Η κοινωνική κρίση δεν είναι ενδεχόμενο, αλλά πραγματικότητα.

Τα στοιχεία για τον πληθωρισμό δείχνουν ότι η χώρα μας ήδη μπαίνει σε μια κοινωνική κρίση 

Με 5% «έτρεχε» ο πληθωρισμός στη χώρα μας τον Σεπτέμβριο (ο εναρμονισμένος με τα ευρωπαϊκά πρότυπα δείκτης τιμών καταναλωτή έτρεχε με 5,1%). Πιο πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, που εκτιμάται ότι τον Σεπτέμβριο θα είναι 3,8% και πολύ πιο πάνω από την εκτίμηση της κυβέρνησης στο προσχέδιο του προϋπολογισμού πέρσι που προέβλεπε ότι ο μέσος πληθωρισμός για το 2026 θα υποχωρούσε  στο 2,2%, αλλά και από την εκτίμηση που περιλαμβάνει το προσχέδιο προϋπολογισμού φέτος που μιλούσε για πληθωρισμό 3,8%. 

Η ίδια η ανάλυση του πώς διαμορφώνεται, σε ετήσια βάση ο πληθωρισμός δείχνει και τον πυρήνα του προβλήματος. Σε ετήσια βάση η ομάδα «Στέγαση» (ενοίκια κατοικιών, επισκευή και συντήρηση κατοικίας, διάφορες υπηρεσίες που σχετίζονται με το σπίτι, ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης, στερεά καύσιμα) είχε αύξηση 14,7%, ενώ 11,3% ήταν η αύξηση στην ομάδα «Μεταφορές» (πετρέλαιο κίνησης, καύσιμα αυτοκινήτου (βενζίνη), συντήρηση και επισκευή εξοπλισμού προσωπικής μεταφοράς, άλλες υπηρεσίες σχετικές με την προσωπική μεταφορά, εισιτήρια μεταφοράς επιβατών με αεροπλάνο). 

Αν πάμε να δούμε πιο συγκεκριμένα στοιχεία, θα δούμε ότι το φυσικό αέριο αυξήθηκε μέσα σε έναν χρόνο 55,2%, το πετρέλαιο θέρμανσης 53,2%, το πετρέλαιο κίνησης 38,8%, η βενζίνη 22,5% και το ηλεκτρικό ρεύμα 15%. Προσθέστε και την αύξηση 12,3% στο μοσχάρι και 9,7% στο αρνί, 22% στα αεροπορικά εισιτήρια και 29,8% στα σε ξενοδοχεία-μοτέλ-πανδοχεία. 

Όπως γίνεται σαφές στον πυρήνα του προβλήματος αυτή τη στιγμή βρίσκεται η μεγάλη αύξηση στο ενεργειακό κόστος, που αφετηρία έχει γεωπολιτικές εξελίξεις. Μόνο που μια τέτοια αύξηση δεν θα μείνει εκεί, αλλά θα μετακυλιστεί και στις τιμές των προϊόντων που παράγονται και μεταφέρονται, ενισχύοντας τις πληθωριστικές τάσεις, την ώρα που δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι σύντομα θα επιλυθούν οι γεωπολιτικοί λόγοι που αυξάνουν τις τιμές της ενέργειας ιδίως στην Ευρώπη. 

Επιπλέον, η παγκόσμια αυξητική τάση στις αποδόσεις των ομολόγων, που σε μεγάλο βαθμό προεξοφλεί σταθερά υψηλότερο πληθωρισμό, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα μετατραπεί και σε άνοδο των επιτοκίων και άρα και σε άνοδο του κόστους δανεισμού για τις επιχειρήσεις, κάτι που με τη σειρά του ως ένα βαθμό θα μεταφερθεί και στις πλάτες των καταναλωτών. 

Όμως, όταν μιλάμε για αύξηση του πληθωρισμού δεν παρατηρούμε απλώς μια στατιστική παράμετρο. Αυτή τη στιγμή ο αυξημένος πληθωρισμός κάνει τους ανθρώπους φτωχότερους, μειώνει το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, και κάνει ακόμη χειρότερο το πρόβλημα που περιγράφουμε όταν λέμε ότι ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. 

Ακόμη χειρότερα, έχει μεγάλη σημασία ότι αυτή τη στιγμή οι πολύ μεγάλες αυξήσεις που τροφοδοτούν τον πληθωρισμό δεν είναι τόσο στα καταναλωτικά αγαθά, όσο στο κόστος στέγασης. 

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι ότι οι πολίτες θα αναγκαστούν να περιορίσουν κάποιες αγορές ή ότι θα κάνουν λιγότερες εξόδους για διασκέδαση, αλλά ότι θα βρεθούν να μην μπορούν να πληρώσουν το αυξημένο ενοίκιο που θα τους ζητήσουν ή θα αποφασίζουν να μην κάνουν χρήση κεντρικής θέρμανσης τον χειμώνα γιατί δεν έχουν να πληρώσουν. 

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις, όταν ανακοινώνει ημίμετρα που απλώς δεν αποδίδουν. Και ο λόγος είναι, όπως έχουμε ξαναπεί, ότι αρνείται πεισματικά να πάρει μέτρα που πραγματικά θα αποδίδουν, μέτρα που να αφορούν την προσωρινή μείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης και ευρύτερα των έμμεσων φόρων, αλλά και μέτρα που να βάζουν πλαφόν στο ποσοστό κέρδους των διυλιστηρίων ώστε να συγκρατηθούν αποφασιστικά οι τιμές της ενέργειας. Και βέβαια, ούτε περνάει από το μυαλό των κυβερνητικών υπευθύνων ότι με τον πληθωρισμό τόσο ψηλά απαιτεί και ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση των εισοδημάτων των εργαζομένων μέσα από την αύξηση ακόμη περισσότερο του κατώτατου μισθού και των μισθών στο δημόσιο. 

Αυτές είναι κινήσεις που δεν θα προκαλούσαν κάποιο δημοσιονομικό εκτροχιασμό και θα ανακούφιζαν πραγματικά την κοινωνία αποτρέποντας το ενδεχόμενο να οξυνθεί η κοινωνική κρίση. Όμως, είναι έξω από τον πολιτικό ορίζοντα μιας κυβέρνησης που ως επιτεύγματα διαφημίζει τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή τη λιτότητα, και ότι είναι η πιο φιλική προς την κερδοφορία (ενίοτε και κερδοσκοπία) συγκεκριμένων κλάδων και που θεωρεί ότι όλα μπορούν να λυθούν με «συμφωνίες κυρίων», ακριβώς επειδή είναι έξω από τη λογική της η αποφασιστική παρέμβαση του κράτους στο όνομα ενός ευρύτερου κοινωνικού συμφέροντος. 

Μόνο που όλα αυτά απλώς σημαίνουν ότι αυτή τη στιγμή η κοινωνία καλείται να αντιμετωπίσει χωρίς κανένα μηχανισμό προστασίας μια παρατεταμένη κρίση κόστους ζωής και σε περιοχές όπως η Αθήνα και μια στεγαστική κρίση. Και όσο προχωράμε και θα έρθει ο χειμώνας και θα αυξηθούν οι ανάγκες για θέρμανση και κατανάλωση ενέργειας, τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. 

Εάν κανείς θέλει να δει γιατί μπορούν να ξεσπάσουν κοινωνικές εκρήξεις στη χώρα μας, ας κοιτάξει ακριβώς την εξέλιξη του κόστους ζωής. Όχι γιατί δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι που μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες για έντονες αντιδράσεις και διεκδικήσεις – αρκεί να σκεφτούμε τα προβλήματα με το εκπαιδευτικό σύστημα ή το σύστημα υγείας – αλλά γιατί η κρίση κόστους ζωής είναι αυτή που ενοποιεί πολύ ευρύτερα κοινωνικά στρώματα ακριβώς γιατί αυτή διαμορφώνει μια συνολικότερη πάγια συνθήκη οικονομικής ανασφάλειας. 

Η κυβέρνηση ελπίζει ότι για άλλη μια φορά θα πείσει την κοινωνία ότι όλα αυτά είναι αναπόφευκτα, ότι η ίδια έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά απέναντι σε μια παγκόσμια εξέλιξη δεν υπήρχαν πολλά για να αποτρέψουν την αύξηση του πληθωρισμού και προσπαθήσει να περάσει την εικόνα ότι εάν δεν ήταν αυτή, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα και θα ζούσαμε ένα νέο «2015».  

Όμως, η αλήθεια βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από την κυβερνητική ρητορική. Τα πράγματα είναι σήμερα χειρότερα – και θα γίνουν ακόμη χειρότερα – ακριβώς επειδή αυτή η κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία και εφαρμόζει μια πολύ συγκεκριμένη οικονομική πολιτική που δεν βάζει την κοινωνική συνοχή ως πρώτη προτεραιότητα. Δικό της έργο και αποτέλεσμα των δικών της προτεραιοτήτων όλα τα προηγούμενα χρόνια και της δική της αντίληψης ότι τα κέρδη είναι πάνω από τις κοινωνικές ανάγκες, είναι η σημερινή κατάσταση και όχι αναπόφευκτο γεγονός εξαιτίας απρόβλεπτων εξελίξεων. 

Πράγμα που σημαίνει – πάλι σε πείσμα της κυβερνητικής ρητορικής – ότι μπορούν να υπάρξουν και εναλλακτικές πολιτικές απέναντι στην ακρίβεια. Ότι υπάρχουν μέτρα και πρωτοβουλίες που μπορούν να μειώσουν το κοινωνικό κόστος. Ότι δεν είναι νομοτελειακό να πληρώσει η κοινωνία το κόστος. Και αυτές τις εναλλακτικές θα αναζητήσουν και οι πολίτες στις εκλογές που έρχονται και όχι τη «σταθερότητα» σε μια πορεία κοινωνικής καταστροφής. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Εμπαιγμός ή παραπλάνηση

 



Μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα ή μας παραπλανούν κατ’ εξακολούθηση; Πώς να πιστέψεις την Αλεξάνδρα Σδούκου όταν σου λέει ότι «η Ελλάδα είναι μεταξύ των 4 χωρών της ευρωζώνης που έπεσαν οι τιμές των τροφίμων»; Πώς, όταν ο πληθωρισμός στην Ελλάδα εκτινάχθηκε στο 5,1% τον Σεπτέμβριο, έναντι ανόδου 3,8% στην ευρωζώνη, σύμφωνα με τη Eurostat, την ίδια υπηρεσία που επικαλείται και η εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας; 

Πώς να καταλάβεις τον Ακη Σκέρτσο όταν σου λέει ότι «το Ταμείο Ανάκαμψης ολοκληρώνεται επιτυχώς στην ώρα του έχοντας ήδη αλλάξει τις ζωές των Ελλήνων», όταν διαπιστώνεις ότι η ζωή σου γίνεται ανυπόφορη από την ακρίβεια και ότι το άγχος δεν μετράει για να βγάλεις το υπόλοιπο του μήνα; 

Πώς να ησυχάσουμε όταν μας λέει ο Μητσοτάκης ότι «βρισκόμαστε σε δύσκολη συγκυρία, αλλά δεν θα αφήσουμε την παγκόσμια ενεργειακή κρίση να μετατραπεί σε αδιέξοδο για τα νοικοκυριά»; Πώς, όταν έρχεται νέο κύμα ανατιμήσεων στα τρόφιμα, το πολλοστό -καθώς έχουμε χάσει τον αριθμό των ανατιμήσεων που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια- και πώς, όταν οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης για τη συγκράτηση των τιμών δεν γίνονται πλέον αισθητές στην τσέπη μας, αλλά στον συνεχώς μειούμενο αριθμό των προϊόντων που αγοράζουμε από τα σουπερμάρκετ με το ίδιο ποσόν που αγοράζαμε τα διπλάσια; 

Τάσος Σαραντής / efsyn.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Πάνω από 1,12 ευρώ φόροι σε κάθε λίτρο αμόλυβδης...

Περισσότερο από το μισό ποσό που πληρώνει σήμερα ο οδηγός για ένα λίτρο αμόλυβδης βενζίνης καρπώνεται το Δημόσιο μέσω Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) και ΦΠΑ 

Ο ΕΦΚ στην αμόλυβδη ανέρχεται σε 700 ευρώ ανά 1.000 λίτρα, δηλαδή 0,70 ευρώ ανά λίτρο, ενώ στο diesel κίνησης είναι 410 ευρώ ανά 1.000 λίτρα ή 0,41 ευρώ ανά λίτρο. Πάνω στην τιμή που περιλαμβάνει και τον ΕΦΚ επιβάλλεται στη συνέχεια ΦΠΑ 24%. Αυτό σημαίνει ότι ο καταναλωτής πληρώνει… ΦΠΑ και πάνω στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης. 

Με βάση τις τελευταίες διαθέσιμες πανελλαδικές μέσες τιμές, η αμόλυβδη 95 οκτανίων βρίσκεται περίπου στα 2,207 ευρώ/λίτρο και το diesel κίνησης στα 2,214 ευρώ/λίτρο. 

Στην αμόλυβδη των 2,207 ευρώ, ο ενσωματωμένος ΦΠΑ αντιστοιχεί σε περίπου 0,427 ευρώ ανά λίτρο. Μαζί με τα 0,70 ευρώ του ΕΦΚ, οι δύο βασικοί έμμεσοι φόροι φτάνουν τα 1,127 ευρώ ανά λίτρο. Δηλαδή πάνω από 51% της τελικής τιμής αφορά ΕΦΚ και ΦΠΑ. 

Στο diesel των 2,214 ευρώ, ο ΦΠΑ αντιστοιχεί περίπου σε 0,429 ευρώ. Προσθέτοντας τον ΕΦΚ των 0,41 ευρώ, η φορολογική επιβάρυνση φτάνει τα 0,839 ευρώ ανά λίτρο, ή περίπου 37,9% της τελικής τιμής. 

Ανάλογη είναι η εικόνα στην αμόλυβδη 100 οκτανίων. Με μέση τιμή 2,437 ευρώ, ο ΦΠΑ είναι περίπου 0,472 ευρώ και μαζί με τον ΕΦΚ των 0,70 ευρώ οι δύο φόροι φτάνουν τα 1,172 ευρώ ανά λίτρο, καταλαμβάνοντας περίπου 48,1% της λιανικής τιμής. 

Πρακτικά, σε γέμισμα 50 λίτρων αμόλυβδης 95, από έναν λογαριασμό περίπου 110,35 ευρώ, τα 56,35 ευρώ αντιστοιχούν σε ΕΦΚ και ΦΠΑ. 

Πηγή: efsyn.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Μητσοτάκης / Μάχη κατά της ακρίβειας με… επιστολές και οικογενειακά μηνύματα.

Την εντύπωση πως το Υπουργικό Συμβούλιο συγκλήθηκε μόνο και μόνο για να στείλει μηνύματα στο εσωτερικό της παράταξης έδωσε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Αν, άλλωστε, ο πρωθυπουργός παρουσίαζε ένα πειστικό πακέτο μέτρων για την τιθάσευση της ενεργειακής ακρίβειας, δεν θα είχε λόγο να εκπέμψει σήματα προς τους κυβερνητικούς βουλευτές που αξιώνουν δραστικότερες παρεμβάσεις, με τη φράση «επιλογή της κυβέρνησης είναι να στηρίζει την κοινωνία χωρίς να ναρκοθετεί τις αντοχές της οικονομίας». 

Πολύ περισσότερο, κατά τις εκτιμήσεις, δεν θα διάνθιζε την εισήγησή του με προτροπές προς όσους έχουν καβαλήσει το καλάμι, αλλά και προς όσες ή όσους επιχειρούν να τον υποκαταστήσουν, αξιώνοντας… ξεκαβαλικέματα. 

Όταν δεν υπάρχουν μέτρα, υπάρχουν… επιστολές 

Όταν, άλλωστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να προωθήσει μια ουσιαστική δέσμη μέτρων έναντι των πάσης φύσεως ανατιμήσεων, στέλνει μια επιστολή προς την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. 

Με το χθεσινό του αίτημα προς την επικεφαλής της Κομισιόν ζητά μεγαλύτερη δημοσιονομική ευελιξία, ώστε τα κράτη-μέλη να μπορέσουν να προστατεύσουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις από το αυξανόμενο κύμα ακρίβειας στην ενέργεια. 

Εισηγείται, δε, να εξαιρεθούν προσωρινά από τους αυστηρούς δημοσιονομικούς υπολογισμούς τα μέτρα στήριξης που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις, μέχρι ένα συγκεκριμένο όριο.

Παράλληλα, προτείνει οι χώρες να αξιοποιήσουν τα επιπλέον έσοδα από τον ΦΠΑ, τα οποία προκύπτουν εξαιτίας των υψηλών τιμών, προκειμένου να ενισχύσουν τους πολίτες και την αγορά. 

Ουδείς από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, κατόπιν επικοινωνιών του TVXS, προσδοκά κάτι ουσιαστικό από αυτή την κίνηση του κ. Μητσοτάκη. 

Ούτε, άλλωστε, στο παρελθόν οι ανάλογες πρωθυπουργικές κινήσεις επέφεραν ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Τον Μάιο του 2024, λίγες εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές, ο πρωθυπουργός απέστειλε επιστολή προς την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ζητώντας να παρέμβει «με αποφασιστικό, γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο» απέναντι στις διαφορετικές τιμολογιακές πολιτικές των πολυεθνικών.

Έναν μήνα αργότερα, ωστόσο, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης «άδειασε» ουσιαστικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όταν δήλωσε ότι «το θέμα της ακρίβειας δεν αφορά τις Βρυξέλλες», καθώς «η Ευρώπη έχει συγκεκριμένη ατζέντα».

Για αυτόν τον λόγο, μάλιστα, ο πρωθυπουργός επέλεξε ως νέα επικεφαλής της ευρωομάδας της Νέας Δημοκρατίας την Ελίζα Βόζεμπεργκ, θέση που προηγουμένως κατείχε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης.

Παράλληλα, στις 13 Σεπτεμβρίου του 2024 ο κ. Μητσοτάκης είχε στείλει επίσης επιστολή προς την επικεφαλής της Κομισιόν για την ανάγκη προώθησης κοινών ευρωπαϊκών λύσεων στο πεδίο της ενέργειας, χωρίς, ωστόσο, πολιτικό ή ακόμη και επικοινωνιακό αντίκτυπο. 

Ξεκαβαλικέματα και οικογενειακά μηνύματα 

Υπό αυτό το πρίσμα, ο φακός εστίασε στην προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να βάλει τάξη στο κυβερνητικό πεδίο. 

Ο πρωθυπουργός, αφενός, ζήτησε από τα κυβερνητικά στελέχη να έχουν μετρημένο λόγο και ύφος και να μην αρνούνται τη δύσκολη καθημερινότητα και, αφετέρου, κοιτάζοντας προς την Ντόρα Μπακογιάννη, επιχείρησε να καταστήσει σαφές ότι είναι δική του ευθύνη να αξιολογεί τις συμπεριφορές των υπουργών.

Από το περιβάλλον της πρώην υπουργού Εξωτερικών δεν είδαν μήνυμα προς την κυρία Μπακογιάννη, ενώ και ο Παύλος Μαρινάκης δήλωσε αργότερα ότι το συγκεκριμένο μήνυμα δεν είχε συγκεκριμένο αποδέκτη.

Κανείς, ωστόσο, στο παρασκήνιο δεν αμφισβητεί ότι η βολή του πρωθυπουργού κατευθυνόταν προς την αδελφή του. 

Όταν, άλλωστε, η Ντόρα Μπακογιάννη μιλούσε για τα «καλάμια», επιχειρούσε, κατά τις εκτιμήσεις βουλευτών, να «κοντύνει» τον Μητσοτάκη για τις επιλογές του και την αδυναμία του να συμμαζέψει τους αλαζόνες.  

Η πρώην υπουργός Εξωτερικών θεωρεί, σύμφωνα με την ίδια θεώρηση, πως, αν γίνει ενοχλητική, θα επιτύχει τον στόχο της να τεθεί υποψήφια στο Επικρατείας, εν είδει τιμητικής αποστρατείας, ανοίγοντας τον δρόμο για τον Κώστα Μπακογιάννη στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Όπως λέγεται, ωστόσο, στα γαλάζια στέκια, όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται στην κορυφή, ο δρόμος παραμένει κλειστός για τις πολιτικές προοπτικές ή βλέψεις του κ. Μπακογιάννη. 

Μπακογιάννης: Η αλαζονεία είναι ταυτισμένη με θέσεις εξουσίας 

Χθες, πάντως, ο Κώστας Μπακογιάννης έδειξε να ευθυγραμμίζεται με τη μητέρα του ως προς την κριτική απέναντι σε αλαζονικές συμπεριφορές.

«Ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι. Η αλαζονεία δυστυχώς πολλές φορές σχετίζεται και είναι ταυτισμένη με θέσεις εξουσίας. Όλοι εμείς που ασκούμε και έχουμε ασκήσει εξουσία πρέπει να είμαστε δύο και τρεις φορές προσεκτικοί», υπογράμμισε ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων.

Ορισμένοι στη Ν.Δ., πάντως, που διαφωνούν με την τροπή που έχει πάρει αυτή η συζήτηση, έλεγαν ότι εκλαμβάνουν τις δηλώσεις Μπακογιάννη ως «γενναία αυτοκριτική», καθώς, όπως σχολίαζαν δηκτικά, «έμαθε» μετά την ήττα του από τον Χάρη Δούκα στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2023. Κοινώς, θεωρούν ότι ο Μπακογιάννης έχασε τον δήμο λόγω… αλαζονείας. 

«Ιδρώστε τη φανέλα» 

Η κόντρα μεταξύ… συγγενών δεν επισκιάζει, πάντως, τις δελφινομαχίες, καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε να στείλει έμμεσα μηνύματα και σε όσες ή όσους δεν «ιδρώνουν τη φανέλα» όσο θα έπρεπε.

Απευθυνόμενος στους υπουργούς, επισήμανε πως δεν πρέπει να βγαίνουν στα Μέσα μόνο για θέματα που αφορούν το χαρτοφυλάκιό τους, αλλά να υπερασπίζονται το σύνολο του κυβερνητικού έργου. Κοινώς, δεν αρκεί να παίζει ο καθένας μόνο στη θέση του.

Μονίμως αυτή η κριτική, όταν διατυπώνεται, «φωτογραφίζει» τον Νίκο Δένδια, ο οποίος την Παρασκευή το βράδυ οργανώνει εκδήλωση στον Άλιμο… 

Πηγή: tvxs.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας πρωθυπουργός σε ρόλο «τροχονόμου» για τα καρτέλ

Στην Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν υπάρχουν κανόνες. Δεν υπάρχουν εποπτικές αρχές. Όλα αποφασίζονται στο παλάτι του Μαξίμου. 

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΔΝΤ από την αξιολόγηση χρηματοπιστωτικής σταθερότητας του περασμένου Μαΐου για την Ελλάδα, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες δανείζουν κατά συντριπτικό ποσοστό μόνο (!) μεγάλες εταιρείες. Και μάλιστα από τα δάνεια αυτά των «μεγάλων» το μεγαλύτερο μέρος, περίπου 66%, διοχετεύεται σε μόλις δέκα ομίλους. Επιπλέον εντοπίστηκε ελλιπής έλεγχος στη διαχείριση 2,9 εκατ. «κόκκινων» δανείων από τις εταιρείες διαχείρισης, ενώ η υπερτίμηση ακινήτων δημιουργεί σοβαρές παρενέργειες αυξάνοντας το ποσοστό ιδιοκτητών με ληξιπρόθεσμες οφειλές. 

Και από τότε τίποτα δεν άλλαξε. Απλώς τα προνόμια των λίγων και αρεστών στη φαμίλια Μητσοτάκη επιχειρήσεων προκάλεσαν αντιδράσεις από ανταγωνιστές που βρήκαν πρόσβαση στα ΜΜΕ και το θέμα ύστερα από τέσσερις μήνες πήρε διαστάσεις. Οι τράπεζες, έχοντας συγκροτήσει το σκληρότερο καρτέλ της αγοράς υπό την προστασία του Μητσοτάκη, θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενες τα χρήματα των καταθετών, προσφέροντας τα χαμηλότερα επιτόκια καταθέσεων και τα υψηλότερα δανείων! Οι τράπεζες σήμερα δεν είναι αναπτυξιακοί μοχλοί. Οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές ελέγχουν πλέον το 85% του μετοχικού (!) κεφαλαίου των συστημικών ελληνικών τραπεζών, που δεν είναι πλέον ελληνικές, αντιπροσωπεύοντας χαρτοφυλάκια αξίας περίπου 40 δισ. ευρώ. 

Και εδώ στην αποικία όποιοι έχουν «κονέ» με τη φαμίλια αποκτούν προνομιακές σχέσεις, χωρίς κανείς να αναλογίζεται τους κινδύνους που προκύπτουν από την απληστία των εγχώριων ελίτ. Στην έκθεση του ΔΝΤ αναφερόταν ότι το 81% των κεφαλαίων ασφαλείας των τραπεζών αντιστοιχεί στην έκθεσή τους στους δέκα μεγαλύτερους εταιρικούς οφειλέτες. Κι αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο αν προκύψει αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων. 

Οι περισσότερες αναφορές που ακολούθησαν από τα πρόσφατα ρεπορτάζ συνέδεσαν τόσο την έκθεση του ΔΝΤ όσο και τα σχετικά δημοσιεύματα με τον όμιλο ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ καθώς τα δάνεια του ομίλου ξεπερνούν τα 6 δισ. ευρώ. Αν προστεθούν σε αυτά ο δανεισμός για την απόκτηση του Βόρειου Οδικού Αξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ) και οι εγγυητικές επιστολές των έργων, η συνολική έκθεση της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ αγγίζει τα 9,5 δισ. ευρώ, ποσό σχεδόν διπλάσιο της κεφαλαιοποίησης της εταιρείας, η οποία ανέρχεται περίπου στα 5 δισ. ευρώ. Και η μεταχείριση αυτή έχει εξοργίσει άλλους ομίλους στον τομέα των κατασκευών και κυρίως τον Ομιλο Aktor εμπλέκοντας στον πόλεμο και εκδοτικούς ομίλους. 

Στο μεταξύ η έλλειψη χρηματοδότησης «πνίγει» τους μικρομεσαίους, οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν ώστε να συντηρηθεί ένας βιώσιμος γι’ αυτούς κύκλος. Κι όλα αυτά φτάνουν μέχρι τα νοικοκυριά και τους νέους που οι συνθήκες δανεισμού για απόκτηση κατοικίας είναι σχεδόν αδύνατη. 

Πλην όμως στην Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν υπάρχουν κανόνες. Δεν υπάρχουν εποπτικές αρχές. Ολα αποφασίζονται στο παλάτι του Μαξίμου. «Μια επικίνδυνη μάχη διαπλεκόμενων συμφερόντων βρίσκεται σε εξέλιξη, με αποκαλύψεις για τον υπερδανεισμό συγκεκριμένων ομίλων» σχολίασε σε ανάρτησή του ο πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κύρτσος και πρόσθεσε: «Η μητσοτακική διαπλεκόμενη κερδοσκοπική φούσκα πρόκειται να σκάσει. Αυτό μας λέει ο πόλεμος συμφερόντων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η ΝΔ μας χρεοκόπησε μία φορά μέσω του δημοσίου, τώρα το επιχειρεί ξανά με Μητσοτάκη μέσω των καρτέλ και των ολιγαρχών». 

Για να γίνει αντιληπτό πώς δουλεύει το σύστημα Μητσοτάκη, προϊσταμένη στο νομικό τμήμα της ΡΑΑΕΥ που ελέγχει τις αδειοδοτήσεις και επεκτάσεις των ανεμογεννητριών είναι η σύζυγος Γεραπετρίτη, κόρη μεγαλομέτοχου της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ που δραστηριοποιείται και σε αυτόν τον κλάδο, ενώ και η αδελφή του Αλεξάνδρα Μητσοτάκη έχει αναλάβει μέσω ινστιτούτου και φόρουμ την άμβλυνση των αντιδράσεων τοπικών κοινωνιών στη δημιουργία αιολικών πάρκων. Και ο υπουργός Οικονομίας Κυριάκος Πιερρακάκης αρκέστηκε σε σύσταση στις τράπεζες «να κάνουν περισσότερα για την οικονομία και την κοινωνία». Φοβερή δήλωση. Τρομοκρατήθηκαν οι τραπεζίτες! 

Και φτάσαμε στο σήμα κινδύνου για τις επιπτώσεις μιας νέας εκτίναξης του ενεργειακού κόστους, ειδικά στην εξαρτημένη ΕΕ, που εκπέμπουν 16 φορείς της ελληνικής βιομηχανίας ζητώντας την άμεση λήψη μέτρων για την προστασία περισσότερων από 700 ενεργοβόρων μεταποιητικών επιχειρήσεων. Οι περισσότερες από αυτές, που έχουν καθοριστική συμβολή στην παραγωγή, στις εξαγωγές και στην απασχόληση, εξακολουθούν να βρίσκονται εκτεθειμένες στις μεγάλες διακυμάνσεις των τιμών ηλεκτρικής ενέργειας. Την ίδια ώρα επιχειρήσεις σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες επωφελούνται ήδη από μέτρα προστασίας, γεγονός που δημιουργεί άνισους όρους ανταγωνισμού για την εγχώρια παραγωγή. Χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Βουλγαρία, η Σλοβενία, η Αυστρία και η Ιρλανδία έχουν ήδη αρχίσει να αξιοποιούν τα διαθέσιμα ευρωπαϊκά εργαλεία, προστατεύοντας τη βιομηχανική τους βάση απέναντι στις αναταράξεις της ενεργειακής αγοράς. Και ενώ άλλες χώρες προχώρησαν σε μειώσεις, εδώ ο Κυρ. Μητσοτάκης είπε στους ιθαγενείς ότι «θα μειώσει τις τιμές σε περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Ενωση επιτρέψει (!) έκτακτες εθνικές παρεμβάσεις…» Δεν γνωρίζει ότι η ΕΕ τις επιτρέπει. Εξάλλου τι να την κάνουμε τη βιομηχανία; Εχουμε τον τουρισμό και τα 80.000 (!) σημεία πώλησης καφέ! 

Πηγή: Δημήτρης Χρήστου / documentonews.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

«Νησίδα σταθερότητας» για ποιον;

Ο πρωθυπουργός πανηγύρισε, τονίζοντας ότι επιβεβαιώνεται η εικόνα της Ελλάδας ως «νησίδας πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας». 

Κατ’ αρχάς τα καλά νέα: Δύο οίκοι αξιολόγησης -Scope Ratings και Moody’s- ήρθαν να επιβεβαιώσουν τις μακροοικονομικές θετικές εξελίξεις για την ελληνική οικονομία. 

Ο πρωθυπουργός πανηγύρισε, τονίζοντας ότι επιβεβαιώνεται η εικόνα της Ελλάδας ως «νησίδας πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας». 

Πώς μεταφράζεται αυτό στη ζωή των νοικοκυριών και στη δραστηριότητα των επιχειρήσεων; Γιατί υπάρχουν οικονομικά στοιχεία που «απογειώνονται» σε γραφήματα και εκθέσεις, αλλά είναι κι εκείνα τα «πεισματάρικα» που οι Έλληνες γνωρίζουν στο «πετσί» τους, χωρίς να χρειάζεται να συμβουλευτούν τους ξένους οίκους. 

Απλώς πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ, πληρώνουν το πανάκριβο ενοίκιο ή το στεγαστικό δάνειο, βάζουν βενζίνη σε δυσθεώρητα ύψη και προθερμαίνονται να… παγώσουν τον χειμώνα, με το πετρέλαιο θέρμανσης κοντά στο 1,75 ευρώ το λίτρο και το φυσικό αέριο πάνω από 80 ευρώ τη μεγαβατώρα στην ευρωπαϊκή αγορά. 

Πόσα νοικοκυριά άραγε θα αντέξουν να βάλουν πετρέλαιο ή αέριο με αυτές τις τιμές; Και πώς θα αντεπεξέλθει η ελληνική βιομηχανία με τόσο υψηλό ενεργειακό κόστος; Ο πρωθυπουργός άνοιξε, βέβαια, ένα παράθυρο για μείωση του φόρου στα καύσιμα, μόνο όμως «σε περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέψει έκτακτες εθνικές παρεμβάσεις, χωρίς αυτές να προσμετρώνται στα όρια δαπανών». 

Αλλά γιατί να περιμένουμε τη μονίμως καθυστερημένη Κομισιόν να αντιμετωπίσει το πρόβλημα; Τι κάνει όμως η «νησίδα οικονομικής σταθερότητας»; Γιατί η κυβέρνηση επιμένει στην επιδότηση της ακρίβειας αντί να παρεμβαίνει στις τιμές και τους φόρους; Ποιος μπορεί να απαγορεύσει στην κυβέρνηση να μειώσει τον φόρο στα καύσιμα, όσο διαρκούν οι επιπτώσεις του πολέμου στη Μέση Ανατολή; Όταν μάλιστα η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν περιορίζεται σε γενικολογίες για το ενεργειακό; Βλέπουμε άλλωστε πως κάθε χώρα της Ε.Ε. παίρνει από μόνη της μέτρα. 

Η αναμονή για δράση από την Κομισιόν θυμίζει τη γνωστή παροιμία: Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει. 

Κακά τα ψέματα: Στην κατάσταση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων μετρούνται το πραγματικό κόστος ζωής και η «νησίδα σταθερότητας». 

Αναμφίβολα, η κυβέρνηση δεν καθορίζει τις τιμές του πετρελαίου και δεν μπορεί να απομονώσει την οικονομία από τις διεθνείς πιέσεις. 

Αλλά ελέγχει ένα πράγμα: τις επιλογές που κάνει εσωτερικά: Ποιο μέρος των πρόσθετων εσόδων που φέρνει ο ΦΠΑ από τις αυξήσεις των τιμών θα παραμένει στα κρατικά ταμεία ή θα επιστρέφει στην πραγματική οικονομία και τα νοικοκυριά. 

Πηγή: Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Όψεις του ελληνικού θέρους

Απέναντι στο καλοκαίρι σκοτεινιάζουμε λόγω της οικονομικής ασφυξίας, της εκτόξευσης του κόστους στέγασης και βασικών αγαθών, κάτι που οξύνεται στις τουριστικές περιοχές και κάνει τη ζωή μας ανυπόφορη. 

Οι χαρές του θέρους στην καθ’ ημάς κουλτούρα παλαιόθεν συνδέονταν με την απελευθέρωση των αισθήσεων, ενίοτε και των ηθών, με το μεσογειακό φως, το κολύμπι, την επαφή με τη φύση, τη μυρωδιά από το γιασεμί και τη ρίγανη, τα τζιτζίκια και κυρίως με την απλότητα των διακοπών, με υπαίθρια πανηγύρια και έναστρα βράδια. Αυτές οι χαρές ακόμη κι αν δεν έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη υπάρχουν στη λογοτεχνία μας· στα χαρακτηριστικά έργα της ξεχωρίζει το χρονογράφημα Καλοκαίρι στην Αθήνα του Γρηγορίου Ξενόπουλου (1867-1951), στο οποίο υπογραμμίζεται η απομίμηση του συνήθειου των διακοπών (vacances) από τους πιθηκίζοντες ιθαγενείς. Υπάρχει αλώβητο εσαεί το καλοκαίρι στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη (1951-1911), στα ερωτικά και λυρικά διηγήματά του, όπου η φύση της Σκιάθου μετατρέπεται σε σκηνικό άδολου ερωτισμού, νεανικού πόθου και ειδυλλιακής ονειροπόλησης. Μας έδωσε το κατεξοχήν αισθησιακό θερινό διήγημα Όνειρο στο κύμα (1900) με έναν ανώτερο ερωτικό μυστικισμό· στα Ρόδινα Ακρογιάλια (1908), στην ώριμη φάση του, αφήνει τα μυστικά της θάλασσας να μπλέξουν με τον πόθο και τη νοσταλγία· στο Υπό την βασιλικήν δρυν (1901) η φύση όλη είναι ο ναός της αισθαντικής δροσιάς της βελανιδιάς στο θερινό λιοπύρι. Το νερό στο έργο του είναι κάθαρση και πόθος, η θάλασσα και τα ρυάκια είναι τόποι αποκάλυψης του κάλλους, η αγνότητα του ματιού συνοδεύει την ηδονοβλεπτική αθωότητα. 

Από τα προσωπικά διαβάσματά μου θυμάμαι το πιο βιωματικό κείμενο του Ισίδωρου Ζουργού, Η Ψίχα εκείνου του καλοκαιριού (2002), για το καλοκαίρι του 1974, του βάρβαρου Αττίλα, και προτείνω το Περί ελληνικού θέρους και μεταμορφώσεων (2026) του Στέλιου Κούκου, ο οποίος αντιλαμβάνεται το θέρος ως μοναδική υπαρκτή ουτοπία, ως υψικάμινο που εξαϋλώνει τα πάντα· εξετάζει το καλοκαίρι ως εσωτερική καταφυγή και περιγράφει το φως και τον Δεκαπενταύγουστο ως τον συνδετικό αρμό της παράδοσης με τη λαϊκότητα και το εκκλησιαστικό ημερολόγιο, από την 20η Ιουλίου του Προφήτη Ηλία, μέχρι τις 2 του Σεπτέμβρη, του Αϊ Μάμμα. 

Η δική μου άπωση για το ελληνικό καλοκαίρι υπήρξε οριστική. Πρόσφατος όρος ο «υπερτουρισμός», δηλαδή το στριμωξίδι, η εκτόξευση του κόστους διαβίωσης και η απώλεια της αυθεντικότητας. Πέρασε και ο παρατεταμένος καύσων με πάνω από χίλιους θανάτους στη δυτική Ευρώπη, ήρθαν και οι αγχωτικές πυρκαγιές που καθιστούν το θέρος αφόρητο, καταστροφικό, επικίνδυνο και επιβλαβές. 

Με βαραίνει όμως και η κοινωνική ανισότητα, η αδυναμία ολοένα και μεγαλύτερης μερίδας του πληθυσμού να κάνει διακοπές· τούτο και μόνο αποδυναμώνει το λαϊκό αφήγημα περί το καλοκαίρι. Η κλιματική κρίση και η οικολογική υποβάθμιση αποτελούν παγκόσμιες και μακροπρόθεσμες απειλές, αλλά οι εγχώριες κοινωνικοοικονομικές πιέσεις βιώνονται καθημερινά στο επίπεδο της οικογενειακής και προσωπικής επιβίωσης. 

Απέναντι στο καλοκαίρι σκοτεινιάζουμε λόγω της οικονομικής ασφυξίας, της εκτόξευσης του κόστους στέγασης και βασικών αγαθών, κάτι που οξύνεται στις τουριστικές περιοχές και κάνει τη ζωή μας ανυπόφορη. Στην αδυναμία κάλυψης των εξόδων για ολιγοήμερα μπάνια ευδοκιμεί η πικρή αίσθηση μιας αδικίας. Ο συνωστισμός, η καταχρηστική κατάληψη της δημόσιας παραλίας από ξαπλώστρες και η άλογη πίεση στις δικτυακές υποδομές επιφέρουν διακοπές νερού, ρεύματος και κυκλοφοριακό χάος. Όσοι εργάζονται σεζόν στα θέρετρα δεν έχουν «χαρές», αλλά εξουθενωτικά ωράρια υπό χείριστες συνθήκες εργασίας. Για τον μέσο εργαζόμενο, το δικαίωμα στην ξεκούραση κατάντησε απρόσιτη πολυτέλεια. 

Και επειδή η περιπλοκότητα δεν είναι απλώς της μόδας, αλλά έχει την τεκμηρίωσή της, διαπιστώνουμε ότι ο υπερτουρισμός τροφοδοτεί ευθέως την περιβαλλοντική υποβάθμιση με τη σπατάλη φυσικών πόρων, τα σκουπίδια και την τσιμεντοποίηση ολούθε. Η κλιματική κρίση επιφέρει ακραία φαινόμενα πιο αισθητά στις πόλεις και στα νησιά λόγω των παραπάνω. Αναγνωρίζουμε την ανάγκη για «τουριστική περίοδο», αλλά νιώθουμε «αλλοτριωμένοι» και αποστρεφόμαστε το καλοκαίρι. Γκαρσόνια μάς ήθελαν και πράγματι τα κουτσοκαταφέραμε! 

* ΔΡ. ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

* Ο Κώστας Θεολόγου είναι Καθηγητής, διευθυντής του Τομέα Ανθρωπιστικών, Κοινωνικών Επιστημών και Δικαίου στη ΣΕΜΦΕ ΕΜΠ

Πηγή: huffingtonpost.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Τσίπρας μιλά για την ακρίβεια, το Μαξίμου “κοιτά” στο παρελθόν.

Η συνέντευξη του επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ  και οι αντιδράσεις των Π.Μαρινάκη και Γ.Φλωρίδη με ατζέντα του… 2019 

Μια πρόγευση για τους όρους διεξαγωγής της αντιπαράθεσης στην κεντρική πολιτική σκηνή το επόμενο διάστημα δόθηκε με αφορμή τη χθεσινή συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα και τον τρόπο που επέλεξε να απαντήσει το Μέγαρο Μαξίμου. 

Ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ ανέδειξε την ατζέντα της ακρίβειας και του κόστους ζωής, με τον κεντρικό μηχανισμό της ΝΔ να αντιπαραθέτει μια «προ δεκαετίας» θεματολογία. Αυτά ενώ στην συζήτηση ενεπλάκη με βολές κατά του πρώην πρωθυπουργού και η Χαριλάου Τρικούπη. 

Η συνέντευξη Τσίπρα 

Στην συνέντευξη που παραχώρησε στον ιστότοπο In.gr, ο Αλέξης Τσίπρας εστίασε ιδιαίτερα στο ζήτημα της ακρίβειας, την καταπολέμηση του οποίου σύνδεσε με την πάταξη της διαφθοράς. Σημείωσε ενδεικτικά πως «κάθε ευρώ που λείπει από το δημόσιο ταμείο για να πηγαίνει σε μίζες ή σε απευθείας αναθέσεις είναι ένα ευρώ που λείπει από το δημόσιο σχολείο. Είναι ένα ευρώ που λείπει από το δημόσιο νοσοκομείο, από τις κρίσιμες εκείνες υποδομές που σε περιόδους κρίσης ακρίβειας θα μπορούσαν να στηρίξουν τη μέση ελληνική οικογένεια». 

Επίσης, καταλόγισε στην κυβέρνηση «έλλειψη πολιτικής βούλησης της κυβέρνησης να συγκρουστεί με τα ολιγοπώλια». Παράλληλα, τάχθηκε εναντίον της αντιμετώπισης του προβλήματος με επιδοματική πολιτική σημειώνοντας πως «δεν λύνεις κανένα πρόβλημα αν δεν να καταπολεμήσεις την αιτία του προβλήματος». 

Η αντίδραση του Μαξίμου 

Αν και ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ έθεσε θέματα που συνεχώς θίγει στις δημόσιες παρεμβάσεις του, από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου καταγράφθηκε ετοιμότητα αντίδρασης παράλληλα με την επεξεργασία μιας συγκεκριμένης τακτικής: Την εστίαση στην κριτική που έχει ασκηθεί στο παρελθόν προς τον Αλέξη Τσίπρα με έμφαση στην περίοδο της πρωθυπουργίας του. 

Δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο πως τα πρόσωπα που ανέλαβαν να εκφράσουν αυτή την τακτική ήταν κυβερνητικά στελέχη που περιλαμβάνονται στον «πυρήνα» του Μεγάρου Μαξίμου: Ο Παύλος Μαρινάκης και ο Γιώργος Φλωρίδης. Αυτά ενώ με συνέπεια μετέχει στις πολιτικές επιθέσεις του Αλέξη Τσίπρα το τελευταίο διάστημα ο αντιπρόεδρος της ΝΔ,  Άδωνις Γεωργιάδης. 

Ενδεικτικό είναι επίσης το ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όσο και ο υπουργός Δικαιοσύνης εστίασαν σε δύο ζητήματα που αφορούν την δικαιοσύνη και έχουν αποτελέσει αντικείμενο κριτικής  στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα την περίοδο 2018-2019. Θέματα που έχουν πολλές φορές συζητηθεί και απαντηθεί στον δημόσιο διάλογο. 

Ο Παύλος Μαρινάκης αναφέρθηκε στην διαμόρφωση των ποινικών κωδίκων λέγοντας πως ο Αλέξης Τσίπρας «ενώ είχε ήδη προκηρύξει εκλογές, κράτησε ανοιχτή τη Βουλή για να ψηφίσει έναν Ποινικό Κώδικα κατά παραγγελία συγκεκριμένων συμφερόντων». Μια θέση που είχε διατυπώσει πριν λίγο καιρό και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Αντίστοιχα ο Γιώργος Φλωρίδης επανέφερε το ζήτημα του νόμου Παρασκευόπουλου. Λέγοντας πως με αυτόν «αποφυλακίστηκαν δολοφόνοι, βιαστές, παιδοβιαστές, ληστές, έμποροι ναρκωτικών και χιλιάδες άλλοι κατάδικοι, οι οποίοι βγαίνοτας από τη φυλακή, σε ποσοστό 80% επέστρεψαν στη βαριά εγκληματικότητα εναντίον της ελληνικής κοινωνίας». 

Το ΠΑΣΟΚ 

Επιθετική αντίδραση επέλεξε για 3η φορά το τελευταίο διάστημα και το ΠΑΣΟΚ. Σε ανακοίνωσή της η Χαριλάου Τρικούπη ανέφερε ότι ο Αλέξης Τσίπρας «ηγείται όχι ενός κόμματος αλλά μιας ανώνυμης εταιρείας με μετόχους τους εγχώριους ολιγάρχες και αυτόν διευθύνοντα σύμβουλο». 

Αυτά παρότι αναγνώρισε κοινή προσέγγιση σε επίπεδο πολιτικών θέσεων. Αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «αντέγραψε τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για τη ΔΕΗ, την ακρίβεια και τη στέγαση». 

Η «κορύφωση» στην ΔΕΘ 

Όπως προαναφέραμε, τα παραπάνω δείγματα φαίνεται ότι θα αποτελέσουν την εικόνα της πολιτικής αντιπαράθεσης που αναμένεται να κορυφωθεί τον Σεπτέμβριο στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Η συμπρωτεύουσα αναμένεται να αποτελέσει το «σκηνικό» στο οποίο θα καταγραφεί η κόντρα του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα. 

Ιδίως από την στιγμή που ο πρωθυπουργός αναμένεται να κάνει τις εξαγγελίες του το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου και να παραχωρήσει συνέντευξη τύπου την επόμενη μέρα, ενώ μερικά 24ωρα νωρίτερα ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει παρουσιάσει το οικονομικό πρόγραμμα της ΕΛ.Α.Σ και θα έχει συνέντευξη τύπου στις 9 Σεπτεμβρίου. 

Όλα αυτά ενώ το φετινό φθινόπωρο θα αποτελέσει την απαρχή μιας πολύμηνης προεκλογικής περιόδου που θα ολοκληρωθεί την ερχόμενη Άνοιξη. Εφόσον φυσικά ο πρωθυπουργός τηρήσει την δέσμευσή του για εκλογές στο τέλος της 4ετίας. 

Πηγή: news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ελλάδα πτωχεύει και στην αναψυχή

Κόστος ζωής, στεγαστική κρίση, υπερφορολόγηση στερούν σχεδόν από τους μισούς Έλληνες την ανάγκη για διακοπές. 

Τα στοιχεία βοούν. Η ελληνική κοινωνία υποφέρει κάτω από την μπότα του πληθωρισμού της απληστίας που αφήνει ανέλεγκτη ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να φουσκώνει φορομπηχτικά το ΑΕΠ. Τα στοιχεία της Eurostat έχουν δείξει ότι η Ελλάδα μαζί με τη Βουλγαρία είναι οι φτωχότερες χώρες στην ΕΕ των 27 κρατών-μελών. Ομως η ίδια η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία έρχεται να καταδείξει μέσω του δείκτη των διακοπών ότι οι Βούλγαροι έχουν πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής, αφού το ποσοστό εκείνων που μπορούν να απολαύσουν μέρες διακοπών είναι μεγαλύτερο. 

Οπως προκύπτει από τα στατιστικά δεδομένα για το 2025, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν μια εβδομάδα ετήσιων διακοπών καταγράφηκαν στη Ρουμανία (61,4%), την Ελλάδα (46,6%) και στις Βουλγαρία και Ουγγαρία (και οι δύο από 39,1%). Αυτά όμως θα τα έχετε διαβάσει και αλλού. 

Αν μη τι άλλο, είναι παράδοξο συγκρίνοντας τις δύο φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, η Βουλγαρία να έχει ποσοστό αδυναμίας της τάξης του 39,1% και η Ελλάδα να βρίσκεται στο 46,6%. 

Το θέμα συνεπώς δεν είναι η αποτύπωση των αριθμών, όπως κάνουν τα συστημικά ΜΜΕ όταν οι στατιστικές δεν ευνοούν το αφήγημα Μητσοτάκη ότι δήθεν έχουμε την καλύτερη ποιότητα ζωής, αλλά να εξεύρουμε το γιατί. 

Αγοραστική… αδυναμία 

Η απάντηση στο κρίσιμο αυτό ερώτημα βρίσκεται στη βαθιά διάρθρωση του κόστους διαβίωσης. Η αγοραστική δύναμη από μόνη της δεν αποκαλύπτει πόσα χρήματα απομένουν πραγματικά στην τσέπη μιας οικογένειας στο τέλος του μήνα. Δύο οικονομίες μπορεί να καταγράφουν παρόμοια επίπεδα κατανάλωσης, αλλά να διαφέρουν ριζικά στο πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. 

Ο πρώτος και καθοριστικότερος παράγοντας αυτής της απόκλισης είναι το στεγαστικό βάρος. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μία από τις εντονότερες στεγαστικές κρίσεις στην Ευρώπη, καθώς τα νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος διαθέτουν το 60% του εισοδήματός τους για στέγαση. 

Η εκτίναξη των ενοικίων, η αύξηση των τιμών των ακινήτων, τα υψηλά επιτόκια και η ραγδαία εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων απορροφούν ένα τεράστιο μέρος του προϋπολογισμού προτού καν ξεκινήσουν οι υπόλοιπες βασικές ανάγκες. Αντίθετα στη Βουλγαρία κυριαρχεί η ιδιοκατοίκηση χωρίς δανειακές υποχρεώσεις, ενώ τα ενοίκια παραμένουν σημαντικά χαμηλότερα. 

Ακριβός τουρισμός 

Επιπλέον, η ίδια η τουριστική ανάπτυξη στην Ελλάδα λειτουργεί τιμωρητικά για τον εγχώριο πληθυσμό.

Το ελληνικό νοικοκυριό καλείται να ανταγωνιστεί τον ξένο τουρίστα σε μια ακριβή τουριστική αγορά, αντιμέτωπο με δυσθεώρητες τιμές στα νησιά, ακριβά ακτοπλοϊκά και αεροπορικά εισιτήρια, καθώς και υψηλά κόστη διαμονής. Στη Βουλγαρία οι επιλογές εγχώριου τουρισμού παραμένουν προσιτές για τον μέσο πολίτη.

Η οικονομική πίεση επιτείνεται από την υψηλή έμμεση φορολογία. Οι φορομπήχτες της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχουν βασιστεί υπερβολικά στους υψηλούς συντελεστές ΦΠΑ σε βασικά αγαθά, όπως τα τρόφιμα, η εστίαση, τα καύσιμα και οι μεταφορές, απορροφώντας αδιάκριτα το διαθέσιμο εισόδημα. 

Η υπεροχή της Βουλγαρίας 

Σε αυτά προστίθεται το δυσβάστακτο ενεργειακό κόστος, καθώς η Ελλάδα κινήθηκε στις υψηλότερες χονδρικές τιμές ηλεκτρικής ενέργειας στην ευρωζώνη, ενώ τα αυξημένα έξοδα θέρμανσης και μετακίνησης συμπίεσαν περαιτέρω τα οικονομικά των πολιτών. Παράλληλα, η φορολογική επιβάρυνση στα μεσαία εισοδήματα παραμένει πολυεπίπεδη, με τον συνδυασμό φόρου εισοδήματος, ασφαλιστικών εισφορών, ΕΝΦΙΑ και δημοτικών τελών να εξαντλεί τις οικονομικές αντοχές.

Ολα τα παραπάνω οδηγούν στο ανησυχητικό φαινόμενο του αρνητικού ποσοστού αποταμίευσης των ελληνικών νοικοκυριών.

Στο πρώτο τρίμηνο του 2026 οι αποταμιεύσεις στην Ελλάδα, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, υποχώρησαν κατά 3,3% και παράλληλα αυξήθηκε κατά 3,2% το διαθέσιμο εισόδημα (39,13 δισ. από 37,92 δισ.) και ως αποτέλεσμα της αισχροκέρδειας κατά 4,7% η καταναλωτική δαπάνη (40,4 δισ. από 38,6 δισ.). Στη Βουλγαρία, παρά τα χαμηλά εισοδήματα, η αποταμίευση διατηρείται σε θετικό έδαφος. 

Πηγή: Τζώρτζης Ρούσσος / documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Φωτιά και λάβρα η φοιτητική στέγη στη Ρόδο (και) στα νησιά

Περιπέτεια για τους νέους φοιτητές και φοιτήτριες το «κυνήγι της γκαρσονιέρας», ιδίως στις τουριστικές περιοχές. 

Σε τιμές που συναγωνίζονται εκείνες στις «παραδοσιακές» φοιτητικές γειτονιές της Αττικής φτάνουν τα ζητούμενα ενοίκια για διαμερίσματα που απευθύνονται σε φοιτητές στα δημοφιλή νησιά της χώρας. Μπορεί η Αθήνα, όπως και η Θεσσαλονίκη, να συγκεντρώνουν τον μεγαλύτερο αριθμό φοιτητών, ωστόσο στις νησιωτικές περιοχές, στην ήδη δύσκολη εξίσωση της εύρεσης κατοικίας, προστίθεται και ο παράγοντας του τουρισμού. 

Μετά την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα πανεπιστήμια, το «κυνήγι» της γκαρσονιέρας, το οποίο ξεκίνησε από τις αρχές του καλοκαιριού, γίνεται ακόμη πιο εντατικό για τις οικογένειες με φοιτητές που πέρασαν σε περιοχές μακριά από τον τόπο κατοικίας τους. Η περιορισμένη διαθεσιμότητα μικρών διαμερισμάτων και το ράλι ανόδου των ενοικίων έχει μετατρέψει τα τελευταία χρόνια την αναζήτηση αυτή σε Γολγοθά. Στις τουριστικές περιοχές, το γεγονός ότι πολλοί ιδιοκτήτες επιλέγουν, αντί να τα ενοικιάσουν, να διαθέσουν τα διαμερίσματά τους σε πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης για σεζόν ενισχύει ακόμη περισσότερο το χάσμα μεταξύ της προσφοράς και της ζήτησης. 

Σε νησιά όπως η Ρόδος, η Κρήτη ή και η Χίος, η ετήσια αύξηση των ζητούμενων ενοικίων φτάνει ακόμη και σε διψήφιο ποσοστό, σύμφωνα με τα στοιχεία της πλατφόρμας Spitogatos. Από την άλλη πλευρά, στην Κέρκυρα μπορεί οι τιμές να αυξήθηκαν μόνο ελαφρώς μέσα σε έναν χρόνο (+0,8%), ωστόσο το μέσο ενοίκιο που ζητούν οι ιδιοκτήτες έχει διαμορφωθεί στα 13,4 ευρώ ανά τ.μ. Στη Ρόδο επίσης φτάνει πλέον τα 13,3 ευρώ το τ.μ. με άνοδο 16,6% μέσα σε έναν χρόνο, στο Ρέθυμνο τα 13,2 ευρώ το τ.μ. (+10%), στα Χανιά τα 12,9 ευρώ το τ.μ. (+4,7%) και στο Ηράκλειο Κρήτης τα 12 ευρώ το τ.μ. (+12%). 

Οι παραπάνω τιμές είναι αντίστοιχες με εκείνες που βρίσκουν οι ενοικιαστές και σε αρκετές δημοφιλείς για τους φοιτητές περιοχές της Αττικής. Για παράδειγμα το μέσο ζητούμενο ενοίκιο στην περιοχή Γουδή φτάνει φέτος τα 13,5 ευρώ το τ.μ. (+5,7% σε σχέση με το 2025), στον Νέο Κόσμο τα 13,2 ευρώ το τ.μ. (+3,4%), στην Καλλιθέα τα 12,6 ευρώ το τ.μ. (+7,7%) και στην περιοχή του Ζωγράφου όπως και στο Αιγάλεω τα 12,4 ευρώ το τ.μ. (+3,2%). 

Οι μεγαλύτερες αυξήσεις στις φοιτητουπόλεις της χώρας 

Στο σύνολο της χώρας, σύμφωνα με τη Spitogatos, οι μέσες ζητούμενες τιμές των ενοικίων στα σπίτια για φοιτητές είναι φέτος αυξημένες κατά 5,3% σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο του 2025. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρείται στο κέντρο της Αθήνας (+25,8%), με τη μέση τιμή να διαμορφώνεται στα 16,4 ευρώ το τ.μ. Εκεί, συγκεντρώνεται και σχεδόν το μισό του διαθέσιμου αποθέματος φοιτητικών κατοικιών της Αττικής (46,5%) κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2026. Στη Θεσσαλονίκη, διψήφια αύξηση της τάξης του 11,4% καταγράφεται στην περιοχή 40 Εκκλησιές – Ευαγγελίστρια, όπου παρατηρείται και το υψηλότερο μέσο ζητούμενο ενοίκιο με 13 ευρώ το τ.μ. 

Στην υπόλοιπη Ελλάδα, πέραν της Ρόδου και της Κρήτης (σε Ρέθυμνο και Ηράκλειο), διψήφια αύξηση μέσα σε έναν χρόνο εμφανίζουν επίσης η Δράμα (+15,2%), με το μέσο ενοίκιο ωστόσο σε αρκετά χαμηλότερα επίπεδα σε σχέση με τις παραπάνω περιοχές, στα 7,2 ευρώ το τ.μ. Στη Χίο, τα φοιτητικά ενοίκια εμφανίζουν άνοδο +13,1%, με τις τιμές στα 9,8 ευρώ το τ.μ. και στην Καστοριά αύξηση +12,3%, με 7,4 ευρώ/τ.μ. Δράμα και Καστοριά, παρά τις αυξήσεις, ωστόσο, συγκαταλέγονται ακόμα ανάμεσα στις πιο προσιτές, συγκριτικά, φοιτητουπόλεις της χώρας. Οι χαμηλότερες τιμές στα ενοίκια που ζητούν οι ιδιοκτήτες εντοπίζονται στη Λαμία, με 6,8 ευρώ το τ.μ., στο Αγρίνιο όπου φτάνουν τα 7,2 ευρώ το τ.μ. και σε Σέρρες και Σάμο – στα 7,3 ευρώ το τ.μ. 

Μέση ζητούμενη τιμή ενοικίου 

Ετήσια αύξηση:

Κέρκυρα 13,4 ευρώ /τ.μ. 0,8%

Ρόδος 13,3 ευρώ / τ.μ. 16,6% 

Ρέθυμνο 13,2 ευρώ / τ.μ. 10%

Χανιά 12,9 ευρώ / τ.μ. 4,7%

Ηράκλειο 12 ευρώ / τ.μ. 12% 

Με πληροφορίες από efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ακρίβεια ως πολιτική επιλογή.

Δεν είναι πρωτότυπο, έχει συμβεί αρκετές φορές και στο παρελθόν 

Στη Σουηδία, η αμόλυβδη στην αντλία κοστίζει 1,40 ευρώ. Στην Κύπρο βρίσκεται στο 1,30 και στην Ισπανία στο 1,50 ευρώ. Στην Ελλάδα, της πολύ πιο χαμηλής αγοραστικής δύναμης, η βενζίνη παραμένει σταθερή και ακλόνητη στο δίευρο, όχι γιατί οι άλλοι ανακάλυψαν την Αμερική, αλλά διότι απλώς μείωσαν τους ειδικούς φόρους στα καύσιμα. Στη Βρετανία, επίσης, ο Άντι Μπέρναμ ανέλαβε πρωθυπουργός ανακοινώνοντας ως πρώτο μέτρο της θητείας του την κατάργηση, από την 1η Οκτωβρίου, του ΦΠΑ 5% στους οικιακούς λογαριασμούς ηλεκτρικής ενέργειας. Επιπλέον, προανήγγειλε πάγωμα των ενοικίων και νέο πρόγραμμα κατασκευής δημοτικών κατοικιών για να αντιμετωπιστεί η στεγαστική κρίση, διαθέτοντας 340 εκατ. λίρες ως πρώτη φάση ενός πενταετούς σχεδίου. 

Η δημοσιονομική κατάσταση της Βρετανίας δεν είναι πολύ καλύτερη από εκείνη της Ελλάδας – για την ακρίβεια, και τηρουμένων των αναλογιών, μάλλον είναι χειρότερη. Απόδειξη, ότι το κόστος δανεισμού της Βρετανίας είναι υψηλότερο απ’ ό,τι της Ελλάδας, με την απόδοση του βρετανικού 10ετούς ομολόγου στο 5,03% και του ελληνικού στο 3,85%. O Μπέρναμ, όμως, έθεσε το ζήτημα σε πολιτική βάση και σε πλαίσιο επαναπροσδιορισμού προτεραιοτήτων. Είπε πως η κατάργηση του ΦΠΑ στο οικιακό ρεύμα θα χρηματοδοτηθεί από την ακύρωση του κυβερνητικού σχεδίου για την εφαρμογή εθνικής «ψηφιακής ταυτότητας», ύψους 1,8 δισ. λιρών. 

Στην Ελλάδα, τέτοιος επαναπροσδιορισμός δεν υφίσταται ως επιλογή. Κάθε πρόταση για μείωση έμμεσων φόρων ή για μόνιμα μέτρα εισοδηματικής ενίσχυσης προσκρούει στη «γραμμή Μαζινό» της κυβέρνησης: Δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος. Ο δημοσιονομικός χώρος, όμως, δεν είναι βιβλική πλάκα. Χτίζεται από τα έσοδα και τους φόρους, διευρύνεται από την ανάπτυξη και αξιοποιείται βάσει προτεραιοτήτων. Διαμορφώνεται και αναδιαμορφώνεται με βάση πολιτικές επιλογές. 

Μέχρι τώρα, μοναδική επιλογή της κυβέρνησης είναι η αξιοποίηση του δημοσιονομικού χώρου προς ίδιον, εκλογικό όφελος: Η διεύρυνσή του μέσω της ακρίβειας και των έμμεσων φόρων και η διανομή του σε επιδόματα και παροχές που μπορούν να φέρουν ψήφους. Δεν είναι πρωτότυπο, έχει συμβεί αρκετές φορές και στο παρελθόν. Σε μια κοινωνία, όμως, βαριάς μνημονιακής κόπωσης, διογκούμενων ανισοτήτων και συσσωρευμένου θυμού μπορεί να αποβεί πια εκλογικά ατελέσφορο. Και πολιτικά επικίνδυνο… 

Πηγή: Νικόλ Λειβαδάρη / naftemporiki.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Έρευνα Prorata: H ακρίβεια βασικό πρόβλημα για το 69% των Ελλήνων – 6 στους 10 δεν θα πάνε διακοπές...

Την ακρίβεια αναδεικνύει ως το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας το 69% των ερωτώμενων, ενώ το 64% δηλώνει ότι ζει «από μήνα σε μήνα» 

Η φετινή κοινωνική έρευνα του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ, σε συνεργασία με την Prorata, σκιαγραφεί μια κοινωνία υπό παρατεταμένη οικονομική πίεση. Η έρευνα αποτυπώνει τις συνθήκες και την ποιότητα ζωής στην Ελλάδα και επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο την τελευταία τριετία, γεγονός που επιτρέπει τη διαχρονική παρακολούθηση των τάσεων. 

Η οικονομική ανασφάλεια αναδεικνύεται στον κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο οργανώνονται οι στάσεις και οι εμπειρίες των πολιτών. Η εικόνα, ωστόσο, δεν παραπέμπει σε ομοιόμορφη επιδείνωση σε σχέση με το παρελθόν: οι εντονότερες πιέσεις εντοπίζονται στο κόστος ζωής και στην εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς θεσμούς και τη Δικαιοσύνη, ενώ η αποτίμηση των θεσμών κοινωνικής προστασίας και η πίστη στη συλλογική δράση εμφανίζουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα. 

Ζώντας από μήνα σε μήνα 

Η οικονομική πίεση αποτυπώνεται έντονα στα ευρήματα. Την ακρίβεια αναδεικνύει ως το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας το 69% των ερωτώμενων, ενώ το 64% δηλώνει ότι ζει «από μήνα σε μήνα». Παράλληλα, το 88% αξιολογεί ως υψηλό το ενεργειακό κόστος, το 69% θεωρεί δυσβάστακτο το ενοίκιο ή τη δόση του στεγαστικού δανείου και το 66% αναφέρει ότι η οικονομική αβεβαιότητα επηρεάζει αρνητικά την ψυχική του υγεία. 

Η εικόνα διαφοροποιείται ως προς την εργασιακή ασφάλεια. Ο φόβος απώλειας της εργασίας παραμένει περιορισμένος, στο 20%, ενώ ένας στους δύο δηλώνει ότι θα μπορούσε να καλύψει έκτακτη δαπάνη 300 ευρώ χωρίς να καταφύγει σε δανεισμό. Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η ανασφάλεια συνδέεται πρωτίστως με τη διαρκή επιβάρυνση του κόστους ζωής και λιγότερο με τον κίνδυνο ανεργίας. 

Διακοπές; Οχι για όλους 

Οι οικονομικοί περιορισμοί επηρεάζουν άμεσα τη δυνατότητα αναψυχής και διακοπών. Το 63% των ερωτηθέντων δεν έχει προγραμματίσει διακοπές, ενώ το 62% δηλώνει ότι δεν διαθέτει την οικονομική δυνατότητα για την ψυχαγωγία που επιθυμεί. Ως προς τη διαμονή, καταγράφεται στροφή προς το ιδιόκτητο ή φιλικό εξοχικό, το οποίο επιλέγει το 38%, έναντι 32% που προσανατολίζεται σε ξενοδοχειακό κατάλυμα, ενώ η βραχυχρόνια μίσθωση συγκεντρώνει την προτίμηση του 19% των ερωτηθέντων. 

Η αποχή από τις διακοπές συνδέεται με οικονομικούς παράγοντες: η οικονομική αδυναμία αναφέρεται ως λόγος από το 60%, ενώ το 48% αποδίδει την απόφασή του στις αυξημένες τιμές μεταφορών, καταλυμάτων και εστίασης. Ενδεικτικό της απόστασης ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την καθημερινή εμπειρία είναι ότι το 74% δηλώνει πως η καθημερινότητά του συνοδεύεται από αίσθημα μιζέριας, παρότι η Ελλάδα προβάλλεται από την κυβέρνηση ως χώρα με υψηλή ποιότητα ζωής. 

Με τη βαλίτσα στο χέρι 

Η οικονομική ανασφάλεια επηρεάζει καθοριστικά και τις προσδοκίες των νεότερων ηλικιακών ομάδων. Το 48% των ατόμων 17 έως 34 ετών δηλώνει ότι έχει σκεφτεί σοβαρά το ενδεχόμενο μετανάστευσης μέσα στην επόμενη πενταετία, ποσοστό που ανέρχεται στο 49% μεταξύ των ανέργων. Παράλληλα, πολύ μεγάλο ποσοστό των νέων, που αγγίζει το 43%, αναφέρει ότι έχει αναβάλει την απόκτηση παιδιού για οικονομικούς λόγους. 

Απαισιοδοξία και καχυποψία 

Η απαισιοδοξία για την πορεία της οικονομίας παραμένει κυρίαρχη μεταξύ των ερωτώμενων. Το 62% αναμένει επιδείνωση της οικονομίας, ενώ μόλις το 11% εκτιμά ότι θα υπάρξει βελτίωση. Το κλίμα περιορισμένων προσδοκιών δεν οδηγεί, ωστόσο, σε αρνητική αποτίμηση της ζωής: η ικανοποίηση που αντλούν οι ερωτώμενοι και οι ερωτώμενες από τη ζωή τους συγκεντρώνεται στο μέσο εύρος, με το 64% στις μεσαίες τιμές και το 23% στις υψηλές. 

Πιο σύνθετη είναι η εικόνα όσον αφορά την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Το 73% θεωρεί ότι στην υπόθεση των Τεμπών υπήρξε προσπάθεια κυβερνητικής συγκάλυψης, με εξαιρετικά έντονη διαφοροποίηση ανάλογα με την κομματική τοποθέτηση: η αντίληψη αυτή περιορίζεται στο 8% μεταξύ των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας, ενώ προσεγγίζει την καθολική αποδοχή μεταξύ των ψηφοφόρων της αντιπολίτευσης. 

Παρά τη γενικευμένη επιφύλαξη, η δυσαρέσκεια από τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών δεν μεταφράζεται σε πλήρη απώλεια εμπιστοσύνης. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας: παρά τις αρνητικές αξιολογήσεις, η εμπιστοσύνη στο δημόσιο σύστημα υγείας διατηρεί οριακά θετικό ισοζύγιο, με 53% θετικές έναντι 42% αρνητικών τοποθετήσεων. Οι πολίτες φαίνεται να διακρίνουν ανάμεσα στην κριτική του τρόπου λειτουργίας ενός θεσμού και στη συνολικότερη αναγνώριση της κοινωνικής του σημασίας. 

Αγγελική Μητροπούλου* 

*Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αιγαίου, επιστημονική συνεργάτις του Ινστιτούτου ΕΝΑ

Πηγή: efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αν δεν μπορείς να φρενάρεις την ακρίβεια, φτιάξε μια πλατφόρμα….

Τώρα η προπαγάνδα προστάζει «φτιάξτε άλλη μια εφαρμογή», για να μπαίνουν οι καταναλωτές και να συγκρίνουν τιμές προϊόντων στα εγχώρια σούπερ μάρκετ και να βλέπουν τις αντίστοιχες σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες. 

Τι κάνουν οι κυβερνήσεις όταν δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα; Το ρίχνουν στην επικοινωνία, κοινώς προπαγάνδα. 

Η ακρίβεια κρατάει τουλάχιστον τρία χρόνια. Και η κυβέρνηση έχει μετέλθει όλα τα μέσα για να  δείξει ότι πασχίζει να την αντιμετωπίσει. Το πρώτο ήταν οι «αυτοψίες» του πρωθυπουργού σε σούπερ μάρκετ. Οι υπουργοί Ανάπτυξης τον τραβολογούν κατά καιρούς σε καταστήματα, για να βλέπει πόσο αποτελεσματικά ήταν τα διάφορα «καλάθια του νοικοκυριού» και να «απειλεί» τις πολυεθνικές με θηριώδη πρόστιμα διαβεβαιώνοντας ότι «δεν είμαστε μπανανία». 

Οι «αυτοψίες» δεν απέδωσαν βέβαια τίποτα, διότι από τότε μέχρι σήμερα η ακρίβεια έχει πάρει μεγαλειώδεις διαστάσεις(μεγαλειώδεις για τα κέρδη των επιχειρήσεων). 

Τώρα η προπαγάνδα προστάζει «φτιάξτε άλλη μια εφαρμογή», για να μπαίνουν οι καταναλωτές και να συγκρίνουν τιμές προϊόντων στα εγχώρια σούπερ μάρκετ και να βλέπουν τις αντίστοιχες σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες. Έχουμε το e-katanalotis, τώρα αποκτήσαμε και το PosoKanei. 

Όπως παλιά με τις «απειλές» κατά των πολυεθνικών, έτσι και τώρα ο πρωθυπουργός «προειδοποιεί» ότι υψηλότερες τιμές σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές αγορές «δεν μπορούν να γίνουν εύκολα ανεκτές». 

Παρατήρηση πρώτη: Από λογοπαίγνια ο κ. Μητσοτάκης τα πάει καλά. Αν οι υψηλές τιμές δεν μπορούν να γίνουν «εύκολα ανεκτές», μπορούν  να γίνουν «δύσκολα». Όπως φαίνεται από τη μέχρι τώρα πρακτική των επιχειρήσεων, το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι να αυξάνουν τα κέρδη τους. Το αν αυτό θα γίνει «δύσκολα» δεν σκοτίζονται ιδιαίτερα. 

Παρατήρηση δεύτερη: όσοι επισκέπτονται τα σούπερ μάρκετ γνωρίζουν ότι παντού οι τιμές των προϊόντων έχουν «πετάξει» εδώ και χρόνια. Στα βασικά καταναλωτικά αγαθά δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές, κυριαρχεί ένα είδος καρτέλ. Επομένως, το να μεταβληθεί ο πολίτης σε ένα είδος καταναλωτή-ντετέκτιβ ελάχιστα θα του αποφέρει. 

Παρατήρηση τρίτη: τι θα αποφέρει στον καταναλωτή η δυνατότητα να συγκρίνει τις εγχώριες τιμές με αντίστοιχες σε άλλες  χώρες; Μήπως θα κάνει ένα ταξιδάκι στην Αλβανία, τη Βουλγαρία ή τη Βόρεια Μακεδονία και θα επιστρέψει με το καλάθι γεμάτο; Αυτό το κάνουν οι ελάχιστοι που μένουν κοντά στα σύνορα. 

Παρατήρηση πέμπτη: το 2019 τα εισοδήματα από κέρδη ήταν κατά σχεδόν 20 δισεκατομμύρια μεγαλύτερα από τα εισοδήματα της εργασίας. Το 2024 έγιναν μεγαλύτερα κατά 36 δισεκατομμύρια! 

Συμπέρασμα: Το εισόδημα από την εργασία συνεχώς υποβαθμίζεται σε σχέση με τα επιχειρηματικά κέρδη. Γι’ αυτό οι πολίτες δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με την ακρίβεια, όσες προπαγανδιστικές «εφαρμογές» κι αν τους προσφέρουν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του. 

Οι οποίοι μπορεί να μην έχουν καταλάβει αυτό που έχουν πει οι πολίτες για το «πριν» και το «τώρα». Και πολύ απλά έχουν πει ότι το 2019, που ήταν μνημονιακό έτος,  τα οικονομικά τους ήταν καλύτερα. 

Μπορεί να το καταλάβουν το βράδυ των επικείμενων εκλογών… 

ΥΓ: Οι βουλευτές, οι υπουργοί και, πρωτίστως, οι πρωθυπουργοί δεν ψωνίζουν(έχουν βοηθούς…) και, επομένως, δεν γνωρίζουν από τιμές. Κι αν γνωρίζουν, δεν δυσκολεύονται με τα εισοδήματα που έχουν. Γι’ αυτό ας μην χαρακτηρίσουμε την αναγγελία του πρωθυπουργού ότι θα «κατεβάσει» τη νέα εφαρμογή PosoKanei, για να συγκρίνει τις τιμές. Να προσέξει μόνο, στην επόμενη συνέντευξη που θα δώσει, μην τον ρωτήσουν πόσο κάνει το κρέας, το μπρόκολο ή τα κεράσια και δεν το θυμάται… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη νίκη και αυτοδυναμία ονειρεύεται ο Μητσοτάκης– «Πουλάει» ξανά το αφήγημα της σταθερότητας, με επίθεση στην αντιπολίτευση...

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας στη Ρόδο, επανέλαβε ότι μόνο μέλημα της αντιπολίτευσης είναι πώς θα ρίξουν τον ίδιο και τη ΝΔ, ενώ αναφέρθηκε ξανά στην ακρίβεια - χωρίς «θυμό και θλίψη» αυτή τη φορά... 

Στην Ρόδο μίλησε το Σάββατο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος επανέλαβε για πολλοστή φορά ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027 και ζήτησε τρίτη νίκη για τη Νέα Δημοκρατία αλλά και αυτοδυναμία, την οποία, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, δεν βλέπει ούτε με το κυάλι. 

Αφού αναφέρθηκε στα «επιτεύγματα» της κυβέρνησής του, έθεσε ξανά το δίλημμα της σταθερότητας, μιλώντας με απαξία για την «ετερόκλητη», όπως την χαρακτήρισε, αντιπολίτευση, η οποία, όπως ισχυρίζεται παγίως ο πρωθυπουργός, έχει ως «μόνο μέλημα» να ρίξει τον ίδιο και τη ΝΔ. 

Παράλληλα, παραδέχθηκε εκ νέου ότι η ακρίβεια «έχει απορροφήσει αυξήσεις μισθών», αλλά υποστήριξε πως «επειδή έχουμε νοικοκυρεμένα οικονομικά μπορούμε να στηρίζουμε τα νοικοκυριά» – προφανώς με αυξήσεις-ψίχουλα, pass και επιδοματική πολιτική. Ξεκαθάρισε, μάλιστα, πως δεν θα υπονομεύσει τα οικονομικά της χώρας, για να είναι «πιο ευχάριστος προεκλογικά». 

«Μητσοτάκης ή χάος», σταθερότητα και ασφάλεια 

Κατά τα λοιπά, έπαιξε εκ νέου το «χαρτί» της ασφάλειας και της σταθερότητας, θέτοντας για μία ακόμη φορά το εκλογικό δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», ρωτώντας τους πολίτες αν «θα θέσουμε σε κίνδυνο όσα πετύχαμε με πειραματισμούς που έχουμε δοκιμάσει στο παρελθόν ή με μια κυβέρνηση που, παρά τα λάθη της, έχει πάει τη χώρα μπροστά;». 

Επιπλέον, αναφέρθηκε στη μακρά προεκλογική περίοδο που ακολουθεί, παρομοιάζοντας τον ίδιο και τα «γαλάζια» στελέχη με μαραθωνοδρόμους, καθώς σχολίασε ότι «εμείς είμαστε έμπειροι μαραθωνοδρόμοι –  κάποιοι άλλοι έχουν ήδη λαχανιάσει». 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε ειδικά για την Ρόδο, ευχαριστώντας «όλες και όλους τους εργαζόμενους στον τουρισμό», που έχουν μετατρέψει το νησί σε «ναυαρχίδα» του ελληνικού τουρισμού, ενώ επισήμανε ότι «ήδη οι αφίξεις είναι αυξημένες κατά 2%, παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζουμε μεγάλες γεωπολιτικές αναταράξεις» 

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε και στο μεταναστευτικό – προσφυγικό, δίχως αναφορά βέβαια στις «βάρκες» του Βορίδη, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνησή του αντιμετώπισε «με πολύ μεγάλη αποτελεσματικότητα το πρόβλημα αυτό. Και αντί να έρχονται καραβιές μεταναστών από την Τουρκία στην Ελλάδα, έρχονται καραβιές επισκεπτών Τούρκων, οι οποίοι στηρίζουν την τοπική οικονομία». 

Περήφανος για την υπεράσπιση της κυριαρχίας μας, ενώ η Άγκυρα προκαλεί διαρκώς 

Δήλωσε υπερήφανος «που με το υστέρημα όλων σας», όπως είπε απευθυνόμενους στους πολίτες, «έχουμε σήμερα τις πιο αξιόπιστες Ένοπλες Δυνάμεις που είχε ποτέ η πατρίδα μας», ενώ αναφέρθηκε στην αποστολή φρεγατών και αεροπλάνων στην Κύπρο και δεσμεύθηκε ότι «οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι εδώ για να υπερασπιστούν την κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα από οποιαδήποτε διεκδίκηση και να προβάλλουμε ως χώρα το πιο ισχυρό αποτρεπτικό μήνυμα απέναντι σε όσους μπορούν να αισθάνονται ότι εποφθαλμιούν κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα». 

Όλα αυτά, την ώρα που η Τουρκία, εκτός από… καραβιές τουριστών, μας φέρνει και προκλήσεις και απειλές, όπως το δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας», το οποίο έχει υιοθετηθεί επίσημα από την Άγκυρα, την παρεμπόδιση της πόντισης του καλωδίου στην Κάσο, για την οποία η κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα, την NAVTEX διαρκείας, αλλά και το νόμο τον οποίο φέρνει τώρα, ο οποίος στοχεύει στο μισό Αιγαίο. 

Πηγή: in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο τουρισμός πέφτει σε… κενό αέρος...

Η εκτίναξη του κόστους των πτήσεων απειλεί να συντρίψει τις φετινές αυξήσεις στη χώρα. 

Μία προειδοποίηση από τη Διεθνή Ενωση Αερομεταφορών (International Air Transport Association – IATA) έρχεται να φέρει αναταράξεις στην πολύπαθη ελληνική οικονομία. Κάνει να τρίζουν συθέμελα με κίνδυνο συντριβής τα εύθραυστα μέρη της φερόμενης ατμομηχανής της, του ελληνικού τουρισμού δηλαδή. Αξίζει να επισημάνουμε ότι πρόκειται για τον κορυφαίο διεθνή σύνδεσμο των αεροπορικών εταιρειών, ο οποίος αντιπροσωπεύει περίπου 330 μέλη που καλύπτουν πάνω από το 80% της παγκόσμιας εναέριας κυκλοφορίας. 

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της ΙΑΤΑ Γουίλι Γουόλς, το αυξημένο κόστος καυσίμων και οι πιέσεις στις αερομεταφορές από το κλείσιμο Στενών του Ορμούζ θα περάσουν αναγκαστικά στις τιμές των εισιτηρίων. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, που έχει μετατρέψει τον τουρισμό σε σχεδόν μοναδικό πυλώνα ανάπτυξης (μαζί με τη φορολογική συμπίεση τω εισοδημάτων), αυτό ισοδυναμεί με οικονομικό συναγερμό. Ομως ο αρμόδιος υπουργός Εθνικής Οικονομίας Κυριάκος Πιερρακάκης και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης «μαδούν τη μαργαρίτα» κομπορρημονώντας για τα επιτεύγματα του φορομπηχτικού φουσκώματος του ΑΕΠ. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αντί να αναζητήσει τρόπους συγκράτησης του κόστους, ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας ή στήριξης της μεσαίας τουριστικής αγοράς, παρακολουθεί παθητικά την Ελλάδα να μετατρέπεται σε έναν από τους ακριβότερους προορισμούς της Μεσογείου. 

Μεγάλο πλήγμα στο ΑΕΠ 

Το 2025 ο ελληνικός τουρισμός έφερε περίπου 23 δισ. ευρώ. Πίσω όμως από το εντυπωσιακό νούμερο κρύβεται μια επικίνδυνη μονοκαλλιέργεια. Η κυβέρνηση επέλεξε τα τελευταία χρόνια να στηρίξει σχεδόν αποκλειστικά την οικονομία στον τουρισμό, στο real estate και στην κατανάλωση, εγκαταλείποντας κάθε σοβαρή παραγωγική ανασυγκρότηση. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα ακόμη και μια μικρή κάμψη στις αφίξεις ή στη μέση τουριστική δαπάνη μπορεί να προκαλέσει δυσανάλογα μεγάλο πλήγμα στο ΑΕΠ. Αν οι τουριστικές εισπράξεις μειωθούν κατά μόλις 5% φέτος, η ελληνική οικονομία θα χάσει πάνω από 1 δισ. ευρώ άμεσων εσόδων και πιθανότατα πάνω από 2 δισ. ευρώ συνολικής οικονομικής δραστηριότητας. Το συγκεκριμένο ποσοστό δεν απέχει από την υφιστάμενη πραγματικότητα, δεδομένου ότι –σύμφωνα με τους ξενοδόχους του Ηρακλείου– η τουριστική κίνηση μέχρι στιγμής είναι μειωμένη κατά 5-6% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο πέρυσι. Αυτή η φαινομενικά ισχνή μείωση σημαίνει χαμηλότερη ανάπτυξη, λιγότερα φορολογικά έσοδα, πίεση στις μικρές επιχειρήσεις και νέα ασφυξία στην αγορά. 

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η κυβέρνηση μοιάζει να μην καταλαβαίνει ότι ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο τη μείωση των αφίξεων, αλλά την κατάρρευση της αγοραστικής δυνατότητας των Ευρωπαίων τουριστών. Οταν ένα ζευγάρι από τη Γερμανία ή τη Γαλλία πληρώνει πλέον εκατοντάδες ευρώ παραπάνω μόνο για αεροπορικά εισιτήρια, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα κόψει δαπάνες από διαμονή, εστίαση και κατανάλωση. 

Ηρθε και… έδεσε 

Σε αυτό το σημείο αποκαλύπτεται το μεγάλο αδιέξοδο του «μοντέλου Μητσοτάκη». Η Ελλάδα έγινε ακριβή όχι μόνο λόγω διεθνών κρίσεων, αλλά επειδή η κυβέρνηση άφησε ανεξέλεγκτη την αισχροκέρδεια σε ακτοπλοϊκά, ενέργεια, διαμονή και εστίαση. Σε πολλά νησιά οι τιμές πλέον θυμίζουν premium προορισμούς, χωρίς όμως αντίστοιχες υποδομές ή υπηρεσίες. Ουσιαστικά η κυβέρνηση πανηγύριζε επί χρόνια για «ρεκόρ τουρισμού», ενώ στην πραγματικότητα οικοδομούσε μια οικονομία ευάλωτη, ακριβή και εξαρτημένη από εξωτερικούς παράγοντες που δεν ελέγχει. 

Την ίδια ώρα δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό σχέδιο για στήριξη της ανταγωνιστικότητας. Καμία σοβαρή παρέμβαση στις αεροπορικές χρεώσεις, καμία στρατηγική αποκέντρωσης του τουρισμού, κανένα μέτρο περιορισμού της εκρηκτικής ακρίβειας που διώχνει πλέον ακόμη και τους ξένους επισκέπτες. Αν το φετινό καλοκαίρι επιβεβαιώσει τις ανησυχίες για πτώση τουριστικής κίνησης, τότε η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να κρύβεται πίσω από τις διεθνείς εξελίξεις. Γιατί το πρόβλημα δεν θα είναι μόνο οι ακριβές πτήσεις. Θα είναι ότι η Ελλάδα μπήκε στην κρίσιμη αυτή περίοδο χωρίς σχέδιο, χωρίς παραγωγική βάση και με μια οικονομία που εξαρτάται υπερβολικά από το αν ο Ευρωπαίος τουρίστας θα συνεχίσει να αντέχει το κόστος των διακοπών. 

Πηγή: Τζώρτζης Ρούσσος / documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο λυπημένος πρωθυπουργός - Η επόμενη μέρα… ξεκίνησε

Η ευημερία είναι ατομικό επίτευγμα και η φτώχεια προσωπική αποτυχία 

Ο πρωθυπουργός λυπάται και θυμώνει που η ακρίβεια ροκανίζει τα εισοδήματα. Είναι σίγουρο ότι ακόμη περισσότερο λυπάται το 27,5% των Ελλήνων που είναι πια αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας, λόγω εισοδηματικής συμπίεσης. 

Όπως είναι επίσης σίγουρο πως, όταν ένας πρωθυπουργός που κυβερνά επτά χρόνια δηλώνει «θυμωμένος» και «λυπημένος» για την ακρίβεια και τη βαθιά κρίση διαβίωσης, τότε είναι και ο ίδιος μέρος του προβλήματος. 

Μικρή σημασία, όμως, έχει αυτό, αφού οι φτωχοποιημένοι πάλαι ποτέ μεσαιοταξίτες δεν είναι βέβαιο πως εκτός από λύπη μπορούν πια να νιώσουν και θυμό. Διότι, απλά και κυνικά, η κυβέρνηση μπορεί να μην κατάφερε επί επτά χρόνια να αντιμετωπίσει την ακρίβεια και τη διάβρωση των εισοδημάτων, κατάφερε όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό για την πολιτική αυτοπροστασία της: Κατάφερε να περάσει ως κυρίαρχη κοινωνική αντίληψη την ατομική ευθύνη σε όλα τα επίπεδα. 

Η επιτυχία, όπως και η αποτυχία, είναι ατομική υπόθεση. Ο υπουργός με τα 40 ακίνητα είναι «άριστος» της ελεύθερης αγοράς κι ας μην έχει εργαστεί ούτε μία ώρα στη ζωή του, ο μισθωτός που δεν βγάζει τον μήνα απλώς δεν είδε τις ευκαιρίες όταν περνούσαν από μπροστά του. 

Η ευημερία είναι ατομικό επίτευγμα και η φτώχεια προσωπική αποτυχία. Δεν υπάρχει χώρος για πολιτικές αναδιανομής, για μια άλλη συλλογική οργάνωση, για κοινωνική κινητικότητα. Τα δε ολιγοπώλια είναι κάτι σαν φυσικό, νομοτελειακό φαινόμενο, η αισχροκέρδεια είναι μια ακόμη διαχρονική παθογένεια και η έμμεση υπερφορολόγηση είναι όπλο δημοσιονομικής σταθερότητας. 

Άρα μένει η πρωθυπουργική λύπη και τα φιλοδωρήματα των pass. Έως ότου προκύψει -εάν προκύψει- η άλλη πρόταση που θα μετατρέψει τη συλλογική λύπη σε συλλογική δράση. Και σε υπαρκτή προσδοκία αλλαγής… 

Νικόλ Λειβαδάρη  

Πηγή: naftemporiki  Από την έντυπη έκδοση

=================

Η επόμενη μέρα… ξεκίνησε 

Το έναυσμα για την προεκλογική εκστρατεία το έδωσε επισήμως ο πρωθυπουργός κλείνοντας στο συνέδριο της Ν.Δ., αν και επανέλαβε ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027 

Η προεκλογική εκστρατεία ξεκινά. Όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές, φθινόπωρο, χειμώνα ή την άνοιξη. 

Υπάρχει όμως και το ακραίο σενάριο να γίνουν ξαφνικά. Αν, για παράδειγμα, προκύψει κάτι πολύ σοβαρό, ενδεχομένως στο σκάνδαλο των υποκλοπών. 

Το έναυσμα για την προεκλογική εκστρατεία το έδωσε επισήμως ο πρωθυπουργός κλείνοντας στο συνέδριο της Ν.Δ., αν και επανέλαβε ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027. 

Έθεσε μάλιστα στόχο μια «τρίτη τετραετία, ώστε να μη γυρίσουμε τρεις τετραετίες πίσω». 

Αναμφίβολα ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. 

Όχι μόνο γιατί δεν έχει υπάρξει τέτοιο φαινόμενο από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα, αλλά γιατί δεν βγαίνουν δημοσκοπικά τα νούμερα. 

Στις έρευνες, οι πολίτες ζητούν κυβερνητική αλλαγή. Όσο κι αν ο πρωθυπουργός διερωτάται ρητορικά ποιος άλλος εκτός από τον ίδιο «μπορεί να σηκώνει το τριψήφιο τηλέφωνο στις 3 το πρωί». 

Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, θα ήταν μια απάντηση κλισέ. 

Ωστόσο, οι πολίτες -όπως φαίνεται στις έρευνες- δεν ασχολούνται με τέτοια διλήμματα, αλλά με την ακρίβεια, που δεν τελειώνει, και τη διαφθορά, που δεν ελέγχεται. 

Ο πρωθυπουργός επέλεξε στο κλείσιμο του συνεδρίου να μην απαντήσει στις αιχμές που διατυπώθηκαν ευθαρσώς. Από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας κυρίως, που μίλησε για «περίκλειστες καγκελαρίες των τεχνοκρατών» και «μισθοφόρους της εξουσίας», που δεν συνάδουν με το «γενετικό υλικό» της Ν.Δ. 

Περιορίστηκε να μιλήσει για ενότητα μεταξύ των «παρόντων». Εγκαταλείποντας πλέον κάθε σκέψη για επιστροφή των «απόντων» – των πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά.   

Η Ν.Δ., άλλωστε, είναι το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη και όχι της πάλαι ποτέ λαϊκής κεντροδεξιάς. 

Το είπε καθαρά ο πρωθυπουργός: «Από τα 52 χρόνια της Ν.Δ., στα 7 έχει πρόεδρο εμένα». 

Μένει να φανεί βέβαια τι αντανάκλαση θα έχουν στην κοινωνία και στους ψηφοφόρους οι κινήσεις αυτές. 

Άλλωστε, είναι θέμα ημερών η ανακοίνωση δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, που, όπως λέει, θέλει να εκφράσει τη χαμένη ψυχή της παράταξης. 

Μαζί με τα υπό ίδρυση κόμματα, του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού, είναι σαφές ότι το πολιτικό σκηνικό αλλάζει. 

Η επόμενη μέρα… ξεκίνησε. Και για την ίδια τη Ν.Δ. 

Μιχάλης Ψύλος 

Πηγή: naftemporiki  Από την έντυπη έκδοση

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο πληθωρισμός δεν είναι 5,4%: Είναι ο λογαριασμός των 8.000 ευρώ το χρόνο για κάθε οικογένεια που δεν «βγαίνει»

Η κυβέρνηση επιμένει να μιλά για «σταθεροποίηση της οικονομίας». Οι αριθμοί, όμως, λένε μια πολύ διαφορετική ιστορία. Και κυρίως, τη λέει η ίδια η καθημερινότητα. Γιατί ο πληθωρισμός δεν είναι το 5,4% που εμφανίζεται στους επίσημους πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ. Ο πραγματικός πληθωρισμός είναι αυτός που συναντά ο πολίτης όταν γεμίζει το ρεζερβουάρ, όταν πληρώνει το σούπερ μάρκετ, όταν ανοίγει τον λογαριασμό ρεύματος ή όταν βλέπει το ενοίκιο και τη δόση του δανείου να καταπίνουν όλο και μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός του. 

Και εκεί, η εικόνα είναι πολύ πιο σκληρή. Μέσα σε μόλις δώδεκα μήνες: η βενζίνη αυξήθηκε κατά 17,1%, το diesel κατά 32,4%, το πετρέλαιο θέρμανσης κατά 53,2%, το ρεύμα κατά 14%, το φυσικό αέριο κατά 19,3%. 

Τα βασικά τρόφιμα ακολούθησαν την ίδια πορεία: το μοσχάρι αυξήθηκε κατά 19,2%, τα φρούτα και τα λαχανικά πάνω από 7%, ο καφές σχεδόν 8%, τα γαλακτοκομικά και τα αυγά πάνω από 3%. Και σαν να μην έφταναν αυτά, η στέγη μετατρέπεται πλέον σε οικονομική ασφυξία: τα ενοίκια αυξάνονται 8% έως 12%, ενώ τα στεγαστικά δάνεια έχουν εκτιναχθεί λόγω επιτοκίων, με πολλές οικογένειες να πληρώνουν 100 έως 300 ευρώ περισσότερα κάθε μήνα. 

Αν μεταφραστούν όλα αυτά σε πραγματικούς αριθμούς, τότε η εικόνα γίνεται σχεδόν σοκαριστική. Ένα μέσο νοικοκυριό: πληρώνει έως και 1.000 ευρώ περισσότερα τον χρόνο μόνο για καύσιμα, 400 έως 700 ευρώ περισσότερα για τρόφιμα, έως 500 ευρώ παραπάνω για ρεύμα και ενέργεια, και σε πολλές περιπτώσεις πάνω από 1.000 ευρώ επιπλέον για ενοίκιο. 

Αν όλα αυτά μεταφραστούν σε πραγματικούς αριθμούς, τότε η εικόνα γίνεται αποκαλυπτική. Ένα μέσο νοικοκυριό μπορεί πλέον να πληρώνει χιλιάδες ευρώ περισσότερα τον χρόνο μόνο και μόνο για να διατηρήσει το ίδιο επίπεδο ζωής που είχε πριν από έναν χρόνο. Για πολλές οικογένειες, η επιβάρυνση ξεπερνά τα 5.000 ευρώ ετησίως. Και αυτό χωρίς να μιλάμε για πολυτέλειες. Μιλάμε για καύσιμα, τρόφιμα, στέγη, ρεύμα — δηλαδή για τα στοιχειώδη. Για οικογένειες με στεγαστικό δάνειο, η συνολική ετήσια επιβάρυνση μπορεί πλέον να φτάνει ή και να ξεπερνά τα 5.000 έως 8.000 ευρώ. 

Και εδώ γεννιέται το μεγάλο πολιτικό ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν μια κυβέρνηση να μιλά για «ανάπτυξη» όταν η μεσαία τάξη φτωχοποιείται μήνα με τον μήνα; 

Η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα ζει μια ιδιότυπη κρίση αγοραστικής δύναμης. Οι μισθοί αυξάνονται με ρυθμούς πολύ χαμηλότερους από το πραγματικό κόστος ζωής, ενώ συχνότατα όσοι λαμβάνουν τις αυξήσεις φορολογούνται και περισσότερο στο τέλος του οικονομικού έτους. Το διαθέσιμο εισόδημα εξαντλείται πριν τελειώσει ο μήνας. Και η κοινωνία αρχίζει να λειτουργεί με όρους διαρκούς οικονομικής ανασφάλειας. 

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η κυβερνητική πολιτική μοιάζει περισσότερο διαχειριστική παρά ουσιαστική. Αντί για γενναίες παρεμβάσεις στην αγορά, επιλέγονται προσωρινά pass, περιορισμένα επιδόματα, και στοχευμένες ενισχύσεις που λειτουργούν περισσότερο επικοινωνιακά παρά δομικά. Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά πολιτικό κομμάτι της υπόθεσης. 

Διότι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, οι κυβερνήσεις επέλεξαν να παρέμβουν επιθετικά: μείωσαν φόρους στα καύσιμα και τον ΕΦΚ, περιόρισαν τον ΦΠΑ σε βασικά τρόφιμα, πίεσαν ενεργειακές εταιρείες, έβαλαν φρένο σε υπερκέρδη και προσπάθησαν να συγκρατήσουν τις τιμές πριν φτάσουν στον καταναλωτή. 

Στην Ελλάδα, η επιλογή ήταν διαφορετική. Αντί για παρεμβάσεις στην αγορά, επιλέχθηκαν επιδόματα που περισσότερο διαχειρίζονται την οργή της κοινωνίας, στα χαμηλότερα στρώματα, παρά αντιμετωπίζουν την αιτία (και την ουσία) του προβλήματος. Η τιμή στην αντλία παραμένει υψηλή. Το ρεύμα παραμένει ακριβό. Το σούπερ μάρκετ συνεχίζει να πιέζει το οικογενειακό εισόδημα. Το κράτος απλώς επιστρέφει ένα μικρό μέρος της απώλειας, χωρίς ποτέ να αλλάζει πραγματικά τους όρους του παιχνιδιού. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής οικονομικής πολιτικής: ότι αντιμετωπίζει την ακρίβεια σαν ένα επικοινωνιακό ζήτημα διαχείρισης και όχι σαν μια βαθιά κρίση αγοραστικής δύναμης. 

Η καθημερινότητα που δεν μετριέται σε ποσοστά 

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι πολίτες δεν μετρούν την οικονομία με ποσοστά. Τη μετρούν με το αν ο μισθός φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα. Με το αν μπορούν να γεμίσουν το ρεζερβουάρ χωρίς δεύτερη σκέψη. Με το αν μπορούν να πάνε στο σούπερ μάρκετ χωρίς να κάνουν συνεχώς υπολογισμούς. Με το αν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο ή τη δόση χωρίς να φοβούνται τον επόμενο μήνα. 

Και σήμερα, ολοένα και περισσότεροι Έλληνες αισθάνονται ότι αυτή η δυνατότητα χάνεται. Γι’ αυτό και ο πραγματικός πληθωρισμός δεν βρίσκεται στους πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ και το 3.9% του Μαρτίου και το 5,4% του Απριλίου. Και ίσως το πιο ανησυχητικό είναι ότι η κυβέρνηση αποφεύγει συστηματικά τις παρεμβάσεις που έχουν εφαρμόσει πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Με δυο λόγια, δεν μειώνει ουσιαστικά τους έμμεσους φόρους στα καύσιμα, δεν προχωρά σε δραστική μείωση ΦΠΑ σε βασικά τρόφιμα, δεν παρεμβαίνει επιθετικά στην αγορά ενοικίων, δεν πιέζει αποτελεσματικά τις τράπεζες για τις δόσεις στεγαστικών δανείων και Δεν δημιουργεί πραγματικό μηχανισμό ελέγχου της ακρίβειας στην αλυσίδα λιανικής. 

Αντίθετα, μεταφέρει διαρκώς το βάρος στον καταναλωτή. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής οικονομικής πολιτικής: ότι αντιμετωπίζει την ακρίβεια σαν ένα προσωρινό φαινόμενο διαχείρισης και όχι σαν μια βαθιά κοινωνική κρίση, ενώ επιμένει στην φορολόγηση. 

Τα φορολογικά έσοδα του κράτους αυξήθηκαν περίπου κατά 20–22 δισ. ευρώ μέσα σε τέσσερα χρόνια, δηλαδή άνοδος που έφτασε πέρυσι το 40%–45% σε σχέση με το 2021, σε μία αύξηση εξαιρετικά μεγάλη για ευρωπαϊκή οικονομία σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Και από αυτό το ιλιγγιώδες ποσό, ο ελληνικό λαός ανταμείφτηκε με fuel και market passes για τους αδύναμους…

Πηγή: Παύλος Γεωργίου / topontiki.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Οικονομία βιτρίνας: Το νέο πακέτο στήριξης εξαντλείται σε προεκλογικές πομφόλυγες...

Η μακροοικονομική σταγόνα στον ωκεανό της ακρίβειας. 

Για άλλη μία φορά πομφόλυγες ώστε να βρουν σημεία πανηγυρισμού τα συστημικά ΜΜΕ και με τελικό στόχο τις εκλογές του 2027. Για άλλη μία φορά ψίχουλα σε «πεινασμένους». Ας μην ξεχνάμε ότι η Τράπεζα της Ελλάδος στην πρόσφατη έκθεση αναγράφει ότι το μηνιαίο εισόδημα επαρκεί στα νοικοκυριά για 18-23 μέρες το μήνα. Το νέο πακέτο στήριξης που στηρίζεται στο «ματωμένο» υπερπλεόνασμα του 2025 αποτελεί μια απλή αναδιανομή μικρής κλίμακας των φορομπηχτικών πολιτικών που φούσκωσαν το ΑΕΠ εις βάρος της κοινωνίας. Αν μη τι άλλο η κυβερνητική αφήγηση περί «μερίσματος ανάπτυξης» επιχειρεί να δώσει κοινωνικό πρόσημο σε ένα πακέτο που, όταν αποδομηθεί αριθμητικά και δημοσιονομικά, προκύπτει η φούσκα που πόρρω απέχει από το να χαρακτηριστεί ουσιαστική στήριξη εισοδήματος. Με άλλα λόγια, το επικοινωνιακό περίβλημα είναι σαφώς μεγαλύτερο από το πραγματικό οικονομικό αποτύπωμα. 

Η μακροοικονομική σταγόνα στον ωκεανό της ακρίβειας 

Ας ξεκινήσουμε από το βασικό μέγεθος: τα 500 εκατ. ευρώ νέων παρεμβάσεων (ή 800 εκατ. αν συμπεριληφθούν ήδη ανακοινωθέντα μέτρα). Σε μια οικονομία με ΑΕΠ άνω των 220 δισ. ευρώ, μιλάμε για δημοσιονομική παρέμβαση της τάξης του 0,2%–0,35% του ΑΕΠ. Πρόκειται για κλίμακα που, σε μακροοικονομικούς όρους, δύσκολα μπορεί να αντισταθμίσει πληθωριστικές πιέσεις που έχουν διαβρώσει σωρευτικά τα πραγματικά εισοδήματα κατά πολλαπλάσια ποσοστά τα τελευταία χρόνια. 

Πολυδιάσπαση πόρων: Προεκλογική στόχευση έναντι οικονομικής ουσίας 

Το κρίσιμο όμως δεν είναι μόνο το συνολικό μέγεθος, αλλά και η κατανομή. Εδώ αναδεικνύεται ξεκάθαρα το πρόβλημα: η πολυδιάσπαση των πόρων σε ευρύτατες κατηγορίες δικαιούχων οδηγεί σε εξαιρετικά χαμηλή κατά κεφαλή ενίσχυση. 

* Τα 240 εκατ. ευρώ για οικογένειες μεταφράζονται σε 150 ευρώ ανά παιδί, δηλαδή ένα εφάπαξ ποσό που δεν καλύπτει ούτε έναν μήνα αυξημένων δαπανών διατροφής. 

* Τα 198 εκατ. ευρώ για 1,87 εκατ. συνταξιούχους αντιστοιχούν σε ετήσια ενίσχυση 300 ευρώ – ουσιαστικά 25 ευρώ τον μήνα, σε μια περίοδο που το κόστος βασικών αγαθών έχει αυξηθεί κατά πολύ περισσότερο. 

* Τα 25 εκατ. ευρώ για ενοικιαστές, ακόμη και με διεύρυνση κριτηρίων, είναι στατιστικά αμελητέα μπροστά στην εκρηκτική αύξηση των ενοικίων, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η εικόνα που προκύπτει είναι σαφής: μεγάλος αριθμός δικαιούχων, αλλά εξαιρετικά μικρό ύψος ενίσχυσης ανά άτομο. Πρόκειται για κλασική περίπτωση όπου η πολιτική στόχευση είναι περισσότερο εκλογική (να καλυφθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι) παρά οικονομικά αποτελεσματική. 

Παροδικά αντίδοτα χωρίς διαρθρωτική επίδραση 

Ακόμη πιο προβληματική είναι η επιλογή ορισμένων παρεμβάσεων ως «αντιστάθμισμα» της ακρίβειας. Η επιδότηση diesel με 20 λεπτά το λίτρο για έναν μήνα, κόστους 55 εκατ. ευρώ, έχει καθαρά παροδικό χαρακτήρα και μηδενική διαρθρωτική επίδραση. Ουσιαστικά πρόκειται για μια προσωρινή ανακούφιση που εξανεμίζεται άμεσα από τη μεταβλητότητα των διεθνών τιμών ενέργειας. Αντίστοιχα, η επιδότηση λιπασμάτων (23 εκατ. ευρώ) είναι μεν στοχευμένη στον πρωτογενή τομέα, αλλά ανεπαρκής σε σχέση με το συνολικό κόστος παραγωγής που αντιμετωπίζουν οι αγρότες. Δεν αλλάζει ουσιαστικά τη δομή κόστους, ούτε ενισχύει την ανταγωνιστικότητα – απλώς περιορίζει οριακά τις απώλειες. 

Η μεγάλη αντίφαση: Η «υπεραπόδοση» και η πικρή αλήθεια του χρέους 

Στο μέτωπο του ιδιωτικού χρέους, οι ρυθμίσεις (72 δόσεις, διεύρυνση εξωδικαστικού, άρση κατασχέσεων) κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση σε θεσμικό επίπεδο, αλλά δεν συνοδεύονται από πραγματική μείωση οφειλών. Δηλαδή, το πρόβλημα της υπερχρέωσης –που αγγίζει τα 170 δισ. ευρώ μόνο από κόκκινα δάνεια του τραπεζικού τομέα– παραμένει ακέραιο. Εδώ εντοπίζεται και η βασική αντίφαση της κυβερνητικής ρητορικής: από τη μία προβάλλεται η «υπεραπόδοση» της οικονομίας, από την άλλη το μέρισμα αυτής της υπεραπόδοσης είναι τόσο περιορισμένο που δεν μεταβάλλει ουσιαστικά το βιοτικό επίπεδο των νοικοκυριών. Αν η οικονομία πράγματι υπεραποδίδει, τότε γιατί το δημοσιονομικό περιθώριο που επιστρέφει στην κοινωνία είναι τόσο μικρό; Και αν το περιθώριο είναι πράγματι περιορισμένο, τότε η εικόνα ισχυρής ανθεκτικότητας είναι υπερβολικά αισιόδοξη. 

Μισθοί εν μέσω πληθωρισμού: Η ψαλίδα με την Ευρώπη 

Επιπλέον, η επίκληση χαμηλότερων φόρων και αύξησης κατώτατου μισθού ως συμπληρωματικών παρεμβάσεων δεν αναιρεί το βασικό πρόβλημα: η αγοραστική δύναμη παραμένει συμπιεσμένη ως η φτωχότερη κοινωνία στην ΕΕ-27 μαζί με τη Βουλγαρία. Ο ονομαστικός κατώτατος μπορεί να αυξήθηκε, αλλά σε πραγματικούς όρους –λαμβάνοντας υπόψη τον πληθωρισμό– η βελτίωση είναι πολύ πιο περιορισμένη. 

Συνολικά, το πακέτο χαρακτηρίζεται από τρία βασικά ελλείμματα: 

1. Κλίμακας: τα ποσά είναι μικρά σε σχέση με το μέγεθος του προβλήματος.

2. Διάρκειας: πολλές παρεμβάσεις είναι εφάπαξ ή βραχυπρόθεσμες.

3. Διαρθρωτικότητας: δεν αντιμετωπίζονται οι βαθύτερες αιτίες της ακρίβειας και της υπερχρέωσης.

Το τελικό συμπέρασμα είναι δύσκολο να αποφευχθεί: πρόκειται για ένα πακέτο που απλώνεται σε εκατομμύρια δικαιούχους, αλλά καταλήγει να δίνει ελάχιστα στον καθένα. Σε μια συγκυρία όπου το κόστος ζωής έχει αυξηθεί δομικά, τέτοιου τύπου παρεμβάσεις λειτουργούν περισσότερο ως συμβολικές κινήσεις παρά ως ουσιαστική οικονομική στήριξη. Με όρους πολιτικής οικονομίας, αυτό που παρουσιάζεται ως «μέρισμα ανάπτυξης» προσεγγίζει περισσότερο την έννοια της ελάχιστης αναδιανομής με υψηλό επικοινωνιακό πολλαπλασιαστή: λίγα χρήματα, πολλοί αποδέκτες, περιορισμένο πραγματικό αποτέλεσμα. Για τα νοικοκυριά που πιέζονται καθημερινά, η απόσταση μεταξύ αφήγησης και πραγματικότητας παραμένει αισθητή. 

Πηγή: Τζώρτζης Ρούσσος / documentonews.gr 

 

Διαβάστε Περισσότερα »