Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΡΙΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΡΙΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, Νοεμβρίου 12, 2026

Η στεγαστική κρίση είναι εδώ

Η χώρα μας αντιμετωπίζει στεγαστική κρίση. Και όσο δεν την αντιμετωπίζουμε ως τέτοια, απλώς θα επιδεινώνεται 


Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου έγινε κινητοποίηση για το ζήτημα της στέγης στην Αθήνα από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται σε αυτό το ζήτημα. Μπορεί να μην είχε το μέγεθος της γενικής απεργίας που έγινε την ίδια μέρα στην Ισπανία και επί της ουσίας για το ίδιο θέμα, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχουμε στην Ελλάδα κινητοποιήσεις για ένα ζήτημα για το οποίο δεν είχαμε συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες για πολλά χρόνια. 

Προφανώς και η χώρα μας είχε στεγαστικό πρόβλημα στο παρελθόν και μάλιστα σοβαρό. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να στεγαστούν με αξιοπρέπεια οι πρόσφυγες που ήρθαν από τη Μικρά Ασία, ότι οι συνθήκες στις προσφυγικές συνοικίες ήταν για πολλά χρόνια άθλιες, ότι μέχρι και τη δεκαετία του 1960 είχαμε παραγκουπόλεις στην Αθήνα (αποτυπώνεται εξαιρετικά στην ταινία «Συνοικία το Όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη πώς ήταν μια τέτοια γειτονιά). Άλλωστε η λύση που επιλέχτηκε για να καλυφθούν οι στεγαστικές ανάγκες που δημιούργησε και η μετεμφυλιακή μετακίνηση προς τα μεγάλα αστικά κέντρα, δηλαδή ο συνδυασμός ανάμεσα στην αντιπαροχή και την άναρχη δόμηση κάθε ελεύθερου χώρου (συμπεριλαμβανομένης της δόμησης εκτός σχεδίου) μας άφησε μεγάλα προβλήματα που τα αντιμετωπίζουμε ακόμη και σήμερα. 

Όμως, υπήρχε και μία καλή πλευρά σε όλα αυτά. Η κατοικία παρέμεινε σχετικά φτηνή, οι άνθρωποι που διέθεταν προς ενοικίαση ένα σπίτι δεν ήταν ούτε εισοδηματίες ούτε επιχειρηματίες, αλλά οικογένειες που από την αντιπαροχή είχαν πάρει διαμερίσματα επιπλέον αυτών που κατοικούσαν οι ίδιες, τα ενοίκια ήταν σχετικά χαμηλά. Πάνω από όλα, η χώρα απέκτησε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη. Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι είμαστε μια χώρα με πολύ ισχυρή αλληλεγγύη μέσα στην οικογένεια, γεγονός που ακόμη και στην κρίση της δεκαετίας του 2010 έλυνε προβλήματα. Να το πω απλά: η ελληνική οικογένεια δεν αφήνει ένα μέλος της να καταλήξει στον δρόμο. 

Όμως, όλα αυτά πια αλλάζουν. Ολοένα και περισσότερο, ιδίως στις μεγάλες πόλεις και τις τουριστικές περιοχές, δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, η μορφή της ιδιοκτησίας αλλάζει. Ολοένα και περισσότερα σπίτια, ενίοτε και ολόκληρες πολυκατοικίες περνούν σε εταιρείες ή ακόμη και funds που τα βλέπουν για επένδυση και που χρησιμοποιούν τις ανακαινίσεις που κάνουν ως άλλοθι για να απαιτήσουν πολύ μεγάλα ενοίκια, αλλάζοντας έτσι και την ταξική σύνθεση συγκεκριμένων περιοχών, ή πολύ απλά χρησιμοποιούν αυτές τις κατοικίες για βραχυχρόνιες τουριστικές μισθώσεις. Αυτό θα οδηγήσει σταδιακά σε μείωση της ιδιοκατοίκησης, αλλά και στη μεγάλη αύξηση των ενοικίων που πλήττει συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες: φοιτήτριες και φοιτητές, νέους εργαζομένους που δεν έχουν ακόμη οικογένεια, οικογένειες χωρίς μεγάλα εισοδήματα. Για να μην αναφερθώ στις μονογονεϊκές οικογένειες, στους συνταξιούχους χωρίς άλλη πηγή εισοδήματος και στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. 

Όλα αυτά ήδη αποτυπώνονται και στον τρόπο που η στέγαση απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος, την ώρα που η κατασκευαστική δραστηριότητα είναι μία εξ αυτών που κατεξοχήν συντείνουν στη μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού. 

Ακόμη χειρότερα, γύρω από αυτή την κατάσταση διαμορφώνονται συμφέροντα που δεν λειτουργούν με γνώμονα τη μη επιδείνωση της στεγαστικής κρίσης. Από τους επιχειρηματίες που επενδύουν και θέλουν σίγουρη κερδοφορία αδιαφορώντας κυνικά για το κοινωνικό κόστος και στους οποίους, όταν είναι από το εξωτερικό, η κυβέρνηση στρώνει κόκκινο χαλί, τις τράπεζες που βλέπουν θετικά αποτελέσματα σε αυτή τη βάση, μέχρι την ίδια την κυβέρνηση που αθροίζει αυτό το κοινωνικό πρόβλημα στους παράγοντες «ανάπτυξης» στη χώρα. 

Τα ίδια τα μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση δεν είναι απλώς αναποτελεσματικά, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις οδηγούν στην επιδείνωση του προβλήματος. Οι ρυθμίσεις για τον περιορισμό των βραχυχρόνιων μισθώσεων σε συγκεκριμένες περιοχές, απλώς επέκτειναν αυτές τις πρακτικές σε συνοικίες που ήταν αμιγώς κατοικίας και συνέτειναν στην αύξηση των ενοικίων. 

Όσο για τα διάφορα προγράμματα «ΣΠΙΤΙ», στην πράξη κατέληξαν απλώς στο να αυξήσουν τις τιμές των σπιτιών κάποιας παλαιότητας που ήταν διαθέσιμα. Καθίσταται σαφές ότι από τη σκέψη της κυβέρνησης απουσιάζει οτιδήποτε θα μπορούσε να απαντάει όντως στο πρόβλημα. Όλες οι προτάσεις που κάνει αφορούν το να επεκταθεί η επιχειρηματική εκμετάλλευση του οικιστικού αποθέματος της χώρας και το να υπάρξει νέα οικοδομική δραστηριότητα, όπως για παράδειγμα με την επίμονη επαναφορά προτάσεων για αύξηση του συντελεστή δόμησης για να χτιστούν περισσότερες κατοικίες. Μόνο που αυτό που δεν λέει είναι ότι τόσο τα κλειστά σπίτια που θα ανακαινιστούν και θα «ανοίξουν» όσο και αυτά που θα προκύψουν από τα νέα επιχειρηματικά σχέδια για πολυκατοικίες, θα είναι ακριβότερα και θα συμβάλλουν στην επιδείνωση του προβλήματος που είναι ακριβώς τα ακριβά ενοίκια και οι υψηλές τιμές για αγορά κατοικίας. 

Αυτό σημαίνει ότι σήμερα απαιτείται μια ριζικά διαφορετική λογική για το ζήτημα της στέγασης, που να την αναγνωρίζει ως δικαίωμα και κοινωνική ανάγκη, και όχι απλώς ως πεδίο κερδοφορίας. Αυτό σημαίνει μέτρα όπως προγράμματα κοινωνικής στέγης, δηλαδή κατασκευής πραγματικά προσιτής στέγης, είτε για αγορά είτε για ενοικίαση (και όχι δεν είναι «κομμουνισμός», αφού εφαρμόζεται και στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές χώρες), μέτρα όπως ο οριζόντιος περιορισμός της βραχυχρόνιας μίσθωσης και όχι τα επιλεκτικά δήθεν μέτρα για περιοχές που είχαν ήδη κορεσθεί, μεγάλα δημόσια προγράμματα φοιτητικής στέγης, αλλά και στέγης για δημοσίους υπαλλήλους σε απομακρυσμένες περιοχές, για να αναφερθώ μόνο σε μερικά. Θα τα κάνει αυτά η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη; Η απάντηση είναι όχι και αυτό είναι ένα από τα πεδία όπου μια εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση θα μπορούσε όντως να κάνει τη διαφορά. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2026

Μέρες ξεσηκωμού

Σε όλη την Ευρώπη οι νέοι – και όχι μόνο – ξεσηκώνονται απέναντι στην πρωτοφανή αδυναμία του πολιτικού συστήματος να απαντήσει σε στοιχειώδεις ανάγκες 


Όποιος νομίζει ότι όσα συνέβησαν στη Γαλλία, με τις πρωτοφανούς μαζικότητας διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις με την αστυνομία είναι απλώς κάποια γαλλική ιδιαιτερότητα απλώς δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. 

Το ίδιο ισχύει, προφανώς, και για όσους αυτή τη στιγμή σπεύδουν κυρίως να δώσουν έμφαση στις καταστροφές ή τους βανδαλισμούς, για να υποστηρίξουν ότι αυτό που συμβαίνει είναι απλώς μια έκρηξη παραβατικότητας, την ώρα βέβαια που δεν έχουν να πουν λέξη για την ωμή αστυνομική βία που ρίχνει λάδι στη φωτιά. 

Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία είναι έκφραση ενός πανευρωπαϊκού προβλήματος. Άλλωστε, δεν συμβαίνει μόνο στη Γαλλία: είχαμε μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ισπανία γύρω από τη στεγαστική κρίση και η γειτονική Αλβανία συγκλονίζεται από μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. 

Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις πρωταγωνιστεί η νεολαία. Είναι η κοινωνική κατηγορία που αυτή τη στιγμή είναι στο στόχαστρο και πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα από όλες τις άλλες κοινωνικές κατηγορίες. 

Σε όλη την Ευρώπη η δημόσια εκπαίδευση, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, είναι υποχρηματοδοτημένη, καθώς εφαρμόζονται πολιτικές λιτότητας στο όνομα της «δημοσιονομικής πειθαρχίας», με αποτέλεσμα προβλήματα όπως η έλλειψη εκπαιδευτικών, οι υπερβολικά μεγάλες τάξεις, και οι σοβάδες που πέφτουν. Η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση δεν σημαίνει υποχρεωτικά και κοινωνική άνοδο, όπως ίσχυε στο παρελθόν, και ακόμη και οι πτυχιούχοι καταλήγουν σε κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας που σήμερα υποτίθεται ότι κρατούν χαμηλά την ανεργία. Οι νέες και οι νέοι είναι αυτοί που σήμερα αναγκάζονται να μένουν με τους γονείς τους, θύματα της στεγαστικής κρίσης που κάνει τα σπίτια απλησίαστα, ενώ ακριβώς επειδή αναλαμβάνουν τις πιο κακοπληρωμένες εργασίες υφίστανται πολύ πιο άμεσα τις επιπτώσεις της συνολικότερης κρίσης κόστους ζωής. 

Όμως, δεν είναι μόνο οι νέοι. Αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη, εάν κανείς κοιτάξει τι υπόσχονται οι «συστημικές» πολιτικές δυνάμεις, αυτό που θα δει είναι ακόμη περισσότερη λιτότητα, ακόμη περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, ακόμη μεγαλύτερο περιορισμό των καλύψεων που προσφέρουν τα δημόσια συστήματα υγείας, ακόμη πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας. Το κοινωνικό κράτος βάλλεται από παντού και κατακτήσεις όπως οι συλλογικές συμβάσεις αφορούν ολοένα και μικρότερο τμήμα του εργατικού δυναμικού. Την ίδια στιγμή αναγκαίες πολιτικές, όπως αυτές που αφορούν την πράσινη μετάβαση, κατά βάση θα χρηματοδοτηθούν με το να μεταφερθεί το κόστος στις πλάτες των νοικοκυριών. 

Όλα αυτά πλέον παρουσιάζονται ως αυτονόητα. Πρωθυπουργοί και υπουργοί μιλούν μόνο τη γλώσσα των αριθμών και οποτεδήποτε πρέπει να απαντήσουν για πραγματικές κοινωνικές ανάγκες το μόνο που έχουν να πουν είναι ότι «δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος». Την ίδια ώρα, προσπαθούν να πείσουν τις κοινωνίες ότι τα πραγματικά τους προβλήματα είναι μόνο αυτά που αφορούν την ασφάλεια, υποδεικνύοντας ως «εχθρούς» τους μετανάστες, τους πρόσφυγες και τους Ρομά και «προσφέροντας» αντί για καλύτερη δημόσια εκπαίδευση και υγεία απλώς περισσότερη αστυνομία.

Σε αυτό το φόντο είναι που η Ευρώπη αυτή τη στιγμή επενδύει στους αμυντικούς εξοπλισμούς και σκοπεύει να μεταφέρει πόρους από το κοινωνικό κράτος στην άμυνα. Κάτι που απλώς θα δημιουργήσει ακόμη περισσότερα κοινωνικά προβλήματα και που συνεπάγεται μεγάλους κινδύνους. 

Την ώρα που οι δείκτες δυσαρέσκειας και απονομιμοποίησης των κυβερνήσεων και των πολιτικών τους είναι σε δυσθεώρητα ύψη, το πολιτικό σύστημα, οι δημοσιογράφοι, οι κάθε λογής «ειδικοί» προσπαθούν να πείσουν τους ανθρώπους, ότι δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική από τη σημερινή κατάσταση και πως οτιδήποτε άλλο θα ισοδυναμούσε με κάθοδο στο χάος. 

Αυτή τη στιγμή οι κυβερνήσεις είναι τελείως αμήχανες απέναντι σε αυτή την κατάσταση, πρωτίστως γιατί δεν περνάει καν από το μυαλό τους μια διαφορετική πολιτική που θα απαντάει σε υπαρκτά προβλήματα και κοινωνικές ανάγκες και θα μειώσει την κοινωνική ανασφάλεια που αυτή τη στιγμή κυριαρχεί στις κοινωνίες. 

Γι’ αυτό τον λόγο και αντί να μιλήσουν πραγματικά με τις κοινωνίες, δηλαδή να ανταποκριθούν στα αιτήματά τους, αυτό που κάνουν είναι να προσπαθούν να μιλήσουν για «υποκινητές» ή να στοχοποιήσουν όσους πολιτικούς χώρους αμφισβητούν τις τρέχουσες καταστροφικές πολιτικές. 

Όλα αυτά επιτείνονται από τον τρόπο που μέσα στα κόμματα, στα κάθε λογής think tanks, στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ, διαμορφώθηκε ένα διανοητικό κλίμα που μετέτρεψε τον νεοφιλελευθερισμό σχεδόν σε θρησκευτικό δόγμα και έφτιαξε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών, «αναλυτών», δημοσιογράφων που δεν μπορεί να σκεφτεί έξω από αυτό το πλαίσιο, ακόμη και όταν αυτό εμφανώς έχει αποτύχει και να φέρει την ανάπτυξη – η Ευρώπη είναι σε στασιμότητα εδώ και καιρό – και να απαντήσει στις απαιτήσεις της κοινωνίας για μια αξιοπρεπή ζωή. 

Για αυτό τον λόγο και όλο αυτό το σύστημα όχι μόνο δεν μπορεί να σκεφτεί ότι μπορούν να υπάρξουν εναλλακτικές, αλλά και επιδίδεται στη συκοφάντηση εκείνων των ρευμάτων και των πολιτικών που σήμερα επιμένουν ότι όχι μόνο μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική πολιτική, αλλά μπορεί να είναι και εφικτή και να συνδυάζει την ανάπτυξη με την κοινωνική δικαιοσύνη. 

Όμως, φαίνεται ότι οι κοινωνίες, η καθεμιά με το δικό της τρόπο, αρχίζουν να αρνούνται το «δεν υπάρχει καμία εναλλακτική» και για αυτό κατεβαίνουν στο δρόμο. Όμως, αυτό που πραγματικά θα τους δώσει διέξοδο – και όχι απλώς εκτόνωση της οργής – θα είναι να υπάρξουν πολιτικές προτάσεις που να δείχνουν το δρόμο μιας εναλλακτικής διακυβέρνησης. Αυτή είναι σήμερα η ιστορική ευθύνη των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη. 


Πηγή:  Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τρίτη, Οκτωβρίου 13, 2026

Το ερώτημα δεν είναι γιατί εξεγείρονται οι νέοι, αλλά γιατί δεν εξεγείρονται πιο συχνά

Το μόνο που προσφέρουμε στη νεολαία αυτή τη στιγμή είναι πλήθος λόγων για να εξεγερθεί 


Αξίζει τον κόπο να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είσαι σήμερα νέα ή νέος, να είσαι 15-25 ετών, να είσαι στο σχολείο ή στο Πανεπιστήμιο ή σε κάποιο ΙΕΚ, ή ακόμη και να έχεις ήδη βγει στην εργασία. 

Να καλείσαι να αντιμετωπίσεις ένα σχολείο σε βαθιά κρίση, υποστελεχωμένο, συχνά αποκομμένο από την πραγματικότητα και αμήχανο ως προς την ικανότητά του να σε προετοιμάσει για έναν κόσμο όλο και πιο περίπλοκο και ανασφαλή. 

Να βρίσκεσαι σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο υποχρηματοδοτημένο και στοχοποιημένο, που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ικανότητά του να παράγει γνώση, έρευνα και εξειδίκευση και στις παθογένειες μιας κοινωνίας και οικονομίας που συχνά ανταμείβουν περισσότερο την αρπαχτή παρά τη δημιουργικότητα. 

Να σκέφτεσαι ότι η βασική προοπτική που σου προσφέρεται, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, δεν είναι να βρεις μια δουλειά ανάλογη με τις γνώσεις και δεξιότητές σου, αλλά στην καλύτερη περίπτωση μια δουλειά στον ευρύτερο χώρο των «υπηρεσιών», ή, για να το πούμε απλά, να κάνεις «σεζόν». 

Να βλέπεις ολοένα και περισσότερο να μην αντιμετωπίζεσαι ως το μέλλον ή η ελπίδα της κοινωνίας, αλλά ως πρόβλημα, και επιπλέον «έξοδο», να σε θεωρούν εξ ορισμού «παραβατικό», να σε στραβοκοιτάνε τα «όργανα της τάξης» και άμα κάνεις το λάθος να διαμαρτυρηθείς και να διεκδικήσεις να αντιμετωπίζεις κλομπ και δακρυγόνα. 

Να είσαι 16 ή 20 χρονών και να ξέρεις ότι όταν φτάσεις τα 45 έτη μεγάλες περιοχές του πλανήτη θα είναι κυριολεκτικά αβίωτες, γιατί παρά τις υποκριτικές διακηρύξεις, τίποτα δεν γίνεται για να ανακοπεί η κλιματική καταστροφή. 

Να βλέπεις πολιτικές ελίτ και «παγκόσμιες ηγεσίες» να σου φτιάχνουν έναν κόσμο όλο και πιο διαιρεμένο, όλο και πιο βίαιο, όλο και πιο επικίνδυνο, έναν κόσμο όπου είναι πολύ πιθανό να σου ζητήσουν να πολεμήσεις σε πολέμους που κανένας δεν σε ρώτησε εάν συμφωνείς. 

Να αντιμετωπίζεις μια κοινωνία που γερνάει με δραματικό τρόπο και αντί, ακριβώς για αυτόν τον λόγο, να επενδύει στη νεολαία, να κάνει το ακριβώς αντίθετο: να την αντιμετωπίζει ως βάρος, ως κόστος, ως μπελά, ως ενόχληση. 

Αν τα σκεφτούμε όλο αυτά, αντιλήψεις και καταστάσεις που ισχύουν για όλη την Ευρώπη, και όχι μόνο για τη Γαλλία, τότε μπορούμε να καταλάβουμε ότι το θέμα δεν είναι γιατί εξεγείρεται η νεολαία, αλλά γιατί δεν εξεγείρεται ακόμη περισσότερο, ακόμη πιο έντονα, ακόμη πιο μαζικά, ακόμη πιο εκρηκτικά. 

Κατανοούμε γιατί σήμερα παίρνουν σκυτάλη οι φοιτητικοί σύλλογοι της Αθήνας, ενώ και στην Ισπανία οι νέοι βγήκαν ήδη στους δρόμους γιατί είδαν τους ανθρώπους που πετάνε στο δρόμο, τα funds και οι εφαρμοζόμενες πολιτικές. 

Ολοένα και περισσότερο φτιάχνουμε κοινωνίες που δεν προσφέρουν μέλλον στη νεολαία, αλλά κατά βάθος της λένε: «κάτσε καλά, γιατί χάρη σου κάνουμε». Κοινωνίες που στο όνομα μιας «ανάπτυξης» που στην πραγματικότητα είναι απλώς συνώνυμη της έκρηξης των κοινωνικών ανισοτήτων, της αναξιοκρατίας και του κυνισμού του μεγάλου πλούτου, δεν προσφέρουν πια ελπίδα, αλλά – στην καλύτερη των περιπτώσεων – πιθανότητες επιβίωσης, και αυτές ως ατομική πρόκληση και όχι ως εγγυημένο κοινωνικό δικαίωμα. Κοινωνίες όπου η διαρκής συναλλαγή, επιχειρηματική, πολιτική, πολιτικοεπιχειρηματική, υποκαθιστά κάθε έννοια λογοδοσίας στην κοινωνία, κάνοντας τη δημοκρατία πουκάμισο αδειανό. 

Ποτέ δεν κάνουμε τον κόπο να ακούσουμε τι θέλουν οι νέοι, αυτοί που εύκολα τους απαξιώνουμε λέγοντας ότι «δεν διαβάζουν» ή ότι «είναι κολλημένοι στις οθόνες», όταν στην πραγματικότητα αυτοί που κατεξοχήν ζουν βουτηγμένοι στην εικονική πραγματικότητα των μέσων κοινωνική δικτύωσης είναι όσοι γκρινιάζουν για τα προβλήματα της νεολαίας. 

Γιατί εάν τους ακούγαμε, τότε θα βλέπαμε ότι προβληματίζονται και αγωνιούν οι νέες και οι νέοι, θα βλέπαμε ότι έχουν αξίες και ιδανικά, ότι ιεραρχούν την ποιότητα της ζωής πάνω από την απλή αύξηση του εισοδήματος, ότι θέλουν πραγματική κοινωνικότητα, ελεύθερο χρόνο, δυνατότητα να ζήσουν πραγματικά, αντί διαρκώς να πρέπει να αποδεικνύουν ότι είναι επαρκείς, αξιοκρατία και δικαιοσύνη. Θα δούμε την αγωνία τους όταν συνειδητοποιούν ότι θα δουλεύουν μια ζωή για να ζουν τελικά με δανεικά και χειρότερα από τους γονείς τους, ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τον κυνισμό του εργοδότη και του σπιτονοικοκύρη, ότι θα στοχοποιούνται με το παραμικρό.  

Οι νέοι, που κατεβαίνουν στους δρόμους, που κάνουν καταλήψεις, που συγκρούονται με την αστυνομία δεν είναι παραβατικοί. Πραγματικά παραβατική είναι μια κοινωνία που προσπαθεί, καθημερινά, να τους κάνει τη ζωή πιο δύσκολη και το μέλλον χειρότερο. Μια κοινωνία που έχουν κάθε λόγο να θέλουν να αλλάξουν. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

==================================

Στους δρόμους… 

Το σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου από το Tvxs 



Κυριακή, Μαρτίου 29, 2026

Τουρισμός: Εκπτώσεις σε Ρόδο και Σαντορίνη – Πιέσεις στις κρατήσεις λόγω γεωπολιτικής κρίσης...

Ξενοδοχεία σε Ρόδο και Σαντορίνη μειώνουν τιμές, ενώ όμιλοι όπως η TUI και η Alltours προσφέρουν ευέλικτες ακυρώσεις για να περιορίσουν το δισταγμό των ταξιδιωτών 



Η διεθνής και ελληνική τουριστική αγορά δείχνει ήδη τα πρώτα σημάδια προσαρμογής στη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα, που διαμορφώνει η συνέχιση της πολεμικής σύγκρουσης ΗΠΑ – Ισραήλ με το Ιράν στη Μέση Ανατολή. Η συγκράτηση ή ακόμη και το πάγωμα των κρατήσεων υποχρεώνει ξενοδοχεία και tour operators να αξιοποιούν και την τιμολογιακή τους πολιτική προκειμένου να ενισχύσουν την ζήτηση. 

Η εικόνα αυτή αρχίσει να καταγράφεται και σε δημοφιλείς διεθνώς προορισμούς στη χώρα μας. Είναι ενδεικτικό ότι σε luxury μονάδες σε περιοχές όπως η Ρόδος και η Σαντορίνη η συντριπτική πλειοψηφία των ξενοδοχείων με διαθεσιμότητα δωματίων στη πλατφόρμα της Google προσφέρει σημαντικές εκπτώσεις. 

Ο τουρισμός και τα 5άστερα ξενοδοχεία

Ειδικότερα σε δειγματοληψία πεντάστερων μονάδων στη Ρόδο, μέσω Booking για το διάστημα 9 έως 14 Ιουνίου, από τα 45 καταλύματα που εμφανίζονται διαθέσιμα, τα 34 προσφέρονται με σαφή έκπτωση, δηλαδή περίπου το 76% της αγοράς, ενώ μόλις 11 εμφανίζονται χωρίς ορατή μείωση τιμής. Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στη Σαντορίνη. Για το διάστημα 7 έως 10 Ιουλίου, σε σύνολο 84 διαθέσιμων πεντάστερων καταλυμάτων, τα 61, περίπου το 73%, εμφανίζουν έκπτωση, ενώ 23 διατηρούν σταθερή τιμολόγηση. 

Αν και η συντριπτική πλειοψηφία των μονάδων στους δυο προορισμούς (σχεδόν 95%) δεν είναι διαθέσιμες στις συγκεκριμένες ημερομηνίες που επιβεβαιώνει ότι η ζήτηση είναι ισχυρή τα παραπάνω ενδεικτικά αποτελέσματα αποτυπώνουν μια ανάγκη της ελληνικής αγοράς να «κλειδώσει» κρατήσεις σε ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας, καθώς οι ταξιδιώτες εμφανίζονται πιο επιφυλακτικοί και πιο προσεκτικοί στις αποφάσεις τους, τάση που θα ενισχύεται όσο η πολεμική σύγκρουση και οι επιπτώσεις της θα συνεχίζονται.

Οι γερμανικοί tour operators

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι μεγάλοι διεθνείς tour operators, οι οποίοι επιχειρούν να περιορίσουν τον δισταγμό των πελατών τους, όχι τόσο με οριζόντιες μειώσεις τιμών όσο με πιο ευέλικτους όρους κράτησης.

Η Γερμανική Alltours προσφέρει δωρεάν τον ναύλο Flex (Flex-Tarif) για κρατήσεις έως τις 15 Απριλίου, καλύπτοντας όλα τα πακέτα διακοπών έως τον Οκτώβριο του 2026. Το συγκεκριμένο μοντέλο δίνει τη δυνατότητα δωρεάν αλλαγής ή ακύρωσης έως και 15 ημέρες πριν από την αναχώρηση, χωρίς αιτιολόγηση, ενισχύοντας το αίσθημα ασφάλειας του ταξιδιώτη.


Αντίστοιχα, η επίσης γερμανική TUI προχώρησε σε προσφορά με έκπτωση 50% στον ναύλο Flex (Flex-Tarif) μέσω του “My TUI Coupon” για κρατήσεις που πραγματοποιούνται έως τις αρχές Απριλίου. Με το σύνθημα «Μισή τιμή, πλήρης ευελιξία», ο μεγαλύτερος τουριστικός οργανισμός της Ευρώπης προσπαθεί να στηρίξει τις πωλήσεις, προσφέροντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα δωρεάν αλλαγών ή ακυρώσεων έως και 15 ή 29 ημέρες πριν από το ταξίδι.

Τα πρώτα μηνύματα από τις αερομεταφορές

Πάντως η χώρα μας εξακολουθεί να μην καταγράφει ιδιαίτερο κύμα ακυρώσεων, με τις πρώτες εμφανείς και μετρήσιμες επιπτώσεις να αποτυπώνονται στην αεροπορική κίνηση, εξέλιξη φυσιολογική καθώς στη χώρα μας το 75% περίπου των διεθνών αφίξεων πραγματοποιούνται αεροπορικώς.

Ο πρόεδρος της Aegean κ. Ευτύχιος Βασιλάκης, έκανε πρόσφατα λόγο για μείωση της ροής περίπου 8% έως 10% σε σχέση με τις προηγούμενες εβδομάδες, σημειώνοντας πάντως ότι υπάρχουν ενδείξεις σταδιακής ομαλοποίησης, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξει νέα επιδείνωση των εξελίξεων.

Ανάλογη είναι η εικόνα και στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών. Μετά τα διψήφια ποσοστά αύξησης της επιβατικής κίνησης στο πρώτο δίμηνο του 2026, ο ΔΑΑ αναμένει για τον Μάρτιο σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο Γιώργο Καλλιμασιά, ανάπτυξη από μεσαία έως χαμηλά μονοψήφια επίπεδα, αισθητά χαμηλότερη από τον μέσο όρο των δύο πρώτων μηνών του έτους.

Σημειώνεται ότι η κίνηση τους δύο πρώτους μήνες του έτους ήταν ιδιαίτερα ισχυρή, με αύξηση 10,8% στο σύνολο και 11,7% στη διεθνή κίνηση, γεγονός που αναδεικνύει τη σαφή επιβράδυνση που καταγράφεται τον Μάρτιο. 



Ρεπορταζ: Λάμπρος Καραγεώργος / ot.gr 

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19, 2026

Οκτώ ρωγμές στο αφήγημα Στουρνάρα για την ανάπτυξη

Οταν η Τράπεζα της Ελλάδος ωραιο­ποιεί τη φτώ­χεια, βαφτίζει την ακρίβεια «βελ­τίωση ανι­σο­τήτων» και επα­να­φέρει το σύν­δρομο του 2009. 



Η φράση «εμείς πάμε καλά», όπως ειπώθηκε πρόσφατα από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, δεν είναι απλώς ατυχής. Είναι πολιτικά επικίνδυνη, κοινωνικά προσβλητική και οικονομικά παραπλανητική. Διότι αν «πάμε καλά», γιατί ένας στους τέσσερις πολίτες ζει σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού; Αν «πάμε καλά», γιατί ένας στους πέντε Ελληνες δηλώνει ότι δεν είχε πρόσβαση στην ιατρική φροντίδα που χρειαζόταν; Γιατί η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα καταρρέει με ρυθμούς πενταπλάσιους του ευρωπαϊκού μέσου όρου; 

01 Εργαλείο παραπλάνησης 

Η Τράπεζα της Ελλάδος εμφανίζει ως τεκμήριο «βελτίωσης των κοινωνικών ανισοτήτων» τις ονομαστικές αυξήσεις μισθών. Οχι τις καθαρές. Οχι τις πραγματικές. Οχι τις αποπληθωρισμένες. Αλλά τις ακατέργαστες, προ φόρων και εισφορών αποδοχές. Πρόκειται για μεθοδολογικό τέχνασμα που δεν αντέχει ούτε σε στοιχειώδη οικονομική κριτική. 

02 Τα πραγματικά στοιχεία 

Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και της ΕΛΣΤΑΤ δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Το 2024 το 26,9% του πληθυσμού στην Ελλάδα βρέθηκε σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ, ξεπερνώντας αρνητικά σχεδόν όλες τις χώρες του Νότου. 

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το στοιχείο για την υγεία. Το 21,9% των Ελλήνων δεν έλαβε την ιατρική φροντίδα που χρειαζόταν. Στην υπόλοιπη Ευρώπη το ποσοστό αυτό είναι 3,6%. Πρόκειται για κοινωνικό χάσμα που δεν χωρά καμία «βελτίωση». Οταν η πρόσβαση στην υγεία γίνεται ταξικό προνόμιο, δεν μιλάμε για ανισότητες που μειώνονται. Μιλάμε για κοινωνική αποσύνθεση. 

03 Καταρρέουν οι μικρομεσαίοι 

Η Eurostat καταγράφει αύξηση 47,8% στα λουκέτα μικρομεσαίων επιχειρήσεων το τρίτο τρίμηνο του 2025. Την ίδια στιγμή ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι μόλις 4,4%. Αυτή δεν είναι απλώς αρνητική απόκλιση. Είναι κατάρρευση. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στραγγαλίζονται από τα ληξιπρόθεσμα χρέη του δημοσίου ύψους 3,8 δισ. ευρώ, τον τραπεζικό αποκλεισμό, τη φορομπηχτική πολιτική και βέβαια την αύξηση του λειτουργικού κόστους με αιχμή την ενέργεια.  Κι όμως, στο θεσμικό αφήγημα όλα βαίνουν καλώς. Η πραγματική οικονομία πεθαίνει, αλλά οι πίνακες «δείχνουν» πρόοδο. 

04 Το έχουμε ξαναζήσει 

Πληροφορούμε τον οικονομολόγο Γ. Στουρνάρα ότι η φράση «εμείς πάμε καλά» θυμίζει ανατριχιαστικά τον Γιώργο Αλογοσκούφη λίγο πριν από την πτώχευση του 2010, όταν διαβεβαίωνε τους πολίτες ότι «η ελληνική οικονομία είναι θωρακισμένη». Και τότε υπήρχαν νούμερα. Και τότε υπήρχαν παρουσιάσεις. Και τότε υπήρχαν «θεσμικές διαβεβαιώσεις». Αυτό που δεν υπήρχε ήταν επαφή με την κοινωνία. Το αποτέλεσμα το πλήρωσε η χώρα με δεκαετή ύφεση, μνημόνια και κοινωνική καταστροφή. 

05 Ανάπτυξη με πήλινα πόδια 

Η ανάπτυξη 2-2,2% δεν είναι προϊόν παραγωγικής δυναμικής. Είναι προϊόν κυρίαρχα των ευρωπαϊκών κονδυλίων της τουριστικής μονοκαλλιέργειας και βέβαια της φούσκας των ακινήτων. Ας μην ξεχνάμε ότι πάνω από το 60% των επενδύσεων συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με το Ταμείο Ανάκαμψης. Το Ταμείο τελειώνει το 2026, αφήνοντας χρηματοδοτικό κενό άνω των 15 δισ. ευρώ ετησίως. Χωρίς αυτά τα χρήματα η ανάπτυξη καταρρέει στο 0,8-1%. Αυτό δεν λέγεται «ισχυρή οικονομία». Λέγεται οικονομία εξάρτησης. 

06 Γιγάντιο ιδιωτικό χρέος 

Το ιδιωτικό χρέος ξεπερνά τα 230 δισ. ευρώ. Χρέη προς την εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία και «κόκκινα» δάνεια εκτός τραπεζικών ισολογισμών. Πρόκειται για βόμβα θεμελίων. Σχεδόν 4 εκατ. φορολογούμενοι έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές. Λιγότερο από το 25% μπορεί να τηρήσει ρύθμιση. Αυτή δεν είναι εικόνα υγιούς οικονομίας. Είναι εικόνα κοινωνικής εξάντλησης. 

07 Πληθωρισμός απληστίας 

Το ΔΝΤ ήταν ξεκάθαρο. Ο πληθωρισμός στην ευρωζώνη –και στην Ελλάδα– οφείλεται:

Κατά 45% στα αυξημένα επιχειρηματικά κέρδη.

Κατά 40% στις τιμές εισαγωγών.

Μόλις κατά 25% στις αυξήσεις μισθών.

Ομως ο Γ. Στουρνάρας έχει άλλη άποψη. Η οικονομία μας κινδυνεύει από τις αυξήσεις μισθών. Αυτό δεν είναι οικονομική ουδετερότητα. Είναι πολιτική επιλογή. 

08 Φόβος και ανασφάλεια 

Σήμερα η ελληνική κοινωνία δαπανά πάνω από το 35% του εισοδήματός της για στέγη, πληρώνει τρόφιμα σε τιμές δυτικής Ευρώπης με μισθούς φτωχοποιημένης βαλκανικής χώρας (δεύτερη φτωχότερη χώρα σε μονάδες αγοραστικής δύναμης) και ζει με ανασφάλεια, φόβο και έλλειψη προοπτικής. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον το να μιλά κανείς για «βελτίωση κοινωνικών ανισοτήτων» δεν είναι απλώς λάθος. Είναι αμετροέπεια. 

Μπροστά σε νέα κρίση 

Η ελληνική οικονομία δεν έχει καταρρεύσει ακόμη. Αλλά κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Στηρίζεται σε ευρωπαϊκά χρήματα που τελειώνουν, με το χρέος να διογκώνεται και μια κοινωνία να αντέχει όλο και λιγότερο. Χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση, χωρίς ουσιαστική αύξηση καθαρών εισοδημάτων, χωρίς σύγκρουση με τον πληθωρισμό της απληστίας, η επόμενη κρίση δεν είναι θέμα «αν». Είναι θέμα «πότε». Και τότε καμία στατιστική ωραιοποίηση δεν θα μπορεί να πει ότι «πάμε καλά». 


Τζώρτζης Ρούσσος / documentonews.gr 



Τετάρτη, Δεκεμβρίου 24, 2025

Χριστούγεννα: Η μαγεία, οι μάγοι και οι μάγκες

Η μαγεία των Χρι­στου­γέν­νων δεν είναι υπόσχεση ευτυ­χίας, αλλά μία πιστο­ποίηση της ανθρώ­πι­νης ευθραυ­στότη­τας. 



Έχει δίκιο ο Μητσο­τάκης όταν λέει ότι υπάρ­χουν δύο Ελλάδες. Πάντοτε υπήρ­χαν. Αυτή που απο­θε­ώ­νει τον Πιερ­ρα­κάκη ως το απόλυτο success story κι αυτή που βρίσκε­ται στους δρόμους, είτε με τα τρα­κτέρ είτε με άδειο πορ­το­φόλι. Κρίμα που ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν μοίρασε σε όλους τους πολίτες το αση­μένιο γούρι με τα αρχικά του ονόμα­τός του, μήπως αλλάξει η τύχη τους την και­νούρ­για χρο­νιά. 



Υπάρ­χουν επίσης δύο «Χρι­στούγεννα»: των παπα­δια­μα­ντι­κών ηρώων που θα αρκε­στούν ανα­γκα­στικά σε ένα εορ­τα­στικό δείπνο στο σπίτι τους και σε αυτούς που θα το απο­λαύσουν σε κάποιο πολυ­τε­λές εστια­τόριο ή μπου­ζου­κο­μάγαζο. Οι πρώ­τοι θα περάσουν καλύτερα, διότι αντί για τα τετριμ­μένα ανέκδοτα, θα επα­να­λαμ­βάνουν ατάκες από την εξε­τα­στική και θα γελάνε μέχρι δακρύων. Θα ξεχα­στούν για λίγο και δεν θα χαζέψουν τα δια­χρο­νικά σκίτσα του Μποστ με τη Μαμά Ελλάδα να μαλώ­νει τον γιο της: «Πει­να­λέων δεν πρω­σέχεις/ κε τον νουν αλλού τον έχεις/ κάνεις το μυαλό σου είνε στο πέζειν κε εις τας πεζο­δρο­μίας/ και δεν μελε­τάς τας τημάς της αγω­ρα­νο­μίας». 

Ωστόσο λόγω ακρι­βού ηλε­κτρι­κού ρεύμα­τος τα φωτάκια στα στο­λι­σμένα δέντρα και τα μπαλ­κόνια θα ανα­βο­σβήνουν με βάρ­διες. Θα λείψουν από τη φάτνη και τα αρνάκια που τα θέρισε η ευλο­γιά. Θα λείψει ή του­λάχι­στον θα περιο­ρι­στεί η κατα­να­λω­τική υστε­ρία άλλων επο­χών, αφού είμα­στε η τελευ­ταία χώρα ως προς την αγο­ρα­στική δύναμη. Κανένας Αρθουρ Μίλερ δεν θα μας εξη­γήσει τον θάνατο του εμπο­ράκου, πώς δούλε­ψαν οι μυλόπε­τρες του άγριου καπι­τα­λι­σμού και τον έκα­ναν αλεύρι. Οι μάγοι ανέβα­λαν το ταξίδι τους στη Βηθλεέμ, νιώ­θο­ντας άσχημα που τα δώρα τους είναι σμύρνα, χρυ­σός και λιβάνι και αρνήθη­καν να συμ­με­τάσχουν στο birthday party ενός θείου βρέφους, όταν χιλιάδες παι­διά βρήκαν τον θάνατο από τον σύγ­χρονο Ηρώδη στη Γάζα. 

Μόνο στην Ελλάδα, με μια επι­τυ­χη­μένη πλα­στο­προ­σω­πία οι μάγοι έγι­ναν οι τρεις μάγκες: Φρα­πε­σάρ, Χασα­πόρ και Μαγει­ρίσαρ. Και ο Άγιος Βασίλης το σκέφτε­ται αν θα έρθει. Όλοι Ferrari και Porsche του ζητάνε. Πού να χωρέσουν στο έλκη­θρο! 

Λέγε­ται ότι το «επί γης ειρήνη» δεν θα ακου­στεί φέτος στην Ευρω­παϊκή Ένωση. Η χορω­δία των ηγε­τών της ΕΕ θα ψάλει το «μάχαι­ραν έδω­κας, μάχαι­ραν θα λάβεις» σε ανοι­χτή ακρόαση με το Κρεμ­λίνο. Στη χώρα μας ο χρι­στου­γεν­νιάτι­κος εφιάλ­της δεν θα είναι οι καλι­κάν­τζα­ροι με τα πριόνια, αλλά η φωνή από τα «γαλάζια παπα­γα­λάκια» των ΜΜΕ που θα ακούμε σε ένα πυρη­νικό κατα­φύγιο να μας λέει ότι ο Πούτιν ετοι­μάζε­ται να κατα­λάβει τη Μακε­δο­νία και να υψώ­σει τη ρωσική σημαία στον Λευκό Πύργο. 

Γι’ αυτό τελικά η μαγεία των Χρι­στου­γέν­νων να μην είναι υπόσχεση ευτυ­χίας, αλλά μία πιστο­ποίηση της ανθρώ­πι­νης ευθραυ­στότη­τας που τη γλυ­καίνουμε με κου­ρα­μπιέδες και μελο­μα­κάρονα. Ας ανα­ζη­τήσουμε μια μαγεία εσω­τε­ρική, όχι αφελή αλλά γεν­ναία κι αυτό δεν σημαίνει ήττα ούτε συνθη­κο­λόγηση. Ας πετάξουμε στην άκρη τις φαντα­χτε­ρές γιρ­λάντες και τα πλα­στικά συναι­σθήματα, το σύν­δρομο της ηθι­κο­λο­γίας ή της υπο­κρι­τι­κής ευσέβειας, ας αντι­κα­τα­στήσουμε τα χρυ­σο­ποίκιλτα άμφια με την ταπει­νότητα της φάτ­νης. Εκεί, μέσα στην ανε­πι­τήδευτη εγγύτητα, ίσως ο κόσμος να μοιάζει λιγότερο εχθρι­κός και αλη­θινά μαγι­κός κι έτσι να ξανα­βρούμε και το χαμένο νήμα της γιορ­τής. 

photos EUROKINISSI

Χρύσα Κακατσάκη / documentonews.gr



 

Τετάρτη, Αυγούστου 21, 2024

Το σχέδιο με κωδικό «ιδιωτικοποίηση καμένης γης» σε πλήρη εξέλιξη



Γιάννης Α. Μυλόπουλος, Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ - 

Κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, συμβαίνει τουλάχιστον μια μεγάλη οικολογική καταστροφή. 

Στα ΜΜΕ , για να κρύψουν την αλήθεια, επαναλαμβάνουν την ίδια προπαγάνδα. Φωτιές, λένε, τα καλοκαίρια καίνε παντού. Έφτασαν, μάλιστα, να συγκρίνουν την Ελλάδα με την… Καλιφόρνια. 

Πριν πάμε όμως στην άλλη άκρη των ΗΠΑ, στο Ειρηνικό, όπου δεν υπάρχει πεδίο σύγκρισης ούτε για τα ακραία φαινόμενα, ούτε όμως και για τις καταστροφές, ας δούμε τι συμβαίνει στις γειτονικές μας χώρες. Με τις οποίες μοιραζόμαστε τις ίδιες ακριβώς ακραίες μετεωρολογικές, αλλά και παρόμοιες περιβαλλοντικές συνθήκες.

Η Ελλάδα, λοιπόν, τα τελευταία χρόνια, έρχεται με απόσταση πρώτη χώρα στη Μεσόγειο, ως προς τις καμένες εκτάσεις. 

Όχι ως προς τα επεισόδια δασικών πυρκαγιών. Εκεί ερχόμαστε 7οι.

Με λιγότερα, δηλαδή, επεισόδια πυρκαγιών σε σχέση με τις υπόλοιπες μεσογειακές χώρες, των ευρωπαϊκών συμπεριλαμβανομένων, και με μειωμένο κατά 50% τον αριθμό των πυρκαγιών σε σχέση με το παρελθόν, συγκρινόμενοι με τον εαυτό μας, καταφέρνουμε τελευταία και είμαστε πρώτοι σε καμένες εκτάσεις.

Όταν μέχρι το 2022 κατατασσόμασταν 6οι στη Μεσόγειο ως προς τις καμένες εκτάσεις.

Γιατί; Τι συνέβη από το 2022 και μετά και κατρακυλήσαμε στη θλιβερή πρώτη θέση με τις μεγαλύτερες καταστροφές, συγκρινόμενοι με χώρες στις οποίες συμβαίνουν τα ίδια με εμάς;

Η αιτία είναι ότι τελευταία, παρά την επίσημη αναγνώριση της κλιματικής κρίσης ως μεγάλης απειλής, επενδύουμε ελάχιστα στην πιο βασική προϋπόθεση για την αντιμετώπισή της. Επενδύσουμε ελάχιστα στην προσαρμογή μας σε αυτήν.

Με την επένδυση στην πρόληψη των πυρκαγιών να είναι μόλις το 20% της συνολικής, ελάχιστης και αυτής, επένδυσης για την Πολιτική Προστασία.

Και είναι γνωστό ότι οι φωτιές σβήνουν την άνοιξη, όταν λαμβάνονται μέτρα πρόληψης, με καθαρισμό της εύφλεκτης ύλης στα δάση και με διάνοιξη δασικών δρόμων και αντιπυρικών ζωνών.

Αλλά ακόμη και αυτό το 80% της επένδυσης στην Πολιτική Προστασία που πηγαίνει στην κατάσβεση των πυρκαγιών, είναι κι αυτό ελάχιστο σε σύγκριση με τη μεγάλη ανάγκη. Οι ελλείψεις σε προσωπικό στην Πυροσβεστική Υπηρεσία, οι καταγγελίες των συμβασιούχων πυροσβεστών για την δική τους αντιμετώπιση, αλλά και ο αριθμός των πυροσβεστικών αεροπλάνων που τελικά επιχειρούν στις φωτιές, δεν χρειάζονται περισσότερες εξηγήσεις.

Αφού η συνολική επένδυση της Ελλάδας στην Πολιτική Προστασία ανέρχεται μόλις στο 1,3% του συνολικού προϋπολογισμού του Ταμείου Ανάκαμψης. Το οποίο δόθηκε ακριβώς για να θωρακιστεί η χώρα και να ανακάμψει από τις αλλεπάλληλες κρίσεις που τη μαστίζουν.

Αλλά και από αυτό το ισχνό 1,3% του Ταμείου Ανάκαμψης που δόθηκε στην Πολιτική Προστασία, απορροφήθηκε μέχρι φέτος το καλοκαίρι μόλις το 1%.

Και αυτά σε ένα καλοκαίρι που όλοι, του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου, περίμεναν μεγάλες πυρκαγιές λόγω ανομβρίας και ξηρασίας τον χειμώνα και την άνοιξη που προηγήθηκαν. 

Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια για τις πυρκαγιές που σβήνουν ουσιαστικά από μόνες τους, αφού κατακάψουν τεράστιες δασικές εκτάσεις.

Με 104.090 στρέμματα περιαστικής δασικής γης στην Αττική καμένα μόνο φέτος το καλοκαίρι και με το 37% αυτού του περιαστικού δάσους να έχει καεί τα τελευταία χρόνια, πρωθυπουργός, κυβέρνηση και ΜΜΕ, επιμένουν να παραμυθιάζουν τον κόσμο ότι τα ίδια συμβαίνουν παντού.

Αυτά συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα. Είμαστε μοναδική χώρα στον κόσμο που καίγεται ο δημόσιος πλούτος της και ο πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι οι πληγέντες είναι, ευτυχώς, λίγοι. Αναγνωρίζοντας ως πληγέντες μόνον όσους χάνουν τη ζωή και τα σπίτια τους…

Αλλά ακόμη και αν δεχτούμε, ως τετελεσμένο γεγονός, την καταστροφή από τις πυρκαγιές και δεν αναζητήσουμε ευθύνες, με τη λογική ότι έτσι κι αλλιώς η ιδιωτικοποίηση δημόσιας γης επιτρέπεται πλέον από τη νομοθεσία, υπάρχει το ζήτημα της αποδεδειγμένης εξαιρετικά ελλιπούς, από πλευράς κράτους, πρόληψης και κατάσβεσης των πυρκαγιών.

Κι ακόμη περισσότερο, υπάρχει το μείζον ζήτημα της εξέλιξης των καμένων, τα οποία δεν αναδασώνονται αλλά ιδιωτικοποιούνται για να αλλάξουν χρήση.

Τι κάνει, αλήθεια, ένα κράτος που πλήττεται από ακραίες συνθήκες που ευνοούν τις καλοκαιρινές φωτιές;

Θωρακίζει το θεσμικό του πλαίσιο, ώστε οι καταστροφές στον δημόσιο πλούτο να αποκαθίστανται στο μεγαλύτερο, δυνατό, μέρος τους.

Εκτός από την Ελλάδα. Η οποία τα τελευταία χρόνια έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Χαλάρωσε, δηλαδή, το θεσμικό πλαίσιο, όσον αφορά στις εξαιρέσεις στη συνταγματική επιταγή της αναδάσωσης κάθε καμένης δασικής έκτασης.

Ναι μεν η αναδάσωση θεωρείται στη νομοθεσία υποχρεωτική, αλλά εξαιρούνται από αυτήν οι επενδύσεις που γίνονται στα καμένα και έχουν μεγάλη εθνική, οικονομική ή κοινωνική σημασία.

Εξαιρούνται δηλαδή οι «πράσινες» επενδύσεις σε βιομηχανικής κλίμακας εγκαταστάσεις παραγωγής ΑΠΕ. Κι ακόμη, εξαιρούνται μεγάλες επενδύσεις σε τουριστικές και ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις. Αφού η «πράσινη» μετάβαση και ο τουρισμός θεωρούνται υψηλές εθνικές προτεραιότητες για την Ελλάδα.

Που σημαίνει ότι αν η αντιπολίτευση ζητήσει αναδάσωση των καμένων στην Βουλή, θα της απαντήσουν ότι η αναδάσωση προχωρεί κανονικά.

Εννοώντας όμως σαν αναδάσωση την αντικατάσταση των δασών από δάση ανεμογεννητριών και την αντικατάσταση των λιβαδιών από λιβάδια από καθρέφτες φωτοβολταϊκών πάρκων.

Αναδάσωση, δηλαδή, δια της ιδιωτικοποίησης της δημόσιας γης. Και μάλιστα με έναν τρόπο που έχει ολέθριες συνέπειες για το μέλλον της χώρας.

Γιατί οι οικολογικές καταστροφές σε εποχή κλιματικής κρίσης, όταν δεν αποκαθίστανται, ανατροφοδοτούν τα ακραία φαινόμενα και πολλαπλασιάζουν τις φυσικές καταστροφές.

Επιδείνωση της κλιματικής κρίσης, με θερμότερο και ξηρότερο κλίμα, οικολογική καταστροφή και απώλεια της βιοποικιλλότητας, λειψυδρία και καταστροφικές πλημμύρες, αλλά και καταστροφή μιας σειράς σημαντικών αναπτυξιακών δραστηριοτήτων στην ύπαιθρο με μεγάλη ανταγωνιστική αξία στις διεθνείς αγορές και συνεπώς και φτωχοποίηση και εγκατάλειψη της υπαίθρου και αποανάπτυξη, θα είναι οι συνέπειες της μη αποκατάστασης των καμένων δασών τα επόμενα χρόνια.

Με συνέπεια την περιβαλλοντική, την οικονομική και εντέλει και την κοινωνική απερήμωση της ελληνικής υπαίθρου. Κι αυτό σε μια εποχή που, υποτίθεται, καταβάλλονται προσπάθειες για… πράσινη ανάπτυξη.

Που όλο και περισσότερο, όμως, μοιάζει με μια νέα στυγνή μορφή ενός «πράσινου» καπιταλισμού.

Γιατί υπήρχε και άλλος δρόμος για την «πράσινη» μετάβαση.

Ο δρόμος της εκπόνησης ενός σύγχρονου χωροταξικού σχεδιασμού, που θα προέβλεπε την γεωγραφική κατανομή των ΑΠΕ κατά τρόπο που θα διασφάλιζε τις μικρότερες δυνατές περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Και όχι όπως συμβαίνει τώρα, με την ανεξέλεγκτη, ως προς τις συνέπειες, συγκέντρωσή τους σε καμένες περιοχές.

Κι ακόμη, υπήρχε ο δρόμος της ανάθεσής τους όχι αποκλειστικά σε επιχειρηματικά συμφέροντα, τα οποία δεν υπολογίζουν περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος από τις επενδύσεις τους.

Ο δρόμος της ανάθεσης της παραγωγής ενέργειας από ΑΠΕ, δηλαδή, και στην τοπική αυτοδιοίκηση και σε τοπικές ενεργειακές κοινότητες. Οι οποίες αφενός θα φρόντιζαν για τις περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις στον τόπο τους και αφετέρου θα εξασφάλιζαν έτσι φτηνό ρεύμα.

Δίνοντας μια λύση στο πρόβλημα της ενεργειακής φτώχειας που μαστίζει τη χώρα.

Τίποτε δεν είναι τυχαίο.

Τα δάση καίγονται ανεμπόδιστα τα καλοκαίρια, γιατί δεν γίνονται επενδύσεις στην πρόληψη και την προσαρμογή στις συνθήκες της κλιματικής αλλαγής. Κι ακόμη, γιατί γίνονται ελάχιστες δημόσιες επενδύσεις για την κατάσβεση των πυρκαγιών, σε σχέση με τη μεγάλη ανάγκη.

Και στη συνέχεια, ακόμη χειρότερα, τα καμένα δεν αναδασώνονται, με τελικό σκοπό να ιδιωτικοποιηθούν.

Ως εάν η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών να είναι ο μόνος δρόμος για την «πράσινη» μετάβαση.

Με τα οικονομικά συμφέροντα που εγκαθίστανται στα καμένα δάση να τα εκμεταλλεύονται για λόγους εθνικής, οικονομικής ή κοινωνικής σκοπιμότητας, όπως ο νόμος ορίζει.

Τα δάση ιδιωτικοποιούνται για να προστατευτούν καλύτερα, σύμφωνα με δήλωση του ίδιους του πρωθυπουργού.

Βάζουν, δηλαδή, το λύκο να φυλάει τα πρόβατα.

Μια ματιά στα δάση που κάηκαν τα τελευταία χρόνια στην Εύβοια και στον Έβρο δίνει τον τόνο αυτών που συμβαίνουν στα καμένα.

Όμως αυτό δεν είναι «πράσινη» ανάπτυξη.

Η ανάπτυξη για να είναι «πράσινη», πρέπει να υπάρχει αυθεντικό πράσινο. Ένα υγιές και ακέραιο, δηλαδή, φυσικό περιβάλλον.

Ούτε, όμως βιώσιμη ανάπτυξη είναι.

Η ανάπτυξη για να είναι βιώσιμη, για να έχει δηλαδή διάρκεια, πρέπει τα δημόσια αγαθά να παραμείνουν δημόσια. Γιατί αυτός είναι ο πραγματικός πλούτος της χώρας. Ο οποίος, στη δική μας περίπτωση, αφήνεται να καεί για να μεταφερθεί η δημόσια γη σε ιδιωτικά συμφέροντα.

Ούτε καν ανάπτυξη είναι, όμως, αυτό που συμβαίνει.

Με την ύπαιθρο ερημοποιημένη και την κοινωνία φτωχοποιημένη και με λίγες ολιγοπωλιακές επιχειρήσεις να κερδίζουν από την οικολογική καταστροφή, αυτό που συμβαίνει είναι μεγέθυνση του πλούτου της οικονομικής ολιγαρχίας.

Αυτό είναι, εντέλει, το νεοφιλελεύθερο σχέδιο με κωδικό «ιδιωτικοποίηση δημόσιας γης» πίσω από τις καταστροφικές φωτιές. Ένα σχέδιο ολέθριο για τη χώρα και για το λαό της.

Αφήνουν τα δάση να κατακαίγονται, για να μεταφέρεται πλούτος σε οικονομικά συμφέροντα.

Αν δεν είναι έτσι ας το αποδείξουν, εξαγγέλλοντας άμεσα γενική απαγόρευση δόμησης και επενδύσεων στα καμένα…

Κι ακόμη, ας εξαγγείλουν ότι, εκτός από τις πέντε γνωστές μεγάλες εργολαβικές επιχειρήσεις, δυνατότητα για παραγωγή «πράσινης» ενέργειας αποκτούν και ενεργειακές κοινότητες με συμμετοχή της αυτοδιοίκησης σε όλη την Ελλάδα.

Και ο γράφων, στην περίπτωση αυτή, θα τα πάρει όλα πίσω και θα ζητήσει και ταπεινά συγγνώμη που τους παρεξήγησε…


Γιάννης Α. Μυλόπουλος

Πηγή: tvxs.gr

Φωτο από μερικά από τα αποτελέσματα της περσινής (2023) φωτιάς στη Ρόδο...

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 25, 2023

Απίστευτος Μητσοτάκης: Είδε… ευκαιρία επέκτασης της τουριστικής περιόδου λόγω κλιματικής αλλαγής (Video)


 

Ενώ οι κάτοικοι των περιοχών που επλήγησαν από τις πυρκαγιές αλλά και τις πλημμύρες συνεχίζουν να μετρούν τις πληγές τους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βγαίνει με περισσή χυδαιότητα σε διεθνή ΜΜΕ χαρακτηρίζοντας ως… ευκαιρία επέκτασης της τουριστικής περιόδου την κλιματική αλλαγή. 

Κι όμως, στην προσπάθειά του να πείσει τον δημοσιογράφο του Bloomberg Γκάι Τζόνσον, και κατ’ επέκταση τους τηλεθεατές ότι η χώρα έχει όλα τα εχέγγυα ώστε να δέχεται τουρίστες, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει μία τέτοιου είδους ατάκα, ενώ ολόκληρες περιοχές έχουν είτε βουλιάξει, είτε μετατραπεί σε στάχτη τους τελευταίους δύο μήνες. 

«Ο κόσμος συνεχίζει να απολαμβάνει την καυτή Μεσόγειο και θέλουν να έρθουν στη Μεσόγειο και στην Ελλάδα συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, γιατί τους αρέσει να περνούν χρόνο στην παραλία. Αν μη τι άλλο, θα έλεγα ότι η κλιματική αλλαγή είναι μια ευκαιρία για εμάς να επεκτείνουμε την τουριστική μας περίοδο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός. 


*

Από το www.documentonews.gr

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/WpTK9460n3o?si=EoqyviXLK7K21LWl" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen></iframe>

Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2023

Καμένη Ελλάδα 2.0: Το "άδειο κάδρο" των ευθυνών για τις φωτιές


Όταν στη χώρα έχει καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι ο ήλιος ανατέλλει και δύει με εντολή πρωθυπουργού, η προσπάθεια να πειστούν οι πολίτες ότι για τις φωτιές φταίνε ρακένδυτοι, πράκτορες και περαστικοί αλιτήριοι εμπρηστές, είναι ομολογουμένως συγκινητική. 


Η κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του Ιουνίου, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι παρέλαβε καμένη γη. Θα ήταν παράδοξο, εφόσον παρέλαβε από τον εαυτό της. 

Δυστυχώς δεν μπορεί να ισχυριστεί και ότι δεν βλέπει ανήμπορη, τη γη να καίγεται, καθώς ζούμε ένα από τα πιο καταστροφικά καλοκαίρια όσον αφορά τις πυρκαγιές στην Ελλάδα. 

Το ότι είμαστε στην εποχή της κλιματικής κρίσης (όχι πια της αλλαγής), είναι δεδομένο, ωστόσο υπάρχει και ένα ακόμα δεδομένο. Ότι η σημερινή κυβέρνηση διανύει τον 5ο της χρόνο στην εξουσία και μάλιστα με ισχυρά ποσοστά, ανίσχυρη αντιπολίτευση και μια απολύτως ευνοϊκή για την ίδια, δημόσια σφαίρα. 

Ο κ. Μητσοτάκης εξελέγη το 2019 με την υπόσχεση της λειτουργίας ενός επιτελικού κράτους, που δεν θα έχει σχέση με ό,τι γνωρίζαμε. Τέσσερα χρόνια μετά, ακούγονται δυστυχώς οι ίδιες δικαιολογίες, όποτε τα πράγματα πάνε στραβα. Το "βαθύ κράτος", οι "παθογένειες", "τι θα έκαναν οι προηγούμενοι" και άλλα πολλά που τα ακούγαμε και χωρίς επιτελικό κράτος. 

Μάλιστα, ήταν και είναι άοκνη η προσπάθεια διαφόρων δημοσιολογούντων, κάθε θετικό που γίνεται και κάθε πρόβλημα που λύνεται, να παρουσιάζεται ως είτε προσωπικό σχέδιο του πρωθυπουργού, είτε ως παρέμβαση και "εντολή Μητσοτάκη".

Ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης πρόσφατα είχε μιλήσει για την ετοιμότητα του κράτους να αντιμετωπίσει τις πυρκαγιές και για την προετοιμασία που είχε γίνει.

Ο ίδιος έχει κάνει τις επιλογές των προσώπων στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας. 

Ο ίδιος κυβερνά από το 2019. 

Οι αναφορές στη δημόσια σφαίρα στις ευθύνες του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης για την αποτυχημένη διαχείριση των πυρκαγιών για ακόμα ένα καλοκαίρι στην Ελλάδα, ήταν από ανύπαρκτες μέχρι χαμένες σε μια τεράστια λίστα... υπευθύνων. 

Από την κλιματική κρίση, στους ρακένδυτους μετανάστες (βούτυρο στο ψωμί των rατσιστών) και από τους "πράκτορες", στους αλιτήριους του Κικίλια και σε άτομα με ψυχολογικά προβλήματα, διάφοροι απολογητές της κυβέρνησης, "έδειξαν" τους πάντες και τα πάντα, αφήνοντας εκτός του κάδρου των ευθυνών την κυβέρνηση. Παράλληλα αποκτήσαμε μια εξαιρετικά λεπτομερή εικόνα για τις φωτιές σε όλον τον πλανήτη, ώστε να λέμε και ένα "πάλι καλά". 

Αν πάντως το επιτελικό κράτος, που βλέπει, ακούει και αποδεδειγμένα παρακολουθεί τα πάντα, δεν μπορεί να προστατευθεί από μερικούς φτωχοδιάβολους, από τεντιμπόιδες αλιτήριους και από πράκτορες Θου-Βου, δεν είναι μια ομολογία αποτυχίας και μάλιστα από αυτούς που φανατικά υποστηρίζουν την επιτυχημένη λειτουργία του; 

Η κατάρα των χειροκροτητών

Ο πρωθυπουργός είχε υποσχεθεί στην αρχή της θητείας του καλές και καλοπληρωμένες δουλειές και όπως αποδεικνύεται η πιο καλή δουλειά των τελευταίων ετών είναι ο επαγγελματίας υποστηρικτής της κυβέρνησης. Ό,τι και αν κάνει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός είτε είναι άριστο, είτε, αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, με κάποιο μαγικό τρόπο φταίει κάποιος άλλος. Αποδείχθηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο στα Τέμπη και επαναλαμβάνεται και στις φωτιές. 

Αυτή η επικοινωνιακή προστασία όμως, ενισχύει την αλαζονεία της κυβέρνησης και την αδράνεια των υπουργών, τη στιγμή που προκλήσεις όπως η αντιμετώπιση των πυρκαγιών στην εποχή της κλιματικής κρίσης, προϋποθέτουν σχέδιο, δουλειά και τολμηρές αποφάσεις. Δουλειά που δεν φαίνεται όταν γίνεται (δεν κόβονται κορδέλες δηλαδη) και αποδίδει το καλοκαίρι ή έστω μετά από 2-3 χρόνια. Η κυβέρνηση επαναλαμβάνουμε διανύει τον 5ο της χρόνο στην εξουσία. 

Έχουν αναλυθεί από ειδικούς οι ενέργειες που πρέπει να είχαν γίνει στον τομέα της πρόληψης και δεν έγιναν. Ακόμα συζητάμε για τα σκουπίδια στα δάση, τη δασοπροστασία, τις κολώνες τις ΔΕΗ, το κουβάρι των αρμοδιοτήτων.

Η κυβέρνηση έχει την εξουσία, την άνεση χρόνου και τους πόρους να αρχίσει έστω και τώρα μια συντονισμένη προσπάθεια στον τομέα της πρόληψης, την οποία ο πρωθυπουργός έχει υποσχεθεί από το 2019. 

Το επικίνδυνο στο ότι ξανά και ξανά δίνεται έμφαση στην προπαγάνδα και στην επικοινωνιακή διαχείριση, είναι ότι ενισχύεται η βάσιμη υποψία ότι σύντομα όλα θα ξεχαστούν. Το χειμώνα θα πνιγούμε και το επόμενο καλοκαίρι θα ξανακαούμε. 

Αν όμως όλο και περισσότεροι άνθρωποι γίνονται οι ίδιοι μάρτυρες των συνεπειών μιας πολιτικής που περιορίζεται στην επικοινωνία, σύντομα δεν θα έχει σημασία τι τους λένε οι προπαγανδιστές ενός επιτελικού κράτους, που αποτυγχάνει "κάνοντας τα πάντα σωστά". 

Μάνος Χωριανόπουλος 

=> www.news247.gr


Φωτο: O πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στο Μαξίμου  GEORGE VITSARAS / SOOC

Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2023

ΙΔΟΥ Η #ΡΟΔΟΣ ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ "ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ" ΚΡΑΤΟΣ



Το κράτος στην Ελλάδα, επιτελικό και μη, έχει αλλεργία στην πρόληψη και η μάχη με τις φλόγες χάνεται πριν καν αρχίσει. Μόνοι ευτυχείς οι Πίνατ της δημόσιας σφαίρας, που είδαν μια νέα Δουνκέρκη στην "εκκένωση της καρότσας" στη Ρόδο.  


Στην εποχή της κλιματικής κρίσης, το παιχνίδι με τις φωτιές χάνεται η κερδίζεται το Φθινόπωρο ή τον Χειμώνα. 

Είναι ζήτημα πρωτίστως πρόληψης και μετά καταστολής. Όταν φτάσει η ώρα της καταστολής, σε αυτές τις ακραίες συνθήκες, οι πιθανότητες είναι εναντίον σου ακόμα και αν αυξήσεις τα εναέρια μέσα. 

Θα περίμενε κανείς από ένα "επιτελικό" κράτος, που βρίσκεται στον πέμπτο χρόνο λειτουργίας του, να έχει κατανοήσει την αλλαγή των καιρών και να είχε επενδύσει στην πρόληψη.

Το 2019 όταν είχε δοθεί στη δημοσιότητα το πόρισμα Γκολντάμερ για τη φωτιά στο Μάτι, το οποίο περιελάμβανε συγκεκριμένες προτάσεις ο κ. Μητσοτάκης είχε δηλώσει: "αποτελεί το προσχέδιο για τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε".

Από το 2019 μέχρι σήμερα, κυβερνά ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης, επομένως είναι εύλογο να ερωτηθεί για το τι εφαρμόστηκε από τις προτάσεις του πορίσματος όσον αφορά την πρόληψη των δασικών πυρκαγιών.

Μετέχουν για παράδειγμα ακόμη... 45 συναρμόδιοι φορείς στην πρόληψη, χωρίς να μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους και τι έχει κάνει η κυβέρνηση για να λύσει το ζήτημα;

Υπήρξε εξισορρόπηση της σχέσης δαπανών μεταξύ πρόληψης και καταστολής των δασικών πυρκαγιών;

Αυτές είναι μόνο δύο από τις πολλές διαπιστώσεις και τις προτάσεις του πορίσματος Γκολντάμερ, που το επιτελικό κράτος ξέχασε στα συρτάρια.

Όταν δεν έχεις κάνει τίποτα για την πρόληψη, όταν δεν υπάρχει σχέδιο και χρονοδιάγραμμα, όταν δεν δίνεται έμφαση στη δασοπυρόσβεση, όταν θυμάσαι τις ευθύνες των δήμων αφού πιάσει η φωτιά, τότε το επιτελικό κράτος είναι απλώς μια προπαγανδιστική κατασκευή.

Στην Ελλάδα εμπεδώνεται πλέον η αντίληψη ότι οι μεγάλες φωτιές θα σβήνουν στη θάλασσα (όπου υπάρχει) και ότι το ζήτημα είναι η σύγκριση με την πολύνεκρη τραγωδία στο Μάτι για να αυτοϊκανοποιούνται τα πληρωμένα τρολ στο twitter.

Στο Μάτι, το κράτος έπιασε πάτο και η κυβέρνηση που είχε την ευθύνη τιμωρήθηκε στις κάλπες. Ως πότε η ανεπάρκεια των σημερινών θα καλύπτεται πίσω από τη σύγκριση με μια από τις χειρότερες τραγωδίες της Μεταπολίτευσης;

Η Ρόδος καίγεται επί μέρες και είναι δύσκολο να βρεις πού ακριβώς βρίσκεται η επιτυχία του κρατικού μηχανισμού σε μια καταστροφή τέτοιας έκτασης.

Η κορύφωση της αποτυχίας, που είναι κυρίως αποτυχία οργάνωσης και πρόληψης και λιγότερο καταστολής, έφερε και έξαρση της προπαγάνδας και αυτό είναι ανησυχητικό σημάδι διότι προμηνύει ότι δεν θα αναζητηθούν λύσεις.

Από τη στιγμή που ξέφυγαν οι φωτιές σε Μάνδρα, Δερβενοχώρια και Ρόδο, δημοσιολογούντες που το πρωί υποδύονται τους δημοσιογράφους και το βράδυ ονειρεύονται ότι είναι Πίνατ στη θέση του Πίνατ σήκωσαν μανίκια (χωρίς να είναι αξύριστοι):

  • Απαριθμούσαν με πάθος τα εναέρια μεσα και τα σκάφη, αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα και προσπαθώντας να δημιουργήσουν την εντύπωση μιας κατάστασης "υπό έλεγχο".
  • Χλεύασαν οποιονδήποτε δεν είναι ευτυχισμένος με την πολιτική της εκκένωσης και ας καούν τα πάντα. Σε λίγο όποιος λυπάται για δάση, ζώη ή για το... σπίτι του, θα αντιμετωπίζεται ως εθνικός μειοδότης.
  • Τα έβαλαν με τους δήμους, που "πήραν τόσα χρήματα", χωρίς να αναρωτηθούν γιατί αυτός που τους τα έδωσε δεν έλεγξε τι έκαναν με αυτά
  • Ένιωσαν περήφανοι για τη "μεγαλύτερη εκκένωση όλων των εποχών". Λίγο ακόμα και θα τη συγκρίνουν με τη Δουνκέρκη, κάτι που απευχόμαστε διότι τα αγγλικά ΜΜΕ έχουν ήδη ενημερωθεί από τα tweets τουριστών για την "οργανωμένη εκκένωση της καρότσας".
  • Πανηγύρισαν επειδή μοιράστηκαν σάντουιτς στους τουρίστες
  • Ανακουφίστηκαν που κάηκε μόνο το 10% των τουριστικών περιοχών στη Ρόδο
  • Συμπόνεσαν αξύριστους δήθεν ταλαιπωρημένους πολιτικούς με θολωμένα ρολόγια
  • Όταν όλα τα επιχειρήματα τελείωσαν, εργαλειοποίησαν ξανά το Μάτι, κάνοντας ανάληψη από το ΑΤΜ της τυμβωρυχίας.

Η προπαγάνδα όμως δεν μπορεί να είναι η απάντηση στην κλιματική κρίση και στις πολλές πυρκαγιές που επιφυλάσσει το μέλλον για τα δάση της Ελλάδας.

Η κυβέρνηση θα πρέπει να δουλέψει από Σεπτέμβριο πάνω στον σχεδιασμό της πρόληψης των πυρκαγιών. Να μεταφέρει πόρους, να οργανώσει ομάδες εθελοντών, να αποκτήσει πλήρη εικόνα των δασών και να επιταχύνει τον καθαρισμό τους, να ξεμπλέξει το κουβάρι των αρμοδιοτήτων, να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες, να θέσει χρονοδιάγραμμα ενεργειών και να ενημερώσει τη Βουλή για το τι κάνει και τι θα κάνει ενόψει του επόμενου καλοκαιριού.

Να εξασφαλίσει τη συναίνεση για τα παραπάνω και να αντιμετωπίσει τη γραφειοκρατία και την αδράνεια, που οδηγούν σε αυτό που ζούμε κάθε καλοκαίρι ακόμα και επί των ημερών του... "επιτελικού κράτους".

Ας χρησιμοποιήσει και προπαγάνδα για να ξεπεραστούν τα εμπόδια αν χρειαστεί. Αν όλος ο αυτός ο στρατός των δημοσιολογούντων - Πίνατ (ζητώ συγγνώμη από τον Πίνατ), έθεταν τα χαρίσματά τους στην υπηρεσία του ιερού σκοπού της πρόληψης των πυρκαγιών, ποιος θα είχε αντίρρηση;

Να κέρδιζε επιτέλους και κάτι ο πολίτης από τον καθημερινό αυτοεξευτελισμό τους. 


Μάνος Χωριανόπουλος 

Περισσότερα από το news247.gr =>  ΕΔΩ


Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2022

Food Pass: Το "Τσοβόλα δώστα όλα" του Μητσοτάκη είναι μόλις 22 ευρώ το μήνα / άτομο



Το μέγεθος του αναχώματος από το έκτακτο μέτρο ενίσχυσης των νοικοκυριών που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός, την ώρα που έχουν χαθεί δύο μισθοί ετησίως από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση. 


Από 22 ευρώ ανά άτομο, για κάθε μήνα αρχής, γενομένης το Φεβρουάριο και μέχρι και τον Ιούλιο (6 μήνες) ξεκινά η επιδότηση για αγορές τροφίμων, που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός, ότι θα δώσει η κυβέρνηση σε νοικοκυριά, με βάση βέβαια συγκεκριμένα εισοδηματικά όρια και όχι οριζόντια. 

Ουσιαστικά η κυβέρνηση ανοίγει το “πουγκί”, που θα γεμίσει με τον “έξτρα” φόρο που θα επιβάλλει στα διυλιστήρια και για τον οποίον από την πλευρά των εν λόγω εταιρειών έχει εκφραστεί έντονη αντίδραση, επιλέγοντας αντί να μειώσει τον ΦΠΑ, ή να “κουρέψει” περαιτέρω το έλλειμμα να επιδοτήσει τις αγορές στα καταστήματα τροφίμων και κατά μεγάλο ποσοστό στα σούπερ μάρκετ. Ουσιαστικά έρχεται, παραπλέυρως, να ενισχύσει με περαιτέρω ρευστότητα, κυρίως, τα σούπερ μάρκετ και το ζήτημα είναι εάν και πόσο θα ελέγξει φαινόμενα αισχροκέρδειας, και πέρα από το "καλάθι" όπου προσπαθεί να κατευθύνει το κοινό. 

Πόσο όμως επαρκεί αυτό το “Τσοβόλα δώστα όλα” του Κυριάκου Μητσοτάκη όταν με βάση αναφορές η ακρίβεια και η ενεργειακή κρίση έχουν αφαιρέσει, με βάση πρόσφατη μελέτη του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, πάνω από δύο μισθούς ετησίως.

Τα 22 ευρώ

Συγκεκριμένα, με βάση το Υπ. Οικονομικών, από τον Φεβρουάριο 2023 και για έξι μήνες (έως τον Ιούλιο 2023) δίνεται ενίσχυση ύψους 10% επί των αγορών νοικοκυριών, τα οποία πληρούν τα κριτήρια ένταξης, σε supermarket και άλλες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στο λιανικό εμπόριο τροφίμων (φούρνους, minimarket, οπωροπωλεία, κρεοπωλεία, ιχθυοπωλεία, γαλακτοπωλεία κτλ.).

Όπως αναφέρεται, η ενίσχυση ανέρχεται σε 10% επί του ύψους των αγορών ειδών κάθε είδους από τα καταστήματα που δραστηριοποιούνται στο λιανικό εμπόριο τροφίμων και έως τα ακόλουθα όρια που διαμορφώνονται ανάλογα με τη σύνθεση του νοικοκυριού.

Το μηνιαίο όριο αγορών ανά νοικοκυριό επί του οποίου λαμβάνει την ενίσχυση 10% ανέρχεται σε 220 ευρώ για το μονομελές νοικοκυριό, αυξανόμενο κατά 100 ευρώ για κάθε επιπλέον μέλος του νοικοκυριού και έως 1.000 ευρώ αγορών.

Παραδείγματα μηνιαίου ορίου αγορών και ύψος ενίσχυσης:

  • Μονομελές νοικοκυριό: 220 ευρώ μηνιαίες αγορές, 22 ευρώ μηνιαία ενίσχυση
  • Ζευγάρι χωρίς τέκνα: 320 ευρώ μηνιαίες αγορές, 32 ευρώ μηνιαία ενίσχυση
  • Μονογονεϊκή οικογένεια με ένα εξαρτώμενο τέκνο: 320 ευρώ μηνιαίες αγορές, 32 ευρώ μηνιαία ενίσχυση
  • Μονογονεϊκή οικογένεια με δύο εξαρτώμενα τέκνα: 420 ευρώ μηνιαίες αγορές, 42 ευρώ μηνιαία ενίσχυση
  • Ζευγάρι με ένα εξαρτώμενο τέκνο: 420 ευρώ μηνιαίες αγορές, 42 ευρώ μηνιαία ενίσχυση
  • Ζευγάρι με δύο εξαρτώμενα τέκνα: 520 ευρώ μηνιαίες αγορές, 52 ευρώ μηνιαία ενίσχυση
  • Ζευγάρι με τρία εξαρτώμενα τέκνα: 620 ευρώ μηνιαίες αγορές, 62 ευρώ μηνιαία ενίσχυση
  • Ζευγάρι με τέσσερα εξαρτώμενα τέκνα: 720 ευρώ μηνιαίες αγορές, 72 ευρώ μηνιαία ενίσχυση.

Με βάση τα ανωτέρω, η συνολική ενίσχυση ανέρχεται για τους έξι μήνες σε 312 ευρώ για την οικογένεια με δύο παιδιά, 192 ευρώ για ένα ζευγάρι, ενώ μια πολύτεκνη οικογένεια με τέσσερα τέκνα λαμβάνει 432 ευρώ.

Να σημειωθεί ότι η ενίσχυση υπόκειται σε εισοδηματικά όρια που είναι τα 24.000 για ένα ζευγάρι με προσαύξηση 5000 ευρώ για κάθε παιδί. Μάλιστα τα όρια είναι χαμηλότερα από αυτά που ίσχυσαν για το fuel pass 2. 

Το μέγεθος του αναχώματος 

Ουσιαστικά δηλαδή με βάση τον κ. Μητσοτάκη η κυβέρνηση έρχεται να επιδοτήσει π.χ. με 52 ευρώ το μήνα ένα ζευγάρι με δύο εξαρτώμενα με 520 ευρώ μηνιαίες αγορές. Το εάν αρκεί αυτό βέβαια θα το κρίνει ο πολίτης.

Πάντως, ο Πρωθυπουργός τόνισε ότι το μέτρο θα λειτουργήσει συνδυαστικά με το “καλάθι του νοικοκυριού” αλλά και τη συνέχιση των ενεργειακών επιδοτήσεων.

Στόχος, όπως είπε, είναι “να ενισχύσει τον πολίτη από την υπεραπόδοση της οικονομίας αλλά και τα αυξημένα κέρδη των επιχειρήσεων. Θα χρηματοδοτηθεί από την πρόσοδο από την έκτακτη φορολόγηση των εσόδων των διυλιστηρίων” είπε ο Πρωθυπουργός και σημείωσε ότι “από το Φεβρουάριο και για 6 μήνες θα καλύπτει το 10% των αγορών στα σούπερ μάρκετ και τις επιχειρήσεις.”

“10% ο πληθωρισμός, 10% καλύπτει το κράτος, μιλάμε για σούπερ μάρκετ, φούρνους, οπωροπωλεία, κρεοπωλεία κτλ”. “Οι δικαιούχοι θα μπορούν να λαμβάνουν στο 80% του μέτρου εάν παίρνουν τη σχετική ενίσχυση από την τράπεζα” σημείωσε ο Πρωθυπουργός.

Με βάση, πάντως, την έρευνα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) για τους Οικογενειακούς Προϋπολογισμούς (ΕΟΠ), έτους 2021, που διενεργήθηκε σε δείγμα 6.053 ιδιωτικών νοικοκυριών στο σύνολο της Χώρας, η μέση ετήσια δαπάνη των νοικοκυριών για αγορές, κατά το έτος 2021, ανήλθε στα 17.037,48 ευρώ (1.419,79 το μήνα).

Μάλιστα, τονίζεται ότι το 50% των νοικοκυριών δαπανούν περισσότερα από 1.297 ευρώ το μήνα. Εάν προσμετρήσει, με πρόχειρο τρόπο, κάποιος/κάποια τον πληθωρισμό, που αναμένεται να κλείσει κοντά στο 10% για φέτος, τότε η μηνιαία δαπάνη γι' αυτό το 50% των νοικοκυριών αυξάνεται κατά 129,7 ευρώ και πάει στα 1426,7 ευρώ. 

Με δεδομένο ότι η ΕΛΣΤΑΤ σημειώνει ότι το 22% ανά μήνα αφορούν αφορά στα είδη διατροφής και μη οινοπνευματώδη ποτά. Ακόμη και τα 100 ευρώ σε ένα σύνολο δαπάνης ανά μήνα που μπορεί να υπερβαίνει το 1400 ευρώ δεν ανακουφίζει αρκούντως τον "πονοκέφαλο" της καθημερινής επιβίωσης.

Ο πληθωρισμός των φτωχών καλπάζει

Βέβαια, υπενθυμίζεται ότι με βάση ανάλυση του Ινστιτούτου Bruegel κάθε πληθυσμιακή ομάδα, ανάλογα και με το πορτοφόλι του νοικοκυριού βιώνει διαφορετικά τον πληθωρισμό, πέρα από τις επίσημες ανακοινώσεις του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή. Ειδικότερα για την Ελλάδα, το Bruegel εκτιμά σε έρευνα που δημοσίευσε στις 26 Οκτωβρίου ότι ο πληθωρισμός για το φτωχότερο 20% των νοικοκυριών ανήλθε στο 14,59% ενώ για το πλουσιότερο 20% στο 11,56%. Κάτι που σημαίνει ότι και πάλι δεν επαρκεί το μέτρο για να καλύψει τις απώλειες.

Οι τιμές στα τρόφιμα

Επίσης μπορεί να επιβραδύνθηκε περαιτέρω τον Νοέμβριο εφέτος ο ρυθμός ανόδου του πληθωρισμού, ο οποίος αυξήθηκε 8,5% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του 2021, ωστόσο, συνεχίστηκαν οι ανατιμήσεις σε όλη τη γκάμα των αγαθών και υπηρεσιών (π.χ. ενέργεια, πλην ηλεκτρισμού, και είδη διατροφής) εκτός από τις τηλεφωνικές υπηρεσίες.

Ειδικότερα, πάνω από 10% είναι ο ρυθμός αύξησης μέσα σε ένα έτος των τιμών σε βασικά αγαθά. Συγκεκριμένα υπήρξαν ανατιμήσεις σε: Ψωμί και δημητριακά (18,7%), Κρέατα- γενικά (16,7%),, Γαλακτοκομικά και αυγά (25,3%), Έλαια και λίπη (20,4%), Λαχανικά- γενικά (12,6%), Ζάχαρη- σοκολάτες- γλυκά- παγωτά (8,6%), Λοιπά τρόφιμα (12,9%), Καφέ- κακάο- τσάι (11,9%).

Είναι προφανές ότι τα 22 - 100 ευρώ ανά μήνα είναι κάτι, αλλά δεν λειτουργεί ως “καταλύτης αλλαγών” - game changer - για την ακρίβεια στα νοικοκυριά. Θα πρέπει, δε, να συνυπολογιστεί ότι και πάλι πολλοί μένουν εκτός λόγω των ορίων.

Τι ίσχυε στο Fuel Pass 2

Υπενθυμίζεται ότι στο fuel pass 2 οι επιδοτήσεις ήταν από 60 έως και 100 ευρώ για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο με τα όρια για το ατομικό τους εισόδημα στα 30.000 ευρώ. Το ποσό αυτό προσαυξανόταν κατά 3.000 ευρώ για κάθε επιπλέον μέλος του νοικοκυριού (σύζυγος/μέλος συμφώνου συμβίωσης και εξαρτώμενα τέκνα).  

Γιώργος Αλεξάκης 

Στη φωτο Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε φούρνο  EUROKINISSI 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ => news247.gr  




Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More