Ρόδος: 82χρονη μαθήτρια παρελαύνει και συγκινεί – «Ειρήνη και τίποτε άλλο»

Η κυρία Σοφία ετών 82, μαθήτρια του Εσπερινού ΕΠΑΛ, παρέλασε με υπερηφάνεια 

Μια από τις πιο συγκινητικές εικόνες της φετινής 25ης Μαρτίου έρχεται από τη Ρόδο, όπου η 82χρονη μαθήτρια Σοφία παρέλασε μαζί με τους συμμαθητές της και κέρδισε το θερμό χειροκρότημα του κόσμου, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα ζωής, αξιοπρέπειας και ελπίδας. 

Η κυρία Σοφία, μαθήτρια της πρώτης Λυκείου στο Εσπερινό ΕΠΑΛ Ρόδου, συμμετείχε κανονικά στην παρέλαση της εθνικής επετείου, πλάι σε εκατοντάδες μαθητές από σχολεία του νησιού. 

«Νιώθω μεγάλη τιμή που λαμβάνω μέρος ως μαθήτρια σε αυτή την παρέλαση», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, εκφράζοντας τη συγκίνησή της για τη συμμετοχή της. Όπως είπε, ευχαρίστησε ιδιαίτερα τον διευθυντή του σχολείου που της έδωσε αυτή τη δυνατότητα, ενώ δεν έκρυψε τη συναισθηματική φόρτιση της ημέρας. 

«Εύχομαι σε όλο τον κόσμο υγεία και ηρεμία. Ειρήνη και τίποτε άλλο. Ειδικά αυτές τις μέρες που βιώνουμε πολέμους», ανέφερε χαρακτηριστικά. 

Η υπερηφάνεια του σχολείου και η τελευταία παρέλαση του διευθυντή 

Ιδιαίτερα συγκινημένος εμφανίστηκε και ο διευθυντής του σχολείου, Νίκος Οικονόμος, τονίζοντας ότι το Εσπερινό ΕΠΑΛ, που αποτελείται από ενήλικες μαθητές, κατάφερε να συμμετάσχει συντεταγμένα στην παρέλαση, κάτι που –όπως είπε– ίσως να συμβαίνει για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. 

Παράλληλα, σημείωσε ότι πρόκειται για την τελευταία φορά που συνοδεύει το σχολείο σε παρέλαση, καθώς σε λίγους μήνες συνταξιοδοτείται.

«Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους μαθητές που γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια – περισσότερους από 8.000 – και να εκφράσω τον θαυμασμό μου για την κυρία Σοφία, που στα 82 της χρόνια συμμετέχει σε αυτή τη σημαντική στιγμή», ανέφερε. 

naftemporiki.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

1821: “Ολοι μαζί”, ε; Αλήθεια;

«Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Αντρέας Κάλβος). ΄Η όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ: «Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός». 

«Oτι ξέρουμε για το 1821 μοιάζει με αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Υπάρχουν δύο ’21, αυτό των αρχόντων, των Φαναριωτών και της επίσημης διπλωματίας και αυτό του λαού και των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου…» 

(Δ. Φωτιάδης, από την ιστορική μονογραφία «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ») 

Πώς γίνεται η Καλαμάτα να έχει απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό στις 23 Μάρτη του 1821, αλλά να γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη; 

Η απάντηση είναι απλή: Έπρεπε ο ξεσηκωμός να εγκιβωτιστεί σε ένα σχήμα που θα εξυπηρετούσε τους επί τουρκοκρατίας εξουσιαστές του λαού που παρέμειναν  τέτοιοι και μετά την Επανάσταση. Ανάμεσά τους οι σεβάσμιοι δεσποτάδες της εποχής. Και δεν μιλάμε για το τμήμα του κλήρου που συμμετείχε με συνέπεια και από την πρώτη στιγμή στον αγώνα, αλλά για κείνους τους “ταλαντευόμενους” της ιεραρχίας που σύρθηκαν να πάρουν μέρος και κυρίως εκείνους που τοποθετήθηκαν με αφοριστικό και αντεπαναστατικό μένος κατά της Επανάστασης. Κι αφού οι τελευταίοι δεν είχαν να επιστρατεύσουν τίποτα άλλο για να οικειοποιηθούν την Επανάσταση, επιστράτευσαν την Παναγία. 

Ήταν 17 ολόκληρα χρόνια μετά την Επανάσταση, με διάταγμα του 1838, που ως εθνική γιορτή ορίστηκε η μέρα του Ευαγγελισμού ώστε το ιερατείο να καμώνεται ότι ευλόγησε τον ξεσηκωμό… 

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ελαφρώς διαφορετική: Η σημαία της επανάστασης στην Πελοπόννησο σηκώθηκε στα Καλάβρυτα στις 21 Μάρτη και την ίδια μέρα στην Πάτρα από το λαογέννητο ηγέτη και δολοφονημένο αργότερα από τους προκρίτους, Παναγιώτη Καρατζά. Όσο για τον και “φιλικό” Παλαιών Πατρών Γερμανό, που όπως επιβεβαιώνουν τα απομνημονεύματά του απλώς… απουσίαζε, η πειραγμένη “ιστοριογραφία” θυμήθηκε να τον βάζει να «ευλογεί» τα όπλα – αφότου η Επανάσταση είχε ξεσπάσει και επιβληθεί – στην Αγία Λαύρα, μόνο που το συγκεκριμένο “γεγονός” ουδέποτε συνέβη…. 

Αντίθετα, εκείνο που συνέβη ήταν ότι οι ξεσηκωμένοι (ανάμεσά του και ο λαϊκός κλήρος) δεν άκουσαν τις «νουθεσίες» του ραγιαδισμού ούτε τις φοβέρες των φορέων του. Αυτοί, οι δεύτεροι, αντί του «Ελευθερία ή θάνατος» είχαν άλλη αντίληψη: 

«Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου», έλεγαν (“Ο Κοινωνικός χαρακτήρας της Επανάστασης του 1821”, ΚΟΜΕΠ, τεύχος 2, 2011)… 

Ας δούμε τι έλεγαν τα «παιδιά του Ροβεσπιέρου» και γιατί δεν άρεσαν στο αρχοντολόι: 

«Σ’ Ανατολή και Δύση και Νότον και Βοριά

για την πατρίδα όλοι να ‘χωμεν μία καρδιά

στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει

στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί.

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,

αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή,

για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί

πως είμαστ’ αντρειωμένοι παντού να ξακουστεί.

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί

Αράπηδες και άσπροι με μια κοινήν ορμή,

για την ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί

Να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν

και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν».

Αυτά έγραφε τότε ο Ρήγας Φεραίος. Έγραφε κι αυτά:

«Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του.

Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον, όπου είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώται και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε να αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)».

Κι επειδή έγραφε κι έλεγε αυτά, γι’ αυτό και ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ και οι αυλικοί του είχαν αποφανθεί ότι ο Ρήγας ήταν ένας «διεφθαρμένος τη φρένα»…

Όταν, δε, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του δολοφονήθηκαν, οι …άνθρωποι του Θεού και …προστάτες του Γένους, αγαλλίασαν! Όπως έγραφε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ’ ο μεγαλοδύναμος Θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε (…)».

Έχουν κάποιο νόημα όλα αυτά ή μήπως να τα αγνοήσουμε και να το ρίξουμε στο τσάμικο αυτής της περίφημης… «εθνικής ομοψυχίας» και του «όλοι μαζί» που διακινούν αιώνες τώρα οι «από πάνω», οι οποίοι συνήθως απουσιάζουν και από το «όλοι» και από το «μαζί»;

                                                              ***

Τι ήταν ο Παπαφλέσσας; Ο,τι κι αν του προσάψει κανείς (και όχι άδικα) δεν ήταν, ταυτόχρονα, ο φλογερός αγωνιστής που γνωρίζουμε; Για το λαό ναι. Αλλά οι κοτσαμπάσηδες και οι σεβάσμιοι δεσποτάδες είχαν άλλη άποψη.

   Για παράδειγμα, και σύμφωνα με τα λόγια του Παλαιών Πατρών Γερμανού όπως καταγράφονται στα απομνημονεύματά του, ο Παπαφλέσσας – αυτός που θα μνημονεύεται στους αιώνες εξιλεωμένος για τα δικά του αμαρτήματα με τη θυσία του στο Μανιάκι – ήταν «… άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους…».

   Όταν ο Παπαφλέσσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό προσπαθώντας με αλήθειες και τεχνάσματα να ανάψει το φιτίλι για την Επανάσταση, ο τελευταίος αυτό το «πατριωτικό» του απάντησε: «Είσαι απατεώνας».

   Ποιο το συμπέρασμα; Μήπως να αδιαφορήσουμε για την αλήθεια και να συνεχίσουμε το «εθνικό» τσάμικο εκείνων που όποτε ακούνε για «ελευθερία» και «δικαιώματα» βλέπουν «ταραχήν του έθνους»; 

                                                                   ***

 Τι ήταν το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου που ξεδιπλώθηκε τον Φλεβάρη του ’21 στην Μολδοβλαχία; Τι ήταν αυτή καθ’ αυτή η Επανάσταση του 1821; Αν μιλάμε για το λαό ήταν η λύτρωση. Ήταν το σάλπισμα για την διεκδίκηση της λευτεριάς και του δίκιου. 

Για τους προύχοντες, όμως, τι ήταν; Για το «ιερατείο» των «κεφαλών του Έθνους» τι ήταν; Μας το πληροφορεί το φιρμάνι του αφορισμού (!) της Επανάστασης (ο αφορισμός εκτός από την υπογραφή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, φέρει την υπογραφή του πατριάρχη Ιεροσολύμων, καθώς και, μεταξύ άλλων, των μητροπολιτών Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης, Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης, Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου…):

«… αμφότεροι (Υψηλάντης και Σούτσος) αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν ματαιόφρονες εκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους (…) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν έργον μιαρόν, θεοσταγές και ασύνετον, θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (…) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας (…)».

   Και οι εκπρόσωποι του …Θεού και του Έθνους φτάνουν στο διά ταύτα και «παραγγέλλουν»:

«Διά τούτο (…) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν (…) να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (…) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων… αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (…)».

   Ωραίο δεν είναι το τσάμικο της… «εθνικής ομοψυχίας»; 

                                                                   ***

   Αυτά, λοιπόν, με τους «μέσα». Αλλά υπήρχαν και οι «φίλοι» μας οι «απ’ έξω». Ας πάμε να δούμε τι συνέβη και με τους «έξω». Ο λόγος στον Στρατηγό, τον Μακρυγιάννη (Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη, Βιβλίον Γ’ Κεφάλαιον πέμπτον):

«Και παραδοθήκαμεν εις την τιμή εσάς των ομοθρήσκων μας Ρούσσων και Άγγλων και Γάλλων να μας σώσετε – κ’ εσείς οι φιλάνθρωποι της πρώτες χρονιές πιάνατε ένα αθώον παιδί, ένα αρφανό, οπού γύρευε η τυραγνία να του πάρη την ζωή του και την τιμή του και θρησκεία του και με την βοήθεια του Θεού εσώθη· και οι τρεις εσείς το κιντυνεύετε να το πάτε πάλε εις την δικαιοσύνη του τύραγνου·(…) Τι φαντάζεστε, ότι μας βοηθήσετε, ή μας μολύνετε και μας αφανίσετε; Ξίκι να γίνεταν από ’μας ήταν καλύτερα και το καλό σας και το κακό σας! Ευγνωμονούμεν οι Ελληνες γενικώς τους φιλανθρώπους υποκόγους σας, έχομεν χάριτες εις αυτούς τους ευεργέτες μας – καμμιά χάρη σ’ εσάς της ανεμοδούρες, της διαφταρμένες μηχανές δεν έχομεν! Οι τίμιοι άνθρωποι να μην σας ακούσουνε! Ούτε το καλό σας θέλουν να τους κάμετε. Ας σας ευγνωμονήσουνε εκείνοι οπού τους δώσετε τα δάνεια και τα ’φκειασαν λούσια και πολυτέλειες κι’ άλλα τοιούτα. Εκεινών εκάμετε καλό με τα δάνειά σας, του Αρμασπέρη, του Κωλέτη, του Μαυροκορδάτου, του Μεταξά και συντροφιές τους (…) δεν θέλω σας ξέρη, ούτε να σας ακούσω! Από αυτά όλα η πατρίδα κλονίζεται, από της οδηγίες της πατρικές των Πρέσβεων και δικώ μας ξενολάτρων».

 Αυτά συνέβαιναν, γράφονταν και λέγονταν δυο αιώνες προ ΝΑΤΟ και προ ΕΕ. Και μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο πιο επίκαιρο σχόλιο.

                                                                      ***

Η Επανάσταση του ’21, εθνικοαπελευθερωτική στη μορφή της και αστικοδημοκρατική στο περιεχόμενό της, παρά τις μεταγενέστερες προσπάθειες να ενδυθεί κάποιου τύπου θρησκευτικό μυστικισμό και να παρουσιαστεί – παρά ακόμα και τους δυο εμφυλίους κατά την διάρκειά της – σαν μια χωρίς εσωτερικές αντιθέσεις “υπερταξική” εθνική διαδικασία,  είχε πρόδηλα κοινωνικό χαρακτήρα, που δεν θα μπορούσε παρά να ορίζεται από την ίδια την κινητήρια δύναμή της, την πρωτοπόρα σε εκείνη την ιστορική περίοδο, ανερχόμενη και ασφυκτιούσα σε συνθήκες φεουδαρχίας και οθωμανικής κατάκτησης, αστική τάξη :

“Ας εξετάση διακεκριμένως οποιοσδήποτε έλαβεν μέρος εις την Επανάστασιν, και θέλει ίδει ότι η τάξις των ξενιτευμένων λογιοτάτων και εμπόρων είναι ήτις πρώτη ετόλμησεν και εκίνησεν τον μοχλόν τούτον και έμβασεν και τους Προεστούς και τους Αρματωλούς εις τα αίματα», γράφει ο Σερραίος επαναστάτης Κασομούλης (“Ενθυμήματα στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων 1821-1833”, εκδόσεις “Πάγκειος Επιτροπή”). 

Ταυτόχρονα, όμως, 

“Το ’21, μόνο με της πνευματικής-μας- αριστοκρατίας τη θέληση δεν έγινε, αλλά έγινε και ενάντια της θέλησής της. Η ανεξαρτησία δεν “εκμαιεύθηκε” από τη λογιωτατική Σοφία των – τάχατις – “Διδασκάλων του Γένους” (τους οποίους, ούτε είδαν ποτέ, οι τινάξαντες την Οθωμανική αυτοκρατορία στον αέρα). Πολύ περισσότερο δεν έγινε από κάτι θρυλούμενους φραγκολεβαντίνους και Ιγνάτιους, αλλά καταχτήθηκε από τα γιαταγάνια των Πελοποννήσιων και της Ρούμελης. Η επακολουθήσασα λευτεριά, τίποτις αυτουνών δεν τους χρωστάει. Αν, από τη θέλησή τους αυτό εξαρτιότανε, ακόμα φέσι θα φοράγαμε…”

και επίσης 

“…η επανάσταση δεν έγινε μόνο για τους Τούρκους. (δεν ήσαν οι χειρότεροι…). Εγινε ενάντια και στο γδάρσιμο και τον κατατρεγμό απ’ τους προκρίτους – δηλαδή για το ξερίζωμα σύξυλου του ‘Τριαδικού” Τουρκοπαπαδοκοτζαμπασέικου καθεστώτος…” (Γιάννης Σκαρίμπας, “Το 1821 και η Αλήθεια”, εκδόσεις “Κάκτος”). 

 Καταληκτικά: 

“Ο χαρακτήρας της επανάστασης καθορίζεται από το ποια τάξη ηγείται σ’ αυτήν προκειμένου να εδραιώσει τις σχέσεις παραγωγής με τις οποίες σχετίζεται, δηλαδή είναι ο φορέας τους. Ομως στις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, πέρα από την τάξη που ηγείται (στην προκειμένη περίπτωση την αστική), συμμετέχουν και κοινωνικές δυνάμεις που έχουν συμφέρον από την κατάργηση της παλιάς εξουσίας, αλλά και η εργατική τάξη που ήταν ήδη εκμεταλλευόμενη από τη νέα τάξη εξουσίας. Τέτοιες δυνάμεις, όπως η άκληρη αγροτιά και η φτωχολογιά των πόλεων, δεν είναι φορείς νέων σχέσεων παραγωγής» (“1821 Η Επανάσταση και οι απαρχές του Ελληνικού αστικού κράτους”, επιμέλεια Τμήμα ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, σελ. 36)   

Τα συμπεράσματα από όλα αυτά παραμένουν αναλλοίωτα:

Πρώτο: Τιμή και δόξα στην Επανάσταση του ’21. Τιμή και δόξα στους επαναστάτες, σε εκείνους που ανάμεσά τους δεν υπήρξε «κανένας φρόνιμος», όπως το λέει ο Κολοκοτρώνης.

Δεύτερο: Τιμή και δόξα στην «επαναστάτισσα Ελλάδα» που ύμνησε ο Πούσκιν και λάτρεψε ο Μπάιρον, τιμή και δόξα στον επαναστατημένο λαό που δεν αρνήθηκε το ευκταίο στο όνομα του «εφικτού», τιμή και δόξα στους «Καραϊσκάκηδες» που δεν διαπραγματεύτηκαν τον ξεσηκωμό τους με τον Μέτερνιχ.

Τρίτο: «Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Αντρέας Κάλβος). ΄Η όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ: «Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός».

Τέταρτο: Ο λαός. Ο μόνος που μπορεί να βάζει τέλος στις τυραννίες. Που ακόμα κι όταν «χάνονται» οι Επαναστάσεις του, δεν έχει άλλο δρόμο από εκείνον που γράφει: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!

ΑΠΟ ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ / imerodromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

1821: “Αντάρτης, κλέφτης παλικάρι πάντα είν’ ο ίδιος ο λαός” (Video)

 

«Ό,τι ξέρουμε για το 1821 μοιάζει με αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Υπάρχουν δύο ‘21, αυτό των αρχόντων, των Φαναριωτών και της επίσημης διπλωματίας και αυτό του λαού και των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου…» 

(Δ. Φωτιάδης, από την ιστορική μονογραφία «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ») 

Πώς γίνεται η Καλαμάτα να έχει απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό στις 23 Μάρτη του 1821, αλλά να γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη; 

Η απάντηση είναι απλή: Έπρεπε ο ξεσηκωμός να εγκιβωτιστεί σε ένα σχήμα που θα εξυπηρετούσε τους επί τουρκοκρατίας εξουσιαστές του λαού που παρέμειναν τέτοιοι και μετά την Επανάσταση. Ανάμεσά τους οι σεβάσμιοι δεσποτάδες της εποχής. Κι αφού οι τελευταίοι δεν είχαν να επιστρατεύσουν τίποτα άλλο για να οικειοποιηθούν την Επανάσταση, επιστράτευσαν την Παναγία. 

Ήταν 17 ολόκληρα χρόνια μετά την Επανάσταση, με διάταγμα του 1838, που ως εθνική γιορτή ορίστηκε η μέρα του Ευαγγελισμού ώστε το ιερατείο να καμώνεται ότι ευλόγησε τον ξεσηκωμό…

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ελαφρώς διαφορετική: Η σημαία της επανάστασης πρωτοσηκώθηκε από το λαογέννητο ηγέτη και δολοφονημένο αργότερα από τους πρόκριτους, Παναγιώτη Καρατζά, στην Πάτρα στις 21 Μάρτη. Όσο για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, που όπως επιβεβαιώνουν τα απομνημονεύματά του απλώς… απουσίαζε, θυμήθηκε να «ευλογήσει» τα όπλα μόνο αφότου η Επανάσταση είχε ξεσπάσει και επιβληθεί. 

Και τούτο συνέβη γιατί ο λαός (ανάμεσά του και ο λαϊκός κλήρος) δεν άκουσε τις «νουθεσίες» του ραγιαδισμού ούτε τις φοβέρες των φορέων του. Αυτοί, οι δεύτεροι, αντί του «Ελευθερία ή θάνατος» είχαν άλλη αντίληψη:

«Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου», έλεγαν…

***    

Ας δούμε τι έλεγαν τα «παιδιά του Ροβεσπιέρου» και γιατί δεν άρεσαν στο αρχοντολόι: 

«Σ’ Ανατολή και Δύση και Νότον και Βοριά

για την πατρίδα όλοι να ‘χωμεν μία καρδιά

στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει

στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί

Αράπηδες και άσπροι με μια κοινή ορμή

για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί

να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν

και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά

τους τυραννούν».

Αυτά έγραφε τότε ο Ρήγας Φεραίος. Έγραφε κι αυτά:

«Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του.

Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον, όπου είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώται και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε να αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)». 

Κι επειδή έγραφε κι έλεγε αυτά, γι’ αυτό και ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ και οι αυλικοί του είχαν αποφανθεί ότι ο Ρήγας ήταν ένας «διεφθαρμένος τη φρένα»…

Όταν, δε, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του δολοφονήθηκαν, οι …άνθρωποι του Θεού και …προστάτες του Γένους, αγαλλίασαν! Όπως έγραφε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ’ ο μεγαλοδύναμος Θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε (…)».

Έχουν κάποιο νόημα όλα αυτά ή μήπως να τα αγνοήσουμε και να το ρίξουμε στο τσάμικο αυτής της περίφημης… «εθνικής ομοψυχίας» και του «όλοι μαζί» που διακινούν αιώνες τώρα οι «από πάνω», οι οποίοι συνήθως απουσιάζουν και από το «όλοι» και από το «μαζί»;

***

    Τι ήταν ο Παπαφλέσσας; Ήταν ο φλογερός αγωνιστής που γνωρίζουμε; Για το λαό ναι. Αλλά οι κοτσαμπάσηδες και οι σεβάσμιοι δεσποτάδες που τα είχαν κάνει τάτσι μήτσι κότσι με τους πασάδες είχαν άλλη άποψη.

    Για παράδειγμα, και σύμφωνα με τα λόγια του Παλαιών Πατρών Γερμανού όπως καταγράφονται στα απομνημονεύματά του, ο Παπαφλέσσας – αυτός που θα μνημονεύεται στους αιώνες για τη θυσία του στο Μανιάκι – ήταν «… άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους…».

    Όταν ο Παπαφλέσσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την Επανάσταση, ο τελευταίος αυτό το «πατριωτικό» του απάντησε: «Είσαι απατεώνας».

    Ποιο το συμπέρασμα; Μήπως να αδιαφορήσουμε για την αλήθεια και να συνεχίσουμε το «εθνικό» τσάμικο εκείνων που όποτε ακούνε για «ελευθερία» και «δικαιώματα» βλέπουν «ταραχήν του έθνους»;

***

Τι ήταν το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου που ξεδιπλώθηκε τον Μάρτη του ’21 στην Μολδοβλαχία; Τι ήταν αυτή καθ’ αυτή η Επανάσταση του 1821; Αν μιλάμε για το λαό ήταν η λύτρωση. Ήταν το σάλπισμα για την διεκδίκηση της λευτεριάς και του δίκιου.

    Για τους προύχοντες, όμως, τι ήταν; Για το «ιερατείο» των «κεφαλών του Έθνους» τι ήταν; Μας το πληροφορεί το φιρμάνι του αφορισμού (!) της Επανάστασης (ο αφορισμός εκτός από την υπογραφή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, φέρει την υπογραφή του μητροπολίτη Ιεροσολύμων, καθώς και, μεταξύ άλλων, των μητροπολιτών Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης, Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης, Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου…):

  «… αμφότεροι (Υψηλάντης και Σούτσος) αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν ματαιόφρονες εκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους (…) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν έργον μιαρόν, θεοσταγές και ασύνετον, θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (…) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας (…)». 

Και οι εκπρόσωποι του …Θεού και του Έθνους φτάνουν στο διά ταύτα και «παραγγέλλουν»:

    «Διά τούτο (…) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν (…) να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (…) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων… αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (…)».

    Ωραίο δεν είναι το τσάμικο της… «εθνικής ομοψυχίας»;

***

Αυτά, λοιπόν, με τους «μέσα». Αλλά υπήρχαν και οι «φίλοι» μας οι «απ’ έξω». Ας πάμε να δούμε τι συνέβη και με τους «έξω». Ο λόγος στον Στρατηγό, τον Μακρυγιάννη:

    «Και παραδοθήκαμεν εις την τιμή εσάς των ομοθρήσκων μας Ρούσσων και Άγγλων και Γάλλων να μας σώσετε – κ’ εσείς οι φιλάνθρωποι της πρώτες χρονιές πιάνατε ένα αθώον παιδί, ένα αρφανό, οπού γύρευε η τυραγνία να του πάρη την ζωή του και την τιμή του και θρησκεία του και με την βοήθεια του Θεού εσώθη· και οι τρεις εσείς το κιντυνεύετε να το πάτε πάλε εις την δικαιοσύνη του τύραγνου·(…) Τι φαντάζεστε, ότι μας βοηθήσετε, ή μας μολύνετε και μας αφανίσετε; Ξίκι να γίνεταν από ‘μας ήταν καλύτερα και το καλό σας και το κακό σας! Ευγνωμονούμεν οι Ελληνες γενικώς τους φιλανθρώπους υποκόγους σας, έχομεν χάριτες εις αυτούς τους ευεργέτες μας –καμμιά χάρη ‘σ εσάς της ανεμοδούρες, της διαφταρμένες μηχανές δεν έχομεν! Οι τίμιοι άνθρωποι να μην σας ακούσουνε! Ούτε το καλό σας θέλουν να τους κάμετε. Ας σας ευγνωμονήσουνε εκείνοι οπού τους δώσετε τα δάνεια και τα ‘φκειασαν λούσια και πολυτέλειες κι’ άλλα τοιούτα. Εκεινών εκάμετε καλό με τα δάνειά σας, του Αρμασπέρη, του Κωλέτη, του Μαυροκορδάτου, του Μεταξά και συντροφιές τους (…) δεν θέλω σας ξέρη, ούτε να σας ακούσω! Από αυτά όλα η πατρίδα κλονίζεται, από της οδηγίες της πατρικές των Πρέσβεων και δικώ μας ξενολάτρων». 

Αυτά συνέβαιναν, γράφονταν και λέγονταν δυο αιώνες προ ΝΑΤΟ και προ ΕΕ. Και μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο πιο επίκαιρο σχόλιο. 

***

    Τα συμπεράσματα – τα δικά μας τουλάχιστον – από όλα αυτά παραμένουν αναλλοίωτα:

    Πρώτο: Τιμή και δόξα στην Επανάσταση του ’21. Τιμή και δόξα στους επαναστάτες, σε εκείνους που ανάμεσά τους δεν υπήρξε «κανένας φρόνιμος», όπως το λέει ο Κολοκοτρώνης.

    Δεύτερο: Τιμή και δόξα στην «επαναστάτισσα Ελλάδα» που ύμνησε ο Πούσκιν και λάτρεψε ο Μπάιρον, τιμή και δόξα στον επαναστατημένο λαό που δεν αρνήθηκε το ευκταίο στο όνομα του «εφικτού», τιμή και δόξα στους «Καραισκάκηδες» που δεν διαπραγματεύτηκαν τον ξεσηκωμό τους με τον Μέτερνιχ.

    Τρίτο: «Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Αντρέας Κάλβος).Η’ όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ:  «Αντάρτης, κλέφτης παλικάρι πάντα είναι ο ίδιος ο λαός».

    Τέταρτο: Ο λαός. Ο μόνος που μπορεί να βάζει τέλος στις τυραννίες. Που ακόμα κι όταν «χάνονται» οι Επαναστάσεις του, δεν έχει άλλο δρόμο από εκείνον που γράφει: 

«Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!  

*

Νίκος Μπογιόπουλος

Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου

 

Πολιτικοστρατιωτικό κίνημα, που εκδηλώθηκε στην Αθήνα στις 3 Σεπτεμβρίου 1843, με σκοπό την παραχώρηση Συντάγματος από τον Όθωνα. Μέχρι τότε, ο βασιλιάς κυβερνούσε ως απόλυτος μονάρχης, χωρίς να λογοδοτεί στους υπηκόους του («ελέω θεού μοναρχία»). 

Στις αρχές του 1843 είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για την εισαγωγή του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος στη χώρα μας, το οποίο προϋπέθετε την ύπαρξη Συντάγματος. Ήταν ένα αίτημα που είχε τεθεί από τα φιλελεύθερα στοιχεία του Αγγλικού και Γαλλικού Κόμματος ήδη από την εποχή του Καποδίστρια. Σύνταγμα ζητούσαν και οι παραγκωνισμένοι από τον Όθωνα πρόκριτοι και αγωνιστές του '21, που ανήκαν κυρίως στο Ρωσικό Κόμμα και ήθελαν μέσω των κοινοβουλευτικών διαδικασιών να ακουστεί και πάλι η φωνή τους. Η ιδέα του Συντάγματος έθελγε και τις λαϊκές μάζες, που είχαν μεν μια θολή εικόνα για το τι αυτό αντιπροσώπευε, αλλά πίστευαν ότι ήταν το αναγκαίο μέσο για να λυθούν τα οξυμένα προβλήματά τους.

Την ίδια εποχή, η Ελλάδα βρισκόταν υπό τη δαμόκλειο σπάθη των πιστωτών της. Από την αρχή του χρόνου αδυνατούσε να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις και οι πιστωτές τής επέβαλαν μια δυσβάστακτη οικονομική συμφωνία («μνημόνιο» θα λέγαμε σήμερα), που περιλάμβανε μείωση των κρατικών δαπανών, περικοπές μισθών και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αθρόες αποστρατεύσεις αξιωματικών (όχι όμως και των Βαυαρών) και κλείσιμο πρεσβειών. Έτσι, διευρύνθηκε σημαντικά ο κύκλος των δυσαρεστημένων με το καθεστώς. Ο Όθωνας φαινόταν να μην ελέγχει την κατάσταση.

Το κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου ήταν προϊόν συνωμοσίας τριών ανθρώπων: του κεφαλλονίτη αγωνιστή και διπλωμάτη Ανδρέα Μεταξά (Ρωσικό Κόμμα), που έφερε τον τίτλο του Κόμη, του αιγιώτη αγωνιστή Ανδρέα Λόντου (Αγγλικό Κόμμα) και του στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη (Γαλλικό Κόμμα). Αργότερα, μυήθηκαν και στρατιωτικοί, όπως ο συνταγματάρχης του Ιππικού Δημήτριος Καλλέργης, τον οποίο οι συνωμότες πέτυχαν να μεταθέσουν από το Ναύπλιο στην Αθήνα. Οι αρχές είχαν πληροφορίες για επικείμενο στασιαστικό κίνημα, πήραν κάποια μέτρα, τα οποία όμως αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά.

Εξ αυτού του λόγου το κίνημα επισπεύσθηκε και εκδηλώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 (αντί της 25ης Μαρτίου 1844, όπως ήταν αρχικά προγραμματισμένο). Η Φρουρά των Αθηνών, που στρατοπέδευε στο Μοναστηράκι, στασίασε και με αρχηγό τον Δημήτριο Καλλέργη παρατάχθηκε στην πλατεία έμπροσθεν των Ανακτόρων (κτίριο της σημερινής Βουλής), η οποία θα μετονομασθεί εξ αφορμής του γεγονότος αυτού σε Πλατεία Συντάγματος. Την ίδια ώρα, πλήθος κόσμου με επικεφαλής τον Ιωάννη Μακρυγιάννη κατέφθασε μπροστά από τα ανάκτορα, αλαλάζοντας «Ζήτω το Σύνταγμα».

Ο Όθων εκείνο το βράδυ δεν είχε κοιμηθεί, παρά τη συνήθειά του, και εργαζόταν στο γραφείο του. Ένας αξιωματικός των κινηματιών εισήλθε στα ανάκτορα και του ανακοίνωσε την επανάσταση του στρατού. Ο βασιλιάς απέστειλε προς τους επαναστάτες τον Υπουργό των Στρατιωτικών για να πληροφορηθεί και επισήμως τα αιτήματά τους, αλλά αυτοί τον συνέλαβαν και τον έθεσαν υπό περιορισμό. Πάντως, η βασίλισσα Αμαλία είχε φροντίσει προηγουμένως να ανακοινώσει στον σύζυγό της ότι οι επαναστάτες ζητούσαν Σύνταγμα και πολιτικές ελευθερίες. Τον συμβούλευσε, μάλιστα, να κάνει δεκτά τα αιτήματά τους.

Τότε, ο βασιλιάς αναγκάσθηκε να εμφανισθεί από ένα παράθυρο των Ανακτόρων (το τέταρτο δεξιά των Προπυλαίων της Βουλής, πάνω από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη) και να ανοίξει διάλογο με τον έφιππο Καλλέργη, ο οποίος του εξήγησε ότι λαός και στρατός απαιτούν την άμεση σύγκληση Εθνοσυνέλευσης για την κατάρτιση Συντάγματος. Ο βασιλιάς προσπάθησε να κερδίσει χρόνο και υποσχέθηκε την εκπλήρωση του αιτήματος την επομένη. Ο Καλλέργης ήταν ανένδοτος και ζήτησε την άμεση αποδοχή του αιτήματος, ενώ αξίωσε ακόμη την παραίτηση της κυβέρνησης και τον σχηματισμό κυβέρνησης που θα απολάμβανε την εμπιστοσύνης του λαού και την αποπομπή των Βαυαρών από τη δημόσια διοίκηση, εκτός των αποδεδειγμένα φιλελλήνων.

Ο Όθωνας αποσύρθηκε στο γραφείο του και ζήτησε να συναντηθεί με τους ξένους πρεσβευτές για διαβουλεύσεις. Όμως, αυτοί εμποδίστηκαν να εισέλθουν στο παλάτι από τον Καλλέργη, μία τολμηρή κίνηση που έκρινε την κατάσταση. Ο Όθωνας αντιλήφθηκε ότι ήταν πλήρως απομονωμένος και προς στιγμήν σκέφθηκε να παραιτηθεί. Τελικά, αναγκάστηκε να αποδεχθεί τα αιτήματα των επαναστατών και τα ξημερώματα της ίδιας ημέρας υπέγραψε τα αναγκαία διατάγματα για τη σύγκληση Εθνοσυνελεύσεως.

Στη συνέχεια διόρισε πρωθυπουργό τον αρχηγό του Ρωσικού Κόμματος, Ανδρέα Μεταξά, ενώ επίλεκτα μέλη του κινήματος τον πλαισίωσαν στα βασικά υπουργεία (Ανδρέας Λόντος στο Στρατιωτικών, Κωνσταντίνος Κανάρης στο Ναυτικών, Ρήγας Παλαμήδης στο Εσωτερικών και Δρόσος Μανσόλας στο Οικονομικών). Το κίνημα, που ήταν αναίμακτο, έληξε και τυπικά γύρω στις 3 το μεσημέρι, όταν το συγκεντρωμένο πλήθος διαλύθηκε και οι στρατιώτες επέστρεψαν στη βάση τους στο Μοναστηράκι.

Σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα, στα τέλη Οκτωβρίου του 1843 θα διεξαχθούν οι πρώτες εκλογές στην Ελλάδα. Η Βουλή που θα προκύψει, συνέρχεται στις 8 Νοεμβρίου με πρόεδρο τον υπέργηρο Πανούτσο Νοταρά και αποφασίζει να λάβει το όνομα «Η της Γ' Σεπτεμβρίου εν Αθήναις Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις». Κύριο έργο είναι η σύνταξη του Συντάγματος, το οποίο ψηφίστηκε στις 18 Μαρτίου 1844 και αποτέλεσε τη βάση για όλα τα επόμενα.

Στην εικόνα: Ο έφιππος Δ. Καλλέργης ενώπιον των ανακτόρων (Συλλογή Λ. Ευταξία)

Πηγή: www.sansimera.gr

© SanSimera.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κάσος: «Δεν είναι νησί. Είναι καράβι που αρμενίζει στο πέλαγος» (Photos)

 

200 χρόνια από το ολοκαύτωμά του, τον Πατημό, το νησί είναι αντιμέτωπο με τον κίνδυνο να χάσει τη συλλογική μνήμη του. Ενας σημαιοστολισμένος Δεκαπενταύγουστος και η προσπάθεια να μείνει ζωντανή η παράδοση της ναυτοσύνης. 

Σπαρμένα στο πέλαγος, το όνομα Νότιες Σποράδες που παλαιότερα τους είχε δοθεί, τους ταιριάζει γιατί -όπως και τα πιο βορινά ομώνυμα νησιά- τα Δωδεκάνησα που φυτρώνουν ανυπότακτα και πολυάριθμα κατακλύζοντας το Αιγαίο με τη μοναδικότητα και τη σπάνια ομορφιά τους, αιώνες τώρα αντιστέκονται στις επιδρομές. 

Μακρά η ιστορία τους, τόση που να τους επιτρέπει να βλέπουν αφ’ υψηλού τους υποψήφιους κατακτητές πάνω από τους απότομους βράχους τους. Ανάμεσά τους η Κάσος και η Κάρπαθος σφυρηλάτησαν μέσα στους αιώνες τη σχέση τους με την Κρήτη και στάθηκαν φρουροί κατά την Επανάσταση του ’21 πληρώνοντάς το ακριβά, όπως και όλη αυτή η χώρα που ονομάστηκε Ελλάδα.

Οπως γράφει ο ιστορικός Σπυρίδων Τρικούπης, ο σουλτάνος βλέποντας ότι μόνος του δεν μπορούσε να υποτάξει την επαναστατημένη Ελλάδα ζήτησε το 1824 τη βοήθεια του ισχυρού πασά της Αιγύπτου, Μεχμέτ Αλή. Αυτός έκρινε αναγκαίο να στερεώσει την εξουσία του στην Κρήτη, γέφυρα για τη μεταφορά των στρατευμάτων του από την Αλεξάνδρεια. Φοβόταν ωστόσο την Κάσο, γιατί το νησί αυτό με το ναυτικό του αποτελούσε συνεχή απειλή για τους Τούρκους. Οι Κασιώτες εκείνη την κρίσιμη ώρα περίμεναν μάλιστα να ενισχύσουν τον στόλο τους λόγω της πρόσφατης σύναψης του πρώτου Δανείου της Ανεξαρτησίας.

Ομως, όπως τονίζει ο Τρικούπης, η πολυπόθητη δόση από εκείνο το δάνειο των 800.000 λιρών παρεδόθη μετά την καταστροφή, κυρίως γιατί ο Αγγλος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων, όπου κατατέθηκαν τα χρήματα του δανείου, (από το οποίο μόνον τα τρία όγδοα έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα, βλ. Τάσου Λιγνάδη, Το πρώτον δάνειον της Ανεξαρτησίας, Αθήνα, 1970, σ. 398) αρνούνταν για μήνες να συναινέσει στην καταβολή τους, επικαλούμενος την «ουδετερότητά» του. Ετσι ο Μεχμέτ Αλή συγκέντρωσε πολλαπλάσιες δυνάμεις και έπειτα από δύο μάταιες προσπάθειες να νικήσει τους έμπειρους ναυτικούς της Κάσου άρχισε να την κανονιοβολεί από το νησάκι Μακρά και πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Στο τέλος κατάφερε να αποβιβάσει (κάποιοι λένε με προδοσία) τον στρατό του σε τοποθεσία που θεωρούνταν απόρθητη.

Ο πλοίαρχος Μάρκος πολέμησε με ελάχιστους άνδρες τους εισβολείς και τελικά σκοτώθηκε από αυτούς. Η Κάσος λεηλατήθηκε, έγιναν σφαγές, παιδιά και γυναίκες πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα. Κάποιοι που γλίτωσαν, πήραν τα βουνά. Οπως γράφει ο Μιχάλης Σκουλιός στο βιβλίο του «Τα ξύλινα καράβια της Κάσου», με τα 24 από τα 109 καράβια που τους απέμειναν, τα οποία ταξίδευαν κι έτσι δεν καταστράφηκαν, άρχισαν από την επόμενη χρονιά οι κάτοικοι να επιστρέφουν. Με οδηγό τη ναυτοσύνη τους που βασιζόταν σε γνώση αιώνων και την οποία, αν και όχι ανέφελα, ωφέλησε η συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή του 1774, αλλά και την αξιοζήλευτη συμμετοχική αντίληψη που είχαν σαν βάση τα ταξίδια τους- αντίστοιχη με αυτήν των Ψαρών, των Σπετσών κ.ά.- κατάφεραν να ζήσουν.

Ισως το πιο σημαντικό στοιχείο που αναδύεται στη φετινή επέτειο να είναι αυτή η νέα ζωή, που με τη βοήθεια της θάλασσας απομάκρυνε τις στάχτες. «Εχουμε γην και πατρίδα, όταν έχουμε πλοία και θάλασσα» (Θεμιστοκλής /Ηρόδοτος από το βιβλίο του Μ. Σκουλιού).

Σοκάκι με σημαία. Δεξιά, ετοιμασίες για το πανηγύρι

Η κόκκινη βάρκα

«Η Κάσος δεν είναι νησί! Είναι καράβι που αρμενίζει στο πέλαγος. Η γη της είναι η θάλασσα», μου λέει η Σοφία Μαστοράκου. Επιχειρηματίας και ερευνήτρια μουσικών και παραστατικών τεχνών, συμμετέχει στην Εταιρεία Κασιακών Μελετών, η οποία διοργανώνει εκθέσεις, καθώς και το φεστιβάλ λύρας και οργάνων με δοξάρι, και επίσης αναπαράγει παλαιά βιβλία που μιλούν για το νησί. «Ο προπάππος μου έλεγε ότι το πέρασμα μεταξύ Κάσου-Καρπάθου και Κρήτης είναι ένα επικίνδυνο πέρασμα, αλλά και ο μόνος δρόμος προς την Αφρική, που τον περνούν οι καταραμένοι, οι κυνηγημένοι και οι απελπισμένοι».

Με καταγωγή από την Κάσο η Σοφία έρχεται κάθε καλοκαίρι στο νησί της διατηρώντας άθικτο το οικογενειακό της σπίτι, ψηλό για να χωρέσει τον σοφά με δίρριχτη από κεραμίδια στέγη. Παραμονές της Παναγίας και το νησί έχει γεμίσει από τους Κασιώτες που επιστρέφουν και τους λίγους ξένους που μοιάζει να έχουν υποκύψει στη γοητεία της δεκαετίας του ’60 που αποπνέει το νησί. Αυτό κάνει την Κάσο μοναδική. Και όχι μόνο. Στις κουβέντες που κάνουμε με τους κατοίκους, την κυρία Ρούλα τη φουρνάρισσα, τον Νικόλα Πιπίνο στο βιβλιοπωλείο, μοιάζει σαν ο χρόνος να έχει συμπυκνωθεί και το 1824 να έχει έρθει πιο κοντά, παρασύροντας έτσι όλο τον υπόλοιπο ιστορικό χρόνο στο σήμερα. «Είναι παράξενο πράγματι», λέει η Σοφία, «πόσο τα γεγονότα εκείνα του Πατημού, όπως ονομάζεται εκείνη η καταστροφή, αλλά και η ιταλική κατοχή, είναι κοντά, αλλά και πόσα ακόμα μένουν να μάθουμε».

Στο βιβλίο της «Κρυμμένο στο Αιγαίο» η δημοσιογράφος Σοφία Παπαϊωάννου εξιστορεί μία από τις κρυμμένες ιστορίες που υπάρχουν στο αρχιπέλαγος και που αφορούν τον Μιχάλη Κουτλάκη, θείο της συνομιλήτριάς μας, ο οποίος συνελήφθη το 1943 από τις ιταλικές δυνάμεις της κατοχής και θεωρήθηκε αγνοούμενος. Η κοινή τους έρευνα απεκάλυψε την πορεία μέχρι τον θάνατο του νέου αυτού ανθρώπου που όντας Ιταλός υπήκοος, αποφασίζει με την επίθεση των Ιταλών στην Αλβανία να καταταγεί στο Σύνταγμα Δωδεκανησίων Εθελοντών και να πολεμήσει για την ελευθερία και των Δωδεκανήσων.

Μνημείο για τότε. Κέντρο, πέτρα στην πέτρα. Δεξιά, η σημαία της Επανάστασης

Τα ψωμιά της κυρίας Ρούλας

Θέλει επίμονη δουλειά για να κερδίσει κανείς τον χαμένο χρόνο τόσων δεκαετιών στέρησης της ελευθερίας. Ο Γιάννης Νικολάου αγαπούσε από παιδί την ιστορία και τη γεωγραφία. Ετσι στην αφήγησή του για τον τόπο του οι δύο αυτοί άξονες του χρόνου και του χώρου συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Προικισμένος ιδιαίτερα με μνήμη, θα μπορούσε κανείς να πει γι’ αυτόν τον πρακτικό ερευνητή ότι φέρει την προφορική ιστορία της Κάσου. Τον συναντάμε στο σπίτι του με τη γαλαζοπράσινη εταζέρα και τα ταξιδεμένα από ξένες χώρες πιάτα.

«Τις ιστορίες του τόπου μας τις ακούγαμε από τους παλιούς. Με την έναρξη της Επανάστασης τα εμπορικά καράβια του νησιού έγιναν πολεμικά. Η Κάσος έγινε ο φόβος των Τούρκων. Μετά την καταστροφή, όσοι επέζησαν απέρριψαν την πρόταση να μετοικήσουν στον Αχλαδόκαμπο ή τη Μακρόνησο. Ηθελαν να γυρίσουν πίσω και να ενωθούν με την Ελλάδα. «Γυρεύαμε να γίνουμε Ελληνες», λέει ο Γιάννης. «Το ολοκαύτωμα είναι ζωντανό στην προφορική παράδοση. Ενα παράδειγμα: από τα Δωδεκάνησα η Κάσος ξεχωρίζει, γιατί ολοκαυτώθηκε κι ο κόσμος το γνωρίζει». Οσο για το πρόσφατο γεγονός της παρουσίας του τουρκικού στόλου, μας λέει: «Δεν φοβήθηκε ο κόσμος. Μάλλον ήταν αδιάφορος. Ομως αυτό που έγινε ήταν καθαρά απειλή. Αν ωστόσο μια κυβέρνηση ελληνική ενδιαφερόταν για μας, θα τη βρίσκαμε την άκρη».

Ενδιαφέρεται η ελληνική κυβέρνηση για τους αστερισμούς των νησιών της και με ποιους τρόπους το κάνει; Οι κινήσεις της Τουρκίας επιβεβαιώνουν ότι με οποιαδήποτε πρόσχημα θέλει να επιβάλει την κυριαρχία της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Και ότι επενδύει και συμβολικά τις κινήσεις της. Με άλλα λόγια, ήθελε με την επί του πεδίου αναγνώριση της κυριαρχίας της να προειδοποιήσει ότι θα εμποδίσει την ενεργειακή σύνδεση της Κύπρου με την Ελλάδα αλλά και να χαλάσει τη γιορτή στο νησί, θυμίζοντας ότι είναι εκεί έτοιμη να επαναλάβει όσα έκανε το 1824.

Στην παραλία

-------

«Δεν θέλουμε και δεν μπορούμε να στηρίξουμε τον μαζικό τουρισμό»

Συνέντευξη με τον Μιχάλη Ερωτόκριτο, δήμαρχο Ηρωικής Νήσου Κάσου

● Η Κάσος βρέθηκε το φετινό καλοκαίρι σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων σχετικά με ένα ακόμα συμβάν αμφισβήτησης από την Τουρκία της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο. Τι συνέβη; Ποια είναι η γνώμη σας και πώς αντιμετώπισαν οι κάτοικοι το γεγονός;

Θα αρχίσω από την τελευταία ερώτηση: υπήρχε ψυχραιμία και ένα αίσθημα ευθύνης. Οι κάτοικοι, όλοι εμείς, δεν είχαμε καμία ανησυχία. Οσον αφορά στο τι συνέβη, αυτό που στην ουσία επεδίωκε η Τουρκία με την παρουσία των πολεμικών της και την παρεμπόδιση της έρευνας του ιταλικού πλοίου για την πόντιση καλωδίου ενεργειακής σύνδεσης της Κύπρου με την Κρήτη ήταν η αναγνώριση επί του πεδίου του παράνομου τουρκολυβικού μνημονίου που περιλαμβάνει αυθαίρετα και πέραν κάθε δικαίου θαλάσσης και την Κάσο. Και το κατάφερε. Γιατί έξω από τα έξι ναυτικά μίλια των ελληνικών χωρικών υδάτων, για μισό μίλι δεν ελήφθη υπόψιν η ελληνική ΑΟΖ, η οποία προκύπτει από το νόμιμο ελληνοαιγυπτιακό μνημόνιο, ούτε και η δυνητική επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Η έμμεση αυτή αναγνώριση ωστόσο θα απαντηθεί από την Ελλάδα, όπως αναφέρεται σχετικά, με την άσκηση «Ευνομία» που έχει εξαγγελθεί για τις 16 Σεπτεμβρίου σε συνεργασία με τη Γαλλία, την Ιταλία και την Κύπρο.

● Βρισκόμαστε σε ένα νησί σημαιοστολισμένο. Είναι μόνο για τον εορτασμό της Παναγίας ή και μία εκδήλωση ελευθερίας;

Οχι, οι σημαίες δεν έχουν αναρτηθεί μόνο για τον εορτασμό της Παναγίας που την τιμούμε κάθε χρόνο. Γιατί ειδικά φέτος είναι η διακοσιοστή επέτειος του ολοκαυτώματος της Κάσου. Λίγο πριν από το ολοκαύτωμα των Ψαρών. Οι σφαγές και οι αρπαγές που έγιναν τότε δεν κατάφεραν ωστόσο να ερημώσουν το νησί. Ο δήμος προτρέπει τους δημότες να αναρτήσουν σημαίες, ενώ στα δημοτικά κτίρια δίπλα στην ελληνική αναρτούμε την επαναστατική σημαία, την οποία ανακάλυψε ο Νικόλας Πιπίνος του Ηρακλή σε ένα μουσείο στο Λονδίνο και μπορέσαμε να την αναπαραγάγουμε. Καταφέραμε επίσης -και σε αυτό μας ακολούθησαν και τα Ψαρά - να διατυπώσουμε αρχικά το 2004 το αίτημά μας για να ανακηρύξουμε την Κάσο ηρωικό νησί. Κάτι που ψηφίστηκε ομόφωνα στη Βουλή στις 6 Δεκεμβρίου του 2018.

● Εχουν περάσει 200 χρόνια από τη σφαγή του νησιού επί Ελληνικής Επανάστασης και 112 από την έναρξη της ιταλικής κατοχής. Ανθρωποι έφυγαν για να σωθούν από τη σφαγή ή την καταστολή και άλλοι για να σωθούν από την πείνα. Ποιοι ήταν οι τόποι όπου κατέφυγαν; Πόσο και πώς θυμούνται αυτές τις Οδύσσειες;

Μετά το ολοκαύτωμα οι κάτοικοι κατέφυγαν κυρίως στις Κυκλάδες, Σύρο, Νάξο, Αμοργό, Ιο κ.α. Επέστρεψαν το 1840. Και ίδρυσαν το Φρυ, μοναδικό παραθαλάσσιο κέντρο του νησιού. Ειδικά φέτος, με αφορμή την επέτειο, θέλουμε να κάνουμε γνωστά προς τα έξω τα γεγονότα εκείνα, αλλά και να θυμηθούμε ότι το νησί, αν και παρέμεινε υπό οθωμανική και στη συνέχεια υπό ιταλική κατοχή, κατάφερε με την επιμονή και τον μόχθο των κατοίκων του να ξαναζήσει.

Οι επόμενες εκδηλώσεις μας για φέτος είναι μουσική εκδήλωση στο Βεάκειο στις 28 Σεπτεμβρίου, διεθνής συνάντηση λύρας και οργάνων με δοξάρι στην Κάσο από 25 μέχρι 27 Οκτωβρίου, έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά από 20 Νοεμβρίου μέχρι 10 Δεκεμβρίου του Κασιώτη καταξιωμένου ζωγράφου Μαγιό (Μαλλιαράκη) με παράλληλες εκδηλώσεις.

Πέτρες που λάμπουν

● Οπως διαβάζουμε σε βιβλία για το νησί, η παραγωγή του είναι κυρίως η κτηνοτροφία, η μελισσοκομία και λιγότερο η γεωργία. Ο πλούτος του προέρχεται ωστόσο με διάφορους τρόπους από τη θάλασσα. Πώς δημιουργήθηκε και τι ρόλο έπαιξε και παίζει η ναυτοσύνη του νησιού;

Η Κάσος δεν ήταν ποτέ αυτάρκης σε γεωργικά προϊόντα. Ωστόσο πριν το ολοκαύτωμα έφτασε να έχει 12.000 κατοίκους. Μετά τη σφαγή στράφηκαν και πάλι στη ναυτιλία. Τα κασιώτικα καράβια ταξίδεψαν παντού. Πολλές εφοπλιστικές οικογένειες είναι από την Κάσο. Νικολάου, Παπαδάκης, Κουλουκουντής, Μαυρολέων, Παπαδημητρίου, αδελφοί Ρεθύμνη κ.ά. Κάποιες από αυτές έχουν κάνει έργο για το νησί πριν αρκετά χρόνια.

Πολλοί ήταν οι Κασιώτες που κατά καιρούς μετανάστευσαν στο Πορτ Σάιντ στο Σουέζ, στην Ισμαηλία, απ’ όπου ωστόσο έφυγαν και οι τελευταίοι από αυτούς επί Νάσερ και κατόπιν στην Αμερική. Κάθε καλοκαίρι επιστρέφουν, όπου κι αν βρίσκονται, και γεμίζουν το νησί. Η ναυτοσύνη υπήρξε πηγή ζωής και κέρδους. Σήμερα σχεδιάζουμε και προχωρούμε στην ίδρυση Σχολής Καραβομαραγκών σε συνεργασία και με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ταρσανάδων, ένα ΙΕΚ όπου θα διδάσκονται θεωρία και πρακτική. Υπάρχουν ακόμα αρκετοί ταρσανάδες κυρίως στη νησιωτική χώρα. Για να διορθώσουμε εν μέρει το σφάλμα που κάναμε, καταστρέφοντας με εντολή της Ε.Ε. πολλά από τα καΐκια μας.

● Ποια είναι σήμερα τα δεδομένα σχετικά με την υγεία, τις συγκοινωνίες, το περιβάλλον; Υπάρχουν δυνατότητες αντιμετώπισης εκτάκτων περιστατικών, αρκούν τα ακτοπλοϊκά και τα αεροπορικά δρομολόγια; Τι συμβαίνει με τα δίκτυα αποχέτευσης, ύδρευσης και ενέργειας;

Είμαστε ο πρώτος δήμος που από το 2019 πριμοδοτεί την απασχόληση γιατρών. Για τα έκτακτα περιστατικά γίνονται αεροδιακομιδές του ΕΚΑΒ. Για τις συγκοινωνίες υπάρχει δημοτικό αεροδρόμιο με σχεδόν καθημερινά δρομολόγια που συνδέουν το νησί μας με τη Ρόδο, την Κάρπαθο και τη Σητεία και μέσω αυτών με ανταπόκριση με την Αθήνα. Ακτοπλοϊκή σύνδεση έχουμε τρεις και τέσσερις φορές την εβδομάδα το καλοκαίρι με το κέντρο και τη Ρόδο και καθημερινή με την Κάρπαθο.

Σχετικά με το περιβάλλον έχουμε αναπτύξει σύστημα διαχωρισμού και ανακύκλωσης σκουπιδιών. Το θέμα της ύδρευσης το αντιμετωπίζουμε επαρκώς με επτά γεωτρήσεις και δεξαμενές, ενώ σχεδιάζουμε έξι ακόμα γεωτρήσεις. Είμαστε κατά των ανεμογεννητριών, ενώ προκρίνουμε περιορισμένο αριθμό φωτοβολταϊκών. Η μελέτη για το δίκτυο αποχέτευσης πρόκειται να εκπονηθεί άμεσα. Στο άμεσο μέλλον δημοπρατούμε έργα οδοποιίας. Εχουμε συγχρόνως αναπτύξει τον περιπατητικό και τον ποδηλατικό τουρισμό, ενώ συζητάμε με το Ινστιτούτο Θαλασσίων Ερευνών και το ΥΠΠΟ τα σχετικά με τη διαχείριση των εναλίων αρχαιοτήτων και των παλιών ναυαγίων που ανακαλύφθηκαν στα πλαίσια 5ετούς ερευνητικού προγράμματος.

● Πόσοι είναι οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού; Πόσος είναι ο μαθητικός πληθυσμός και πόσοι αυτοί που επιστρέφουν το καλοκαίρι; Είναι ανοιχτός ο δήμος σε τυχόν ιδέες και προτάσεις τους; Ποια είναι η αντίληψη και οι πολιτικές του δήμου για ένα άλλο μοντέλο τουρισμού, όταν διαβάζουμε ότι σε πολλά νησιά το υπάρχον μοντέλο δέχεται κριτική;

Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή οι μόνιμοι κάτοικοι είναι 1.223 ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τις 4.500-5.000. Εχουμε δύο νηπιαγωγεία, ένα εξατάξιο Δημοτικό και Γυμνάσιο–Λύκειο. Συνολικά 130 παιδιά με αυτά της προσχολικής ηλικίας για τα οποία ετοιμάζεται παιδικός σταθμός.

Οι εκδηλώσεις στις οποίες αναφέρθηκα γίνονται σε διάλογο και συνεργασία με τους κατοίκους και όχι μόνο. Στην πράξη το μοντέλο τουρισμού της Κάσου δεν είναι ο μαζικός τουρισμός -δεν τον θέλουμε ούτε και μπορούμε να τον στηρίξουμε-, είναι ο εναλλακτικός που έχει σχέση κυρίως με το περιβάλλον, όπως προανέφερα. Δουλεύουμε για ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα με ήπιες πρακτικές.

Πέπη Ρηγοπούλου

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Διαβάστε Περισσότερα »

«Η Ελλάδα χρειάζεται μαθήματα ιστορίας» - Κατηγορώ Ζαχάροβα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη

Η Μαρία Ζαχάροβα κατηγόρησε την Κυβέρνηση Μητσοτάκη πως «διαγράφει από την συλλογική μνήμη τον ρόλο της Ρωσίας για την επανάσταση του 1821.                                                                                                                                                                           

Με ανακοίνωσή της η Μαρία Ζαχάροβα κατηγορεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη για την μη συμμετοχή ρωσικής αντιπροσωπείας στους εορτασμούς της επετείου της κήρυξης της ελληνικής επανάστασης του 1821 και της Ανεξαρτησίας. 

Αναφέρει πως «η Ρωσική Αυτοκρατορία, η Ρωσία, έπαιξε τον κομβικό ρόλο συνεισφέροντας ουσιαστικά στην επιτυχή έκβαση του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων για την ανεξαρτησία τους». Ξεχωριστή αναφορά επιφυλάσσει στον Ιωάννη Καποδίστρια υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας, πριν αναλάβει ως πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας. 

Συγκεκριμένα αναφέρει πως «Ανάμεσα στους ιθύνοντες ανώτατου επιπέδου του Ελληνικού Κράτους στην αυγή της εγκαθίδρυσής του υπήρχαν πολλοί από αυτούς που προηγουμένως για μεγάλο χρονικό διάστημα υπηρετούσαν αφοσιωμένα, πιστά και τίμια την πατρίδα μας». 

«Η Ελλάδα αποστέλει οπλισμό στην Ουκρανία με τον οποίο σκοτώνει άμαχους Έλληνες της Αζοφικής»

Η επρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ, έκανε λόγο πως διαχρονικά στην Ελλάδα «αναγνώριζαν την καθοριστική συμβολή των ρωσικών όπλων και της διπλωματίας στη νίκη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, σέβονταν τη μνήμη των Ρώσων φιλελλήνων, μεριμνούσαν με φροντίδα τις κοινές σελίδες του ένδοξου παρελθόντος των δύο χωρών».

Η Μαρία Ζαχάροβα στάθηκε στην μη κλήση ρωσικής αντιπροσωπείας στους εορτασμούς (σ.σ. Παραδοσιακά υπάρχουν εκπρόσωποι των Μεγάλων Δυνάμεων, δηλαδή Ρωσίας, Αγγλίας και Γαλλίας). «Λάβαμε υπόψη ότι φέτος με εντολή της ηγεσίας του ελληνικού ΥΠΕΞ οι παραδοσιακές εορταστικές εκδηλώσεις με αφορμή την 25η Μαρτίου, όσο στην Ελλάδα τόσο και στις αντιπροσωπείες της στο εξωτερικό, θα διεξαχθούν για ακόμη μία φορά χωρίς ρωσική συμμετοχή» ανέφερε.

Η εκπρόσωπος κάνει λόγο για «άνευ ορίων εχθρική εκστρατεία» κατά την Ρωσίας, «την οποία εκκίνησε και συνεχίζει η κυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη με στόχο να διαγραφεί από την συλλογική μνήμη οτιδήποτε που σχετίζεται με την Ρωσία, θυσιάζοντας χάριν στις πρόσκαιρες περιστάσεις – τους αιώνιους ιστορικούς, πολιτιστικούς και πνευματικούς δεσμούς μεταξύ των δυο λαών μας». 

Ρωσοβοφική η Αθήνα, στέλνει όπλα με τα οποία η Ουκρανία σκοτώνει άμαχους Έλληνες της Αζοφικής

Κατηγόρησε την Ελλάδα πως «πάνω στο κύμα της επιθετικής ρωσοφοβίας η Αθήνα επιμένει στις εγκληματικές αποφάσεις της, συμπεριλαμβανομένης και της αποστολής οπλισμού στην Ουκρανία, με τον οποίο το καθεστώς του Κιέβου εξακολουθεί να εξοντώνει αμάχους, ανάμεσά τους και Έλληνες της Αζοφικής».

Για να συνεχίσει πως η Ελλάδα αγνόησε πρόσκληση για συνάντηση με την ηγεσία του ρωσικού ΥΠΕΞ «Οι τωρινοί κυβερνώντες, κρυβόμενοι πίσω από συλλογικές αποφάσεις της Δύσης διέκοψαν τον διμερή μας διάλογο και κάθε είδους συνεργασία. Σαν να μην έφτανε αυτό, η ελληνική Πρεσβεία στη Μόσχα, μεταξύ άλλων διπλωματικών αποστολών των κρατών-μελών της ΕΕ, περιφρόνησε τους κανόνες της διπλωματικής επικοινωνίας και αγνόησε την πρόσκληση για συνάντηση με την ηγεσία του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών».

Κατηγόρησε την ελληνική κυβέρνηση πως αγνοεί την ίδια την ιστορία, λέγοντας πως «Από την πλευρά μας, στις 25 Μαρτίου διαβιβάσαμε τις σκέψεις και τις εκτιμήσεις μας απευθείας στην εδώ Πρεσβεία της Ελλάδας. Είναι αξιολύπητο ότι αντί να στείλουμε ευχές για την εθνική εορτή, όπως άρμοζε κάποτε, είμαστε αναγκασμένοι, τούτη την ημέρα, να υπενθυμίζουμε στην Αθήνα τα στοιχειώδη μαθήματα ιστορίας».

Πηγή: www.in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

«Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί»

 

Με αφορμή τη συμπλήρωση 203 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση ανατρέχουμε σε μαρτυρίες και απομνημονεύματα, αναζητώντας τις εικόνες και τα συναισθήματα που προκύπτουν από τα κείμενα της εποχής. 

Στις 24 Φεβρουαρίου του 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης εξέδωσε στο Ιάσιο την προκήρυξη με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» με την οποία κήρυξε την εξέγερση των Ελλήνων στη Μολδοβλαχία. Το κείμενο της επίσημης κήρυξης της Επανάστασης ξεκινά ως εξής: «Η ώρα ήλθεν, ω Άνδρες Έλληνες! Προ πολλού οι λαοί της Ευρώπης, πολεμούντες υπέρ των ιδίων δικαιωμάτων και ελευθερίας αυτών, μας επροσκάλουν εις μίμησιν. Αυτοί, καίτοι οπωσούν ελεύθεροι, επροσπάθησαν όλαις δυνάμεσι να αυξήσωσι την ελευθερίαν, και δι’ αυτής πάσαν αυτών την ευδαιμονίαν. Οι αδελφοί μας και φίλοι είναι πανταχού έτοιμοι. Οι Σέρβοι, οι Σουλιώται, και όλη η Ήπειρος, οπλοφορούντες μας περιμένωσιν. Ας ενωθώμεν λοιπόν με ενθουσιασμόν! Η Πατρίς μας προσκαλεί». 

Οκτώ χρόνια μετά, ο στρατηγός Μακρυγιάννης άρχισε να γράφει τα απομνημονεύματά του στο Άργος. Το έργο ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1829, την περίοδο που ο οπλαρχηγός υπηρετούσε την Κυβέρνηση Καποδίστρια και η συγγραφή του συνεχίστηκε στο Ναύπλιο και στην Αθήνα. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1907 από τον ιστοριοδίφη και συγγραφέα Γιάννη Βλαχογιάννη, ωστόσο αναδείχθηκε μέσα από τη γενιά του ’30 και ιδιαίτερα τον Γιώργο Σεφέρη. 

Ο Μακρυγιάννης γράφει μεταξύ άλλων: «Η πατρίδα του κάθε ανθρώπου και η θρησκεία είναι το παν και πρέπει να θυσιάζει και πατριωτισμόν και να ζει αυτός και οι συγγενείς του ως τίμιοι άνθρωποι εις την κοινωνία. Και τότε λέγονται έθνη, όταν είναι στολισμένα με πατριωτικά αιστήματα· το αναντίον λέγονται παλιόψαθες των εθνών και βάρος της γης. Και διά τούτο, ως πατρίδα γενική του κάθε ενού και έργο των αγώνων του μικρότερου και αδύνατου πολίτη, έχει κι αυτός τα συμφέροντά του εις αυτήνη την πατρίδα, εις αυτήνη την θρησκεία. Δεν πρέπει ο άνθρωπος να βαρύνεται και να αμελεί αυτά· και ο προκομμένος πρέπει να φωνάζει ως προκομμένος την αλήθεια,το ίδιον και ο απλός. Ότι κρικέλα δεν έχει η γης να την πάρει κανείς εις την πλάτη του, ούτε ο δυνατός ούτε ο αδύνατος· και όταν είναι ο καθείς αδύνατος εις ένα πράμα και μόνος του δεν μπορεί να πάρει το βάρος, και παίρνει και τους άλλους και βοηθούν, τότε να μην φαντάζεται να λέγει ο αίτιος εγώ· να λέγει εμείς. Ότι βάναμε όλοι τις πλάτες, όχι ένας».

Στο δίτομο έργο «Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως» ο Φωτάκος (Φώτιος Χρυσανθακόπουλος), υπασπιστής του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, περιγράφει την εποχή του καθώς και τις μνήμες του από τις μεγάλες μάχες της Επανάστασης. Αναφέρει ο Φωτάκος: «Από δε τας αρχάς του Ιανουαρίου του 1821, αφού τα πάντα ωρίμασαν, άρχισαν οι Έλληνες και ήρχοντο εις τα σπίτια τους από τα ξένα, από την Ρωσσίαν, Βλαχίαν, Μολδαυίαν, Κωνσταντινούπολιν, Σμύρνην και από τα άλλα μέρη δια να λάβουν μέρος κατά της αποφασισθείσαν από τους αποστόλους της Εταιρίας ημέραν δια τον αγώνα υπέρ της πατρίδος. […] Όλαις ταις νύκταις οι Έλληνες τουφεξίδες (οπλοποιοί), σιδηρουργοί, ξυλουργοί και άλλοι εδούλευαν κρυφά από τους Τούρκους και από ταις γυναίκες των τα αναγκαία του πολέμου. Και ήτον εμποδισμένον και αφωρισμένον να κάμνουν μεταξύ τους φιλονεικίας και εξηγήσεις δια τον μέλλοντα σκοπών των. Δια τούτο καθένας εργάζετο κρυφά εις το σπίτι του, διώρθωνε το τουφέκι του, έπλαινε τα πιστόλια του, επήγαινεν εις το λόγκο και έχυνε βόλια με το μονοκάλουπον και καθ’ όλα προετοιμάζετο».

Το καλοκαίρι του 1836 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης σε ηλικία 66 χρονών αφηγείται επί δύο μήνες στον Γεώργιο Τερτσέτη περιστατικά από την Ελληνική Επανάσταση. Το βιβλίο εκδόθηκε με τον τίτλο «Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής – Από τα 1770 έως τα 1836», όμως έμεινε γνωστό ως «Τα απομνημονεύματα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη».

Λέει λοιπόν μεταξύ άλλων ο Κολοκοτρώνης στον Τερτσέτη: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμιάν απ’ όσες γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτο ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος, ήτο με ένα λαόν, όπου ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωριστεί ως τοιούτος, ούτε να ορκισθεί, παρά μόνο ό,τι έκαμνε η βία. Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησε ποτέ να θεωρήσει τον ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ’ ως σκλάβους».

Περιγράφει το κλίμα που επικρατούσε τις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης: «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελλοί, δεν εκάναμε την επανάσταση, διατί ηθέλαμε συλλογισθεί πρώτον δια πολεμοφόδια, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθήκες μας, τα μαγαζιά μας, ηθέλαμε λογαριάσει τη δύναμη την εδική μας, την τούρκικη δύναμη. Τώρα όπου ενικήσαμε, όπου ετελειώσαμε με καλό τον πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, επαινόμεθα. Αν δεν ευτυχούσαμε, ηθέλαμε τρώγει κατάρες, αναθέματα».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το προφίλ του ιστορικού και συγγραφέα Γεωργίου Τερτσέτη (κατέγραψε τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη), καθώς υπήρξε ο ένας εκ των δύο δικαστών που έσωσαν τον Γέρο του Μοριά. Συγκεκριμένα, ο Τερτσέτης διορίστηκε από την Αντιβασιλεία δικαστής του έκτακτου στρατοδικείου Ναυπλίου τον Απρίλιο του 1834 στο οποίο δικάζονταν ο Θ. Κολοκοτρώνης και ο Δ. Πλαπούτας με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ο Τερτσέτης μαζί με τον πρόεδρο του δικαστηρίου Αναστάσιο Πολυζωίδη ήταν οι δύο δικαστές που αρνήθηκαν να υπογράψουν την καταδίκη των οπλαρχηγών σε θάνατο, καθώς θεωρούσαν πως η κατηγορία δεν ήταν τεκμηριωμένη.

Η πράξη τους αυτή τους οδήγησε στο δικαστήριο ως κατηγορούμενους. Η απολογία του Τερτσέτη ξεκινά ως εξής: «Δεν είμαι από την Σπάρτη, δεν είμαι Αθηναίος, πατρίδα μου έχω όλην την Ελλάδα. Τοιουτοτρόπως εκφράζεται ο γενναίος Πλούταρχος, είναι σχεδόν δύο χιλιάδες έτη, εις ένα των συγγραμμάτων του. Ημείς γεννημένοι εις πλέον ευτυχισμένην εποχήν, δηλαδή όταν η θρησκεία και η φιλοσοφία εφώτισαν, εκήρυξαν, εσφράγισαν το δόγμα της αγάπης και της ισότητος, δυνάμεθα να ειπούμεν, ότι ημείς δεν είμεθα ούτε από την Ελλάδα, ούτε από την Ιταλία, ούτε από την Γερμανία, ούτε από την Αγγλία, πατρίδα μας έχομεν το ανθρώπινο γένος. Όση γη περιαγκαλιάζει ο εύμορφος αιθέρας είναι αγαπητή μας πατρίδα».

Και συνεχίζει: «Αν αυτοί οι στοχασμοί δεν αρέσουν εις τον Επίτροπον, ολίγον φρονώ. Φθάνει μου οπού αρέσουν εις τούτους τους Δικαστάς, εις τούτο το Ελληνικόν Ακροατήριον. Αυτό το προοίμιον όμως αξιόλογα ταιριάζει εις την απολογία μας, επειδή αν ημείς εγκαλούμεθα από τον Επίτροπον, αν αυτός μας φοβερίζει φυλακισμόν, το αίτιον είναι η σφοδρή μας λατρεία προς την δικαιοσύνην, εις καιρούς τους οποίους κάλλιστα γνωρίζετε. Και η δικαιοσύνη δεν είναι προνόμιον, είναι ιδιοκτησία της ανθρωπότητος και αρμόζει λοιπόν να αναφέρωμεν ημείς σήμερον, ως εις βοήθειαν μας, το όνομα του ανθρώπινου γένους, αφού δια αυτό αγωνίσθημεν».

Στον επίλογο των απομνημονευμάτων του ο Μακρυγιάννης, πικραμένος από τις εξελίξεις μετά την Επανάσταση, γράφει: «Όσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, το ’χουν σε δόξα, το ’χουν σε τιμή, το ’χουν σε ικανότη το να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται. Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας. […] Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα -ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι˙ όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ὁ καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι’ όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ὁ δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος». 

DOCVILLE

Εμυ Ντούρου

Πηγή: => www.documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τσίπρας από Τήλο: Μπορούμε να έχουμε τη σύγχρονη, ελεύθερη Ελλάδα που μας αξίζει (Φωτορεπορτάζ)

Από την Τήλο όπου βρέθηκε προκειμένου να παραστεί στις εορταστικές εκδηλώσεις για την 25η Μαρτίου ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε το δικό του μήνυμα για τον εορτασμό της επετείου της Επανάστασης, αναφέροντας πως σήμερα είναι μία μέρα περηφάνιας για όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες αλλά και μία μέρα περισυλλογής "για το τι έχουμε και τι μας πρέπει, για το τι θέλουμε και τι μας αξίζει". 

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, τόνισε πως "δικαιούμαστε μια καλύτερη πατρίδα, όπου θα ανθίζει η δημοκρατία και η ισότητα, η αλήθεια και η δικαιοσύνη" υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων πως "οι λαοί που παύουν να ονειρεύονται και να αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο είναι καταδικασμένοι σε μαρασμό".

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

Σήμερα είναι μια μέρα περηφάνιας για όλες τις Ελληνίδες και τους Έλληνες, όπου γης.

Είμαστε περήφανοι για τα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά, για τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, για τους ξυπόλυτους που ξεσηκώθηκαν εναντίον μιας πανίσχυρης αυτοκρατορίας.

Για όσους έδωσαν το αίμα και τη ζωή τους για μια πατρίδα ελεύθερη.

Σήμερα είναι όμως και μια μέρα περισυλλογής.

Για το τι έχουμε και τι μας πρέπει.

Τι θέλουμε και τι μας αξίζει.

Γιατί οι λαοί που παύουν να ονειρεύονται και να αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο είναι καταδικασμένοι σε μαρασμό.

Δικαιούμαστε μια καλύτερη πατρίδα.

Και μπορούμε να την αποκτήσουμε.

Μια πατρίδα που τα παιδιά της δεν θα χάνονται στα Τέμπη.

Δεν θα ξενιτεύονται.

Δεν θα είναι καταδικασμένα να φυτοζωούν ανάμεσα στην ανεργία και την απλήρωτη εργασία.

Θα έχουν ίσα δικαιώματα στη μόρφωση, την Υγεία, τον Πολιτισμό.

Θα αισθάνονται και θα είναι όλοι ασφαλείς.

Μια πατρίδα στην οποία θα ανθίζει η δημοκρατία και η ισότητα.

Η αλήθεια και η δικαιοσύνη.

Δεν θα γίνονται οι πολίτες «στόχοι» παρακρατικών μηχανισμών.

Δεν θα αντιμετωπίζεται το κράτος ως λάφυρο και δεν θα ιδιοποιούνται οι λίγοι το μόχθο των πολλών.

Δεν θα τη δυναστεύουν ο κομματισμός, το ρουσφέτι, τα συμφέροντα, αλλά ένα δίκαιο και αποτελεσματικό κράτος θα στέκεται πλάι και όχι απέναντι στους ανθρώπους.

Αυτά έχουμε δικαίωμα και να θέλουμε και να διεκδικούμε.

Κι αν μας φαίνονται δύσκολα, ακόμα και αδύνατα, ας θυμηθούμε ότι αν ο λαός τότε, δεν μεθούσε «με το αθάνατο κρασί του '21» και άκουγε τους «φρόνιμους» της εποχής, δεν θα είχαμε σήμερα ελεύθερη πατρίδα.

Μπορούμε να έχουμε τη σύγχρονη, ελεύθερη Ελλάδα της δημοκρατίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης, που μας αξίζει.

Και θα την έχουμε με τη θέληση και τον αγώνα μας.

Τσίπρας από Τήλο: "Περήφανοι για τους ανθρώπους των ενόπλων δυνάμεων που προασπίζουν την ελευθερία μας"

Στην ακριτική Τήλο βρέθηκε ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Αλέξης Τσίπρας για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, όπου παρακολούθησε τις εορταστικές εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση των 202 χρόνων από την Επανάσταση του 1821.

Ο κ. Τσίπρας πριν την έναρξη των εκδηλώσεων είχε την ευκαιρία να συνομίλησε με κατοίκους του νησιού και στη συνέχεια παρέστη στις εκδηλώσεις, όπου κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο των ηρώων και παρακολούθησε την παρέλαση.

Το ενδιαφέρον του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ κίνησε ένας μαθητής με έντονο ενδιαφέρον για την πολιτική, ο οποίος είπε στον κ. Τσίπρα ότι “στην ιστορία της χώρας μας, η χώρα προόδευσε όταν στηρίζονταν οι αδύναμοι και οι φτωχοί, με αποτέλεσμα να ανθίζει το εμπόριο και η γεωργία” και μάλιστα ρώτησε τον κ. Τσίπρα για τον πληθωρισμό με τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να του εξηγεί ότι “όταν οι τιμές στο ρεύμα, στο σούπερ μάρκετ, στην βενζίνη ανεβαίνουν και οι μισθοί παραμένουν σταθεροί ή αυξάνονται λιγότερο από τις τιμές υπάρχει πρόβλημα” προσθέτοντας “και άρα τι πρέπει να κάνουμε; Το είπες μόνος σου. Να στηρίξουμε τους αδύναμους”.

Στην συνέχεια, ο κ. Τσίπρας βρέθηκε στο στρατόπεδο της Τήλου, χαιρέτησε τους ανθρώπους των ενόπλων δυνάμεων που υπηρετούν στο νησί, μόνιμους και στρατεύσιμους, συνομίλησε μαζί τους και ευχήθηκε χρόνια πολλά. Ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι “είμαστε πολύ περήφανοι που είστε εδώ, αφοσιωμένοι στην πατρίδα. Σε μια ακριτική περιοχή, όπως σε κάθε ακριτική περιοχή της χώρας” και πρόσθεσε ότι “οι ένοπλες δυνάμεις της πατρίδας μας, άνδρες και γυναίκες που υπηρετούν, είτε μόνιμοι είτε στρατεύσιμοι, είναι αυτοί που προασπίζουν το πιο σημαντικό ιδανικό, την ελευθερία μας, την ακεραιότητα της πατρίδας μας”.

Μάλιστα, ο κ. Τσίπρας είχε την ευκαιρία να γνωρίσει έναν στρατιώτη με καταγωγή από την Ινδία όπου του είπε: “Είναι τιμή μας που υπηρετείς την πατρίδα μας”. Απευθυνόμενος στην συνέχεια ο κ. Τσίπρας στο μόνιμο προσωπικό υπογράμμισε ότι “η Πολιτεία πρέπει να κάνει ακόμη περισσότερα, προκειμένου να φροντίσει, ώστε και οι συνθήκες δουλειάς και αφοσίωσης σας στην πατρίδα να είναι οι καλύτερες δυνατές και οι δυνατότητες όσον αφορά την μέριμνα για το προσωπικό να είναι ακόμη περισσότερες, καθώς το πιο σημαντικό όπλο είναι το ανθρώπινο δυναμικό”.

Τέλος, ο κ. Τσίπρας είχε την ευκαιρία να επισκεφτεί το Κέντρο Κυκλικής Καινοτομίας Τήλου και να ενημερωθεί αναλυτικά για όλη τη διαδικασία που ακολουθείται και τις εργασίες που γίνονται βήμα προς βήμα και έχουν οδηγήσει την Τήλο να είναι πρωτοπόρος στην ανακύκλωση και στην επίτευξη του στόχου για μηδενικά απόβλητα.

Διαβάστε περισσότερα και δείτε το βίντεο από το www.news247.gr=> ΕΔΩ

Διαβάστε Περισσότερα »