Στις πόσες παραιτήσεις υπουργών μια κυβέρνηση κρίνεται αποτυχημένη;

Άλλη μια μέρα, άλλη μια παραίτηση υφυπουργού υπό το βάρος καταγγελιών 

Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο να παραιτείται ένας υφυπουργός. Ιδίως όταν έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας και στο στόχαστρο επικρίσεων για πλευρές της συμπεριφοράς του. Σε τελική ανάλυση, είναι και ένας τρόπος ώστε να φαίνεται ότι η κυβέρνηση «λογοδοτεί» απέναντι στην κοινωνία ή ότι είναι «αυστηρή» σε θέματα ήθους. 

Όμως, όταν μια κυβέρνηση όπως αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη βρίσκεται να μετράει έναν όχι και τόσο μικρό αριθμό υπουργών και υφυπουργών που αναγκάστηκαν να παραιτηθούν το ζήτημα αποκτά άλλες διαστάσεις και σημασία. Και μπορεί κάποιοι να παραιτήθηκαν όντως για προσωπικούς λόγους ή επειδή τοποθετήθηκαν σε κάποια άλλη θέση ευθύνης, όμως οι περισσότεροι παραιτήθηκαν επειδή υπήρξαν καταγγελίες σε βάρος τους, επειδή δεν μπόρεσαν να δώσουν επαρκείς εξηγήσεις, ή επειδή το όνομά τους ενεπλάκη στο ένα ή το άλλο σκάνδαλο. 

Αρκεί να σκεφτούμε ότι υπουργοί και υφυπουργοί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν παραιτηθεί για κάθε δυνατό λόγο: Για την ευθύνη που είχαν για την τραγωδία στα Τέμπη, όπως ο Κώστας Αχ. Καραμανλής ή για το «μπάζωμα» του χώρου της τραγωδίας όπως ο Χρ. Τριαντόπουλος. Για τον τρόπο που τα ονόματά τους είχαν εμπλακεί στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως οι Μ. Βορίδης, Τ. Χατζηβασιλείου, Δ. Σταμανίτης, Χρ. Μπουκώρος, Κ. Τσιάρας, Γ. Κεφαλογιάννης, Δ. Βαρτζόπουλος και Χρ. Κέλλας. Επειδή εμφάνιζαν στο βιογραφικό τους τίτλο σπουδών που δεν είχαν, όπως έγινε με τον Α. Διαματάρη. Επειδή απουσίαζαν σε διακοπές εν μέσω καταστροφικών πυρκαγιών, όπως έγινε με τον Ν. Μηταράκη. Επειδή επικαλούνταν έναν πτυχίο που δεν το είχαν ακριβώς, όπως έγινε με τον Μακάριο Λαζαρίδη. Επειδή υπήρξε θέμα με τις καταγγελίες σε βάρος εταιρείας την οποία εκπροσωπούσαν, όπως έγινε με την περίπτωση του Αρίστου Δοξιάδη. Σε όλες αυτές προστέθηκε και η πιο πρόσφατη περίπτωση, αυτή του Λάζαρου Τσαβδαρίδη που επικρίθηκε για την εγγραφή της κόρης του σε ομάδα χάντμπολ για να εξασφαλίσει μόρια για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. 

Προφανώς και δεν είναι της ίδιας σημασίας όλες οι περιπτώσεις και σε ορισμένες, όπως κάποιες σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για διώξεις. Όμως, εάν δούμε τη «μεγάλη εικόνα», έχουμε μια κυβέρνηση ο πρωθυπουργός της οποίας έχει βρεθεί πολλές φορές στη θέση να αποπέμψει υπουργούς και υφυπουργούς – γιατί όλοι ξέρουμε καλά ότι η παραίτηση από υπουργική θέση επί της ουσίας αποπομπή είναι –, άρα μια κυβέρνηση που τα μέλη της έχουν εμπλακεί συχνά σε παραβατικές συμπεριφορές ή έστω σε συμπεριφορές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν παραβατικές. 

Και εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε παρότι δεν είναι όλες οι καταγγελίες της ίδια κλίμακας, υπάρχει ένα κοινό νήμα που συνδέει τα μεγάλα σκάνδαλα και τις επιμέρους παραλλαγές παραβατικότητας: η ιδιότυπη ασυλία που θεωρούν ότι έχουν τα στελέχη αυτής της κυβέρνησης ως προς τη συμπεριφορά τους, σε συνδυασμό με την αντίληψη ότι εξουσία σημαίνει «διευκόλυνση», είτε αυτό αφορά την άποψη ότι οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις μπορούν να «αξιοποιηθούν» για να διαμορφωθεί ευνοϊκότερος εκλογικός συσχετισμός, είτε αφορά την πεποίθηση ότι δεν χάλασε κι ο κόσμος και εάν ένας υφυπουργός επιδιώξει να αποκτήσει το παιδί του μόρια για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που κανονικά δεν δικαιούται. 

Είναι η ίδια αίσθηση ασυλίας που οδήγησε στο πρωτοφανές σκάνδαλο των υποκλοπών, όταν με επίκεντρο το Μέγαρο Μαξίμου είχε στηθεί μηχανισμός παρακολούθησης υπουργών, δικαστικών, πολιτικών, ανώτατων αξιωματικών και δημοσιογράφων. Είναι η ίδια αίσθηση ασυλίας που οδήγησε στη διασπάθιση του Ταμείου Ανάκαμψης σε «συμβουλευτικές εταιρείες» που γιγαντώθηκαν με βασικό σκοπό να μην ξεχάσουν να δείξουν και την «ευγνωμοσύνη» τους προς την κυβερνητική παράταξη. 

Και βέβαια, είναι η ίδια αλαζονεία της εξουσίας που οδηγεί στη ρητορική ότι ακόμη και με 30% η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνά αυτή τη χώρα. 

Όμως, η πραγματικότητα είναι ότι από ένα σημείο και μετά μια κυβέρνηση που έχει αναγκαστεί να «θυσιάσει» τόσους πολλούς υπουργούς και υφυπουργούς, που έχει πιαστεί τόσες φορές «με τη γίδα στην πλάτη», που χρεώνεται τόσα σκάνδαλα, που έχει υπουργούς στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, που μαζεύει διαρκώς δικογραφίες, είναι μια κυβέρνηση που μάλλον θα βρεθεί αντιμέτωπη με την αρνητική λαϊκή ετυμηγορία στις επερχόμενες εκλογές. Και τότε η ψευδαίσθηση ασυλίας θα έχει πάει περίπατο. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η στεγαστική κρίση είναι εδώ

Η χώρα μας αντιμετωπίζει στεγαστική κρίση. Και όσο δεν την αντιμετωπίζουμε ως τέτοια, απλώς θα επιδεινώνεται 

Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου έγινε κινητοποίηση για το ζήτημα της στέγης στην Αθήνα από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται σε αυτό το ζήτημα. Μπορεί να μην είχε το μέγεθος της γενικής απεργίας που έγινε την ίδια μέρα στην Ισπανία και επί της ουσίας για το ίδιο θέμα, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχουμε στην Ελλάδα κινητοποιήσεις για ένα ζήτημα για το οποίο δεν είχαμε συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες για πολλά χρόνια. 

Προφανώς και η χώρα μας είχε στεγαστικό πρόβλημα στο παρελθόν και μάλιστα σοβαρό. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να στεγαστούν με αξιοπρέπεια οι πρόσφυγες που ήρθαν από τη Μικρά Ασία, ότι οι συνθήκες στις προσφυγικές συνοικίες ήταν για πολλά χρόνια άθλιες, ότι μέχρι και τη δεκαετία του 1960 είχαμε παραγκουπόλεις στην Αθήνα (αποτυπώνεται εξαιρετικά στην ταινία «Συνοικία το Όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη πώς ήταν μια τέτοια γειτονιά). Άλλωστε η λύση που επιλέχτηκε για να καλυφθούν οι στεγαστικές ανάγκες που δημιούργησε και η μετεμφυλιακή μετακίνηση προς τα μεγάλα αστικά κέντρα, δηλαδή ο συνδυασμός ανάμεσα στην αντιπαροχή και την άναρχη δόμηση κάθε ελεύθερου χώρου (συμπεριλαμβανομένης της δόμησης εκτός σχεδίου) μας άφησε μεγάλα προβλήματα που τα αντιμετωπίζουμε ακόμη και σήμερα. 

Όμως, υπήρχε και μία καλή πλευρά σε όλα αυτά. Η κατοικία παρέμεινε σχετικά φτηνή, οι άνθρωποι που διέθεταν προς ενοικίαση ένα σπίτι δεν ήταν ούτε εισοδηματίες ούτε επιχειρηματίες, αλλά οικογένειες που από την αντιπαροχή είχαν πάρει διαμερίσματα επιπλέον αυτών που κατοικούσαν οι ίδιες, τα ενοίκια ήταν σχετικά χαμηλά. Πάνω από όλα, η χώρα απέκτησε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη. Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι είμαστε μια χώρα με πολύ ισχυρή αλληλεγγύη μέσα στην οικογένεια, γεγονός που ακόμη και στην κρίση της δεκαετίας του 2010 έλυνε προβλήματα. Να το πω απλά: η ελληνική οικογένεια δεν αφήνει ένα μέλος της να καταλήξει στον δρόμο. 

Όμως, όλα αυτά πια αλλάζουν. Ολοένα και περισσότερο, ιδίως στις μεγάλες πόλεις και τις τουριστικές περιοχές, δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, η μορφή της ιδιοκτησίας αλλάζει. Ολοένα και περισσότερα σπίτια, ενίοτε και ολόκληρες πολυκατοικίες περνούν σε εταιρείες ή ακόμη και funds που τα βλέπουν για επένδυση και που χρησιμοποιούν τις ανακαινίσεις που κάνουν ως άλλοθι για να απαιτήσουν πολύ μεγάλα ενοίκια, αλλάζοντας έτσι και την ταξική σύνθεση συγκεκριμένων περιοχών, ή πολύ απλά χρησιμοποιούν αυτές τις κατοικίες για βραχυχρόνιες τουριστικές μισθώσεις. Αυτό θα οδηγήσει σταδιακά σε μείωση της ιδιοκατοίκησης, αλλά και στη μεγάλη αύξηση των ενοικίων που πλήττει συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες: φοιτήτριες και φοιτητές, νέους εργαζομένους που δεν έχουν ακόμη οικογένεια, οικογένειες χωρίς μεγάλα εισοδήματα. Για να μην αναφερθώ στις μονογονεϊκές οικογένειες, στους συνταξιούχους χωρίς άλλη πηγή εισοδήματος και στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. 

Όλα αυτά ήδη αποτυπώνονται και στον τρόπο που η στέγαση απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος, την ώρα που η κατασκευαστική δραστηριότητα είναι μία εξ αυτών που κατεξοχήν συντείνουν στη μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού. 

Ακόμη χειρότερα, γύρω από αυτή την κατάσταση διαμορφώνονται συμφέροντα που δεν λειτουργούν με γνώμονα τη μη επιδείνωση της στεγαστικής κρίσης. Από τους επιχειρηματίες που επενδύουν και θέλουν σίγουρη κερδοφορία αδιαφορώντας κυνικά για το κοινωνικό κόστος και στους οποίους, όταν είναι από το εξωτερικό, η κυβέρνηση στρώνει κόκκινο χαλί, τις τράπεζες που βλέπουν θετικά αποτελέσματα σε αυτή τη βάση, μέχρι την ίδια την κυβέρνηση που αθροίζει αυτό το κοινωνικό πρόβλημα στους παράγοντες «ανάπτυξης» στη χώρα. 

Τα ίδια τα μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση δεν είναι απλώς αναποτελεσματικά, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις οδηγούν στην επιδείνωση του προβλήματος. Οι ρυθμίσεις για τον περιορισμό των βραχυχρόνιων μισθώσεων σε συγκεκριμένες περιοχές, απλώς επέκτειναν αυτές τις πρακτικές σε συνοικίες που ήταν αμιγώς κατοικίας και συνέτειναν στην αύξηση των ενοικίων. 

Όσο για τα διάφορα προγράμματα «ΣΠΙΤΙ», στην πράξη κατέληξαν απλώς στο να αυξήσουν τις τιμές των σπιτιών κάποιας παλαιότητας που ήταν διαθέσιμα. Καθίσταται σαφές ότι από τη σκέψη της κυβέρνησης απουσιάζει οτιδήποτε θα μπορούσε να απαντάει όντως στο πρόβλημα. Όλες οι προτάσεις που κάνει αφορούν το να επεκταθεί η επιχειρηματική εκμετάλλευση του οικιστικού αποθέματος της χώρας και το να υπάρξει νέα οικοδομική δραστηριότητα, όπως για παράδειγμα με την επίμονη επαναφορά προτάσεων για αύξηση του συντελεστή δόμησης για να χτιστούν περισσότερες κατοικίες. Μόνο που αυτό που δεν λέει είναι ότι τόσο τα κλειστά σπίτια που θα ανακαινιστούν και θα «ανοίξουν» όσο και αυτά που θα προκύψουν από τα νέα επιχειρηματικά σχέδια για πολυκατοικίες, θα είναι ακριβότερα και θα συμβάλλουν στην επιδείνωση του προβλήματος που είναι ακριβώς τα ακριβά ενοίκια και οι υψηλές τιμές για αγορά κατοικίας. 

Αυτό σημαίνει ότι σήμερα απαιτείται μια ριζικά διαφορετική λογική για το ζήτημα της στέγασης, που να την αναγνωρίζει ως δικαίωμα και κοινωνική ανάγκη, και όχι απλώς ως πεδίο κερδοφορίας. Αυτό σημαίνει μέτρα όπως προγράμματα κοινωνικής στέγης, δηλαδή κατασκευής πραγματικά προσιτής στέγης, είτε για αγορά είτε για ενοικίαση (και όχι δεν είναι «κομμουνισμός», αφού εφαρμόζεται και στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές χώρες), μέτρα όπως ο οριζόντιος περιορισμός της βραχυχρόνιας μίσθωσης και όχι τα επιλεκτικά δήθεν μέτρα για περιοχές που είχαν ήδη κορεσθεί, μεγάλα δημόσια προγράμματα φοιτητικής στέγης, αλλά και στέγης για δημοσίους υπαλλήλους σε απομακρυσμένες περιοχές, για να αναφερθώ μόνο σε μερικά. Θα τα κάνει αυτά η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη; Η απάντηση είναι όχι και αυτό είναι ένα από τα πεδία όπου μια εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση θα μπορούσε όντως να κάνει τη διαφορά. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς η κυβέρνηση «ενορχήστρωσε» τη φτώχεια: 17,6% αυξήθηκε ο μέσος μισθός, 43,8% το ρεύμα

Τα αποτελέσματα της πολιτικής Μητσοτάκη σε εισόδημα, στέγαση, πληθωρισμό: μειώνεται το ποσοστό αυτών που αμείβονται πάνω από τον κατώτατο μισθό, μικραίνει η διαφορά μεταξύ κατώτατου και μέσου μισθού, τεράστια διαφορά μεταξύ της αύξησης του μέσου μισθού και των αυξήσεων σε τρόφιμα, ηλεκτρικό ρεύμα, ένδυση-υπόδηση, κόστος κατοικίας και «πακέτο» διακοπών 

Η Eurostat, «κακός δαίμονας» καθώς τεκμηριώνει με αδιαμφισβήτητα στοιχεία τις κραυγαλέες αποτυχίες των κυβερνήσεων Μητσοτάκη στην οικονομική και κοινωνική πολιτική τους, δημοσίευσε την περασμένη Παρασκευή στοιχεία για τον μέσο μισθό πλήρους απασχόλησης στις χώρες-μέλη για το 2025 που αποτελούν νέο συγκλονιστικό κατηγορώ για την κυβερνητική πολιτική. Το πιο «θεαματικό» από αυτά είναι ότι ο μέσος μισθός στην Ελλάδα το 2025 ήταν στην προτελευταία θέση στην κλίμακα των χωρών-μελών, με τελευταία τη Βουλγαρία. 

Ωστόσο, πίσω από αυτή την «κορυφή του παγόβουνου» κρύβεται το ίδιο το… παγόβουνο, δηλαδή οι βαθιές αρνητικές συνέπειες της κυβερνητικής πολιτικής στο εισόδημα των μισθωτών και γενικότερα των λαϊκών νοικοκυριών. 

Τα αποτελέσματα της πολιτικής Μητσοτάκη σε εισόδημα, στέγαση, πληθωρισμό: αυξάνεται το ποσοστό αυτών που αμείβονται με τον κατώτατο μισθό, μικραίνει η διαφορά μεταξύ κατώτατου και μέσου μισθού, τεράστια διαφορά μεταξύ της αύξησης του μέσου μισθού και των αυξήσεων σε τρόφιμα, ηλεκτρικό ρεύμα, ένδυση-υπόδηση, κόστος κατοικίας και «πακέτο» διακοπών, μειώνεται ο αριθμός όσων αμείβονται με μισθό πάνω από τον κατώτατο. 

Συγκεκριμένα: 

1. Αύξηση του μέσου μισθού χαμηλότερα από τον πληθωρισμό και πολύ χαμηλότερα από την ακρίβεια στα βασικά συστατικά του «καλαθιού του νοικοκυριού»: 

Τα στοιχεία του σχετικού πίνακα είναι αποκαλυπτικά και ευανάγνωστα: Στην 7ετία των κυβερνήσεων Μητσοτάκη 2019-2025 ο μέσος μισθός ήταν η «χελώνα» της Ε.Ε. Αυξήθηκε μόλις 17,6% και αντιστοιχεί στο 45% του μέσου μισθού της Ε.Ε. Ενώ όμως ο μέσος μισθός προχωρεί με βήματα χελώνας, ο πληθωρισμός (εθνικός Δείκτης Τιμών Καταναλωτή) αυξήθηκε ταχύτερα, με 19,4%, ενώ ο πληθωρισμός στα βασικά συστατικά του «καλαθιού του νοικοκυριού» αυξήθηκε πολύ ταχύτερα: στα τρόφιμα 35,4%, στο ηλεκτρικό ρεύμα 43,8%, στο «πακέτο» διακοπών 39,6%, στη στέγαση 21,9%, στα ενοίκια κατοικιών 22,9% και στην ένδυση-υπόδηση 21,9%. 

Ο μέσος μισθός αυξήθηκε από το 2019 ώς το 2025 17,6%, ενώ τα τρόφιμα 35,4%, το ηλεκτρικό ρεύμα 43,8%, η ένδυση-υπόδηση 21,9%, το «πακέτο» διακοπών 39,6%, τα ενοίκια 22,9% και το κόστος στέγασης 21,9% 

Συμπέρασμα: Η ακρίβεια «τρέχει» με πολύ μεγαλύτερες «ταχύτητες» απ’ ό,τι ο μέσος μισθός.

2. Αύξηση του κατώτατου, αλλά μείωση του ποσοστού όσων αμείβονται με μισθό πάνω από τον κατώτατο:

Η κυβέρνηση θριαμβολογεί για την αύξηση του κατώτατου μισθού σε σχέση με το 2019. Ομως αυτή η αύξηση, πέραν του γεγονότος ότι φτάσαμε στον Απρίλιο του 2023 για να ξεπεραστεί το προ της κρίσης επίπεδο, συνδυάστηκε με δυσμενείς εξελίξεις για τους μισθούς πάνω από τον κατώτατο. Συγκεκριμένα, στο σύνολο όσων έχουν μισθό πλήρους απασχόλησης, το ποσοστό όσων αμείβονται με τον κατώτατο αυξήθηκε από 18% σε 20%, που σημαίνει ότι το ποσοστό όσων αμείβονται με μισθό ανώτερο του κατώτατου μειώθηκε κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες. Σε όσους όμως εργάζονται με μερική ή εκ περιτροπής απασχόληση, το ποσοστό όσων αμείβονται με τον κατώτατο μειώθηκε από 46% το 2019 σε 43% το 2025. 

3. Περισσότερη απασχόληση, χαμηλότεροι μισθοί: 

Η κυβέρνηση θριαμβολογεί για τη μεγάλη μείωση του ποσοστού ανεργίας στα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Αυτό σημαίνει ότι υψηλότερο ποσοστό του ενεργού πληθυσμού έχει πρόσβαση στον μισθό – και είναι προφανώς θετικό. Ομως, αυτό αντισταθμίστηκε αφενός από τη μείωση του αριθμού όσων έχουν μισθό πάνω από τον κατώτατο όσο και, γενικότερα, με την καθήλωση των ρυθμών αύξησης του μέσου μισθού. Ο μέσος μισθός ως ποσοστό του κατώτατου μειώθηκε από 176,9% το 2019 σε 154,6% το 2025.

Συμπέρασμα: Ο κατώτατος αυξάνεται πολύ γρηγορότερα από τον μέσο και η «ψαλίδα» μεταξύ τους κλείνει. Περισσότερη απασχόληση, αλλά ταυτόχρονα φτωχοποίηση της κλίμακας των μισθών. 

Ασταμάτητος ο πληθωρισμός, στο 5,7% τον Οκτώβριο! 

Το νέο κύμα της ακρίβειας που ξέσπασε από τον Αύγουστο, ύστερα από ήπια ανοδική πορεία μηνών, «φουσκώνει» διαρκώς. Ο πληθωρισμός (εθνικός Δείκτης Τιμών Καταναλωτή) αυξήθηκε από 3,8% τον Αύγουστο σε 5,0% τον Σεπτέμβριο και σε 5,7% τον Οκτώβριο. 

Οι προοπτικές για τον Νοέμβριο και τους επόμενους μήνες δεν είναι καθόλου καλές και όλα προμηνύουν πολύ δύσκολο χειμώνα για τα ελληνικά νοικοκυριά.

Από τη χθεσινή ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ για τον πληθωρισμό του Οκτωβρίου προκύπτουν πολύ ανησυχητικά συμπεράσματα.

Σε μηνιαία βάση, δηλαδή από τον Σεπτέμβριο στον Οκτώβριο του 2026, είχαμε πολύ μεγάλες αυξήσεις, πολύ πάνω από το επίπεδο του Γενικού Δείκτη, σε κρίσιμα προϊόντα:

15,5% στα καύσιμα

15,3% στο φυσικό αέριο

11,1% στα φρούτα

8,3% στα λαχανικά

8,2% στα δημητριακά για πρωινό

Σε ετήσια βάση, δηλαδή σε σύγκριση με τον Οκτώβριο του 2025, ο κατάλογος με τις αυξήσεις πολύ πάνω από τον Γενικό Δείκτη είναι εντυπωσιακός:

Φυσικό αέριο 80%(!)

Πετρέλαιο θέρμανσης 37,5%

Πετρέλαιο κίνησης 39,4%

Αεροπορικά εισιτήρια 32,9%

Ξενοδοχεία-μοτέλ-πανδοχεία 27,6%

Βενζίνη 25,0%

Αλλα καύσιμα 21,1%

Αρνί και κατσίκι 9,1%

Ενοίκια κατοικιών 6,8%

Μοσχάρι 6,5%

Είναι φανερό ότι η «εστία» της ενεργειακής ακρίβειας διαχέει πλέον τις πιέσεις στις μεταφορές και στα τρόφιμα, πυροδοτώντας συνολικό κύμα ακρίβειας. Τι κάνει η κυβέρνηση για να συνδράμει τα νοικοκυριά και τις ενεργοβόρες επιχειρήσεις; Περιμένει να… αποκλιμακωθεί «κάποια στιγμή» η ακρίβεια χάρη σε πιθανές ευνοϊκές διεθνείς εξελίξεις. 

Πηγή: efsyn.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Χότζας, το «καρφί» και το καλώδιο

«Ακόμη και μια ανώδυνη συμφωνία μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από έναν "Γείτονα" που έχει στο μυαλό του, να κερδίσει ένα ολόκληρο σπίτι, αξιοποιώντας ένα …καρφί» 

«Δεν τρέχει και τίποτα»: Αυτή είναι ουσιαστικά η κυβερνητική αφήγηση για το καλώδιο και την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας -Κύπρου:  «Δεν έχει ζητηθεί, ούτε πρόκειται να ζητηθεί άδεια από την Τουρκία…Είναι άλλο πράγμα η άδεια και άλλο η ενημέρωση». 

Όσο για την γαλλική ρηματική διακοίνωση, προς την Άγκυρα; Είναι σαν «το χαρτάκι που αφήνει η ΔΕΗ για να ενημερώσει για επικείμενη διακοπή ρεύματος!» 

Το θέμα δεν είναι το καλώδιο, αλλά αν η Τουρκία αποκτά τη δικαιοδοσία, έστω και αν την πήρε από το Παρίσι και όχι από την Αθήνα, εξηγεί βετεράνος διπλωμάτης, που έχει «φάει με το κουτάλι», τις ελληνοτουρκικές σχέσεις . 

«Η Αγκυρα θέλει να αποδείξει πώς δικαιούται δηλαδή, να αποφασίζει για κάθε λογής δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο. Να εκμεταλλευτεί το καλώδιο ως μέσο έμπρακτης αναγνώρισης των τουρκικών προκλητικών, αναθεωρητικών  διεκδικήσεων στο Αιγαίο», εξηγεί. 

Και αυτή την γαλλική «ρηματική διακοίνωση»-που ακόμη δεν ξέρουμε τι λέει-η Αγκυρα θα θελήσει φυσικά να την εκμεταλλευτεί στο μέλλον, διεθνώς, για να ισχυροποιήσει τις θέσεις. 

Όπως ακριβώς και  στην γνωστή ιστορία του Νασρεντίν Χότζα για το «Σπίτι και το καρφί», λέει ο βετεράνος διπλωμάτης: «Μια φορά και έναν καιρό, ο Χότζας ήταν σε πολύ δυσχερή οικονομική θέση και αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι του σε έναν γείτονα. 

Πονηρός όμως ο γείτονας κατάλαβε την αδυναμία του Χότζα και άρχισε να τον πιέζει για όλο και χαμηλότερη τιμή. 

Το «Οθωμανικό» παζάρι κράτησε μέρες και ο  Νασρεντίν Χότζας δέχθηκε να πουλήσει το σπίτι σε χαμηλή τιμή, αλλά έκανε στο έναν ελιγμό: Συμφώνησε να πωλήσει το σπίτι υπό δύο προϋποθέσεις: Πρώτον, να παραμείνει καρφωμένο στον τοίχο του διαδρόμου, ένα καρφί, όπου ο μακαρίτης ο πατέρας του κρεμούσε την… κάπα του. Και δεύτερον, ο Χότζας να επισκέπτεται το σπίτι όποτε θέλει, για να βλέπει το…καρφί στον τοίχο. 

Η συμφωνία έκλεισε και με τη βούλα του καδή και αφού πέρασε καιρός, ο Χότζας επισκέφθηκε το σπίτι που ανήκε πλέον στον γείτονα, για να δει το …καρφί στον τοίχο, όπως προέβλεπε η γραπτή συμφωνία. 

Σιγά σιγά, ο Χότζας περνούσε όλο και πιο συχνά από το σπίτι του γείτονα για να βλέπει το καρφί στον τοίχο. Εφτασε μάλιστα να περνά κάθε μέρα σχεδόν από το σπίτι, ακόμη και τις πιο ακατάλληλες ώρες. Κάποια στιγμή ο γείτονας αγανάκτησε , αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι, εγκλωβισμένος από τη συμφωνία. Με τα πολλά, αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι όσο όσο για να απαλλαγεί από τον Χότζα. Και τελικά, ο πονηρός Νασρεντίν αγόρασε και πάλι το σπίτι του πολύ πιο φθηνά, σε σχέση με την τιμή, που το είχε πουλήσει» 

Το δίδαγμα του Χότζα 

Τι διδάσκει η ιστορία του Χότζα; «Ακόμη και μια ανώδυνη συμφωνία μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από έναν «Γείτονα», που «έχει στο μυαλό του, να κερδίσει ένα ολόκληρο σπίτι, αξιοποιώντας ένα …καρφί», ήταν το σχόλιο του διπλωμάτη.

Με απλά λόγια, η Αγκυρα, που δεν έχει βγάλει από το μυαλό της την κατάκτηση του μισού Αιγαίου, θα μπορούσε σιγά σιγά να χρησιμοποιήσει την «αποστολή ενημέρωσης» ως τεκμήριο διεθνούς αποδοχής της αξίωσής της να έχει λόγο στην περιοχή.  Όπως και με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Προσπαθώντας, μεθοδικά, σιγά σιγά, όπως και ο Χότζας να δημιουργεί τετελεσμένα

Πολύ σοφά, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής  προειδοποίησε  ότι οποιαδήποτε διαδικασία «ενημέρωσης» της Αγκυρας, θα μπορούσε να καταλήξει σε αναζήτηση της «τουρκικής άδειας», ανεξάρτητα από την ονομασία της, και σε μελλοντικές υποδομές. 

Με ένα δήθεν «ανώδυνο καρφί» , να εξασφαλίσει δηλαδή , όπως ο Χότζας, ολόκληρο το «σπίτι»…

Πηγή: Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Με ποια πλευρά είσαι;

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το ερώτημα τελικά είναι ένα: με ποια πλευρά είσαι 

Πήγε ο Αλέξης Τσίπρας στο Παρίσι και περπάτησε μαζί με τους διαδηλωτές. Και βγήκαν όλοι οι γνωστοί «σχολιαστές» να κάνουν τις απαραίτητες διαπιστώσεις τους. Άλλος για το ποιους είδε, άλλος για το ποιους δεν είδε, και οι πιο λούμπεν για το τι ρούχα φορούσε. Κάποια έσπευσε να πει ότι το να κατεβαίνει σε αντικυβερνητική διαδήλωση στη Γαλλία είναι αντεθνική πράξη γιατί υπονομεύει τη συμμαχία με τη Γαλλία τώρα που θα μας στηρίξει στη «μάχη του καλωδίου». 

Βεβαίως αυτό που απέφυγαν να σχολιάσουν ήταν η ουσία: ότι ένας Έλληνας πολιτικός πήγε να δει από κοντά ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα κοινωνικά κινήματα σήμερα στην Ευρώπη, έναν παλλαϊκό ξεσηκωμό που έχει ήδη διαμορφώσει έναν νέο συσχετισμό δύναμης και αποτελεί όχι μόνο την απαίτηση μιας κοινωνίας για πραγματική δημοκρατία αλλά και την καλύτερη απάντηση στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Ότι πήγε να δηλώσει την αλληλεγγύη και τη στήριξή του σε έναν μεγάλο και δίκαιο αγώνα. Ότι έκανε σαφές ότι η δική του θέση είναι ότι η ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στον αγώνα τους. 

Και ο λόγος που δεν το σχολίασαν ήταν πολύ απλός: γιατί πηγαίνοντας στη Γαλλία πήρε θέση, διάλεξε πλευρά. Είπε ότι είναι με τα κινήματα και με τον «δρόμο» και όχι με αυτούς που ξέρουν να μιλούν μόνο τη γλώσσα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της ευελιξίας, του χαμηλού κόστους, και των «επενδύσεων». Κοντολογίς υπογράμμισε ότι η πολιτική δεν μπορεί να προσπαθεί να διαιωνίσει την υπάρχουσα κατάσταση – και να στηρίξει όσους έχουν συμφέρον να μείνουν τα πράγματα ως έχουν – αλλά αντίθετα πρέπει να κάνει πράξη τις μεγάλες αλλαγές, που μπορούν να κάνουν τις ζωές των ανθρώπων καλύτερες. Και υπενθύμισε ότι για να το κάνει αυτό η πολιτική, θα πρέπει οι πολιτικοί να διαλέγουν με ποια πλευρά είναι: με τους εργαζόμενους και τη μεσαία τάξη ή με αυτούς που σήμερα κάνουν πάρτι με τις ευρωπαϊκές και εθνικές χρηματοδοτήσεις με τις ευλογίες της κυβέρνησης, με τη νεολαία που ξεσηκώνεται ή με αυτούς που κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν το μέλλον της, με τα συνδικάτα και τις συλλογικότητες ή με αυτούς που εάν μπορούσαν να βάλουν την κοινωνία «στον γύψο», θα το έκαναν μετά χαράς. 

Γιατί η πολιτική δεν είναι απλώς η «διαχείριση» των πραγμάτων. Δεν είναι απλώς η καθημερινή προσπάθεια τα πράγματα να μένουν ως έχουν. Δεν είναι η διαιώνιση μιας κατάστασης που αυτή τη στιγμή πυροδοτεί κοινωνικές εκρήξεις. Η πολιτική ξεκινά από το να ξέρεις που πατάς και ποιους εκπροσωπείς. Και εάν όντως θες να εκπροσωπήσεις την πλειοψηφία αυτό σημαίνει να παίρνεις τις αποφάσεις που μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να έρχεσαι σε σύγκρουση με συμφέροντα που στέκονται εμπόδιο. Και αυτό γιατί μόνο έτσι μπορούν να γίνουν πραγματικές αλλαγές και να υπάρξει πραγματική πρόοδος. 

Αυτό είναι περισσότερο παρά ποτέ επίκαιρο σήμερα, όπου όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε όλη την Ευρώπη κυβερνήσεις και ένα οικονομικό σύστημα βολεμένο να βάζει διαρκώς σε παρένθεση τις κοινωνικές ανάγκες, είναι αντιμέτωποι με μια κοινωνική δυσαρέσκεια που παραπέμπει σε βαθιά ρήγματα ανάμεσα στις κοινωνίες και όσους έχουν σήμερα την εξουσία. 

Οι κοινωνίες αυτές είναι σε αναβρασμό. Και αυτό ισχύει και για την ελληνική. Μπορεί αυτό να μην εκφράζεται παντού με τον ίδιο τον τρόπο ή με την ίδια ένταση, όμως στον πυρήνα της η κατάσταση είναι η ίδια: οι κοινωνίες απαιτούν αναδιανομή εισοδήματος, κοινωνική προστασία, αναβαθμισμένη δημόσια υγεία και παιδεία, αξιοπρεπείς αμοιβές και συντάξεις, λογοδοσία και πραγματική δημοκρατία. Πάνω από όλα θέλουν να αισθανθούν ότι υπάρχουν πολιτικοί και κόμματα που στέκονται στο πλευρό τους και εκπροσωπούν τις ανάγκες τους. 

Πολιτικούς και κόμματα που να λένε με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές με ποια πλευρά είναι. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το καλώδιο, η «άδεια» και το έγγραφο που καίει

Το «Abeille Marengo» αναμένεται να αποπλεύσει από το Ηράκλειο και να αρχίσει τις έρευνες. Το πραγματικό τεστ θα έρθει όταν το πλοίο πλησιάσει τις περιοχές των τουρκικών αξιώσεων 

Το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου ετοιμάζεται να ξαναμπεί στη θάλασσα και μαζί του επιστρέφει το γνωστό παιχνίδι νεύρων με την Τουρκία. 

Μόνο που αυτή τη φορά το πραγματικό παρασκήνιο δεν κρύβεται στις NAVTEX, αλλά σε ένα έγγραφο που κανείς δεν επιβεβαιώνει καθαρά και όλοι συζητούν. 

Η Αθήνα εξέδωσε την άδεια, δέσμευσε τις περιοχές των ερευνών και επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους ότι Ελλάδα και Κύπρος είναι οι μόνες χώρες που έχουν δικαίωμα να αδειοδοτούν τις εργασίες. Ορθώς. Η Άγκυρα απάντησε με αντι-NAVTEX, αξίωσε «συγκατάθεση» και συντονισμό, έστειλε UAV στην περιοχή και έκανε ό,τι συνηθίζει: επιχείρησε να μετατρέψει μια αυθαίρετη διεκδίκηση σε διοικητική κανονικότητα. 

Μέχρι εδώ, κανένα μυστήριο. 

Το μυστήριο αρχίζει με τις πληροφορίες ότι η γαλλική πλευρά ή η ανάδοχος εταιρεία απέστειλε γραπτή ενημέρωση στην Τουρκία. Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι δεν ζητήθηκε άδεια. Δεν απαντά, όμως, με την ίδια σαφήνεια αν υπήρξε ενημέρωση, ποιος την έστειλε, τι ακριβώς έγραφε και –κυρίως– αν η Αθήνα την είχε εγκρίνει. 

Θα πει κανείς: άλλο ενημέρωση, άλλο αίτημα. Στη διπλωματία, όμως, οι λέξεις δεν είναι διακοσμητικές. Όταν ενημερώνεις επισήμως ένα κράτος για εργασίες σε περιοχή όπου εκείνο διεκδικεί δικαιοδοσία, του προσφέρεις ένα χαρτί που αύριο μπορεί να παρουσιάσει ως αναγνώριση ρόλου. Και η Τουρκία δεν φημίζεται ακριβώς για τη σεμνότητά της στην ερμηνεία εγγράφων. 

Γι’ αυτό ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και ΕΛΑΣ ζητούν εξηγήσεις, με την Ελληνική Συμπαράταξη να προειδοποιεί ότι η Άγκυρα θα επιχειρήσει να συνδέσει την υπόθεση και με το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ο Αντώνης Σαμαράς είχε ήδη προειδοποιήσει ότι οποιαδήποτε πρόσθετη ενημέρωση της Τουρκίας, πέραν της ελληνικής NAVTEX, ισοδυναμεί με έμμεση αναγνώριση τουρκικής δικαιοδοσίας. Κατηγόρησε τον Γιώργο Γεραπετρίτη ότι «παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας», ζήτησε την αποπομπή του και προειδοποίησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη «να μην παίζει άλλο με τη φωτιά». 

Το «Abeille Marengo» αναμένεται να αποπλεύσει από το Ηράκλειο και να αρχίσει τις έρευνες. Εκεί θα τελειώσουν τα λεκτικά παιχνίδια. Το πραγματικό τεστ θα έρθει όταν το πλοίο πλησιάσει τις περιοχές των τουρκικών αξιώσεων. 

Διότι στα κυριαρχικά δικαιώματα δεν αρκεί να λες ότι δεν ζήτησες άδεια. Πρέπει και να μην έχει δημιουργηθεί ούτε η σκιά ότι κάποιος άλλος τη ζήτησε για λογαριασμό σου.

Πώς έμεινε εκτός η Πρώτη Σερρών 

Στο «προπύργιο» του Κώστα Καραμανλή, στις Σέρρες, περιόδευσε χθες ο πρωθυπουργός. Το ενδιαφέρον είναι ότι στην περιοδεία ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε στο πλευρό του όλους τους βουλευτές του νομού πλην του Κώστα Αχ. Καραμανλή. Ασφαλώς απουσίαζε και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Γι’ αυτό φαίνεται πως ο πρωθυπουργός επέλεξε να μην επισκεφθεί την Πρώτη Σερρών, γενέτειρα του εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή, και να περιοδεύσει σε άλλες περιοχές του νομού. 

Εβδομάδα αναδιαρθρώσεων 

Στα δικά μας τώρα, τα χρηματιστηριακά, η δεύτερη εβδομάδα του Νοεμβρίου περιλαµβάνει αύριο Τρίτη 10 Νοεμβρίου το Mid Cap Conference, ενώ την ίδια ημέρα ανακοινώνει αποτελέσματα η Σαράντης.

Την Τετάρτη ακολουθούν η Austriacard και η Optima bank, με την τελευταία να δηµοσιεύει πριν από την έναρξη της συνεδρίασης. Αργά το ίδιο βράδυ ο MSCI θα ανακοινώσει την τριµηνιαία αναθεώρηση των δεικτών του, με την αναδιάρθρωση των χαρτοφυλακίων να πραγµατοποιείται στο κλείσιµο της συνεδρίασης της ∆ευτέρας 30 Νοεμβρίου.

Την Πέμπτη τη σκυτάλη των αποτελεσμάτων παίρνουν η Premia Properties, η HELLENiQ Energy και η CrediaBank, ενώ την Παρασκευή θα ανακοινωθεί η αναδιάρθρωση των δεικτών FTSE Russell.

Το παρασκήνιο της Pizza Fan

Μια κρίσιμη εβδομάδα για την επαναλειτουργία της Pizza Fan ξεκινά, με το παρασκήνιο της πιθανής πώλησης της εταιρείας να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Αν και το άνοιγμα των καταστημάτων στρώνει το έδαφος για τις διαπραγματεύσεις με τους δυο εν δυνάμει υποψήφιους επενδυτές, που ακούγονται ότι έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον, η αλλαγή ιδιοκτησίας δεν θεωρείται ούτε άμεση ούτε δεδομένη. 

Πηγή: naftemporiki.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι ψηφοφόροι δεν ψειρίζουν το παρελθόν, τιμωρούν (για) το παρόν…

Δεν υπάρχει «πεπρωμένο» στην πολιτική. Οι ψηφοφόροι καθορίζουν τη «μοίρα» τους. Το έδειξαν αλλού, μπορεί να το δείξουν κι εδώ… 

Πριν από δύο χρόνια, όταν ο Τραμπ εκλεγόταν πανηγυρικά πρόεδρος, οι εγχώριοι τραμπικοί άρχισαν να βγαίνουν από το καβούκι τους και να τον εγκωμιάζουν. 

Πριν από μερικούς μήνες, όταν μας έστειλε την Κίμπερλι Γκιλφόιλ, άρχισαν οι ρεβεράντζες προς την «σπουδαία πρέσβη». Για την οποία ορισμένοι έσπευσαν να πουν ότι… «έδωσε το χρίσμα» στον Δένδια, επειδή ήταν ο πρώτος υπουργός με τον οποίο… φωτογραφήθηκε! Χάσαμε πρόωρα την Κίμπερλι, έχασε και ο υπουργός το «χρίσμα». Και θα είναι στενοχωρημένος ο Άδωνις που δεν πρόλαβε να τη συνοδεύσει σε παράσταση του Αργυρού και να τραγουδήσουν μαζί κάποια παραλλαγή του «και α και ου…». 

Τώρα έφαγε το εκλογικό χαστούκι ο Τραμπ και οι εγχώριοι τραμπικοί έχουν χάσει τη μιλιά τους. Πού να ξέρουν τι τους ξημερώνει; 

Η ήττα του Τραμπ έδειξε κάτι που σπάει τη σιγουριά ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Οι ψηφοφόροι απέδειξαν ότι δεν ψειρίζουν τα πράγματα, αλλά ρίχνουν μια ξεγυριστή σφαλιάρα σε όποιους τους προκαλούν. 

Ο Τραμπ εξελέγη υποσχόμενος ότι θα σταματήσει την ακρίβεια και θα φέρει οικονομική ευημερία. Και τι έκανε; Τα ακριβώς αντίθετα. Οι πολλοί είδαν τη δική τους ζωή να χειροτερεύει και τους τραμπικούς δισεκατομμυριούχους να ξεσαλώνουν. Και πήγαν μαζικά στην κάλπη. Δεν είπαν «οι Δημοκρατικοί δεν έχουν ηγέτη», δεν σκοτίστηκαν καθόλου που υποψήφιοί τους ήταν μαύροι, μουσουλμάνοι ή ομοφυλόφιλοι. Τους ψήφισαν για να τιμωρήσουν αυτόν που έκανε τη ζωή τους χειρότερη. 

Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε η μηνιαία έκθεση του ΙΟΒΕ. Η οποία λέει ότι το 63% των νοικοκυριών δυσκολεύεται να βγάλει το μήνα(το ποσοστό αυτό ήταν 58% τον Σεπτέμβριο). Λέει, επίσης, ότι το 68% των νοικοκυριών βλέπει παραπέρα επιδείνωση της οικονομικής τους κατάστασης στο άμεσο μέλλον. (Σημείωση: το ΙΟΒΕ δεν είναι κάποιο… αριστερό ή τσιπρικό κέντρο που υπονομεύει την κυβέρνηση Μητσοτάκη). 

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησαν τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας για τους ευρωπαϊκούς μισθούς το 2025. Ο μέσος μισθός για πλήρη απασχόληση στην Ελλάδα είναι 18.772 ευρώ, όταν ο μέσος ευρωπαϊκός όρος είναι 41.464. Κάτω από την Ελλάδα είναι μόνο η Βουλγαρία με 16.201 ευρώ. 

Η Ελλάδα βρίσκεται σε φάση «ανάπτυξης». Τα τελευταία χρόνια εισέρρευσαν 60 δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάπτυξης. Αλλά οι πολλοί δεν τα καταλαβαίνουν. Αυτό που καταλαβαίνουν είναι τις τιμές των προϊόντων να ανεβαίνουν κάθε μήνα. Επίσης, με τρόμο ανοίγουν κάθε μήνα το λογαριασμό του ρεύματος. Και θυμούνται ότι το 2019, με το που ανέλαβε την κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός τους είπε ότι με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και την «καθαρή» ενέργεια που θα παράγουμε, οι τιμές θα έπεφταν. Επίσης, θυμούνται ότι πριν από λίγα χρόνια έβρισκες φοιτητική γκαρσονιέρα με 200-250 ευρώ. Σήμερα; 

Σε λίγους μήνες θα γίνουν οι εκλογές. Ήδη κυριαρχεί η βεβαιότητα ότι το αποτέλεσμα είναι δεδομένο. Ότι η ΝΔ και ο Μητσοτάκης «δεν έχουν αντίπαλο». Όλα είναι προδιαγεγραμμένα, σαν να είναι γραμμένα στις πλάκες του Μωυσή. 

Όμως, οι εκλογές( Βραζιλία, Σερβία, Αμερική) έδειξαν ότι δεν υπάρχουν τέτοιες «πλάκες», ούτε προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα. Οι ψηφοφόροι τιμωρούν αυτούς που κάνουν σήμερα δύσκολη τη ζωή τους και τους προκαλούν προτάσσοντας το παρελθόν των άλλων ενώ οι ίδιοι κυβερνούν οκτώ χρόνια. 

Δεν υπάρχει «πεπρωμένο» στην πολιτική. Οι ψηφοφόροι καθορίζουν τη «μοίρα» τους. Το έδειξαν αλλού, μπορεί να το δείξουν κι εδώ… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / www.news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »