ΠΑΣΟΚ: Χαμένοι στη μετάφραση.

Στο ΠΑΣΟΚ εξακολουθούν να μην αντιλαμβάνονται ούτε τη συγκυρία, ούτε το επίδικο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Γι’ αυτό και κινδυνεύουν να καταλήξουν να εξυπηρετούν την προεκλογική εκστρατεία της Νέας Δημοκρατίας 

Η Νέα Δημοκρατία είναι σε δύσκολη θέση. Όσο περισσότερο προβάλλει αυτή την εικόνα απόλυτης κυριαρχίας στο πολιτικό παιχνίδι, τόσο λιγότερο ικανή γίνεται να κρύψει την πραγματική της αμηχανία.  

Και ο λόγος είναι πολύ απλός: όλος ο σχεδιασμός της, που κατά βάση στηριζόταν σε μια αντιπολίτευση που θα ήταν μια διαρκής κακοφωνία – διασπασμένη, χωρίς ηγεμονικό αφήγημα, περιορισμένη σε κραυγές χωρίς στρατηγική –, έχει πάει περίπατο, από τη στιγμή που εμφανίστηκε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα, γεγονός που έχει επαναφέρει την πολιτική αντιπαράθεση σε εκείνη την κανονικότητα, που υποχρεώνει μια κυβέρνηση που θα κάνει εκλογές στην ολοκλήρωση οκταετίας να απολογηθεί για το έργο της και να αναμετρηθεί με το γεγονός ότι η κοινωνία έχει σχηματίσει σαφή και αρνητική εικόνα για αυτή. 

Κοντολογίς εκεί που ήξερε ότι οι δημοσκοπήσεις είχαν πολύ αρνητικούς δείκτες, με τη διαφορά ότι αυτοί ήταν ακόμη πιο αρνητικοί για την αντιπολίτευση, τώρα είναι αντιμέτωπη με ένα νέο τοπίο, που κάθε άλλο παρά περίπατο θυμίζει και όπου καλείται να κάνει πραγματική πολιτική. 

Μόνο που εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για την κυβέρνηση, τη Νέα Δημοκρατία και τελικά τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και ο λόγος είναι ότι πλέον είναι πολύ δύσκολο για την κυβέρνηση να επενδύσει σε ένα θετικό αφήγημα. Γνωρίζουν στο κυβερνητικό επιτελείο ότι οι στατιστικές αλχημείες του κ. Σκέρτσου είναι βολικές για τον Αύγουστο που τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ δεν έχουν ύλη και άρα με χαρά τις αναπαράγουν, αλλά δεν είναι ακριβώς ο τρόπος για να πάνε οι βουλευτές στα καφενεία και τις γειτονιές και να πουν στους πολίτες «ψηφίστε μας ξανά, γιατί περνάτε πολύ καλά και έχουμε τις στατιστικές που το αποδεικνύουν». Ούτε μπορούν να υποσχεθούν ότι θα κάνουν τώρα όλα όσα δεν έκαναν τα προηγούμενα οκτώ χρόνια, γιατί πολύ απλά θα βρεθούν αντιμέτωποι με το εύλογο ερώτημα: και ποια εγγύηση μπορείτε να προσφέρετε ότι θα κάνετε τώρα όλα όσα δεν κάνατε τα προηγούμενα οκτώ χρόνια; 

Τι μένει; Να προσπαθήσουν να «χτυπήσουν» τον αντίπαλό τους. Και αυτό παίρνει δύο μορφές. Η μία είναι να κάνουν μια μεγάλη επιστροφή στο… 2015 με την ελπίδα ότι θα ξυπνήσουν τώρα τα φοβικά αντανακλαστικά, που δεν ξύπνησαν ούτε καν το 2019. Ή να δοκιμάσουν την επιστροφή στη ρητορική περί «ψεμμάτων», στην οποία επιδίδεται συστηματικά αν και με παραδειγματική αναποτελεσματικότητα πάλι ο κ. Σκέρτσος. 

Η άλλη είναι να προσπαθήσουν να γκρεμίσουν το «ηθικό πλεονέκτημα» του αντιπάλου τους. Και αυτό γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι όσα και να πουν για την τετραετία 2015-2019 το μόνο που δεν μπορούν να πουν είναι ότι υπήρχε τότε το είδος διάχυτης και ενδημικής διαφθοράς που υπάρχει τώρα, με μια κυβέρνηση που είναι όντως ο καλύτερος πελάτης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. 

Αυτό σημαίνει ότι θα ήθελαν να διαμορφώσουν – ακόμη καλύτερα να εμπεδώσουν – στην κοινή γνώμη την αίσθηση ότι πλέον δεν υπάρχει ούτε το «ηθικό πλεονέκτημα» και ότι η πολιτική πρόταση της ΕΛΑΣ εκπροσωπεί τη «διαπλοκή» και τα «συμφέροντα». 

Η δυσκολία βέβαια στο να «περάσουν» μια τέτοια «διάχυτη αίσθηση» είναι ότι μια κυβέρνηση που χρεώνεται τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την κακοδιαχείριση ενός Ταμείου Ανάκαμψης που αξιοποιήθηκε πρωτίστως για κομματικούς και μικροπολιτικούς λόγους, καθώς και όλες τις περιπτώσεις επιχειρήσεων που βρέθηκαν να λαμβάνουν πολύ μεγάλο μέρος των έργων και που ως δια μαγείας ταυτόχρονα επένδυσαν σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, πολύ δύσκολα μπορεί να καταγγείλει ένα άλλο κόμμα για διαπλοκή και εξυπηρέτηση συμφερόντων. 

Οπότε αυτό που μένει σαν λύση είναι να βρεθεί κάποιο άλλο κόμμα να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. 

Και κάποιες φορές όλα αυτά δεν χρειάζονται καν κάποιο μεγάλο σχεδιασμό. Αρκεί η πολιτική αμηχανία. Και αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει το τελευταίο διάστημα με το ΠΑΣΟΚ. 

Γιατί το κόμμα που εξακολουθεί να είναι – ας μην το ξεχνάμε – όχι απλώς η αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και η βασική όντως δύναμη κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης μέσα στη Βουλή, το τελευταίο διάστημα αντί να σφυροκοπά την κυβέρνηση για τα νομοσχέδια που φέρνει κατακαλόκαιρο και τα συμφέροντα που προσπαθεί να εξυπηρετήσει, έχει επικεντρωθεί σε έναν μονομέτωπο πόλεμο κατά του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛΑΣ με επικέντρωση ακριβώς στη θεματική που η κυβέρνηση ξέρει ότι δεν μπορεί να «σηκώσει» μόνη της: δηλαδή, το να τους κατηγορεί ότι «εξυπηρετούν συμφέροντα» και ότι δεν πρόκειται να συγκρουστούν με τη διαφθορά. 

Και επειδή είναι βυθισμένοι στην αμηχανία καθώς οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές, δεν κάθονται καν να ελέγξουν αυτά που λένε και γράφουν. Για παράδειγμα υιοθετούν ένα αφήγημα ότι δήθεν η ΕΛΑΣ δεν πρόκειται να ασχοληθεί με τα σκάνδαλα της ΝΔ όταν αυτό που είπε ο Τσίπρας στη συνέντευξή του στο in ήταν το ακριβώς αντίθετο: ότι θέλει να εξασφαλίσει ότι μια πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της, χωρίς τις σημερινές παρεμβάσεις και τον ασφυκτικό κυβερνητικό εναγκαλισμό, ώστε να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους όσοι εμπλέκονται σε αυτή τη γενικευμένη θεσμική παραβατικότητα. Κοντολογίς το αυτονόητο. Για να μην αναφερθώ στο ότι αναφέρθηκε και σε πολύ συγκεκριμένα ζητήματα ιδίως σε σχέση με το χώρο της ενέργειας. 

Αντίστοιχα, είναι σχεδόν σουρεαλιστικό να καταγγέλλει το ΠΑΣΟΚ υποστήριξη από την «ολιγαρχία» επειδή κάποια ΜΜΕ απλώς δεν είναι τόσο ψυχαναγκαστικά φιλοκυβερνητικά, σκέφτονται θεσμικά και προσπαθούν να προβάλλουν ισότιμα και τις θέσεις της δημοκρατικής και προοδευτικής αντιπολίτευσης, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου. Ως εάν «κανονικότητα» θα ήταν να είχαμε ένα ασφυκτικά φιλοκυβερνητικό μηντιακό τοπίο όπου κανένα μέσο δεν θα αντιμετώπιζε θετικά την αντιπολίτευση! 

Χαμένο όπως είναι το ΠΑΣΟΚ στη μετάφραση της συγκυρίας σε πολιτικό σχεδιασμό, δεν κατορθώνει να δει καν ότι αυτή η επιλογή ενός «μονομέτωπου» αγώνα κατά της ΕΛΑΣ τον μόνο που εξυπηρετεί είναι η Νέα Δημοκρατία, που προφανώς και θα ήταν μάλλον ευτυχισμένη να δει έναν «εμφύλιο» εντός της αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστική η ειρωνική αναφορά του Παύλου Μαρινάκη στην κόντρα αυτή -«να χαίρονται το προοδευτικό μέτωπο, αυτό σε άλλο μέτωπο παραπέμπει, όχι σε προοδευτικό, μάλλον σε πολεμικό, κομματικά πολεμικό»- για να καταλήξει σε παραλλαγή της γνωστής επωδού «Μητσοτάκης ή χάος» -«είναι άλλη μία περίπτωση, που αποδεικνύει ότι είναι μονόδρομος, θα έλεγα μια σταθερή κυβέρνηση»-. 

Όμως, υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα, από μια άποψη πιο σοβαρό: όταν ένα κόμμα της αντιπολίτευσης επιλέγει να επικεντρωθεί σε μια συστηματική επίθεση σε μια άλλη δύναμη της αντιπολίτευσης, τότε, αντικειμενικά σχεδόν, είναι ως να επιλέγει ως ενδεχόμενο, ακόμη και εάν δεν το ομολογεί, να συνεργαστεί με την κυβέρνηση. Και αυτό δεν είναι κάποια «σεναριολογία»: αυτή τη στιγμή το μόνο ενδεχόμενο ώστε να έχουμε μετά τις επόμενες εκλογές κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας (και του Κυριάκου Μητσοτάκη) είναι να προσφέρει στήριξη το ΠΑΣΟΚ με αντάλλαγμα κάποια υπουργεία που θα ικανοποιήσουν και τους ευσεβείς πόθους ορισμένων στελεχών του να καθίσουν σε υπουργικό θώκο χωρίς να χρειάζεται μεταγραφή στη Νέα Δημοκρατία (όπως έκανε ικανός αριθμός πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ που ήδη στελεχώνουν την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη). 

Ούτε είναι τυχαίο ότι αυτή τη στιγμή, παρασυρμένα από τη βουλιμία για εξουσία και καρέκλες, βγαίνουν ξανά στο προσκήνιο εκείνα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ούτως ή άλλως θα ήθελαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ακόμη και με την επίγνωση ότι ανεξαρτήτως της ικανοποίησης της δικής τους φιλοδοξίας, για το ίδιο το ΠΑΣΟΚ μια τέτοια συγκυβέρνηση θα είναι το τέλος του δρόμου. 

Ακριβώς, γι’ αυτό καλό είναι στο ΠΑΣΟΚ να σταματήσουν να είναι χαμένοι στη μετάφραση, να αποκτήσουν επίγνωση των πραγματικών επίδικων, και, σε τελική ανάλυση, να κάνουν αυτό που υποτίθεται ότι είναι η εκπεφρασμένη θέση τους, δηλ. να συμβάλουν στο να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρολόγια κολλημένα στο 2015….

Κάποιοι πιστεύουν ότι οι εκλογές του 2027 θα κριθούν στη βάση των ερωτημάτων του… 2015 

Υπάρχει μια κατηγορία πολιτικών και ευρύτερα «δημοσιολόγων» που θεωρούν ότι για κάποιο λόγο στις εκλογές του 2027 οι ψηφοφόροι θα κρίνουν τα πράγματα με βάση το τι έγινε πριν από 10 ή 12 χρόνια. 

Ουσιαστικά, οποτεδήποτε ξεμένουν από επιχειρήματα έχουν μια σχεδόν αυτόματη αντίδραση, που λίγο πολύ αναμασά τα ίδια επιχειρήματα, πιο σωστά τις ίδιες «λέξεις κλειδιά» γιατί από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχουν καν επιχειρήματα, μόνο λέξεις: «Δημοψήφισμα», «Ποινικός Κώδικας», «Τρίτο Μνημόνιο». 

Καμία προσπάθεια αυτά να πάρουν τουλάχιστον τη μορφή επιχειρημάτων για το σήμερα. Απλώς ένα είδος μαγικής σκέψης που θεωρεί ότι αμέσως αυτές οι αναφορές θα κάνουν τους ψηφοφόρους να εγκαταλείψουν κάθε σκέψη να ψηφίσουν κάτι διαφορετικό από τη σημερινή κυβέρνηση. 

Στις πιο έναρθρες εκδοχές αυτή η μαγική σκέψη, συνδυάζεται με διάφορους χαρακτηρισμούς, που υποτίθεται ότι «υπογραμμίζουν» το βασικό επιχείρημα. 

Ωστόσο, αυτό που δεν απαντά αυτός ο τρόπος σκέψης είναι κάτι πολύ απλό: Γιατί σε μια εκλογική μάχη που θα διεξαχθεί το 2027 θα πρέπει το βασικό κριτήριο να είναι το παρελθόν; 

Οι πολίτες όταν ψηφίζουν συνήθως επιλέγουν αυτόν που θα διαχειριστεί τις τύχες τους για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, με βάση τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν εκείνη τη στιγμή. 

Δεν αποδίδουν ιστορική δικαιοσύνη, δεν διατυπώνουν συμπεράσματα για το παρελθόν, δεν παίρνουν εκδίκηση για πράγματα που έγιναν πριν από αρκετά χρόνια. 

Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι μια κυβέρνηση που θα συγκρατήσει το κόστος ζωής σήμερα και στα επόμενα χρόνια, που θα βελτιώσει το εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα και στα επόμενα χρόνια, που θα ενισχύσει το σύστημα υγείας σήμερα και στα επόμενα χρόνια, και που θα εξασφαλίσει μια αύξηση των πραγματικών εισοδημάτων, παρέχοντας ταυτόχρονα και ένα αίσθημα ασφάλειας. 

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει να κάνει με τα αισθήματα πριν από 10 ή 12 χρόνια. 

Και αυτό όχι επειδή οι πολίτες παθαίνουν μετά από λίγο καιρό κάποιου είδους αμνησία. 

Το ακριβώς αντίθετο. 

Ασφαλώς οι πολίτες μια χαρά θυμούνται τι έγινε εκείνα τα χρόνια. Απλώς, ο τρόπος που θυμούνται δεν είναι αυτός που υποθέτουν όσοι θεωρούν ότι μπορούν να επικαλεστούν αυτή την ανάμνηση ως μπαμπούλα. Σε τελική ανάλυση, ήδη οι εκλογές του 2019 έδειξαν ότι κάθε άλλο παρά ισοπεδωτικά αρνητική ήταν η αποτίμηση για όλα όσα έγιναν τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια. Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολίτες συχνά σε έρευνες αναφέρουν ότι το 2019 ήταν καλύτερα από ό,τι είναι τώρα.

Και ως προς την ανάμνηση ας σταθούμε και σε κάτι άλλο. Εάν κανείς κοιτάξει θα δει προφανώς ότι υπήρξαν στιγμές τραυματικές εκείνα τα χρόνια, όμως δεν θα δει π.χ. μια διάχυτη αίσθηση ότι τότε υπήρξε διαφθορά. Ας το συγκρίνει κανείς με τη διάχυτη αίσθηση για το πόσο διεφθαρμένη είναι η σημερινή κυβέρνηση. 

Από την άλλη, οι πολίτες έχουν μια πολύ σαφή πια αποτίμηση της σημερινής κυβέρνησης. Την έχουν ζήσει για πάνω από επτά χρόνια, έχουν εικόνα για την οικονομική τους κατάσταση, έχουν εικόνα για το τι τους προκαλεί ανασφάλεια, έχουν πολύ συγκεκριμένα αιτήματα για το μέλλον. 

Οι απαιτήσεις τους είναι πλέον μεγάλες και τα κριτήρια τους αυστηρά. Αλλά βάσει αυτών θα αποφασίσουν και όχι με τις όποιες αναμνήσεις τους. 

Επίσης, καλό θα είναι να μην υποτιμάται η ικανότητα των πολιτών να κρίνουν τους πολιτικούς. Μια χαρά μπορούν να αξιολογήσουν το έργο τους, να διακρίνουν την ακεραιότητά τους, αλλά και να εκτιμήσουν εάν πήραν μαθήματα από τη διαδρομή τους, εάν μετέτρεψαν την εμπειρία σε γνώση, εάν επιστρέφουν ωριμότεροι. 

Στην πραγματικότητα, η εμμονή ορισμένων με το παρελθόν, είναι απλώς η απόδειξη μιας βαθύτερης πολιτικής αμηχανίας. Η κυβέρνηση επένδυσε για μεγάλο διάστημα στο ότι όσο μεγάλη και εάν ήταν η δυσαρέσκεια απέναντί της, παρ’ όλα αυτά δεν θα είχε αντίπαλο και άρα θα κέρδιζε. Τώρα συνειδητοποιεί ότι έχει αντίπαλο, ότι θα είναι αυτή που θα πρέπει να πείσει ότι τα έκανε καλύτερα και ότι έχει σχέδιο για το μέλλον, την ώρα που θα έχει απέναντί της μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης με συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα απαντηθούν τα επείγοντα αιτήματα της κοινωνίας. Και διαπιστώνει ότι κάθε άλλο παρά προετοιμασμένη ήταν γι’ αυτό… 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Τσίπρας μιλά για την ακρίβεια, το Μαξίμου “κοιτά” στο παρελθόν.

Η συνέντευξη του επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ  και οι αντιδράσεις των Π.Μαρινάκη και Γ.Φλωρίδη με ατζέντα του… 2019 

Μια πρόγευση για τους όρους διεξαγωγής της αντιπαράθεσης στην κεντρική πολιτική σκηνή το επόμενο διάστημα δόθηκε με αφορμή τη χθεσινή συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα και τον τρόπο που επέλεξε να απαντήσει το Μέγαρο Μαξίμου. 

Ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ ανέδειξε την ατζέντα της ακρίβειας και του κόστους ζωής, με τον κεντρικό μηχανισμό της ΝΔ να αντιπαραθέτει μια «προ δεκαετίας» θεματολογία. Αυτά ενώ στην συζήτηση ενεπλάκη με βολές κατά του πρώην πρωθυπουργού και η Χαριλάου Τρικούπη. 

Η συνέντευξη Τσίπρα 

Στην συνέντευξη που παραχώρησε στον ιστότοπο In.gr, ο Αλέξης Τσίπρας εστίασε ιδιαίτερα στο ζήτημα της ακρίβειας, την καταπολέμηση του οποίου σύνδεσε με την πάταξη της διαφθοράς. Σημείωσε ενδεικτικά πως «κάθε ευρώ που λείπει από το δημόσιο ταμείο για να πηγαίνει σε μίζες ή σε απευθείας αναθέσεις είναι ένα ευρώ που λείπει από το δημόσιο σχολείο. Είναι ένα ευρώ που λείπει από το δημόσιο νοσοκομείο, από τις κρίσιμες εκείνες υποδομές που σε περιόδους κρίσης ακρίβειας θα μπορούσαν να στηρίξουν τη μέση ελληνική οικογένεια». 

Επίσης, καταλόγισε στην κυβέρνηση «έλλειψη πολιτικής βούλησης της κυβέρνησης να συγκρουστεί με τα ολιγοπώλια». Παράλληλα, τάχθηκε εναντίον της αντιμετώπισης του προβλήματος με επιδοματική πολιτική σημειώνοντας πως «δεν λύνεις κανένα πρόβλημα αν δεν να καταπολεμήσεις την αιτία του προβλήματος». 

Η αντίδραση του Μαξίμου 

Αν και ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ έθεσε θέματα που συνεχώς θίγει στις δημόσιες παρεμβάσεις του, από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου καταγράφθηκε ετοιμότητα αντίδρασης παράλληλα με την επεξεργασία μιας συγκεκριμένης τακτικής: Την εστίαση στην κριτική που έχει ασκηθεί στο παρελθόν προς τον Αλέξη Τσίπρα με έμφαση στην περίοδο της πρωθυπουργίας του. 

Δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο πως τα πρόσωπα που ανέλαβαν να εκφράσουν αυτή την τακτική ήταν κυβερνητικά στελέχη που περιλαμβάνονται στον «πυρήνα» του Μεγάρου Μαξίμου: Ο Παύλος Μαρινάκης και ο Γιώργος Φλωρίδης. Αυτά ενώ με συνέπεια μετέχει στις πολιτικές επιθέσεις του Αλέξη Τσίπρα το τελευταίο διάστημα ο αντιπρόεδρος της ΝΔ,  Άδωνις Γεωργιάδης. 

Ενδεικτικό είναι επίσης το ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όσο και ο υπουργός Δικαιοσύνης εστίασαν σε δύο ζητήματα που αφορούν την δικαιοσύνη και έχουν αποτελέσει αντικείμενο κριτικής  στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα την περίοδο 2018-2019. Θέματα που έχουν πολλές φορές συζητηθεί και απαντηθεί στον δημόσιο διάλογο. 

Ο Παύλος Μαρινάκης αναφέρθηκε στην διαμόρφωση των ποινικών κωδίκων λέγοντας πως ο Αλέξης Τσίπρας «ενώ είχε ήδη προκηρύξει εκλογές, κράτησε ανοιχτή τη Βουλή για να ψηφίσει έναν Ποινικό Κώδικα κατά παραγγελία συγκεκριμένων συμφερόντων». Μια θέση που είχε διατυπώσει πριν λίγο καιρό και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Αντίστοιχα ο Γιώργος Φλωρίδης επανέφερε το ζήτημα του νόμου Παρασκευόπουλου. Λέγοντας πως με αυτόν «αποφυλακίστηκαν δολοφόνοι, βιαστές, παιδοβιαστές, ληστές, έμποροι ναρκωτικών και χιλιάδες άλλοι κατάδικοι, οι οποίοι βγαίνοτας από τη φυλακή, σε ποσοστό 80% επέστρεψαν στη βαριά εγκληματικότητα εναντίον της ελληνικής κοινωνίας». 

Το ΠΑΣΟΚ 

Επιθετική αντίδραση επέλεξε για 3η φορά το τελευταίο διάστημα και το ΠΑΣΟΚ. Σε ανακοίνωσή της η Χαριλάου Τρικούπη ανέφερε ότι ο Αλέξης Τσίπρας «ηγείται όχι ενός κόμματος αλλά μιας ανώνυμης εταιρείας με μετόχους τους εγχώριους ολιγάρχες και αυτόν διευθύνοντα σύμβουλο». 

Αυτά παρότι αναγνώρισε κοινή προσέγγιση σε επίπεδο πολιτικών θέσεων. Αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «αντέγραψε τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για τη ΔΕΗ, την ακρίβεια και τη στέγαση». 

Η «κορύφωση» στην ΔΕΘ 

Όπως προαναφέραμε, τα παραπάνω δείγματα φαίνεται ότι θα αποτελέσουν την εικόνα της πολιτικής αντιπαράθεσης που αναμένεται να κορυφωθεί τον Σεπτέμβριο στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Η συμπρωτεύουσα αναμένεται να αποτελέσει το «σκηνικό» στο οποίο θα καταγραφεί η κόντρα του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα. 

Ιδίως από την στιγμή που ο πρωθυπουργός αναμένεται να κάνει τις εξαγγελίες του το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου και να παραχωρήσει συνέντευξη τύπου την επόμενη μέρα, ενώ μερικά 24ωρα νωρίτερα ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει παρουσιάσει το οικονομικό πρόγραμμα της ΕΛ.Α.Σ και θα έχει συνέντευξη τύπου στις 9 Σεπτεμβρίου. 

Όλα αυτά ενώ το φετινό φθινόπωρο θα αποτελέσει την απαρχή μιας πολύμηνης προεκλογικής περιόδου που θα ολοκληρωθεί την ερχόμενη Άνοιξη. Εφόσον φυσικά ο πρωθυπουργός τηρήσει την δέσμευσή του για εκλογές στο τέλος της 4ετίας. 

Πηγή: news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η χώρα δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτη του δικού σας βαθέος κράτους, των δικών σας ρουσφετιών και του δικού σας παλαιοκομματισμού, κ. Μητσοτάκη

Ο Πρωθυπουργός επιμένει να μιλά χωρίς να αναγνωρίζει τις ευθύνες που έχουν αυτός και η κυβέρνησή του για τα προβλήματα διαφθοράς στη χώρα 

«Η χώρα δεν μπορεί να είναι άλλο αιχμάλωτη των κυκλωμάτων του βαθέος κράτους, του ρουσφετιού, του παλαιοκομματισμού». Αυτό αποφάνθηκε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατά την παρουσίαση της νέας πλατφόρμας myAGRO της ΑΑΔΕ για τις αγροτικές επιδοτήσεις. 

Αναρωτιέται κανείς εύλογα εάν ο πρωθυπουργός έχει όντως επίγνωση ποιας χώρας ηγείται και ποιας κυβέρνησης προΐσταται. Ή εάν απλώς μας δουλεύει…

Γιατί εάν υπήρξε ένας λόγος που από τον ΟΠΕΚΕΠΕ περάσαμε στη διαχείριση των αγροτικών επιδοτήσεων και αποζημιώσεων μέσω της ΑΑΔΕ και της νέας πλατφόρμας είναι επειδή είχαμε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Ένα σκάνδαλο που δεν συνέβη ούτε σε έναν άλλο αιώνα, ούτε σε έναν άλλο πλανήτη, ούτε καν σε μια άλλη διακυβέρνηση. Επί των ημερών της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε. Κομματικά στελέχη του πρωταγωνίστησαν. Υπουργοί του βρέθηκαν στο στόχαστρο. Βουλευτές του δικού του κόμματος παραπέμπονται ενώπιον της δικαιοσύνης, ακριβώς επειδή ενεπλάκησαν σε ρουσφέτια γύρω από τις επιδοτήσεις. 

Ένα σκάνδαλο που δείχνει ότι ήταν η δική του διακυβέρνηση αυτή που θεώρησε ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον κρατικό μηχανισμό ως εργαλείο διαμόρφωσης εκλογικών συσχετισμών. 

Ένα σκάνδαλο που συνέβαλε αποφασιστικά στο να πιστεύει η ελληνική κοινωνία, όπως τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ότι η διαφθορά είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας. 

Ένα σκάνδαλο που έβαλε τη χώρα μας στο στόχαστρο όχι μόνο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αλλά και των ευρωπαϊκών θεσμών γενικότερα, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια την πρόσβαση της χώρας μας σε επιδοτήσεις. 

Για αυτό το σκάνδαλο ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να μιλάει σε τρίτο πρόσωπο. Δεν μπορεί να μιλάει χωρίς να αναφέρεται στις ευθύνες της δικής του κυβέρνησης. Δεν μπορεί να μιλάει χωρίς να κάνει αυτοκριτική. 

Γιατί με το να μην αναλαμβάνει καμία ευθύνη για αυτό το σκάνδαλο ο Κυριάκος Μητσοτάκης και με το να μεταφέρει την ευθύνη σε ένα «παράλληλο σύμπαν» όπου ούτε αυτός κυβερνά, ούτε η Νέα Δημοκρατία, αλλά το «βαθύ κράτος», είναι ως να εμπαίζει την ελληνική κοινωνία. 

Είναι ως να της λέει «ναι, το ξέρουμε ότι έχουμε ευθύνη, αλλά δεν πρόκειται να το παραδεχτούμε ποτέ, γιατί εμείς έχουμε την εξουσία και όσο την έχουμε ό,τι θέλουμε κάνουμε». 

Γιατί είναι προφανές πως όταν μια κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει η ίδια πραγματικά την ευθύνη για τις πράξεις και τις επιλογές, όταν δεν αναγνωρίζει τα δικά της λάθη, τις δικές παραλείψεις και τελικά τη δική της θεσμική παραβατικότητα, τότε πολύ απλά τίποτα δεν διορθώνεται. Γιατί μπορεί να φτιάχνεται ένας νέος μηχανισμός, που υποτίθεται ότι είναι φερέγγυος και αξιόπιστος, με τον ίδιο τρόπο κάποτε και ο ΟΠΕΚΕΠΕ φτιάχτηκε ως ένας φερέγγυος και αξιόπιστος μηχανισμός, αλλά καμιά εγγύηση δεν δίνεται ότι άλλαξε και η κυβερνητική νοοτροπία ως προς την άσκηση της εξουσίας και ως προς τον πραγματικό σεβασμό των θεσμών. 

Αντιθέτως, έχουμε πλέον μια κυβέρνηση που όταν βρέθηκε στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας η πρώτη αντίδραση των στελεχών ήταν να αρχίσουν να αμφισβητούν τον ίδιο τον θεσμό και να ζητούν πρακτικά το ξήλωμά της, που όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με το να παραπέμψει στη δικαιοσύνη τους υπουργούς που ήταν πολιτικοί προϊστάμενοι την εποχή που από κάτω γινόταν το πάρτι με τις παράτυπες επιδοτήσεις, επέλεξε να τους προσφέρει ασυλία, και που όταν βρέθηκε να έχει υπόδικούς βουλευτές, βγήκε και δήλωσε ότι δεν αλλάζει τίποτα και θα είναι κανονικά υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές γιατί προέχει το «τεκμήριο αθωότητας». 

Όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν απλώς με μια προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης της κυβέρνησης. Σε τελική ανάλυση, υποτίθεται ότι σε τέτοιες περιπτώσεις οι κυβερνήσεις κάνουν damage control επιλέγοντας εξιλαστήρια θύματα. Αντιθέτως, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν επιλέγει πια εξιλαστήρια θύματα, αλλά συμπεριφέρεται ως η πλήρης ατιμωρησία να της αναλογεί δικαιωματικά. 

Αυτό δεν είναι άσχετο από τον βασικό πυρήνα της προεκλογικής τακτικής που έχει υιοθετήσει και ο πρωθυπουργός και το κόμμα του και που στηρίζεται στην αντίληψη ότι η μόνη πραγματική δύναμη διακυβέρνησης είναι η Νέα Δημοκρατία, ότι ακόμη οι άλλες δυνάμεις και πρωτίστως η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα αντιπροσωπεύει την καταστροφή για τη χώρα «γιατί δεν μπορεί να κυβερνήσει» και ότι ακόμη και εάν δεν έχει αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία έχουν υποχρέωση οι «συνετές» δυνάμεις να τη στηρίξουν για να διατηρηθεί η «κανονικότητα» και η «ομαλότητα» στη χώρα. 

Ουσιαστικά, η Νέα Δημοκρατία με το να επιμένει ότι δεν έχει καμία ευθύνη και ότι φταίει πάντα κάποιος άλλος, θέλει απλώς με κυνισμό να υπογραμμίσει ότι είναι η μόνη δύναμη διακυβέρνησης. Γιατί εάν αναλάμβανε την ευθύνη, εάν παραδεχόταν την έκταση της διαφθοράς στην οποία είναι μπλεγμένη και εάν «θυσίαζε» στελέχη της, τότε θα ήταν ως να παραδεχόταν η ίδια ότι πρέπει να υπάρξει πολιτική αλλαγή και να έρθει μια άλλη κυβέρνηση που να είναι λιγότερο παραβατική και διεφθαρμένη. 

Και εδώ είναι το λάθος της. Όσο εθισμένη και εάν είναι η κοινωνία στον πολιτικό κυνισμό, όσο και εάν έχει χάσει την εμπιστοσύνη της στο να υπάρξει μια διακυβέρνηση που να λογοδοτεί πραγματικά στην κοινωνία, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να ανεχτεί να την κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Και όταν έρθει η ώρα θα υπογραμμίσει ηχηρά ότι δεν είναι η Νέα Δημοκρατία η μόνη δύναμη διακυβέρνησης σε αυτό τον τόπο. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η φύση και η ένταση του φαινομένου Μητσοτάκης

Δεν υπάρχει γι’ αυτόν τίποτε, μόνο η ένταση των καιρικών φαινομένων και ο ίδιος. Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση, όπως έχει αποδειχτεί επανειλημμένα, ακόμα και σε μια εθνική τραγωδία να υποβάλει τον εαυτό του στη δοκιμασία της αυτοκριτικής και της συγγνώμης 

«Υπάρχουν στιγμές που η φύση και η ένταση των καιρικών φαινομένων ξεπερνούν κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό και κάθε επιχειρησιακή δυνατότητα». 

Η απαισιόδοξη αυτή εκτίμηση περιλαμβάνεται στην κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού για τις πυρκαγιές. Και θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει ότι υπάρχει κάποια αλήθεια σ’ αυτήν, καθώς όντως υπάρχουν στιγμές που η φύση μάς ξεπερνάει και μας εκδικείται, αν ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν την είχε διαψεύσει κατηγορηματικά και σε όλους τους τόνους σε άλλες περιπτώσεις. Οταν έκανε τις φωτιές και τις πλημμύρες πολιτικό όπλο, κατηγορώντας τους αντιπάλους του με βαρύτατους χαρακτηρισμούς. Και αποδίδοντας όλες τις ευθύνες σ’ αυτούς, αφού φαίνεται ότι τότε η φύση δεν είχε ξεπεράσει ακόμα τον ανθρώπινο σχεδιασμό. 

Απαριθμεί λοιπόν στην ίδια ανάρτηση, και ενώ η μισή Ελλάδα ακόμα καίγεται, τη μεγάλη προσπάθεια της κυβέρνησής του, τα σπουδαία της έργα στην πρόληψη και την καταστολή, τα σύγχρονα μέσα με τα οποία προίκισε τη χώρα. Και δεν αισθάνεται καμιά ανάγκη να ψελλίσει έστω μια λέξη για κάποιες αδυναμίες και ατέλειες στον κρατικό μηχανισμό, στην οργάνωση της άμυνας απέναντι στις φωτιές, στη σχέση δόμησης και δάσους. Ούτε μια χαραμάδα στη στιλπνή πολιτική της κυβέρνησής του, έτσι που τελικά να βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι όλα καλά κι όλα ωραία, αλλά μας φταίει ο καιρός, ή ο Θεός, ή η ατυχία μας. Αυτά όχι από κάποιον κλώνο του, αλλά από τον ίδιο Μητσοτάκη, που πριν από λίγα χρόνια έστηνε στον πάσσαλο της ατίμωσης τον προκάτοχό του γιατί δεν συνόδευσε τη συγγνώμη του στον λαό με παραιτήσεις. 

Υπάρχουν ουκ ολίγες επισημάνσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης για την υποτίμηση στην πράξη του κινδύνου της φωτιάς. Υπάρχει η ανακοίνωση των δασοπυροσβεστών, που χαρακτηρίζει υποκριτικό το πένθος της κυβέρνησης για τους νεκρούς πυροσβέστες. Υπάρχουν οι δηλώσεις του υπουργού Πολιτικής Προστασίας, που χαρακτήριζε τους εποχικούς δασοπυροσβέστες εισβολείς επειδή διεκδικούσαν τα στοιχειώδη. Υπάρχει το πόρισμα Γκολντάμερ, που ως αντιπολίτευση ο Μητσοτάκης συμφώνησε στην κατάρτισή του, αλλά ως κυβέρνηση το έβαλε στο συρτάρι. Υπάρχουν δεκάδες καταγγελίες από έμπειρους και αρμόδιους για υποστελέχωση του πυροσβεστικού σώματος και σοβαρές ελλείψεις μέσων. Και βέβαια υπάρχει η καθημερινή εμπειρία όλων μας, ότι κάτι δεν πάει καλά σ’ αυτό το κρίσιμο και ευαίσθητο θέμα. 

Τελικά υπάρχουν όλα αυτά, έστω υπερβολικά, έστω αποτέλεσμα της οργής και του πένθους, έστω με αντιπολιτευτική δραματοποίηση. Υπάρχουν και οι νεκροί πυροσβέστες και η τεράστια οικολογική καταστροφή. Αλλά τελικώς… Μητσοτάκης. Δεν υπάρχει γι’ αυτόν τίποτε, μόνο η ένταση των καιρικών φαινομένων και ο ίδιος. Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση, όπως έχει αποδειχτεί επανειλημμένα, ακόμα και σε μια εθνική τραγωδία να υποβάλει τον εαυτό του στη δοκιμασία της αυτοκριτικής και της συγγνώμης. Ετσι που να σκέφτεσαι ότι είναι η φύση και η ένταση του φαινομένου Μητσοτάκης που ακυρώνει κάθε αισιοδοξία για το αύριο. Στις φωτιές, την ασφάλεια, την προστασία των ανθρώπων και του εθνικού μας πλούτου… 

Πηγή: Θανάσης Καρτερός / efsyn.gr 

================================ 

Ποτέ δεν είναι η ώρα… 

Σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου από το Tvxs.gr. 

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν είναι η «πιο έντονη παρουσία στα ΜΜΕ» των υπουργών που λείπει από τη Νέα Δημοκρατία...

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κάλεσε τους υπουργούς να δώσουν πιο αποφασιστικά την προεκλογική μάχη προβάλλοντας το έργο της κυβέρνησης. Μόνο που αυτός είναι ο λόγος που η ΝΔ υποχωρεί στις δημοσκοπήσεις 

«Χρειάζεται μεγαλύτερη και πιο έντονη παρουσία των υπουργών στα Μέσα Ενημέρωσης -και ειδικά στα Περιφερειακά Μέσα- και εδώ θέλω να τονίσω ότι οι υπουργοί δεν πρέπει να βγαίνουν μόνο για το χαρτοφυλάκιό τους, αλλά να υπερασπίζονται συνολικά το κυβερνητικό έργο, για το οποίο πρέπει να είναι καλά ενημερωμένοι». 

Με αυτό τον τρόπο απευθύνθηκε ο Πρωθυπουργός στους υπουργούς του, στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο πριν τις θερινές διακοπές. Αφήνοντας κατά μέρος τον κάπως άκοσμο θεσμικό χαρακτήρα μιας αμιγώς προεκλογικής συζήτησης σε ένα όργανο που αφορά τη διακυβέρνηση – μια τέτοια αναφορά θα ήταν πολύ περισσότερο ταιριαστή σε μια συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ή της Κεντρικής Επιτροπής – η ουσία του ζητήματος είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύει ότι το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η Νέα Δημοκρατία για να κερδίσει τις εκλογές είναι να παρουσιάσει καλύτερα το κυβερνητικό έργο. 

Η τοποθέτηση αυτή αναλογεί σε ένα σχήμα σκέψης, που έχει κατά καιρούς ακουστεί, ότι το κυβερνητικό έργο δεν «επικοινωνείται» επαρκώς, δεν προβάλλεται, δεν εξηγείται, με αποτέλεσμα οι πολίτες όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται πόσες θετικές αλλαγές έχουν γίνει στη ζωή τους, αλλά και επιμένουν να πιστεύουν κάθε λογής fake news που διακινούνται σε βάρος της κυβέρνησης. Οι υπουργοί, πάλι σύμφωνα με αυτό το σχήμα, είναι συχνά συνυπεύθυνοι σε αυτό το πρόβλημα γιατί δεν προβάλλουν το συνολικό κυβερνητικό έργο, αλλά πρωτίστως το δικό τους, όταν δεν συμπεριφέρονται πρωτίστως ως τοπικοί πολιτευτές, εξυπηρετώντας την άμεση εκλογική πελατεία τους. 

Το σχήμα αυτό θα είχε κάποια βάση, εάν όντως οι πολίτες δεν αντιλαμβάνονταν το κυβερνητικό έργο. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί οι πολίτες αντιλαμβάνονται το κυβερνητικό έργο πολύ πιο άμεσα από ό,τι οι άνθρωποι που περιδιαβαίνουν τους διαδρόμους της εξουσίας. Το αντιλαμβάνονται στην καθημερινότητά τους, το νιώθουν στο πετσί τους, αναμετρούνται με αυτό σε όλες τις πλευρές τις ζωής τους. 

Οι πολίτες όντως δεν διαβάζουν non paper, συνήθως δεν μελετούν νομοσχέδια, και στην καλύτερη των περιπτώσεων πιάνουν κάτι σε ένα τηλεοπτικό δελτίο ή σε μια ανάρτηση που θα δουν σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης. 

Όμως, οι πολίτες κάνουν άλλα πράγματα: Πηγαίνουν στο σουπερμάρκετ και βλέπουν το πραγματικό κόστος ζωής. Βάζουν βενζίνη στα πρατήρια καυσίμων και άρα γνωρίζουν το κόστος ενέργειας. Έχουν παιδιά που πάνε σε σχολεία και πανεπιστήμια και γνωρίζουν την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος. Παίρνουν μέσα μαζικής μεταφοράς ή οδηγούν σε δρόμους κα γνωρίζουν την κατάσταση των υποδομών. Προγραμματίζουν διακοπές και άρα ξέρουν το κόστος τους. Αναζητούν δουλειά είτε οι ίδιοι είτε τα παιδιά τους και ξέρουν ποιες θέσεις εργασίας προσφέρονται, για ποια προσόντα και με τι είδους αμοιβή. Πηγαίνουν σε δημόσια νοσοκομεία είτε για προγραμματισμένες εξετάσεις είτε για έκτακτα περιστατικά. Φροντίζουν ηλικιωμένους και ξέρουν τα προβλήματά τους. Ζουν σε αγροτικές περιοχές και γνωρίζουν τι γίνεται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τα προβλήματα που υπάρχουν εκεί (αρκεί να αναλογιστούμε π.χ. την κατάσταση με τον αφθώδη πυρετό σε ένα νησί όπως η Λέσβος). Βλέπουν τις δασικές πυρκαγιές είτε στην τηλεόραση είτε από το παράθυρο ή το μπαλκόνι τους. Ζουν τα προβλήματα κάθε φορά που υπάρχουν «έκτακτα καιρικά φαινόμενα». 

Και βέβαια οι πολίτες μπορεί να μην παρακολουθούν στενά τις πολιτικές εξελίξεις, ή τα νομοσχέδια, ή τις κατά καιρούς εξαγγελίες, όμως κάποια βασικά στοιχεία και γεγονότα τα γνωρίζουν πολύ καλά και δεν τα ξεχνούν. Ξέρουν ότι στα Τέμπη είχαμε μια τραγωδία γιατί δεν υπήρχαν οι απαραίτητες υποδομές για την ασφαλή συγκοινωνία, με αποτέλεσμα δύο τρένα να κινούνται στην ίδια γραμμή, σε αντίθετη κατεύθυνση και μεγάλη ταχύτητα. Γνωρίζουν ότι με πρωτοβουλία και ευθύνη υπουργών και άλλων υπηρεσιακών στοιχείων «μπαζώθηκε» ο χώρος της τραγωδίας και χάθηκαν πολύτιμα στοιχεία. Ξέρουν ότι υπουργοί της κυβέρνησης είναι υπόδικοι σε σχέση με αυτή την υπόθεση. Όπως και ξέρουν ότι υπήρξε ένα μεγάλο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, που αφορούσε παράνομες επιδοτήσεις στις οποίες ήταν μπλεγμένα κομματικά και κυβερνητικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα βουλευτές να είναι υπόδικοι. Και βέβαια έχουν πληροφορηθεί ότι με ευθύνη του Μεγάρου Μαξίμου, που έχει την εποπτεία της ΕΥΠ, είχε στηθεί ένας μηχανισμός όπου το «επιτελικό κράτος», με χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού παρακολουθούσε υπουργούς, ανώτατους αξιωματικούς, δικαστικούς, πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες. 

Πέραν της γενικής κατάστασης, οι πολίτες έχουν εικόνα και για τους υπουργούς της κυβέρνησης: έχουν για παράδειγμα την εικόνα ενός υπουργού όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, που όπου πάει όλο και κάποια διαμαρτυρία θα υπάρχει, μικρότερη ή μεγαλύτερη, όσο και εάν προσπαθεί να τις υποβαθμίσει. Ή του Γιώργου Φλωρίδη, υπουργού Δικαιοσύνης, να λέει ότι όσα λέγονταν για «μπάζωμα» ήταν «για τα μπάζα», πριν τον διαψεύσει ο ίδιος ο Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Ή του Θάνου Πλεύρη που κραυγάζει σε σχέση με το προσφυγικό, παρότι οι πολίτες έχουν σαφή εικόνα ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει κάποια «εισβολή». 

Εάν λοιπόν οι πολίτες σήμερα δείχνουν να γυρνούν την πλάτη στη Νέα Δημοκρατία και δημοσκοπικά να της δίνουν ποσοστά που οδηγούν στην πολιτική της ήττα στις επόμενες εκλογές, αυτό δεν είναι γιατί δεν έχει προβληθεί το κυβερνητικό έργο. Είναι επειδή το κυβερνητικό έργο είναι αυτό που είναι. Δεν είναι επειδή δεν γνωρίζουν τις επιδόσεις της κυβέρνησης, αλλά επειδή τις βιώνουν. Δεν είναι επειδή δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία των μεταρρυθμίσεων, αλλά επειδή τις έχουν ζήσει και άρα αποτιμήσει. 

Και εάν οι υπουργοί – ακόμη περισσότερο οι απλοί βουλευτές – είναι ως ένα βαθμό απρόθυμοι να προβάλουν τόσο έντονα και φωναχτά το κυβερνητικό «έργο» είναι επειδή έχουν επίγνωση όλων των παραπάνω και το ένστικτο πολιτικής επιβίωσης που διαθέτουν τους ωθεί να κοιτάξουν να προσαρμόσουν την προεκλογική τους εκστρατεία κυρίως στο τι έκαναν οι ίδιοι, πολύ συχνά και με την αναγκαία υποσημείωση: «εγώ, όμως, δεν συμφώνησα». Σε τελική ανάλυση οι πιο έμπειροι από αυτούς γνωρίζουν ότι πολύ δύσκολα ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιβιώσει του αποτελέσματος των επόμενων εκλογών και παίρνουν ήδη από τώρα τις αποστάσεις τους. 

Σε τελική ανάλυση, είναι κάπως αφελές να πιστεύει κάποιος ότι μια κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία ήδη επτά χρόνια και όταν κάνει εκλογές θα έχει φτάσει τα οκτώ, απολαμβάνοντας μιας κυρίαρχη θέση μέσα στο πολιτικό σκηνικό, έχει απώλειες εξαιτίας «κακής επικοινωνίας» και «ελλιπούς προβολής» του έργου της. Το ακριβώς αντίθετο: μια κυβέρνηση που είναι στην εξουσία τόσα χρόνια είναι αντιμέτωπη με το γεγονός ότι οι πολίτες ξέρουν πολύ καλά ότι για τα προβλήματά τους είναι υπεύθυνοι όσοι κυβερνούν όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί μπορεί να είναι σημαντική η επικοινωνία στην πολιτική, αλλά δεν μπορεί να νικήσει την πραγματικότητα, 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μετά από 7 χρόνια ο Μητσοτάκης υπόσχεται στους νησιώτες ότι θα ασχοληθεί «προσωπικά» και θα τα λύσει όλα

«Θα σας φτιάξω το λιμάνι» και πολλά άλλα δήλωσε, σαν άλλος Μαυρογιαλούρος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο Αγαθονήσι, ύστερα από επτά χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας, ενώ είπε στους νησιώτες ότι πρότεινε στον δήμαρχο να μετατραπεί το Αγαθονήσι σε ένα νησί πλήρους ηλεκτροκίνησης, την ώρα που τα παιδιά φεύγουν από το νησί για να τελειώσουν το σχολείο... 

Όσα δεν έκανε μέσα σε επτά χρόνια διακυβέρνησης ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υπόσχεται ότι θα τα κάνει  μέχρι την άνοιξη του 2027, οπότε και θα γίνουν οι εκλογές όπως επαναλαμβάνει μονότονα, τάζοντας «λαγούς και πετραχήλια» ακόμη και στους κατοίκους των ακριτικών μας νησιών όπως το Αγαθονήσι. 

Αφού έδωσε εκ νέου έμφαση στη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησής του, καμάρωσε, μάλιστα, ότι «μπορέσαμε, ως Ελλάδα, να πείσουμε ουσιαστικά όλη την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση να αλλάξει την προσέγγισή της απέναντι στο μεταναστευτικό πρόβλημα», ενώ αντί να σταθεί σε πολιτικές πρωτοβουλίες που θα έπρεπε να είχε αναλάβει το κράτος για την οικονομική ενίσχυση των απομακρυσμένων και μικρών νησιών μας, εκείνος κάθε φορά επιχαίρει για τους «πολλούς επισκέπτες, από την γειτονική Τουρκία, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τη γρήγορη visa». 

Μετρήστε «θα» 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αναφερόμενος στα «ειδικά προβλήματα» των μικρών νησιών και συγκεκριμένα του Αγαθονησίου, δεσμεύτηκε ότι θα ασχοληθεί «προσωπικά με τις μεγάλες εκκρεμότητες» τις οποίες του έθεσαν. Και σαν άλλος Μαυρογιαλούρος, άρχισε τα «θα»: 

«Είναι προσωπική μου δέσμευση ότι θα σας φτιάξω το λιμάνι, έτσι όπως ακριβώς το έχετε σχεδιάσει. 

»Θα βρούμε τον τρόπο και θα βρούμε και τους πόρους, ώστε να εξασφαλίσουμε ότι θα έχετε μία εύκολη και κυρίως ασφαλή πρόσβαση στις καλύτερες δυνατές ακτοπλοϊκές υπηρεσίες. 

»Θα εξετάσουμε ένα πλαίσιο ειδικών αναπτυξιακών κινήτρων για τα πολύ μικρά νησιά, ώστε να διευκολύνουμε τις μικρές επενδύσεις οι οποίες γίνονται για να προσθέσετε δυνατότητα περαιτέρω ήπιας τουριστικής ανάπτυξης. 

»Το κύριο και το σημαντικότερο μέλημά μου είναι πώς θα κρατήσουμε τον κόσμο στο νησί και κυρίως πώς θα κρατήσουμε τις οικογένειες με παιδιά στο νησί. Άκουσα με πολλή προσοχή αυτά τα οποία μου είπε ο δήμαρχος και ο αντιδήμαρχος για την ανάγκη να μπορέσουμε να στελεχώσουμε το σχολείο με εκείνες τις ειδικότητες οι οποίες απαιτούνται, προκειμένου τα παιδιά να μπορούν τουλάχιστον να τελειώσουν το Γυμνάσιο και το Λύκειο εδώ, χωρίς να αναγκαστούν να καταφύγουν σε ένα άλλο σχολείο. Θα μιλήσω με τη Σοφία Ζαχαράκη για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και για το ζήτημα αυτό. 

»Πρότεινα στον δήμαρχο να εξετάσουμε τη δυνατότητα να μετατρέψουμε το Αγαθονήσι σε ένα νησί πλήρους ηλεκτροκίνησης. Θα ήμουν απολύτως διατεθειμένος να αντικαταστήσω όλα τα οχήματά σας δωρεάν, με ηλεκτρικά οχήματα. Και τα οχήματα του Δήμου αλλά και τα οχήματα τα οποία έχετε, υπό την προϋπόθεση ότι θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε και την υποδομή για τους σταθμούς φόρτισης». 

Καταλήγοντας, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι φεύγει από το Αγαθονήσι «με μια λίστα από πράγματα με τα οποία πρέπει να ασχοληθώ, αρχίζοντας με το λιμάνι», όπως είπε, προσθέτοντας πως «μπαίνουμε πια και εμείς στον τελευταίο χρόνο της θητείας μας. Θα έχουμε εκλογές την άνοιξη του 2027 και δική μας υποχρέωση είναι να μπορέσουμε να κλείσουμε όσες περισσότερες εκκρεμότητες μπορούμε». 

Με λίγα λόγια, τα σημαντικά τα έλυσε και τώρα θα ασχοληθεί με τις εκκρεμότητες ο κ. Μητσοτάκης. 

Πηγή: in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα «οικονομικό θαύμα» για λίγους...

Το «θαύμα» της τελευταίας επταετίας δεν ήταν για τους πολλούς 

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας μίλησε για «θαύμα» σε ό,τι αφορά την πρόοδο της ελληνικής οικονομίας και ο πρωθυπουργός για «επιτυχία» της οικονομικής του πολιτικής. 

Όπως είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η δυνατότητα κινητοποίησης 23 δισ. ευρώ για το πενταετές Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης είναι αποτέλεσμα της επιτυχημένης οικονομικής πολιτικής που ασκεί η κυβέρνησή του από το 2019 μέχρι σήμερα. 

Και οι δύο μπορεί να έχουν δίκιο, εάν το ζητούμενο είναι μόνον η σύγκριση των δημοσιονομικών και μακροοικονομικών δεικτών με τα χρόνια της χρεοκοπίας. Και οι δύο όμως έχουν άδικο, εάν στη σύγκριση αυτή συμπεριληφθούν και οι δείκτες των κοινωνικών ανισοτήτων. 

Ο Γιάννης Στουρνάρας δεν έκανε αυτή τη σύγκριση, διότι, εκ της θέσεως και εκ του ρόλου του, δεν τον αφορά. Ο πρωθυπουργός δεν την έκανε μάλλον γιατί δεν τον βολεύει πολιτικά. Διότι αρκεί μια ματιά μόνον στα στοιχεία της ίδιας της Τράπεζας της Ελλάδος για τις καταθέσεις, για να φανούν οι τεράστιες ανισότητες στο μέρισμα του ελληνικού success story και στην κατανομή του πλούτου. 

Το 45,7% των συνολικών αποταμιεύσεων στο τραπεζικό σύστημα βρίσκεται στα χέρια μόλις του 1% των καταθετών. Το 71% των καταθετών έχει διαθέσιμο υπόλοιπο κάτω των 1.000 ευρώ, το οποίο δεν καλύπτει ούτε τις βασικές του υποχρεώσεις κάθε μήνα. Και ο κύριος όγκος της ιδιωτικής ρευστότητας συγκεντρώνεται σε ελάχιστα νομικά και φυσικά πρόσωπα. 

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, επίσης, δείχνουν ότι, στο πρώτο τρίμηνο, η αποταμίευση των νοικοκυριών ήταν και πάλι αρνητική και δη με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Ήτοι τα ελληνικά νοικοκυριά «ροκάνισαν» αποταμιεύσεις για να καλύψουν διάφορες ανάγκες που υπερβαίνουν το εισόδημά τους: έδωσαν 1,3 δισ. ευρώ από τις αποταμιεύσεις τους, καθώς το διαθέσιμο εισόδημά τους ήταν 39,1 δισ. ευρώ και οι καταναλωτικές δαπάνες 40,4 δισ. 

Κοινώς, το «θαύμα» της τελευταίας επταετίας δεν ήταν για τους πολλούς. Αντιθέτως, ήταν για τους πολύ λίγους, είτε ως τυχαίο γεγονός είτε ως στρατηγική επιλογή…

Πηγή: Νικόλ Λειβαδάρη / naftemporiki.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τελικά, σε ποιον ανήκει αυτή η χώρα;..

Στις επόμενες εκλογές, δευτερευόντως, μόνο, θα κριθεί η παρούσα κυβέρνηση. Υπόλογοι, για όσα θα συμβούν τα επόμενα χρόνια, θα είμαστε όλοι εμείς. 

Συνηθίζω να δηλώνω, σε κάθε ευκαιρία, την καχυποψία μου απέναντι σε «κινήσεις πολιτών» που η περιβαλλοντική τους ευαισθησία εξαντλείται στη «σωτηρία» των Κυκλάδων, της Πάτμου, των Παξών και των νησιών όπου η «αστική Αθήνα» διατηρεί εξοχικές κατοικίες. Στην πραγματικότητα ζητούν να μην χτιστούν κι άλλες βίλλες που θα περιορίζουν τη θέα των δικών τους. 

Στην ίδια κατηγορία οι ουκ ολίγοι, προνομιούχοι κι αυτοί, που ξεσηκώνονται για τα χωρίς περιβαλλοντολογικές μελέτες πάρκα ΑΠΕ που σχεδιάζονται κοντά στους τόπους παραθερισμού τους, στην ηπειρωτική χώρα. Αυτοί έχουν και την οικονομική άνεση να προσλαμβάνουν πανάκριβές, εξειδικευμένες δικηγορικές εταιρείες σε θέματα περιβάλλοντος και τελικά να αποτρέπουν την καταστροφή των περιοχών που τους ενδιαφέρουν. 

Την ίδια στιγμή βέβαια, όσοι διαμαρτύρονται, για παράδειγμα, για τις ανεμογεννήτριες στο Γράμμο σχολιάζονται από τους ίδιους ως «συριζοτάγαρα» που «εχθρεύονται τις επενδύσεις και την ανάπτυξη». 

Το θυμήθηκα πάλι προχθές διαβάζοντας την ανάρτηση στο facebook του καθ.Νίκου Μπελαβίλα που αποκάλυψε άλλο ένα τερατούργημα της Κυβέρνησης. 

Γράφει ο Νίκος Μπελαβίλας: 

«Ενταγμένο στο Β΄ Μέρος του σχεδίου νόμου για την ΕΥΔΑΠ, το οποίο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση για μόλις λίγες ημέρες, (το σχέδιο) εισάγει νέες «…διατάξεις για την πολεοδόμηση εγκαταλελειμμένων, μικρών και φθινόντων οικισμών και λοιπές ρυθμίσεις αρμοδιότητας Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (άρθρα 41-59) […] 

Με βάση τη λογική του σχεδίου, σε καθεμία από αυτές τις περιοχές, εκτός σχεδίου πόλεως και εκτός των ορίων των υφιστάμενων ή ανενεργών οικισμών, θα μπορεί να δημιουργηθεί ένα νέο πολεοδομικό συγκρότημα έκτασης από 50 έως 200 στρέμματα, μέσω συνοπτικών διαδικασιών. 

Εξετάζοντας αναλυτικότερα τις διατάξεις, διαπιστώνεται ότι στην πραγματικότητα προωθείται ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικής πολεοδόμησης σε περιοχές ιδιαίτερα υψηλού επενδυτικού ενδιαφέροντος. Η ρύθμιση αφορά περίπου το 27% των νησιωτικών και ορεινών οικισμών της χώρας, είτε είναι παραδοσιακοί είτε όχι, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι προϋφιστάμενοι του 1923 και βρίσκονται σε περιοχές με περιορισμένη ή ακόμη και μηδενική ανθρωπογενή επιβάρυνση. Η επίκληση της «αναβάθμισης οικισμών» λειτουργεί ουσιαστικά ως προσχηματική αιτιολόγηση, προκειμένου να παρακαμφθούν οι πάγιες συνταγματικές επιφυλάξεις απέναντι στη θέσπιση όρων δόμησης σε παρθένες εκτός σχεδίου εκτάσεις». 

Μάλιστα, ο Νίκος Μπελαβίλας συγκρίνει το σχέδιο της κυβέρνησης με το ανάλογο τουριστικό πρότζεκτ του Τραμπ στην Αλβανία που προκάλεσε κύμα μαζικών αντιδράσεων. 

Δεν θα μπω καν στη συζήτηση αν το σχέδιο αυτό είναι καλό ή κακό. Είναι μια λάθος συζήτηση. Και μόνο ότι η νομοθέτησή του μεθοδεύτηκε εν κρυπτώ θα έπρεπε να αρκεί για να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. 

Φυσικά και η κυβέρνηση ξεπουλάει την ελληνική γη. Είναι οι μόνες ξένες επενδύσεις που έχει καταφέρει να προσελκύσει. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Νίκου Ρουσάνογλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (19.07.2026) «Το 2023 το μερίδιο των ακινήτων επί των άμεσων ξένων επενδύσεων έφτασε στο 47%. Δηλαδή, σχεδόν ένα στα δύο ευρώ που εισέρρεαν στην Ελλάδα από το εξωτερικό κατευθυνόταν προς τα ακίνητα, κάτι ασφαλώς που προκάλεσε και στρεβλώσεις, καθώς απογείωσε τις τιμές και δυσχέρανε σημαντικά την προσιτότητα στέγης για μεγάλη μερίδα εγχώριων αγοραστών». 

Το μόνο που ενδιαφέρει τους ξένους επενδυτές στην Ελλάδα είναι η γη και κατά προτίμηση οι ελληνικές παραλίες όπου χτίζουν τερατουργήματα με πισίνες ακόμα και σε νησιά που έχουν κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της λειψυδρίας. 

Ένας από τους λόγους που πολλοί, κανονικοί, φιλελεύθεροι στήριξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη αρχικά για πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και στη συνέχεια για πρωθυπουργό ήταν γιατί είχε πείσει ότι τα θέματα Περιβάλλοντος ιεραρχούνται πολύ ψηλά στην ατζέντα του. 

Σήμερα, ως πρωθυπουργός διαφημίζει γεωτρήσεις, εκχωρεί γη και παραλίες. Μέχρι και το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων αλώθηκε από τη διαφθορά επί των ημερών του. 

Στην Αλβανία οι πολίτες αντέδρασαν μαζικά, αντίθετα από εμάς εδώ που καταπίνουμε αμάσητη κάθε αυθαιρεσία για τις χρήσεις γης. 

Όμως πλησιάζει η ώρα της κρίσης. Πρωτίστως για όσους αυτοπροσδιορίζονται ως μετριοπαθείς κεντρωοι, φιλελεύθεροι και αστοί γιατί η πλειοψηφία των συμπολιτών μας που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο, στενάζει στο σούπερ μάρκετ. Οι περιβαλλοντικές ευαισθησίες παραμένουν «ατζέντα για τους προνομιούχους». 

Αυτοί, τι σκοπεύουν να κάνουν; Στοιχηματίζω ότι οι περισσότεροι από αυτούς θα ανεχτούν, αδιαμαρτύρητα, ακόμα και την προαλειφόμενη συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά του Βελόπουλου. Όμως εδώ μιλάμε για τα εξοχικά τους σπίτια, τις πισίνες τους, τις ταράτσες με θέα το πέλαγος και τα δάση στις οποίες μαζεύονται και σχολιάζουν «τον χωριάτη Ανδρουλάκη» και τον «επικίνδυνο Τσίπρα», θρηνώντας εν χορώ «Μα τι να ψηφίσουμε ενώ δεν υπάρχει αντιπολίτευση;». Μπορεί τώρα να αντιδράσουν. 

Στις επόμενες εκλογές, δευτερευόντως, μόνο, θα κριθεί η παρούσα κυβέρνηση. Υπόλογοι, για όσα θα συμβούν τα επόμενα χρόνια, θα είμαστε όλοι εμείς. 

Πηγή: Βίβιαν Ευθυμιοπούλου / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Έκθεση για το Κράτος Δικαίου: Τα εννέα κρυφά μηνύματα της Κομισιόν προς την κυβέρνηση.

Παρά την προσπάθεια της Κομισιόν να καλύψει πολιτικά την κατάσταση στην Ελλάδα, αν διαβάσει κανείς την έκθεση όχι ως κατάλογο μεταρρυθμίσεων αλλά ως πολιτικό και θεσμικό μήνυμα της Κομισιόν, υπάρχουν ορισμένα σημεία όπου η κριτική προς την Ελλάδα είναι ιδιαίτερα έντονη. 

Παρουσιάζουμε τα εννέα κρυφά μηνύματα της Κομισιόν στην έκθεσή της για το Κράτος Δικαίου στην Ελλάδα. 

1. Η διαφθορά υψηλού επιπέδου παραμένει ουσιαστικά ατιμώρητη 

Αυτό είναι ίσως το πιο σοβαρό μήνυμα της έκθεσης, που επαναλαμβάνεται σε διάφορα σημεία της έκθεσης. Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι δημιουργούνται μητρώα, ψηφιακά εργαλεία και σχέδια δράσης, αλλά επισημαίνει ότι οι διώξεις και οι τελεσίδικες καταδίκες για διαφθορά υψηλού επιπέδου παραμένουν ελάχιστες. 

«Ο αριθμός των διώξεων και τελεσίδικων αποφάσεων … παραμένει χαμηλός» και γι’ αυτό η σύσταση επαναλαμβάνεται για ακόμη μία χρονιά. 

Σε υποσημείωση, η Κομισιόν αναφέρει ότι υπάρχουν 462 εκκρεμείς υποθέσεις διαφθοράς, ενώ αναφέρει ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει επισημάνει ότι οι καθυστερήσεις, η υποστελέχωση και το καθεστώς ασυλίας υπουργών δυσχεραίνουν την αποτελεσματική δίωξη υποθέσεων υψηλού επιπέδου. 

2. Η Ελλάδα εξακολουθεί να θεωρείται χώρα με υψηλή διαφθορά 

Στις υποσημειώσεις της έκθεσης αναφέρεται ότι η EPPO τονίζει πως οι καθυστερήσεις, η υποστελέχωση και κυρίως το καθεστώς ασυλίας των μελών της κυβέρνησης επηρεάζουν την ικανότητα διερεύνησης και δίωξης υποθέσεων υψηλού επιπέδου. 

Η εικόνα της χώρας παραμένει εξαιρετικά αρνητική στους δείκτες αντίληψης της διαφθοράς. Το 99% των πολιτών θεωρεί τη διαφθορά διαδεδομένη στην Ελλάδα. Το 68% δηλώνει ότι επηρεάζει προσωπικά την καθημερινότητά του. Το 95% των επιχειρήσεων θεωρεί ότι η διαφθορά είναι εκτεταμένη. Και μόλις το 23% πιστεύει ότι οι υποθέσεις διαφθοράς οδηγούν σε αποτρεπτικές διώξεις και καταδίκες. 

Πρόκειται για ποσοστά σημαντικά χειρότερα από τους μέσους όρους της ΕΕ. 

Επίσης, παρότι το νομικό πλαίσιο υπάρχει, οι καταδίκες και οι τελεσίδικες αποφάσεις σε υποθέσεις διαφθοράς υψηλού επιπέδου παραμένουν λίγες, κάτι που αποτελεί βασική ανησυχία της Επιτροπής. 

3. Το σύστημα απονομής δικαιοσύνης παραμένει από τα πιο αργά στην Ευρώπη 

Παρά τις μεταρρυθμίσεις, η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει τον μεγαλύτερο χρόνο εκδίκασης αστικών και εμπορικών υποθέσεων στην ΕΕ. Το 2024 απαιτούνταν κατά μέσο όρο 737 ημέρες για την έκδοση απόφασης σε πρώτο βαθμό. 

«Παραμένει πρόκληση» επιμένει η Επιτροπή, δηλαδή το πρόβλημα παραμένει σοβαρό. 

4. Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης δεν εμπνέει εμπιστοσύνη 

Η Επιτροπή σημειώνει ότι μόνο το 43% των πολιτών και μόλις το 33% των επιχειρήσεων θεωρούν ότι τα δικαστήρια και οι δικαστές είναι ανεξάρτητα. Ειδικά στις επιχειρήσεις, η εικόνα επιδεινώθηκε σημαντικά σε σχέση με το 2025 (49%). 

5. Το lobbying στην Ελλάδα θεωρείται σχεδόν ανενεργό και μη διαφανές 

Σε αυτό το σημείο η Κομισιόν είναι πολύ αυστηρή. Παρά το ότι υπάρχει θεσμικό πλαίσιο, υπάρχουν μόλις 35 εγγεγραμμένοι λομπίστες, δεν έχουν γίνει έλεγχοι, δεν έχουν επιβληθεί κυρώσεις, αρκετοί λομπίστες δεν υποβάλλουν καν τις απαιτούμενες δηλώσεις. 

Η Κομισιόν διαπιστώνει περιορισμένη πρόοδο. 

6. Οι ανησυχίες για την ανεξαρτησία των ΜΜΕ παραμένουν 

Παρότι αναγνωρίζονται βελτιώσεις, η έκθεση διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις για την πολιτική ανεξαρτησία της ΕΡΤ, για τη μεγάλη συγκέντρωση ιδιοκτησίας στα ΜΜΕ, αλλά και για την εξάρτηση ορισμένων μέσων από την κρατική διαφήμιση. 

Ο σχετικός ευρωπαϊκός δείκτης εξακολουθεί να κατατάσσει την ανεξαρτησία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης ως υψηλού κινδύνου. 

7. Οι δημοσιογράφοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν απειλές και πιέσεις 

Παρότι η Επιτροπή αναγνωρίζει πρόοδο, σημειώνει ότι συνεχίζονται επιθέσεις, απειλές, νομικές πιέσεις, δυσκολίες πρόσβασης σε χώρους δημοσίου ενδιαφέροντος για δημοσιογραφική έρευνα. 

Η κατάσταση της δημοσιογραφικής ασφάλειας παραμένει στον δείκτη του Media Pluralism Monitor ως high risk. 

8. Το καθεστώς ασυλίας υπουργών εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα 

Η Επιτροπή αναφέρει ότι υπάρχει ευρεία πολιτική και θεσμική συμφωνία ότι το σημερινό σύστημα χρειάζεται μεταρρύθμιση. Το σημείο αυτό συνδέεται έμμεσα και με την αδυναμία αποτελεσματικής δίωξης υποθέσεων υψηλού επιπέδου που αναφέρει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Ουσιαστικά η Κομισιόν υιοθετεί απολύτως την παρατήρηση της EPPO. 

Ενώ τα δώρα προς υπουργούς δημοσιοποιούνται, δεν υπάρχει δημόσιο μητρώο για τα δώρα προς βουλευτές. Παράλληλα, οργανώσεις ζητούν αναθεώρηση του κώδικα δεοντολογίας της Βουλής. 

9. Υπάρχουν σοβαρές επιφυλάξεις για τις έρευνες σε περιστατικά αστυνομικής βίας 

Η Επιτροπή αναφέρει θετικά την εξέλιξη των ερευνών για το ναυάγιο της Πύλου, αλλά ταυτόχρονα σημειώνει ότι οργανώσεις και φορείς θεωρούν ανεπαρκή την έρευνα σε άλλες υποθέσεις που τέθηκαν στο αρχείο. 

Επίσης, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων και ο Συνήγορος του Πολίτη υποστηρίζουν ότι οι κεντρικές διαδικασίες προσλήψεων είναι τόσο αργές ώστε πολλές εγκεκριμένες θέσεις παραμένουν κενές για χρόνια. Ζητούν δικαίωμα αυτόνομων προσλήψεων. 

Πηγή: Μαρία Ψαρά / efsyn.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα… σκάνδαλά της.

Οι 4 «γαλάζιοι» βουλευτές στο εδώλιο, η προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να «γυρίσει ανάποδα» το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. 

Σε… πανηγυρισμούς για το ότι διώκονται μόλις 4 από τους 13 βουλευτές και υπουργούς της, που οι έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ενέπλεξαν στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει επιδοθεί από χθες (16/7) η κυβέρνηση. 

Το έναυσμα έδωσε με δήλωσή του ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αξιώνοντας μάλιστα από την αντιπολίτευση να ζητήσει συγνώμη για την κριτική που έχει ασκήσει, ενώ άφησε εκ νέου αιχμές για την ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή. 

Η ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας 

Αφορμή για την προσπάθεια της κυβέρνησης να «γυρίσει ανάποδα» την υπόθεση διασπάθισης κονδυλίων στον οργανισμό διαχείρισης των αγροτικών επιδοτήσεων αποτέλεσε η ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Σύμφωνα με αυτή οι Κ.Σκρέκας, Χ.Μπουκώρος, Μ.Σενετάκης και Κ.Παπακώστα θα διωχθούν με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας και απιστία, ενώ η τελευταία θα διωχθεί και για «ψευδή βεβαίωση και απόπειρά απάτης με υπολογιστή». 

Στην ίδια ανακοίνωση επισημάνθηκε ότι θα αρχειοθετηθούν οι δικογραφίες για τους Γ.Κεφαλογιάννη, Κ.Τσιάρα, Ν.Μηταράκη, Δ.Βαρτζόπουλο, Θ.Λεονταρίδη, Β.Βασιλειάδη και Κ.Καραμανλή. Αυτό παρά το γεγονός ότι στους 22 διωχθέντες περιλαμβάνονται συνεργάτες βουλευτών και στελέχη του οργανισμού. 

Ζητήστε συγνώμη 

Το «σύνθημα» της επικοινωνιακής αξιοποίησης της ανακοίνωσης έδωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Με δήλωσή του επισήμανε ότι «αναδεικνύεται η πραγματική διάσταση και η πλήρης αλήθεια για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. 13 υπουργοί και βουλευτές της ΝΔ βρέθηκαν στο στόχαστρο, οι 9 αποδεικνύονται απολύτως αθώοι και 4 ακόμη στελέχη μας θα εξεταστούν περαιτέρω για απλά πλημμελήματα». 

Πρόσθεσε μάλιστα ότι τα στελέχη αυτά «επί εβδομάδες διασύρθηκαν, καθώς κάποιοι μας αποκαλούσαν “κυβέρνηση υποδίκων”» αναρωτώμενος «ποιος θα ζητήσει “συγγνώμη” για εκείνες τις αθλιότητες». Παράλληλα, ο πρωθυπουργός διατήρησε το μέτωπο αντιπαράθεσης με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που εδώ και πολύ καιρό έχει ανοίξει η κυβέρνηση. Σχολιάζοντας για την εισαγγελική αρχή πως «φάνηκε να εμπλέκεται στον εσωτερικό κομματικό ανταγωνισμό» 

Τη σκυτάλη πήρε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Επισήμανε ότι «για τους τέσσερις βουλευτές που παραπέμπονται να δικαστούν για αδικήματα σε βαθμό πλημμελήματος ισχύει, αυτονόητα, το τεκμήριο της αθωότητας, όπως ρητά επισημαίνει και η ίδια η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Ούτως ή άλλως η Δικαιοσύνη και μόνο θα αποφασίσει, αφού αξιολογήσει όλα τα δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων και εκθέσεων που προσδιόρισαν εκ νέου τα ποσά ενδεχόμενης ζημίας». 

Στην βάση αυτή κατηγόρησε την αντιπολίτευση με έμφαση στο ΠΑΣΟΚ λέγοντας πως ανέλαβε «τον ρόλο του αυτόκλητου δικαστή και προδικάζοντας την ενοχή βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας». Αξιώνοντας επίσης να υπάρξει συγνώμη. Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι οι 4 διωκόμενοι βουλευτές θα βρίσκονται στα ψηφοδέλτια του κόμματος στις επόμενες εκλογές. 

Όπως ήταν αναμενόμενο στο ίδιο πνεύμα κυμάνθηκαν και οι δηλώσεις των βουλευτών που βρέθηκαν στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Με τους όσους διώκονται να δηλώνουν ότι επιθυμούν γρήγορη εκδίκαση και όσους δεν διώκονται να επιχειρηματολογούν κατά της αντιπολίτευσης. 

Αντιδράσεις 

Όπως ήταν αναμενόμενο, στην κυβερνητική αυτή τακτική ήταν έντονες οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. 

ΕΛ.Α.Σ.: Πρώτη φορά βλέπουμε οι ληστές να απαιτούν συγγνώμη από τα θύματά τους 

Η ανακοίνωση της ΕΛ.Α.Σ.

“Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κ. Μαρινάκης, ξεπέρασε σήμερα κάθε όριο θράσους και προκλητικότητας, απαιτώντας τη συγγνώμη της αντιπολίτευσης για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Ενώ η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ασκεί ποινική δίωξη με την κατηγορία της απιστίας σε τέσσερις βουλευτές της ΝΔ, μεταξύ των οποίων έναν πρώην υπουργό και γραμματέα του κόμματος, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας ζητάει να του ζητήσουμε συγγνώμη. 

Πρώτη φορά, στα αλήθεια, βλέπουμε οι ληστές να απαιτούν συγγνώμη από τα θύματά τους. 

Αλλά με την κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται ότι θα τα δούμε όλα”. 

Σε ανάλογο πνεύμα ήταν και η δήλωση του εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Κώστα Τσουκαλά. Τόνισε ότι «προσπαθούν να μπερδέψουν τον κόσμο και να παρουσιάσουν ως δικαίωση τη συντριβή του αφηγήματος της κυβέρνησης. Τους παραπέμπει η δικαιοσύνη και αυτοί πανηγυρίζουν ότι δικαιώθηκαν.Μήπως  θέλουν και χειροκρότημα για το σκάνδαλο που έστησαν στον ΟΠΕΚΕΠΕ;». 

Είπε, επίσης, πως «πρώτη φορά βλέπουμε να διώκονται  ποινικά βουλευτές και προσωπικές κομματικές επιλογές  του Πρωθυπουργού σε έναν δημόσιο οργανισμό όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ και να εγκαλούν την αντιπολίτευση γιατί ζήτησε την έρευνα τους». 

Αναφερόμενος στις 4 διώξεις πολιτικών στελεχών της ΝΔ, ο βουλευτής του ΚΚΕ, Νίκος Καραθανασόπουλος σημείωσε ότι «οι τελευταίες εξελίξεις αποτελούν μια ακόμη επιβεβαίωση ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι σκάνδαλο της ΝΔ, το οποίο αναπτύχθηκε στο βούρκο του αστικού κράτους και με ευθύνη της ΕΕ». 

Τόνισε επίσης ότι «η διερεύνηση πρέπει να συνεχιστεί και να αποδοθούν οι ποινικές ευθύνες σε όλους, όσο ψηλά κι αν ανήκουν. Ταυτόχρονα, άμεσα, πρέπει να επιστραφούν τα κλεμμένα, πάνω από 2 δισ., στους πραγματικούς δικαιούχους, στους βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφους». 

Αναφερόμενος στις 4 διώξεις πολιτικών στελεχών της ΝΔ, ο βουλευτής του ΚΚΕ, Νίκος Καραθανασόπουλος σημείωσε ότι «οι τελευταίες εξελίξεις αποτελούν μια ακόμη επιβεβαίωση ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι σκάνδαλο της ΝΔ, το οποίο αναπτύχθηκε στο βούρκο του αστικού κράτους και με ευθύνη της ΕΕ». 

Τόνισε επίσης ότι «η διερεύνηση πρέπει να συνεχιστεί και να αποδοθούν οι ποινικές ευθύνες σε όλους, όσο ψηλά κι αν ανήκουν. Ταυτόχρονα, άμεσα, πρέπει να επιστραφούν τα κλεμμένα, πάνω από 2 δισ., στους πραγματικούς δικαιούχους, στους βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφους». 

Πηγή: news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Βουτάνε στο παρελθόν, γιατί φοβούνται το παρόν τους….

Στη σύγκριση του παρελθόντος με το παρόν ελλοχεύει ένας κίνδυνος για το σημερινό πρωθυπουργό και τους δικούς του: οι ψηφοφόροι να πουν “κάθε πέρσι και καλύτερα”. 

Η αναρρίχηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ΝΔ στην εξουσία το 2019 οφείλεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στο κυβερνητικό παρελθόν των αντιπάλων τους. Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο έκανε καλή δουλειά. 

Τώρα βρίσκεται στο τέλος της η δική τους κυβερνητική διαδρομή δύο θητειών. Αλλά η ανανέωσή της σκοντάφτει στο δικό τους πλέον παρελθόν. Το οποίο είναι γεμάτο με αρνητικά σημεία, που αδυνατούν να υπερασπιστούν. Γι’ αυτό και καταφεύγουν ξανά στο παρελθόν των προηγούμενων. Ματαίως. Βρισκόμαστε στο δικό τους 2026 και όχι στο 2019 (ή και στο 2015) του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. 

Και αυτό το δικό τους παρόν θα κριθεί τώρα. Δηλαδή: 

Πρώτον, ο πρωθυπουργός και οι δικοί του επικαλούνται την “ανάπτυξη” που “πετάει” στη θητεία τους. Με σχεδόν 60 δισεκατομμύρια ευρωπαϊκά χρήματα να έχουν πέσει στην ελληνική οικονομία, το εθνικό μας εισόδημα βρίσκεται ακόμη πίσω από το προ κρίσης (2008). 

Δεύτερον, το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα βρίσκεται περίπου στο μισό του μέσου ευρωπαϊκού. Και με το ρυθμό που αναπτύσσεται σήμερα η ελληνική οικονομία θα χρειαστούν δεκαετίες για να φτάσουμε σε κάποιο επίπεδο στοιχειώδους σύγκλισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης τελειώνουν φέτος. 

Τρίτον, η θηριώδης ακρίβεια πλήττει ιδιαίτερα τη μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων λόγω των χαμηλών εισοδημάτων. Η δική μας αγοραστική δύναμη βρίσκεται στον ευρωπαϊκό πάτο, ένα σκαλί πάνω μόνο από τη Βουλγαρία. 

Τέταρτον, η στέγη έχει εξελιχθεί σε μείζον πρόβλημα ιδιαίτερα για τους νέους, που παραμένουν στην οικογενειακή εστία σε ηλικίες ακόμα και μετά τα 30 χρόνια τους. 

Πέμπτον, η κυβερνητική εφταετία της ΝΔ έχει στιγματισθεί από σκανδαλώδεις υποθέσεις παντός τύπου: οικονομικές (ΟΠΕΚΕΠΕ), θεσμικές (υποκλοπές). Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει για καλύτερους “πελάτες” υπουργούς και κυβερνητικούς βουλευτές. 

Μπροστά σ’ αυτό το απωθητικό παρόν τους, ο κ. Μητσοτάκης και οι δικοί του καταφεύγουν στο παρελθόν των αντιπάλων τους. Τη μια είναι η “επέτειος” του δημοψηφίσματος του 2015. Την άλλη το όνομα του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, που προσπάθησαν να το συνδέσουν με τα γκαζάκια της Θεσσαλονίκης. Την παράλλη θυμήθηκαν τον Ποινικό Κώδικα του 2019. Τα πρωτοπαλίκαρα του κυβερνητικού και κομματικού προπαγανδιστικού μηχανισμού (Γεωργιάδης, Πλεύρης, Κυρανάκης, Μαρινάκης συν κάτι άλλοι “ψιλοί”) επιχειρούν να “συγκινήσουν” τους θυμωμένους δεξιούς ψηφοφόρους επαναφέροντας τον “μπαμπούλα” του Τσίπρα. 

Όμως, αυτοί οι ψηφοφόροι δεν θα ψηφίσουν για το παρελθόν του Τσίπρα. Αυτό είναι πλέον μακρινό και έχει ήδη κριθεί δύο φορές. Θα ψηφίσουν για το κυβερνητικό παρόν της ΝΔ του Μητσοτάκη, το οποίο, όταν θα γίνουν εκλογές, θα είναι(κοντινό) δικό τους παρελθόν. 

Και στη σύγκριση του παρελθόντος με το παρόν ελλοχεύει ένας κίνδυνος για το σημερινό πρωθυπουργό και τους δικούς του: οι ψηφοφόροι να πουν “κάθε πέρσι και καλύτερα”. Κι έτσι οι βουτιές τους στο παρελθόν να τους γυρίσουν μπούμερανγκ… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ομερτά τύπου Κόζα Νόστρα και έμμεση ομολογία ενοχής για τις υποκλοπές από αυτόν στον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε τα κλειδιά του «επιτελικού κράτους»

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης στο δημόσιο λόγο του απλώς μας υπενθυμίζει πώς συγκροτήθηκε και πώς λειτουργεί ο «υπαρκτός μητσοτακισμός» και πώς το επιτελικό κράτους του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε συνώνυμο της θεσμικής παραβατικότητας. 

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης είναι εμφανές ότι φαντασιώνεται ότι πρωταγωνιστεί σε μια σειρά όπως το West Wing και είναι προσωπάρχης (Chief of Staff)  στον Λευκό Οίκο, κινώντας τα νήματα της εξουσίας πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, ώστε ένα χαρισματικός πρόεδρος (ή πρωθυπουργός) να έχει το χρόνο και το περιθώριο να οραματίζεται χωρίς να υφίσταται τη φθορά από τη διαχείριση της καθημερινής πολιτικής δράσης. 

Βεβαίως, όταν ανοίγει το στόμα του καταλαβαίνουμε ότι είμαστε σε ένα επεισόδιο των Sopranos γιατί οι πολιτικοί κώδικες τους οποίους διαρκώς επικαλείται ότι ακολουθεί ο ανιψιός του πρωθυπουργού, μοιάζουν περισσότερο με αυτούς της Μαφίας και της Κόζα Νόστρα. 

Σε τελική ανάλυση πώς αλλιώς να αντιμετωπίσουμε μια δήλωση που ούτε λίγο πολύ λέει «έφαγα μια σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό»; Σε ποια παράδοση του φιλελευθερισμού, στον οποίο κατά τα άλλα ομνύει, ή έστω της εγχώριας κεντροδεξιάς εντάσσονται τέτοιες τοποθετήσεις που ο τόνος τους δεν έχει καμία σχέση με το να θέτει κανείς εαυτόν στην υπηρεσία του δημόσιου και εθνικού συμφέροντος, αλλά παραπέμπει στο είδος της αφοσίωσης που απαιτεί ένα «αφεντικό» τύπου Ντον Κορλεόνε; 

Και βέβαια είναι επίσης πολύ χαρακτηριστικός ο κώδικας (άλλη μια αγαπημένη λέξη του) που επιλέγει σε σχέση με την άρνησή του να μιλήσει για τις υποκλοπές, πιο σωστά η κατηγορηματική του δήλωση ότι ποτέ δεν θα μιλήσει για αυτό το θέμα, διαβεβαιώνοντας μάλιστα πως δεν τον κάνει «υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Και όσοι με ξέρουνε, ξέρουν ότι και το κουράγιο έχω και το μέταλλο το έχω». Αυτό θυμίζει την ομερτά, τον άγραφο νόμο της σιωπής των μαφιόζων που ορκίζονται ότι ποτέ δεν θα μιλήσουν ή θα προδώσουν την οικογένειά τους. Άλλο τώρα που στην πραγματική ιστορία της Μαφίας, μια χαρά «κελάηδησαν» ουκ ολίγα πρωτοπαλίκαρά της… 

Και εάν σε μια εγκληματική οργάνωση έχει νόημα κάποιος να σιωπά, αφενός για να μην συμβάλει στην ενοχοποίηση των «συναδέλφων» του, αφετέρου για να μην ενοχοποιηθεί ο ίδιος (φανταζόμαστε ότι στις πολλές αμερικανικές ταινίες που έχει παρακολουθήσει έχει προσέξει τη φράση “I take the Fifth” που σημαίνει ότι κάποιος επικαλείται την Πέμπτη Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος που επιτρέπει σε κάποιον να μην καταθέσει εάν με αυτό τον τρόπο αυτοενοχοποιηθεί), προφανώς και αυτό δεν ισχύει σε ένα ευνομούμενο κράτος και τους λειτουργούς του. 

Γιατί ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν ήταν απλώς ένας «αγωνιστής της Νέας Δημοκρατίας». Δεν ήταν μόνο ένας στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, το «δεξί του χέρι» για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. 

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης κατείχε μια κεντρική θέση στον κυβερνητικό μηχανισμό, από ορισμένες απόψεις πιο σημαντική από ενός υπουργού, αφού ήταν ουσιαστικά ο «αντ’ αυτού» του πρωθυπουργού. 

Ήταν, δηλαδή, ένας υψηλόβαθμος κρατικός αξιωματούχος, δεσμευμένος να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους, που είχε άμεση γνώση – εάν όχι και πρακτική εμπλοκή – σε μια από τις πιο σημαντικές υποθέσεις παράνομης παρακολούθησης και υποκλοπής επικοινωνιών στην Ευρώπη, μια υπόθεση, της οποίας η δικαστική διερεύνηση δεν έχει κλείσει οριστικά (οι αρχειοθετήσεις πάντα μπορούν να αναιρεθούν), μια υπόθεση που αφορά κακουργήματα -συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που αφορούν ζητήματα εθνικής ασφάλειας – αλλά και που ευρύτερα είναι στο επίκεντρο της σημερινής κρίσης εμπιστοσύνης στους θεσμούς στη χώρα μας. 

Ένας τέτοιος κρατικός αξιωματούχος δεν έχει το δικαίωμα να λέει «εγώ δεν θα μιλήσω ποτέ». Αντιθέτως, έχει την υποχρέωση να δώσει εξηγήσεις και να παρέχει όλες τις πληροφορίες που έχει στην κατοχή του όποτε και όπως απαιτηθεί από τις αρχές. Ούτε ισχύει προφανώς το «πόσες φορές θα με καλέσουν να καταθέσω», γιατί σε αυτά τα ζητήματα, η απάντηση είναι απλή: «όσες φορές χρειαστεί, και μπορεί και κάποια φορά να είναι ανωμοτί». Αυτό δεν είναι απλώς μια αυτονόητη εκ του νόμου υποχρέωση, είναι και ένα ουσιώδες ηθικό καθήκον των κρατικών αξιωματούχων, ιδίως όταν πιστεύουν ότι είναι αυθεντικοί public servants (άλλη μια αγγλική έκφραση που φαντάζομαι ότι αποδίδει στον εαυτό του), σε μια δημοκρατία που λειτουργεί στη βάση κανόνων κράτους δικαίου. 

Όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι αυτά που λέει ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ούτε οι ειρωνείες του για διάφορα Μέσα και δημοσιογράφους -άλλωστε το πόσο τιμά την ελευθερία του Τύπου και σέβεται τους δημοσιογράφους αποδεικνύει το γεγονός ότι είναι ο πρωταθλητής των καταχρηστικών αγωγών SLAPP στην Ελλάδα-, ούτε η δήθεν μαγκιά του τύπου «εγώ δεν είμαι Χριστός να γυρίσω και το άλλο μάγουλο», ούτε η εμφανής πολιτική φιλοδοξία του (που μέχρι τώρα φαλκίδευε το ότι το έφερε η ζωή να είναι μεν τέκνο πολιτικής δυναστείας, αλλά όχι με επίθετο που να το υπενθυμίζει). 

Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά δεν αφορούν τον Γρηγόρη Δημητριάδη. Αφορούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν ήταν ποτέ ο ιθύνων νους πίσω από έναν πρωθυπουργό, που ήταν ενεργούμενο του βασικού του μυστικοσυμβούλου. 

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, όπως ο ίδιος παραδέχεται, υπήρξε φερέφωνο και εκτελεστικό όργανο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο τελευταίος ήταν και είναι ο ιθύνων νους της διακυβέρνησής του. 

Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά τα οποία σχολιάζουμε, από την έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι όντως η ΕΥΠ προμηθεύτηκε και χρησιμοποίησε το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, μέχρι την κουλτούρα τύπου ομερτά και την αισθητική τύπου Κόζα Νόστρα, αφορούν τελικά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, αφορούν το τι πραγματικά ήταν και είναι το επιτελικό κράτος. 

Κοντολογίς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτός που παρουσίασε ως επιτελικό κράτος τη χειραγώγηση των θεσμών, τη μετατροπή της ΕΥΠ σε προσωπικό πολιτικό εργαλείο του για την παρακολούθηση πολιτικών φίλων και αντιπάλων αλλά και δικαστικών, αξιωματικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών, την εμπέδωση μιας κουλτούρας θεσμικής παραβατικότητας. 

Γιατί όταν κάποιος «τρώει μια σφαίρα για να μην τη φάει το αφεντικό», και αυτό αφορά – για να μην ξεχνάμε τα πραγματικά περιστατικά – μια παραίτηση κρατικού αξιωματούχου με ανάληψη πολιτικής ευθύνης, για να μην χρειαστεί να το κάνει ο προϊστάμενός του, τότε είναι σαφές ότι η πραγματική πολιτική ευθύνη είναι στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Σε τελική ανάλυση ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν αυτός που έχρισε τον Γρηγόρη Δημητριάδη ως «αντ’ αυτού» του, αυτός του έδωσε τα κλειδιά του επιτελικού κράτους στο χέρι, και αυτός χρεώνεται και τις επιλογές και τη ρητορική και το ήθος του Δημητριάδη. 

Και βέβαια καλό είναι να θυμόμαστε ότι στις φιλελεύθερες δημοκρατίες στις οποίες ισχύουν οι βασικοί κανόνες του κράτους δικαίου η ανάληψη πολιτικής ευθύνης σε κανένα βαθμό δεν σημαίνει και απαλλαγή από την ποινική ευθύνη, εάν αυτή μπορεί να τεκμηριωθεί. Και είναι σαφές ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό τραύμα, αφορά και τη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων, καθώς η πολιτική παραβατικότητα συνδυάστηκε με τη θεσμική παραβατικότητα και την παραβίαση νόμων. 

Άλλωστε, είναι αλήθεια ότι συχνά στη ζωή και την πολιτική εμφανίζεται μια «χρυσή πόρτα διαφυγής». Μόνο που μπορεί να είναι και η πόρτα της φυλακής. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο λαβύρινθος του Αδωνη και ο μίτος του Κυριάκου...

Ακόμα και τον Σαμαρά, πολιτικό του ευεργέτη, προσπάθησε να δαγκώσει, όταν τα έβαλε με τον Κυριάκο. Στον Τσίπρα θα δίσταζε; 

Και ξαφνικά, ίσως και όχι τόσο ξαφνικά, ο Γεωργιάδης υποτροπίασε πάλι σε Αδωνι. Και επιτέθηκε κατά του Αλέξη Τσίπρα σε μια τόσο οργίλη τηλεοπτική παράσταση, που έφτασε να φτύνει σε απευθείας μετάδοση τα υπολείμματα από κάποια τσιπούρα που είχε φάει. Θα τρόμαξαν οι φίλοι του της συνωμοσίας των Εβραίων μήπως τον χάσουν. 

Στόλισε τον Τσίπρα με όλα τα εύοσμα επίθετα της ελληνικής γλώσσας, βρομερό, διεφθαρμένο, σκευωρό, για να φτάσει τελικά να τον καταγγείλει ότι «τα πήρε» για τους ποινικούς κώδικες. Ολα αυτά σε απάντηση της «Μαύρης Βίβλου» των έργων της σημερινής κυβέρνησης, την οποία παρουσίασε την περασμένη Δευτέρα η ΕΛΑΣ, για να αποδομήσει με γεγονότα και αριθμούς το success story του Μητσοτάκη. 

Αν επιχειρήσει να εισχωρήσει κάποιος στον λαβύρινθο του μυαλού του Αδωνη, για να προσπαθήσει να βγάλει άκρη ανάμεσα στις προχτεσινές κατάρες για τον Τσίπρα και το ευγενές τένις με τον Κασσελάκη, τον αξιόπιστο Κοντονή και τον αξιόμαχο μπαμπά Πλεύρη, τους σοφούς της Σιών και τον πάνσοφο του Μαξίμου, με έναν τρόπο θα μπορέσει να σωθεί από τον Μινώταυρο του ψυχίατρου: με τον μίτο του Μητσοτάκη. Στην απορία, δηλαδή, αν ο Αδωνις είπε όσα είπε, και όπως τα είπε, επειδή τον έπιασαν οι ζέστες, ή επειδή είναι ένα κουβάρι μίσους για τον Τσίπρα, ή επειδή θέλει να μαζέψει ενόψει εκλογών σταυρούς από τα ορφανά του Καρατζαφέρη και του Κασιδιάρη, ή επειδή εκτελεί την πιο σκυλίσια αποστολή του Μαξίμου, να επιλέξει το τελευταίο. 

Ισχύουν και όλα τα άλλα, βέβαια, πάγια προσόντα και κίνητρα του Αδωνη. Αλλά τις έχουμε δει τις μεταπτώσεις του. Στα μάτια τον κοιτάζει τον Μητσοτάκη. Μέχρι το Αουσβιτς τον έστειλε, σε μια εμβληματική κίνηση μετάνοιας, για να ξεπλυθεί από τον αντισημιτισμό. Οταν ο Κυριάκος ψιθυρίζει «Κάτσε!», στα τέσσερα κάθεται. Οταν διατάζει «Πάρ’ τον!», ορμά γαβγίζοντας σε όποιον διανοηθεί να αμφισβητήσει τον αφέντη. Ακόμα και τον Σαμαρά, πολιτικό του ευεργέτη, προσπάθησε να δαγκώσει, όταν τα έβαλε με τον Κυριάκο. Στον Τσίπρα θα δίσταζε; Τον βολεύει βέβαια, τον αναδεικνύει σε λοχία του ακροδεξιού στρατού το γαβ-γαβ για τον Τσίπρα, αλλά διανοείται σοβαρά κανείς ότι θα το έκανε χωρίς την άδεια και την προτροπή του Μητσοτάκη; 

Γραμμή εφαρμόζει ο Αδωνις. Εντολές εκτελεί. Κι αυτό αξίζει έναν κάποιο προβληματισμό. Γιατί ο Μητσοτάκης, που πριν από λίγο καιρό μάς έλεγε ότι δεν έχει σκοπό να ασχοληθεί με τον ηττημένο και δήλωνε ότι δεν έκανε τον κόπο να διαβάσει την «Ιθάκη», τώρα οργανώνει αυτή την τοξική εκστρατεία; Με πυρά ευπρεπούς συκοφαντίας από τον Χατζηδάκη, ακραίες αρλούμπες από τον Κυρανάκη, θανατικές καταδίκες από τον Μαρινάκη, κυνικά γαβγίσματα από τον Αδωνι; Για την αποκατάσταση της αλήθειας; Την αποκατάσταση της τιμής του, που την έχει καταντήσει ανέκδοτο η διαφθορά; Ή από φόβο για ό,τι βλέπει να εξελίσσεται στην κοινωνία και να έρχεται στις εκλογές; Ο καθένας μπορεί εδώ να δώσει τη δική του απάντηση… 

Πηγή: Θανάσης Καρτερός / efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Φοβούνται και το δείχνουν...

Αν και θεωρητικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει κάτι να φοβάται εν όψει εκλογών, η εικόνα που εκπέμπουν ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του είναι φοβική. 

Θεωρητικά η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν έχει κάτι να φοβάται. Το κόμμα που τη στηρίζει, η ΝΔ, προηγείται σταθερά και με διαφορά. Και στην αντιπολίτευση δεν υπάρχει κόμμα που να την απειλεί ευθέως. 

Είναι, όμως, έτσι; Όχι. Η εικόνα που εκπέμπουν ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του είναι φοβική. 

Πρώτον, φοβούνται από τα δεξιά τους. Και το δείχνουν. Όχι μόνο με την υπερδεξιά στροφή που έχουν κάνει μετά τις ευρωεκλογές. Αλλά και με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά. Αφού οι απόπειρες να τον αποτρέψουν απέτυχαν, άρχισαν να λένε ότι δεν αποτελεί απειλή για τη ΝΔ, διότι δεν θα της αφαιρέσει πολλούς ψήφους. Κάθε φορά, όμως, που ο πρώην πρωθυπουργός κάνει ένα βήμα παραπάνω, αρχίζουν οι απαξιωτικές επιθέσεις εναντίον του. Τι άλλο από φόβο φανερώνει αυτή η τακτική; 

Δεύτερον, φοβούνται και από τ’ αριστερά τους. Και το δείχνουν. Μέχρι τώρα η ΝΔ και ο πρωθυπουργός  είχαν βολευτεί με την ακινησία στην αντιπολίτευση. Η εμφανής αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να τους ανταγωνιστεί εκλογικά και δημοσκοπικά είχε δημιουργήσει ένα πέπλο προστασίας. Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα και του νέου κόμματός του έχει σπάσει αυτήν την ακινησία. Και παρόλο που η κυβερνητική προπαγάνδα λέει ότι το παρελθόν Τσίπρα βοηθάει τον Μητσοτάκη, οι αντιδράσεις τους δεν φανερώνουν εφησυχασμό. Αντίθετα, η τελευταία απόπειρα ακροδεξιών στελεχών της ΝΔ (Κυρανάκης, Πλεύρης) να συνδέσουν το όνομα του κόμματος Τσίπρα (ΕΛ.Α.Σ) με τα φονικά γκαζάκια της Θεσσαλονίκης, φανερώνει ανησυχία . Θέλουν να προλάβουν το ενδεχόμενο να συνεχιστεί η ανοδική καταγραφή του στις δημοσκοπήσεις και από το φθινόπωρο να καταστεί απειλητικός αντίπαλος. Το παρελθόν Τσίπρα δεν φαίνεται να επηρεάζει πια την πλειονότητα των ψηφοφόρων, η οποία δηλώνει στις έρευνες ότι οι κυβερνήσεις του πρώην πρωθυπουργού τα είχαν καταφέρει καλύτερα από τη σημερινή κυβέρνηση σε κρίσιμα ζητήματα(πχ αντιμετώπιση της ακρίβειας). 

Τρίτον, φοβούνται δικαστικές περιπέτειες, αν οι προσεχείς εκλογές βγάλουν άλλη πλειοψηφία.  Και το λένε. Πρώτα το «πέταξε» στη δημόσια συζήτηση φιλοκυβερνητικός αναλυτής, λέγοντας ότι, αν η ΝΔ δεν πάρει 25%(δηλαδή, δεν πάρει το μπόνους εδρών), τα άλλα κόμματα θα έχουν πλειοψηφία και θα παραπέμψουν τον κ. Μητσοτάκη στο Ειδικό Δικαστήριο για τις υποκλοπές. Κανένα κόμμα δεν έχει διατυπώσει τέτοια «απειλή»  ούτε έχει κάνει παρόμοια αναφορά. Γι’ αυτό και προκάλεσε εντύπωση ότι ουσιαστικά την υιοθέτησε ο κ. Μητσοτάκης. Σε πρόσφατη συνέντευξή του(Liberal.gr) απέδωσε στους αντιπάλους του την πρόθεση «να μαζευτούν όλοι μαζί και να μας βάλουν φυλακή». 

Αυτοί είναι οι φόβοι του νυν πρωθυπουργού και των δικών του εν όψει εκλογών. Την εξήγηση δίνει αυτή η ρήση του Αμερικανού συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ: «Η εξουσία δεν διαφθείρει, ο φόβος διαφθείρει. Ο φόβος για την απώλεια της εξουσίας»… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Φάρσα είναι το επιτελείο «εθνικής ασφάλειας» της κυβέρνησης της ΝΔ...

– τουλάχιστον στο «τριψήφιο» υπάρχει αναγνώριση κλήσης; 

Όταν τα στελέχη του μηχανισμού «εθνικής ασφάλειας» της κυβέρνησης πέφτουν θύματα φάρσας, μάλλον δεν θα πρέπει να αισθανόμαστε και τόσο ασφαλείς 

Δεν μιλάμε για κάποιον άτυχο ηλικιωμένο χωρίς εξοικείωση με το διαδίκτυο που έπεσε θύμα επιτήδειων που του άδειασαν τον λογαριασμό ή του πήραν τα χρυσαφικά, προσποιούμενοι ότι είναι υπάλληλοι του ΔΕΔΗΕ. 

Μιλάμε για τον Έλληνα National Security Advisor για να χρησιμοποιήσω το αξίωμα στον Λευκό Οίκο που υποτίθεται ότι είναι το πρότυπο για τον ελληνικό θεσμό του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας. 

Μιλάμε για τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι η δουλειά του είναι να συμβουλεύει τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για οτιδήποτε απειλεί την εθνική ασφάλεια της χώρας, τον άνθρωπο στον οποίο πρέπει να φτάνει όλη η ουσιαστική πληροφόρηση για να την ιεραρχεί, τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι είναι ειδικός στους κινδύνους, τωρινούς και μελλοντικούς, κλασικούς και «υβριδικούς», που απειλούν τη χώρα μας. 

Και αυτός ο άνθρωπος όταν έλαβε κλήση από δύο τύπους που δήλωσαν Ουκρανοί αξιωματούχοι, ούτε έλεγξε, ούτε διασταύρωσε, ούτε ρώτησε, αλλά έπιασε κανονική κουβέντα, την οποία βεβαίως μετά είδε να δημοσιοποιείται γιατί επρόκειτο για Ρώσους φαρσέρ. 

Και δεν μίλησαν για τον καιρό, ούτε για το Μουντιάλ. Μίλησαν για την ελληνική εξωτερική πολιτική σε σχέση με το Ουκρανικό, θέμα που έχει γίνει και λίγο ακανθώδες μετά την υπόθεση του ουκρανικού drone που παραλίγο να προκαλέσει μια ναυτική καταστροφή κοντά στις ελληνικές ακτές, καθώς το Κίεβο προσπαθεί να επεκτείνει τον θαλάσσιο πόλεμο στη Μεσόγειο κατά του ρωσικού «σκιώδους στόλου». 

Όμως, δεν είναι μόνο ότι ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Θάνος Ντόκος έπιασε κουβέντα με δυο Ρώσους φαρσέρ, χωρίς να κάνει κανένα πραγματικό έλεγχο για το εάν ήταν όντως αυτοί που δήλωσαν ότι είναι, χωρίς καν να του περάσει από το μυαλό ότι μπορεί να ήταν κάτι άλλο, παρότι υποτίθεται ότι δουλειά του είναι ακριβώς να σταθμίζει απειλές που περιλαμβάνουν και πρακτικές εξαπάτησης. 

Ούτε καν μόνο ότι η αυθόρμητη σκέψη πολλών ήταν ας ελπίσουμε ότι το «τριψήφιο τηλέφωνο» που ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει ότι μόνο αυτός μπορεί να σηκώσει αποτελεσματικά σε περίπτωση εθνικής κρίσης, έχει αναγνώριση κλήσης, γιατί διαφορετικά πεδίο δόξης λαμπρό για κάθε είδους «φάρσα»… 

Είναι και το τι είπε… 

Γιατί είναι πρόβλημα η εξωτερική πολιτική της χώρα μας να περιορίζεται απλώς και μόνο στο να μην επηρεαστεί το προεκλογικό σχέδιο της κυβέρνησης. Γιατί  αυτό που παρουσίασε ο κ. Ντόκος ως γραμμή της κυβέρνησης, υποθέτουμε στη βάση προηγούμενων συζητήσεων, γιατί φαντάζομαι ότι κάποια συζήτηση έκαναν στην κυβέρνηση γύρω από την υπόθεση με το drone, κατά βάση ήταν: «εμείς μαζί σας είμαστε παιδιά, απλώς επειδή έχουμε τώρα καλοκαίρι και τουρισμό και μετά μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο, παρακαλούμε να μην κάνετε κάτι που θα μας κόψει ψήφους». 

Γιατί αυτό, όπως και να το δει κανείς, απέχει παρασάγγας από οποιαδήποτε έννοια εξωτερικής πολιτικής με όραμα και σχέδιο. 

Και εδώ έχουμε την ουσία της υπόθεσης. Γιατί εάν τη δούμε απλώς και μόνο ως ένα παράδειγμα ανικανότητας ενός στελέχους του κυβερνητικού μηχανισμού να ακολουθήσει στοιχειώδεις κανόνες ασφάλειας, καθώς όπως φάνηκε είχε όλη την καλή διάθεση να συζητήσει κάθε πτυχή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας, χάνουμε το βασικό. 

Και αυτό το βασικό έχει να κάνει με ποια είναι στην πραγματικότητα η ελληνική εξωτερική πολιτική. Γιατί αυτή η κυβέρνηση έχει καιρό τώρα εγκαταλείψει κάθε σκέψη να έχει η χώρα μια ανεξάρτητη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική με κριτήριο το εθνικό συμφέρον και, αντιθέτως, θεωρεί ως εξωτερική πολιτική τη λογική «να είμαστε πάντα με τη σωστή πλευρά της ιστορίας», εννοώντας εν προκειμένω τη Δύση, τις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Ουκρανία και το Ισραήλ. Μόνο που όταν σκέφτεσαι την εξωτερική πολιτική με το κριτήριο ότι πρέπει να στηρίξεις κάποια πλευρά, με έναν τρόπο σχεδόν «οπαδικό», και όχι με το κριτήριο του ποιο είναι το εθνικό συμφέρον, τότε απλώς γίνεσαι ευάλωτος σε όποια περιπέτεια θέλουν να σε βάλουν οι σύμμαχοί σου. 

Το είδαμε αυτό σε σχέση με το Ισραήλ που η χώρα μας έχει χάσει κύρος με τον τρόπο που ακόμη και τώρα αρνείται να πάρει οποιαδήποτε απόσταση από την επικίνδυνη και εγκληματική πολιτική του Νετανιάχου και της κυβέρνησής τους. 

Και βέβαια το βλέπουμε σε σχέση με την Ουκρανία που η χώρα μας αρνείται να συμβάλει αποφασιστικά στο να υπάρξει μια ειρηνευτική διαδικασία αλλά στην πραγματικότητα εξακολουθεί πρωτίστως να θέλει να στηρίξει την ουκρανική πλευρά, ακόμη και όταν αυτή κατά βάση θέλει να παρατείνει τον πόλεμο και το κόστος που αυτό έχει, αντί για μια ειρηνευτική διαδικασία. 

Αυτό εξηγεί τη σημασία που είχε η όλη υπόθεση με το drone, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση – όπως και άλλες δυτικές κυβερνήσεις – δεν έβαλε έγκαιρα κάποιες «κόκκινες γραμμές» σε σχέση με την προσπάθεια της Ουκρανίας να εξάγει τον πόλεμο εκτός των συνόρων της, με αποτέλεσμα να βρεθεί στη θέση να νιώθει ανακούφιση, επειδή δεν έγινε η καταστροφή, αλλά εξαιρετικά αμήχανη ως προς το πώς θα ήταν τα πράγματα εάν είχε χρησιμοποιηθεί όντως το drone και είχαμε μια περιβαλλοντική καταστροφή στις ελληνικές ακτές. 

Και αυτό εξηγεί γιατί ήταν εξαιρετικά προβληματικό και ανησυχητικό αυτό που έγινε, τόσο ως προς την έλλειψη και παράκαμψη κανόνων ασφαλείας στην επικοινωνία, όσο και ως προς μια διαπραγμάτευση που δεν είχε να κάνει ούτε με αρχές, ούτε με σχέδιο αλλά απλώς και μόνο με την αγωνία να μην διακινδυνεύσει η προεκλογική τακτική της Νέας Δημοκρατίας. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Το 2026 είναι ηλίθιος και επικίνδυνος όποιος σκέφτεται ότι γίνεται πολιτική με γκαζάκια...

«Εχθρός» της κοινωνίας ο θερμοκέφαλος με τα γκαζάκια, αλλά και ο κυβερνητικός πολιτικάντης που σπεύδει να εντοπίσει «ηθικούς αυτουργούς» σε πολιτικούς αντιπάλους. 

Τα τραγικά περιστατικά της Θεσσαλονίκης όπου μια γυναίκα έχασε τη ζωή της επειδή κάποιοι πίστεψαν ότι μπορούσαν να κάνουν πολιτική βάζοντας γκαζάκια στα αμάξια στελεχών της κυβερνητικής παράταξης, έρχονται να μας θυμίσουν πόσο επικίνδυνες και καταστροφικές είναι τέτοιες λογικές. 

Δεν είμαστε στο 1975, σε μεταχουντικό κλίμα και ανυποψίαστοι, αλλά στο 2026. Και εάν και τότε ήταν τελικά καταστροφική μια τέτοια επιλογή, σήμερα είναι ακόμη περισσότερο. Η «πολιτική της βίας» από όπου και αν προέρχεται, λειτουργεί πάντα κατά της κοινωνίας, της πολιτικής ανατροπής και της Δημοκρατίας. Δεν είναι απλώς ότι είναι επικίνδυνη καθαυτή, όπως έδειξε η τραγική κατάληξη, είναι και για το γεγονός ότι πυροδοτεί μια ολόκληρη συζήτηση, στην οποία επισκιάζονται όλα τα σοβαρά ζητήματα και καταλήγουμε να συζητάμε μόνο για την καταστολή και πώς μπορεί να επέλθει, προσφέροντας το τέλειο άλλοθι στην εκάστοτε εξουσία. 

Η ελληνική κοινωνία έχει πολλά προβλήματα. Είναι οργισμένη και αγανακτισμένη με την ακρίβεια, τη διαφθορά, την κυβερνητική ανεπάρκεια. Όμως, το τελευταίο που ψάχνει είναι Ζορό που να αναλαμβάνουν να μεταφράσουν την οργή και την αγανάκτησή της σε τυφλή βία. «Όχι στο όνομά μας», είναι το μήνυμα που στέλνει στην πραγματικότητα σε όσους οργάνωσαν αυτές τις επιθέσεις, αδιαφορώντας για τους κινδύνους στους οποίους εξέθεταν ανθρώπους. Γιατί όταν βάζεις γκαζάκια σε αυτοκίνητα μέσα σε γκαράζ εύλογο να γνωρίζεις ότι στο τέλος θα πάρει φωτιά και το σπίτι και θα κινδυνεύσουν ζωές. 

Γι’ αυτό τον λόγο, ας μην έχουν καμία αυταπάτη ότι θα βγει κάποιος να τους δικαιολογήσει. Απαξιωτική θα είναι η στάση της κοινωνίας, όπως αξίζει σε ανθρώπους που σε τελική ανάλυση ενάντιά της στρέφονται. 

Γιατί μαζικούς αγώνες χρειάζεται η κοινωνία και ένα σχέδιο για την πολιτική αλλαγή και όχι να βρεθεί να βλέπει διάφορους θερμοκέφαλους να κάνουν «ένοπλη πάλη». 

Όμως, εάν από τη μια είναι αυτονόητη η ομόθυμη καταδίκη τέτοιων πρακτικών και η τιμωρία των υπευθύνων εάν βρεθούν, από την άλλη επίσης καταδικαστέα είναι και η φτηνή πολιτική εκμετάλλευση τέτοιων περιστατικών. Γιατί όχι, τέτοιες πρακτικές δεν προκύπτουν από κάποια γενικευμένη «τοξικότητα» στην πολιτική ζωή, ούτε επειδή είναι πιθανή μια πολιτική αλλαγή. Και είναι τουλάχιστον χυδαίοι μέσα στην φτήνια των επιχειρημάτων τους όσοι σπεύδουν να κλείσουν το μάτι και να πουν «αυτοί που οραματίζονται νέο 2015 είναι που οπλίζουν το χέρι των γκαζάκηδων». Γιατί ούτε το 2012, ούτε το 2015 η κοινωνία ήθελε Ζορό: πολιτική αλλαγή ήθελε και απαλλαγή από τα μνημόνια. Γι’ αυτό και κατέβηκε μαζικά στους δρόμους, γι’ αυτό και ψήφισε δυνάμεις που υποστήριξαν την αλλαγή. Ούτε γκαζάκια έβαλε, ούτε σκέφτηκε να κάνει «ένοπλο αγώνα». Σε διαδηλώσεις πήγαν και εάν από κάπου υπήρξε πλεόνασμα βίας, ήταν από τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής. Επομένως, ας μην συκοφαντούμε όσους ξεσηκώθηκαν τότε, ταυτίζοντάς τους με ανθρώπους που καμιά σχέση με πραγματικά μαζική αγωνιστική λογική δεν έχουν. 

Και επίσης καλό είναι κάποια στελέχη της κυβερνητικής παράταξης, όπως ο νεοεκλεγείς γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Κυρανάκης να είναι πιο προσεκτικά σε αυτά που λένε. Γιατί το να βγαίνεις τώρα και να λες ότι επειδή ένα κόμμα έχει τη λέξη Αριστερά στο όνομά του και αναφέρεται σε αγώνες είναι ένα κόμμα που υποθάλπει την τρομοκρατία και διχάζει τη χώρα, δεν δείχνει μόνο πρωτοφανή πολιτική αγραμματοσύνη ως προς το ότι η Αριστερά έχει διαχωριστεί από τέτοιες πρακτικές εδώ και δεκαετίες, αλλά και το πόσο ενεργή είναι τελικά μέσα στη Νέα Δημοκρατία μια ακροδεξιά εμφυλιοπολεμική κουλτούρα. Εκτός βέβαια και αν η Νέα Δημοκρατία έχει πάρει την απόφαση να πάει στις εκλογές κατηγορώντας τους αντιπάλους της για υποστήριξη της τρομοκρατίας. Μόνο που τότε όντως θα μιλάμε για δηλητηριώδη τοξικότητα στην πολιτική ζωή της χώρας αλλά και για την πιο κυνική εργαλειοποίηση ενός τραγικού περιστατικού. 

Και καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι κάποιοι πολιτικοί πρόγονοι όσων σήμερα κάνουν τέτοιες «ψεκασμένες» τοποθετήσεις επιχειρώντας να εμπλέξουν δημοκρατικά κόμματα σε υποθέσεις τρομοκρατίας, ήταν αυτοί που κάποτε υποστήριζαν και διέδιδαν ότι αρχηγός της 17 Νοέμβρη ήταν ο… Ανδρέας Παπανδρέου. Και τότε το ίδιο φαινόμενο είχαμε: έναν συνδυασμό ανάμεσα στην πολιτική αμορφωσιά και την κυνική προσπάθεια εκμετάλλευσης τραγωδιών. 

Γιατί πρέπει να γίνει σαφές ότι την ώρα που ένας άνθρωπος έχει χάσει την ζωή του και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος καταδικάζει και υπερασπίζεται τη Δημοκρατία, ο γραμματέας της ΝΔ επιλέγει να διχάσει την κοινωνία κάνοντας παραπομπές σε εποχές που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Είναι προφανές ότι κανείς δεν θα ακολουθήσει σε αυτό τον κατήφορο. Αυτή τη στιγμή όλοι στεκόμαστε δίπλα στην οικογένεια του θύματος και περιμένουμε από τις Αρχές να κάνουν την δουλειά τους και θα αφήσουμε τον κ. Κυρανάκη και τους ομοίους του να παίξουν εμφύλιο μόνοι τους. 

Σε τελική ανάλυση είναι γελασμένος ο πρωθυπουργός εάν πιστεύει ότι θα στήσει κλίμα και σκηνικό εμφυλίου για να πάρει καμιά ψήφο παραπάνω ή έστω για να περάσει μερικές ακόμη ντροπολογίες νύχτα στη Βουλή. 

Γιατί η κοινωνία καταλαβαίνει ότι πέραν της καταδίκης και της απομόνωσης όσων φαντασιώνονται νέα αντάρτικα πόλης, χρειάζεται και να επανέλθει η συζήτηση στις πραγματικές της βάσεις. Χωρίς προεκλογική αξιοποίηση, χωρίς μεγέθυνση των πραγματικών περιστατικών, χωρίς κοντόθωρες εμφυλιοπολεμικές κραυγές και με επίγνωση ότι η καλύτερη απάντηση σε όσους πιστεύουν ότι λύνονται προβλήματα με γκαζάκια είναι η δημοκρατία να λειτουργεί και οι πολίτες μέσα από την πολιτική και τις εκλογές να αλλάζουν τη ζωή τους. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »