Γιατί δεν υπάρχουν σήμερα ηγέτες - Του Κώστα Βαξεβάνη

Οι σημερινοί ηγέτες διαφημίζουν τα μεγάλα πανεπιστήμια από τα οποία προέρχονται, που δεν τους δίνουν κοινωνικές δεξιότητες και ευαισθησίες, αλλά τους φορούν το κοστούμι του τεχνοκράτη. 

Υπάρχουν σήμερα ηγέτες στον κόσμο; Υπάρχουν προσωπικότητες που μπορούν να οδηγήσουν τις κοινωνίες προς το προσωπικό τους όραμα αφού μπολιάσουν με αυτό τις μάζες; Τα ερωτήματα μοιάζουν κάπως μεταφυσικά. Οι αναφορές στην έλλειψη ηγετών μοιάζουν κάπως με τις νοσταλγικές διηγήσεις συνταξιούχων που αναπολούν το παρελθόν, στο οποίο έχουν αποδώσει στοιχεία εξιδανίκευσης. Από την άλλη πλευρά, όλοι συμφωνούν ότι είναι δύσκολο να διακρίνεις στο παγκόσμιο στερέωμα, τους σύγχρονους Ντε Γκωλ, Μιτεράν, Κολ, Μπερλινγκουέρ, Ιντιρα Γκάντι, Παπανδρέου ή Ούλοφ Πάλμε. Στη θέση τους ο Τραμπ κάνει τον γελωτοποιό, ο Μητσοτάκης τον πρωθυπουργό και προσωπικότητες όπως ο Βρετανός πρώην πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον έχουν περάσει στην Ιστορία ως οι στιγμές διακωμώδησής της. Για να μη μιλήσουμε για δολοφόνους όπως ο Νετανιάχου. 

Την ώρα που ακόμη ένας πόλεμος είναι σε εξέλιξη, φλερτάροντας μάλιστα με την πιθανότητα να εξελιχθεί σε Γ΄ Παγκόσμιο ή έστω μια ανεξέλεγκτη μορφή πολέμου, δεν υπάρχουν ηγέτες που να λειτουργήσουν αποτρεπτικά και να ενεργοποιήσουν διεθνείς κανόνες και την κοινή γνώμη. 

Η Ευρώπη, ως γηραιά κοιτίδα της δημοκρατίας και του Διαφωτισμού, όχι μόνο δεν έχει να επιδείξει μια χαρισματική ηγετική μορφή, αλλά εμφανίζεται και ως μια ομογενοποιημένα ανίκανη και φοβική πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα. «Ανθ’ ημών Γουλιμής», που θα έλεγε και ο Χαρίλαος Τρικούπης. Στη θέση του Ντε Γκωλ ή του Μιτεράν σήμερα βρίσκεται ο Μακρόν. 

Δεν υπάρχει κανένας βιολογικός λόγος που δημιουργεί το έλλειμμα ηγετών. Μανάδες και πατεράδες σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να φέρνουν στον κόσμο παιδιά, των οποίων μάλιστα η μόρφωση και τα ερεθίσματα είναι πιο ποιοτικά από αυτά του παρελθόντος. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Οι ηγέτες διαμορφώνονται μέσα και εξαιτίας των κοινωνικών συνθηκών. Είναι τέκνα της εποχής τους και εκφράζουν αυτό που υπάρχει ως κοινωνικό υπόβαθρο. Αφού αναδειχτούν με αυτό τον τρόπο, αναλαμβάνουν (έτσι τουλάχιστον πρέπει να κάνουν) να οδηγήσουν την κοινωνία που τους διαμόρφωσε λίγο παραπέρα. 

Για κάποιο λόγο αυτή η διαδικασία παράγει πλέον προβληματικές καταστάσεις. Οι ηγέτες μοιάζουν κατώτεροι των περιστάσεων, ενώ η πολιτική που τους συνοδεύει ή παράγουν οι ίδιοι δεν έχει τίποτα το σπουδαίο. Δεν λύνει προβλήματα, δεν έχει ως ζητούμενο να εξομαλύνει τις τεράστιες κοινωνικές αντιθέσεις. 

Οι σύγχρονοι ηγέτες (οι πολιτικοί σε μια γενικότερη θεώρηση) δεν έχουν δημιουργηθεί μέσα από ιστορικές συνθήκες που τις καθόριζαν οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και οι απαιτήσεις για κάποιο κοινό καλό. Οι μεγάλοι ηγέτες των προηγούμενων δεκαετιών έζησαν την αντιπαράθεση που σχετιζόταν με τα ιδεολογικοπολιτικά συστήματα. Δεν υπερασπίζονταν υπερδυνάμεις με την κυνική αποδοχή της ισχύος, αλλά προτάσεις, σοσιαλιστικές ή καπιταλιστικές, για έναν καλύτερο κόσμο. 

Υπήρξαν παιδιά του Μάη του ’68, των αντιπολεμικών κινημάτων, του βαθέος προβληματισμού, της ιδεολογικής μάχης και της πολιτικής αντιπαράθεσης πάνω σε θέσεις. Ενιωθαν ότι είχαν την ευθύνη για την πορεία του κόσμου. Κλήθηκαν να διαχειριστούν τον μεταπολεμικό κόσμο, την αμφισβήτηση πάγιων αρχών, το ίδιο το μοίρασμα της υφηλίου σε στρατόπεδα. Δημιουργήθηκαν και εξελίχθηκαν μέσα σε αυτές τις συνθήκες, θεωρώντας ότι έχουν ευθύνη. Γι’ αυτό άλλωστε είχαν αποδεχτεί τον ρόλο του ηγέτη. Φυσικά σε όλο αυτό το πλαίσιο που μοιάζει εξιδανικευμένο υπήρχαν και διαφθορά και προσωπικά συμφέροντα και αναιρέσεις του πραγματικού ρόλου του πολιτικού. Τα αρνητικά όμως αυτά στοιχεία δεν ακύρωναν το ποιος είναι ο ιδεατός ρόλος του πολιτικού. 

Τι είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα; Οι ηγέτες μοιάζουν με λογιστές που πρέπει να διαχειριστούν πρωτόκολλα και κανόνες λογιστηρίου. Διαφημίζουν τα μεγάλα πανεπιστήμια από τα οποία προέρχονται, που δεν τους δίνουν κοινωνικές δεξιότητες και ευαισθησίες, αλλά τους φορούν το κοστούμι του τεχνοκράτη. Το κοινό καλό, που κάποτε ήταν το ζητούμενο έστω και προσχηματικά, δεν έχει θέση στο πολιτικό πλαίσιο που καλούνται να υπηρετήσουν. Οι γιάπηδες ηγέτες του σήμερα μοιάζουν περισσότερο με τους παλιούς Σοβιετικούς γραφειοκράτες που προσπαθούσαν να πιάσουν τα πλάνα τους και λιγότερο με πολιτικά όντα που αλληλεπιδρούν με την κοινωνία. 

Κάτω από τα γραφεία τους δεν υπάρχουν ιδεολογικά ευαγγέλια αλλά manual χρηματιστηρίου, κέρδους και κριτήρια βελτίωσης, που δεν έχει όμως ως αποδέκτη την κοινωνία. Φροντίζουν για την ευημερία των αριθμών σε βάρος των ανθρώπων. Δεν έχουν κοινωνική προέλευση αλλά αποτελούν υβρίδια του ασυναισθηματικού τεχνοκράτη χωρίς ουσιαστική μόρφωση. Εχουν την εξειδίκευση της διεκπεραίωσης μέσα από αλγόριθμους και χρήση πληροφοριών που στην πραγματικότητα δεν κατέχουν. Η κοινωνία αποτελεί γι’ αυτούς πεδίο πειραματισμών για κάποιο οικονομικό μοντέλο. Δεν υπηρετούν πραγματικές πολιτικές αντιπαραθέσεις για χάρη της κοινωνίας. Αντιθέτως, εκπροσωπούν καρτελοποιημένα κόμματα με διαφορές σε επίπεδο λεκτικής αντιπαράθεσης και μόνο. Η πολιτική ομοιομορφία τούς επιτρέπει να παραμένουν σε θέσεις εξουσίας χωρίς να απειλούνται. 

Ας πάμε όμως σε μια άλλη κατηγορία ηγετών χωρίς δημοφιλία. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν ενεργοποίησε επιχειρήματα περί τυραννικού καθεστώτος των μουλάδων. Οι μουλάδες είναι πράγματι τυραννικοί, αλλά αφενός δεν υπάρχουν μόνο στο Ιράν, αφετέρου δεν είναι η αιτία του πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου το καθεστώς δείχνει να αντέχει. Οι άνθρωποι στο Ιράν, αυτήν τη στιγμή, δεν θεωρούν ως πρόβλημα τους αγιατολάχ, αλλά την ισραηλινοαμερικανική επίθεση που δέχονται. Φαίνεται ότι έχουν προετοιμαστεί επί δεκαετίες για όσα συμβαίνουν και δηλώνουν έτοιμοι να υπερασπιστούν όσα πιστεύουν. 

Η εικόνα αυτή μοιάζει παράλογη για τη Δύση που δημιούργησε και πίστεψε σε επιπόλαιες αναγνώσεις για τους «τύραννους ηγέτες» οι οποίοι θα καταρρεύσουν. Οι τυραννικοί ηγέτες στο Ιράν και όπου αλλού διατηρούν συνδετικά στοιχεία με τις κοινωνίες τους. Μπορεί αυτά να είναι η θρησκεία, η απειλή που υπάρχει από τη Δύση, η ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας τους ή οτιδήποτε άλλο. Η σχέση ηγεσίας και λαού, ακόμη και όταν είναι προβληματική, εμπεριέχει αξιακά στοιχεία. Στο πρόσωπο του ηγέτη του ο Ιρανός, για παράδειγμα, δεν βλέπει αυτό που βλέπει ο δυτικός. Δεν βλέπει τον τύραννο, αλλά αυτόν που με αυταπάρνηση υπηρέτησε τη χώρα του για να την κάνει υπερδύναμη. Δεν είναι τυχαίο που στο ερώτημα «ποιον θεωρείς σήμερα ισχυρό ηγέτη;» οι περισσότεροι στην Ελλάδα απαντούν «ο Πούτιν και ο Ερντογάν». Προφανώς δεν κάνουν αποτίμηση δημοκρατικής ευαισθησίας. Οι ηγέτες αυτοί προτάσσουν (έστω και ψευδώς) ένα αξιακό πλέγμα που τους συνδέει με την κοινωνία. 

Βλέπουμε εμείς το ίδιο στους ηγέτες μας, ακόμη και σε αυτούς που τους ψηφίζουμε ή είναι μια επιλογή ανάγκης; Ο σύγχρονος ψηφοφόρος καταναλώνει επικοινωνιακά στοιχεία, στέκεται απέναντι στην πολιτική με likes και όχι με πολιτικές θέσεις και απαιτήσεις και συνήθως επιλέγει ως καθοριστική πολιτική στάση την αποχή από την πολιτική. Στα μάτια του ο πολιτικός είναι (στην καλύτερη περίπτωση) το σύστημα της προσωπικής του εξυπηρέτησης ή αυτός στον οποίο έχει αναθέσει από απόγνωση τη ζωή του. Σε κάθε περίπτωση δεν πιστεύει στον ηγέτη. Ναι, η εποχή γέννησε και διαμόρφωσε τους ηγέτες της. Τους έκανε κατ’ εικόνα και ομοίωση διαχειριστές της επιβολής που έχει το κέρδος επάνω στους ανθρώπους. Είναι οι απόφοιτοι της σχολής του κατευνασμού, της ιδιώτευσης, του καταναλωτισμού και της τεχνητής ευωχίας. Το κακό είναι ότι οι ηγέτες που έχουν διαμορφωθεί από την εποχή τους διαμορφώνουν με τη σειρά τους την εποχή. Διαλεκτική τρόμου. 

Κώστας Βαξεβάνης / documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Στο σπίτι του Μητσοτάκη δεν μιλάνε για fake news - Του Κώστα Βαξεβάνη

Η κυβέρνηση που το διοργάνωσε έχει χαρακτηριστεί διεθνώς και επισήμως ως εχθρική προς την αλήθεια και τη δημοσιογραφία. Παρά την αναμφίβολη δεξιότητα στο fake, η κυβέρνηση διά του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη διοργάνωσε το Alitheia Forum, όπου συμμετείχε ως επιτομή αληθείας ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Αν δεν μιλήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για fake news, τότε ποιος θα μιλήσει; Εχει εκτοξεύσει κατά καιρούς αθλιότητες που εμφάνισε ως ειδήσεις (κάνοντας μάλιστα χρήση του θεσμικού ρόλου του πρωθυπουργού), ενώ η κυβέρνησή του είχε οργανώσει ένα ολόκληρο σύστημα παραπληροφόρησης που κατ’ ευφημισμόν ονόμαζε «Ομάδα Αλήθειας». Η ομάδα αυτή συκοφαντούσε συστηματικά πολιτικούς αντιπάλους, ενώ μέλη της ήταν στελέχη της ΝΔ που έγιναν μετέπειτα υπουργοί, προφανώς ως επιβράβευση. Το σύστημα αυτό μάλιστα χρηματοδοτήθηκε πλαγίως και παρανόμως από ιδιωτικές εταιρείες. Παρά την αναμφίβολη δεξιότητα στο fake, η κυβέρνηση διά του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη διοργάνωσε το Alitheia Forum, όπου συμμετείχε ως επιτομή αληθείας ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Αφού κατακεραύνωσε τα fake news, ο πρωθυπουργός έκανε αναφορά σε ένα ιστορικό fake news, του οποίου θύμα ήταν ο πατέρας του Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Με δημοσιεύματά της η εφημερίδα «Αυριανή» είχε εμφανίσει, ψευδώς, ότι ο πατέρας Μητσοτάκης υπήρξε συνεργάτης των ναζί επί Κατοχής. Αυτό που ξέχασε να πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ότι το ψεύδος του δημοσιεύματος αποκάλυψε ο γράφων, με μια έρευνα που αποδείκνυε ότι ήταν επιχείρηση της Στάζι, της μυστικής υπηρεσίας της Ανατολικής Γερμανίας. Γι’ αυτή την αποκάλυψη ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε πει στο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με δικά του λόγια»: «Αυτή η αθλιότητα που επιχειρήθηκε εναντίον μου αποκαλύφθηκε πλήρως στην πορεία διότι ένας έντιμος δημοσιογράφος, ο Κώστας Βαξεβάνης, έψαξε χωρίς καμία δική μου ανάμειξη τα αρχεία της Στάζι. Ηρθε σε επαφή με τους παλιούς ανθρώπους της Στάζι και βρήκε τον αρμόδιο, ο οποίος κατέθεσε υπεύθυνα, και είναι γραμμένο στα αρχεία και το έχει δώσει και ως κατάθεση, και στην τηλεόραση το δήλωσε, ότι η Στάζι κατασκεύασε κατ’ εντολή άνωθεν αυτά τα στοιχεία για να με δυσφημήσει εμένα». 

Σε αυτό το συνέδριο, στο οποίο εκλήθησαν οι πάντες, δεν κλήθηκε το Documento, παρότι ο εκδότης του έκανε ό,τι έκανε. Είναι ακόμη μια επιλογή διάκρισης και αντιδημοσιογραφικής συμπεριφοράς του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη ενάντια στο Documento, το οποίο επιχείρησε να κλείσει με πολλούς και διάφορους τρόπους ως ενοχλητικό. Εχει σημασία ακόμη μία λεπτομέρεια: ο Μητσοτάκης, στην προσπάθεια να συκοφαντήσει το Documento και να ακυρώσει όσα αποκάλυπτε η εφημερίδα γι’ αυτόν, σε συνέντευξή του στους «Times» του Λονδίνου, όταν ρωτήθηκε για όσα αποκαλύπτονταν, με εμφάνισε ως αποδέκτη ρωσικού χρήματος και μάλιστα ισχυρίστηκε ότι αυτό προέκυπτε από έρευνα της αμερικανικής Δικαιοσύνης. Οι «Times», μετά τα στοιχεία που τους προσκόμισα με βάση την έρευνα που επικαλέστηκε ο ίδιος ο Μητσοτάκης, με δημοσίευμά τους διαβεβαίωσαν ότι αυτά δεν προκύπτουν από κάπου, είναι δηλαδή fake news του πρωθυπουργού. 

Τη συνέντευξη για τα fake news πήρε από τον πρωθυπουργό ο γνωστός δημοσιογράφος Ιωάννης Βαπτιστής (κατά το Ζαν Μπατίστ) Πρετεντέρης. Αυτός κι αν έχει δεξιότητα στο fake. Σε εκπομπή του στο ραδιόφωνο του «Πρώτου Θέματος» είχε πει ότι το Documento δημιουργήθηκε γιατί ο Καλογρίτσας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν 3 εκατομμύρια σ’ εμένα. Αναγκάστηκα να στείλω εξώδικο στο «Πρώτο Θέμα», το οποίο αποκατέστησε την αλήθεια και θύμισε μάλιστα ότι από έρευνα της ίδιας της εφημερίδας του Τάσου Καραμήτσου προέκυπτε πως αυτό είναι κάτι ψευδές. Το «Πρώτο Θέμα» κατέβασε την εκπομπή του Πρετεντέρη από το διαδίκτυο επιβεβαιώνοντας την αναλήθεια όσων είπε. 

Επί τιμή ή αληθεία καλεσμένος στο Forum ήταν ο δημοσιογράφος Βασίλης Χιώτης. Εχει διαπρέψει στα fake news όσο λίγοι. Παραθέτω μια μικρή λίστα επιτυχιών. Οταν ο Β. Χιώτης ήταν υπεύθυνος του πολιτικού ρεπορτάζ στο «Βήμα» την εποχή του Σταύρου Ψυχάρη, η εφημερίδα είχε δημοσιεύσει εκτενές ρεπορτάζ από τη συνάντηση Ερντογάν – Καραμανλή. Ο Ερντογάν είχε επισκεφτεί κατά την εφημερίδα την Αθήνα στα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Η συνάντηση έγινε σε θερμό κλίμα, ενώ όπως έλεγε το ρεπορτάζ υπήρξε και ανταλλαγή φιλοφρονήσεων από τους δύο ηγέτες. Γλαφυρό ρεπορτάζ από τα μέσα της συνάντησης, το οποίο έφερε την πιστοποίηση του δημοσιογράφου Β. Χιώτη που το ενέκρινε ως έγκυρο. Μόνο που η συνάντηση δεν έγινε ποτέ γιατί ο Ερντογάν ματαίωσε το ταξίδι. O Β. Χιώτης δεν άφησε όμως την πραγματικότητα να του χαλάσει μια τόσο καλή ιστορία κι έτσι την τύπωσε. 

Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Σε άλλη μεγάλη fake επιτυχία, ο Β. Χιώτης είχε εμφανίσει ότι ο τότε υπουργός Γιώργος Κατρούγκαλος ως εργατολόγος το προηγούμενο διάστημα υποσχόταν διορισμούς όσων είχαν απολυθεί με προμήθεια 12%. Ο Γ. Κατρούγκαλος ζήτησε με ένδικα μέσα από τον Β. Χιώτη να το αποδείξει. Δεν μπορούσε να αποδείξει κάτι που δεν ίσχυε και η εφημερίδα αναγκάστηκε να ζητήσει συγνώμη για το fake. 

Σε άλλη επιτυχία, ο Β. Χιώτης στην εκπομπή του στο ραδιόφωνο Βήμα FM, στο οποίο ήταν διευθυντής, ενημέρωσε το 2016 ψευδέστατα το κοινό ότι ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αγόρασε το σπίτι που έμενε στην Κυψέλη σε πλειστηριασμό και μάλιστα ο πρώην ιδιοκτήτης αυτοκτόνησε λόγω χρεών. Αυτό το fake news ανάγκασε τον Β. Χιώτη να παραιτηθεί από τον ραδιοφωνικό σταθμό, αλλά όχι και να πτοηθεί. Ετσι έφτασε μέχρι το Forum για να δώσει συνταγές ενάντια στα fake news! 

Θα περιορίσω την ακτινογραφία και τη βιογραφία όσων επιφανών συμμετείχαν στο Forum, του οποίου μάλιστα το κόστος άγγιξε τα 160.000 ευρώ. Να παραθέσω ακόμη ένα εντυπωσιακό δεδομένο. Η εφημερίδα «Απογευματινή», της οποίας οι εκπρόσωποι, εν αντιθέσει με το Documento, κλήθηκαν και συμμετείχαν στο fake forum, πρόσφατα σε πρωτοσέλιδό της διαβεβαίωνε: «Ρεσιτάλ διπλωματίας από τον Μητσοτάκη στο Νταβός». Η εφημερίδα περιέγραφε με ρεπορτάζ πώς ο Ελληνας πρωθυπουργός πήγε στη συνάντηση του Νταβός και, ως κολοσσός διπλωματίας και πολιτικής, έβαλε τα γυαλιά ακόμη και στους μεγάλους ξένους ηγέτες. Μόνο που ο Μητσοτάκης δεν πήγε ποτέ στο Νταβός. Το fake ρεπορτάζ πάλι, προφανώς της σχολής Χιώτη, πήγε. 

Ας αφήσουμε όμως το τεκμήριο της αναλήθειας που κατείχαν οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες στο Alitheia Forum. Ας πάμε στην ουσία της διοργάνωσης. Η κυβέρνηση που το διοργάνωσε έχει χαρακτηριστεί διεθνώς και επισήμως ως εχθρική προς την αλήθεια και τη δημοσιογραφία. Η Ελλάδα έχει δραματική θέση στην κατάταξη περί σεβασμού της αλήθειας (και σε ό,τι αφορά το κράτος δικαίου αλλά και την περιφρούρηση της δημοσιογραφικής αλήθειας). Είναι η τελευταία που δικαιούται να μιλά για κάτι που επισήμως σκοτώνει κάθε μέρα. 

Τι προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση; Με πρόσχημα τους ανώνυμους λογαριασμούς στα social media, εμφανίζει ως τοξικό το περιβάλλον της πληροφόρησης και δείχνει διατεθειμένη ως εκ τούτου να το ρυθμίσει. Πριν από μερικά χρόνια επιχείρησε ανεπιτυχώς να το κάνει με τα Ellinika Hoaxes που επιχείρησαν να εμφανιστούν ως fact checker στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, κάποιοι αξιωματικοί του στρατού εμφανίζονταν να ελέγχουν και να λογοκρίνουν δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, ώστε να μην έχουν διεισδυτικότητα στις πλατφόρμες των social media. Μετά την αποκάλυψη του ρόλου των μπάτσων του διαδικτύου και την κατακραυγή, το εγχείρημα γύρισε μπούμερανγκ. Ετσι τώρα ο Μητσοτάκης κάνει προσπάθεια δήθεν θεσμικής τακτοποίησης, που στην πραγματικότητα στοχεύει σε λογοκρισία και αποκλεισμό. Προσπαθεί να βρει άλλοθι για να ανατρέψει τον βασικό κανόνα ελευθερίας και δημοκρατίας που λέει ότι για όσα γράφουν τα ΜΜΕ υπεύθυνοι είναι οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι κρίνονται από τους πολίτες και τα όργανα των δημοσιογράφων. Αν υπάρχει παρανομία κατά την άσκηση αυτής της λειτουργίας, τότε υπεύθυνη μπορεί να γίνει και η Δικαιοσύνη. Οι κυβερνήσεις, τα κόμματα και οι πολιτικοί είναι αυτοί που ελέγχονται από τους δημοσιογράφους, όχι αυτοί που ελέγχουν τη δημοσιογραφία. 

Είναι φυσικά τραγικό που σε αυτή την προσπάθεια του Forum έβαλαν πλάτη δημοσιογράφοι και δημοσιογράφοι. Αν και απέδειξαν με την παρουσία τους ότι είναι το σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Οπότε για τι να μιλήσουν; 

Κώστας Βαξεβάνης / documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μεταξύ εξομολόγησης και Ιστορίας - Του Κώστα Βαξεβάνη

Οταν επιβεβαιώνεται πανηγυρικά η δημοσιογραφία, συνήθως είναι η ώρα που διαψεύδονται η κοινωνία και οι προσμονές της. 

Οι γραμμές που ακολουθούν δεν μπορούν να είναι μια ανάλυση ή μια κρίση επί κάποιας καταγραφής. ∆εν πρέπει κιόλας. Τα γεγονότα στα οποία αναφέρομαι περιλαμβάνουν κι εμένα και το Documento ως πρωταγωνιστές της συγκεκριμένης ιστορίας και δυστυχώς και της Ιστορίας. Ως πρωταγωνιστές επιβεβαιωνόμαστε, αλλά η κοινωνία έχει χάσει. 

Το μεσημέρι της Πέμπτης το δικαστήριο ανακοίνωσε την καταδίκη (σε πρώτο βαθμό) τεσσάρων προσώπων ως υπεύθυνων για το σκάνδαλο των υποκλοπών στην Ελλάδα. Η απόφαση χαρακτηρίστηκε ιστορική, και είναι, αλλά για άλλους λόγους από αυτούς που ανακάλυψαν ως ιστορικότητα οι δημοσιολόγοι. Στο δικαστήριο δεν έφτασαν οι πραγματικοί ένοχοι και εννοώ τα πολιτικά πρόσωπα που πέραν πάσης αμφιβολίας οργάνωσαν το σύστημα των υποκλοπών. Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν μια υπόθεση ιδιωτών, αλλά ένα παραθεσμικό, παρακρατικό δίκτυο που λειτούργησε μαζί με την ΕΥΠ και κατάφερε να θέσει σε παρακολούθηση τους κρατικούς λειτουργούς που κατείχαν καίριες θέσεις. Μπήκαν σε παρακολούθηση ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο αρχηγός ΓΕΣ, εισαγγελείς, υπουργοί της κυβέρνησης, πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Το ενιαίο σύστημα ΕΥΠ – Predator αποτελούσε έναν ενιαίο βραχίονα παρακρατικής δράσης με κοινό κέντρο εντολών. ∆εν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ποιο ήταν το κέντρο. Η ΕΥΠ και οι δραστηριότητές της ήταν υπό την υψηλή και πιεστική εποπτεία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος μάλιστα έθεσε με νόμο τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας υπό τις εντολές του αμέσως μόλις ανέλαβε την πρωθυπουργία. 

Το δικαστήριο αποφάσισε ότι αποδεδειγμένα 87 θεσμικά στην πλειονότητά τους πρόσωπα βρέθηκαν υπό παρακολούθηση. Πώς εντοπίστηκαν αυτά τα πρόσωπα; Από την αποκάλυψη της λίστας των παρακολουθούμενων από το Documento τον Νοέμβριο του 2022. Η Α∆ΑΕ ως ανεξάρτητη αρχή ύστερα από έρευνα στους παρόχους κινητής τηλεφωνίας κατάφερε να επιβεβαιώσει ότι η λίστα του Documento ήταν πραγματική. Την έρευνα αυτή της αρχής και την επιβεβαίωση επιχείρησε να εμποδίσει ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος. 

Συνεπώς η αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών δεν αφορά τον εντοπισμό του κακόβουλου λογισμικού σε κάποια κινητά (όπως αυτό του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος ωστόσο ποτέ δεν παρακολουθήθηκε από το Predator αλλά από την ΕΥΠ), αλλά την αποκάλυψη της λίστας από το Documento. 

Επειδή η Ιστορία δεν γράφεται με τα «αν» αλλά με τα «όταν», να θυμίσω μερικά από αυτά τα «όταν» μαζί με τη σημασία τους. ∆εν διεκδικούμε με τον τρόπο αυτό τα εύσημα, αλλά υπερασπιζόμαστε την αλήθεια. 

Οταν αποκαλύφθηκε η λίστα των υποκλοπών από το Documento και φυσικά η έκταση του σκανδάλου, χρησιμοποιήθηκε η γνωστή τακτική της δολοφονίας χαρακτήρα. Η κυβέρνηση διά του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου, αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού μίλησε για «αισώπειους μύθους του Βαξεβάνη που δημοσιεύονται σε συνέχειες», για «ρυπαρά δίκτυα και μυθοπλασίες», ενώ με αποκάλεσαν προσωπικά ως «εθνικό συκοφάντη». 

Σε δεύτερο επίπεδο, τον λόγο πήραν τα ΜΜΕ, τα οποία επέμεναν ότι για όσα δημοσιεύω δεν υπάρχουν αποδείξεις. Συνέχισαν το ίδιο τροπάρι, ακόμη κι όταν στο Documento δημοσιεύτηκαν διάλογοι από τις υποκλοπές, οι οποίοι μάλιστα επιβεβαιώθηκαν από τα θύματα. Ανάμεσα στους δημοσιογράφους που έκαναν επίθεση συμπεριλαμβάνονται κάποιοι που αυτοαποκαλούνται σήμερα πρωταγωνιστές των αποκαλύψεων για το Predator. ∆εν πρόκειται για κάποια αμφιθυμία τους ή για μπέρδεμα. Είμαι πεπεισμένος πλέον (όχι χωρίς στοιχεία) πως αυτοί οι δημοσιογράφοι δεν νοιάζονταν για την αποκάλυψη των υποκλοπών, αλλά να εκδικηθούν πρόσωπα-πρωταγωνιστές του σκανδάλου οι οποίοι τους χάλασαν «συμβόλαια». Ετσι έκαναν επίθεση στο Documento που τοποθετούσε το σκάνδαλο σε άλλο επίπεδο, δηλαδή το πραγματικό και άκρως επικίνδυνο. 

Υπήρξε όμως και προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου η ∆ικαιοσύνη, όπως έγινε και στο παρελθόν με την αποκάλυψη της λίστας Λαγκάρντ αλλά και με το σκάνδαλο Novartis. Μετά τη δημοσίευση της λίστας, από τον εισαγγελέα του Αρειου Πάγου διέρρευσε ότι θα κληθώ από τη ∆ικαιοσύνη να καταθέσω τις αποδείξεις μου. Το σχέδιο ήταν να εμφανιστώ «ελλιπής» και να ασκηθεί εναντίον μου δίωξη για διασπορά ψευδών ειδήσεων που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του κράτους, αφού επέμενα ότι παρακολουθούμενοι ήταν υπουργοί και κορυφαίοι θεσμικοί παράγοντες. 

Προτού ωστόσο κάνουν την κίνηση παγίδευσης, πήγα αυτοβούλως στον Αρειο Πάγο με τον δικηγόρο μου Γιάννη Μαντζουράνη και ζήτησα από τον εισαγγελέα να καταθέσω στοιχεία στην Εισαγγελία Πρωτοδικών. Ο πραγματικός στόχος ήταν να δώσω μηνύματα και να ακυρώσω την επιχείρηση εξόντωσής μου που είχε ξεκινήσει. Βγαίνοντας μάλιστα από τον Αρειο Πάγο έκανα δηλώσεις στις οποίες περιέγραψα το περιεχόμενο συνομιλιών που είχε καταγράψει το Predator. Υπέθεσαν λοιπόν όσοι είχαν σχεδιάσει ακόμη μια δικαστική περιπέτεια ότι γνώριζα πολλά και συγκεκριμένα πράγματα. Ετσι προτίμησαν να μην προκαλέσουν θεωρώντας ότι μπορεί να βρεθούν προ εκπλήξεων. 

Την επόμενη μέρα πήγα για να καταθέσω στους εισαγγελείς που είχαν αναλάβει την έρευνα για τις υποκλοπές ύστερα από καταγγελία του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη που υπήρξε θύμα του Predator. Η κατάθεσή μου όμως ήταν εκτός αναμενόμενου πλαισίου. Στην εισαγγελέα που κατέθεσα επίσημα (και ενημέρωσα και ανεπίσημα) υποστήριξα ότι η υπόθεση των υποκλοπών πρέπει να εξεταστεί ως υπόθεση κατασκοπείας. 

Προς απόδειξη όσων έλεγα κατέθεσα στοιχεία για πρόσωπα ισραηλινής καταγωγής, τα οποία μάλιστα υπήρξαν πρώην πράκτορες μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ που εργάστηκαν ως στελέχη της Intellexa, της εταιρείας δηλαδή που εγκατέστησε το Predator. Στο ενδεχόμενο κατασκοπείας οδηγούσε και το γεγονός ότι άτομα-κλειδιά του κρατικού μηχανισμού αλλά και των Ενόπλων ∆υνάμεων ήταν υπό παρακολούθηση. Τα ονόματα των πρώην πρακτόρων, τις φωτογραφίες τους αλλά και το ιστορικό τους στην Ελλάδα είχα μάλιστα δημοσιεύσει σε πρωτοσέλιδο του Documento. 

Η εισαγγελική έρευνα ωστόσο ούτε έψαξε για κατασκοπεία ούτε είδε ούτε αναζήτησε τους πρώην πράκτορες που αποδεδειγμένα έστησαν το Predator, αφού τα ονόματά τους ήταν δηλωμένα στον ΕΦΚΑ ως εργαζόμενων της Intellexa. Η έρευνα άφησε απέξω και την ΕΥΠ και προτίμησε τους… ιδιώτες. 

Οσα κατέθεσα στην εισαγγελία, τα κατέθεσα και στη δίκη για τις υποκλοπές. Την περασμένη Πέμπτη το δικαστήριο αποφάσισε (κι αυτό αποτελεί πράγματι ιστορική απόφαση) να επεκταθεί η έρευνα στο αδίκημα της κατασκοπείας και να αναζητηθούν οι ευθύνες των Ισραηλινών. Το έκανε το δικαστήριο με περίπου τέσσερα χρόνια καθυστέρηση. 

Από τα 87 άτομα που ήταν σε παρακολούθηση, τα θεσμικά πρόσωπα, όπως ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος, οι υπουργοί της κυβέρνησης, αλλά και ο αντεισαγγελέας του Αρειου Πάγου Χρήστος Μπαρδάκης, δεν έκαναν μήνυση. Ο τελευταίος είχε μάλιστα υποχρέωση να το κάνει ως εισαγγελέας. ∆εν προσήλθαν να καταθέσουν καν για την παρακολούθησή τους αλλά ούτε κλήθηκαν από την εισαγγελία. Η οποία είχε υποχρέωση να τους ρωτήσει αν θεωρούν ότι με την παρακολούθησή τους έχουν εκτεθεί κρατικά μυστικά. 

Οσα γράφω μεταξύ ιστορίας και εξομολόγησης δεν είναι για να ευλογήσω τα γένια μας, αλλά για να καταλήξω σε αυτό που υποστηρίζω τρία χρόνια: η παρακολούθηση μέσω Predator δεν είναι θέμα κάποιων κακών ιδιωτών. Είναι μια μεγάλη υπόθεση κατασκοπείας μέσω της οποίας εκβιάστηκε και εκβιάζεται ο θεσμικός κορμός της χώρας. Η απογοητευτική λειτουργία του πολιτικού συστήματος εντάσσεται κι αυτή στο γενικότερο πλαίσιο των εκβιασμών. Είναι το τηλεκοντρόλ της χώρας. 

Κώστας Βαξεβάνης / koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μητσοτάκης, το εξώγαμο παιδί της Mercosur - Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Ελληνας πρωθυπουργός υπερασπίζεται συµφέροντα ενώ λογικά δεν έχει λόγο να τα προωθεί. Ισως έχει κάποια συγγένεια, αλλά εκτός γάµου. Από την εξώγαµη σχέση της ΕΕ µε επιτήδειους. 

Σε µια θεώρηση που µπορεί να χαρακτηριστεί και λαϊκίστικη, αλλά δεν µπορεί να αµφισβητηθεί η αλήθεια της, τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν τον ενδιαφέρει πόσο στοιχίζει το λεµόνι κι αν είναι καλή η πατάτα. Μπορεί να φάει τα καλύτερα, χωρίς να τον ενδιαφέρει η τιµή. Το ίδιο ισχύει και για την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και µη θεσµική κουµανταδόρο της ΕΕ, κυρία Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. 

Αν υπήρχε παρατηρητήριο στην κατανάλωση που κάνουν οι πολιτικοί, η υπόλοιπη χώρα θα είχε αυτοκτονήσει. Ή θα έβαζε φωτιά στα ρεστοράν πολυτελείας και τα ντελικατέσεν (κι αυτό λαϊκισµός). Από την άλλη µεριά, ο Μητσοτάκης, ακόµη και η σιδηρά κυρία Φον ντερ Λάιεν, από τον θεσµικό ρόλο που έχουν, ο οποίος πρέπει να ταυτίζεται µε την υπεράσπιση του δηµόσιου συµφέροντος, οφείλουν να ενδιαφέρονται και για την τιµή των προϊόντων και για την ποιότητά τους ανεξάρτητα από το πώς ζουν οι ίδιοι. Ακόµη κι αν υποθέσουµε ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός δεν ξέρει πόσο κάνει το εισιτήριο στο µετρό και τι χρώµα έχει η τσακώνικη µελιτζάνα, είναι υποχρεωµένος να λειτουργεί προς το συµφέρον της χώρας. 

Πριν από µερικές µέρες η Ελλάδα µε απόφαση της κυβέρνησης (συν)τάχθηκε υπέρ της συµφωνίας Mercosur, σε αντίθεση µε τη Γαλλία, την Αυστρία, την Πολωνία, την Ιρλανδία και την Ουγγαρία που την καταψήφισαν. Η ελληνική κυβέρνηση πανηγύρισε για τη Mercosur, την οποία περιέγραψε ως εµπορική συµφωνία που θα ευνοήσει τις εξαγωγές. Η συµφωνία αφορά την ΕΕ και τις χώρες της Λατινικής Αµερικής: Βραζιλία, Αργεντινή, Παραγουάη, Ουρουγουάη και Βολιβία. Τα προϊόντα µεταξύ των χωρών θα διακινούνται χωρίς δασµούς και θα γίνουν στη Λατινική Αµερική πλούσιοι κι εµείς πλουσιότεροι λόγω αυτής της άφθονης και υπερχειλίζουσας εµπορίας. Είναι έτσι; 

Για τη Γερµανία είναι ακόµη καλύτερα. Θα εξάγει χωρίς δασµούς και περιορισµούς αυτοκίνητα και µηχανήµατα στις νέες µεγάλες αγορές. Αυτές µε τη σειρά τους θα στέλνουν άφθονα αγροτικά προϊόντα στην Ευρώπη. Φτηνά, πολλά και αµφίβολης ποιότητας. Τι σηµαίνει αυτό; Οτι ο Ελληνας θα αγοράζει φτηνό λατινοαµερικανικό λεµόνι ενώ τα ελληνικά ποιοτικά προϊόντα, που είναι ακριβά, δεν θα µπορούν να πουληθούν. Αυτή η «ανταγωνιστικότητα», που στην πραγµατικότητα είναι αθέµιτος ανταγωνισµός, θα οδηγήσει σε καταστροφή την ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία. 

Τι συνέβη όµως; Κάποιοι πήραν την απόφαση να υπογράψουν µια ευεργετική συµφωνία και ζούµε τα απόνερα; Τα πράγµατα είναι αντίστροφα. Κάποια funds και εταιρείες στην Ευρώπη αποφάσισαν να επενδύσουν στις νέες παρθένες σχετικά χώρες, µε τις απέραντες πεδιάδες και τις ευνοϊκές συνθήκες για την κερδοφορία. Ετσι εποικίζουν οργανωµένα τα κράτη της Λατινικής Αµερικής για να παραγάγουν προϊόντα γης φτηνά, µεγιστοποιώντας το κέρδος. Μεταφέρουν λοιπόν την ευρωπαϊκή τεχνογνωσία δυτικά και κερδίζουν χωρίς τους περιορισµούς που υπάρχουν στην Ευρώπη. H «µεγάλη επένδυση» είναι εφικτή γιατί η ΕΕ ανοίγει τα σύνορά της και δίνει την άδεια να καταναλωθούν προϊόντα που δεν πληρούν τους υγειονοµικούς και ποιοτικούς κανόνες στην Ευρώπη. Τα funds πλουτίζουν, οι ευρωπαϊκές χώρες µε βαριά βιοµηχανία είναι win win, αλλά οι χώρες όπως η Ελλάδα µε γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή καταστρέφονται, αφού θα εισάγονται πάµφθηνα προϊόντα από τη Λατινική Αµερική. 

Ο Ελληνας παραγωγός είναι χαµένος οικονοµικά, αλλά και ο ευνοηµένος λόγω χαµηλών τιµών καταναλωτής είναι αναγκασµένος να αγοράζει προϊόντα που είναι επικίνδυνα για την υγεία. Τουλάχιστον 52 σκευάσµατα που χρησιµοποιούνται για καλλιέργειες στις χώρες Mercosur είναι απαγορευµένα εδώ και δεκαετίες στην Ευρώπη ως καρκινογόνα και τοξικά. Ο µεγάλος χαµένος είναι η πρωτογενής παραγωγή, καθώς θα χρειαστούν ελάχιστα χρόνια ώστε να κατακτηθεί η ελληνική αγορά από τα φτηνά εισαγόµενα. Στη συνέχεια θα εξαφανιστεί κάθε ενασχόληση µε τη γη. Οσοι ζουν στην ύπαιθρο θα γίνουν στην καλύτερη περίπτωση σερβιτόροι και νεοταϊλανδέζικο προσωπικό στον τουρισµό. ∆εν θα υπάρχει ντοµάτα που να µυρίζει ντοµάτα, ούτε αιγοπρόβατο για να βοσκήσει στα λιβάδια. Αργά ή γρήγορα τα χέρσα χωράφια και κατ’ επέκταση οι άνθρωποι θα πουληθούν σε τιµή ευκαιρίας. 

Μοιάζει µε θεωρία συνωµοσίας και είναι η συνωµοσία των ισχυρών ενάντια στους ανίσχυρους της ΕΕ. Από την εποχή που η Ελλάδα ξεκίνησε την ενταξιακή διαδικασία για την τότε ΕΟΚ ήταν ξεκάθαρο ότι οι αποφάσεις λαµβάνονταν στις Βρυξέλλες και ερήµην των εθνικών κοινοβουλίων. Θεωρητικά η Ευρωπαϊκή Ενωση, η οποία δεν είχε τίποτα κοινό (ούτε οικονοµία, ούτε πολιτική ούτε σύστηµα διοίκησης και απέκτησε µόνο αργότερα κοινό νόµισµα) έκανε έναν καταµερισµό για το τι θα παράγουν οι χώρες-µέλη. ∆εν ήταν σχεδιασµός µε την έννοια ότι αφουγκραζόταν τα συγκριτικά πλεονεκτήµατα και τις συνθήκες της κάθε χώρας, αλλά καταµερισµός µε βάση τα συµφέροντα. Η Ελλάδα, για παράδειγµα, βγήκε από τις ευνοϊκές ρυθµίσεις για την παραγωγή ζάχαρης γιατί έπρεπε να ευνοηθούν η Γαλλία και η Ολλανδία. Η ΕΕ χρηµατοδότησε το ξεκλήρισµα παραδοσιακών καλλιεργειών προς όφελος του «σχεδιασµού». 

Από την άλλη πλευρά, η λογική των επιδοτήσεων χωρίς ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά (επιδότηση ανά στρέµµα) δηµιούργησε µια παρασιτική λειτουργία στην πρωτογενή παραγωγή. Ηταν πιο συµφέρον να παίρνεις επιδοτήσεις µε κόλπα και ψεύτικα στρέµµατα ή πρόβατα παρά να καλλιεργείς µε φιλοδοξίες ποιότητας. Η αγροτική ύπαιθρος δεν παραιτήθηκε µόνο αλλά παρατήθηκε στο έλεος του εµπειρισµού. Κατά καιρούς έβγαιναν φήµες για το πόσο κερδοφόρα είναι η καλλιέργεια του ακτινίδιου, του ροδιού ή του ιπποφαούς και υπαγόρευαν τις επιλογές. Οι γεωπόνοι και οι κτηνίατροι, αντί να είναι στα χωράφια, ήταν στα γραφεία για να δηλώνουν «όλα τα στρέµµατα». 

Στην Ολλανδία και την Πολωνία δηµιουργούνταν ολόκληρες γεωργικές µονάδες µε προδιαγραφές, επιστηµονική καθοδήγηση και κρατική µέριµνα, αλλά στην Ελλάδα το µαγικό κέρδος αφηνόταν ως µοναδικός ρυθµιστής της αγοράς. Το κέρδος ήταν µόνο από τους «Φραπέδες» του ΟΠΕΚΕΠΕ και τους «Χασάπηδες» της λαµογιάς. Γιατί ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος έπαιρνε 10 λεπτά στο χωράφι για όσα οι επιτήδειοι πουλούσαν 15 φορές πάνω στο ράφι. 

Κάπως έτσι γράφτηκε η ιστορία της ελληνικής πρωτογενούς παραγωγής και εδώ και χρόνια ήταν ορατό σε όλους ότι δεν µπορεί να είναι ούτε µεγάλη ούτε σπουδαία. Η Mercosur έρχεται να βάλει την ταφόπλακα στον τάφο που έχει ανοιχτεί πολλά χρόνια τώρα. Η Ελλάδα στον ευρωπαϊκό καταµερισµό κέρδους των funds και των «επενδυτών» θα πουλάει τουριστικές υπηρεσίες και ηλιόλουστο χαµαλίκι. Ο Ελληνας δεν θα έχει ιδιοκτησία, παραγωγή και πρωτογενή προϊόντα. Στην πραγµατικότητα δεν θα έχει χώρα. 

Ποιος κινεί τα νήµατα στην ΕΕ; Γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη συντάσσεται µε το σχέδιο αποπαραγωγικοποίησης της χώρας; Ποια συµφέροντα εξυπηρετεί; Πάντως όχι των αγροτών τους οποίους αρνιόταν εδώ και καιρό να δει. Ούτε των καταναλωτών. Ο Ελληνας πρωθυπουργός υπερασπίζεται συµφέροντα ενώ λογικά δεν έχει λόγο να τα προωθεί. Ισως έχει κάποια συγγένεια, αλλά εκτός γάµου. Από την εξώγαµη σχέση της ΕΕ µε επιτήδειους. 

Κώστας Βαξεβάνης / koutipandoras.gr 

========================================

Διαβάστε Περισσότερα »

Είναι η Καρυστιανού ο Τσίπρας του 2026; - Του Κώστα Βαξεβάνη

Τι είναι αυτό που αποκαλούµε πολιτική, του αποδίδουµε θαυµατουργές διαστάσεις και καταλήγουµε να το αµφισβητήσουµε χαρακτηρίζοντάς το ως «σύστηµα»; 

Είναι η πολιτική το σύστηµα της επιβεβληµένης εξουσίας, της διαπλοκής και της διαφθοράς που οι περισσότεροι αντιλαµβάνονται ως πολιτική ή έχουµε καταλήξει να ζούµε τη στρέβλωσή της; 

Η πολιτική (εξ ορισµού) αφορά την κοινωνία, την οργάνωσή της και την κοινή ζωή των ανθρώπων. Οι αποφάσεις που λαµβάνονται στο πλαίσιο αυτού που αποκαλούµε πολιτική είναι πολυδιάστατες και η εγκυρότητα ή η εφαρµογή τους δεν έχουν να κάνουν µε συναινέσεις και οµοφωνίες. Αντιθέτως, είναι αποτέλεσµα συγκρούσεων και αντιτιθέµενων συµφερόντων που εµφανίζονται σε κάθε έκφραση της πολιτικής, ακόµη και την πιο αθώα. Τα πάντα είναι πολιτική. Ακόµη και η άποψη «δεν ασχολούµαι µε την πολιτική» είναι πολιτική άποψη και µάλιστα επικίνδυνη και συντηρητική, αφού αναθέτει σε άλλους να παίρνουν τις αποφάσεις και να καθορίζουν το παρόν και το µέλλον (µας). 

Η άσκηση της πολιτικής µέσα στη δηµοκρατία δεν καθαγιάζεται από την ανωτερότητα του σκοπού και των προθέσεων. Είναι αποτέλεσµα µάχης που αναδεικνύει, εκτός από ηγέτες και λύσεις, ψεύτες, απατεώνες και αδιέξοδα. Σήµερα µοιάζει να ζούµε την κατά Γκράµσι «εποχή των τεράτων», όπου το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν έχει γεννηθεί ακόµη. Η δηµοκρατία (και η πολιτική µέσα σε αυτή) αδυνατεί να κινητοποιήσει την κοινωνία ώστε να συµµετέχει στις αποφάσεις. Αυτό από µόνο του αποτελεί ήττα της δηµοκρατίας και έλλειµµα της πολιτικής. Το να προσέρχεται στις κάλπες το 40% των ψηφοφόρων είναι µέτρο της πολιτικής.

Γιατί ο κόσµος δεν εµπιστεύεται τους πολιτικούς; Γιατί τους θεωρεί συνοδοιπόρους του ψέµατος; Γιατί η µόνη ισχυρή πολιτική σχέση είναι αυτή που προάγει το προσωπικό συµφέρον, δηλαδή η πελατειακή σχέση; Το πρόβληµα δεν αφορά µόνο την Ελλάδα. Η πολιτική βρίσκεται σε κρίση παγκόσµια. Στην Ελλάδα όµως ως πολιτικά στοιχεία δεν αναγνωρίζονται αυτά που επιφέρουν λύσεις, αλλά όσα ικανοποιούν το παθογενές σύστηµα της διαπλοκής. Η εγχώρια πολιτική είναι η ισχύς που δεν εκπορεύεται από τις θεσµικές λειτουργίες, αλλά από την παραβίασή τους. Αυτό πλέον γίνεται αντιληπτό ως σταθερή πολιτική και ασφάλεια που παρέχει ο «ισχυρός ηγέτης» επειδή ακριβώς παραβίασε την πολιτική χωρίς να δώσει λογαριασµό. 

Το 2015, ύστερα από δεκαετίες, η πολιτική επανέκτησε οραµατικά στοιχεία και κινητοποίησε τους πολίτες οι οποίοι συµµετείχαν στις πολιτικές διαδικασίες (κορυφαία στιγµή αυτή του δηµοψηφίσµατος) περιµένοντας µια δίκαιη αλλαγή. ∆έκα χρόνια µετά, το «σύστηµα» της πολιτικής έχει επανέλθει στις παλιές εργοστασιακές ρυθµίσεις. Οι λόγοι είναι και αντικειµενικοί (ο ΣΥΡΙΖΑ δέχτηκε πρωτοφανή επίθεση, πολλές φορές µε fake κατηγορίες) αλλά και υποκειµενικοί (η ηγεσία και η ηγετική του οµάδα δεν µπόρεσαν να παραγάγουν το νέο που περίµενε η κοινωνία και διαχύθηκαν µέσα σε βολικές ιδεοληψίες και εµµονές). 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σήµερα, παρότι φορέας της πιο καταστροφικής πολιτικής που γνώρισε η χώρα από τη µεταπολίτευση, παραµένει κυρίαρχος. Οι κοινωνικές µάζες, που θα µπορούσαν να τον απειλήσουν ή να τον τιµωρήσουν, επιλέγουν τον καναπέ και την αποχή. Από την άλλη µεριά η αντιπολίτευση µοιάζει να παίζει το παιχνίδι του Μητσοτάκη, αφού ετεροκαθορίζεται από την πολιτική του παρουσιάζοντάς τον ως κάτι κακό από το οποίο τελικώς οµολογεί µε τον τρόπο αυτό ότι εξαρτάται. Τι θα συµβεί λοιπόν; Θα παραµείνει η χώρα όµηρος στο καθεστώς µιας πολιτικής που λειτουργεί ως ανώνυµη εταιρεία µε µεγαλοµέτοχο τον πρωθυπουργό; 

Τα αριθµητικά στοιχεία στις δηµοσκοπήσεις (αυτά που αφορούν τα ποσοστά των κοµµάτων) δεν δίνουν απάντηση. Υπάρχει ωστόσο απάντηση στα λεγόµενα ποιοτικά στοιχεία που αναλύουν τη διάθεση του εκλογικού σώµατος. Οι πολίτες επιµένουν να θέλουν κάτι νέο και οραµατικό στην πολιτική ώστε να εκφραστούν. Επιµένουν ότι οι θεσµοί µε κύριο αυτόν της ∆ικαιοσύνης δεν λειτουργούν και παρά την προπαγάνδα επικροτούν διεκδικήσεις όπως αυτές των αγροτών. 

Την ίδια ώρα τα µικρά ανήσυχα κόµµατα εισπράττουν ποσοστά όποτε εκφράσουν αντιπαραθετικό λόγο. Το επερχόµενο κόµµα Τσίπρα αντιµετωπίζεται µε δυσπιστία, αφού το 80% των πολιτών θεωρεί ότι δεν έχει να κοµίσει κάτι νέο και µόλις ένα 20% ασχολείται µε τον θόρυβο που παράγει όχι ο Τσίπρας ο ίδιος αλλά η αναταραχή που δηµιουργείται µέσα στον προοδευτικό χώρο. 

Υπάρχει και το φαινόµενο Καρυστιανού. Το θέµα δεν είναι το υψηλό ποσοστό που φαίνεται να συγκεντρώνει ένα κόµµα στο οποίο θα εµπλέκεται. Το κύριο είναι γιατί επιλέγουν τη µη πολιτικό Καρυστιανού όσοι την επιλέγουν. Γιατί ακριβώς δεν έχει σχέση µε την πολιτική ως ανακυκλωµένη στερεοτυπία και κενολογία. Μπορούν η Καρυστιανού κι ένα κόµµα γύρω από αυτήν να φέρουν πολιτική µεταβολή ή να κυβερνήσουν; Το ερώτηµα µπαίνει όλο και πιο συχνά, ακριβώς για να επιχειρηµατολογήσει το παλιό σύστηµα ότι είναι ξένη και κατ’ επέκταση ανίκανη για την πολιτική. Ας αφήσουµε αυτό το ερώτηµα να απαντηθεί από τη ζωή, η οποία σε ό,τι αφορά την πολιτική γέννησε µεν ικανούς, αλλά Ακηδες, Μητσοτάκηδες και «αριστερούς» Μαρεβάκηδες. 

Οποιος επιλέγει στις δηµοσκοπήσεις το «κόµµα Καρυστιανού» δεν απαντά στο αν τη θεωρεί ικανή να κυβερνήσει ή να σταθεί πολιτικά. Τη διαλέγει γιατί θεωρεί ότι πρέπει να αλλάξουν τα µέτρα και τα γράδα της πολιτικής. Με την Καρυστιανού, είτε είναι ικανή να πολιτευτεί είτε αποτύχει παταγωδώς, ο πολίτης κάνει επιλογή έξω από το πλαίσιο. Τόσο στην αφετηρία της απόφασης, αφού τη βλέπει σαν µια καθαρή και οραµατική αντίληψη για την πολιτική, όσο και στην κατάληξή της που είναι η τιµωρία όλων αυτών που τον εξαπάτησαν. 

Οποιος λέει ότι θα ψήφιζε το «κόµµα Καρυστιανού» δεν τη φαντάζεται να µοιράζει υπουργεία ή σπαθάκια σε τελετές µε ευέλπιδες. Απαντάει στην ανάγκη που νιώθει να µπει ένα τέλος στην πολιτική ως παραγωγό ψέµατος και απόγνωσης. 

Το αφήγηµα Μητσοτάκη περί αριστείας και µεσσιανικής τεχνοκρατίας, που εσχάτως υιοθετήθηκε και από τα ρετιρέ της αριστερής πολυκατοικίας, δεν απασχολεί κανέναν. Η κοινωνία στενάζει από την πολιτική που εφαρµόζεται και ταυτόχρονα από αυτό που αποτελεί αντίληψη για το τι είναι πολιτική. Ενα κλειστό δηλαδή σύστηµα, µια πειραγµένη επετηρίδα µε υποψήφιους πρωθυπουργούς και βουλευτές που επιλέγουν κατά το δοκούν τον επιχειρηµατία του οποίου θα γυαλίσουν τα παπούτσια. 

Η χώρα χρειάζεται άλλη κυβέρνηση, ταυτόχρονα όµως χρειάζεται και επαναφορά της πολιτικής στο όραµα, στον σχεδιασµό και στην αντιπαράθεση για το καλό της κοινωνίας. Σε αυτό απαντά όποιος επιλέγει την Καρυστιανού στις δηµοσκοπήσεις, είτε έχει δίκιο είτε άδικο για την επιλογή του. Εχει επίσης σηµασία ότι η µάνα των Τεµπών, επιλέγοντας να δώσει έναν προσωπικό αγώνα χωρίς ιδιοτέλεια, συναντά τις αγωνίες της κοινωνίας. Αυτό επαναφέρει ένα αξιακό σύστηµα στην πολιτική. Ποιος ξέρει, ίσως η Καρυστιανού αποδειχτεί ο Τσίπρας του 2026, χωρίς την εµµονή να αντιγράψει κάποιον Παπανδρέου. 

Κώστας Βαξεβάνης / koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Βαξεβάνης: Δεν υπάρχει δρόμος να κλείσουν οι αγρότες

Οσο µεγαλύτερα γίνονται τα πολιτικά αδιέξοδα τόσο στην καθηµερινότητα θα καθιερώνονται κριτήρια παραλογισµού και κοινωνικού αυτοµατισµού. Σε αυτό θα συνδράµουν και οι δράστες-θύτες της κυβέρνησης, αλλά και τα κόµµατα της αντιπολίτευσης τα οποία δεν µπορούν να διατυπώσουν πολιτική πρόταση που να ξεφεύγει από τις γενικότητες και τις κοινοτοπίες. Την πολιτικολογία του αυταπόδεικτου δηλαδή. 

Αυτό που συµβαίνει σήµερα µε τους αγρότες είναι από τη µία η αποτύπωση της κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβέρνηση και ταυτόχρονα η απόδειξη από την άλλη ότι ακόµη και µια εγκληµατική κυβέρνηση µπορεί να ανανεώνει τον χρόνο της όταν γνωρίζει πως η δυσαρέσκεια δεν µπορεί να βρει πολιτική έκφραση. Κόµµα δηλαδή και πολιτικούς να την εκφράσουν. 

Μετά τις διαµαρτυρίες για το έγκληµα στα Τέµπη (τηρουµένων των αναλογιών) οι κινητοποιήσεις των αγροτών συγκεντρώνουν την αποδοχή του κόσµου. Σύµφωνα µε τις δηµοσκοπήσεις, περίπου το 80% των ερωτώµενων θεωρεί δίκαια τα αιτήµατα των αγροτών. Μεγάλο ποσοστό όµως θεωρεί ότι οι διαµαρτυρίες πρέπει να έχουν άλλη µορφή. Κοινώς να µην υπάρχουν µπλόκα που κάνουν δύσκολες τις µετακινήσεις. Αυτό ακριβώς είναι η «νίκη» της κυβέρνησης, η οποία µπορεί να ενεργοποιεί όλους τους αυτοµατισµούς ώστε κάθε δίκαιο αίτηµα να καταλήγει µε ένα «ναι µεν αλλά» ή µε µια σύγχυση σε ό,τι αφορά τα πραγµατικά γεγονότα. Ακόµη και στην υπόθεση των Τεµπών µε τις τεράστιες διαµαρτυρίες η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατάφερνε να δηλητηριάζει την κοινή γνώµη µε ψευδή διλήµµατα και ποταπές κατασκευές περί των γεγονότων. Είναι µια συνηθισµένη προπαγανδιστική τακτική. Στην υπόθεση µε το µεγάλο «γαλάζιο» σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου όλη η Ελλάδα βρίσκεται µπροστά σε προκλητικές συµπεριφορές των «Φραπέδων» και των βουλευτών της Ν∆ στην εξεταστική της Βουλής, γίνεται προσπάθεια αποπροσανατολισµού. Εσχάτως µπήκε ως θέµα από τηλεοπτικό κανάλι αν ο «Φραπές» είναι ο «Φραπές» ή άλλο πρόσωπο. Ο Γιώργος Ξυλούρης είναι ταυτοποιηµένος και για όσα έχει κάνει και για όσα έχει πει στις τηλεφωνικές επικοινωνίες, αλλά η κοινή γνώµη καλείται να αναρωτηθεί διά του ρεπορτάζ του καναλιού σχετικά µε το κατασκευασµένο δίληµµα: «Μήπως ο “Φραπές” δεν είναι ο φραπές; Μήπως είναι Εσπρέσο ή φερόµενος απατεώνας µε στέβια και όχι µε ζάχαρη;» 

Η κοινή γνώµη θα κληθεί ακόµη µια φορά να καταναλώσει ανθυπολεπτοµέρειες που θα την αποµακρύνουν από την ουσία και το σκάνδαλο. 

Ας επιστρέψουµε όµως στις αγροτικές κινητοποιήσεις. Υπάρχουν δύο νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στις κινητοποιήσεις των αγροτών. Το ένα είναι ότι οι εκπρόσωποί τους διαφέρουν πολύ από τους αγροτοσυνδικαλιστές παλιάς κοπής. Πρόκειται στην πλειοψηφία τους (όσοι και όσες βγαίνουν στην τηλεόραση) για δοµηµένες προσωπικότητες που γνωρίζουν καλά το θέµα και είναι λιγότερο επηρεαζόµενοι από τις κοµµατικές ατζέντες. Το δεύτερο είναι ότι τα ίδια τα κόµµατα δεν µπορούν να παρέµβουν ή να συνεισφέρουν στις κινητοποιήσεις όχι γιατί δεν το θέλουν, αλλά επειδή έχουν ξεχάσει ποιος είναι ο τρόπος για να αντιπολιτεύονται. Οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης περιορίζονται στον αµήχανο ρόλο να κάνουν βιντεάκια και οµιλίες µε αναφορές «στο δίκιο των αγροτών», σαν να είναι δηµοσιογράφοι. Στη δε πολιτική τους πρόταση τα ίδια τα κόµµατα µιλούν για την αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση, την οποία δεν µπορούν να εξειδικεύσουν. Φυσικά ούτε την εφάρµοσαν όποιοι κυβέρνησαν. 

Η κοινωνία από την άλλη, είτε γιατί κάνει µεταφορά ενός γενικότερου θυµού είτε επειδή κατανοεί τα αδιέξοδα των αγροτών και των κτηνοτρόφων, είναι µαζί τους µε αστερίσκους. Οι πάντες είναι υπέρ της διαµαρτυρίας, αρκεί να µην απειληθoύν ο ιδιωτικός χώρος και η προσωπική βολή. Κάθε διαµαρτυρία όµως στηρίζεται ακριβώς στην πίεση που ασκείται µέσω του κόστους. Στις διαµαρτυρίες των δασκάλων αυτό είναι η απώλεια µαθηµάτων, στις απεργίες των εφοριακών το κλείσιµο της εφορίας και στις διαµαρτυρίες των ιδιωτικών υπαλλήλων το κλείσιµο των καταστηµάτων. Οι αγρότες δεν έχουν εργοστάσιο να κλείσουν ούτε κατάστηµα. Επιλέγουν µια διαµαρτυρία (και το κόστος φυσικά) που µπορεί να κάνει γνωστές τις διεκδικήσεις τους. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι µπορεί να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοµατισµό. Τόσο ο ίδιος όσο και οι υπουργοί του επαναλαµβάνουν κάθε µέρα πως ναι µεν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι µπορούν να διαµαρτύρονται, αλλά αυτό έχει ένα όριο. Αφού διαµορφώσει όπως θέλει το όριο αυτό στην κοινή γνώµη, τότε θα στείλει τα ΜΑΤ. 

Στις παλιές διαµαρτυρίες των αγροτών και των κτηνοτρόφων το επιχείρηµα ήταν ότι είναι στο έλεος των καιρικών συνθηκών και του συστήµατος µεταπώλησης. Οι εποχές εκείνες µοιάζουν προνοµιακές µπροστά σε αυτό που συµβαίνει σήµερα. Αυτό που σαρώνει τους αγρότες είναι ο τυφώνας της καταστροφικής (κυβερνητικής) πολιτικής. Βρίσκονται στο έλεος των καρτέλ που διαµορφώνουν τις τιµές στα φυτοφάρµακα και τα λιπάσµατα. Οι σπόροι πλέον δεν φυλάσσονται από τον αγρότη, αλλά αγοράζονται πανάκριβα λόγω δικαιωµάτων. Η ακριβή ενέργεια έχει προστεθεί στους παράγοντες που εξοντώνουν γεωργία και κτηνοτροφία. Οι ενδιάµεσοι και οι αεριτζήδες παραµένουν κλασικά µια µάστιγα που µπορεί να δεκαπλασιάσουν την τιµή από το χωράφι ως το ράφι. Είναι συγκλονιστική η δήλωση νεαρής αγρότισσας που είπε ότι πρέπει να πουλήσει 16 κιλά στάρι για να αγοράσει έναν καφέ. Η κυβέρνηση θεωρεί παρέµβαση κάθε ρύθµιση που µπορεί να εξοµαλύνει την κατάσταση σαν αυτές που γίνονται στην Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία. 

Μπορεί να φαίνεται ως θεωρία συνωµοσίας, αλλά η Ελλάδα βρίσκεται απέναντι σε µια επιχείρηση αποπαραγωγικοποίησης, που θα παραδώσει την εγκαταλελειµµένη πλέον αγροτική γη σε εταιρείες, αφού πρώτα έχει εξοντώσει κτηνοτρόφους και αγρότες. Οσοι έχουν ζήσει στην επαρχία θυµούνται τις αποφάσεις που παίρνονταν στην Ευρωπαϊκή Ενωση όσο οι Ελληνες υπουργοί Γεωργίας έκαναν βόλτα στις Βρυξέλλες. Πάρθηκαν αποφάσεις για να καταστραφούν καλλιέργειες στο όνοµα του ευρωπαϊκού καταµερισµού. Καταστράφηκαν καλλιέργειες καπνών και ζαχαρότευτλων, ενώ οι ψαράδες επιδοτούνταν για να καταστρέψουν τα καΐκια τους. Το τυράκι στη φάκα ήταν η επιδότηση συγκεκριµένων καλλιεργειών. Οι επιδοτήσεις όµως δεν αφορούσαν ούτε το προϊόν ούτε την ποιότητά του, αλλά τα στρέµµατα. Στη Λέσβο και την Κρήτη συνέφερε να πάρεις την επιδότηση για τα στρέµµατα ελαιοκαλλιέργειας από το να ασχοληθείς µε την πραγµατική καλλιέργεια. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση που είχε κάνει ο υπουργός Βαγγέλης Αργύρης στη Βουλή στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ότι αν ίσχυαν τα στρέµµατα που δηλώνονταν στην Κρήτη, το νησί θα ήταν τριώροφο. 

Το σύστηµα αυτό δηµιούργησε µια παρασιτική αντίληψη στον αγροτικό τοµέα. Οταν έσκαγε κάποιο σκάνδαλο δεν ανακοινώνονταν αγροτική πολιτική και µέτρα, αλλά κατηγορούνταν οι αγρότες γιατί αγόραζαν ακριβά αυτοκίνητα και πήγαιναν στα µπουζούκια.

Μισόν αιώνα µετά µιλάµε για τα ίδια φαινόµενα, αλλά σε διογκωµένη µορφή. Τα προβλήµατα στην αγροτική ύπαιθρο δεν είναι διαχειρίσιµα αλλά µεθοδευµένα οδηγούν στην εξόντωση των αγροτικών πληθυσµών. Η γη εγκαταλείπεται και αργά ή γρήγορα θα πέσει στα χέρια αυτών που δεν θα καθορίζουν µόνο τη γεωργία, αλλά συνολικά την τροφή µας. Ο Ελληνας δεν θα έχει σχέση µε την παραγωγή. Θα καταναλώνει βιοµηχανοποιηµένα, τυποποιηµένα προϊόντα και θα δουλεύει σαν σκλάβος στον τουρισµό ή στις υπηρεσίες που θα παρέχουν πολυεθνικές. Αυτοί που θα επιβιώσουν θα είναι οι «Φραπέδες» του συστήµατος και οι «Χασάπηδες» των «αγορών». Οποιος θεωρεί ότι το πρόβληµα είναι το κλείσιµο των δρόµων προφανώς αγνοεί ότι δεν υπάρχει πλέον δρόµος. 

Πηγή: documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Βαξεβάνης: Το μνημείο του άγνωστου σώματος

                                                                      

Ο Μητσοτάκης βρίσκεται αντιµέτωπος µε τον Μητσοτάκη. Οσα καθιέρωσε ως κριτήρια πολιτικής και κυβερνητικής δεξιότητας είναι απέναντί του, έτοιµα να τον κατασπαράξουν. Οι περίφηµες δηµοσκοπήσεις που αποτέλεσαν επί χρόνια το προσωπικό του επιχείρηµα ότι καλώς πορεύεται (θυµάστε τα «τον κόσµο δεν τον ενδιαφέρουν οι υποκλοπές», «τα Τέµπη δεν επηρεάζουν τα ποσοστά»;) στέκονται ως καθρέφτης απέναντί του. Είτε βλέπει την εικόνα του είτε αποστρέφει τα µάτια του από το είδωλό του, η πραγµατικότητα παραµένει. Οι θεοποιηµένες δηµοσκοπήσεις δείχνουν τη Νέα ∆ηµοκρατία του να κινείται βαριά βαριά στο 24%. Στη γλώσσα και τη λογική Μητσοτάκη αυτό σηµαίνει ότι δεν πρέπει να αναγνωρίζει ότι έχει τη νοµιµοποίηση του πρωθυπουργού. 

Η ευκολία µε την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναδείκνυε τις διαφωνίες στα αντίπαλα κόµµατα για να ισχυριστεί ότι σε αντίθεση µε αυτούς βρίσκεται στην ηγεσία ενός κόµµατος µε οµοιογένεια και σταθερή πολιτική είναι πλέον µια απελθούσα ανάµνηση. ∆ύο πρώην πρωθυπουργοί και ηγέτες του κόµµατος, ο Κώστας Καραµανλής και ο Αντώνης Σαµαράς, µε ισχυρά ερείσµατα και ιστορία στη Ν∆, αµφισβητούν την πολιτική του Μητσοτάκη και τη συµβατότητά της µε τις θεσµικές απαιτήσεις. Ο Καραµανλής και ο Σαµαράς δεν αποδίδουν στον Μητσοτάκη ότι βρίζει (όπως υποστήριζε ο ίδιος ότι κάνει ο Πολάκης) ούτε ότι δεν είναι άριστος. Οι κατηγορίες τους τον εµφανίζουν να απειλεί τη ραχοκοκαλιά όσων συνθέτουν την Ελληνική ∆ηµοκρατία και τα δηµοκρατικά κεκτηµένα, δηλαδή τους θεσµούς και την εξωτερική πολιτική. 

Η παρέµβαση του Κώστα Καραµανλή (σε εκδήλωση προς τιµήν της Αννας Ψαρούδα-Μπενάκη), παρουσία του Αντώνη Σαµαρά, είχε όλα τα στοιχεία της συνειδητής, αναγκαίας αποκαθήλωσης: 

«Οταν αυτά αµφισβητούνται, όταν ένα πολύ µεγάλο τµήµα της κοινωνίας και µάλιστα διαρκώς διευρυνόµενο πιστεύει ότι αυτά δεν ισχύουν, ότι οι ευαίσθητοι θεσµοί χειραγωγούνται, ότι το κοινοβούλιο υποβαθµίζεται, ότι οι κυβερνήσεις αγνοούν τις ανάγκες της και δεν καταλαβαίνουν τις αγωνίες της, ότι οι ισχυροί δεν ελέγχονται, ότι η αυστηρότητα του κράτους εξαντλείται επί των λιγότερο ευνοηµένων πολιτών, τότε έχουµε κρίση. Κρίση απαξίωσης, κρίση απονοµιµοποίησης, κρίση αµφισβήτησης και απόρριψης του θεσµικού πλαισίου και του πολιτικού συστήµατος. Τα φαινόµενα αυτά είναι υπαρκτά, δεν απέχουν από την κρατούσα σήµερα κοινωνική αντίληψη και διεθνώς και στην Ευρώπη και στη χώρα µας».

Οι σύµβουλοι του Κυριάκου Μητσοτάκη θεώρησαν πως η άµυνα απέναντι σε όσα είπε ο Καραµανλής απευθυνόµενος κυρίως στο κοµµατικό ακροατήριο είναι να κάνουν µια διασταλτική ερµηνεία και να ισχυριστούν ότι ο πρώην πρωθυπουργός απευθυνόταν σε όλα τα κόµµατα και κυρίως στην αντιπολίτευση. Και να πετάει ο γάιδαρος, πόσο να πετάει, αναρωτιέται µάλλον ο σύµβουλος Γιώργος Μυλωνάκης. Η κουτοπονηριά συναντά την αλαζονεία.

Ο Καραµανλής µίλησε όχι τυχαία για τη συνειδητοποίηση από «διαρκώς διευρυνόµενο τµήµα της κοινωνίας» αυτού που περιγράφει ως θεσµική εκτροπή. ∆εν είναι που ο Καραµανλής συµφωνεί µε τις δηµοσκοπήσεις, είναι που οι δηµοσκοπήσεις συµφωνούν µε τον Καραµανλή. Οι αρνητικοί δείκτες χτυπάνε κόκκινο για την κυβέρνηση, είτε η κοινή γνώµη ρωτηθεί για τα Τέµπη είτε για τις κυβερνητικές αποφάσεις µεταξύ των οποίων και αυτή για το µνηµείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Εµµένοντας στην παλιά αλλά αναποτελεσµατική πλέον τακτική ο Μητσοτάκης ύστερα από κάθε επιβαρυντική αποτίµηση της πολιτικής του από την κοινή γνώµη καταφεύγει στο ίδιο πράγµα: την αλλαγή ατζέντας µέσα από την πόλωση. Κατασκευάζει ένα δίληµµα και σκηνοθετεί την ανυποχώρητη στάση του την οποία εµφανίζει ως θέµα αρχών για να του πιστωθεί ηγετικό ανάστηµα.

Μόλις ο χαροκαµένος πατέρας Πάνος Ρούτσι σταµάτησε την απεργία πείνας και αποχώρησε νικητής από το Σύνταγµα, ο Μητσοτάκης ανακάλυψε την ιερότητα του χώρου του Αγνωστου Στρατιώτη. Προσπάθησε να καλύψει την αθλιότητα ότι ευθύνεται για το Αγνωστο σώµα των νεκρών στα Τέµπη, δηµιουργώντας µια αντιπαράθεση για την προστασία της Ιστορίας. Επικαλέστηκε (και ιδιοποιήθηκε) τον σεβασµό για το αόριστα ιερό, για να καλύψει την ασέβεια στο πολύ συγκεκριµένο: στους νεκρούς στα Τέµπη. Αγνοώντας ίσως ότι το συγκεκριµένο µνηµείο έγινε για τους άγνωστους στρατιώτες που έπεσαν αλλά τα σώµατά τους δεν βρέθηκαν ποτέ, προσπάθησε να επικαλύψει λαϊκίστικα το γεγονός ότι η διαµαρτυρία στο Σύνταγµα αφορούσε ακριβώς σώµατα νεαρών και ευθύνες που δεν βρέθηκαν επίσης. Ο πρωθυπουργός διαβάζει ιστορία από κλασικά εικονογραφηµένα και την επικαλείται, χωρίς τους ουσιαστικούς συµβολισµούς της, για να γοητεύσει το ακροδεξιό ακροατήριο. Ο Μητσοτάκης είναι ο ίδιος µνηµείο του άγνωστου σώµατος που αποζητά δικαίωση.

Στην τελευταία του εµφάνιση στη Βουλή ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιτέθηκε στα κόµµατα της αντιπολίτευσης αποδίδοντάς τους ενεργητικότητα και ρόλο που δεν έχουν. Είναι φανερό ότι καταβάλλει προσπάθεια να συσπειρώσει το διαλυµένο πολιτικό του ακροατήριο κουνώντας φαντάσµατα. Φαίνεται ότι σκοπός του είναι να διογκώσει έναν εχθρό τον οποίο θα επικαλεστεί για να ξιφουλκήσει µαζί του στις εκλογές. Είναι πιθανό να τις κάνει την ερχόµενη άνοιξη, αφού αρχίσει η δίκη για το έγκληµα στα Τέµπη και προτού όσα λέγονται στην αίθουσα του δικαστηρίου φτάσουν στην κοινή γνώµη και την επηρεάσουν. Θα επικαλεστεί τη ∆ικαιοσύνη η οποία «θα κρίνει» και θα στήσει κάλπες θεωρώντας ότι δεν υπάρχει αντίπαλος. Θα µπορέσει µε το µικρό έστω ποσοστό να ανανεώσει τη θητεία του πιθανόν µε τη συµµετοχή κάποιου εταίρου.

Εκτός από την κινητικότητα του Μητσοτάκη, αυτή την εξέλιξη δείχνει να υποψιάζεται και ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να προσανατολίζεται για δηµιουργία κόµµατος τον Μάρτιο, αφού παρουσιάσει το βιβλίο του και δηµιουργήσει κλίµα λαϊκής αποδοχής. Ηδη συναντιέται µε πρόσωπα του µελλοντικού κόµµατος, µε τα οποία µάλιστα διαπραγµατεύεται βουλευτικές έδρες. Αν οι εκλογές γίνουν Απρίλιο ή Μάιο, ο Τσίπρας θεωρεί ότι έχει τον αναγκαίο χρόνο να κινηθεί εµφανίζοντας προφίλ εναλλακτικού ηγέτη προτού δεχτεί πλήγµα η εικόνα του.

Ο Μητσοτάκης εµφανίζει ανελαστικότητα στο να κινηθεί ανάλογα µε τις συνθήκες. Η δυσπραγία του σχετίζεται µε την καθεστωτική κουλτούρα για την εξουσία αλλά και την ιδιοκτησιακή αντίληψη γι’ αυτήν. Υπήρχε η δυνατότητα να δραπετεύσει µερικώς τουλάχιστον από τα αδιέξοδά του, πλην όµως είναι προσανατολισµένος στην αντίληψη ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα για τον ίδιο και συνεχίζει να τα αναπαράγει. Η εκτίµησή του ότι θα επικρατήσει γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική λύση µπορεί να αποτελέσει ακόµη µια παγίδα. Υπάρχουν πολλοί στη Ν∆ που θεωρούν ότι ο Μητσοτάκης πρέπει να φύγει γιατί δεν θα υπάρχει εναλλακτική στο µέλλον για τη Ν∆. 

Κώστας Βαξεβάνης - documentο.news.gr

https://www.documentonews.gr/article/to-mnimeio-tou-agnostou-somatos/

                                                                                                                                                                     

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Βαξεβάνης: Ασφαλίστε την ψήφο σας απ’ τη φωτιά

Ζούµε την περίοδο της εγκληµατικής αλλαγής. Στην Ελλάδα αλλάζουν όλα και µετατρέπονται σε Κυριάκου τόπος 

Καµία κυβέρνηση –και προφανώς ούτε αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη– µπορεί να πει ότι δεν γνώριζε. Φωτιές µπαίνουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα, οι περίοδοι που ξεσπούν είναι ίδιες και απαιτούν συγκεκριµένα µέτρα πρόληψης και πυρόσβεσης. ∆ηλαδή έχουµε καταλήξει έπειτα από δεκαετίες ότι πρέπει να προσλαµβάνεται έγκαιρα προσωπικό για τις κατασβέσεις, ότι αυτές δεν γίνονται µε κουβάδες και λιτανείες, ενώ θεωρητικά έχουµε δοκιµάσει όλα τα µηχανοκίνητα και εναέρια µέσα πυρόσβεσης ώστε να είναι αποτελεσµατικά. 

Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί του καθώς και οι µηχανισµοί της πυροσβεστικής γνωρίζουν ότι σε µια µικρή περίοδο πρέπει να αντιµετωπιστεί µεγάλος αριθµός πυρκαγιών. Γνωρίζουν επίσης ότι υποχρέωση του κράτους (και είναι υποχρέωση γιατί εισπράττει αδιάλειπτα φόρους µε αυτό ακριβώς το επιχείρηµα) είναι να αντιµετωπίσει τον κίνδυνο από φωτιά, από πληµµύρες, φυσικές καταστροφές, ακόµη και από εχθρική εισβολή. 

Από την άλλη µεριά, η κυβέρνηση (κάθε κυβέρνηση) δεν έχει δικαίωµα να δικαιολογεί την αποτυχία της χρησιµοποιώντας ως επιχείρηµα την αποτυχία άλλων κυβερνήσεων. Υποτίθεται ότι οι άλλες κυβερνήσεις κρίθηκαν για την αποτυχία τους και είναι αυτή που εγγυήθηκε τη δική της επιτυχία. 

Οι φόροι δεν εισπράττονται µε βάση την ένταση των ανέµων ή την αιτία της πυρκαγιάς ούτε η εκάστοτε κυβέρνηση αναλαµβάνει την εξουσία µε βάση το δελτίο καιρού. Είναι κυβέρνηση παντός καιρού και όλων των Ελλήνων. ∆ιά της είσπραξης φόρων και της οργάνωσης του κρατικού µηχανισµού είναι υποχρεωµένη να προστατεύσει τη χώρα. Αυτό σηµαίνει να διαφυλάσσει τις ζωές, τις περιουσίες και το περιβάλλον. 

Στις 15 Αυγούστου 2017 στη χώρα ήταν σε εξέλιξη πολλές φωτιές. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει στο µήνυµά του για τον εορτασµό του ∆εκαπενταύγουστου: «Είναι µια δύσκολη µέρα για την πατρίδα µας. Ανήµερα της Παναγίας η σκέψη µας είναι σε όλους αυτούς που δοκιµάζονται από τις πυρκαγιές όλες αυτές τις µέρες. Στους ανθρώπους που βλέπουν µε απόγνωση τις περιουσίες τους να καταστρέφονται. Στους πυροσβέστες που δίνουν µε γενναιότητα και προσωπική αυτοθυσία τη µάχη, από γη και αέρα, για να αντιµετωπίσουν τα πύρινα µέτωπα. Στους εθελοντές που επιλέγουν την προστασία του δάσους από την απόδραση στις παραλίες. ∆εν είναι σήµερα η κατάλληλη στιγµή να αποδοθούν ευθύνες. 

Αλλωστε οι πολίτες γνωρίζουν καλύτερα πότε το κράτος κάνει καλά τη δουλειά του και πότε όχι… Η προστασία των περιουσιών των πολιτών, αλλά και του φυσικού περιβάλλοντος αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση του κράτους. Απαιτούν προσεχτικό σχεδιασµό και επιχειρησιακή ετοιµότητα. Οχι επικοινωνιακή διαχείριση ούτε µετάθεση ευθυνών». Μια µέρα πριν είχε γράψει στο Τwitter «Μάνη, Κύθηρα, Ζάκυνθος, Κάλαµος, Βαρνάβας… Οργή για την ανικανότητα, συµπαράσταση στους συµπολίτες µας». 

Μόλις το απόγευµα της περασµένης Τετάρτης κι ενώ βρισκόταν στις φλόγες ακόµη και η Πάτρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέστρεψε από τις διακοπές του για να… συµπαρασταθεί στους πολίτες. Μόνο που δεν είναι αντιπολίτευση αλλά κυβέρνηση. Και έχει την ευθύνη, όπως ακριβώς έλεγε, για την προστασία ανθρώπων, περιουσιών και της φύσης. Την ευθύνη για την οποία κατέκρινε την κυβέρνηση του 2017.

Το πρόβληµα όµως δεν είναι µόνο η κυβερνητική ανικανότητα, αλλά το δόγµα προστασίας από τις φωτιές που έχει θεσπίσει. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη από την πρώτη µέρα της στην εξουσία κάνει τρία πράγµατα.

01

Εκκενώσεις περιοχών. ∆εν υπάρχει καµία στάθµιση του κινδύνου της φωτιάς αλλά µαζική εκκένωση. Το 112 έχει µετατραπεί από εργαλείο προστασίας των πολιτών σε εργαλείο προστασίας της κυβέρνησης. Σε όλες τις κατασβέσεις, πριν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, οι κάτοικοι έπαιρναν ενεργά µέρος. Ο ρόλος των κατοίκων των περιοχών ήταν σηµαντικός στη συνδροµή των δυνάµεων κατάσβεσης. Οπως δήλωσε την Πέµπτη ο δήµαρχος της Πάτρας Κώστας Πελετίδης, όπου οι κάτοικοι παρέµειναν κοντά στα σπίτια και έδωσαν µάχη µαζί µε τους πυροσβέστες απέτρεψαν τη φωτιά. Η τακτική της εκκένωσης αφήνει στο έλεος της φωτιάς τα πάντα, ενώ ταυτόχρονα δηµιουργεί µια αίσθηση πανικού την οποία τελικώς η κυβέρνηση εκµεταλλεύεται για να δείξει ότι έσωσε τον κόσµο από τον πανικό που η ίδια δηµιούργησε. Ετσι, αφού «δεν υπάρχουν νεκροί όπως στο Μάτι» η κυβέρνηση µπορεί να λέει ότι έδρασε επιτυχώς. Ή όπως το είχε πει ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης στη Βουλή τον Αύγουστο του 2021 που διά του 112 έγινε στάχτη η βόρεια Εύβοια (απευθυνόµενος στον τότε πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα) «εµείς µετράµε καµένα στρέµµατα, εσείς µετράτε φέρετρα (στο Μάτι)».

02

Προωθεί τη θεωρία «τα σπίτια ξαναγίνονται». Προφανώς και τα σπίτια και οτιδήποτε άλλο υλικό µπορεί να ξαναγίνει. Το επιχείρηµα αυτό είναι καλό για παρηγοριά όταν καίγεται ένα σπίτι, όχι δικαιολογία για να καίγονται σπίτια. Το κράτος είναι υποχρεωµένο να προστατέψει το σπίτι, που δεν αποτελεί µόνο την περιουσία του καθενός αλλά τη ζωή του. Είναι το µέρος όπου γεννήθηκε, όπου µεγάλωσε τα παιδιά του, είναι οι τοίχοι που στέγασαν τους έρωτες, οι πόρτες από τις οποίες µπήκαν και βγήκαν άνθρωποι, τα παράθυρα απ’ όπου έβλεπε τον κόσµο. Με ποιο δικαίωµα το αφήνουν στο έλεος της φωτιάς αυτοί που πρέπει να τη σβήσουν; Ποιος Μητσοτάκης µε 42 σπίτια και ποιος πολιτικός µε βίλες έχουν το θράσος να µιλάνε για το πώς γίνεται και τι αξίζει το ένα σπίτι του ιδρώτα και του κόπου; Και πώς γίνεται, αλήθεια, αυτήν τη δικαιολογία να µη χρειαστεί να την εκστοµίσουµε για σπίτι πολιτικού; Πώς είναι όλα έτσι προστατευµένα πάντα;

03

Αφήνει γένια τριών ηµερών. Μετά την καταστροφή δεν υπάρχουν αποτίµηση ούτε ευθύνες. Υπάρχει συνήθως ο πρωθυπουργός ή ένας υπουργός που βγαίνει στην κάµερα επιµελώς ατηµέλητος και προσεγµένα αξύριστος για να πει ότι λυπάται και ότι η µάχη ήταν άνιση. Θα δώσει µια νοµοτελειακή χροιά στην καταστροφή και µια µεταφυσική υπόσχεση για το µέλλον: όλα θα γίνουν όπως πρέπει και η καταστροφή θα γίνει ευκαιρία.

Στις 3 Αυγούστου 2025 το Documento αποκάλυψε στο πρωτοσέλιδό του, σαν µια κακιά προφητεία, ότι η χώρα δεν έχει απορροφήσει 500 εκατοµµύρια ευρώ που διατίθενται από την Ευρωπαϊκή Ενωση για ενέργειες πρόληψης και αντιµετώπισης πυρκαγιών και κλιµατικής αλλαγής. Η κυβέρνηση τα άφησε ανεκµετάλλευτα. Την ίδια ώρα όµως απορρόφησε 26 εκατοµµύρια ως διαφηµιστικό κονδύλι για τις φωτιές. Χρήµατα που θα µοιράσει στα ηµέτερα µέσα ενηµέρωσης γιατί, όπως είναι γνωστό, όταν τρώνε δεν µιλάνε, ειδικά για τις φωτιές.

Ζούµε την περίοδο της εγκληµατικής αλλαγής. Στην Ελλάδα αλλάζουν όλα και µετατρέπονται σε Κυριάκου τόπος. Η βαθύτερη αιτία δεν βρίσκεται σε κάποια αδιαφορία ή ανικανότητα. Η καταστροφή ξεκινά και εξελίσσεται, γιατί η κυβέρνηση δεν έχει καµιά προτεραιότητα να προστατεύσει τον δηµόσιο χώρο, τον άνθρωπο, το περιβάλλον. Οι παραλίες γίνονται ξαπλώστρες µιας ταϊλανδοποιηµένης Ελλάδας που κάνει τον σερβιτόρο και τον διασκεδαστή σε όποιον έχει χρήµα. Τον Μητσοτάκη τον ενδιαφέρουν οι ουρανοξύστες και τα ξενοδοχεία που θα στηθούν εκεί όπου υπήρχαν δάση, τα οποία θα εµφανίσει ως ανάπτυξη. Ακόµη και πάνω στα καµένα κουφάρια της περιουσίας του καθενός θα εµφανιστούν οι ασφαλιστικές και οι τράπεζες. «Γιατί δεν είχες ασφαλίσει το σπίτι; Αρα φταις». Ολα εµφανίζονται ως προσωπική ευθύνη του καθενός. Η µόνη λύση είναι να ασφαλίσετε την ψήφο σας. Γιατί δεν θα µείνει τίποτα άκαυτο. 

Πηγή: koutipandoras.gr

https://www.koutipandoras.gr/article/asfaliste-tin-psifo-sas-ap-ti-fotia/

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Βαξεβάνης: Ο Βορίδης έγινε βαρίδης για τον Μητσοτάκη

 

Το φαινόμενο οι πρώτοι και έμπιστοι να γίνονται τελευταίοι στην πολιτική, δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο. Ειδικά όταν η αλλαγή στη σειρά και τις προτιμήσεις, έχει ως ζητούμενο να προστατευτεί ο αρχηγός. Συνεπώς η αναχώρηση του Μάκη Βορίδη από το Μαξίμου και την εύνοια του Μητσοτάκη, είναι απολύτως κατανοητή. Ο Βορίδης δεν είναι αμελητέα ποσότητα. Όσο βρισκόταν δίπλα στον Μητσοτάκη, ήταν αυτός που είχε το βάρος της διαχείρισης σκληρών καταστάσεων. Αυτό τον τοποθετεί σε έναν κύκλο, από αυτούς όπου η εύνοια, μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε επικινδυνότητα. 

Η απομάκρυνση του Μάκη Βορίδη από την τρέχουσα πολιτική, μπορεί να είναι ένα απλό «κάτσε λίγο πίσω μέχρι να τελειώσει ο θόρυβος» αλλά μπορεί να είναι και ένα αδιέξοδο όχι απαραίτητα για τον Βορίδη. Η συνύπαρξή του με τον Μητσοτάκη, είχε και ως συνδετικό στοιχείο, ότι ο Μάκης Βορίδης ανήκει σε έναν χώρο τον οποίο παραδίδει προς ενοικίαση στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τι θα γίνει λοιπόν, αν αποφασίσει η σχέση του με τον Μητσοτάκη να φτάσει την ρήξη και τη δημιουργία κόμματος; Υπάρχει όμως πολύς δρόμος μέχρι να γίνει κάτι τέτοιο. Μπορεί ωστόσο να επικρέμεται πάνω από τον Μητσοτάκη και αυτό είναι ένα στοιχείο αδήλωτου αλλά υπαρκτού πολιτικού εκβιασμού. 

Ο Μητσοτάκης δεν είχε σκοπό να απομακρύνει τον Βορίδη. Πολλοί άλλωστε τον διαβεβαίωναν ότι αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν στις δικογραφίες και ονόματα από άλλους πολιτικούς χώρους, οπότε θα μπορεί να παίξει με συμψηφισμούς. Φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός είχε αποφασίσει να ρίξει στα σκυλιά τον άλλοτε έμπιστο της οικογένειας, Λευτέρη Αυγενάκη, ο οποίος έτσι κι αλλιώς έχει βεβαρημένο παρελθόν. Από την Κρήτη άρχισαν να φτάνουν τα μαντάτα, ότι ο άλλοτε μπιστικός του Μητσοτάκη, μπορούσε να πληροφορήσει την κοινή γνώμη πως όσα έγιναν, έγιναν σε γνώση του Μητσοτάκη. 

Ενώ ο πρωθυπουργός επιχειρούσε να λύσει αυτή την άσκηση εκβιαστικής ισορροπίας, η δικογραφία που έφτασε στη Βουλή και άρχισε να δημοσιοποιείται, ανέτρεψε την εικονική πραγματικότητα της αναμενόμενης καλής διαχείρισης.

Στις συνομιλίες που έχουν καταγραφεί, δεν υπάρχει μόνο επίκληση ονομάτων υπουργών. Μιλούν τα στελέχη που τοποθέτησαν, οι σύμβουλοί τους και οι έμπιστοί τους. Το χειρότερο είναι ότι λένε πράγματα που τελικώς έχουν συμβεί και επιβεβαιώνονται.

Εμφανίζεται για παράδειγμα ο Βορίδης να έχει εξασφαλίσει μέσω συνομιλίας με τον Φλωρίδη σε ανύποπτο χρόνο, την εξόντωση της εντεταλμένης στην Ευρωπαία Εισαγγελέα Πόπης Παπανδρέου. Οποία σύμπτωση, στον δημόσιο λόγο του Υπουργού Δικαιοσύνης, λίγο αργότερα, εντοπίζουμε πραγματικά επιθέσεις στο θεσμό και το πρόσωπο της Εισαγγελέως.

Το σκάνδαλο έχει και μεγάλη έκταση αλλά και πολυπληθυσμιακή σχέση με ανώτατα στελέχη της κυβέρνησης. Ο Μητσοτάκης δεν καλείται να καλύψει ένα Καραμανλή ή έναν Τριαντόπουλο, αλλά το σύνολο των προσώπων που αποτελούσαν τη βάση των πελατειακών διεφθαρμένων σχέσεων της κυβέρνησης και των υπουργών.

Ήδη ο Μάκης Βορίδης, έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα τραβήξει τον δικό του νομικό δρόμο και θα δεχθεί το μοντέλο Τριαντόπουλου και Καραμανλή.

Στην προσπάθεια να ανταπεξέλθει επικοινωνιακά ο Μητσοτάκης στο πρώτο ακόμη στάδιο του σκανδάλου, πέταξε το βαρίδι του Βορίδη, τεσσάρων υφυπουργών και ενός Γενικού Γραμματέα. Άφησε ωστόσο στη θέση του τον υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Χρήστο Κέλλα. Στην αυτονόητη ερώτηση των δημοσιογράφων γιατί παρέμεινε ο Κέλλας, η κυβέρνηση απάντησε «γιατί αυτός δεν έχει προβληματικές συνομιλίες». Δηλαδή ενώ ο Μητσοτάκης μπορούσε να πει ότι ζητάει την απομάκρυνση των υπουργών μέχρι να ξεκαθαρίσει η υπόθεση, εν είδει ανασχηματισμού προκαταβολικής ευαισθησίας, έκανε την παραδοχή ότι όσοι έφυγαν έχουν ένα είδος εμπλοκής. Τους έριξε δηλαδή (και τους το δήλωσε κιόλας) στην αρένα.

Το ερώτημα είναι τι θα γίνει, όταν στις επόμενες πολλές δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ που θα φτάσουν στη Βουλή, θα υπάρξουν (και θα υπάρξουν) ονόματα και άλλων πολιτικών και υπουργών που εμφανίζονται σε «προβληματικές συνομιλίες»; Θα τους πετάξει και αυτούς ο Μητσοτάκης με βάση το δεδικασμένο που έχει δημιουργήσει;

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, έχει άλλη ποιοτική και ποσοτική διάσταση από τα ως τώρα σκάνδαλα που διαχειρίστηκε η κυβέρνηση. Το χειρότερο είναι ότι λειτουργεί πλέον αθροιστικά και επιβαρυντικά για τον Μητσοτάκη. Κοινώς δεν μπορεί να συνεχίζει το ίδιο βιολί των νομικισμών και των κατηγοριών προς τρίτους για να σώσει τον εαυτό του. Το σχετικό μάθημα μπορεί να μην το δώσουν οι ψηφοφόροι, αλλά μπορεί και ένας Μάκης Βορίδης να είναι αρκετός. Αρκεί να αποφασίσει να ξεθάψει το τσεκούρι.

Κώστας Βαξεβάνης

Πηγή: documentonews.gr

https://www.documentonews.gr/article/o-voridis-egine-varidis-gia-ton-mitsotaki/

Διαβάστε Περισσότερα »

Δημόσια ουρητήρια

Κώστας Βαξεβάνης - Από το documentonews - 

Ξεκινώντας από τους φτωχούς που έχουν ανάγκη και φτάνοντας έως τις θρησκείες και τις εταιρείες (µε τις λεγόµενες πρωτοβουλίες κοινωνικής ευθύνης), όλοι επευφηµούν την κοινωνική προσφορά. ∆εν πρόκειται µόνο για αναγνώριση του γεγονότος ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και λειτουργεί υγιώς µόνο µέσα στο σύνολο αλλά και για την καθιέρωση του «κοινωνικού» ως διαχρονικής και πανανθρώπινης αξίας. Αυτό που αποκαλούµε κοινωνικό συµφέρον αποτελεί υπέρτατο αγαθό και αξιολογείται πάνω από κάθε προσωπικό συµφέρον. Στα συντάγµατα, στις νοµικές προβλέψεις, στην αξιακή ιεράρχηση το κοινωνικό υπερτερεί του προσωπικού. 

Ο άνθρωπος λειτουργεί, αλληλοεπιδρά και αναπτύσσεται µέσα στον δηµόσιο χώρο. Πολλές φορές µάλιστα είναι ανεκτό το προσωπικό να υποτάσσεται στους κανόνες της δηµόσιας συνύπαρξης. Η ανεκτικότητα αυτή σε ιδιαίτερες καταστάσεις φτάνει στα όρια της θυσίας για το κοινό καλό. 

Στις πολιτισµένες κοινωνίες η κοινωνική οργάνωση πρέπει να εξασφαλίζει την πρόσβαση στα αγαθά για τις αδύναµες οµάδες. Στην πρωτόγονη µορφή του (και βολική ή υποκριτική) η προσφορά αυτή µπορεί να είναι φιλανθρωπία, ενώ στη σύγχρονη το επίπεδο του πολιτισµού άµεσα εκφράζεται από την οργανωµένη προσφορά και τη δηµιουργία ίσων ευκαιριών για όλους. Ακόµη και τα φορολογικά συστήµατα θεωρητικά έχουν δοµηθεί ώστε όσοι κατέχουν να φορολογούνται περισσότερο υπέρ των αδυνάτων. Ακόµη κι αν αυτή η πρόνοια ακυρώνεται µε διάφορα κόλπα φοροδιαφυγής ή φοροαποφυγής για τις ελίτ, η παραδοχή της αξίας του κοινωνικού αναγνωρίζεται έστω και υποκριτικά. 

Ακόµη και οι πιο συντηρητικοί και αντιλαϊκοί ηγέτες ανεβαίνουν στην εξουσία υπερασπιζόµενοι τη δίκαιη και αλληλοϋποστηριζόµενη κοινωνία και το δηµόσιο συµφέρον. 

Σήµερα ζούµε όµως µια αντίφαση. Η υπέρτατη αξία του δηµόσιου συµφέροντος και της ώριµης κοινωνίας που αλληλοϋποστηρίζεται, η οποία είναι σύµφυτη θεωρητικά µε τον δυτικό πολιτισµό, βρίσκεται σε απειλή. Η θεωρητικά αυτονόητη πορεία προς τον πολιτισµό µέσω της κοινωνίας µε πρόνοιες έχει υποταχθεί σε έναν αυθαίρετο κανόνα: «για να κερδίσει η κοινωνία αρκεί να κερδίζουν κάποιοι, οι οποίοι µοιραία θα σπρώξουν την κοινωνία προς την οικονοµική και πολιτιστική πρόοδο». Ο κανόνας προφανώς δεν ισχύει. Οι ελίτ σε όλο τον κόσµο πλουτίζουν συνεχώς, αλλά η µεγάλη µάζα οδηγείται στη φτώχεια. Το κίνητρο του κέρδους δεν αποφέρει κάτι στην κοινωνία. Οι µπροστάρηδες της οικονοµίας αυξάνουν τον πλούτο τους, αλλά αυτό δεν προσφέρει τίποτα στο σύνολο, εκτός ίσως από θέαµα για την παραµυθένια ζωή τους. Ο πλούτος του Ιλον Μασκ περισσότερο µετασχηµατίζει την κοινωνία κατά τα προσωπικά γούστα παρά την εξυπηρετεί. Πέντε πλούσιοι θα ορίσουν τις επόµενες δεκαετίες τον τρόπο που θα συµπεριφερόµαστε, που θα κινούµαστε, που θα ελεγχόµαστε, ακόµη και που θα κάνουµε έρωτα ή θα αποδεχόµαστε ερωτικά πρότυπα, γιατί θα έχουν την εξουσία πάνω στους ανθρώπους οι οποίοι (αυτό κι αν είναι κατάντια) θα θεωρούν ότι είναι αυτόβουλοι και ελεύθεροι. 

Η αφορµή γι’ αυτό το άρθρο ήταν µια είδηση που επανήλθε πρόσφατα στην επικαιρότητα και αφορούσε τον κόσµο του βιβλίου. Ο εκδοτικός οίκος Γαβριηλίδη πτώχευσε. Μετά την πτώχευση, η τράπεζα η οποία κατέσχεσε τα περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης πολτοποίησε τα βιβλία που υπήρχαν στις αποθήκες. Αν κάποτε στη ναζιστική Γερµανία (ή τη χουντική Ελλάδα) έκαιγαν βιβλία που θεωρούσαν βλαπτικά για την κυρίαρχη αντίληψη, σήµερα τα πολτοποιούν γιατί δεν ακολουθούν τη λογική του κέρδους. Η τράπεζα δεν τα δώρισε σε σχολεία ή βιβλιοθήκες, δεν κάλεσε έστω τους συγγραφείς να αγοράσουν τα αντίτυπα του έργου τους σε µια συµβολική τιµή, αλλά τα οδήγησε στην καταστροφή. Ηταν «ασύµφορη» η διαχείριση του υλικού και ασύµβατη µε την πρακτική των διεκπεραιώσεων υπέρ του κέρδους. Ούτε το αξιακό βάρος των βιβλίων ούτε η ιερότητα της γνώσης που κουβαλούν ούτε και ο αρνητικός συµβολισµός της καταστροφής τους απέτρεψαν το αποτέλεσµα. 

Η τράπεζα (έτυχε να είναι τράπεζα, θα µπορούσε να είναι κάθε άλλος προσκυνητής του στυγνού κέρδους) εξέφρασε στο περιστατικό µικρής κλίµακας την αθλιότητα του νεοφιλελευθερισµού. Κάθε στάθµιση καταλήγει υπέρ του κέρδους έναντι του οποίου δεν υπάρχει κοινωνία ούτε και δηµόσιο συµφέρον.

Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη το κέρδος των ιδιωτών εµφανίζεται συχνά πυκνά ως η λύση για να αναπτυχθεί η κοινωνία. Η πραγµατικότητα είναι ότι κάθε πρόνοια οδηγείται στην πολτοποίηση. Η συνταγή είναι διεθνής, αλλά οι Ελληνες σεφ που κατέχουν αστέρια Μητσοτάκη έχουν ανάψει το καζάνι και βράζουν.

Κάθε πρόβληµα που εµφανίζει ο παρατηµένος δηµόσιος τοµέας εµφανίζεται ως πρόβληµα του δηµοσίου και όχι όσων κυβέρνησαν και τον παράτησαν. Οσο το δηµόσιο σύστηµα καταρρέει (στην υγεία, την παιδεία, την πρόνοια γενικότερα) εµφανίζονται οι ιδιώτες-σωτήρες. Πολλές φορές αυτοί οι σωτήρες ιδιώτες είναι γνωστοί απατεώνες που ταλαιπώρησαν τη χώρα, που δανείστηκαν και δεν επέστρεψαν, που έκλεψαν και εµφάνισαν τον εαυτό τους ως ευεργέτη µέσα από την πληρωµένη και σκηνοθετηµένη εικόνα που δηµιούργησαν.

Ας πάµε σε ακόµη ένα µικρό παράδειγµα πρόσφατου ρεπορτάζ στην τηλεόραση. Οι ξαπλώστρες στις ελληνικές παραλίες στοιχίζουν από 20 έως 150 ευρώ κατέγραφε το ρεπορτάζ. Οι αντίστοιχες τιµές στην Κύπρο είναι µερικά ευρώ. Εδωσαν µε την ανοχή µας τις παραλίες σε ιδιώτες, εξαπλώθηκαν παντού και σήµερα πλέον, κυνηγώντας το κέρδος τους, ορίζουν πώς θα ζούµε σε µια χώρα ταϊλανδοποιηµένου τουρισµού. ∆εν έχουµε ούτε δικαίωµα ούτε ιδιοκτησία. Νοικιάζουµε απλώς αυτό που µας ανήκει και µαζί και πρότυπα τρόπου ζωής. Γιατί η αθλιότητα που κατασκευάζουν πλασάρεται ως η καλή µας µοίρα και η αισθητική, µε τον ίδιο τρόπο που η κατοχή των πάντων από τους λίγους εµφανίζεται ως αποτέλεσµα σκληρής δουλειάς.

Οτιδήποτε δηµόσιο καταστρέφεται αφού πρώτα ενοχοποιηθεί. Οι άνθρωποι έπειτα από αιώνες στον πλανήτη αντιλήφθηκαν την ανάγκη να ζουν σε ένα κράτος πρόνοιας και το δηµιούργησαν και τώρα το παραδίδουν σε αλαζόνες της εξουσίας, της κοκαΐνης και των ευτυχισµένων ηλιθίων. Σε λίγο δεν θα υπάρχουν όχι µόνο δηµόσια νοσοκοµεία, πανεπιστήµια ή παραλίες αλλά ούτε δηµόσια ουρητήρια. Για να επισκεφτείς τουαλέτα θα πρέπει να πληρώσεις.

Παραδίδουµε οικειοθελώς την κοινωνικότητα, την ανθρώπινη αλληλεπίδραση και αλληλεγγύη σε παραµορφωµένα υποκατάστατα της συνύπαρξής µας. Το σύστηµα είναι αρκετά εφευρετικό. Εχει καλύψει τις ανάγκες κοινής δράσης µε οµάδες Viber όπου µπαµπάδες και µαµάδες µαθητών µετατρέπουν το «εγώ» τους και την παθολογική παιδοκεντρική ζωή τους σε κοινωνικό προβληµατισµό και µε κινήµατα όπου «ακτιβιστές» του παραλόγου επιχειρούν να κάνουν µια κοινωνία κατ’ εικόνα και καθ’ οµοίωση του προσωπικού τους προβλήµατος.

Ενώ ο νεοφιλελευθερισµός δείχνει κάθε µέρα πώς υπονοµεύει τη ζωή, η εναλλακτική λύση δεν έχει εµφανιστεί. Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει καν το κύµα της διαµαρτυρίας και της αντίδρασης που µπορεί να διαµορφώσει την αντίδραση. Στην Ευρώπη όπου πριν από δέκα χρόνια κόµµατα όπως οι Podemos ή ο ΣΥΡΙΖΑ φάνταζαν ότι µπορούν να γεννήσουν το νέο εξαφανίστηκαν σχεδόν από τον πολιτικό χάρτη, αφού πρώτα µετάλλαξαν την οραµατικότητά τους σε τεχνοκρατία, επιλογές του «αναγκαίου κακού» που κάλυπταν προσωπικές ανάγκες των ηγετών τους και κινήµατα του υπογαστρίου. Η υφήλιος δείχνει να είναι µε ένα µετέωρο βήµα χωρίς να ξέρει προς τα πού. Η Ελλάδα προτιµά την αυταπάτη. 

documentonews.gr

https://www.documentonews.gr/article/dimosia-oyritiria/

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Βαξεβάνης: Για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ

 

«∆εν πρέπει να πετάµε το παιδί που κάνουµε µπάνιο µαζί µε τα απόνερα από τη σκάφη» ήταν µια αγαπηµένη και παραστατική φράση που χρησιµοποιούσε συχνά ο Χαρίλαος Φλωράκης. Ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ συνήθως απηύθυνε τη φράση σε όσους, µιλώντας για τα λάθη στην πορεία του κόµµατος, κατέληγαν να εµφανίσουν συνολικά ως λάθος κάθε πλευρά της ιστορίας του. Η εµπειρική προσέγγιση του Χαρίλαου ήταν άκρως διαλεκτική. Τα λάθη δεν συνιστούν συνολικό λάθος. Πίσω από τα λάθη υπάρχουν αιτίες και, όταν µιλάµε για την πολιτική, η αποκατάσταση δεν γίνεται µέσω της συγχώρεσης αλλά της κατανόησης της πραγµατικότητας. 

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (παλιά και νέα) έπρεπε να κατανοεί τη σηµασία της φράσης του Χαρίλαου και της διαλεκτικής του. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2019, µετά την εκλογική ήττα, έπρεπε να έχει αναδιοργανωθεί πολιτικά και οργανωτικά, να έχει αντιπαρατεθεί µε την καταστροφική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη και να έχει διεκδικήσει την εξουσία. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε µε 32%, είχε βγάλει τη χώρα από τα µνηµόνια και το ένα τρίτο των ψηφοφόρων θεωρούσε ότι µπορεί να αποτελέσει τη λύση για τη χώρα. Ούτε το ποσοστό ήταν µικρό ούτε και η προσµονή που συγκέντρωνε. 

Μόλις τρία χρόνια µετά ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε το µισό ποσοστό του, διαλύθηκε σε κοµµατίδια και προσωπικές φιλοδοξίες και δικαίωσε µε τον τρόπο του τον Μητσοτάκη στο χρονικό µάλιστα σηµείο που ήταν ξεκάθαρη η εγκληµατική πολιτική του (είχε συµβεί και το δυστύχηµα-έγκληµα των Τεµπών µαζί µε όσα αφορούσαν τη συγκάλυψη). Σήµερα το κόµµα που το 2015 ανέλαβε την εξουσία, µέσα σε ένα πρωτοφανές κλίµα κοινωνικής υποστήριξης και ένα δηµοψήφισµα που του παρέδωσε την εξουσιοδότηση του 62%, είναι υποπολλαπλάσιο του κόµµατος της Ζωής Κωνσταντοπούλου. 

Στον αντίποδα της ολοκληρωτικής πολιτικής απουσίας του, ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητά τη διέξοδο στη σωτήρια συνένωση της Αριστεράς µε τη βαρύγδουπη ταµπέλα ενός λαϊκού µετώπου. Στο µεσοδιάστηµα δεν έχει απαντήσει γιατί έχασε, γιατί διαλύθηκε, γιατί δεν πείθει, γιατί δεν καταφέρνει να πλησιάσει σε ποσοστά ακόµη και κόµµατα χωρίς καµιά οργανωτική δόµηση και πολιτική υπόσταση. 

Ο κόσµος του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που αντιστάθηκε στο φαινόµενο Μητσοτάκη και έδωσε ισχυρό ποσοστό παρά την ήττα το 2019, είναι ο µεγάλος προδοµένος. Παρακολουθεί αυτούς που εµπιστεύτηκε να πετάνε τα απόνερα, το παιδί, ακόµη και τη σκάφη, και να περιορίζονται σε ένα παιχνίδι µουσικής καρέκλας για την εξουσία. 

Οσοι το 2019 ήταν µαθητές δηµοτικού στις επόµενες εκλογές θα κληθούν να ψηφίσουν µε τη βεβαιότητα που θα εµφανίζει το κυρίαρχο αφήγηµα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για την οικονοµική καταστροφή της Ελλάδας, ακόµη και για τα µνηµόνια. Θα έχουν αµυδρά στη µνήµη τους τις σκηνές και τα ρεπορτάζ από τις τράπεζες που έκλεισαν στα capital controls και διάφορους τύπους που έλεγαν γενικότητες στα κανάλια υπερασπιζόµενοι το δίκιο και το ηθικό. Στα χρόνια που µεσολάβησαν από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα στελέχη και η ηγεσία του δεν υπερασπίστηκαν την πολιτική του 2015-19, δεν αντιστρατεύτηκαν την καταστροφική πολιτική Μητσοτάκη και άφησαν ανυπεράσπιστους τους ψηφοφόρους του κόµµατος να κατηγορούνται ως η πλέµπα που δεν αντιλαµβάνεται την αριστεία. 

Λίγο πριν από τις εκλογές του 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόµµα που δεν είχε ούτε ριζοσπαστισµό αλλά ούτε και συστηµισµό. Αποτελούσε ένα τουρλουµπούκι από θέσεις, αντιθέσεις και επιθέσεις, που δεν είχαν όµως σχέση µε την κοινωνική πραγµατικότητα. ∆εν κατάφερε να υπερασπιστεί τα δικαιώµατα των πολιτών και αποδέχθηκε τον εκφυλισµό της διεκδίκησης στην υπεράσπιση της κάθε ανοησίας και εγωκεντρισµού που βαφτιζόταν δικαίωµα.

Στον αποκαρδιωµένο κόσµο του ΣΥΡΙΖΑ, που πιστεύει ότι είναι αναπόφευκτη η καταδίκη του να ζει σε καθεστώς Μητσοτάκη, εµφανίζεται ως εναλλακτική ο µεσσιανισµός της εσχάτου καταστροφής. Να καταστραφεί το σύµπαν για να αναδειχθεί ο σωτήρας. Η αντίληψη αυτή είναι αντιδηµοκρατική και αναπαράγει για την πολιτική µοτίβα υπόγειων διαδροµών, κρυφών συµφωνιών και τεχνητών συγκολλήσεων. ∆εν χρειάζονται πολλοί Μπίστηδες για να ανακάµψει ο προοδευτικός χώρος ούτε εγγραφή σε µια επετηρίδα όπου θα περιµένεις τεµπέλικα και συστηµικά να έρθει η σειρά σου.

Το αδόµητο και προσωποπαγές κόµµα της Ζωής Κωνσταντοπούλου (φαίνεται ότι) διεκδικεί πλέον τον ρόλο της αντιπολίτευσης γιατί αυτή ακριβώς είναι η ανάγκη του κόσµου: η σύγκρουση µε την καταστροφική διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Σε µια σκληρή συνέντευξή της η Κωνσταντοπούλου (σχεδόν κακεντρεχή και εκδικητική, όπως τη χαρακτήρισαν) είπε για τον Αλέξη Τσίπρα ότι «κατέστρεψε τη χώρα, στη συνέχεια κατέστρεψε το κόµµα του, έφυγε ατάκτως κρυπτόµενος, δεν έχει βγάλει άχνα στη Βουλή εδώ και δύο χρόνια, έχει έρθει η υπόθεση των Τεµπών που είναι εθνικό ζήτηµα ατελείωτες φορές στη Βουλή, είναι άφαντος, κάνει διακοπάρες, ζωάρα µε µισθό και αντιµισθία βουλευτή χωρίς να ασκεί καθήκοντα βουλευτή, και προσπαθεί να χτίσει ένα προφίλ το οποίο περιλαµβάνει το να µας πείσει ότι θα γίνει και καθηγητής σε µια γλώσσα που δεν ξέρει να µιλήσει».

Το θέµα όµως δεν είναι η πρόθεση και η πλεύση της Κωνσταντοπούλου, αλλά το αρόδο του Τσίπρα. Εχει θέσει εαυτόν εκτός αντιπαραθέσεων και αφήνει να διαρρέεται ή να εννοείται ότι θα επιστρέψει για να τεθεί επικεφαλής την ώρα που θα χρειαστεί.

Φυσικά και είναι δικαίωµα του Αλέξη Τσίπρα να επιστρέψει µε τους δικούς του όρους εάν το επιθυµεί. Αναµφίβολα δεν αποτελεί αµελητέα πολιτική ποσότητα, αλλά αυτό δεν µεταφράζεται ούτε σε επικράτηση ούτε –πολύ περισσότερο– σε σωτηρία.

Ο κόσµος που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ (τµήµα του µόνο ανήκει στην Αριστερά) δεν είναι κοινό που έχει προαγοράσει εισιτήριο για µελλοντική προβολή και περιµένει στωικά στην αίθουσα χωρίς κλιµατισµό. Είναι άνθρωποι που είχαν εναποθέσει οράµατα, ελπίδες και προσµονές στον ΣΥΡΙΖΑ. Παρά το αντιΣΥΡΙΖΑ µέτωπο, το 2019 έδωσαν πολύ µεγάλο ποσοστό περιµένοντας όχι από τα κοµµατικά κονκλάβια αλλά από τον Τσίπρα. Εµειναν δίπλα του στα χειρότερα, περιµένοντας τα καλύτερα. Βρέθηκαν όµως µπερδεµένοι και εγκαταλελειµµένοι να παλεύουν µε την πολιτική Μητσοτάκη χωρίς να έχουν καν πολιτικό στήριγµα. Οι πεφωτισµένοι του ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν το σύνολο της ηγεσίας του, είχαν ως προτεραιότητα την εσωτερική διαµάχη, για να ευδοκιµήσει ο άθλιος σχεδιασµός της προσωπικής επικράτησης.

Οι µεγαλόπνοοι πολιτικοί οραµατισµοί εκποιήθηκαν και η ιδεολογική ανησυχία αποδείχθηκε ο λούστρος για να καλυφθούν οι πιο ποταποί σκοποί.

Ο κόσµος του ΣΥΡΙΖΑ σήµερα είναι µετέωρος και απογοητευµένος. Είναι µάλλον αναποτελεσµατικό να αναζητά το παιδί που πετάχτηκε µαζί µε τα απόνερα. Ακόµη κι αν ήταν θείο βρέφος, δεν υπάρχει πια. 

Κώστας Βαξεβάνης

https://www.documentonews.gr/article/gia-ton-kosmo-toy-syriza/

Διαβάστε Περισσότερα »

Το κατάστημα λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση

 

Ο πλανήτης λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση. Οι αλλαγές είναι ραγδαίες, απρόβλεπτες και µέχρι να επέλθει η όποια ισορροπία τα αποτελέσµατα µπορεί να είναι βίαια και καταστροφικά. Η αλλαγή ηγεσίας στις ΗΠΑ πυροδοτεί αλλαγές και αναδιαµορφώνει τους γεωστρατηγικούς σχεδιασµούς. Ξαφνικά οι ΗΠΑ και η Ρωσία δεν συµπεριφέρονται ως αντίπαλοι, το µέτωπο της Ουκρανίας οδεύει προς το τέλος και οι άµεσα ενδιαφερόµενοι (Ουκρανία και ΕΕ) όχι µόνο δεν έχουν λόγο στις αποφάσεις, αλλά δεν έχουν καν ενηµερωθεί. 

Οσα προωθούνται αποδίδονται στον Ντόναλντ Τραµπ, αλλά αυτή είναι µια µονοδιάστατη, αν όχι εύκολη ανάγνωση. Για να επικρατήσει ο Τραµπ υπήρξαν αντικειµενικές συνθήκες. ∆ηµιουργήθηκαν καταστάσεις ανισοτήτων και φαινόµενα εκφυλισµού απέναντι στα οποία ο ίδιος εµφανίζεται ως σωτήρας. 

Η αλλαγή σκυτάλης στον Λευκό Οίκο δείχνει να οδηγεί σε ξεκαθάρισµα λογαριασµών που δεν έχουν πολιτικές αφετηρίες, αλλά τις εφευρίσκουν. Πρόκειται για µια πρωτόγνωρη ενδοκαπιταλιστική διαµάχη µε απρόβλεπτα αποτελέσµατα.

Η Ευρώπη, η οποία µετά τον Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο µπήκε σε ρόλο προστατευόµενου από τις ΗΠΑ, κατέληξε να χάσει κάθε ουσιαστική αυτονοµία από την υπερατλαντική σύµµαχο που τη χρησιµοποίησε ως προκεχωρηµένο φυλάκιο.

Η αλλαγή στον Λευκό Οίκο κάνει περίπλοκα τα πράγµατα για την ΕΕ, η οποία, εκτός από τα δαιµονοποιητικά που λέει για τον Τραµπ, είναι ανίκανη να αντιµετωπίσει τις εξελίξεις. Οσα δε ακούγονται για την ανάγκη δηµιουργίας ευρωπαϊκής άµυνας για να αντιµετωπιστούν κίνδυνοι µοιάζουν µε ανέκδοτο. Η Ευρωπαϊκή Ενωση –ως σήµερα είναι ανίκανη να έχει ενιαία οικονοµία και πολιτική και κυρίως να επιλύσει τα προβλήµατα– θεωρεί ότι µπορεί να έχει κοινή άµυνα; Η οποία θα οργανώνεται από ποιους και µε ποιο στόχο;

Το πιο τραγικό παράδειγµα σύγχυσης λόγω Τραµπ στον ευρωπαϊκό χώρο είναι ο Ελληνας πρωθυπουργός. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεπέρασε κάθε Ευρωπαίο ηγέτη στην ταύτισή του µε τον αµερικανικό παράγοντα (για όσους γνωρίζουν καλύτερα, δεν πρόκειται για ταύτιση µε την πολιτική έννοια αλλά για ενοικίαση ρόλου) και τώρα πληρώνει το τίµηµα. Επέλεξε τον ρόλο του υπάκουου Αµερικανού δεκανέα, το επέδειξε µε κάθε ευκαιρία για να το καθιερώσει ως συµπόρευση και εύνοια από τον ισχυρό και τώρα δεν µπορεί να κάνει πίσω. Ο Μητσοτάκης χάλασε τη διπλωµατική ισορροπία µε τη Ρωσία και ταυτίστηκε απροκάλυπτα µε τους Αµερικανούς στο ουκρανικό. Μετατράπηκε σε κλόουν του Πενταγώνου, που µε κάθε ευκαιρία και χωρίς να τον ρωτήσει κανείς δήλωνε ότι «είµαστε σε πόλεµο µε τη Ρωσία». Γελάγανε και οι βαλσαµωµένοι στην Κόκκινη Πλατεία.

Για να αποδείξει τον ρόλο του µπιστικού αφόπλισε την ελληνική άµυνα στέλνοντας όπλα στο Κίεβο (τα περισσότερα κατέληξαν στη µαύρη αγορά όπλων) και προσπάθησε να εµφανίσει ως «πουτινάκι» όποιον έλεγε το αυτονόητο. Η ελληνική οικονοµία έχασε παραδοσιακές προσβάσεις στις ρωσικές αγορές και η Ελλάδα άρχισε να αντιµετωπίζεται διπλωµατικά ως χώρα παραλόγου. Το αντάλλαγµα ήταν µια στηµένη οµιλία στο Κογκρέσο για να την αξιοποιήσει στο ντόπιο φιλοθέαµον κοινό.

Η επικράτηση του Τραµπ απειλεί τον Μητσοτάκη σε πεδία που δεν υπολόγιζε.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν κάλεσαν καν τον Μητσοτάκη στη σύνοδο στο Παρίσι κι αυτό δεν δείχνει µόνο µια χαµηλή αποτίµηση του ηγετικού ρόλου του αλλά έχει κι έναν συµβολισµό. ∆εν θέλουν να επιδεικνύουν ως παράγοντα αυτόν που γυάλιζε τις µπότες του Ζελένσκι και αποτελεί κόκκινο πανί.

Η εκδίκηση του Τραµπ σε βάρος του Μητσοτάκη ξεκίνησε µε διαρροές που έκανε το Ρεπουµπλικανικό Κόµµα και εµφανίζει την ελληνική κυβέρνηση ως παραµάγαζο του πρώην προέδρου Μπάιντεν. Τα πιο γνωστά και επιφανή ιδρύµατα στην Ελλάδα εµφανίζονται να χρηµατοδοτούνται από αµερικανικούς µηχανισµούς προκειµένου να εξυπηρετήσουν τα σχέδια του Μπάιντεν και του Σόρος. Οι κατηγορίες αυτές δεν έχουν απαντηθεί από αυτούς που καταγγέλλονται.

Σύµφωνα µε τις διαρροές των Ρεπουµπλικανών, όλα αυτά γίνονταν για να εξυπηρετηθεί η woke ατζέντα των ∆ηµοκρατικών που ήταν στην εξουσία. Αν αφαιρέσει κάποιος τη δικαιολογία µε την οποία εξαπολύεται το κατηγορητήριο (woke ατζέντα, συµπερίληψη κ.λπ.) και µείνει στην ουσία, υπάρχει σοβαρό θέµα. Για όποιο λόγο κι αν υπήρξε χρηµατοδότηση από την αµερικανική πρεσβεία και τη USAID προς ελληνικά ιδρύµατα ή ΜΚΟ, η χρηµατοδότηση έγινε για να εξυπηρετηθούν η αµερικανική εξωτερική πολιτική και οι µεθοδεύσεις της.

Η USAID, από τότε που ιδρύθηκε (1961), ελέγχεται από το αµερικανικό υπουργείο Εξωτερικών και το Συµβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ. Ο Αµερικανός δηµοσιογράφος και συγγραφέας Γουίλιαµ Μπλουµ έχει υποστηρίξει ότι στο παρελθόν η USAID είχε στενές σχέσεις µε τη CIA και πολλοί πράκτορές της έδρασαν µε την κάλυψη της οργάνωσης. Ετσι κι αλλιώς όµως οι επεµβάσεις βοήθειας και οικονοµικής στήριξης της USAID σε κράτη και φορείς είχαν ως γνώµονα την επικράτηση της αµερικανικής πολιτικής. Το 2008 µια έκθεση αποκάλυψε ότι το 40% της βοήθειας που δόθηκε από τη USAID στο Αφγανιστάν επέστρεψε στις ΗΠΑ ως µισθοί συµβούλων και στελεχών της οργάνωσης. Επί δεκαετίες η USAID κάνει εκτεταµένες επιχειρήσεις «βοήθειας» που αποτελούν προώθηση των αµερικανικών συµφερόντων, εξαγορά φορέων και χρηµατοδότηση πολιτικών σχηµατισµών που θέλουν οι ΗΠΑ να προωθήσουν.

Οπουδήποτε υπήρξαν ανατροπές πολιτικών καθεστώτων µε την παρέµβαση των ΗΠΑ ή πόλεµοι για την επιβολή του αµερικανικού status quo η USAID εµφανιζόταν ως η αµερικανική βοήθεια.

Η χρηµατοδότηση οργανώσεων στην Ελλάδα µε κονδύλια της USAID και της πρεσβείας δεν αποτελεί βοήθεια για πόλεµο ή λιµό, δεν συντελεί στον εκδηµοκρατισµό της χώρας, αλλά αποτελεί διαδικασία εξαγορασµού για την προώθηση της αµερικανικής πολιτικής. Η διείσδυση στην Ελλάδα, µέσα από ιδρύµατα και ευεργέτες, δεν έχει στόχο την ανάπτυξη της χώρας αλλά την εξάρτησή της. Με αυτή την έννοια, οι οργανώσεις και τα ιδρύµατα που εµφανίζονται να χρηµατοδοτούνται από τις ΗΠΑ µε αυτές τις µεθόδους πρέπει να δώσουν άµεσα απαντήσεις για το τι έχει συµβεί. Οι οργανισµοί αυτοί (κατά τους Ρεπουµπλικανούς) είναι:

• Fulbright Greece

• Ελληνοαµερικανικό Εµπορικό Επιµελητήριο (AmChamGR)

• Ιδρυµα Ωνάση (Στέγη Ωνάση)

• Ινστιτούτο ∆ιεθνών Σχέσεων (I∆ΙΣ)

• Ελληνικό Ιδρυµα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ)

• Αµερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος (Pierce – Αγίας Παρασκευής) – Κολλέγιο Ανατόλια Θεσσαλονίκης

• Ιδρυµα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ)

• Οικονοµικό Φόρουµ των ∆ελφών

• Athens Democracy Forum

• Ιδρυµα Λασκαρίδη

• Ιδρυµα Μποδοσάκη

• SolidarityNow

Η προώθηση της πολιτικής µιας ξένης δύναµης στη χώρα δεν είναι ούτε συµµαχική αντίληψη ούτε πολιτισµός. Αποτελεί άλωση των ελληνικών συµφερόντων µε τη µέθοδο της εξαγοράς. Για να µην πω κάτι πιο βαρύ. Οπότε και η προσφορά στον πολιτισµό είναι προσχηµατική. Στις ΗΠΑ προσφέρουν και µάλιστα έναντι χρηµατοδότησης.

ΥΓ.: Τα πράγµατα θα είναι πιο σοβαρά αν επιβεβαιωθεί το φηµολογούµενο, ότι υπάρχει γαϊτανάκι χρηµατοδοτούµενων δηµοσιογράφων. Αναµένουµε.

Κώστας Βαξεβάνης / documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »