Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, Νοεμβρίου 16, 2026

«Η σήψη στην καρδιά της Ελλάδας»

Και τώρα στην τελική ευθεία για τις εκλογές η κυβέρνηση αποφάσισε να παίξει το παιχνίδι της κάθαρσης. 


Τι ντροπή η Ελλάδα να χλευάζεται διεθνώς για την υποδούλωση της ∆ικαιοσύνης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη! Eνα σκληρό δηµοσίευµα σε άρθρο του Αλεξάντερ Κλαπ στους «New York Times» είχε τίτλο «Η σήψη στην καρδιά της Ελλάδας στη γενέτειρα της δηµοκρατίας» και υπότιτλο «Είναι τώρα καθαρή η εικόνα για να τη δει ο καθένας». Αυτό ήταν αποτέλεσµα του τεράστιου πολιτικού σκανδάλου των υποκλοπών. Ενός πρωτοφανούς για την Ευρώπη και τη δηµοκρατία πραξικοπήµατος που οι επίορκοι ανώτατοι δικαστές µε εντολή του πρωθυπουργού έθεσαν στο αρχείο. Πρωταγωνιστής ο εισαγγελέας του Αρειου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, που ξεπέρασε κάθε όριο εντιµότητας όταν αποφάσισε να θέσει στο αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών από την ΕΥΠ αναφέροντας: «∆εν προέκυψε σύνδεση της ΕΥΠ ή άλλης κρατικής υπηρεσίας (ΕΛΑΣ ή Αντιτροµοκρατικής) µε το κακόβουλο λογισµικό Predator»! 

Κι αυτό παρότι η κυβέρνηση έχει οµολογήσει τις παράνοµες παρακολουθήσεις της ΕΥΠ, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο Μητσοτάκης στην περίπτωση Ανδρουλάκη, αλλά και ο ανιψιός Γρηγόρης Δηµητριάδης, δηλώνοντας για την παραίτηση-απόλυσή του ότι δέχτηκε τη σφαίρα για να γλιτώσει ο πρωθυπουργός. Αλλωστε, όπως κατέθεσε ο Ισραηλινός ιδιοκτήτης του λογισµικού, πρώην στέλεχος της Μοσάντ Ταλ Ντίλιαν, έχει αποδείξεις ότι το πούλησε στην ελληνική κυβέρνηση και προειδοποίησε τον Μητσοτάκη ότι θα έχει την τύχη του Νίξον που έχασε την εξουσία λόγω των παρακολουθήσεων των γραφείων του ∆ηµοκρατικού Κόµµατος. Επιπλέον ο ίδιος ο Τζαβέλλας υπό την ιδιότητα του εποπτεύοντος εισαγγελικού λειτουργού της ΕΥΠ είχε υπογράψει την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών έντεκα στόχων. Πλήρης εξευτελισµός! 

Και τώρα στην τελική ευθεία για τις εκλογές η κυβέρνηση αποφάσισε να παίξει το παιχνίδι της κάθαρσης. Οπως κάνουν οι µεγαλέµποροι ναρκωτικών που σε κάθε δέκα φορτία καρφώνουν το ένα για να φαίνεται ότι οι διωκτικές αρχές κάνουν καλά τη δουλειά τους. 

Και του Πιτσιλή, που τόσα χρόνια δεν έκανε τίποτα (!) µε τους µεγάλους φοροφυγάδες, του βρίσκουν (!) τώρα κάποιους απατεώνες όχι από έρευνες της δικής του υπηρεσίας, αλλά από έρευνα της Οικονοµικής Αστυνοµίας. Ειδικά η περίπτωση των φούρνων Χωριάτικο ήταν γνωστή εδώ και χρόνια σε όλη την πιάτσα και εµπλέκονται 25 υπάλληλοι της ΑΑ∆Ε. Τα προσόντα του Πιτσιλή αξιολογήθηκαν κυρίως για το θάψιµο υποθέσεων και την προστασία των δικών του παιδιών. Και γι’ αυτά τα προσόντα τού παραχωρήθηκε ο ΟΠΕΚΕΠΕ (!) αλλά και τα τελωνεία, όπου το πρώτο πράγµα που έκανε ήταν να αλλάξει όλους (!) τους διευθυντές, διορίζοντας άτοµα της «εµπιστοσύνης» του. 

Κανένα πρόβληµα όµως για την κυβερνητική πλειοψηφία. Να θυµίσουµε ότι τα χρήµατα των βουλευτών της Ν∆ το 2019 στις δηλώσεις πόθεν έσχες, που κανείς δεν εξετάζει το «πόθεν», ήταν 91.137.205 ευρώ. Το 2024 έφτασαν τα 217.056.938 ευρώ. Αύξηση 160%! Επιπλέον οι 156 βουλευτές της δήλωσαν στις ιδιοκτησίες τους 2.175 ακίνητα! ∆ηλαδή κατά µέσο όρο 14 ακίνητα ο καθένας! Αυτή είναι δουλειά. Μάλιστα ο πρωθυπουργός αποδέχεται επίδοµα ενεργού αγρότη τα τελευταία οκτώ χρόνια. Είχε άδικο ο 33ος πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούµαν όταν είπε «∆εν µπορείς να γίνεις πλούσιος από την πολιτική, εκτός αν είσαι απατεώνας»; 

Και τι κάνει σήµερα ο Μητσοτάκης; Με το σύστηµα ρολόι, όπου όλοι οι βουλευτές του θα περάσουν από τα 62 (!) υπουργικά χαρτοφυλάκια, εξασφαλίζει στη Βουλή την ψήφο τους για µπάζωµα σε όλες τις υποθέσεις σκανδάλων που προκύπτουν, ακόµη κι αν υπάρχει συνταγµατικό πρόβληµα όπως µε τα ιδιωτικά πανεπιστήµια. 

Δυστυχώς σήµερα η Ελλάδα είναι µια αποικία της ∆ύσης µε αφεντικά Αµερικανούς, Γερµανούς και Γάλλους, που υποτίθεται ότι µας προστατεύουν για να µας πουλάνε όπλα, αλλά, όταν είναι να πάρουν θέση για την επιθετική πολιτική της Τουρκίας, όπως είπε και ο Ρούµπιο που µας επισκέφτηκε πρόσφατα, «βρείτε τα». Οι Γερµανοί απαίτησαν να ψηφίσουµε τη συµφωνία για ελεύθερο εµπόριο µε τις πέντε χώρες της Mercosur (Βραζιλία, Αργεντινή, Βολιβία, Ουρουγουάη και Παραγουάη) που θα πλήξει θανάσιµα ό,τι έχει αποµείνει από τον πρωτογενή τοµέα µας για να εξασφαλίσει ο πρωθυπουργός την προστασία και από το Βερολίνο. 

Και τώρα, έχοντας χρηµατίσει και την ηγεσία της εκκλησίας µε αυξήσεις µισθών, περιµένοντας τις ψήφους των πιστών, κάνει εµφανίσεις εις τους ναούς, καθήµενος, όπως είδαµε πρόσφατα, σε µητροπολιτικό θρόνο! Αλλωστε σε όλες τις επισκέψεις του στις εκκλησίες συνοδεύεται πάντα από φωτογράφο. ∆εν έχει σηµασία για τους παπάδες ότι είναι ένας εκ των πλέον αµαρτωλών Ελλήνων, που παίρνει από τους φτωχούς για να τα δώσει στους πλούσιους, που λέει συνεχώς ψέµατα και ποτέ δεν εξοµολογείται τις αµαρτίες του. 

Κανείς από τους δεξιούς υπερπατριώτες δεν ασχολείται µε το υπ’ αριθµόν ένα εθνικό θέµα της ραγδαίας µείωσης του ελληνικού πληθυσµού µε υπογεννητικότητα και µετανάστευση των νέων. Τέτοιο θέµα δεν υπάρχει στην ατζέντα του Μητσοτάκη. Και όπως είπε ο Καιρίδης: «Η άνοδος των τιµών στα ακίνητα και τα ενοίκια αποτελεί δείγµα οικονοµικής υγείας της χώρας»! 


Πηγή: Δημήτρης Χρήστου / documentonews.gr 


Κυριακή, Νοεμβρίου 15, 2026

Τι είναι και τι δεν είναι το Πολυτεχνείο

Ως ιστορικό γεγονός με διαχρονικό αποτύπωμα υπερβαίνει κατά πολύ τις επιμέρους εκφάνσεις του, παρ’ όλο που εκ των πραγμάτων τις εμπεριέχει 


Τι δεν είναι το Πολυτεχνείο; Δεν είναι αυτό που θέλουν να καταγράψουν γι’ αυτό οι αντίπαλοί του· όσοι το μισούν και ως ιστορικό γεγονός και ως συμβολισμό και έμπνευση. Δεν είναι μια αντικοινωνική αναστάτωση, μια φασαρία, ένας επαναλαμβανόμενος πόλεμος με την αστυνομία, μια εκδήλωση που θέλει και επιδιώκει να προκαλέσει ζημιά στα λαϊκά στρώματα καθ’ οιονδήποτε τρόπο. 

Το Πολυτεχνείο δεν είναι επίσης οι συμβιβασμοί που έκαναν κορυφαία πρόσωπα της εξέγερσης του 1973 και ο τρόπος που ο καθένας και η καθεμία από αυτούς/αυτές διαχειρίστηκε τον εαυτό του/της. Διότι το Πολυτεχνείο ως γεγονός και ως σηματοδότηση αρχών, αιτημάτων, διεκδικήσεων, ως πολιτικό και ιδεολογικό φορτίο, υπερβαίνει κατά πολύ τα πρόσωπα που το δημιούργησαν. Αν αυτό δεν συνέβαινε, δεν θα έμενε στην Ιστορία ως αυτοτελές γεγονός, αλλά ως πολλές προσωπικές ιστορίες και διαδρομές. 

Το Πολυτεχνείο δεν είναι επίσης ένα άθροισμα αντιλήψεων και πρακτικών των οργανώσεων που συμμετείχαν σε αυτό, ούτε πολλές ξεχωριστές αφηγήσεις, η κάθε μία στα μέτρα της μίας ή της άλλης οργάνωσης. Ως ιστορικό γεγονός με διαχρονικό αποτύπωμα υπερβαίνει κατά πολύ τις επιμέρους εκφάνσεις του, παρ’ όλο που εκ των πραγμάτων τις εμπεριέχει. Είναι η συνισταμένη όλων αυτών και η υπέρβαση που το ίδιο δημιούργησε σε όλα τα επίπεδα, την οποία καμιά οργάνωση και κανένα πρόσωπο δεν θα μπορούσε εκ των προτέρων να προβλέψει. 

Τελικά, τι είναι το Πολυτεχνείο; Αναμφισβήτητα ένα κορυφαίο ιστορικό γεγονός ανάτασης του ελληνικού λαού για δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα πολύ πέρα και πολύ πάνω από αυτά που κατάργησε η χούντα των συνταγματαρχών. Με αυτή την έννοια συνδέθηκε άμεσα με την Εθνική Αντίσταση και με τους διαχρονικούς αγώνες του ελληνικού λαού, των εργαζόμενων στρωμάτων και της νεολαίας για κοινωνική απελευθέρωση και κοινωνική δικαιοσύνη. Υπό αυτή την έννοια ουδέποτε δικαιώθηκε και ουδέποτε ξεπεράστηκε ή έπαψε να εμπνέει. 


ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ «ΕΦ.ΣΥΝ.» 

Τετάρτη, Νοεμβρίου 11, 2026

Ο Χότζας, το «καρφί» και το καλώδιο

«Ακόμη και μια ανώδυνη συμφωνία μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από έναν "Γείτονα" που έχει στο μυαλό του, να κερδίσει ένα ολόκληρο σπίτι, αξιοποιώντας ένα …καρφί» 


«Δεν τρέχει και τίποτα»: Αυτή είναι ουσιαστικά η κυβερνητική αφήγηση για το καλώδιο και την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας -Κύπρου:  «Δεν έχει ζητηθεί, ούτε πρόκειται να ζητηθεί άδεια από την Τουρκία…Είναι άλλο πράγμα η άδεια και άλλο η ενημέρωση». 

Όσο για την γαλλική ρηματική διακοίνωση, προς την Άγκυρα; Είναι σαν «το χαρτάκι που αφήνει η ΔΕΗ για να ενημερώσει για επικείμενη διακοπή ρεύματος!» 

Το θέμα δεν είναι το καλώδιο, αλλά αν η Τουρκία αποκτά τη δικαιοδοσία, έστω και αν την πήρε από το Παρίσι και όχι από την Αθήνα, εξηγεί βετεράνος διπλωμάτης, που έχει «φάει με το κουτάλι», τις ελληνοτουρκικές σχέσεις . 

«Η Αγκυρα θέλει να αποδείξει πώς δικαιούται δηλαδή, να αποφασίζει για κάθε λογής δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο. Να εκμεταλλευτεί το καλώδιο ως μέσο έμπρακτης αναγνώρισης των τουρκικών προκλητικών, αναθεωρητικών  διεκδικήσεων στο Αιγαίο», εξηγεί. 

Και αυτή την γαλλική «ρηματική διακοίνωση»-που ακόμη δεν ξέρουμε τι λέει-η Αγκυρα θα θελήσει φυσικά να την εκμεταλλευτεί στο μέλλον, διεθνώς, για να ισχυροποιήσει τις θέσεις. 

Όπως ακριβώς και  στην γνωστή ιστορία του Νασρεντίν Χότζα για το «Σπίτι και το καρφί», λέει ο βετεράνος διπλωμάτης: «Μια φορά και έναν καιρό, ο Χότζας ήταν σε πολύ δυσχερή οικονομική θέση και αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι του σε έναν γείτονα. 

Πονηρός όμως ο γείτονας κατάλαβε την αδυναμία του Χότζα και άρχισε να τον πιέζει για όλο και χαμηλότερη τιμή. 

Το «Οθωμανικό» παζάρι κράτησε μέρες και ο  Νασρεντίν Χότζας δέχθηκε να πουλήσει το σπίτι σε χαμηλή τιμή, αλλά έκανε στο έναν ελιγμό: Συμφώνησε να πωλήσει το σπίτι υπό δύο προϋποθέσεις: Πρώτον, να παραμείνει καρφωμένο στον τοίχο του διαδρόμου, ένα καρφί, όπου ο μακαρίτης ο πατέρας του κρεμούσε την… κάπα του. Και δεύτερον, ο Χότζας να επισκέπτεται το σπίτι όποτε θέλει, για να βλέπει το…καρφί στον τοίχο. 

Η συμφωνία έκλεισε και με τη βούλα του καδή και αφού πέρασε καιρός, ο Χότζας επισκέφθηκε το σπίτι που ανήκε πλέον στον γείτονα, για να δει το …καρφί στον τοίχο, όπως προέβλεπε η γραπτή συμφωνία. 

Σιγά σιγά, ο Χότζας περνούσε όλο και πιο συχνά από το σπίτι του γείτονα για να βλέπει το καρφί στον τοίχο. Εφτασε μάλιστα να περνά κάθε μέρα σχεδόν από το σπίτι, ακόμη και τις πιο ακατάλληλες ώρες. Κάποια στιγμή ο γείτονας αγανάκτησε , αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι, εγκλωβισμένος από τη συμφωνία. Με τα πολλά, αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι όσο όσο για να απαλλαγεί από τον Χότζα. Και τελικά, ο πονηρός Νασρεντίν αγόρασε και πάλι το σπίτι του πολύ πιο φθηνά, σε σχέση με την τιμή, που το είχε πουλήσει» 

Το δίδαγμα του Χότζα 

Τι διδάσκει η ιστορία του Χότζα; «Ακόμη και μια ανώδυνη συμφωνία μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από έναν «Γείτονα», που «έχει στο μυαλό του, να κερδίσει ένα ολόκληρο σπίτι, αξιοποιώντας ένα …καρφί», ήταν το σχόλιο του διπλωμάτη.

Με απλά λόγια, η Αγκυρα, που δεν έχει βγάλει από το μυαλό της την κατάκτηση του μισού Αιγαίου, θα μπορούσε σιγά σιγά να χρησιμοποιήσει την «αποστολή ενημέρωσης» ως τεκμήριο διεθνούς αποδοχής της αξίωσής της να έχει λόγο στην περιοχή.  Όπως και με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Προσπαθώντας, μεθοδικά, σιγά σιγά, όπως και ο Χότζας να δημιουργεί τετελεσμένα

Πολύ σοφά, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής  προειδοποίησε  ότι οποιαδήποτε διαδικασία «ενημέρωσης» της Αγκυρας, θα μπορούσε να καταλήξει σε αναζήτηση της «τουρκικής άδειας», ανεξάρτητα από την ονομασία της, και σε μελλοντικές υποδομές. 

Με ένα δήθεν «ανώδυνο καρφί» , να εξασφαλίσει δηλαδή , όπως ο Χότζας, ολόκληρο το «σπίτι»…


Πηγή: Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr 




Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2026

Με ποια πλευρά είσαι;

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το ερώτημα τελικά είναι ένα: με ποια πλευρά είσαι 


Πήγε ο Αλέξης Τσίπρας στο Παρίσι και περπάτησε μαζί με τους διαδηλωτές. Και βγήκαν όλοι οι γνωστοί «σχολιαστές» να κάνουν τις απαραίτητες διαπιστώσεις τους. Άλλος για το ποιους είδε, άλλος για το ποιους δεν είδε, και οι πιο λούμπεν για το τι ρούχα φορούσε. Κάποια έσπευσε να πει ότι το να κατεβαίνει σε αντικυβερνητική διαδήλωση στη Γαλλία είναι αντεθνική πράξη γιατί υπονομεύει τη συμμαχία με τη Γαλλία τώρα που θα μας στηρίξει στη «μάχη του καλωδίου». 

Βεβαίως αυτό που απέφυγαν να σχολιάσουν ήταν η ουσία: ότι ένας Έλληνας πολιτικός πήγε να δει από κοντά ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα κοινωνικά κινήματα σήμερα στην Ευρώπη, έναν παλλαϊκό ξεσηκωμό που έχει ήδη διαμορφώσει έναν νέο συσχετισμό δύναμης και αποτελεί όχι μόνο την απαίτηση μιας κοινωνίας για πραγματική δημοκρατία αλλά και την καλύτερη απάντηση στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Ότι πήγε να δηλώσει την αλληλεγγύη και τη στήριξή του σε έναν μεγάλο και δίκαιο αγώνα. Ότι έκανε σαφές ότι η δική του θέση είναι ότι η ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στον αγώνα τους. 

Και ο λόγος που δεν το σχολίασαν ήταν πολύ απλός: γιατί πηγαίνοντας στη Γαλλία πήρε θέση, διάλεξε πλευρά. Είπε ότι είναι με τα κινήματα και με τον «δρόμο» και όχι με αυτούς που ξέρουν να μιλούν μόνο τη γλώσσα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της ευελιξίας, του χαμηλού κόστους, και των «επενδύσεων». Κοντολογίς υπογράμμισε ότι η πολιτική δεν μπορεί να προσπαθεί να διαιωνίσει την υπάρχουσα κατάσταση – και να στηρίξει όσους έχουν συμφέρον να μείνουν τα πράγματα ως έχουν – αλλά αντίθετα πρέπει να κάνει πράξη τις μεγάλες αλλαγές, που μπορούν να κάνουν τις ζωές των ανθρώπων καλύτερες. Και υπενθύμισε ότι για να το κάνει αυτό η πολιτική, θα πρέπει οι πολιτικοί να διαλέγουν με ποια πλευρά είναι: με τους εργαζόμενους και τη μεσαία τάξη ή με αυτούς που σήμερα κάνουν πάρτι με τις ευρωπαϊκές και εθνικές χρηματοδοτήσεις με τις ευλογίες της κυβέρνησης, με τη νεολαία που ξεσηκώνεται ή με αυτούς που κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν το μέλλον της, με τα συνδικάτα και τις συλλογικότητες ή με αυτούς που εάν μπορούσαν να βάλουν την κοινωνία «στον γύψο», θα το έκαναν μετά χαράς. 

Γιατί η πολιτική δεν είναι απλώς η «διαχείριση» των πραγμάτων. Δεν είναι απλώς η καθημερινή προσπάθεια τα πράγματα να μένουν ως έχουν. Δεν είναι η διαιώνιση μιας κατάστασης που αυτή τη στιγμή πυροδοτεί κοινωνικές εκρήξεις. Η πολιτική ξεκινά από το να ξέρεις που πατάς και ποιους εκπροσωπείς. Και εάν όντως θες να εκπροσωπήσεις την πλειοψηφία αυτό σημαίνει να παίρνεις τις αποφάσεις που μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να έρχεσαι σε σύγκρουση με συμφέροντα που στέκονται εμπόδιο. Και αυτό γιατί μόνο έτσι μπορούν να γίνουν πραγματικές αλλαγές και να υπάρξει πραγματική πρόοδος. 

Αυτό είναι περισσότερο παρά ποτέ επίκαιρο σήμερα, όπου όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε όλη την Ευρώπη κυβερνήσεις και ένα οικονομικό σύστημα βολεμένο να βάζει διαρκώς σε παρένθεση τις κοινωνικές ανάγκες, είναι αντιμέτωποι με μια κοινωνική δυσαρέσκεια που παραπέμπει σε βαθιά ρήγματα ανάμεσα στις κοινωνίες και όσους έχουν σήμερα την εξουσία. 

Οι κοινωνίες αυτές είναι σε αναβρασμό. Και αυτό ισχύει και για την ελληνική. Μπορεί αυτό να μην εκφράζεται παντού με τον ίδιο τον τρόπο ή με την ίδια ένταση, όμως στον πυρήνα της η κατάσταση είναι η ίδια: οι κοινωνίες απαιτούν αναδιανομή εισοδήματος, κοινωνική προστασία, αναβαθμισμένη δημόσια υγεία και παιδεία, αξιοπρεπείς αμοιβές και συντάξεις, λογοδοσία και πραγματική δημοκρατία. Πάνω από όλα θέλουν να αισθανθούν ότι υπάρχουν πολιτικοί και κόμματα που στέκονται στο πλευρό τους και εκπροσωπούν τις ανάγκες τους. 

Πολιτικούς και κόμματα που να λένε με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές με ποια πλευρά είναι. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Πέμπτη, Νοεμβρίου 05, 2026

Κάποιες φορές οι κοινωνίες κάνουν σαφές ότι απαιτούν ριζική αλλαγή

Οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές έδειξαν πόσο ηχηρά μπορεί μια κοινωνία να απαιτήσει ριζική αλλαγή πολιτικής 


Ο Ντοναλντ Τραμπ στις εκλογές του 2024 είχε έναν εκλογικό θρίαμβο. Πήρε τις εκλογές καθαρά – το 2016 είχε χάσει τη λαϊκή ψήφο, αλλά είχε κερδίσει τους εκλέκτορες – ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι διατήρησαν έλεγχο σε όλο το Κογκρέσο, δηλαδή και στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία. Φαινόταν να είναι ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, με τους αντιπάλους του, τους Δημοκρατικούς, να είναι σε βαθιά κρίση. 

Δύο χρόνια μετά ο Ντόναλντ Τραμπ υπέστη μια ταπεινωτική ήττα. Στις ενδιάμεσες εκλογές οι Δημοκρατικοί κατάφεραν να κερδίσουν και τη Γερουσία και τη Βουλή των αντιπροσώπων, με τους ψηφοφόρους να στέλνουν ένα πολύ σαφές μήνυμα αποδοκιμασίας των πολιτικών του. 

Και οι λόγοι της αποδοκιμασίας ήταν πολύ συγκεκριμένοι: Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν κύμα ακρίβειας, μια κρίση κόστους ζωής, που είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που τους είχε υποσχεθεί. Ακόμη χειρότερα, ο Τραμπ όχι μόνο δεν τήρησε την υπόσχεση να βάλει ένα τέρμα στους ατέλειωτους πολέμους, αλλά κατάφερε να μπλέξει τις ΗΠΑ σε έναν πόλεμο αυτόν με τον Ιράν, που δεν μπορούν να κερδίσουν και ο οποίος ακριβώς επειδή εκτινάσσει τις τιμές των καυσίμων επιδεινώνει την κρίση κόστους ζωής, την ώρα που επέμεινε σε μια συμμαχία με το Ισραήλ που αποδοκιμάζεται πλέον από σημαντικά τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας. 

Η προσπάθειά του για να βάλει την «Αμερική Πρώτα» οδήγησε σε μια εμμονή με τους δασμούς που όμως δεν βελτίωσαν την κατάσταση των νοικοκυριών. Μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας απέρριψαν και τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές του και τον τρόπο που προσπάθησε να δαιμονοποιήσει ακόμη και πολιτικούς αντιπάλους του που ήταν μεταναστευτικής καταγωγής. 

Και οι ψηφοφόροι όλα αυτά τα μέτρησαν και όταν ήρθε η ώρα έστειλαν το μήνυμά τους απέναντι σε αυτόν που υποτίθεται ότι ήταν ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Μήνυμα αποδοκιμασίας και απόρριψης. 

Προφανώς και το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι πολύ διαφορετικό από αυτό των ευρωπαϊκών χωρών. Το να υπάρχουν κυβερνήσεις που δεν ελέγχουν τα νομοθετικά σώματα δεν είναι πρωτόγνωρο, ενώ στην Ευρώπη η απώλεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας σημαίνει την πτώση μιας κυβέρνησης στις περισσότερες χώρες. Όμως, διδάγματα που αφορούν και την Ευρώπη μπορούν να βγουν. 

Το πρώτο βασικό δίδαγμα είναι ότι η πολιτική σύγκρουση δεν αφορά πρωτίστωςτα ζητήματα πολιτικής ταυτότητας, αλλά τα ζητήματα που αφορούν τις ζωές των ανθρώπων. Και αυτό που κατεξοχήν αφορά τις ζωές των ανθρώπων δεν είναι ούτε η μετανάστευση ούτε η woke ατζέντα, αλλά η ακρίβεια, το κόστος ζωής, η αξιοπρεπής αμοιβή, οι προοπτικές για τη νεολαία. 

Το δεύτερο δίδαγμα, είναι ότι οι άνθρωποι δεν αναζητούν την πολιτική δύναμη που θα εκφράσει καλύτερα πολιτικά αντανακλαστικά κοινωνικού κανιβαλισμού, αλλά αυτή που μπορεί να τους δώσει μια ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα. 

Το τρίτο δίδαγμα, είναι ότι οι άνθρωποι δεν αναζητούν γενικά το «Κέντρο» και δεν φοβούνται κάποιον που μπορεί να έχει μια περισσότερο αριστερή ταυτότητα, όταν αυτά που λέει απαντούν σε πραγματικά προβλήματα και κοινωνικές ανάγκες. 

Το τέταρτο δίδαγμα, που συγκεφαλαιώνει τα παραπάνω, είναι ότι οι κοινωνίες όχι μόνο δεν φοβούνται την αλλαγή, αλλά την επιζητούν κιόλας. Γι’ αυτό και οι προσπάθειες ιδεολογικής τρομοκρατίας δεν μπόρεσαν πιάσουν τόπο. 

Αυτά τα διδάγματα έχουν εφαρμογή και στην ελληνική περίπτωση. Γιατί σε πείσμα της προσπάθειας της κυβέρνησης να πείσει ότι είναι η μόνη εφικτή κυβερνητική πρόταση και πως οποιαδήποτε άλλη επιλογή απλώς θα οδηγήσει σε «επικίνδυνες περιπέτειες», αυτό που αναζητούν οι πολίτες – και αυτό φαίνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις είναι η ανάγκη να απαλλαγούν από τον βραχνά της ακρίβειας και σε αυτό το πλαίσιο ούτε την αλλαγή πολιτικής φοβούνται, ούτε απεχθάνονται όποια δύναμη δεν διεκδικεί να εκπροσωπεί το «Κέντρο», αλλά επιμένει σε μια σύγχρονη προοδευτική κατεύθυνση. 

Κάτι που σημαίνει ότι ανεξαρτήτως χειρισμών, η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δύσκολα μπορούν να αποφύγουν ένα αποτέλεσμα που μόνο ως ηχηρή ήττα θα μπορεί να χαρακτηριστεί. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τετάρτη, Νοεμβρίου 04, 2026

Η διαφθορά χτυπάει κόκκινο, ο Μητσοτάκης παπαγαλίζει το 2019…

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη διανύει τον όγδοο χρόνο της θητεία της. Η οποία είναι γεμάτη σκάνδαλα και διαφθορά, παντός είδους. 


Το συνηθίζουν οι κυβερνήσεις. Κάθε φορά που πιάνονται με μια γίδα στην πλάτη, το ρίχνουν στην παρελθοντολογία. Θυμούνται τι έκαναν οι προηγούμενοι, για να ξεχνιούνται τα δικά τους. 

Όμως, οι σημερινοί έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Η διαφθορά επί των ημερών τους οργιάζει, το ένα σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο. Αλλά ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του «απαντούν» κάθε φορά με την ίδια κασέτα: «Το 2019 ο Ποινικός Κώδικας του ΣΥΡΙΖΑ». 

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη διανύει τον όγδοο χρόνο της θητεία της. Η οποία είναι γεμάτη σκάνδαλα και διαφθορά, παντός είδους. 

Η κρατική ΕΥΠ παρακολουθούσε τη μισή Ελλάδα (υπουργούς, αρχηγούς, στρατηγούς) και ουδείς έμαθε ποτέ το γιατί. Το σκάνδαλο κουκουλώθηκε με αποφάσεις ανώτατων εισαγγελέων. Και ο ανιψιός του πρωθυπουργού, που κινούσε τα νήματα, αυτοανακηρύχθηκε σε προστάτη του(«έφαγα τη σφαίρα») και σήμερα αρθρογραφεί για τη …διεθνή πολιτική. 

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έκανε την Ελλάδα τον καλύτερο πελάτη της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Εκατομμύρια πήγαν στις τσέπες Φραπεδοχασάπηδων και Φεραρίστας, αλλά οι αρμόδιοι υπουργοί απαλλάχθηκαν προκαταβολικά από την πλειοψηφία της Βουλής. 

Πίτσες και Φούρνοι δρούσαν κάτω από τη μύτη- ίσως και με τη βοήθεια υπαλλήλων- της πολυδαίδαλης ΑΑΔΕ και, αν δεν έκαναν καταγγελίες οι ανταγωνιστές, ακόμα θα έκλεβαν. 

Τις προάλλες το υπουργείο Οικονομικών έφερε στη Βουλή μια σκανδαλώδη ρύθμιση υπέρ των κορακιών των δανείων(servicers). Και αν δεν την έπαιρναν χαμπάρι οι Δικηγορικοί Σύλλογοι, θα γινόταν νόμος. 

Απέναντι σε όλα αυτά ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του έχουν κάθε φορά την ίδια απάντηση: «Ναι, αλλά ο Τσίπρας ψήφισε το 2019 νέο Ποινικό Κώδικα που αποφυλάκισε κρατουμένους». 

Πρόκειται για την επιτομή του λαϊκισμού. Διότι ο Ποινικός Κώδικας δεν ήταν του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν δέκα χρόνια με όλες τις κυβερνήσεις και ολοκληρώθηκε το 2019. Κορυφαίοι νομικοί πήραν μέρος στη σύνταξή του. Και όποιος αμφιβάλλει για την αξία τους ας αναζητήσει τι είχε πει τότε ο Ευ. Βενιζέλος(«να ψηφιστούν και να ισχύσουν αμέσως οι Κώδικες»), εκτός αν και αυτός ήταν τότε… συριζαίος, ενώ σήμερα υποστήριξε την παρουσία του κ. Μητσοτάκη στον ΟΗΕ. 

Ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του λαϊκίζουν ασύστολα με τον Ποινικό Κώδικα του 2019. Η δική τους κυβέρνηση άλλαξε κάποιες διατάξεις του και τις έκανε αυστηρότερες. Μήπως αυτό σταμάτησε την εγκληματικότητα; Ούτε γι’ αστείο. Η μία βαριά υπόθεση διαδέχεται την άλλη. Ο ποινικός λαϊκισμός τους δεν μπορεί να καλύψει την πραγματικότητα. 

Ο Ποινικός Κώδικας του 2019 δεν φταίει ούτε για την ΕΥΠ και το Predator, ούτε για τα Τέμπη, ούτε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ούτε για το όργιο των απευθείας αναθέσεων, που έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Αυτά είναι σκάνδαλα και διαφθορά της τελευταίας, δικής τους, εφταετίας. Και δεν μπορεί να την σκεπάσει κανένας Κώδικας του παρελθόντος. 

Και όπως λέει μια παλιά λατινική ρήση, «corruptio optimi pessima» (η διαφθορά των αρίστων είναι η χειρότερη)… 


Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr 

Παρασκευή, Οκτωβρίου 30, 2026

Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται

(Τα γεγονότα δεν κρίνονται οριστικά στην πορεία τους, αλλά υπό το φως της τελικής τους έκβασης) 


Αυτό δεν αναιρεί το δικαίωμα της κρίσης και της κριτικής, η χρήση της όμως, έχει ως αποστολή τη «γνώση του τι εστί αληθές». 

Για άλλη μια φορά βρίσκεται ο τόπος μας και οι άνθρωποί του, στο επίκεντρο και μάλιστα αρνητικά, του πλέον διεφθαρμένου συστήματος, αυτό που αποκαλούμε «δημοσιογραφική ενημέρωση», επίσημη, ανεπίσημη, διαδικτυακή. 

Η είδηση που δόθηκε «η FBI ή ελληνική εξάρθρωσε μεγάλο κύκλωμα φοροδιαφυγής, απάτης, παράνομων δράσεων στη Ρόδο, στην Μύκονο και αλλού». 

Μετά την εξάρθρωση του παράνομου κυκλώματος της PIZZA FAN πολύ γρήγορα ήρθε η εξάρθρωση του κυκλώματος «ΦΟΥΡΝΟΙ ΑΤΤΙΚΗΣ- ΧΩΡΙΑΤΙΚΟ». 

Εμείς εδώ οι παρακοιμώμενοι σε αυτό το νησί, έμμεσα ή άμεσα μυρίζαμε χωρίς τη γνώση ιδιαίτερων στοιχείων, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και την μπόχα που ανέδιδε, για τις μαφιόζικες διαδικασίες για την παραχώρηση της χρήσης εμβληματικών κτιρίων του νησιού, αρχικά, των παραλιών μετά. 

Συμμέτοχοι σε αυτές τις διαδικασίες Θεσμοί, Υπηρεσίες, δημόσια Διοίκηση, Αυτοδιοίκηση, Δικαιοσύνη, Εφορία, Αστυνομία κλπ», χωρίς τη δική τους άνομη σιωπή δεν θα ήταν δυνατόν να συμβούν όσα συνέβησαν. 

Πρώτος συμμέτοχος και ενεργός αυτουργός, όλων των παράνομων συμβάσεων είναι η ΕΤΑΔ, η ΑΕ που έχει στον απόλυτο έλεγχό της, όλη τη Δημόσια Περιουσία και η οποία ΑΕ ελέγχεται μόνο και εκτελεί τις εντολές της ΑΓΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ. 

Δημοπρατεί κατά το δοκούν, κτίρια και εκτάσεις όπου γης χωρίς καμία συνεννόηση με τους κατά τόπους φορείς και μάλιστα δεν έχει την υποχρέωση δημοσιοποίησης των συμβάσεων που υπογράφει. 

Το κύκλωμα που εξαρθρώθηκε κατά την έκφραση της FBI εκτός από τις χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα που ενοικίασε, έχει συμβάσεις και με εμβληματικά κτίρια του νησιού μας. 

Οι συμβάσεις για τις παραλίες δεν έχουν κοινοποιηθεί μέχρι στιγμής στις υπηρεσίες του Δήμου, τις ζήτησα προσωπικά και μου απάντησαν ότι δεν τις έχουν, πιστεύω ότι δεν μου απάντησαν ψευδώς. 

Υπάρχει μια γενική κατευθυντήρια γραμμή από τους Κυβερνώντες, τα πάντα υπό τον έλεγχο της κεντρικής διοίκησης και διαχειριστές οι δικοί τους άνθρωποι. 

Οι παραλίες είναι κοινόχρηστοι χώροι, με διάφορα νομικά τερτίπια τις ονομάζουν δημόσιες εκτάσεις, για να μπορούν να ενοικιάζουν και να πουλούν κατά βούληση, υπηρετώντας γνωστά και άγνωστα συμφέροντα. 

Σίγουρα για όλη αυτή τη βρώμα που μας τυλίγει, έχουν ευθύνες όλοι, οι Αυτοδιοικητικοί, οι Βουλευτές, η Οικονομική ελίτ του τόπου, τα Επιμελητήρια, ο Δικηγορικός Σύλλογος, όλοι αυτοί που μπορούσαν να έχουν άποψη και τήρησαν τη σιωπή του αμνού. 

Δεν έχουν τι να πουν, η ανοχή τους είναι ενοχή, όπως επίσης και η μεγάλη μερίδα αυτών που γλείφουν μονίμως την καραμέλα, για τις επενδύσεις που πρέπει να γίνονται στον τόπο, χωρίς να εξετάζουν το πώς και γιατί και σε τι θα ωφεληθεί ο τόπος. 

Βρίσκονται δημοσιογραφούντες της δεκάρας και εφημερίδες, που εξυμνούν τους επιχειρηματίες που θα μας κάνουν ΜΥΚΟΝΟ, θα ανοίξουν μπιτσόμπαρα, θα αφανίσουν τους μικρούς ντόπιους επιχειρηματίες και με το μαύρο χρήμα τους, θα προσπαθήσουν να ελέγχουν, Δήμαρχους, Βουλευτές και περιφερειάρχες. 

Δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι αυτό το κύκλωμα λειτουργούσε 530 εταιρείες, αν πράγματι γίνει συνολικός έλεγχος και όχι επιλεκτικός, ίσως θα φανερωθούν σημεία και τέρατα. 

Απορίας άξιον, η Εφορία βρίσκει άμεσα το χρέος του ενός ευρώ για τον κάθε ταλαίπωρο ιδιώτη, όλα αυτά τα χρέη του κυκλώματος δεν τα εντόπισαν ποτέ, γιατί ήταν μάλλον σκοτεινά και αόρατα. 

Βέβαιο είναι ότι η Αυτοδιοίκηση στο σύνολό της έχει ευθύνες, όχι στις δημοπρατήσεις και τα συμβόλαια ενοικίασης, αλλά στην ένοχη σιωπή της για αυτά που συνέβαιναν και δεν προστάτεψε τους μικροεπαγγελματίες που νοίκιαζαν τις ομπρέλες και τη δημόσια περιουσία. 

Βεβαίως, θα έπρεπε και αυτοί να λειτουργούν σωστά, την ευθύνη πάλι την είχε ο Δήμος, όχι η σημερινή δημοτική αρχή, αλλά μια σειρά Δημοτικών αρχόντων, Δημάρχων. 

Προ χρόνων πολλών έκανε την εμφάνισή της στον τόπο μας η η συγκεκριμένη ΜΑΦΙΑ, είναι σχεδόν σε όλους γνωστό, πότε έγινε η πρώτη ενοικίαση εμβληματικού κτιρίου της πόλης. 

Φίλοι Δημοτικοί Άρχοντες, δεν απευθύνομαι μόνο προσωπικά στον Δήμαρχο, αλλά στο σώμα του Δημοτικού συμβουλίου, έχετε στα χέρια σας τόσα πλεονεκτήματα, είναι η ώρα της παρέμβασής σας, βροντερή θα πρέπει να είναι η απαίτηση, οι παραλίες και τα εμβληματικά κτίρια του νησιού να παραχωρηθούν στον ΔΗΜΟ, δεν μπορεί να τα διαχειρίζεται ένας αμαρτωλός οργανισμός, η ΕΤΑΔ, η διεκδίκηση να γίνει μέσω της Δικαιοσύνης. 

Θα μετρηθεί το ΜΠΟΪ και των άλλων αρχόντων, αν θα συμπλεύσουν με τα αιτήματα του Δήμου ή όχι, γιατί άραγε τα κόμματα της Αντιπολίτευσης σιωπούν;

Να ζητηθεί η άμεση καταβολή των χρεών της εγκληματικής οργάνωσης, θα κατασχεθούν τα χρήματά τους, όσα κατασχεθούν και ο Δήμος θα μείνει με τα χρέη.

Όλα θα κριθούν με το φως των τελικών αποφάσεων, φοβάμαι ότι θα την πληρώσουν μικρομεσαία στελέχη της οργάνωσης και μετά από δυο τρία χρόνια όλα θα ξεχαστούν, γνωστή η ρήση, ζορίζεσαι ΕΤΑΔ την μπάλα στην εξέδρα. 


Από ΤΟ ΧΑΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ, να Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΑΣ. 


Πηγή: Γιάννης Παρασκευάς / www.rodiaki.gr 


Πέμπτη, Οκτωβρίου 29, 2026

Οι λαοί λένε την τελευταία λέξη

Από τη Βραζιλία μέχρι τη Σερβία αποδεικνύεται ότι την κρίσιμη στιγμή οι κοινωνίες αποφασίζουν 


Εάν κανείς παρακολουθήσει τη δημόσια συζήτηση στη χώρα θα παρατηρήσει ότι το βασικό άγχος πολλών δημοσιολογούντων είναι με ποιον τρόπο θα εξασφαλιστεί η συνέχιση της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ακόμη και όταν είναι παραπάνω από σαφές ότι έχει χάσει εδώ και καιρό την ουσιαστική νομιμοποίηση μέσα στην κοινωνία και ότι εάν γίνονταν εκλογές αυτή τη στιγμή, θα έπαιρνε ένα ποσοστό που θα σήμαινε ότι έχει χάσει και την τυπική νομιμοποίηση. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένοι έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν στα σοβαρά ότι αφού ο Μητσοτάκης είναι η μόνη πραγματική «πρόταση διακυβέρνησης», τότε θα πρέπει να κυβερνήσει ακόμη και εάν στις εκλογές πάρει 30%, δηλαδή ένα ποσοστό που απέχει από οποιαδήποτε έννοια κυβέρνησης με αυτοδυναμία. 

Όλο αυτό έχει να κάνει με τις νοοτροπίες ανθρώπων που έχουν κολλήσει σε ιδεολογίες (και συμφέροντα) που αναδύθηκαν στη δεκαετία του 1990, οδήγησαν τη χώρα στην υπερχρέωση στο τέλος της δεκαετίας του 2000 και στην περίοδο της κρίσης αντιμετώπισαν με κυνισμό και περιφρόνηση τους ανθρώπους που κατέβηκαν στο δρόμο για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους και με ξεχωριστή εχθροπάθεια – ενίοτε με μεγαλύτερο μένος και από τους εκπροσώπους της Τρόικας – τις πολιτικές δυνάμεις που υποστήριξαν ότι τα Μνημόνια φέρνουν την πολιτική και κοινωνική καταστροφή. 

Ανθρώπων που και σήμερα ακόμη όταν γράφουν ή σχολιάζουν στην τηλεόραση δεν απέχουν πολύ από το «ας φάνε παντεσπάνι» όταν το ζήτημα είναι η κρίση κόστους ζωής και που θεωρούν εκ προοιμίου αποτυχημένη οποιαδήποτε διεκδίκηση ενός διαφορετικού δρόμου για τη χώρα. 

Ανθρώπων που απλώς μας θυμίζουν πόσο αντιδημοκρατική και τελικά αριστοκρατική ιδεολογία είναι αυτή του «Ακραίου Κέντρου» και πόσο έτοιμη να νομιμοποιήσει την περιφρόνηση της πραγματικής λαϊκής βούλησης. 

Όμως, ό,τι και να κάνουν υπάρχει ένα όριο. Και αυτό τίθεται όταν εκφράζεται όντως η λαϊκή βούληση. Γιατί ένα πράγμα που ξεχνάνε είναι ότι κάποιες στιγμές έρχεται η ώρα και ο λαός δείχνει τι πραγματικά πιστεύει. Και όταν το κάνει, τότε κανένας σχεδιασμός και καμία «μηντιακή καμπάνια» δεν μπορεί να αντέξει. 

Γι’ αυτό και ήταν πραγματικά ελπιδοφόρα τα μηνύματα από τις εκλογές που έγιναν σε δύο διαφορετικά μέρη του κόσμου, σε δύο χώρες με διαφορετικό μέγεθος και με πολύ διαφορετικές ιστορίες: τη Βραζιλία και τη Σερβία. Όμως, αυτό που τις ενώνει είναι το γεγονός ότι και στις δύο περιπτώσεις την τελευταία λέξη την είχαν οι λαοί. 

Στη Βραζιλία τα λαϊκά στρώματα βρέθηκαν αντιμέτωπα με το ενδεχόμενο να επιστρέψει στην εξουσία μια αυταρχική ακροδεξιά που υποστήριζε την αναίρεση των όποιων κατακτήσεων εξασφαλίστηκαν από τις κυβερνήσεις του Λούλα. Και κατάφεραν, κόντρα στα προγνωστικά να τον επανεκλέξουν. 

Στη Σερβία μια παρατεταμένη λαϊκή κινητοποίηση για τα δικά τους «Τέμπη» οδήγησε σε μια διαδικασία «από τα κάτω» που κατάφερε να δώσει διέξοδο στην ανάγκη της σερβικής κοινωνίας για αλλαγή από μια διακυβέρνηση που είχε καταλήξει να είναι καθεστώς. 

Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν η λαϊκή κινητοποίηση, η ενεργοποίηση της κοινωνίας και η προσπάθεια για αυξημένη συμμετοχή στις εκλογές. Και έχει ιδιαίτερη σημασία ότι και στις δύο περιπτώσεις η συμμετοχή στις εκλογές ήταν αυξημένη. Στη Βραζιλία στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, η συμμετοχή αυξήθηκε και ξεπέρασε το 80% και στη Σερβία υπήρξε μια εντυπωσιακή αύξηση της συμμετοχής κατά 10%. Είναι σαφές ότι και στις δύο περιπτώσεις η αύξηση της συμμετοχής συνέβαλε και αυτή στο τελικό αποτέλεσμα. 

Όλα αυτά δεν πρέπει να τα θεωρούμε μακρινά. Γιατί και στη χώρα μας αυτό που στην πραγματικότητα τίθεται είναι ένα μεγάλο δίλημμα: εάν διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς ή όχι, εάν η χώρα θα παραμείνει μέσα σε αυτή τη συνθήκη βαθιάς κοινωνικής κρίσης, εάν θα αποκατασταθεί η ίδια η λειτουργία της δημοκρατίας. 

Η κυβέρνηση είναι σαφές ότι ποντάρει στη μειωμένη συμμετοχή και συνολικότερα σε μια κοινωνία παθητική και αποπροσανατολισμένη. Σε μια τέτοια περίπτωση η κοινωνική μειοψηφία που αυτή τη στιγμή συσπειρώνεται γύρω της και αποτελεί τον σκληρό πυρήνα της εκλογικής της βάσης θα της δώσει τον «αέρα» ότι είναι η μόνη ισχυρή πολιτική δύναμη και σε αυτή τη βάση θα εκβιάσει διάφορους «προθύμους» να τη στηρίξουν, ώστε να αποφευχθεί το «χάος». 

Όμως, αυτό το «σενάριο» δεν είναι καθόλου δεδομένο. Γιατί μπορεί τα πράγματα να εξελιχτούν διαφορετικά. Η κοινωνία να κινητοποιηθεί ακριβώς επειδή οι εκλογές θα κρίνουν το μέλλον της χώρας. Η συμμετοχή στις εκλογές να αυξηθεί. Να προσέλθουν να ψηφίσουν αυτοί που μέχρι τώρα δεν πιστεύουν ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αυτοί που συνήθως δεν συμμετέχουν. 

Και τότε τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας θα είναι, εκ των πραγμάτων πολύ μικρότερα. Και το αφήγημα που θέλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι η μόνη πραγματική λύση διακυβέρνησης θα έχει καταρρεύσει και αντιθέτως θα έχει φανεί ότι στα μάτια της κοινωνίας είναι μια κυβέρνηση ανεπιθύμητη.

Μόνο που για να υπάρξει η αύξηση της συμμετοχής και η μαζική κινητοποίηση της κοινωνίας χρειάζεται με πολύ πιο συστηματικό, σοβαρό και μαχητικό τρόπο, να υπάρξει εκείνη η πολιτική πρόταση για το αύριο, που να μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία, να την κάνει να πιστέψει ότι υπάρχει πραγματικά εναλλακτική. Και τότε το τοπίο θα είναι διαφορετικό και όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι μπορούν να υπαγορεύουν στην κοινωνία τις δικές τους εμμονές ως εθνικό συμφέρον, θα πάρουν επιτέλους την «τιμητική αποστρατεία» τους. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τρίτη, Οκτωβρίου 27, 2026

Αυτή η κυβέρνηση δεν δικαιούται να καυχιέται για την καταπολέμηση της διαφθοράς – ιδίως όταν μετρά τόσα σκάνδαλα

Η κυβέρνηση της ΝΔ ας αναλάβει πρώτα την ευθύνη για τα δικά της σκάνδαλα πριν μιλήσει για «καταπολέμηση της διαφθοράς» 


Έσπευσε ο πρωθυπουργός, στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτησή του, να μιλήσει με υπερηφάνεια για το πώς η κυβέρνησή του δίνει τη «μάχη για τη νομιμότητα» απέναντι στη μεγάλη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά, με αφορμή τις υποθέσεις που έχουν έρθει στη δημοσιότητά για το σκάνδαλο με τα στημένα παιχνίδια στο μπάσκετ και τις μεγάλες υποθέσεις φοροδιαφυγής στην αλυσίδα Pizza Fun και στην αλυσίδα «Χωριάτικο». 

Όμως, δεν ήταν μόνο ο πρωθυπουργός που έδωσε αυτόν τον τόνο, αλλά και μια σειρά από φιλοκυβερνητικά μέσα που περίπου υποστήριξαν ότι αυτή είναι και η απάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε όσους κατηγόρησαν την κυβέρνησή του ότι συγκαλύπτει τη διαφθορά και ότι χρεώνεται μεγάλα σκάνδαλα. 

Βεβαίως, μια πιο προσεκτική ματιά δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Όντως ήρθαν στο φως τρεις σκανδαλώδεις υποθέσεις. Και στις τρεις φαίνεται ότι πλευρά του προβλήματος ήταν ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είτε δεν τις είχαν εντοπίσει μέχρι να γίνουν οι καταγγελίες και από αυτές να «ξεδιπλωθεί το κουβάρι», είτε άργησαν να ανταποκριθούν παρότι υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις. 

Στην περίπτωση της Pizza Fun το καθοριστικό δεν ήταν η ικανότητα των ελεγκτικών μηχανισμών να εντοπίζουν τέτοιες πρακτικές αλλά η καταγγελία ενός υπαλλήλου στην Οικονομική Εισαγγελία. Στην περίπτωση του «Χωριάτικου» το ζήτημα δεν ήταν ότι αποκαλύφθηκε ότι υπήρχε εκτεταμένη φοροδιαφυγή, αλλά το ίδιο το γεγονός ότι για αρκετά χρόνια υπήρχαν ενδείξεις για ξέπλυμα χρήματος και άλλες παραβάσεις, ιδίως μετά την βαριά καταδίκη του ιδιοκτήτη αρκετά χρόνια πριν, όμως η επιχείρηση συνέχισε να λειτουργεί και να φοροδιαφεύγει. Όσο για το σκάνδαλο με την ΕΟΚ, εδώ το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι τέτοιες πρακτικές συνήθως στηρίζονται στην ανοχή ή στην απροθυμία των αρχών να βάλουν φραγμό σε αυτές, κάτι για το οποίο ο αρμόδιος υπουργός Γιάννης Βρούτσης ακόμη δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις. 

Βλέπουμε ότι και στις τρεις περιπτώσεις δεν πρόκειται κυρίως για «αποφασιστικά χτυπήματα» στη διαφθορά, αλλά για καταγεγραμμένα πραγματικά ελλείμματα στην ικανότητα της Πολιτείας να προλαμβάνει τέτοια φαινόμενα. Ούτε θα ήταν παράλογο κάποιος να υποστήριζε ότι η σπουδή της κυβέρνησης να τις προβάλει, σχετίζεται και με μια προσπάθεια να πει: «Δείτε πόσα κάνω κατά της διαφθοράς, εσείς που κατηγορείτε για συγκάλυψη σκανδάλων». 

Μόνο που η σκληρή αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, δικαίως κατηγορείται για συγκάλυψη σκανδάλων. Αρκεί να αναλογιστούμε υποθέσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου ήρθε στο φως το πώς ένας κομματικός μηχανισμός της ΝΔ επιδόθηκε σε συστηματική διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων – σε κλίμακα που έθεσε σε κίνδυνο συνολικά τις αγροτικές επιδοτήσεις για τη χώρα μας – με σκοπό να διαμορφώσει ευνοϊκότερους εκλογικούς συσχετισμούς. Ή το τεράστιο ζήτημα με τις απευθείας αναθέσεις σε «ημετέρους» αλλά και συνολικά τον τρόπο που «αξιοποιήθηκε» το Ταμείο Ανάκαμψης με σκοπό να ευνοηθούν επιχειρήσεις που θα εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους με το να συμβάλουν στο να διαμορφωθεί ένα φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα. Ή το σκάνδαλο Predator, μια από τις πιο σοβαρές εκδοχές κυβερνητικής παραβατικότητας και περιφρόνησης βασικών αρχών του κράτους δικαίου, καθώς αποκαλύφθηκε ότι με επίκεντρο το Μέγαρο Μαξίμου είχε στηθεί ένας μηχανισμός που χρησιμοποιούσε παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό για να παρακολουθεί υπουργούς, ανώτατους αξιωματικούς, δικαστικούς, πολιτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Ή, την ίδια την τραγωδία των Τεμπών, όπου η κυβέρνηση όχι μόνο δεν ανέλαβε την ευθύνη για την μη υλοποίηση των έργων που θα καθιστούσαν ασφαλή τη λειτουργία του σιδηρόδρομου και θα απέτρεπαν το δυστύχημα, αλλά χρεώνεται – και επίσημα αφού αρμόδιος υφυπουργός παραπέμπεται στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο – το «μπάζωμα» του χώρου του δυστυχήματος που δυσχέρανε σημαντικά τη διερεύνηση του τι όντως έγινε. 

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η επιλεκτική προβολή συγκεκριμένων πρόσφατων υποθέσεων σε κανένα βαθμό δεν ισοδυναμεί με μόνιμο και σταθερό μέτωπο κατά της διαφθοράς. Πολύ περισσότερο, μοιάζει με επικοινωνιακό τέχνασμα για να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο έχει στη πλάτη της αρκετά σκάνδαλα, αλλά και έχει προσπαθήσει συστηματικά να χειραγωγήσει και τους θεσμούς που θα μπορούσαν να τα διελευκάνουν. Αρκεί να αναλογιστούμε το τεράστιο πρόβλημα με την επίμονη άρνηση των εισαγγελικών αρχών να διερευνήσουν σε μεγαλύτερο βάθος την υπόθεση των υποκλοπών, ακόμη και όταν έρχονται στο προσκήνιο πλήθος νέα στοιχεία. 

Όλα αυτά δεν είναι άσχετα από δύο βασικές παραμέτρους της κυβερνητικής πολιτικής ήδη από το 2019. Η πρώτη ήταν ότι το κράτος – ιδίως στην εκδοχή του «επιτελικού κράτους», δηλαδή το κράτος όπου το Μέγαρο Μαξίμου έχει τον τελευταίο λόγο – θεωρήθηκε ότι είναι το τρόπαιο των νικητών, ιδίως όταν αυτοί πίστευαν ότι είναι η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνά ύστερα από το σύντομο διάλειμμα των «Μαδούρων». Το άλλο ήταν η αντίληψη ότι εφόσον αυτή η κυβέρνηση βοηθούσε και στήριζε την επιχειρηματικότητα, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα εάν αυτό ερχόταν με ανταλλάγματα «προβολής του κυβερνητικού έργου». 

Μόνο που όλα αυτά διαμόρφωσαν μια εξαιρετικά προβληματική συνθήκη που καμία σχέση δεν έχει με την καταπολέμηση της διαφθοράς. Πολύ περισσότερο έχει να κάνει με την «κανονικοποίησή» της, με τη μετατροπή της σε συστατικό στοιχείο μιας διακυβέρνησης που φέρεται ως αμετακίνητο «καθεστώς» και με την αλαζονεία να υποστηρίζει πως οποιαδήποτε άλλη εκδοχή διακυβέρνησης θα ήταν «χάος». 

Για αυτό τον λόγο και δεν δικαιούται η κυβέρνηση να επαίρεται για τα «χτυπήματα» που έχει καταφέρει στη διαφθορά. Το ακριβώς αντίθετο: είναι μια κυβέρνηση που παγίωσε μια δομική διαφθορά στη σχέση ανάμεσα σε πολιτική εξουσία, ελεγκτικούς και διωκτικούς μηχανισμούς, επιχειρηματικότητα και ενημέρωση, έναν συστημικό «ηθικό κίνδυνο» από τον οποίο θα δυσκολευτούμε να απαλλαγούμε.

ΥΓ Η κυβέρνηση επαίρεται και για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και για τη συνακόλουθη αύξηση των φορολογικών εσόδων, που έχουν τροφοδοτήσει και τα σημαντικά πρωτογενή πλεονάσματα που καταγράφονται. Μόνο που σπανίως η κυβέρνηση επιλέγει να εξηγήσει από που προέρχεται η αύξηση των φορολογικών εσόδων. Και αυτό γιατί τότε θα φανεί ότι πέραν της αύξησης του συνολικού όγκου της φορολογίας εισοδήματος καθώς αυξάνονται τα ονομαστικά εισοδήματα, η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφεται στον ΦΠΑ. Είναι ενδεικτικό ότι για το 2027 η κυβέρνηση προβλέπει, με βάση το σχέδιο προϋπολογισμού ότι τα έσοδα από ΦΠΑ θα είναι η μεγαλύτερη πηγή φορολογικών εσόδων, καθώς θα αποτελούν το 39,3% των συνολικών φορολογικών εσόδων φτάνοντας τα 30,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Μόνο που ο ΦΠΑ είναι ο κατεξοχήν άδικος φόρος, ο φόρος που πλήττει αναλογικά πολύ περισσότερο τα λαϊκά στρώματα, που διαθέτουν πολύ μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος στην αγορά των απαραίτητων προϊόντων, ένας φόρος που η κυβέρνηση έχει αρνηθεί να μειώσει σε επιλεγμένα προϊόντα και υπηρεσίες ακόμη και εν μέσω μιας μεγάλης κρίσης κόστους ζωής. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Σάββατο, Οκτωβρίου 24, 2026

Βλέπω μπάσκετ και τρώω πίτσα

Πέφτουν από τα σύννεφα κάποιοι, όταν αποκαλύπτονται δόλια αδικήματα ευυπόληπτων 


Ο κοινωνιολόγος Edwin Sutherland εισάγει τον όρο και την έννοια του εγκληματία του «λευκού κολάρου» ήδη το 1940, αλλά «κάθε γενιά ανακαλύπτει το εταιρικό έγκλημα και το έγκλημα του λευκού κολάρου με κάποια αφελή έκπληξη», λόγω της κοινωνικής θέσης των δραστών. 

Πέφτουν από τα σύννεφα κάποιοι, όταν αποκαλύπτονται δόλια αδικήματα ευυπόληπτων. Προφανώς, σεβόμαστε το τεκμήριο της αθωότητας. Σαφώς, η έγνοια είναι για τους περισσότερους από 2.500 εργαζόμενους, επί ξύλου κρεμάμενους. Όμως, «μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό κι έναν υπεύθυνο που θέλω να ρωτήσω», τι πιο παραδοσιακά ελληνικό από το να μην είσαι VAT (ΦΠΑ) Fan, που από το 1987 έκανε πρεμιέρα με μπαμ, 6% για είδη ευρείας κατανάλωσης, 18% για υπηρεσίες και 36% στα είδη πολυτελείας. Οι πρώτοι που τον πλήρωσαν ήταν όσοι υποδέχτηκαν το νέο έτος στα «πολιτιστικά κέντρα». 

Πρωινού έργα ήταν το παιχνίδι με τις αόρατες ταμειακές, το λογισμικό που εξαφάνιζε πωλήσεις, τα «κεράσματα» και τ’ άλλα τεχνάσματα, που ήρθαν στο φως από καταγγελία στην Οικονομική Εισαγγελία για εργασιακή ατασθαλία. 

Σε αυτήν την ιστορία με τα λιπαρά και το VAT gap, που είχε κλασικά και στοιχεία μπουφόνικα -«τούβλα» από μετρητά και πολυτελή ρολόγια σε κρύπτη πίσω από παπουτσοθήκη, ούτε σε παρακμιακή ταινία προηγούμενης δεκαετίας-, φαίνεται ότι το μόνο υγιές ήταν η καταγγελία. 

Μία αναφορά στις αρχές, επώνυμη ή ανώνυμη, μπορεί να κλέψει το χαμόγελο από τους εξελιγμένους πειρατές, που διατρανώνουν την αγάπη για την πατρίδα, ενώ στήνουν την παρτίδα. Θεωρούν «μεγάλη απρέπεια τη χρησιμοποίηση εθνικών συμβόλων και ιστορικών γεγονότων με ανάρμοστο τρόπο», ενώ πρεπειά τη δομημένη δουλειά. 

Γιατί μήπως αρκετοί δεν είναι fan; Δεν λέγεται just for fun ότι το θέμα δεν είναι να μην παρανομήσεις, αλλά να μην ξέρεις να το κρύψεις. 


Πηγή: Κατερίνα Τζωρτζινάκη / naftemporiki.gr 


 


Παρασκευή, Οκτωβρίου 23, 2026

Εάν έχουμε δημοκρατία, με 25% δεν δικαιούσαι να κυβερνάς

Η κυβέρνηση θεωρεί ότι έχει προοπτική να κερδίσει τις εκλογές ακόμη και όταν στις δημοσκοπήσεις παίρνει 25% 


Κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθούμε τι σημαίνει «κυβερνητική παράταξη». Δηλαδή, να θυμηθούμε ότι ανεξαρτήτως του εκλογικού συστήματος, η παράταξη που κυβερνά τη χώρα δεν αρκεί να είναι η σχετικά μεγαλύτερη, αλλά να έχει μια εκλογική απήχηση ικανή  να της εξασφαλίζει ότι εκπροσωπεί ένα μεγάλο, ακόμη και πλειοψηφικό ρεύμα της κοινωνίας. 

Αυτό εξηγεί γιατί έστω άτυπα πάντα θεωρήθηκε δεδομένο ότι ένα κόμμα θα έπρεπε να πάρει πάνω από 40% για να δικαιούται αυτοδύναμα να κυβερνά. Και μάλιστα αυτό κατοχυρώθηκε σε εποχές που η συμμετοχή στις εκλογές ήταν υψηλή, κάτι που σήμαινε ότι το «πάνω από 40%» σήμαινε πραγματικά μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων. 

Όμως, το θέμα δεν είναι μόνο αριθμητικό: μια παράταξη για να μπορεί να πάρει όντως το 40% και πάνω του ενήλικου πληθυσμού, όντως εκπροσωπούσε την κοινωνία σε όλο το φάσμα. Να το πω απλά: δεν παίρνεις ένα τόσο μεγάλο ποσοστό εάν δεν εκπροσωπείς και λαϊκά στρώματα και τη μεσαία τάξη. Και αυτό σήμαινε ότι ασκούσαν πολιτική τέτοιες παρατάξεις με βάση όλο αυτό το φάσμα κοινωνικών δυνάμεων και αξιώσεων. 

Αυτή ήταν μια εκπροσώπηση που τις έκανε αναγκαστικά να λογοδοτούν περισσότερο στην κοινωνία και να είναι, εκ των πραγμάτων, περισσότερο δημοκρατικές. 

Μάλιστα, στις περιόδους έντονου δικομματισμού αυτό ίσχυε όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για την αξιωματική αντιπολίτευση που επίσης έτεινε να είναι ιδιαίτερα ισχυρή και αντίστοιχα διαταξική ως προς την εκπροσώπηση.  

Αυτό έφτασε σε ένα όριο ως προς τα κόμματα εξουσίας με τα μνημόνια, που διέλυσαν τις κοινωνικές εκπροσωπήσεις του ΠΑΣΟΚ πρώτα και κύρια και σε σημαντικό βαθμό και της Νέας Δημοκρατίας. 

Η Νέα Δημοκρατία το 2019 και το 2023 κέρδισε καθαρά τις εκλογές και πήρε ένα ποσοστό που της έδινε πραγματικά χαρακτηριστικά «κυβερνητικής παράταξης». Μπορεί η συμμετοχή στις εκλογές να είχε ήδη υποχωρήσει, όμως παρ’ όλα αυτά πήρε 2.251.618 ψήφους το 2019 και 2.115.322 και ποσοστό 40,56% στις δεύτερες εκλογές του 2023. 

Σήμερα, η Νέα Δημοκρατία κινείται δημοσκοπικά στην πρόθεση ψήφου γύρω στο 25%. Οι δημοσκόποι πάντα δίνουν και μια «εκτίμηση ψήφου», που οδηγεί το ποσοστό της στο 30% περίπου, όμως, αυτές οι εκτιμήσεις δεν έχουν την ίδια βαρύτητα με τη μέτρηση. 

Όπως και να το δει κανείς αυτά δεν είναι ποσοστά που καθιστούν μία παράταξη κυβερνητική. Στην καλύτερη των περιπτώσεων μπορούν να θεωρηθούν ποσοστά που κατοχυρώνουν ότι το κόμμα θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση. 

Και δεν είναι μόνο η χαμηλή εκλογική δύναμη που αντιπροσωπεύει το 25%, ιδίως εάν πρόκειται να συνεχιστεί η τάση μειωμένης συμμετοχής. Είναι και το ίδιο το γεγονός ότι αυτό το ποσοστό σημαίνει ότι η ΝΔ δεν εκπροσωπεί μια πλατιά κοινωνική συμμαχία όπως οφείλει να κάνει μια κυβερνητική παράταξη. 

Και αυτό δεν συνάγεται μόνο από μια εκτίμηση για το ποσοστό.

Προκύπτει και από τον τρόπο που σήμερα είναι διαιρεμένη η κοινωνία, ανάμεσα σε κοινωνική μειοψηφία και κοινωνική πλειοψηφία. 

Από τη μια υπάρχει, η μειοψηφία που θεωρεί ότι έχει βελτιωθεί η οικονομική της κατάσταση, δίνει θετική βαθμολογία στην κυβέρνηση στις δημοσκοπήσεις, έχει θετική γνώμη για τον πρωθυπουργό, στηρίζει συγκεκριμένες κυβερνητικές πρωτοβουλίες κα συχνά προτιμά να αυτοπροσδιορίζεται στην κεντροδεξιά. 

Αυτό δεν είναι μόνο πολιτική τοποθέτηση. Σε μεγάλο βαθμό αντιπροσωπεύει και στρώματα που ως έναν βαθμό ωφελήθηκαν από την κυβερνητική πολιτική.

Όμως, απέναντι σε αυτό υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία, πάνω από τα δύο τρίτα, που αποδοκιμάζει στις δημοσκοπήσεις την κυβέρνηση, θεωρεί ότι τα πράγματα δεν πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση στη χώρα, σε σημαντικό βαθμό θεωρεί ότι έχει επιδεινωθεί η οικονομική της κατάσταση, και διεκδικεί την πολιτική αλλαγή.

Είναι σαφές ότι όλος αυτός ο ωκεανός δυσαρέσκειας μπορεί να έχει διαφορετικές ιδεολογικές ή πολιτικές αναφορές, αλλά σίγουρα περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης.

Όλα αυτά εξηγούν γιατί αυτή τη στιγμή δεν μπορεί με τίποτε να θεωρηθεί η Νέα Δημοκρατία ως μια δυνάμει κυβερνητική παράταξη. Αντιθέτως, όλα τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν ότι πρόκειται για μια παράταξη στην οποία η κοινωνία γυρνάει την πλάτη και αναζητά μια εναλλακτική.

Γνωρίζω καλά τον αντίλογο: ότι αυτή τη στιγμή είναι η πιο συμπαγής εκλογική δύναμη και διατηρεί τη δημοσκοπική πρωτιά. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιούται να κυβερνά, αλλά ότι δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη ο συσχετισμός δύναμης που θα οδηγήσει σε μια εναλλακτική διακυβέρνηση. Κάτι που με τη σειρά του αναδεικνύει και την ευθύνη όσων αναφέρονται στην ανάγκη εναλλακτικής, να την κάνουν σχέδιο και πολιτική πρόταση που θα συσπειρώνει γύρω του μια εκλογική δυναμική όντως «κυβερνητικής παράταξης».

Γνωρίζω, επίσης, αυτό το οποίο επί της ουσίας λέει η κυβέρνηση: εφόσον είμαστε η πιο ισχυρή και συμπαγής παράταξη, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να υπάρξουν οι απαραίτητοι «πρόθυμοι» σύμμαχοι, είτε αυτό αφορά κόμματα, είτε μεμονωμένους βουλευτές σε επαρκή αριθμό. Μόνο που αυτό θα είναι μια παραχάραξη του εκλογικού αποτελέσματος και της λαϊκής βούλησης. Ακόμη περισσότερο, θα βάλει και τη χώρα μας στον φαύλο κύκλο της συγκρότησης κυβερνήσεων «συνεργασίας» ή, ακόμη χειρότερα, «εθνικής σωτηρίας» που θα επιμένουν να εφαρμόζουν μετά τις εκλογές τις πολιτικές που οι πολίτες θα έχουν συντριπτικά απορρίψει στις εκλογές. Μετά θα γίνουμε όντως Γαλλία…

Ότι η κυβέρνηση σκέφτεται με έναν δομικά αντιδημοκρατικό τρόπο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Σε αυτό τουλάχιστον είναι συνεπής. Αυτό, όμως, που χρειάζεται είναι να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της διαμόρφωσης πειστικής εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης με τη σοβαρότητα που του αναλογεί: δηλαδή ως ζήτημα δημοκρατίας και όχι απλώς «πολιτικού παιχνιδιού». 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Τρίτη, Οκτωβρίου 20, 2026

Οι κοινωνίες δεν χρειάζονται «τάξη». Βαθιά αλλαγή έχουν ανάγκη

Στον απόηχο του ξεσηκωμού στη Γαλλία – και όχι μόνο – όλοι αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, μιλούν τη γλώσσα της «τάξης» 


Την ώρα που η Γαλλία δεν έχει ακόμη συνέλθει από τον πρωτοφανή παλλαϊκό -και όχι μόνο νεανικό- ξεσηκωμό του περασμένου Σαββάτου, στην Ελλάδα βγήκαν κιόλας οι καλοθελητές που σπεύδουν να διεκτραγωδήσουν τις «καταστροφές» και τους «βανδαλισμούς» και να υπογραμμίσουν με νόημα ότι για αυτόν τον λόγο και οι πολίτες, αντανακλαστικά, θα προτιμήσουν τη «σταθερότητα». 

Ορισμένοι, μάλιστα το λένε πιο ωμά: «τέτοιες καταστάσεις διευκολύνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη», γιατί του επιτρέπουν να πει ότι εάν δεν επανεκλεγεί, για να διαχειριστεί όπως υποτίθεται αυτός ξέρει, τις μεγάλες προκλήσεις του επόμενου διαστήματος, κινδυνεύει και η δική μας χώρα να ζήσει στιγμές ανάλογες με αυτές της Γαλλίας. 

Άλλοι, πάλι πάνε να κάνουν «ανάλυση» τύπου «βγάζω φλας αριστερά, για να στρίψω δεξιά». «Καλά όλα αυτά, αλλά τέτοιες εξεγέρσεις ξυπνούν τη “σιωπηλή πλειοψηφία”, με αποτέλεσμα τελικά να είναι η Δεξιά αυτή που κερδίζει». «Δείτε και τον Ντε Γκώλ, πώς κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968 στη Γαλλία», σπεύδουν να προσθέσουν. Και εδώ το συμπέρασμα πάλι καταλήγει να είναι το ίδιο: κάθε άλλη επιλογή εκτός από τη συνέχεια της σημερινής διακυβέρνησης, που παρουσιάζεται ως συνώνυμη της «σταθερότητας», είναι καταστροφική και δεν έχει καν νόημα να πιστέψουμε ότι η λαϊκή κινητοποίηση μπορεί να οδηγήσει στο να πάνε τα πράγματα σε πιο αριστερή, δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση. 

Βεβαίως, όπως συμβαίνει συχνά με τέτοιες εύκολες «γενικεύσεις», η ιστορική εμπειρία είναι πολύ διαφορετική. Στον 20ο αιώνα ήταν οι μεγάλοι κύκλοι μαζικής κινητοποίησης – μαζί με τον φόβο επανάληψης μιας επανάστασης όπως στη Ρωσία – που οδήγησε στις μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις, από την κοινωνική ασφάλιση, τη δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία έως τις συλλογικές συμβάσεις και την αναδιανομή εισοδήματος. 

Γιατί μπορεί ο Ντε Γκωλ όντως να κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968, αλλά οι παραχωρήσεις που έκανε η γαλλική Κεντροδεξιά, ήταν μεγάλες, ξεκινώντας από τις μεγάλες μισθολογικές αυξήσεις που οδήγησαν στον τερματισμό των απεργιών του Μάη. 

Αλλά, και στη χώρα μας, εάν δεν είχαμε όλους τους μεγάλους αγώνες και κινητοποιήσεις της μεταπολίτευσης, δεν θα είχαμε την ολοένα και μεγαλύτερη στροφή της ελληνικής κοινωνίας σε πιο προοδευτική κατεύθυνση με αποκορύφωμα την «Αλλαγή» του 1981 και ίσως το μεγαλύτερο κύμα προοδευτικών δημοκρατικών αλλαγών της μεταπολεμικής περιόδου. 

Και βέβαια στην περίοδο της μεγάλης κρίσης στη χώρα μας, ήταν οι μεγάλες, εκρηκτικές συχνά, κινητοποιήσεις του αντιμνημονιακού κινήματος που έθεσαν επί τάπητος το ερώτημα εάν μπορεί να υπάρξει μια διακυβέρνηση που να μην εκπροσωπεί τους «Βάστα Σόιμπλε» και τη λογική «και εάν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, θα έπρεπε να τα είχαμε εφεύρει».

Επομένως, όλοι αυτοί που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το «χάος» και τις «ταραχές» και εξυμνούν τη σταθερότητα, στην πραγματικότητα αυτό που δεν θέλουν είναι να διατυπωθεί μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ικανή να κάνει πράξη μια ριζική αλλαγή πολιτικής προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Την πολιτική αλλαγή φοβούνται, όχι το «χάος».

Γιατί πρέπει να αναλογιστούμε τι σημαίνει σήμερα «σταθερότητα». Σημαίνει ότι θα συνεχιστεί μια πολιτική που συνεπάγεται ότι τα λαϊκά στρώματα, και ιδίως η νεολαία» παραδίδονται απροστάτευτα στην ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση. Ότι θα οξυνθούν ακόμη περισσότερο οι κοινωνικές ανισότητες. Ότι θα ενταθεί η υπονόμευση και τελικά ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και παιδείας. Ότι οι υποδομές δεν θα αναβαθμιστούν, καθώς δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι θα συνεχίσουν να μοιράζονται σε «ημετέρους». Ότι θα χειραγωγηθούν πλήρως οι θεσμοί του κράτους δικαίου και θα ενταθεί η αστυνομική καταστολή απέναντι σε όποιον διαφωνεί και διεκδικεί. Ότι θα συνεχιστεί η προετοιμασία του εδάφους για την ολική επαναφορά της Ακροδεξιάς στο πολιτικό προσκήνιο. 

Και εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Προφανώς και οι άνθρωποι φοβούνται τις περιόδους μεγάλης αναταραχής. Είναι φυσικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι φοβούνται γενικά τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Ιδίως όταν τα αιτήματά τους είναι δίκαια και βγαίνουν μέσα από πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Και η ιστορία δείχνει πως όταν το μαχαίρι φτάσει στο κόκκαλο, τότε και οι «νοικοκυραίοι κατεβαίνουν στον δρόμοι και οι «φιλήσυχοι πολίτες».

Αυτοί που μισούν, εξαρχής, τις μαζικές κινητοποιήσεις και τους αγώνες, είναι αυτοί που μεταφράζουν σε ιδεολογία το στενό τους συμφέρον, δηλαδή η κοινωνική μειοψηφία που ωφελείται από τις σημερινές πολιτικές και κατεξοχήν στρατεύεται πίσω από κυβερνήσεις όπως η σημερινή, και όσοι πιστεύουν ότι η λύση για όλα τα προβλήματα είναι το «στιβαρό χέρι» ενός αυταρχικού κράτους, δηλαδή η Ακροδεξιά και οι νοσταλγοί του φασισμού.

Γι’ αυτόν τον λόγο και το πραγματικό συμπέρασμα που βγαίνει από τον κύκλο μεγάλων κινητοποιήσεων στον οποίο φαίνεται ότι μπαίνουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, αντιμέτωπες με τον εκρηκτικό συνδυασμό ανάμεσα στα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και την κυνική απροθυμία των πολιτικών συστημάτων και των κυβερνήσεων να δώσουν λύσεις και πειστικές απαντήσεις, δεν είναι πώς θα εξασφαλιστεί η «σταθερότητα» στα ίδια αδιέξοδα, αλλά πώς θα υπάρξουν οι αναγκαίες βαθιές αλλαγές πολιτικής που απαιτούνται για να μειωθεί η πραγματική ανασφάλεια των πολιτών, μια ανασφάλεια που δεν προκαλείται από τους διαδηλωτές, αλλά από όλους εκείνους που μιλούν μόνο τη γλώσσα των αριθμών και όχι των ανθρώπινων αναγκών. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2026

Μέρες ξεσηκωμού

Σε όλη την Ευρώπη οι νέοι – και όχι μόνο – ξεσηκώνονται απέναντι στην πρωτοφανή αδυναμία του πολιτικού συστήματος να απαντήσει σε στοιχειώδεις ανάγκες 


Όποιος νομίζει ότι όσα συνέβησαν στη Γαλλία, με τις πρωτοφανούς μαζικότητας διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις με την αστυνομία είναι απλώς κάποια γαλλική ιδιαιτερότητα απλώς δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. 

Το ίδιο ισχύει, προφανώς, και για όσους αυτή τη στιγμή σπεύδουν κυρίως να δώσουν έμφαση στις καταστροφές ή τους βανδαλισμούς, για να υποστηρίξουν ότι αυτό που συμβαίνει είναι απλώς μια έκρηξη παραβατικότητας, την ώρα βέβαια που δεν έχουν να πουν λέξη για την ωμή αστυνομική βία που ρίχνει λάδι στη φωτιά. 

Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία είναι έκφραση ενός πανευρωπαϊκού προβλήματος. Άλλωστε, δεν συμβαίνει μόνο στη Γαλλία: είχαμε μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ισπανία γύρω από τη στεγαστική κρίση και η γειτονική Αλβανία συγκλονίζεται από μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. 

Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις πρωταγωνιστεί η νεολαία. Είναι η κοινωνική κατηγορία που αυτή τη στιγμή είναι στο στόχαστρο και πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα από όλες τις άλλες κοινωνικές κατηγορίες. 

Σε όλη την Ευρώπη η δημόσια εκπαίδευση, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, είναι υποχρηματοδοτημένη, καθώς εφαρμόζονται πολιτικές λιτότητας στο όνομα της «δημοσιονομικής πειθαρχίας», με αποτέλεσμα προβλήματα όπως η έλλειψη εκπαιδευτικών, οι υπερβολικά μεγάλες τάξεις, και οι σοβάδες που πέφτουν. Η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση δεν σημαίνει υποχρεωτικά και κοινωνική άνοδο, όπως ίσχυε στο παρελθόν, και ακόμη και οι πτυχιούχοι καταλήγουν σε κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας που σήμερα υποτίθεται ότι κρατούν χαμηλά την ανεργία. Οι νέες και οι νέοι είναι αυτοί που σήμερα αναγκάζονται να μένουν με τους γονείς τους, θύματα της στεγαστικής κρίσης που κάνει τα σπίτια απλησίαστα, ενώ ακριβώς επειδή αναλαμβάνουν τις πιο κακοπληρωμένες εργασίες υφίστανται πολύ πιο άμεσα τις επιπτώσεις της συνολικότερης κρίσης κόστους ζωής. 

Όμως, δεν είναι μόνο οι νέοι. Αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη, εάν κανείς κοιτάξει τι υπόσχονται οι «συστημικές» πολιτικές δυνάμεις, αυτό που θα δει είναι ακόμη περισσότερη λιτότητα, ακόμη περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, ακόμη μεγαλύτερο περιορισμό των καλύψεων που προσφέρουν τα δημόσια συστήματα υγείας, ακόμη πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας. Το κοινωνικό κράτος βάλλεται από παντού και κατακτήσεις όπως οι συλλογικές συμβάσεις αφορούν ολοένα και μικρότερο τμήμα του εργατικού δυναμικού. Την ίδια στιγμή αναγκαίες πολιτικές, όπως αυτές που αφορούν την πράσινη μετάβαση, κατά βάση θα χρηματοδοτηθούν με το να μεταφερθεί το κόστος στις πλάτες των νοικοκυριών. 

Όλα αυτά πλέον παρουσιάζονται ως αυτονόητα. Πρωθυπουργοί και υπουργοί μιλούν μόνο τη γλώσσα των αριθμών και οποτεδήποτε πρέπει να απαντήσουν για πραγματικές κοινωνικές ανάγκες το μόνο που έχουν να πουν είναι ότι «δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος». Την ίδια ώρα, προσπαθούν να πείσουν τις κοινωνίες ότι τα πραγματικά τους προβλήματα είναι μόνο αυτά που αφορούν την ασφάλεια, υποδεικνύοντας ως «εχθρούς» τους μετανάστες, τους πρόσφυγες και τους Ρομά και «προσφέροντας» αντί για καλύτερη δημόσια εκπαίδευση και υγεία απλώς περισσότερη αστυνομία.

Σε αυτό το φόντο είναι που η Ευρώπη αυτή τη στιγμή επενδύει στους αμυντικούς εξοπλισμούς και σκοπεύει να μεταφέρει πόρους από το κοινωνικό κράτος στην άμυνα. Κάτι που απλώς θα δημιουργήσει ακόμη περισσότερα κοινωνικά προβλήματα και που συνεπάγεται μεγάλους κινδύνους. 

Την ώρα που οι δείκτες δυσαρέσκειας και απονομιμοποίησης των κυβερνήσεων και των πολιτικών τους είναι σε δυσθεώρητα ύψη, το πολιτικό σύστημα, οι δημοσιογράφοι, οι κάθε λογής «ειδικοί» προσπαθούν να πείσουν τους ανθρώπους, ότι δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική από τη σημερινή κατάσταση και πως οτιδήποτε άλλο θα ισοδυναμούσε με κάθοδο στο χάος. 

Αυτή τη στιγμή οι κυβερνήσεις είναι τελείως αμήχανες απέναντι σε αυτή την κατάσταση, πρωτίστως γιατί δεν περνάει καν από το μυαλό τους μια διαφορετική πολιτική που θα απαντάει σε υπαρκτά προβλήματα και κοινωνικές ανάγκες και θα μειώσει την κοινωνική ανασφάλεια που αυτή τη στιγμή κυριαρχεί στις κοινωνίες. 

Γι’ αυτό τον λόγο και αντί να μιλήσουν πραγματικά με τις κοινωνίες, δηλαδή να ανταποκριθούν στα αιτήματά τους, αυτό που κάνουν είναι να προσπαθούν να μιλήσουν για «υποκινητές» ή να στοχοποιήσουν όσους πολιτικούς χώρους αμφισβητούν τις τρέχουσες καταστροφικές πολιτικές. 

Όλα αυτά επιτείνονται από τον τρόπο που μέσα στα κόμματα, στα κάθε λογής think tanks, στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ, διαμορφώθηκε ένα διανοητικό κλίμα που μετέτρεψε τον νεοφιλελευθερισμό σχεδόν σε θρησκευτικό δόγμα και έφτιαξε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών, «αναλυτών», δημοσιογράφων που δεν μπορεί να σκεφτεί έξω από αυτό το πλαίσιο, ακόμη και όταν αυτό εμφανώς έχει αποτύχει και να φέρει την ανάπτυξη – η Ευρώπη είναι σε στασιμότητα εδώ και καιρό – και να απαντήσει στις απαιτήσεις της κοινωνίας για μια αξιοπρεπή ζωή. 

Για αυτό τον λόγο και όλο αυτό το σύστημα όχι μόνο δεν μπορεί να σκεφτεί ότι μπορούν να υπάρξουν εναλλακτικές, αλλά και επιδίδεται στη συκοφάντηση εκείνων των ρευμάτων και των πολιτικών που σήμερα επιμένουν ότι όχι μόνο μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική πολιτική, αλλά μπορεί να είναι και εφικτή και να συνδυάζει την ανάπτυξη με την κοινωνική δικαιοσύνη. 

Όμως, φαίνεται ότι οι κοινωνίες, η καθεμιά με το δικό της τρόπο, αρχίζουν να αρνούνται το «δεν υπάρχει καμία εναλλακτική» και για αυτό κατεβαίνουν στο δρόμο. Όμως, αυτό που πραγματικά θα τους δώσει διέξοδο – και όχι απλώς εκτόνωση της οργής – θα είναι να υπάρξουν πολιτικές προτάσεις που να δείχνουν το δρόμο μιας εναλλακτικής διακυβέρνησης. Αυτή είναι σήμερα η ιστορική ευθύνη των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη. 


Πηγή:  Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Δευτέρα, Οκτωβρίου 12, 2026

Ο κόσμος «καίγεται» και εμείς το… 25%

Είναι σαφές ότι οι δρόμοι της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών αποκλίνουν ολοένα και περισσότερο 


Ο Τραμπ καταλήγει σε συμφωνία με τον Πούτιν, για να πάρει αμέσως εκατοντάδες χιλιάδες τόνους ρωσικού ντίζελ, μήπως και μειώσει τις τιμές στα αμερικανικά πρατήρια, εν όψει των εκλογών για το Κογκρέσο. 

Σε αντάλλαγμα, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοινώνει το πολιτικό τέλος του Ζελένσκι, τον οποίο έχει «χρυσώσει» η Ευρώπη, για να αυξήσει την πίεση στη Ρωσία. 

Είναι σαφές ότι οι δρόμοι της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών αποκλίνουν ολοένα και περισσότερο. 

Βρισκόμαστε εν μέσω μιας καταιγίδας: πόλεμος, τιμές της ενέργειας και πληθωρισμός στα ύψη και σχεδόν απαγορευτικό κόστος δανεισμού. 

Στην ίδια την Ε.Ε., η διαμάχη για τον επόμενο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό 2028-2034 κλιμακώνεται, με τη Γερμανία να πιέζει για περικοπές εκατοντάδων δισ. ευρώ για τη συνοχή και την αγροτική οικονομία. Και αυξήσεις κυρίως στις αμυντικές δαπάνες για πόλεμο με τη… Ρωσία! 

Και η περιβόητη στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης να παραμένει μια οφθαλμαπάτη, όσο οι Βρυξέλλες και η Γερμανία συνεχίζουν να συγχέουν τους αυξημένους αμυντικούς προϋπολογισμούς με πραγματική πολιτική ανεξαρτησία. 

Μέσα σε όλα αυτά, ηχεί τουλάχιστον παράξενη η διαβεβαίωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι η Ελλάδα -ειδικά μετά και την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο- «εδραιώνει τη θέση της ως πυλώνα σταθερότητας σε μια ασταθή περιοχή και ως αξιόπιστου εταίρου, αλλά και ως γέφυρα συνεργασίας ανάμεσα στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες»! 

Πώς άραγε γεφυρώνουμε το χάσμα ανάμεσα στον Τραμπ και την Ε.Ε.; Με ποιες πρωτοβουλίες; Δίνοντας απλά το βήμα της Πνύκας στον Μάρκο Ρούμπιο, να επιτεθεί στην Ευρώπη; Όταν, όμως, τα βρίσκει ο Τραμπ με τον Πούτιν, η ελληνική κυβέρνηση με ποια πλευρά είναι; Για να είμαστε δίκαιοι, βέβαια, όχι ότι είχε άδικο ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις επικρίσεις του για την Ευρώπη. Αλλά δεν το λες αυτό και επιτυχία για μια χώρα-μέλος της Ε.Ε.! 

Όταν μάλιστα ο πρωθυπουργός θεωρεί «επιτυχία» τον στόχο να εξασφαλίσει η Ν.Δ. ποσοστό 25% στις επικείμενες εκλογές! 

Γιατί άραγε ο πρωθυπουργός άνοιξε μια συζήτηση, την οποία μέχρι τώρα απέφευγε κατηγορηματικά, μιλώντας μόνο για αυτοδυναμία; Μια συζήτηση που δείχνει πόσο ολισθηρό είναι το διάστημα που απομένει μέχρι τις εκλογές, προκαλώντας περισσότερο φόβο, παρά αισιοδοξία; Φαίνεται ότι ο επερχόμενος χειμώνας δεν θα είναι δύσκολος μόνο για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Αλλά και για την ίδια την κυβέρνηση… 


Πηγή: Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr 

Σάββατο, Οκτωβρίου 10, 2026

Η κοινωνική κρίση δεν είναι ενδεχόμενο, αλλά πραγματικότητα.

Τα στοιχεία για τον πληθωρισμό δείχνουν ότι η χώρα μας ήδη μπαίνει σε μια κοινωνική κρίση 



Με 5% «έτρεχε» ο πληθωρισμός στη χώρα μας τον Σεπτέμβριο (ο εναρμονισμένος με τα ευρωπαϊκά πρότυπα δείκτης τιμών καταναλωτή έτρεχε με 5,1%). Πιο πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, που εκτιμάται ότι τον Σεπτέμβριο θα είναι 3,8% και πολύ πιο πάνω από την εκτίμηση της κυβέρνησης στο προσχέδιο του προϋπολογισμού πέρσι που προέβλεπε ότι ο μέσος πληθωρισμός για το 2026 θα υποχωρούσε  στο 2,2%, αλλά και από την εκτίμηση που περιλαμβάνει το προσχέδιο προϋπολογισμού φέτος που μιλούσε για πληθωρισμό 3,8%. 

Η ίδια η ανάλυση του πώς διαμορφώνεται, σε ετήσια βάση ο πληθωρισμός δείχνει και τον πυρήνα του προβλήματος. Σε ετήσια βάση η ομάδα «Στέγαση» (ενοίκια κατοικιών, επισκευή και συντήρηση κατοικίας, διάφορες υπηρεσίες που σχετίζονται με το σπίτι, ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης, στερεά καύσιμα) είχε αύξηση 14,7%, ενώ 11,3% ήταν η αύξηση στην ομάδα «Μεταφορές» (πετρέλαιο κίνησης, καύσιμα αυτοκινήτου (βενζίνη), συντήρηση και επισκευή εξοπλισμού προσωπικής μεταφοράς, άλλες υπηρεσίες σχετικές με την προσωπική μεταφορά, εισιτήρια μεταφοράς επιβατών με αεροπλάνο). 

Αν πάμε να δούμε πιο συγκεκριμένα στοιχεία, θα δούμε ότι το φυσικό αέριο αυξήθηκε μέσα σε έναν χρόνο 55,2%, το πετρέλαιο θέρμανσης 53,2%, το πετρέλαιο κίνησης 38,8%, η βενζίνη 22,5% και το ηλεκτρικό ρεύμα 15%. Προσθέστε και την αύξηση 12,3% στο μοσχάρι και 9,7% στο αρνί, 22% στα αεροπορικά εισιτήρια και 29,8% στα σε ξενοδοχεία-μοτέλ-πανδοχεία. 

Όπως γίνεται σαφές στον πυρήνα του προβλήματος αυτή τη στιγμή βρίσκεται η μεγάλη αύξηση στο ενεργειακό κόστος, που αφετηρία έχει γεωπολιτικές εξελίξεις. Μόνο που μια τέτοια αύξηση δεν θα μείνει εκεί, αλλά θα μετακυλιστεί και στις τιμές των προϊόντων που παράγονται και μεταφέρονται, ενισχύοντας τις πληθωριστικές τάσεις, την ώρα που δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι σύντομα θα επιλυθούν οι γεωπολιτικοί λόγοι που αυξάνουν τις τιμές της ενέργειας ιδίως στην Ευρώπη. 

Επιπλέον, η παγκόσμια αυξητική τάση στις αποδόσεις των ομολόγων, που σε μεγάλο βαθμό προεξοφλεί σταθερά υψηλότερο πληθωρισμό, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα μετατραπεί και σε άνοδο των επιτοκίων και άρα και σε άνοδο του κόστους δανεισμού για τις επιχειρήσεις, κάτι που με τη σειρά του ως ένα βαθμό θα μεταφερθεί και στις πλάτες των καταναλωτών. 

Όμως, όταν μιλάμε για αύξηση του πληθωρισμού δεν παρατηρούμε απλώς μια στατιστική παράμετρο. Αυτή τη στιγμή ο αυξημένος πληθωρισμός κάνει τους ανθρώπους φτωχότερους, μειώνει το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, και κάνει ακόμη χειρότερο το πρόβλημα που περιγράφουμε όταν λέμε ότι ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. 

Ακόμη χειρότερα, έχει μεγάλη σημασία ότι αυτή τη στιγμή οι πολύ μεγάλες αυξήσεις που τροφοδοτούν τον πληθωρισμό δεν είναι τόσο στα καταναλωτικά αγαθά, όσο στο κόστος στέγασης. 

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι ότι οι πολίτες θα αναγκαστούν να περιορίσουν κάποιες αγορές ή ότι θα κάνουν λιγότερες εξόδους για διασκέδαση, αλλά ότι θα βρεθούν να μην μπορούν να πληρώσουν το αυξημένο ενοίκιο που θα τους ζητήσουν ή θα αποφασίζουν να μην κάνουν χρήση κεντρικής θέρμανσης τον χειμώνα γιατί δεν έχουν να πληρώσουν. 

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις, όταν ανακοινώνει ημίμετρα που απλώς δεν αποδίδουν. Και ο λόγος είναι, όπως έχουμε ξαναπεί, ότι αρνείται πεισματικά να πάρει μέτρα που πραγματικά θα αποδίδουν, μέτρα που να αφορούν την προσωρινή μείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης και ευρύτερα των έμμεσων φόρων, αλλά και μέτρα που να βάζουν πλαφόν στο ποσοστό κέρδους των διυλιστηρίων ώστε να συγκρατηθούν αποφασιστικά οι τιμές της ενέργειας. Και βέβαια, ούτε περνάει από το μυαλό των κυβερνητικών υπευθύνων ότι με τον πληθωρισμό τόσο ψηλά απαιτεί και ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση των εισοδημάτων των εργαζομένων μέσα από την αύξηση ακόμη περισσότερο του κατώτατου μισθού και των μισθών στο δημόσιο. 

Αυτές είναι κινήσεις που δεν θα προκαλούσαν κάποιο δημοσιονομικό εκτροχιασμό και θα ανακούφιζαν πραγματικά την κοινωνία αποτρέποντας το ενδεχόμενο να οξυνθεί η κοινωνική κρίση. Όμως, είναι έξω από τον πολιτικό ορίζοντα μιας κυβέρνησης που ως επιτεύγματα διαφημίζει τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή τη λιτότητα, και ότι είναι η πιο φιλική προς την κερδοφορία (ενίοτε και κερδοσκοπία) συγκεκριμένων κλάδων και που θεωρεί ότι όλα μπορούν να λυθούν με «συμφωνίες κυρίων», ακριβώς επειδή είναι έξω από τη λογική της η αποφασιστική παρέμβαση του κράτους στο όνομα ενός ευρύτερου κοινωνικού συμφέροντος. 

Μόνο που όλα αυτά απλώς σημαίνουν ότι αυτή τη στιγμή η κοινωνία καλείται να αντιμετωπίσει χωρίς κανένα μηχανισμό προστασίας μια παρατεταμένη κρίση κόστους ζωής και σε περιοχές όπως η Αθήνα και μια στεγαστική κρίση. Και όσο προχωράμε και θα έρθει ο χειμώνας και θα αυξηθούν οι ανάγκες για θέρμανση και κατανάλωση ενέργειας, τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. 

Εάν κανείς θέλει να δει γιατί μπορούν να ξεσπάσουν κοινωνικές εκρήξεις στη χώρα μας, ας κοιτάξει ακριβώς την εξέλιξη του κόστους ζωής. Όχι γιατί δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι που μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες για έντονες αντιδράσεις και διεκδικήσεις – αρκεί να σκεφτούμε τα προβλήματα με το εκπαιδευτικό σύστημα ή το σύστημα υγείας – αλλά γιατί η κρίση κόστους ζωής είναι αυτή που ενοποιεί πολύ ευρύτερα κοινωνικά στρώματα ακριβώς γιατί αυτή διαμορφώνει μια συνολικότερη πάγια συνθήκη οικονομικής ανασφάλειας. 

Η κυβέρνηση ελπίζει ότι για άλλη μια φορά θα πείσει την κοινωνία ότι όλα αυτά είναι αναπόφευκτα, ότι η ίδια έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά απέναντι σε μια παγκόσμια εξέλιξη δεν υπήρχαν πολλά για να αποτρέψουν την αύξηση του πληθωρισμού και προσπαθήσει να περάσει την εικόνα ότι εάν δεν ήταν αυτή, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα και θα ζούσαμε ένα νέο «2015».  

Όμως, η αλήθεια βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από την κυβερνητική ρητορική. Τα πράγματα είναι σήμερα χειρότερα – και θα γίνουν ακόμη χειρότερα – ακριβώς επειδή αυτή η κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία και εφαρμόζει μια πολύ συγκεκριμένη οικονομική πολιτική που δεν βάζει την κοινωνική συνοχή ως πρώτη προτεραιότητα. Δικό της έργο και αποτέλεσμα των δικών της προτεραιοτήτων όλα τα προηγούμενα χρόνια και της δική της αντίληψης ότι τα κέρδη είναι πάνω από τις κοινωνικές ανάγκες, είναι η σημερινή κατάσταση και όχι αναπόφευκτο γεγονός εξαιτίας απρόβλεπτων εξελίξεων. 

Πράγμα που σημαίνει – πάλι σε πείσμα της κυβερνητικής ρητορικής – ότι μπορούν να υπάρξουν και εναλλακτικές πολιτικές απέναντι στην ακρίβεια. Ότι υπάρχουν μέτρα και πρωτοβουλίες που μπορούν να μειώσουν το κοινωνικό κόστος. Ότι δεν είναι νομοτελειακό να πληρώσει η κοινωνία το κόστος. Και αυτές τις εναλλακτικές θα αναζητήσουν και οι πολίτες στις εκλογές που έρχονται και όχι τη «σταθερότητα» σε μια πορεία κοινωνικής καταστροφής. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Παρασκευή, Οκτωβρίου 09, 2026

Το μεγάλο χάσμα κυβερνώντων – κυβερνώμενων: Δεν δίνουν δεκάρα…

O Έλληνας ΥΠΕΞ, Υπουργός μιας χώρας που οι κάτοικοί της περνούν πολύ δύσκολα, φούσκωνε σαν παγώνι όταν έλεγε ότι η Ελλάδα ξοδεύει περισσότερα από τους συμμάχους της για όπλα. 



Τις προάλλες ένα τηλεφώνημα από ένα φίλο απογοήτευσε και εξόργισε. “Δεν μπορώ άλλο να φροντίζω τον υπέργηρο ανοϊκό πατέρα μου, δεν μπορώ να ανταπεξέλθω οικονομικά”… 

Άκουγα σιωπηλός. Τι μπορούσε να πει κανείς σ’ αυτόν τον άνθρωπο πέρα από τα τετριμμένα “υπομονή”, “κουράγιο” κτλ. Ούτε καν αυτά βγήκαν από το στόμα μου. Σιωπή μόνο. 

Ελάχιστα 24ώρα μετά, στο γραφείο, ζωντανή σύνδεση μετά τη συνάντηση Ρούμπιο-Γεραπετρίτη. Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών επαίρεται, κορδώνεται, φουσκώνει σαν το παγώνι, όταν λέει ότι η Ελλάδα ξοδεύει περισσότερα για την άμυνά της από το μέσο όρο του ΝΑΤΟ. Η μικρή Ελλάδα, πτωχευμένη πριν από 16 χρόνια, κάνει all in στις αγορές όπλων. 

Τα δύο παραπάνω περιστατικά συνδέονται απολύτως μεταξύ τους. Απολύτως! Γιατί για κάθε κρατική υπέρβαση για την “αμυντική θωράκιση της χώρας” (και άλλες ιστορίες για αγρίους) υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες καθημερινά οικογενειακά δράματα. Δράματα ανέχειας, αναξιοπρέπειας, σύγχρονης φτώχειας. 

Το καταλαβαίνουμε, είναι πολύ κουραστική η συζήτηση και το δίλημμα που μπαίνει, εξαιρετικά απλοϊκά: Βούτυρο ή κανόνια; Αλλά μπαίνει εκ των πραγμάτων. Προσοχή: Δεν ισχυριζόμαστε ότι η χώρα δεν πρέπει να εξοπλίζεται και να διαθέτει ένοπλες δυνάμεις με ισχυρή αποτρεπτική ταυτότητα. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται εις βάρος των ζωών και των αναγκών των πολλών. Αντιθέτως, πρέπει να εξασφαλίζεται ισορροπία. Και ισορροπία δεν υπάρχει. 

Κατά συνέπεια η κάθε δημόσια αναφορά στις… τρομερές επιδόσεις της Ελλάδας στο ζήτημα των αμυντικών εξοπλισμών και των χρημάτων που δαπανά γι’ αυτές συνιστά, σε τελική ανάλυση, ύβρη στους πολίτες που βιώνουν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους την ανέχεια. Μία στάση που δεν τιμά την πολιτεία και την κυβέρνηση. Μία ένδειξη πολύ βαριάς περιφρόνησης. 

Περιφρόνηση που μπορεί να γίνει και οργή αν σκεφτεί κανείς το όργιο σπατάλης που καταγράφηκε τις δεκαετίες του 90 και του 2000, τα υποβρύχια που έγερναν, τις μίζες για τις οποίες υπήρξαν καταδίκες (ακόμα και από την καταχρεωκοπημένη ηθικά ελληνική δικαιοσύνη), αυτό το πάρτι δισεκατομμυρίων (δραχμών πρώτα, ευρώ στη συνέχεια) που στήθηκε πάνω από τα κεφάλια μας, με τα χρήματά μας και πάντα για το καλό μας. 

Είναι μία ξεκάθαρη ένδειξη του τεράστιου χάσματος που καταγράφεται μεταξύ πολιτικής ηγεσίας και πολιτών. Κυβερνώντων και κυβερνώμενων. Είναι αυτή η αίσθηση ότι, ρε παιδί μου, δεν δίνουν δεκάρα για τις δικές μας ζωές και τις δικές μας ανάγκες, τα αιτήματα για τις οποίες βαφτίζουν “λαϊκισμό” και ξεμπερδεύουν. 

Και είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση που κάνει την ακροδεξιά να θεριεύει και δίνει αέρα στα πανιά των καταδικασμένων νεοναζί. “Δεν σας υπολογίζουν, οπότε ελάτε μαζί μας”. Το λένε, σε πολλούς πιάνει. Δελεάζουν, έτσι, και τη νεολαία που επιχειρεί να βρει λύσεις “εκτός πλαισίου” στα αδιέξοδά της. Και δεν είναι σε θέση να διαπιστώσει ότι αυτές οι λύσεις βρίσκονται ακριβώς εντός πλαισίου, είναι σαρξ εκ της σαρκός του συστήματος και των αδιεξόδων που παράγει. 

Οι κυβερνώντες όμως δεν διαθέτουν τέτοιου είδους ευαισθησίες και συνεχίζουν το business as usual σαν να μην υφίσταται αύριο. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Ο Ελληνας ΥΠΕΞ θα συνεχίσει να επαίρεται για το πόσο large είναι το ελληνικό κράτος στις αμυντικές δαπάνες του και οι από κάτω θα συνεχίσουν να μην βγάζουν το μήνα όπως εδώ και αρκετά χρόνια. Ισως όμως κάποιο pass τους αμέσους επόμενους μήνες διασκεδάσει για λίγο τις εντυπώσεις… 


Πηγή: Νίκος Γιαννόπουλος /news247.gr 





Πέμπτη, Οκτωβρίου 08, 2026

Ένας MAGAς στην Αθήνα: Είναι για πανηγύρια;

Δεν έχουμε κανένα λόγο να πανηγυρίζουμε. Μπορεί να είμαστε “στρατηγικός εταίρος” των ΗΠΑ, αλλά ας μην αυταπατώμαστε. Αυτό για τους Αμερικανούς σημαίνει “Κάθετος Διάδρομος”. 


Ο υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής ήρθε στην Αθήνα. Αφού δεν ήρθε ο πρόεδρός της, καλός είναι κι ο υπουργός. Αλλά γιατί πανηγυρίζουμε; 

Πρώτον, διότι ήρθε εδώ και δεν πήγε στην Τουρκία. Κι επειδή δεν (πρέπει να) το λέει επίσημα η κυβέρνηση, το διοχετεύει ανεπίσημα. Και μας το τσαμπουνάει από το πρωί ως το βράδυ η κυβερνητική ΕΡΤ και όποιος άλλος συμμερίζεται αυτού του είδους την προπαγάνδα. 

Αλήθεια, είναι για πανηγύρια αυτό; Όχι, δεν είναι. Κανονικά εμείς πρώτοι έπρεπε να θέλουμε ο Ρούμπιο να πάει στην Άγκυρα και να πει μερικά λόγια στον ομόλογό του Φιντάν και, πολύ περισσότερο, στον Ερντογάν. Τι να τους έλεγε; Τουλάχιστον αυτό που εμείς περιμένουμε. Ότι τουλάχιστον το περίφημο «καλώδιο» για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου θα προχωρήσει και η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο επ’ αυτού, αφού δεν θίγει κανένα εθνικό της συμφέρον. Όμως, ούτε γι’ αυτό το ελάχιστο θέλησε να πει κάτι Ρούμπιο. Μίλησε για «ευαίσθητα ζητήματα» και «λεπτές καταστάσεις, που συμπεριλαμβάνουν κι άλλες χώρες». Δεν ξέρουμε αν ο Ρούμπιο έδωσε κάποια «εγγύηση»(ιδιωτικώς) στον Μητσοτάκη ή στον Γεραπετρίτη ότι η Αμερική θα «συνετίσει» την Τουρκία. Μακάρι. Αλλά το χτεσινό δείγμα δεν είναι ενθαρρυντικό. 

Άλλωστε, όποιος παρακολούθησε όσα είπε ο Ρούμπιο-τόσο στις κοινές δηλώσεις του με τον Γεραπτερίτη όσο και στο λόγο που έβγαλε στην Πνύκα- πολύ εύκολα θα εντόπισε μια απουσία: η έννοια Διεθνές Δίκαιο δεν υπήρχε πουθενά. Οι δύο αυτές λέξεις δεν χώρεσαν πουθενά στις τόσες χιλιάδες που εκφώνησε. 

Δεύτερον, πανηγυρίζουμε διότι ο Ρούμπιο, εμπνεόμενος από την Ακρόπολη, ύμνησε την Αρχαία Ελλάδα. Πόσοι πρόσεξαν τη δομή και την υφή της ομιλίας του; 

Λέξεις που χρησιμοποίησε: ισχύς, όπλα, αρένα, εθνικισμός, χριστιανισμός, ατομικότητα. Μία έννοια απουσίαζε: δημοκρατία. Λογικό. Διότι ένας εκπρόσωπος του κινήματος MAGA δεν πολυνοιάζεται για τέτοιες έννοιες. Για την ακρίβεια, δημοκρατία γι’ αυτούς σημαίνει να δίνουν σήμα να μπουκάρουν οι οπαδοί τους στο Καπιτώλιο, μη αποδεχόμενοι την εκλογική τους ήττα. 

Δεν έχουμε, λοιπόν, κανένα λόγο να πανηγυρίζουμε. Μπορεί να είμαστε «στρατηγικός εταίρος» των ΗΠΑ, αλλά ας μην αυταπατώμαστε. Αυτό για τους Αμερικανούς σημαίνει «Κάθετος Διάδρομος», δηλαδή να διασφαλίσουν ότι έτσι θα πουλάνε εύκολα το αέριο LNG τους στην Ευρώπη. Γι’ αυτό ήρθε ο Ρούμπιο, το είπε καθαρά, το ξέρουν ο Μητσοτάκης και ο Γεραπετρίτης. Αλλά αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη- και η Ελλάδα φυσικά- θα απολαύσουν από εδώ και πέρα φθηνή, έστω προσιτή, ενέργεια. Το αντίθετο. 

Τα υπόλοιπα θα τα δούμε εν καιρώ. Αν, δηλαδή, ο Ρούμπιο, επιστρέφοντας στην Αμερική, πει στον Τραμπ «ωραίοι οι Έλληνες, να πεις στον φίλο σου τον Ερντογάν να κάτσει φρόνιμα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο» και ο Τραμπ το κάνει «ξεχνώντας» ότι οι γαμπροί τους(ο δικός του και του Ερντογάν) κάνουν μαζί δουλειές. 

Αν αυτά γίνουν, ναι να πανηγυρίσουμε και να στείλουμε ένα δωράκι στον «φίλο Μάρκο». Μέχρι τότε ένα είναι βέβαιο: το αμερικανικό αέριο θα ρέει, η Ευρώπη θα το χρυσοπληρώνει, οι οικονομίες της θα τρεκλίζουν και οι ευρωπαϊκές MAGA θα σαρώνουν… 


Πηγή: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ /news247.gr 

Τετάρτη, Οκτωβρίου 07, 2026

Η αγωνία για τα δικαιώματα των εργοδοτών.

Αν μη τι άλλο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε σε ορισμένους ανθρώπους την ειλικρίνεια των τοποθετήσεών τους 


«Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους;». Με αυτό τον τρόπο τοποθετήθηκε μιλώντας στο ευρωκοινοβούλιο ως προς τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα ο χώρος της εργασίας η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Ελεωνόρα Μελέτη. 

Προηγουμένως, για να είμαστε, δίκαιοι, είχε τοποθετηθεί και για τα προβλήματα που όντως αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι. Όμως, θεώρησε ότι έπρεπε να κάνει και αυτή τη διευκρίνιση ή συμπλήρωση. 

Από μία άποψη, η τοποθέτηση θυμίζει αυτές που ακούς συχνά από ανθρώπους που έχουν παράπονα από τους υπαλλήλους τους. Συνήθως, βέβαια, αυτά τα παράπονα δεν αναλογούν σε πραγματικά προβλήματα, αλλά στο γεγονός ότι οι εργαζόμενοί τους δεν ανταποκρίνονται στην απαίτηση για υπερεργασία χωρίς επιπλέον αμοιβή ή στη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της εργοδοσίας, συχνά πραγματικά παράλογες. 

Και βέβαια μια τέτοια τοποθέτηση δεν εκπροσωπεί απλώς μονόπλευρα την εργοδοτική πλευρά και το πώς αυτή βλέπει τα πράγματα. Ταυτόχρονα, παραβλέπει ότι η σχέση ανάμεσα στους εργοδότες και τους εργαζομένους είναι εξαιρετικά άνιση. Επί της ουσίας οι εργοδότες σε αυτή τη σχέση έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι, ιδίως όταν μιλάμε για το εξατομικευμένο επίπεδο. 

Και επί της ουσίας τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα τα τελευταία χρόνια, με τα μνημόνια στην Ελλάδα να δίνουν άλλοθι και να στρώνουν το έδαφος για κάθε μορφή εργοδοτικής ασυδοσίας. Στο όνομα της «απελευθέρωσης των αγορών» και της «ανταγωνιστικότητας», πλήθος μηχανισμών που προστάτευαν τους εργαζομένους απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία έχουν αναιρεθεί. Η «ευελιξία» της εργασίας, δηλαδή η ευκολία απολύσεων, αναγορεύτηκε σε υπέρτατη αξία. Νέες μορφές επισφάλειας της εργασίας ήρθαν στο προσκήνιο. Το να είναι πάντα διαθέσιμος ο εργαζόμενος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του εργοδότη, 24 ώρες το 24ωρο και 7 ημέρες την εβδομάδα θεωρήθηκε ιδανική συνθήκη.

Την ίδια στιγμή οι θεσμοί που διέθεταν οι εργαζόμενοι για να μπορούν να αντισταθούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, όπως τα συνδικάτα τέθηκαν στο στόχαστρο. Θεωρήθηκαν εμπόδια στην οικονομική ανάπτυξη. Η δυνατότητά τους να διεκδικούν αντιμετωπίστηκε ως απειλή.

Και αυτό μας φέρνει στο πραγματικό πρόβλημα με τη δήλωση περί «εκβιασμού των εργοδοτών». Μέσα από μεγάλους αγώνες οι εργαζόμενοι κατάφεραν να κατοχυρώσουν τη δυνατότητα να διεκδικούν με βασικό όπλο την απεργία, δηλαδή τη δυνατότητά τους να αρνηθούν να εργαστούν και έτσι να πιέσουν τους εργοδότες τους να κάνουν τις αναγκαίες παραχωρήσεις. Όμως, από ένα σημείο και μετά οι εργοδότες, τα πολιτικά κόμματα που τους εξυπηρετούσαν και τα ΜΜΕ που αντανακλούσαν τις απόψεις τους, άρχισαν να βλέπουν την απεργία όχι σαν ένα εργαλείο διεκδίκησης, αλλά ως εκβιασμό των εργοδοτών και μορφή παραβατικότητας. 

Αυτή τη λογική αντανακλούσε στην πραγματικότητα η τοποθέτηση της κ. Μελέτη στο Ευρωκοινοβούλιο. Γιατί αυτό που κάποτε ήταν εργοδοτική εμμονή, σταδιακά έγινε οικονομική «κανονικότητα» και ρητή πολιτική στρατηγική.

Η αναγνώριση του δικαιώματος των εργαζομένων να διεκδικούν, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να αρνούνται να εργαστούν ως απεργιακή διαμαρτυρία, η άρνησή τους να υφίστανται κάθε εκβιασμό από τους εργοδότες υπήρξε βασικός μηχανισμός κοινωνικής προόδου ιδίως στον 20ο αιώνα. Η αντιμετώπιση των εργαζομένων ως ανθρώπων χωρίς δικαίωμα και βασική υποχρέωση να υπομένουν τα πάντα, η λογική του εργασιακού μεσαίωνα είναι βασική πλευρά της συνεχιζόμενης ιστορικής οπισθοδρόμησης ως προς τα κοινωνικά δικαιώματα που βλέπουμε τις τελευταίες δεκαετίες. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


 

Δευτέρα, Οκτωβρίου 05, 2026

Ο «αναρχοκαπιταλισµός» σπρώχνει τη χώρα στον πάτο

Όλα καλά; Θα βγει ο χειµώνας χωρίς θέρµανση και µε σβηστά φώτα, όπως µας συστήνει η κ. Ούρσουλα; 


Σας φαίνεται υπερβολικός ο όρος «αναρχοκαπιταλισµός»; Γιατί; Οταν σε καπιταλιστικά συστήµατα η ∆ικαιοσύνη και οι ανεξάρτητες αρχές λειτουργούν, όταν υπάρχουν κανόνες που τηρούνται, τι σχέση έχει αυτή η λειτουργία µε το σύστηµα που έστησε ο Μητσοτάκης στην Ελλάδα; Ας πάρουµε ως πρώτο παράδειγµα την κυβερνητική διαχείριση του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Τεράστιοι εθνικοί και κοινοτικοί πόροι κλάπηκαν από τις «γαλάζιες» ακρίδες (τώρα βαφτίζονται νοικοκυραίοι!) µε τη διαµεσολάβηση κυβερνητικών παραγόντων και υπουργών. Ηταν τόσο ακραία όσα λάµβαναν χώρα στον οργανισµό που η ΕΕ έστειλε εδώ την αρµόδια δική της εισαγγελέα να διερευνήσει το θέµα. Και άρχισαν οι αποκαλύψεις. Και πώς απάντησε το σύστηµα Μητσοτάκη; Με ένα άρθρο που εµφανίστηκε ξαφνικά και χωρίς να έχει προηγηθεί διαβούλευση, σε νοµοσχέδιο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, επιχειρούν να νοµιµοποιήσουν τις παράνοµες επιδοτήσεις που έγιναν την περίοδο 2018-2022 και να «βγάλουν λάδι» κατηγορούµενους στην πολύκροτη υπόθεση και ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη δικαστικές διαδικασίες. 

Και µετά µαθαίνουµε από δηµοσίευµα του Politico ότι η Κοµισιόν προειδοποίησε την Ελλάδα ότι κινδυνεύει να χάσει τις αγροτικές επιδοτήσεις εάν δεν αυστηροποιήσει περαιτέρω το σύστηµα χορήγησης κονδυλίων της ΕΕ. 

Θυµάστε που απορήσαµε για τη βιαστική κατεδάφιση του λιγνιτικού σταθµού παραγωγής ηλεκτρισµού στην Κοζάνη; Λύθηκαν οι απορίες. Η ∆ΕΗ παραχωρεί τις εγκαταστάσεις και τις υποδοµές του ατµοηλεκτρικού σταθµού στον Αγιο ∆ηµήτριο για τη δηµιουργία ενός γιγαντιαίου mega data center για λογαριασµό της αµερικανικής Amazon Web Services. O σταθµός αυτός αρχικά, εκτός από άφθονο νερό, θα χρειαστεί ενέργεια 300 MW, µε προοπτική επέκτασης έως και το 1 GW! Ετσι γίνεται στις αποικίες. 

«Αυτή την περίοδο η κυβέρνηση διαφηµίζει µια αµφιλεγόµενη µετακόµιση µερικών χρηµατοπιστωτικών εταιρειών από το εξωτερικό στην Ελλάδα, µε το λεγόµενο καθεστώς non-dom που αφορά µη κατοίκους της χώρας (non-domicile). Με µόνη τους δέσµευση να καταβάλλουν ετησίως ένα ποσό 100.000 ευρώ και εντός πενταετίας να αγοράσουν ένα ακίνητο αξίας 500.000 ευρώ, θα απαλλάσσονται από κάθε άλλη φορολογία πλούτου και κερδών, καθώς και από κάθε υποχρέωση να δηλώνουν πού και πώς παράγονται τα εισοδήµατά τους ανά τον κόσµο» σηµείωσε σε πρόσφατο άρθρο του ο πρώην υπουργός Ανάπτυξης επί ΠΑΣΟΚ Νίκος Χριστοδουλάκης. 

Και επειδή µας περισσεύουν πολλά χρήµατα, η κυβέρνηση µε νοµοσχέδιο-σκούπα που ψηφίστηκε από τη Βουλή προβλέπει τη σύσταση ανώνυµης εταιρείας µε την επωνυµία «Οργανισµός Ανάπτυξης και ∆ιαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονοµιάς ΑΕ». Η εταιρεία αυτή αναλαµβάνει για 50+50 έτη την εµπορική διαχείριση των εισιτηρίων, των αναψυκτηρίων και της ακίνητης περιουσίας των µουσείων και των µνηµείων. Ειδικά για τα πωλητήρια 27 αρχαιολογικών χώρων, αυτά παραχωρούνται αντί συνολικά 50.600 ευρώ µηνιαίως (!) σε µια κοινοπραξία της  Space Hellas ΑΕ και της Radiant Technologies ΑΕ. ∆υστυχώς δεν δόθηκαν στοιχεία για το πώς καθορίστηκε το τίµηµα σε σχέση µε τα έσοδα των 27 πωλητηρίων. Επιπλέον η εταιρεία Space Hellas του Σπύρου Μανωλόπουλου, µοναδική µέτοχος της Singular Logic που διεξάγει τις εκλογές (!), είναι και η βασική µέτοχος της Radiant Technologies και από το 2019 έως και σήµερα ανάδοχος συνολικά 1.631 δηµόσιων συµβάσεων και 737 απευθείας αναθέσεων. 

Αφού συρρίκνωσε συνειδητά τη δηµόσια υγεία, η κυβέρνηση προσφέρει ευκαιρίες σε φίλους να κονοµήσουν µε τα ιδιωτικά τους ιατρεία και κλινικές χωρίς κανέναν (!) έλεγχο για την ασφάλεια των ανθρώπων που προσφεύγουν στις διαφηµισµένες θεραπείες τους. Ετσι, µετά την τραγωδία στο Κολωνάκι, όπου έχασε τη ζωή του ο Γιώργος Μαζωνάκης, έσκασε ακόµη σοβαρότερο θέµα στη Θεσσαλονίκη µε κλινική που έκανε χηµειοθεραπείες σε ασθενείς µε αµφίβολες διαγνώσεις και κυρίως χωρίς να έχει άδεια για κάτι τέτοιο. Οι ιδιοκτήτες της ένιωθαν ασφαλείς υπό την προστασία κυβερνητικών φίλων! Και δεν πάει να πνιγεί η δηµόσια υγεία. Στα Χανιά, όπως µάθαµε από το νοσοκοµείο, δήλωσαν παραίτηση 50 γιατροί για τις άθλιες συνθήκες εργασίας. 

Τα  σκάνδαλα της φαµίλιας λόγω διάλυσης των θεσµών έχουν πλέον καθηµερινή παρουσία. Οι ψηφοθηρικές υποσχέσεις Μητσοτάκη από τη ∆ΕΘ ήδη εξατµίστηκαν. Οι αποκαλύψεις για ρίψεις αποβλήτων από βυτιοφόρα στον Κηφισό αποτελούν µόνο την κορυφή του παγόβουνου και αναδεικνύουν τη βρόµικη αλήθεια για τη συστηµατική ρύπανση του ποταµού, όπως δήλωσαν  στο CNN Greece φορείς που παρακολουθούν την ποιότητα των υδάτων. Επιθεωρητές της ποιότητας των υδάτων στον Κηφισό αποκάλυψαν ότι η παρακηφίσια ζώνη χρησιµοποιείται εδώ και χρόνια για την απόρριψη υγρών αποβλήτων και βιοµηχανικών λυµάτων. Και όπως µας ενηµέρωσε ο πρύτανης του Πανεπιστηµίου Πατρών, 400 απόφοιτοι λυκείου που πέρασαν σε σχολές του πανεπιστηµίου δεν προσήλθαν να εγγραφούν, επειδή οι οικογένειές τους δεν έχουν χρήµατα για ενοίκια και διατροφή! 

Ολα καλά; Θα βγει ο χειµώνας χωρίς θέρµανση και µε σβηστά φώτα, όπως µας συστήνει η κ. Ούρσουλα; 


Πηγή: Δημήτρης Χρήστου / documentonews.gr 

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More