Έξι χρόνια: Αντί για λύσεις, φούντες με μαργαριτάρια…

Η κυβέρνηση μπορεί να μην έχει απέναντί της υπολογίσιμο κομματικό αντίπαλο, αλλά πολίτες δεν «χάφτουν» πια τόσο εύκολα τα επικοινωνιακά κόλπα. 

Σε λίγο η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμπληρώνει έξι χρόνια στην εξουσία. Στην πρώτη τετραετία όλα «της πήγαν δεξιά». Στη δεύτερη άρχισαν νωρίς οι δοκιμασίες, όπως έδειξε το αποτέλεσμα των περσινών ευρωεκλογών. Το 41% του 2023 έγινε 28% το 2024. Και από τότε, παρά την απουσία υπολογίσιμης αντιπολίτευσης, δεν μπορεί να σηκώσει (δημοσκοπικό) κεφάλι και ζει με το άγχος του τέλους της αυτοδυναμίας της. 

Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι μόνο η κυβερνητική φθορά και η «κατάρα» της δεύτερης θητείας; Φυσικά, όχι. Δεν υπάρχουν «κατάρες» στην πολιτική, αλλά κάποια στιγμή αρχίζει να ισχύει ένας απλός κανόνας: όταν μια κυβέρνηση, αντί να λύνει τα ουσιαστικά προβλήματα, τα εξωραΐζει και καταφεύγει σε φιγουρατζίδικες κινήσεις, οι πολίτες το καταλαβαίνουν και αντιδρούν. 

Αυτή η μέθοδος είναι συνήθης για τη σημερινή κυβέρνηση, για να μην πούμε ότι είναι κανόνας. Ας το δούμε με δύο παραδείγματα. 

Πρώτο παράδειγμα: είναι κοινή πεποίθηση ότι το δημόσιο σύστημα υγείας πάσχει. Ελλείψεις γιατρών και νοσηλευτών, ουρές και πολύωρες αναμονές στις εφημερίες, ράντζα στους διαδρόμους. Πώς αντιμετωπίζονται όλα αυτά; Με επικοινωνιακές κινήσεις. Κάθε τρεις και λίγο ο πρωθυπουργός πάει σε κάποιο νοσοκομείο, για να «διαπιστώσει»- δηλαδή να του το πει ο υπουργός Υγείας- την «πρόοδο» στον τομέα του. Τις προάλλες πήγε στον «Ευαγγελισμό» για να δει το «βραχιολάκι», με το οποίο θα εφοδιάζονται όσοι πηγαίνουν στις εφημερίες, για να βλέπουν πόσες ώρες θα περιμένουν. Για «επαναστατική μέθοδο» μίλησε ο Άδωνις Γεωργιάδης, με τη γνωστή αμετροέπεια και μεγαλοστομία που τον διακρίνει. «Και πόση ήταν η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε;», ρωτήθηκε σε ραδιοφωνική συνέντευξη. «Η μεγαλύτερη ήταν έξι ώρες», απάντησε. Χαράς ευαγγέλια για τους ασθενείς. Μπροστά στο «επαναστατικό» βραχιολάκι, θα «ξεχνάνε» τον πόνο τους και τις καθυστερήσεις. Κατά τα άλλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξήγγειλε, για πολλοστή φορά, ότι στο τέλος της δεύτερης θητείας της κυβέρνησής του θα έχουμε «ένα νέο ΕΣΥ». Να το μετονομάσουν κιόλας, να το πουν ΝΕΣΥ, για να τρίζουν τα κόκαλα όσων το ίδρυσαν και το στήριξαν στις δύσκολες εποχές. 

Δεύτερο παράδειγμα: Ένα από τα «ψωμοτύρια» των κυβερνώντων είναι η περίφημη «αξιολόγηση» στο Δημόσιο. Την οποία τώρα ο πρωθυπουργός θα συνδέσει με το νέο «εθνικό στόχο», που είναι η άρση της μονιμότητας των υπαλλήλων του. Βεβαίως, ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, αφού δεν μπορεί να συγκεντρώσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που απαιτείται για να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα. Ο κ. Μητσοτάκης το κάνει μόνο και μόνο για να στριμώξει το ΠΑΣΟΚ, η ηγεσία του οποίου ταλαντεύεται μεταξύ της «σκληρής αντιπολίτευσης» και της επιδίωξης να εμφανίζεται σαν «μια καλύτερη ΝΔ» 

Έξι χρόνια κυβερνούν και δεν έχουν κάνει τίποτα για να ισχύει η ουσιαστική αξιολόγηση, η οποία δεν χρειάζεται καμιά συνταγματική αναθεώρηση. Αλλά πώς να το κάνουν όταν σε όλες τις θέσεις ευθύνης οι επιλογές γίνονται με την κλασική μέθοδο των «δικών μας παιδιών»; Πώς να ισχύσει στοιχειώδης αξιοκρατία, όταν στην εξαετία αυτής της διακυβέρνησης ο αριθμός των μετακλητών υπαλλήλων, δηλαδή των καθαρά κομματικών ρουσφετιών, έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ;

Αλήθεια, ποια αξιολόγηση έκαναν στον διαβόητο ΟΠΕΚΕΠΕ, που βρίσκεται στη δίνη ενός σκανδάλου με ευρωπαϊκές διαστάσεις; Πέντε διοικήσεις έχουν αλλάξει οι υπουργοί που τον επιβλέπουν, ουδείς από τους «αρίστους» αυτούς πήρε χαμπάρι πώς έκλεβαν εκατομμύρια ευρώ οι επιτήδειοι;

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θέλει ή δεν μπορεί(ή και τα δύο) να αντιμετωπίσει τα ουσιαστικά προβλήματα των πολιτών. Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων βρίσκεται στον πάτο της ευρωπαϊκής κατάταξης. Και η στεγαστική κρίση κάνει το στόχο της απόκτησης κατοικίας(αγορά ή ενοικίαση) όνειρο απατηλό ειδικά για τους νέους. 

Το εισόδημα, το σπίτι, τα νοσοκομεία, αυτά είναι τα πιεστικά προβλήματα. Το λένε οι πολίτες και σε όλες τις έρευνες, τις οποίες τόσο μελετούν ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν. Κι επειδή δεν θέλουν ή δεν μπορούν να δώσουν λύσεις σε αυτά, καταφεύγουν στον εξωραϊσμό τους, σε φιγουρατζίδικες κινήσεις και αμετροεπείς δηλώσεις.

Μπορεί να μην έχουν απέναντί τους υπολογίσιμο κομματικό αντίπαλο, αλλά πολίτες δεν «χάφτουν» πια τόσο εύκολα τα επικοινωνιακά κόλπα. Δεν θα πιστέψουν ότι τους λείπει αυτό που λέει η λαϊκή ρήση για τη «…φούντα με μαργαριτάρι». 

Γιώργος Καρελιάς

Πηγή: news247.gr

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα καρότο για το μέλλον...

Η Ελλάδα έχει μάθει να πορεύεται με καύσιμο εθνικούς πόθους. Αυτή τη στιγμή έχει ξεμείνει από όραμα και σχέδιο για το μέλλον. Έχει το μαστίγιο, αλλά χρειάζεται επειγόντως και ένα καρότο. 

 

Μέρες που είναι, προσπαθήστε να κάνετε μία ευχή για τη χώρα. Δεν είναι εύκολο. Τι μπορείς, άλλωστε, να ευχηθείς σε μία χώρα που έχει ξεμείνει από εθνικούς πόθους και οράματα για το μέλλον; Ισως το να βρει έναν καινούργιο στόχο και ας είναι και παραμύθι φουσκωμένο με αέρα. Αυτό είναι, άλλωστε, το καύσιμο της χώρας εδώ και δύο αιώνες. Στην αρχή ονειρευόταν να μεγαλώσει. Και τα κατάφερε. Μέσα στον 20ο αιώνα η Ελλάδα αύξησε την επικράτεια της κατά 70%. Ύστερα ήρθε το αίτημα για μία κανονικότητα δυτικού τύπου, το οποίο ήταν επώδυνα σύνθετο. 

Στη συνέχεια το ποθούμενο ήταν η δημοκρατική ομαλότητα που τη διαδέχθηκε ο στόχος για ένταξη στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Είχαμε μπροστά μας το κίνητρο του ευρώ και την ανάγκη για εκσυγχρονισμό. Και μετά είπαμε να κάνουμε Ολυμπιακούς Αγώνες για να δείξουμε στον κόσμο ότι αξίζουμε για πολλά περισσότερα από όσα ορίζει το μπόι μας. Ακόμα και σε περιβάλλον χρεοκοπίας θέσαμε στους εαυτούς μας το διακύβευμα της επιβίωσης. Η έξοδος από τα μνημόνια ήταν κάτι τόσο σαφές, ώστε περιέγραφε ομόθυμη εθνική επιδίωξη. Και μετά;

Εκεί βρισκόμαστε τώρα. Ανάμεσα στην άνω τελεία και στο κόμμα του ερωτηματικού. Πού θέλει να πάει η χώρα; Αν ήμασταν Σκανδιναβοί δεν θα μας απασχολούσαν τέτοια πράγματα. Θα συμφωνούσαμε ότι ο εθνικός στόχος είναι η διαχείριση και η βελτίωση της ευημερίας μας με εξειδικευμένες πολιτικές εστιασμένες στον άνθρωπο. Στη Φινλανδία, ας πούμε, τώρα εγκαλούν την κυβέρνηση επειδή υστερεί στην πράσινη μετάβαση -αυτά είναι πολυτέλειες για μας. 

Εδώ σε μας το πρόβλημα είναι ταυτοτικό. Πρέπει να υπάρχει κάτι μπροστά. Έστω ένα καρότο. Και όπως θα έχετε διαπιστώσει και εσείς, το οραματικό στοιχείο απουσιάζει πλήρως και από την πολιτική κουβέντα. Εντάξει, ο Μητσοτάκης, εκ θέσεως, οφείλει να προβάλλει στην οθόνη κάτι που μοιάζει με όραμα, έστω και αν αυτό ορίζεται από αχνές γραμμές με αναφορές σε ενεργειακούς κόμβους, ξένες επενδύσεις και πάει λέγοντας. Όμως εν τέλει, αυτό που παράγει η κυβέρνηση είναι μία διαχείριση της καθημερινότητας, σε μεγάλο βαθμό με μπαλώματα, προκειμένου να διατηρήσει το δημοσκοπικό της προβάδισμα.

Ακούμε οραματικό λόγο από την αντιπολίτευση; Ούτε καν για τα προσχήματα. Παραδοσιακά στην Ελλάδα ο αντιπολιτευτικός λόγος είναι καταγγελτικός. Δεν χρειάζονται πολλά για να κάνεις αντιπολίτευση στην Ελλάδα, αρκεί να βρεις μία σκεπή και να σκαρφαλώσεις στα κεραμίδια της. 

Και κάπως έτσι, πάμε να ολοκληρώσουμε το πρώτο τέταρτο του αιώνα με αναπάντητα ερωτήματα και εικασίες που δεν γνωρίζουμε αν στέκονται στον άνεμο της πραγματικότητας. Διαχειριζόμαστε την καθημερινότητα, αλλά δεν κάνουμε ουσιαστική κουβέντα για το μέλλον.

Γκρινιάζουμε για τους μισθούς, αλλά αρνούμαστε να δούμε την αλήθεια για το παραγωγικό μας μοντέλο, του τουρισμού, της οικοδομής και της εστίασης, που συγκρατεί το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας σε χαμηλά εισοδήματα. Πετάμε πατριωτικές κοτσάνες για το δημογραφικό πρόβλημα και δουλευόμαστε μεταξύ μας όταν νομίζουμε ότι με μερικά χιλιάρικα και παιδικούς σταθμούς οι Ελληνίδες θα αρχίσουν να γεννάνε παιδιά.

Η χώρα έχει δημογραφική ημερομηνία λήξης και η πολιτική τάξη κρύβεται πίσω από το δάχτυλο της χωρίς να συζητά σοβαρά, καθαρά και στοχευμένα ένα πρόγραμμα ενσωμάτωσης μεταναστών.

Και, ξέρετε, όσο δεν υπάρχει όραμα, ανθίζει ο ατομισμός. Όσο απουσιάζει ο εθνικός στόχος ή έστω η έμπνευση ενός παραμυθιού, το ατομικό εκτοπίζει το συλλογικό. Θα μου πείτε ότι δεν μπορείς να δεις το όραμα όταν δεν αντέχεις να κοιτάξεις τις τιμές στο σούπερ μάρκετ ή τρέμει το φυλλοκάρδι σου μη σου τύχει και νοσηλευτείς. Καμία αντίρρηση. Αυτά είναι το μαστίγιο. Αν όμως δεν βρεθεί και ένα καρότο δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. 

Κώστας Γιαννακίδης - www.news247.gr

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Κασσελάκης: Είμαστε ξεκάθαρα δεύτεροι και ανεβαίνουμε

«Κύριε Μητσοτάκη έχετε επιχειρήσει ποτέ στη ζωή σας;», διερωτήθηκε ο Στ. Κασσελάκης, αφήνοντας αιχμές και για τα «500 εκατ. δανεικά και αγύριστα» της ΝΔ. 

Για «εμμονή» του Κυριάκου Μητσοτάκη και των εκπροσώπων του μαζί του, έκανε λόγο ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Στέφανος Κασσελάκης, ξεκινώντας την ομιλία του στην εκδήλωση με τίτλο «Ελληνικό όνειρο – Ζωή με αξιοπρέπεια» ενώ την απέδωσε στις «κυλιόμενες μετρήσεις» που βλέπουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τώρα νέα δυναμική, είπε, υπογραμμίζοντας πως είναι «ξεκάθαρα δεύτερος και ανεβαίνει» και πως αυτό οφείλεται, τόσο στην αντιπολίτευση που έχει κάνει το κόμμα στο νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια, όσο και στη στάση που κράτησε για την ισότητα στον γάμο. «Προφανώς αυτά έχουν μεταδώσει ένα μήνυμα», είπε χαρακτηριστικά.

«Κύριε Μητσοτάκη έχετε επιχειρήσει ποτέ στη ζωή σας;», διερωτήθηκε ο Στ. Κασσελάκης, αφήνοντας αιχμές και για τα «500 εκατ. δανεικά και αγύριστα» της ΝΔ.

«Οι τράπεζες δεν έχουν ανακεφαλαιωθεί από μάννα εξ ουρανού, αλλά από την τσέπη του Έλληνα φορολογούμενου», είπε επίσης ο Στ. Κασσελάκης, κατηγορώντας την κυβέρνηση για «θράσος να ζητάνε και τα ρέστα». Επιπλέον, της καταλόγισε πρακτικές gaslighting, δηλαδή ψυχολογικής χειραγώγησης του θύματος από τον θύτη, «να τον πείσει ότι εκείνος φταίει». Όπως ανέφερε, την ίδια στρατηγική εφαρμόζει η ΝΔ, όταν κάνει λόγο για «ατομική ευθύνη».

«Είναι καιρός να δείξουμε ότι όχι: ούτε θύματα θα γίνουμε και ότι η κοινωνία έχει ανάγκη αλληλεγγύη», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Πηγή: www.koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα »