Ο κόσμος «καίγεται» και εμείς το… 25%

Είναι σαφές ότι οι δρόμοι της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών αποκλίνουν ολοένα και περισσότερο 

Ο Τραμπ καταλήγει σε συμφωνία με τον Πούτιν, για να πάρει αμέσως εκατοντάδες χιλιάδες τόνους ρωσικού ντίζελ, μήπως και μειώσει τις τιμές στα αμερικανικά πρατήρια, εν όψει των εκλογών για το Κογκρέσο. 

Σε αντάλλαγμα, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοινώνει το πολιτικό τέλος του Ζελένσκι, τον οποίο έχει «χρυσώσει» η Ευρώπη, για να αυξήσει την πίεση στη Ρωσία. 

Είναι σαφές ότι οι δρόμοι της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών αποκλίνουν ολοένα και περισσότερο. 

Βρισκόμαστε εν μέσω μιας καταιγίδας: πόλεμος, τιμές της ενέργειας και πληθωρισμός στα ύψη και σχεδόν απαγορευτικό κόστος δανεισμού. 

Στην ίδια την Ε.Ε., η διαμάχη για τον επόμενο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό 2028-2034 κλιμακώνεται, με τη Γερμανία να πιέζει για περικοπές εκατοντάδων δισ. ευρώ για τη συνοχή και την αγροτική οικονομία. Και αυξήσεις κυρίως στις αμυντικές δαπάνες για πόλεμο με τη… Ρωσία! 

Και η περιβόητη στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης να παραμένει μια οφθαλμαπάτη, όσο οι Βρυξέλλες και η Γερμανία συνεχίζουν να συγχέουν τους αυξημένους αμυντικούς προϋπολογισμούς με πραγματική πολιτική ανεξαρτησία. 

Μέσα σε όλα αυτά, ηχεί τουλάχιστον παράξενη η διαβεβαίωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι η Ελλάδα -ειδικά μετά και την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο- «εδραιώνει τη θέση της ως πυλώνα σταθερότητας σε μια ασταθή περιοχή και ως αξιόπιστου εταίρου, αλλά και ως γέφυρα συνεργασίας ανάμεσα στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες»! 

Πώς άραγε γεφυρώνουμε το χάσμα ανάμεσα στον Τραμπ και την Ε.Ε.; Με ποιες πρωτοβουλίες; Δίνοντας απλά το βήμα της Πνύκας στον Μάρκο Ρούμπιο, να επιτεθεί στην Ευρώπη; Όταν, όμως, τα βρίσκει ο Τραμπ με τον Πούτιν, η ελληνική κυβέρνηση με ποια πλευρά είναι; Για να είμαστε δίκαιοι, βέβαια, όχι ότι είχε άδικο ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις επικρίσεις του για την Ευρώπη. Αλλά δεν το λες αυτό και επιτυχία για μια χώρα-μέλος της Ε.Ε.! 

Όταν μάλιστα ο πρωθυπουργός θεωρεί «επιτυχία» τον στόχο να εξασφαλίσει η Ν.Δ. ποσοστό 25% στις επικείμενες εκλογές! 

Γιατί άραγε ο πρωθυπουργός άνοιξε μια συζήτηση, την οποία μέχρι τώρα απέφευγε κατηγορηματικά, μιλώντας μόνο για αυτοδυναμία; Μια συζήτηση που δείχνει πόσο ολισθηρό είναι το διάστημα που απομένει μέχρι τις εκλογές, προκαλώντας περισσότερο φόβο, παρά αισιοδοξία; Φαίνεται ότι ο επερχόμενος χειμώνας δεν θα είναι δύσκολος μόνο για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Αλλά και για την ίδια την κυβέρνηση… 

Πηγή: Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Τουρισμός: «Φρένο» στις δαπάνες το φθινόπωρο – Περισσότεροι επισκέπτες, λιγότερα έσοδα ανά κεφαλή

Αλλαγή σκηνικού παρατηρείται στον ελληνικό τουρισμό το δίμηνο Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου. Παρά το γεγονός ότι η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου φέρνει ικανοποιητικές ροές επισκεπτών, τα οικονομικά δεδομένα δείχνουν μια σαφή τάση συγκράτησης των δαπανών. 

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της αγοράς και τους παράγοντες του κλάδου, οι ταξιδιώτες του φθινοπώρου εμφανίζονται πιο προσεκτικοί στις δαπάνες τους, επηρεασμένοι από το γενικότερο πληθωριστικό κύμα και το αυξημένο κόστος διαβίωσης στην Ευρώπη. 

Ειδικότερα, σημειώθηκε πτώση της μέσης δαπάνης κατά 5% έως 7% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο. 

1. Αυξημένες αφίξεις, «μαζεμένα» ταμεία 

Ενώ ο όγκος των ταξιδιωτών παραμένει σε υψηλά επίπεδα για την εποχή, η μέση δαπάνη ανά ταξίδι καταγράφει υποχώρηση. Ο τουρίστας του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου: Μειώνει τις ημέρες παραμονής: Η μέση διάρκεια παραμονής έχει συρρικνωθεί από τις 7-8 ημέρες στις 4-5 ημέρες. 

Πιο συγκεκριμένα, η μέση δαπάνη ανά ταξιδιώτη τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο καταγράφει υποχώρηση (από τα περίπου 680 ευρώ στα περίπου 630 ευρώ ανά ταξίδι). 

Την ίδια ώρα, οι δαπάνες στην εστίαση, τις αγορές (shopping) και τις παράλληλες δραστηριότητες είναι κατά 15% μειωμένες σε σχέση με τους καλοκαιρινούς μήνες. 

2. Το προφίλ του «οικονομικού» φθινοπωρινού ταξιδιώτη 

Η αλλαγή στη συμπεριφορά των καταναλωτών αποδίδεται σε τρεις κύριους παράγοντες: 

1. Ακριβά αεροπορικά εισιτήρια και μεταφορικά: Μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού των ταξιδιωτών εξαντλείται πριν καν φτάσουν στον προορισμό. Μάλιστα, οι ταξιδιώτες από τη Γερμανία και τη Γαλλία φέτος εμφανίζονται πιο «μαζεμένοι» στις φθινοπωρινές τους δαπάνες λόγω των πληθωριστικών πιέσεων στις χώρες τους, παρά το γεγονός ότι ο όγκος των αφίξεων παραμένει σταθερός. 

2. Στροφή προς τα καταλύματα με καλή σχέση ποιότητας-τιμής (value for money): Παρατηρείται στροφή σε βραχυχρόνιες μισθώσεις (Airbnb) με δυνατότητα αυτοεξυπηρέτησης (μαγείρεμα στο κατάλυμα) για τον περιορισμό του κόστους φαγητού. 

3. Κρατήσεις τελευταίας στιγμής (last-minute): Οι καταναλωτές περιμένουν προσφορές της τελευταίας στιγμής για να κλείσουν πακέτα σε χαμηλότερες τιμές. 

3. Τι σημαίνει αυτό για τις τουριστικές επιχειρήσεις 

Η μείωση της κατά κεφαλήν δαπάνης πιέζει τα περιθώρια κέρδους των μικρομεσαίων τουριστικών επιχειρήσεων, οι οποίες έρχονται αντιμέτωπες με αυξημένο λειτουργικό κόστος (ενέργεια, πρώτες ύλες, μισθοδοσία). 

Όπως επισημαίνουν αναλυτές του κλάδου, η πρόκληση για τον ελληνικό τουρισμό δεν είναι πλέον μόνο η αύξηση του αριθμού των επισκεπτών, αλλά η προσέλκυση ταξιδιωτών υψηλότερης εισοδηματικής στάθμης και η ποιοτική αναβάθμιση του προϊόντος. 

Τελικά, το στοίχημα της επιμήκυνσης της σεζόν φαίνεται να κερδίζεται ως προς τους αριθμούς, αλλά η τουριστική οικονομία καλείται να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα: 

Περισσότεροι επισκέπτες που ξοδεύουν λιγότερα. 

Πηγή: Αντριάνα Βασιλά / topontiki.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η κοινωνική κρίση δεν είναι ενδεχόμενο, αλλά πραγματικότητα.

Τα στοιχεία για τον πληθωρισμό δείχνουν ότι η χώρα μας ήδη μπαίνει σε μια κοινωνική κρίση 

Με 5% «έτρεχε» ο πληθωρισμός στη χώρα μας τον Σεπτέμβριο (ο εναρμονισμένος με τα ευρωπαϊκά πρότυπα δείκτης τιμών καταναλωτή έτρεχε με 5,1%). Πιο πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, που εκτιμάται ότι τον Σεπτέμβριο θα είναι 3,8% και πολύ πιο πάνω από την εκτίμηση της κυβέρνησης στο προσχέδιο του προϋπολογισμού πέρσι που προέβλεπε ότι ο μέσος πληθωρισμός για το 2026 θα υποχωρούσε  στο 2,2%, αλλά και από την εκτίμηση που περιλαμβάνει το προσχέδιο προϋπολογισμού φέτος που μιλούσε για πληθωρισμό 3,8%. 

Η ίδια η ανάλυση του πώς διαμορφώνεται, σε ετήσια βάση ο πληθωρισμός δείχνει και τον πυρήνα του προβλήματος. Σε ετήσια βάση η ομάδα «Στέγαση» (ενοίκια κατοικιών, επισκευή και συντήρηση κατοικίας, διάφορες υπηρεσίες που σχετίζονται με το σπίτι, ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης, στερεά καύσιμα) είχε αύξηση 14,7%, ενώ 11,3% ήταν η αύξηση στην ομάδα «Μεταφορές» (πετρέλαιο κίνησης, καύσιμα αυτοκινήτου (βενζίνη), συντήρηση και επισκευή εξοπλισμού προσωπικής μεταφοράς, άλλες υπηρεσίες σχετικές με την προσωπική μεταφορά, εισιτήρια μεταφοράς επιβατών με αεροπλάνο). 

Αν πάμε να δούμε πιο συγκεκριμένα στοιχεία, θα δούμε ότι το φυσικό αέριο αυξήθηκε μέσα σε έναν χρόνο 55,2%, το πετρέλαιο θέρμανσης 53,2%, το πετρέλαιο κίνησης 38,8%, η βενζίνη 22,5% και το ηλεκτρικό ρεύμα 15%. Προσθέστε και την αύξηση 12,3% στο μοσχάρι και 9,7% στο αρνί, 22% στα αεροπορικά εισιτήρια και 29,8% στα σε ξενοδοχεία-μοτέλ-πανδοχεία. 

Όπως γίνεται σαφές στον πυρήνα του προβλήματος αυτή τη στιγμή βρίσκεται η μεγάλη αύξηση στο ενεργειακό κόστος, που αφετηρία έχει γεωπολιτικές εξελίξεις. Μόνο που μια τέτοια αύξηση δεν θα μείνει εκεί, αλλά θα μετακυλιστεί και στις τιμές των προϊόντων που παράγονται και μεταφέρονται, ενισχύοντας τις πληθωριστικές τάσεις, την ώρα που δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι σύντομα θα επιλυθούν οι γεωπολιτικοί λόγοι που αυξάνουν τις τιμές της ενέργειας ιδίως στην Ευρώπη. 

Επιπλέον, η παγκόσμια αυξητική τάση στις αποδόσεις των ομολόγων, που σε μεγάλο βαθμό προεξοφλεί σταθερά υψηλότερο πληθωρισμό, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα μετατραπεί και σε άνοδο των επιτοκίων και άρα και σε άνοδο του κόστους δανεισμού για τις επιχειρήσεις, κάτι που με τη σειρά του ως ένα βαθμό θα μεταφερθεί και στις πλάτες των καταναλωτών. 

Όμως, όταν μιλάμε για αύξηση του πληθωρισμού δεν παρατηρούμε απλώς μια στατιστική παράμετρο. Αυτή τη στιγμή ο αυξημένος πληθωρισμός κάνει τους ανθρώπους φτωχότερους, μειώνει το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, και κάνει ακόμη χειρότερο το πρόβλημα που περιγράφουμε όταν λέμε ότι ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. 

Ακόμη χειρότερα, έχει μεγάλη σημασία ότι αυτή τη στιγμή οι πολύ μεγάλες αυξήσεις που τροφοδοτούν τον πληθωρισμό δεν είναι τόσο στα καταναλωτικά αγαθά, όσο στο κόστος στέγασης. 

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι ότι οι πολίτες θα αναγκαστούν να περιορίσουν κάποιες αγορές ή ότι θα κάνουν λιγότερες εξόδους για διασκέδαση, αλλά ότι θα βρεθούν να μην μπορούν να πληρώσουν το αυξημένο ενοίκιο που θα τους ζητήσουν ή θα αποφασίζουν να μην κάνουν χρήση κεντρικής θέρμανσης τον χειμώνα γιατί δεν έχουν να πληρώσουν. 

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις, όταν ανακοινώνει ημίμετρα που απλώς δεν αποδίδουν. Και ο λόγος είναι, όπως έχουμε ξαναπεί, ότι αρνείται πεισματικά να πάρει μέτρα που πραγματικά θα αποδίδουν, μέτρα που να αφορούν την προσωρινή μείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης και ευρύτερα των έμμεσων φόρων, αλλά και μέτρα που να βάζουν πλαφόν στο ποσοστό κέρδους των διυλιστηρίων ώστε να συγκρατηθούν αποφασιστικά οι τιμές της ενέργειας. Και βέβαια, ούτε περνάει από το μυαλό των κυβερνητικών υπευθύνων ότι με τον πληθωρισμό τόσο ψηλά απαιτεί και ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση των εισοδημάτων των εργαζομένων μέσα από την αύξηση ακόμη περισσότερο του κατώτατου μισθού και των μισθών στο δημόσιο. 

Αυτές είναι κινήσεις που δεν θα προκαλούσαν κάποιο δημοσιονομικό εκτροχιασμό και θα ανακούφιζαν πραγματικά την κοινωνία αποτρέποντας το ενδεχόμενο να οξυνθεί η κοινωνική κρίση. Όμως, είναι έξω από τον πολιτικό ορίζοντα μιας κυβέρνησης που ως επιτεύγματα διαφημίζει τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή τη λιτότητα, και ότι είναι η πιο φιλική προς την κερδοφορία (ενίοτε και κερδοσκοπία) συγκεκριμένων κλάδων και που θεωρεί ότι όλα μπορούν να λυθούν με «συμφωνίες κυρίων», ακριβώς επειδή είναι έξω από τη λογική της η αποφασιστική παρέμβαση του κράτους στο όνομα ενός ευρύτερου κοινωνικού συμφέροντος. 

Μόνο που όλα αυτά απλώς σημαίνουν ότι αυτή τη στιγμή η κοινωνία καλείται να αντιμετωπίσει χωρίς κανένα μηχανισμό προστασίας μια παρατεταμένη κρίση κόστους ζωής και σε περιοχές όπως η Αθήνα και μια στεγαστική κρίση. Και όσο προχωράμε και θα έρθει ο χειμώνας και θα αυξηθούν οι ανάγκες για θέρμανση και κατανάλωση ενέργειας, τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. 

Εάν κανείς θέλει να δει γιατί μπορούν να ξεσπάσουν κοινωνικές εκρήξεις στη χώρα μας, ας κοιτάξει ακριβώς την εξέλιξη του κόστους ζωής. Όχι γιατί δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι που μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες για έντονες αντιδράσεις και διεκδικήσεις – αρκεί να σκεφτούμε τα προβλήματα με το εκπαιδευτικό σύστημα ή το σύστημα υγείας – αλλά γιατί η κρίση κόστους ζωής είναι αυτή που ενοποιεί πολύ ευρύτερα κοινωνικά στρώματα ακριβώς γιατί αυτή διαμορφώνει μια συνολικότερη πάγια συνθήκη οικονομικής ανασφάλειας. 

Η κυβέρνηση ελπίζει ότι για άλλη μια φορά θα πείσει την κοινωνία ότι όλα αυτά είναι αναπόφευκτα, ότι η ίδια έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά απέναντι σε μια παγκόσμια εξέλιξη δεν υπήρχαν πολλά για να αποτρέψουν την αύξηση του πληθωρισμού και προσπαθήσει να περάσει την εικόνα ότι εάν δεν ήταν αυτή, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα και θα ζούσαμε ένα νέο «2015».  

Όμως, η αλήθεια βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από την κυβερνητική ρητορική. Τα πράγματα είναι σήμερα χειρότερα – και θα γίνουν ακόμη χειρότερα – ακριβώς επειδή αυτή η κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία και εφαρμόζει μια πολύ συγκεκριμένη οικονομική πολιτική που δεν βάζει την κοινωνική συνοχή ως πρώτη προτεραιότητα. Δικό της έργο και αποτέλεσμα των δικών της προτεραιοτήτων όλα τα προηγούμενα χρόνια και της δική της αντίληψης ότι τα κέρδη είναι πάνω από τις κοινωνικές ανάγκες, είναι η σημερινή κατάσταση και όχι αναπόφευκτο γεγονός εξαιτίας απρόβλεπτων εξελίξεων. 

Πράγμα που σημαίνει – πάλι σε πείσμα της κυβερνητικής ρητορικής – ότι μπορούν να υπάρξουν και εναλλακτικές πολιτικές απέναντι στην ακρίβεια. Ότι υπάρχουν μέτρα και πρωτοβουλίες που μπορούν να μειώσουν το κοινωνικό κόστος. Ότι δεν είναι νομοτελειακό να πληρώσει η κοινωνία το κόστος. Και αυτές τις εναλλακτικές θα αναζητήσουν και οι πολίτες στις εκλογές που έρχονται και όχι τη «σταθερότητα» σε μια πορεία κοινωνικής καταστροφής. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το μεγάλο χάσμα κυβερνώντων – κυβερνώμενων: Δεν δίνουν δεκάρα…

O Έλληνας ΥΠΕΞ, Υπουργός μιας χώρας που οι κάτοικοί της περνούν πολύ δύσκολα, φούσκωνε σαν παγώνι όταν έλεγε ότι η Ελλάδα ξοδεύει περισσότερα από τους συμμάχους της για όπλα. 

Τις προάλλες ένα τηλεφώνημα από ένα φίλο απογοήτευσε και εξόργισε. “Δεν μπορώ άλλο να φροντίζω τον υπέργηρο ανοϊκό πατέρα μου, δεν μπορώ να ανταπεξέλθω οικονομικά”… 

Άκουγα σιωπηλός. Τι μπορούσε να πει κανείς σ’ αυτόν τον άνθρωπο πέρα από τα τετριμμένα “υπομονή”, “κουράγιο” κτλ. Ούτε καν αυτά βγήκαν από το στόμα μου. Σιωπή μόνο. 

Ελάχιστα 24ώρα μετά, στο γραφείο, ζωντανή σύνδεση μετά τη συνάντηση Ρούμπιο-Γεραπετρίτη. Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών επαίρεται, κορδώνεται, φουσκώνει σαν το παγώνι, όταν λέει ότι η Ελλάδα ξοδεύει περισσότερα για την άμυνά της από το μέσο όρο του ΝΑΤΟ. Η μικρή Ελλάδα, πτωχευμένη πριν από 16 χρόνια, κάνει all in στις αγορές όπλων. 

Τα δύο παραπάνω περιστατικά συνδέονται απολύτως μεταξύ τους. Απολύτως! Γιατί για κάθε κρατική υπέρβαση για την “αμυντική θωράκιση της χώρας” (και άλλες ιστορίες για αγρίους) υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες καθημερινά οικογενειακά δράματα. Δράματα ανέχειας, αναξιοπρέπειας, σύγχρονης φτώχειας. 

Το καταλαβαίνουμε, είναι πολύ κουραστική η συζήτηση και το δίλημμα που μπαίνει, εξαιρετικά απλοϊκά: Βούτυρο ή κανόνια; Αλλά μπαίνει εκ των πραγμάτων. Προσοχή: Δεν ισχυριζόμαστε ότι η χώρα δεν πρέπει να εξοπλίζεται και να διαθέτει ένοπλες δυνάμεις με ισχυρή αποτρεπτική ταυτότητα. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται εις βάρος των ζωών και των αναγκών των πολλών. Αντιθέτως, πρέπει να εξασφαλίζεται ισορροπία. Και ισορροπία δεν υπάρχει. 

Κατά συνέπεια η κάθε δημόσια αναφορά στις… τρομερές επιδόσεις της Ελλάδας στο ζήτημα των αμυντικών εξοπλισμών και των χρημάτων που δαπανά γι’ αυτές συνιστά, σε τελική ανάλυση, ύβρη στους πολίτες που βιώνουν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους την ανέχεια. Μία στάση που δεν τιμά την πολιτεία και την κυβέρνηση. Μία ένδειξη πολύ βαριάς περιφρόνησης. 

Περιφρόνηση που μπορεί να γίνει και οργή αν σκεφτεί κανείς το όργιο σπατάλης που καταγράφηκε τις δεκαετίες του 90 και του 2000, τα υποβρύχια που έγερναν, τις μίζες για τις οποίες υπήρξαν καταδίκες (ακόμα και από την καταχρεωκοπημένη ηθικά ελληνική δικαιοσύνη), αυτό το πάρτι δισεκατομμυρίων (δραχμών πρώτα, ευρώ στη συνέχεια) που στήθηκε πάνω από τα κεφάλια μας, με τα χρήματά μας και πάντα για το καλό μας. 

Είναι μία ξεκάθαρη ένδειξη του τεράστιου χάσματος που καταγράφεται μεταξύ πολιτικής ηγεσίας και πολιτών. Κυβερνώντων και κυβερνώμενων. Είναι αυτή η αίσθηση ότι, ρε παιδί μου, δεν δίνουν δεκάρα για τις δικές μας ζωές και τις δικές μας ανάγκες, τα αιτήματα για τις οποίες βαφτίζουν “λαϊκισμό” και ξεμπερδεύουν. 

Και είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση που κάνει την ακροδεξιά να θεριεύει και δίνει αέρα στα πανιά των καταδικασμένων νεοναζί. “Δεν σας υπολογίζουν, οπότε ελάτε μαζί μας”. Το λένε, σε πολλούς πιάνει. Δελεάζουν, έτσι, και τη νεολαία που επιχειρεί να βρει λύσεις “εκτός πλαισίου” στα αδιέξοδά της. Και δεν είναι σε θέση να διαπιστώσει ότι αυτές οι λύσεις βρίσκονται ακριβώς εντός πλαισίου, είναι σαρξ εκ της σαρκός του συστήματος και των αδιεξόδων που παράγει. 

Οι κυβερνώντες όμως δεν διαθέτουν τέτοιου είδους ευαισθησίες και συνεχίζουν το business as usual σαν να μην υφίσταται αύριο. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Ο Ελληνας ΥΠΕΞ θα συνεχίσει να επαίρεται για το πόσο large είναι το ελληνικό κράτος στις αμυντικές δαπάνες του και οι από κάτω θα συνεχίσουν να μην βγάζουν το μήνα όπως εδώ και αρκετά χρόνια. Ισως όμως κάποιο pass τους αμέσους επόμενους μήνες διασκεδάσει για λίγο τις εντυπώσεις… 

Πηγή: Νίκος Γιαννόπουλος /news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας MAGAς στην Αθήνα: Είναι για πανηγύρια;

Δεν έχουμε κανένα λόγο να πανηγυρίζουμε. Μπορεί να είμαστε “στρατηγικός εταίρος” των ΗΠΑ, αλλά ας μην αυταπατώμαστε. Αυτό για τους Αμερικανούς σημαίνει “Κάθετος Διάδρομος”. 

Ο υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής ήρθε στην Αθήνα. Αφού δεν ήρθε ο πρόεδρός της, καλός είναι κι ο υπουργός. Αλλά γιατί πανηγυρίζουμε; 

Πρώτον, διότι ήρθε εδώ και δεν πήγε στην Τουρκία. Κι επειδή δεν (πρέπει να) το λέει επίσημα η κυβέρνηση, το διοχετεύει ανεπίσημα. Και μας το τσαμπουνάει από το πρωί ως το βράδυ η κυβερνητική ΕΡΤ και όποιος άλλος συμμερίζεται αυτού του είδους την προπαγάνδα. 

Αλήθεια, είναι για πανηγύρια αυτό; Όχι, δεν είναι. Κανονικά εμείς πρώτοι έπρεπε να θέλουμε ο Ρούμπιο να πάει στην Άγκυρα και να πει μερικά λόγια στον ομόλογό του Φιντάν και, πολύ περισσότερο, στον Ερντογάν. Τι να τους έλεγε; Τουλάχιστον αυτό που εμείς περιμένουμε. Ότι τουλάχιστον το περίφημο «καλώδιο» για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου θα προχωρήσει και η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο επ’ αυτού, αφού δεν θίγει κανένα εθνικό της συμφέρον. Όμως, ούτε γι’ αυτό το ελάχιστο θέλησε να πει κάτι Ρούμπιο. Μίλησε για «ευαίσθητα ζητήματα» και «λεπτές καταστάσεις, που συμπεριλαμβάνουν κι άλλες χώρες». Δεν ξέρουμε αν ο Ρούμπιο έδωσε κάποια «εγγύηση»(ιδιωτικώς) στον Μητσοτάκη ή στον Γεραπετρίτη ότι η Αμερική θα «συνετίσει» την Τουρκία. Μακάρι. Αλλά το χτεσινό δείγμα δεν είναι ενθαρρυντικό. 

Άλλωστε, όποιος παρακολούθησε όσα είπε ο Ρούμπιο-τόσο στις κοινές δηλώσεις του με τον Γεραπτερίτη όσο και στο λόγο που έβγαλε στην Πνύκα- πολύ εύκολα θα εντόπισε μια απουσία: η έννοια Διεθνές Δίκαιο δεν υπήρχε πουθενά. Οι δύο αυτές λέξεις δεν χώρεσαν πουθενά στις τόσες χιλιάδες που εκφώνησε. 

Δεύτερον, πανηγυρίζουμε διότι ο Ρούμπιο, εμπνεόμενος από την Ακρόπολη, ύμνησε την Αρχαία Ελλάδα. Πόσοι πρόσεξαν τη δομή και την υφή της ομιλίας του; 

Λέξεις που χρησιμοποίησε: ισχύς, όπλα, αρένα, εθνικισμός, χριστιανισμός, ατομικότητα. Μία έννοια απουσίαζε: δημοκρατία. Λογικό. Διότι ένας εκπρόσωπος του κινήματος MAGA δεν πολυνοιάζεται για τέτοιες έννοιες. Για την ακρίβεια, δημοκρατία γι’ αυτούς σημαίνει να δίνουν σήμα να μπουκάρουν οι οπαδοί τους στο Καπιτώλιο, μη αποδεχόμενοι την εκλογική τους ήττα. 

Δεν έχουμε, λοιπόν, κανένα λόγο να πανηγυρίζουμε. Μπορεί να είμαστε «στρατηγικός εταίρος» των ΗΠΑ, αλλά ας μην αυταπατώμαστε. Αυτό για τους Αμερικανούς σημαίνει «Κάθετος Διάδρομος», δηλαδή να διασφαλίσουν ότι έτσι θα πουλάνε εύκολα το αέριο LNG τους στην Ευρώπη. Γι’ αυτό ήρθε ο Ρούμπιο, το είπε καθαρά, το ξέρουν ο Μητσοτάκης και ο Γεραπετρίτης. Αλλά αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη- και η Ελλάδα φυσικά- θα απολαύσουν από εδώ και πέρα φθηνή, έστω προσιτή, ενέργεια. Το αντίθετο. 

Τα υπόλοιπα θα τα δούμε εν καιρώ. Αν, δηλαδή, ο Ρούμπιο, επιστρέφοντας στην Αμερική, πει στον Τραμπ «ωραίοι οι Έλληνες, να πεις στον φίλο σου τον Ερντογάν να κάτσει φρόνιμα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο» και ο Τραμπ το κάνει «ξεχνώντας» ότι οι γαμπροί τους(ο δικός του και του Ερντογάν) κάνουν μαζί δουλειές. 

Αν αυτά γίνουν, ναι να πανηγυρίσουμε και να στείλουμε ένα δωράκι στον «φίλο Μάρκο». Μέχρι τότε ένα είναι βέβαιο: το αμερικανικό αέριο θα ρέει, η Ευρώπη θα το χρυσοπληρώνει, οι οικονομίες της θα τρεκλίζουν και οι ευρωπαϊκές MAGA θα σαρώνουν… 

Πηγή: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ /news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η αγωνία για τα δικαιώματα των εργοδοτών.

Αν μη τι άλλο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε σε ορισμένους ανθρώπους την ειλικρίνεια των τοποθετήσεών τους 

«Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους;». Με αυτό τον τρόπο τοποθετήθηκε μιλώντας στο ευρωκοινοβούλιο ως προς τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα ο χώρος της εργασίας η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Ελεωνόρα Μελέτη. 

Προηγουμένως, για να είμαστε, δίκαιοι, είχε τοποθετηθεί και για τα προβλήματα που όντως αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι. Όμως, θεώρησε ότι έπρεπε να κάνει και αυτή τη διευκρίνιση ή συμπλήρωση. 

Από μία άποψη, η τοποθέτηση θυμίζει αυτές που ακούς συχνά από ανθρώπους που έχουν παράπονα από τους υπαλλήλους τους. Συνήθως, βέβαια, αυτά τα παράπονα δεν αναλογούν σε πραγματικά προβλήματα, αλλά στο γεγονός ότι οι εργαζόμενοί τους δεν ανταποκρίνονται στην απαίτηση για υπερεργασία χωρίς επιπλέον αμοιβή ή στη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της εργοδοσίας, συχνά πραγματικά παράλογες. 

Και βέβαια μια τέτοια τοποθέτηση δεν εκπροσωπεί απλώς μονόπλευρα την εργοδοτική πλευρά και το πώς αυτή βλέπει τα πράγματα. Ταυτόχρονα, παραβλέπει ότι η σχέση ανάμεσα στους εργοδότες και τους εργαζομένους είναι εξαιρετικά άνιση. Επί της ουσίας οι εργοδότες σε αυτή τη σχέση έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι, ιδίως όταν μιλάμε για το εξατομικευμένο επίπεδο. 

Και επί της ουσίας τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα τα τελευταία χρόνια, με τα μνημόνια στην Ελλάδα να δίνουν άλλοθι και να στρώνουν το έδαφος για κάθε μορφή εργοδοτικής ασυδοσίας. Στο όνομα της «απελευθέρωσης των αγορών» και της «ανταγωνιστικότητας», πλήθος μηχανισμών που προστάτευαν τους εργαζομένους απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία έχουν αναιρεθεί. Η «ευελιξία» της εργασίας, δηλαδή η ευκολία απολύσεων, αναγορεύτηκε σε υπέρτατη αξία. Νέες μορφές επισφάλειας της εργασίας ήρθαν στο προσκήνιο. Το να είναι πάντα διαθέσιμος ο εργαζόμενος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του εργοδότη, 24 ώρες το 24ωρο και 7 ημέρες την εβδομάδα θεωρήθηκε ιδανική συνθήκη.

Την ίδια στιγμή οι θεσμοί που διέθεταν οι εργαζόμενοι για να μπορούν να αντισταθούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, όπως τα συνδικάτα τέθηκαν στο στόχαστρο. Θεωρήθηκαν εμπόδια στην οικονομική ανάπτυξη. Η δυνατότητά τους να διεκδικούν αντιμετωπίστηκε ως απειλή.

Και αυτό μας φέρνει στο πραγματικό πρόβλημα με τη δήλωση περί «εκβιασμού των εργοδοτών». Μέσα από μεγάλους αγώνες οι εργαζόμενοι κατάφεραν να κατοχυρώσουν τη δυνατότητα να διεκδικούν με βασικό όπλο την απεργία, δηλαδή τη δυνατότητά τους να αρνηθούν να εργαστούν και έτσι να πιέσουν τους εργοδότες τους να κάνουν τις αναγκαίες παραχωρήσεις. Όμως, από ένα σημείο και μετά οι εργοδότες, τα πολιτικά κόμματα που τους εξυπηρετούσαν και τα ΜΜΕ που αντανακλούσαν τις απόψεις τους, άρχισαν να βλέπουν την απεργία όχι σαν ένα εργαλείο διεκδίκησης, αλλά ως εκβιασμό των εργοδοτών και μορφή παραβατικότητας. 

Αυτή τη λογική αντανακλούσε στην πραγματικότητα η τοποθέτηση της κ. Μελέτη στο Ευρωκοινοβούλιο. Γιατί αυτό που κάποτε ήταν εργοδοτική εμμονή, σταδιακά έγινε οικονομική «κανονικότητα» και ρητή πολιτική στρατηγική.

Η αναγνώριση του δικαιώματος των εργαζομένων να διεκδικούν, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να αρνούνται να εργαστούν ως απεργιακή διαμαρτυρία, η άρνησή τους να υφίστανται κάθε εκβιασμό από τους εργοδότες υπήρξε βασικός μηχανισμός κοινωνικής προόδου ιδίως στον 20ο αιώνα. Η αντιμετώπιση των εργαζομένων ως ανθρώπων χωρίς δικαίωμα και βασική υποχρέωση να υπομένουν τα πάντα, η λογική του εργασιακού μεσαίωνα είναι βασική πλευρά της συνεχιζόμενης ιστορικής οπισθοδρόμησης ως προς τα κοινωνικά δικαιώματα που βλέπουμε τις τελευταίες δεκαετίες. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Εμπαιγμός ή παραπλάνηση

 



Μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα ή μας παραπλανούν κατ’ εξακολούθηση; Πώς να πιστέψεις την Αλεξάνδρα Σδούκου όταν σου λέει ότι «η Ελλάδα είναι μεταξύ των 4 χωρών της ευρωζώνης που έπεσαν οι τιμές των τροφίμων»; Πώς, όταν ο πληθωρισμός στην Ελλάδα εκτινάχθηκε στο 5,1% τον Σεπτέμβριο, έναντι ανόδου 3,8% στην ευρωζώνη, σύμφωνα με τη Eurostat, την ίδια υπηρεσία που επικαλείται και η εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας; 

Πώς να καταλάβεις τον Ακη Σκέρτσο όταν σου λέει ότι «το Ταμείο Ανάκαμψης ολοκληρώνεται επιτυχώς στην ώρα του έχοντας ήδη αλλάξει τις ζωές των Ελλήνων», όταν διαπιστώνεις ότι η ζωή σου γίνεται ανυπόφορη από την ακρίβεια και ότι το άγχος δεν μετράει για να βγάλεις το υπόλοιπο του μήνα; 

Πώς να ησυχάσουμε όταν μας λέει ο Μητσοτάκης ότι «βρισκόμαστε σε δύσκολη συγκυρία, αλλά δεν θα αφήσουμε την παγκόσμια ενεργειακή κρίση να μετατραπεί σε αδιέξοδο για τα νοικοκυριά»; Πώς, όταν έρχεται νέο κύμα ανατιμήσεων στα τρόφιμα, το πολλοστό -καθώς έχουμε χάσει τον αριθμό των ανατιμήσεων που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια- και πώς, όταν οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης για τη συγκράτηση των τιμών δεν γίνονται πλέον αισθητές στην τσέπη μας, αλλά στον συνεχώς μειούμενο αριθμό των προϊόντων που αγοράζουμε από τα σουπερμάρκετ με το ίδιο ποσόν που αγοράζαμε τα διπλάσια; 

Τάσος Σαραντής / efsyn.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »