλεμο. Κι έκρυψε τους ιερολοχίτες από τους εχθρούς τους. «Ξέρεις τι είναι να κρύβεις άνθρωπο από άνθρωπο;

Σα να προσπαθείς να κρύψεις τη σκιά από το φως»… Κι άκουσε τα βομβαρδιστικά να περνούν πάνω απ΄ το κεφάλι της κι είδε τα ζώα της ν΄ αποδεκατίζονται, αλλά εκείνη είχε τη δική της έγνοια. Την έπαρση της σημαίας. Γιατί βρισκόταν στην πινέζα του ελληνικού χάρτη κι αυτή θαρρούσε πως ήταν η ιερή αποστολή της. Κανένας δεν της το ζήτησε. Δική της ανάγκη ήταν. Ήρωας δεν γεννιέσαι…

Δάκρυσα στην παράσταση. Κι από εθνική περηφάνια, κι από οργή, κι από πείσμα, κι από πίκρα. Μπορεί κι επειδή στη στεντόρεια φωνή της Μπαξεβάνη και στο όμορφο υποκριτικό της εκτόπισμα ν΄ αναγνώρισα μιαν Ελλάδα που παλεύει ν΄ ανασάνει… Μπράβο.



Mar 07, 2019 (ΑΠΕ-ΜΠΕ) - Τόνια Α. Μανιατέα Αθήνα, Ελλάδα Πηγή: hellasjournal.com - By Mignatiou.com

Σάββατο, Μαρτίου 02, 2019

Το Εθνικό Θέατρο στην Κάσο, και σε άλλα 6 ακριτικά νησιά, μέσω προβολών σε απευθείας σύνδεση


Με μεγάλη επιτυχία συνεχίζεται η δράση «Εθνικό Θέατρο απευθείας», όπου η τέταρτη μετάδοση θα πραγματοποιηθεί σήμερα, Σάββατο 2 Μαρτίου, σε Αμοργό, Ικαρία, Κάσο, Λευκάδα, Λήμνο, Ορεστιάδα, Σητεία και Φούρνους. 

Το κοινό στις ακριτικές περιοχές θα παρακολουθήσει σε απευθείας σύνδεση την παράσταση «Απλή μετάβαση» ένα μιούζικαλ των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Θέμη Καραμουρατίδη, από τη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος».

Το πρόγραμμα, που δημιουργήθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων και το Εθνικό Θέατρο με κοινή διάθεση εξωστρέφειας, δίνει τη δυνατότητα σε πολίτες ακριτικών και παραμεθόριων περιοχών να παρακολουθήσουν – σε κλειστούς χώρους που επιλέγουν οι δήμοι – παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου σε απευθείας σύνδεση και μάλιστα με ελεύθερη είσοδο.

Μέσα στον Μάρτιο θα πραγματοποιηθούν άλλες δυο απευθείας μεταδόσεις.


Με πληροφορίες από ΑΜΠΕ - Mar 02, 2019



Δευτέρα, Μαΐου 21, 2018

Η Κυρά της Ρω «επιστρέφει» στο Καστελλόριζο

Υστέρα από 108 χρόνια μια επαγγελματική θεατρική παράσταση θα φιλοξενηθεί στο Καστελλόριζο στο πλαίσιο του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου «Πέρα από τα Σύνορα».

Την 1η Σεπτεμβρίου 2018 οι Καστελλοριζιοί, καθώς και οι θερινοί επισκέπτες του ακριτικού νησιού, θα έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν μια εξαιρετική θεατρική παράσταση.

Το «Πέρα από τα Σύνορα» εντάσσει φέτος στις παράλληλες εκδηλώσεις του, την Κυρά της Ρω, το νέο θεατρικό μονόλογο του συγγραφέα Γιάννη Σκαραγκά, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπερδέκα και στον ομώνυμο ρόλο τη Φωτεινή Μπαξεβάνη.

Ο μονόλογος εμπνέεται από τη ζωή της Δέσποινας Αχλαδιώτη, της επονομαζόμενης «Κυρά της Ρω». Γεννημένη στο Καστελλόριζο, η Δέσποινα τόλμησε να παντρευτεί τον άντρα που έβοσκε τα ζωντανά του πατέρα της κόντρα στη θέληση της οικογένειάς της και δεν δίστασε να μετακομίσει μόνη μαζί του στο ακατοίκητο νησί της Ρω μένοντας μόνη της για πολλά χρόνια μετά το θάνατό του αλλά και να εναντιωθεί στους εχθρούς, υψώνοντας καθημερινά την ελληνική σημαία…


koutipandoras.gr - May 21, 2018

Σάββατο, Δεκεμβρίου 09, 2017

Ρόδος: Φιλανθρωπική Εκδήλωση Πολιτιστικού Συλλόγου Αρχαγγέλου

 
Τρόφιμα ή φάρμακα αντί εισιτηρίου μπορεί να προσφέρει το κοινό που θα παρακολουθήσει το έργο του Μιχάλη Τσακίρη «Για ΣΤΕΡΓΚΟΣ το μωρό... αλγκιώς ΓΑΜΟΣ ΓΙΟΚ, που θα παιχτεί στις 12 Δεκεμβρίουστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου.
 
Τα τρόφιμα και τα φάρμακα θα διατεθούν στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό Ρόδου στοχεύοντας στην ενίσχυση των κάτοικων της πόλης μας με σοβαρά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα.
 
Το έργο ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Τσακίρη, σκηνικά Αντώνη Τσακίρη και μουσική επιμέλεια Αντώνη Κολιού.
 
Τους ρόλους ερμηνεύουν οι ερασιτέχνες ηθοποιοί: Γ. Βασιλειάδης, Β. Γέροντα, Σ. Ζανεσής, Μ. Κόζα, Τσ. Κοντόγιαννου, Φλ. Λεβέντη, Τσ. Μακιάρη, Σ. Νικολού, Τσ. Πολυχρόνη, Σ. Σακελλάρης, Χρ. Σαρή, Μ. Σαρικάς, M. Τουβραδόπουλος, Ν. Τσακίρη, Ν. Τσακίρης.
 
Η πρόσκληση για παροχή βοήθειας απευθύνεται προς όλους τους συμπολίτες μας, ελπίζοντας ότι πάρα την περίοδο οικονομικής ύφεσης που διανύει η χώρα μας, ο καθένας μας μπορεί να συμβάλει στο μέτρο των δυνατοτήτων του.
Τα είδη που θα συγκεντρωθούν είναι τα ακόλουθα:
· Βασικά είδη διατροφής μακράς διαρκείας (ρύζι, όσπρια, ζυμαρικά, λάδι, γάλα εβαπορέ, βρεφικό γάλα, αλεύρι, ντοματοχυμός, ζάχαρη κ.α.)
· Φάρμακα (Αντιβιώσεις (ενηλίκων και παιδικές), αντιβηχικά σιρόπια, παυσίπονα, δερματολογικές αλοιφές / κρέμες, κρέμες βρεφικής προστασίας (για το σύγκαμα), ηλεκτρολύτες, φαρμακευτικές καραμέλες για το λαιμό για ενήλικες και παιδιά, αμπούλες φυσιολογικού ορού (ρινικές πλύσεις), εισπνεόμενα, κολλύρια κ.α.)
 
Ευελπιστούμε να στηρίξετε όλοι αυτή τηνπροσπάθεια του Πολιτιστικού Συλλόγου Αρχαγγέλου «ΑΙΘΩΝΑ» και του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Ρόδου.
 
 
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ «Ο ΑΙΘΩΝΑΣ»
 
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΡΟΔΟΥ
 
 
Πηγή: rokar-rokar.blogspot.gr - Dec 09, 2017

Σάββατο, Αυγούστου 19, 2017

Το τυχερό μου ήταν η Όλυμπος…

Στις αρχές της εβδομάδας η Όλυμπος και το επίνειό της Διαφάνι έζησαν μεγάλες στιγμές. Χωριά που τον χειμώνα πλήττονται από την εγκατάλειψη, τώρα ήταν γεμάτα κόσμο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, που έλκουν την καταγωγή τους απ’ αυτό το ιστορικό χωριό και ζουν στη Ρόδο, τον Πειραιά, την Αμερική, γέμιζαν τους δρόμους και τα στενά.
 
Και το μεγάλο γεγονός του καλοκαιριού για όλους δεν ήταν μόνο το Πανηγύρι της Παναγίας, αλλά οι παραστάσεις της νεοσύστατης θεατρικής ομάδας τους «Η Δήμητρα», που με το έργο του Ολυμπίτη Γιάννη Χαλκιά «Το τυχερό», με πρωταγωνιστές ερασιτέχνες ηθοποιούς που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό.
 
Πάνω από 2.000 άνθρωποι στις αυλές των σχολείων στην Όλυμπο και το Διαφάνι γέλασαν, δάκρυσαν, χειροκρότησαν, έμαθαν και ξαναθυμήθηκαν στιγμές της καθημερινότητας της περιοχής, που ωχριά μέρα με την ημέρα, μπροστά στις τεχνολογικές επιθέσεις του μέλλοντος και στη διάβρωση των εθίμων.
 
Πέντε Ολυμπίτες εμπνευστές αυτού του εγχειρήματος – Αντώνης Χαλκιάς, Άννα Λεντή, Κυρανία Αβδελλή, Μανώλης Διακογιώργης και Μανώλης Νταής – μαζί με τον σκηνοθέτη Μιχάλη Ζωγραφίδη και τους καταπληκτικούς Γιώργο Κανάκη, Πόπη Χαλκιά, Ευγενία Αβδελλή και τους υπόλοιπους ηθοποιούς, έκαναν ολόκληρο το νησί να ενθουσιαστεί με την προσπάθειά τους και το τελικό αποτέλεσμα.  
Τι έκανε τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας να ξεκινήσουν αυτή την προσπάθεια;
 
 Να τι λένε οι ίδιοι στο «ΠΟΝΤΙΚΙ Art»: «Αυτή η πρωτοβουλία είναι η προσπάθεια ανεύρεσης και επανασύνδεσης των κομμένων νημάτων του ιστού της ιστορίας μας, καθώς φθείρονται και κόβονται με το πέρασμα των χρόνων στις νέες πολιτείες που αφομοιωνόμαστε. Αγωνιζόμαστε αναζητώντας το μπόι, τη λεβεντιά και το ήθος των προγόνων μας, με την εξάσκησή μας, στο γλωσσικό ιδίωμα της Ολύμπου, που σ’ αυτό έχουν καταγραφεί τόμοι της Ιστορίας τους… 
 
Πήραμε λοιπόν την πρωτοβουλία ίδρυσης Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας, για την οργάνωση και καθοδήγηση της Ερασιτεχνικής Θεατρικής Ομάδας, με σκοπό τη μελέτη, την παρουσίαση και συγγραφή θεατρικών κειμένων στο γλωσσικό μας ιδίωμα. Με τον τρόπο αυτό η θεατρική ομάδα θα αποτελεί ένα βιωματικό "σχολείο" και προσπάθεια μύησης των νέων γενεών στις αξίες και τις αρχές της πολιτισμικής μας παράδοσης». 
 
Το έργο θα παρουσιαστεί το φθινόπωρο και στην Αθήνα.
Πάντα τέτοια, παιδιά, η παράδοση χρειάζεται ανθρώπους σαν αυτούς για να παραμείνει αλώβητη…
 
 
Μηνάς Βιντιάδης -  Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος No 1982 στις 17-08-2017 

Πηγή: topontiki.gr - Aug 19, 2017

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 17, 2017

Πέθανε ο ηθοποιός Βασίλης Τσάγκλος...

Πέθανε σε ηλικία 77 ετών ο Βασίλης Τσάγκλος, ένας από τους πλέον δραστήριους Έλληνες ηθοποιούς με συμμετοχή σε πολλές δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες.

Ο Βασίλης Τσάγκλος γεννήθηκε στην Πύλο της Μεσσηνίας στις 20 Ιουνίου 1939.

Το Δημοτικό Θέατρο Μαραθώνα ξεκίνησε τις δραστηριότητές του το 1989 με την προτροπή και καθοδήγηση του καταξιωμένου ηθοποιού και σκηνοθέτη.

Ο Βασίλης Τσάγκλος δημιούργησε τον πρώτο πυρήνα του ΔΗ.ΘΕ.ΜΑ., δίδαξε, σκηνοθέτησε και έβαλε το θεμέλιο λίθο για την σύσταση του ως νομικό πρόσωπο και μέχρι την τελευταία στιγμή υπήρξε συμπαραστάτης σε κάθε θεατρική απόπειρα της ομάδας.

Ο Bασίλης Τσάγκλος είχε εμφανιστεί σε δεκάδες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και θεατρικές παραστάσεις, αλλά στο νεότερο ευρύ κοινό έγινε γνωστός μέσα από συμμετοχές του σε σίριαλ όπως το «Θανάσιμες Πεθερές» και «Στο παρά πέντε».


Feb 17, 2017

Τρίτη, Φεβρουαρίου 14, 2017

Ένα ταξίδι στη Σύμη του χθες

Στη Σύμη του χθες, με την παράσταση «Τώρα τις Απόκριες…» θα ταξιδέψει τους θεατές το Συμιακό Θέατρο.

Οδηγός στο ταξίδι αυτό θα είναι το βιβλίο του αείμνηστου Κωστή Β. Ζαχαρίου «Αναπολήσεις από την παλιά Σύμη».

Θα είναι ένα ταξίδι στα ήθη, έθιμα και παραδόσεις της Σύμης την περίοδο της Αποκριάς.

«Θα περπατήσουμε από γειτονιά σε γειτονιά, θα μπούμε σε κάθε σπίτι και θα πάρουμε μια γεύση από την μακαρουνάδα και το ρυτζόαλο… Θα ντυθούμε καμουτζέλλες και θα ανηφορίσουμε στο καφενεδί για να πάρουμε μέρος στην πομπή που περνά από την Πλάτσα, τον Άη Θανάση, τον Αλέμινα, το Σύλλογο, την Καλή Στράτα, το Γιαλό, το Τζί, το Ρολόι.

Να πάρουμε την ανηφόρα του καταρράχτη, για να καταλήξουμε στους τέσσερις μεγάλους καφενέδες του Αλέμινα… το επίκεντρο του γλεντιού και της διασκέδασης…» μας ενημερώνουν στη Συμιακή διάλεκτο οι συντελεστές του θεάτρου, προσθέτοντας ότι θα ξαναζωντανέψουν οι τσάτιρες (σάτυρες) οι παλιές, με τους χωματάδες, τον διαναλιστή, τις καταναλίστρες, την προξενήτρα, τον γιατρό, τις μοιρολοΐστρες, τον παπά τον Λαυρέντιο, τα πεσκέσα… τον γάμο!

Στην παράσταση συμμετέχουν 35 και πλέον μέλη του Συμιακού Θεάτρου. Τα κείμενα έχουν οι Κωστής Ζαχαρίου, Μαρία Μιχαλαριά, Γιώργος Σουρής και Μανώλης Αντονόγλου.

Η μουσική είναι του Τάσου Καρακατσάνη και οι χορογραφίες της Έλλης Παρασκευά, από το θεατρικό έργο ο «Αλέμινας» (1991). Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Κωστή Β. Ζαχαρίου.

Η παράσταση θ’ ανέβει στις 20 Φεβρουαρίου στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Θα συγκεντρωθούν τρόφιμα για τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, παράρτημα Ρόδου, για τις ανάγκες του τμήματος.




ert.gr - Feb 14, 2017

Τρίτη, Νοεμβρίου 29, 2016

Πάστα με σκόρδο και κρέμα – GIACOMO PUCCINI – Pasta in garlic cream sauce - Του Βαγγέλη Παυλίδη

29 Νοεμβρίου 1924, μια μέρα σαν και σήμερα, πέθαινε στις Βρυξέλες ο Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini. Ποιός είπατε; Ο Τζιάκομο Πουτσίνι, “ο σπουδαιότερος συνθέτης Ιταλικής όπερας μετά τον Βέρντι” όπως τον αποκάλεσαν. Αυτός που έγραψε την όπερα Manon Lescaut, και την La bohème, και την Tosca, και την Madama Butterfly, και την La fanciulla del West, και την La rondine, και την Turandot που δεν πρόλαβε να την τελειώσει, και… και… και…
Από το 1891, ο Πουτσίνι έζησε στο Torre del Lago, ένα χωριό κοντα στο Viareggio, αφοσιωμένος στον τρόπο ζωής που αγαπούσε. Ενδεικτικά του χαραχτήρα του και του τρόπου της ζωής του, ο αυτοαποκαλούμενος “κυνηγός άγριων πουλιών, λιμπρέτων όπερας και ωραίων γυναικών”, θα στείλει πρόσκληση στον φίλο του Luigi Illica: “Λατρεύω το κυνήγι, λατρεύω τα αυτοκίνητα και σ’ αυτά τα πράγματα είμαι πιστός, εδώ στο Torre del Lago”, θα γράψει. “Στο σπίτι μου υπάρχουν μαλακά κρεβάτια, κοτόπουλα, χήνες, πάπιες, πρόβατα, ψύλλοι, τραπέζια, καρέκλες, όπλα, πίνακες ζωγραφικής, αγάλματα, παπούτσια, ποδήλατα, πιάνα, ραπτομηχανές, ρολόγια, ένας χάρτης του Παρισιού, καλό ελαιόλαδο, ψάρια, τρία διαφορετικά κρασιά (δεν πίνουμε νερό), πούρα, αιώρες, γυναίκα, παιδιά, σκύλοι, γάτες, ρούμι, καφές, διάφορα είδη πάστα, ένα κουτί σαπισμένες σαρδέλες, ροδάκινα, σύκα, δυο σπιτάκια στον κήπο, ένας ευκάλυπτος, ένα πηγάδι στο σπίτι, μια σκούπα, όλα για σένα (εκτός απο την σύζυγο)”.
Πρίν αλλά και μετά τον γάμο του ο Πουτσίνι είχε σχέσεις με πολλές γυναίκες, ταυτόχρονα πολλές φορές. Η γυναίκα του η Ελβίρα τον παρακολουθούσε, τον κρυφάκουγε, έψαχνε τα ρούχα και διάβαζε τα γράμματά του. Στην απελπισία της είχε φτάσει στο σημείο να κάνει απεργίες πείνας, να χειροδικεί πάνω στον άντρα της, ακόμα και σε γυναίκες που τις υποψιαζόταν.
Λέγεται πως όταν η κυρία Puccini υποπτευόταν πως ο σύζυγος ετοιμαζόταν για κάποια νυχτερινή εξόρμηση, αντί να κάνει φασαρία του ετοίμαζε ένα δείπνο με τα αγαπημένα του πιάτα της κουζίνας της Τοσκάνης, τα έτσι κι αλλοιώς φορτωμένα με σκόρδο. Μη μπορώντας να αντισταθεί στον πειρασμό, ο Πουτσίνι έπεφτε με τα μούτρα στο φαγητό, γεγονός που στην συνέχεια κρατούσε σε απόσταση τις κυρίες.
Η συνταγή που ακολουθεί είναι το όνειρο κάθε λάτρη του σκόρδου. Κάτι τέτοιο θα ετοίμαζε για τον σύζυγο η πονηρή κυρία Elvira Puccini.

ΠΑΣΤΑ ΜΕ ΣΚΟΡΔΟ ΚΑΙ ΚΡΕΜΑ
1 κουταλιά βούτυρο – 1 κουταλιά λάδι – 6 έως 8 γλίθες σκόρδο, ψιλοκομμένο – 1 1/2 φλυτζάνι κρέμα γάλακτος – 1 φλυτζάνι τριμμένη παρμεζάνα – 2 κουταλιές ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι – 1/4 φλυτζάνι ψιλοκομμένος μαϊντανός – αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι.
Ενώ βράζει η πάστα, λειώνουμε το βούτυρο μαζί με το λάδι σε χαμηλή φωτιά. Σωτάρουμε το σκόρδο μέχρι να πάρει λίγο χρώμα, αλλά να μην καεί. Προσθέτουμε την κρέμα και μαγειρεύουμε για 5 περίπου λεπτά σε χαμηλή φωτιά.
Βάζουμε την πάστα σε πιατέλα ή μπωλ και περιχύνουμε με την σάλτσα. Πασπαλίζουμε με το τυρί, το κρεμμυδάκι και τον μαϊντανό. Αλατοπιπερώνουμε και ανακατεύουμε καλά με προσοχή. Σερβίρουμε ζεστό με φρέσκο άσπρο ψωμί, φρέσκια πράσινη σαλάτα, και κρύο λευκό κρασί.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΕΝ ΠΑΡΟΔΩ. Θυμώμαστε βέβαια ή έχουμε ακούσει πως το αρχικό όνομα του Εθνικού Θεάτρου, εδώ στην Ρόδο, ήταν Teatro Puccini και πως εκεί είχαν κάποτε ανέβει παραστάσεις ακόμα και της Σκάλας του Μιλάνου.
Το μεγαλόπρεπο και συνάμα θλιβερό ερείπιο στέκεται τώρα καταμεσίς της πόλης για να σηματοδοτεί το πολιτιστικό μας επίπεδο και την ανικανότητα να συντηρήσουμε έστω την πολύτιμη κληρονομιά μας. Κι ύστερα θέλουμε να στήσουμε και Κολοσσό, τρομάρα στα παντζάκια μας.

====oooo====oooo====oooo====oooo====oooo====oooo====oooo====oooo====

This is only an abbreviated version of what I write in Greek… too much, too late. It is all about Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini who died on a day like today, 29 November 1924. Just in case you don’t know, he has been called “ “the greatest composer of Italian opera after Verdi”. He is the one who composed operas such as Manon Lescaut and La Bohème and Tosca and Madama Butterfly and La fanciulla del West and La rondine and Turandot, which he never finished and… and… and…
He was a man who described himself as a “hunter of wild birds, opera librettos and beautiful women”.
Though married with two kids he had several affairs, often simultaneously. His wife,Elvira, “She eavesdropped on Giacomo, went through his clothes, checked his mail. She was even known to resort to hunger strikes and to physical attacks on Giacomo and at least one of the women with whom he was involved.” There’s a legend that when she suspected him of being on the prowl, Mrs. Puccini would cook him a sumptuous dinner of all his favorite dishes of Tuscan cuisine and load them with garlic, at which point women had no trouble resisting him.
The following recipe is a garlic lover’s dream, something that Mrs. Elvira Puccini would serve her husband.

PASTA IN GARLIC CREAM SAUCE
1 tablespoon butter – 1 tablespoon olive oil – 6 to 8 cloves of fresh garlic, finely minced – 1 ½ cups of cream – 1 cup grated Parmesan cheese – About 2 tablespoons finely chopped chives – About 1/4 cup finely chopped fresh parsley – Salt and fresh, coarse ground black pepper to taste

Make the pasta.  Melt he butter and olive oil together over a moderate heat and gently cook the garlic until it is golden but not yet beginning to brown.  Add the cream and simmer over a low heat for about 5 minutes.  Place the pasta in a serving bowl and pour the hot cream over it.  Sprinkle on the grated cheese, chives and parsley and gently toss.  Season to taste with salt and pepper.  Serve hot with fresh baguette, and crisp green salad and a crisp white wine.


pavlidiscartoons.com - Nov 29, 2016

Πέμπτη, Οκτωβρίου 13, 2016

Ιταλία: Πέθανε ο νομπελίστας θεατράνθρωπος και λογοτέχνης Ντάριο Φο: Πένθος στη χώρα

Η Ιταλία πενθεί σήμερα για τον θάνατο του διεθνούς φήμης σκηνοθέτη, ηθοποιού και λογοτέχνη Ντάριο Φο. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο Σάκο του Μιλάνου, λόγω σοβαρών πνευμονικών προβλημάτων.

Πρόκειται, όπως γράφει ο ιταλικός τύπος, για έναν από τους πληρέστερους καλλιτέχνες της εποχής μας, ο οποίος είχε ασχοληθεί με επιτυχία και με την λογοτεχνία και την σκηνογραφία, ενώ ήταν και θιασάρχης . Για το σύνολο του έργου του, το 1997, ο Φο είχε βραβευθεί με το νόμπελ Λογοτεχνίας.

Σε όλη του σχεδόν την καλλιτεχνική σταδιοδρομία, είχε στο πλευρό του τη σύζυγό του και ηθοποιό Φράνκα Ράμε.

Αντισυμβατικός, με μοναδικό ταλέντο στον αυτοσχεδιασμό, ο Ντάριο Φο είχε αναπτύξει και εντονότατη πολιτική δράση: στην δεκαετία του '70 είχε στηρίξει, μεταξύ, των άλλων, τον αγώνα των ελλήνων αντιστασιακών κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

Το 1969 είχε υπερασπισθεί τον Ιταλό αναρχικό Tζουσέπε Πινέλλι, ο οποίος είχε κατηγορηθεί αδίκως για θανατηφόρα βομβιστική έκρηξη στο Μιλάνο. Ο Πινέλι έπεσε από παράθυρο της αστυνομικής διεύθυνσης του Μιλάνου κατά την διάρκεια της ανάκρισής του και μεγάλο μέρος της ιταλικής κοινής γνώμης, αλλά και τον διανοουμένων , υποστήριξε με έμφαση ότι ο θάνατός του δεν οφειλόταν σε αυτοκτονία.

Ο Φο, για την όλη αυτή ιστορία αποφάσισε να γράψει το έργο- καταγγελία «ο Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού». Tην τελευταία περίοδο της ζωής του, ο Ιταλός σκηνοθέτης, συγγραφέας και ηθοποιός είχε αποφασίσει να στηρίξει το Κίνημα Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλλο.

Στις αμέτρητες συνεργασίες του Ντάριο Φο, πρέπει να θυμίσουμε και εκείνη με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολο Κουν, που πρώτο ανέβασε στην Ελλάδα το έργο «Ισαβέλα τρεις καραβέλλες και ένας παραμυθάς», την περίοδο 1974-1975. Λόγω της αυτόνομης, ελεύθερης και ασυμβίβαστης σκέψης του, ο Ιταλός νομπελίστας είχε αναγκαστεί να διακόψει, για σειρά ετών, και την συνεργασία του και με την δημόσια τηλεόραση Rai.

Aμέσως μετά την ανακοίνωση της είδησης του θανάτου του, ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρένσι θέλησε να τονίσει σε δήλωσή του: «Με τον Ντάριο Φο η Ιταλία χάνει έναν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του θεάτρου, του πολιτισμού, της κοινωνικής ζωής της. Η σάτιρά του, η έρευνα και η διαρκής εργασία του επί σκηνής, η πολύπλευρη καλλιτεχνική του δραστηριότητα αποτελούν την μεγάλη παρακαταθήκη ενός μεγάλου Ιταλού, προς όλο τον κόσμο».


ΑΠΕ-ΜΠΕ Ρώμη, Ιταλία / mignatiou.com- Oct 13, 2016

Τρίτη, Αυγούστου 23, 2016

Πώς βγήκε το σλόγκαν «κορίτσια ο Μπάρκουλης»

Ο Ανδρέας Μπάρκουλης δεν είναι πια μαζί μας.

Ένας από τους πιο πετυχημένους ηθοποιούς των περασμένων δεκαετιών και ένας πραγματικός ζεν πρεμιέ, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών μετά από χρόνια προβλήματα υγείας.

Μια από τις φράσεις που τον συνόδευε από τις αρχές της καριέρας του μέχρι και τα γεράματά του ήταν το «Κορίτσια ο Μπάρκουλης».

Οι περισσότεροι γνωρίζουν το συγκεκριμένο σλόγκαν, ωστόσο δεν γνωρίζουν από που προήλθε.

Στο παρελθόν ο ίδιος είχε εξομολογηθεί: «Έμενα Λουκά Ράλλη τότε, στον Πειραιά. Έπρεπε λοιπόν με το αυτοκίνητο να κατέβω τη Τζαβέλας για να πάω στον προορισμό μου. Εκεί λοιπόν ήταν χτισμένο ένα γυμνάσιο Θηλέων. Κάθε μέρα απέξω μαζεύονταν πολλά αγόρια, όλοι οι... γαμπροί της περιοχής! Κάποιος απ' όλους αυτούς λοιπόν είχε την έμπνευση μια μέρα και φώναξε «Κορίτσια ο Μπάρκουλης» και από τότε το φώναζαν κάθε φορά που περνούσα με το αυτοκίνητο απέξω είτε εγώ, είτε κάποιο όχημα που έκανε θόρυβο όπως το δικό μου...».


Από το bovary.gr / tvxs -Aug 23, 2016

Πέθανε ο Ανδρέας Μπάρκουλης





Ο αγαπημένος ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου Ανδρέας Μπάρκουλης πέθανε σε ηλικία 80 ετών έπειτα από μακρά νοσηλεία, αντιμετωπίζοντας τα τελευταία χρόνια σοβαρά προβλήματα υγείας με εισαγωγές σε νοσοκομεία.

Χθες το βράδυ η υγεία του επιδεινώθηκε, ενώ πριν λίγες ημέρες είχε βγει από την εντατική όπου παρέμενε εξαιτίας της σοβαρής λοίμωξης του αναπνευστικού και της καρδιακής ανεπάρκειας που τον ταλαιπωρούσε. Εισήχθη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Κωνσταντοπούλειου Νοσοκομείου Αγία Όλγα, έχοντας δίπλα τη σύζυγό του Μαίρη, αλλά η κατάστασή του ήταν μη αναστρέψιμη και ο οργανισμός του δεν άντεξε.


Ο Ανδρέας Μπάρκουλης γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4 Αυγούστου 1936 και από τα εφηβικά του χρόνια συμμετείχε σε διάφορες παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας με τον θίασο των Σπύρου Μουσούρη - Κρινιώς Παπά, παράλληλα με τις θεατρικές σπουδές του στη Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη.

Το 1956 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο με τον «Κορυδαλλό» του Ζαν Ανούιγ και στον κινηματογράφο ένα χρόνο αργότερα στην ταινία του Κώστα Ανδρίτσου «Μαρία η Πενταγιώτισσα», δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη.


Έπαιξε σε περισσότερες από εκατό ταινίες, ερμηνεύοντας σπουδαίους ρόλους σε δραματικές ταινίες, όπως «Κοινωνία ώρα Μηδέν» (1966), «Κοντσέρτο για πολυβόλα» (1967), «Όλγα Αγάπη μου» (1968), αλλά και κωμωδίες, όπως « Ο Μιμίκος και η Μαίρη (1958), «Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα» (1958), «Διακοπές στην Αίγινα» (1958), «Η Μουσίτσα»(1959), «Μην είδατε τον Παναή» (1962), «Το Δόλωμα» (1964), «Τζένη Τζένη» (1965), «Ησαΐα μη Χορεύεις» (1969), «Μια τρελή τρελή σαραντάρα» (1970) και η «Θεία μου η χίπισσα» (1970).

Αξιόλογη ήταν όμως και η πορεία του στο θέατρο μέχρι το 1973, όταν μία υπόθεση με ναρκωτικά τον έφερε αντιμέτωπο με τη δικαιοσύνη. Προφυλακίστηκε, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και το 1974 έφυγε στην Αμερική. Εκεί ασχολήθηκε με το τραγούδι και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, το 1983, αφοσιώθηκε στο ποιοτικό θέατρο, ερμηνεύοντας με μοναδική ευαισθησία σπουδαίους ρόλους μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '80.

Προβλήματα υγείας, όμως, τον απομάκρυναν σχετικά νωρίς από το θέατρο, ενώ συνέχισε με σποραδικές εμφανίσεις στην τηλεόραση τη δεκαετία του '90. Τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρούνταν από σοβαρά προβλήματα υγείας και συνεχείς εισαγωγές σε νοσοκομεία. Ο Ανδρέας Μπάρκουλης έκανε τρεις γάμους και απέκτησε τρία παιδιά.
Συλλυπητήρια μηνύματα

Δήλωση του υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού, Α. Μπαλτά
«Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του Ανδρέα Μπάρκουλη, ο οποίος υπηρέτησε με συνέπεια και συστηματικότητα το σινεμά και το θέατρο. Υπήρξε ένας από τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς της γενιάς του, αφήνοντας το προσωπικό του ανεξίτηλο στίγμα στον ελληνικό κινηματογράφο».

Νέα Δημοκρατία

Ο υπεύθυνος του Τομέα Πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Α Θεσσαλονίκης, Κωνσταντίνος Π. Γκιουλέκας, για την απώλεια του Ανδρέα Μπάρκουλη, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Έφυγε από κοντά μας ένας σημαντικός ηθοποιός που τίμησε την τέχνη του και την υπηρέτησε με συνέπεια και αφοσίωση.

Ο Ανδρέας Μπάρκουλης συνέδεσε το όνομα του με την άνθιση του ελληνικού κινηματογράφου, πρωταγωνιστώντας σε ταινίες που ακόμα και τώρα, αρκετές δεκαετίες μετά, εξακολουθούν να συγκινούν και να είναι δημοφιλείς και στις νεότερες γενιές. Ανήκε στην παλιά γενιά των ηθοποιών οι οποίοι διήνυσαν την καλλιτεχνική τους διαδρομή με μοναδικό «όπλο»  το λαμπερό ταλέντο τους και την απαράμιλλη εργατικότητα τους. Ο Ανδρέας Μπάρκουλης όμως έλαμψε και στο θέατρο ενσαρκώνοντας ρόλους που ξεχώρισαν. Θα μείνει αξέχαστος.

Στην οικογένεια του εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια».

 

naftemporiki.- Aug 23, 2016

Παρασκευή, Ιουλίου 29, 2016

Ρόδος: Το Συμιακό θέατρο επιστρέφει...

Το κοινό της Ρόδου θα απολαύσει 3 (τρεις) θεατρικές παραστάσεις, από το Συμιακό Θέατρο του Συλλόγου Συμιακών Ρόδου «Ο ΓΛΑΥΚΟΣ», το νέο έργο του Μανόλη Αντώνογλου «Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΧΑΣΟΛΟΗΣΕ»

Στις 30/7/2016 (Σάββατο), 31/7/2016 (Κυριακή) και 1/8/2016 (Δευτέρα) στο θέατρο της Μεσαιωνικής τάφρου «Μελίνα Μερκούρη»
Ώρα έναρξη παραστάσεων 9μ.μ.
Τιμή εισιτηρίου προπώλησης 5 ευρώ
Τιμή εισόδου κατά την είσοδο 7 ευρώ
Ο θίασος μας υπόσχεται πολύ γέλιο σε μια περίοδο που όλοι το έχουμε ανάγκη. Συγγραφέας και σκηνοθέτης του έργου είναι ο Μανόλης Αντωνόγλου.

Τους ρόλους ερμηνεύουν οι: Μανόλης Αντωνόγλου (πατέρας), Σεβαστή Νικόλη (γυναίκα – σύζυγος), Πατατούκος Ι. Σωτήρης (γαμπρός), Οθίτης Κωνσταντίνος (γιος), Πατατούκου Θαρρινή (κόρη), Μαλλιάκας Γιάννης (παραγιός), Διασινού Ελένη (θεία), Πατατούκου Ευαγγελία (γειτόνισσα), Σεμερτζάκη Ειρήνη (γειτόνισσα), Σεμερτζάκη Μαρία (κόρη γειτόνισσας), Μαλλάνα Άννα (γυναίκα), Πατατούκος Σωτήρης του Κοκκινίδη (Κανταδόρος), Μακράκης Βαλάντης (τραγουδιστής), Μανούσος Ραφαήλ (μουσικός), Κάνιας Στέφανος (μουσικός), Μαλάσσας Εμμανουήλ (μουσικός), Σωτήρης Ζουρούδης (γκεστ σταρ!)
Μέρος των εισπράξεων θα δοθεί στο Κοινωνικό Παντοπωλείο και για την στήριξη ευπαθών ομάδων.

rodiaki.gr - July 29, 2016

Παρασκευή, Ιουνίου 10, 2016

"Έφυγε" ο ηθοποιός Γιάννης Μιχαλόπουλος

Σε ηλικία 89 ετών "έφυγε" από την ζωή ο γνωστός ηθοποιός Γιάννης Μιχαλόπουλος, έχοντας πάρει μέρος επί δεκαετίες σε μεγάλες επιτυχίες του σινεμά και της τηλεόρασης. Ο Μιχαλόπουλος νοσηλευόταν στο ΚΑΤ με σοβαρά προβλήματα υγείας

Ο γνωστός ηθοποιός, ξεκίνησε την καριέρα του ως εκφωνητής του ραδιοφώνου μιας και η φωνή του ήταν πολύ χαρακτηριστική, αλλά στην πορεία τον κέρδισε η υποκριτική. Γεννημένος στην Αθήνα στις 22 Απριλίου του 1927 αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας την τελευταία δεκαετία.

Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες, μεταξύ των οποίων: «Αχ αυτή η γυναίκα μου», «Άνθρωπος για όλες τις δουλειές», και άλλες.

Στην τηλεόραση έπαιξε σε πολλές σειρές, με πιο γνωστή το «Ορκιστείτε παρακαλώ», από τις πιο πετυχημένες τηλεοπτικές κωμικές σειρές της δεκαετίας του 1980, όπου πρωταγωνιστούσε ως δικαστής.

Πηγή: topontiki.gr - Jun 10, 2016

Τετάρτη, Απριλίου 20, 2016

Πέθανε ο Γιάννης Βόγλης

Έχασε σήμερα το πρωί την μάχη με τον θάνατο ο εξαιρετικός Κύριος του θεάτρου μας Γιάννης Βόγλης που εδώ και αρκετό καιρό αντιμετώπιζε σοβαρότατα προβλήματα με την υγεία του και βρισκόταν σε νοσοκομείο.Ο Βόγλης  γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Σεπτεμβρίου 1937 και σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη.

Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε στη θεατρική παράσταση "Η άνοδος του Αρτούρο" το 1961 υπό τη σκηνοθεσία του Καρόλου Κουν. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στην ταινία "Οι Υπερήφανοι". Έγινε γνωστός από την ταινία "Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» το 1966 ενώ σημαντική ερμηνεία του υπήρξε στην ταινία "Κορίτσια στον ήλιο» του Γεωργιάδη. Εργάστηκε κυρίως στο θέατρο, μαζί με αξιόλογους άλλους ηθοποιούς, όπως η Έλλη Λαμπέτη ο Αλέκος Αλεξανδράκης ο Μάνος Κατράκης κ.ά. Συνεργάστηκε ως βασικό στέλεχος με το "Προσκήνιο" του Αλέξη Σολομού. Εργάστηκε για μια πενταετία ως βασικό στέλεχος του ΚΘΒΕ μετά την μεταπολίτευση. Φαίνεται να χρησιμοποίησε το όνομα John Miller σε αγγλόφωνη ταινία, ενώ στο αρχείο του Εθνικού Θεάτρου αναφέρεται και ως Ι. Γκόγκλης. Το "Γιάννης Βόγλης" είναι καλλιτεχνικό ψευδώνυμο..Ήταν ο ιδρυτής του Καλλιτεχνικού Οργανισμού "Ανατολή" κατά την πενταετία του '80. Σημαντικές παραγωγές του ήταν οι "Καπετάν Μιχάλης", "Αλέξης Ζορμπάς", "Ελλάδα-Ρίτσος Μακρυά Πορεία" (Πολυθέαμα), "Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ", "Αγαπημένε μου Παππού", "Προμηθέας Δεσμώτης" του Αισχύλου και περιόδευσε στην Ελλάδα, την Κύπρο, τον Καναδά με μεγάλη επιτυχία.

Συνεργάστηκε με το Θέατρο "Πράξη" της Μπέτυς Αρβανίτη. Μερικά έργα στα οποία έπαιξε είναι: "Ο Φερνάντο Κραπ μου Έγραψε ένα Γράμμα", "Η Κυρία από τη Θάλασσα" σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη, "Μια Πιθανή Συνάντηση", "Η Επιστροφή" του Χ. Πίντερ, κ.α.Έχει τιμηθεί από πολλές πόλεις Ελλάδας και Κύπρου, έχει πάρει μέρος σε πολλές εκδηλώσεις ως αφηγητής, ενώ έχει ασχοληθεί επίσης με τη σκηνοθεσία.Το 2000 - 2005 πήγε στην Κύπρο όπου υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής στους Οργανισμούς Ε.Θ.Α.Λ της Λεμεσού και του Θεάτρου "Σκάλα" της Λάρνακας. Σκηνοθέτησε παραγωγές όπως: "Βασίλης Τσιτσάνης", "Φονιάς", "Αδελφοί Καραμαζόφ" κ.α.Τον Οκτώβριο του 2009 επιλέχτηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας από το Διοικητικό Συμβούλιο του θεάτρου.Τον Δεκέμβριο του 2011 έκλεισε ο κύκλος ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας.

Βασίλης Μπουζιώτης
Πηγή: enikos - Apr 20, 2016

Κυριακή, Ιανουαρίου 31, 2016

Η Αστυνομία της Σκέψης - Του Βαγγέλη Παυλίδη


Στο “1984”, ο Όργουελ περιγράφει την Αστυνομία της Σκέψης, την Thinkpol. Η ιδέα, λέει, του ήρθε από την δικιά του εμπειρία να κριτικάρει τις επικρατούσες αντιλήψεις της κοινωνίας- κάτι που συχνά τον έφερε σε αντιπαράθεση με άλλους και τις “δύσοσμες μικρο-ορθοδοξίες τους”.

Είναι φυσικό αυτή η Αστυνομία να διώκει κάθε τρόπο έκφρασης και εξωτερίκευσης της αντίθετης σκέψης: την τέχνη γενικά και τον λόγο. Έτσι, έχουμε αυτό που ονομάζουμε με τον γενικό όρο λογοκρισία.

Αφορμή γι αυτά μου δίνει η επίθεση που δέχτηκε από “έγκριτες” πολιτικές και δημοσιογραφικές φωνές το θεατρικό έργο “Ισορροπία του Νας”, με αποτέλεσμα το κατέβασμά του απο την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, με απόφαση του Δ/ντή Στάθη Λιβαθινού.

Αιτία των αντιδράσεων το ότι το έργο χρησιμοποιεί αποσπάσματα από τους «Δίκαιους» του Αλμπέρ Καμί καθώς και αποσπάσματα από το βιβλίο του Σάββα Ξηρού κι από τα πρακτικά της δίκης της 17Ν.

Το έργο δεν το είδα, ούτε και ξέρω τι ακριβώς πραγματεύεται και πώς.

Αυτό, ολίγο με ενδιαφέρει όμως, κακά έργα -αν είναι κακό- υπάρχουν δεκάδες.

Αυτό που με ενδιαφέρει και με αφορά είναι πως κάποιοι μπορούν να μου βουλώσουν το στόμα επειδή δεν τους αρέσουν αυτά που λέω.

Μα δεν είναι άραγε η αντίληψη αυτή -βουλώνουμε όποιο στόμα δεν μας αρέσει- που σε μιά άλλη, ακραία της διάσταση, έφερε την επίθεση στο Charlie Hebdo;

Την κατάσταση σώζει, όσο γίνεται, το Δ.Σ του Εθνικού Θεάτρου που διαφωνεί με το κατέβασμα του έργου και που ανάμεσα στα άλλα λέει πως αν έτσι σκεφτόμαστε τότε ούτε Αισχύλο, ούτε Σαίξπηρ θα ανεβάζαμε και υπογραμμίζει πως «πιο πολύ απ’ όλα θέλουμε να εκφράσουμε δημοσίως την αγωνία μας γι’ αυτή την αδιανόητη επίθεση που υφίσταται η τέχνη τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας».

Παράλληλα, «Θλιβερό και ανησυχητικό για την πολιτιστική ζωή της χώρας» χαρακτήρισε ο Αριστείδης Μπαλτάς το γεγονός ότι το Εθνικό Θέατρο «στο κλίμα που δημιουργήθηκε, βρέθηκε αντιμέτωπο με τέτοιου είδους απειλές, ώστε εντέλει υποχρεώθηκε να κατεβάσει το επίμαχο έργο πριν από την προγραμματισμένη λήξη των παραστάσεων».

Λογοκρισία, έμεση έστω, εν πλήρει δημοκρατία.

Ενώ η δημοκρατία αυτή ανέχεται τους άναρθρους αλλαλαγμούς της φασιστικής δεξιάς, και ενώ στην Γερμανία, χωρίς “δύσοσμες μικρο-ορθοδοξίες”, επιτράπηκε η έκδοση του Mein Kampf… του Αδόλφου Χίτλερ, αν δεν το γνωρίζετε.


pavlidiscartoons.com - Jan 31, 2016 

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More