Φάρσα είναι το επιτελείο «εθνικής ασφάλειας» της κυβέρνησης της ΝΔ...

– τουλάχιστον στο «τριψήφιο» υπάρχει αναγνώριση κλήσης; 

Όταν τα στελέχη του μηχανισμού «εθνικής ασφάλειας» της κυβέρνησης πέφτουν θύματα φάρσας, μάλλον δεν θα πρέπει να αισθανόμαστε και τόσο ασφαλείς 

Δεν μιλάμε για κάποιον άτυχο ηλικιωμένο χωρίς εξοικείωση με το διαδίκτυο που έπεσε θύμα επιτήδειων που του άδειασαν τον λογαριασμό ή του πήραν τα χρυσαφικά, προσποιούμενοι ότι είναι υπάλληλοι του ΔΕΔΗΕ. 

Μιλάμε για τον Έλληνα National Security Advisor για να χρησιμοποιήσω το αξίωμα στον Λευκό Οίκο που υποτίθεται ότι είναι το πρότυπο για τον ελληνικό θεσμό του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας. 

Μιλάμε για τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι η δουλειά του είναι να συμβουλεύει τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για οτιδήποτε απειλεί την εθνική ασφάλεια της χώρας, τον άνθρωπο στον οποίο πρέπει να φτάνει όλη η ουσιαστική πληροφόρηση για να την ιεραρχεί, τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι είναι ειδικός στους κινδύνους, τωρινούς και μελλοντικούς, κλασικούς και «υβριδικούς», που απειλούν τη χώρα μας. 

Και αυτός ο άνθρωπος όταν έλαβε κλήση από δύο τύπους που δήλωσαν Ουκρανοί αξιωματούχοι, ούτε έλεγξε, ούτε διασταύρωσε, ούτε ρώτησε, αλλά έπιασε κανονική κουβέντα, την οποία βεβαίως μετά είδε να δημοσιοποιείται γιατί επρόκειτο για Ρώσους φαρσέρ. 

Και δεν μίλησαν για τον καιρό, ούτε για το Μουντιάλ. Μίλησαν για την ελληνική εξωτερική πολιτική σε σχέση με το Ουκρανικό, θέμα που έχει γίνει και λίγο ακανθώδες μετά την υπόθεση του ουκρανικού drone που παραλίγο να προκαλέσει μια ναυτική καταστροφή κοντά στις ελληνικές ακτές, καθώς το Κίεβο προσπαθεί να επεκτείνει τον θαλάσσιο πόλεμο στη Μεσόγειο κατά του ρωσικού «σκιώδους στόλου». 

Όμως, δεν είναι μόνο ότι ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Θάνος Ντόκος έπιασε κουβέντα με δυο Ρώσους φαρσέρ, χωρίς να κάνει κανένα πραγματικό έλεγχο για το εάν ήταν όντως αυτοί που δήλωσαν ότι είναι, χωρίς καν να του περάσει από το μυαλό ότι μπορεί να ήταν κάτι άλλο, παρότι υποτίθεται ότι δουλειά του είναι ακριβώς να σταθμίζει απειλές που περιλαμβάνουν και πρακτικές εξαπάτησης. 

Ούτε καν μόνο ότι η αυθόρμητη σκέψη πολλών ήταν ας ελπίσουμε ότι το «τριψήφιο τηλέφωνο» που ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει ότι μόνο αυτός μπορεί να σηκώσει αποτελεσματικά σε περίπτωση εθνικής κρίσης, έχει αναγνώριση κλήσης, γιατί διαφορετικά πεδίο δόξης λαμπρό για κάθε είδους «φάρσα»… 

Είναι και το τι είπε… 

Γιατί είναι πρόβλημα η εξωτερική πολιτική της χώρα μας να περιορίζεται απλώς και μόνο στο να μην επηρεαστεί το προεκλογικό σχέδιο της κυβέρνησης. Γιατί  αυτό που παρουσίασε ο κ. Ντόκος ως γραμμή της κυβέρνησης, υποθέτουμε στη βάση προηγούμενων συζητήσεων, γιατί φαντάζομαι ότι κάποια συζήτηση έκαναν στην κυβέρνηση γύρω από την υπόθεση με το drone, κατά βάση ήταν: «εμείς μαζί σας είμαστε παιδιά, απλώς επειδή έχουμε τώρα καλοκαίρι και τουρισμό και μετά μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο, παρακαλούμε να μην κάνετε κάτι που θα μας κόψει ψήφους». 

Γιατί αυτό, όπως και να το δει κανείς, απέχει παρασάγγας από οποιαδήποτε έννοια εξωτερικής πολιτικής με όραμα και σχέδιο. 

Και εδώ έχουμε την ουσία της υπόθεσης. Γιατί εάν τη δούμε απλώς και μόνο ως ένα παράδειγμα ανικανότητας ενός στελέχους του κυβερνητικού μηχανισμού να ακολουθήσει στοιχειώδεις κανόνες ασφάλειας, καθώς όπως φάνηκε είχε όλη την καλή διάθεση να συζητήσει κάθε πτυχή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας, χάνουμε το βασικό. 

Και αυτό το βασικό έχει να κάνει με ποια είναι στην πραγματικότητα η ελληνική εξωτερική πολιτική. Γιατί αυτή η κυβέρνηση έχει καιρό τώρα εγκαταλείψει κάθε σκέψη να έχει η χώρα μια ανεξάρτητη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική με κριτήριο το εθνικό συμφέρον και, αντιθέτως, θεωρεί ως εξωτερική πολιτική τη λογική «να είμαστε πάντα με τη σωστή πλευρά της ιστορίας», εννοώντας εν προκειμένω τη Δύση, τις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Ουκρανία και το Ισραήλ. Μόνο που όταν σκέφτεσαι την εξωτερική πολιτική με το κριτήριο ότι πρέπει να στηρίξεις κάποια πλευρά, με έναν τρόπο σχεδόν «οπαδικό», και όχι με το κριτήριο του ποιο είναι το εθνικό συμφέρον, τότε απλώς γίνεσαι ευάλωτος σε όποια περιπέτεια θέλουν να σε βάλουν οι σύμμαχοί σου. 

Το είδαμε αυτό σε σχέση με το Ισραήλ που η χώρα μας έχει χάσει κύρος με τον τρόπο που ακόμη και τώρα αρνείται να πάρει οποιαδήποτε απόσταση από την επικίνδυνη και εγκληματική πολιτική του Νετανιάχου και της κυβέρνησής τους. 

Και βέβαια το βλέπουμε σε σχέση με την Ουκρανία που η χώρα μας αρνείται να συμβάλει αποφασιστικά στο να υπάρξει μια ειρηνευτική διαδικασία αλλά στην πραγματικότητα εξακολουθεί πρωτίστως να θέλει να στηρίξει την ουκρανική πλευρά, ακόμη και όταν αυτή κατά βάση θέλει να παρατείνει τον πόλεμο και το κόστος που αυτό έχει, αντί για μια ειρηνευτική διαδικασία. 

Αυτό εξηγεί τη σημασία που είχε η όλη υπόθεση με το drone, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση – όπως και άλλες δυτικές κυβερνήσεις – δεν έβαλε έγκαιρα κάποιες «κόκκινες γραμμές» σε σχέση με την προσπάθεια της Ουκρανίας να εξάγει τον πόλεμο εκτός των συνόρων της, με αποτέλεσμα να βρεθεί στη θέση να νιώθει ανακούφιση, επειδή δεν έγινε η καταστροφή, αλλά εξαιρετικά αμήχανη ως προς το πώς θα ήταν τα πράγματα εάν είχε χρησιμοποιηθεί όντως το drone και είχαμε μια περιβαλλοντική καταστροφή στις ελληνικές ακτές. 

Και αυτό εξηγεί γιατί ήταν εξαιρετικά προβληματικό και ανησυχητικό αυτό που έγινε, τόσο ως προς την έλλειψη και παράκαμψη κανόνων ασφαλείας στην επικοινωνία, όσο και ως προς μια διαπραγμάτευση που δεν είχε να κάνει ούτε με αρχές, ούτε με σχέδιο αλλά απλώς και μόνο με την αγωνία να μην διακινδυνεύσει η προεκλογική τακτική της Νέας Δημοκρατίας. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μικρά νησιά σε κατάσταση πολιορκίας: Οι τοπικές κοινωνίες που αντιστέκονται στη «Μυκονοποίηση»...

Οι αθόρυβες «επαναστάσεις» μικρών νησιών που αρνούνται να μετατραπούν σε απρόσωπα τουριστικά θεματικά πάρκα. 

Ενώ οι διαφημιστικές καμπάνιες τουρισμού παρουσιάζουν τα μικρά νησιά του Αιγαίου ως τον απόλυτο, ανέμελο παράδεισο, κάτω από την επιφάνεια της καρτ-ποστάλ σιγοβράζει μια «κοινωνική εξέγερση». Από την Ανάφη και τη Δονούσα μέχρι την Κίμωλο και την Τήλο, οι μόνιμοι κάτοικοι και οι υποψιασμένοι ταξιδιώτες δεν αναζητούν πλέον απλώς μια παραλία, αλλά τρόπους να σώσουν τον τόπο τους από την ισοπέδωση του μαζικού τουρισμού και την επέλαση του real estate.Η συζήτηση για τη «φέρουσα ικανότητα» των προορισμών δεν είναι πια μια θεωρητική άσκηση των πολεοδόμων, αλλά ζήτημα επιβίωσης. 

Σε μια εποχή που η τουριστική «μονοκαλλιέργεια» απειλεί να μετατρέψει το Αιγαίο σε μια απέραντη, απρόσωπη «Disneyland», μια σειρά από μικρά νησιά επιλέγουν τον δρόμο της συλλογικής αντίστασης, προτάσσοντας την ανθρώπινη κλίμακα, την οικολογία και τον πολιτισμό. 

Τήλος: Η οικολογική πρωτοπορία απέναντι στα σκουπίδια των resorts 

Η Τήλος αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός. Το νησί των Δωδεκανήσων δεν κυνήγησε ποτέ τα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα. Αντίθετα, επένδυσε στην ενεργειακή του αυτονομία και έγινε το πρώτο νησί παγκοσμίως με πιστοποίηση zero-waste, ανακυκλώνοντας πάνω από το 85% των απορριμμάτων του.Εδώ ο τουρίστας δεν είναι ένας καταναλωτής που αφήνει πίσω του πλαστικά μιας χρήσης, αλλά ένας φιλοξενούμενος που εντάσσεται σε μια ζωντανή, πράσινη κοινότητα. Η Τήλος αποδεικνύει ότι η προστασία του περιβάλλοντος μπορεί να αποτελέσει το ισχυρότερο brand name, προσελκύοντας ταξιδιώτες που σέβονται τον τόπο και όχι «επενδυτές» που θέλουν να τον τσιμεντώσουν. 

Λειψοί: Το νησί που είπε το μεγάλο «όχι» στις ξαπλώστρες 

Αν υπάρχει ένα νησί που έκανε τη δική του «επανάσταση» ενάντια στην εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου, αυτό είναι οι Λειψοί. Η τοπική αυτοδιοίκηση και οι κάτοικοι πήραν μια ιστορική απόφαση: αρνούνται σταθερά να παραχωρήσουν τις ακτές τους για ομπρελοκαθίσματα.Στους Λειψούς δεν θα βρεις VIP ξαπλώστρες, κρατήσεις στην άμμο και δυνατή μουσική. Η προσέγγισή τους, που έγινε μέχρι και θέμα στο βρετανικό Τύπο, προωθεί το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να απολαμβάνει τη φύση ελεύθερα, αποδεικνύοντας ότι η πολυτέλεια κρύβεται στην απλότητα και όχι στην υπερκατανάλωση. 

Κίμωλος: Ο πολιτισμός ως ασπίδα προστασίας 

Στις Κυκλάδες, η Κίμωλος δίνει τη δική της μάχη μέσα από την κοινότητα. Η εθελοντική ομάδα των «Κιμωλιστών» έχει καταφέρει κάτι μοναδικό: μετέτρεψε το νησί σε μια ανοιχτή, υπαίθρια βιβλιοθήκη και έναν εναλλακτικό πολιτιστικό πόλο.Αντί για θορυβώδη beach bars και VIP ξαπλώστρες που ιδιοποιούνται τον δημόσιο χώρο, η Κίμωλος προτείνει δωρεάν open-air κινηματογραφικές προβολές μέσα στο μεσαιωνικό Κάστρο ή δίπλα στο κύμα. Είναι μια συνειδητή πολιτική και πολιτιστική επιλογή που βάζει φρένο στην εμπορευματοποίηση των πάντων και κρατά ζωντανό τον παραδοσιακό κοινωνικό ιστό. 

Ανάφη και Φολέγανδρος: Η μάχη για την αυθεντικότητα και το real estate 

Η Ανάφη και η Φολέγανδρος βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πυρός. Με την άναρχη δόμηση και τις βραχυχρόνιες μισθώσεις (Airbnb) να πιέζουν ασφυκτικά, τα νησιά αυτά βιώνουν την αλλοίωση της καθημερινότητάς τους. Η έλλειψη στέγης για δασκάλους, γιατρούς και δημόσιους λειτουργούς το καλοκαίρι είναι το πρώτο σύμπτωμα μιας στρεβλής ανάπτυξης. Ωστόσο, οι τοπικές κοινωνίες αντιδρούν. Στην Ανάφη, η διατήρηση του ελεύθερου χαρακτήρα και η άρνηση των κατοίκων να παραδώσουν τις παραλίες τους στην ασυδοσία των ομπρελοκαθισμάτων αποτελεί μόνιμη διεκδίκηση. Η Φολέγανδρος, παρά τη δημοτικότητά της, παλεύει να κρατήσει την αρχιτεκτονική της ταυτότητα ανέπαφη, με τους ντόπιους να αρνούνται το μοντέλο των γειτονικών, κορεσμένων νησιών. 

Δονούσα: Τα «μικρά» που αρνούνται να μεγαλώσουν 

Στις Μικρές Κυκλάδες, η Δονούσα αποτελεί το καταφύγιο όσων αποζητούν την αποσυμπίεση. Εδώ, η «αντίσταση» μεταφράζεται στην προστασία των παλαιών μονοπατιών και στην ενίσχυση του περιπατητικού τουρισμού. Οι κάτοικοι γνωρίζουν καλά ότι οι υποδομές του νησιού (νερό, ενέργεια, υγεία) έχουν όρια. Το να αρνείσαι την επέκταση και τον μαζικό ελλιμενισμό μεγάλων σκαφών δεν είναι οπισθοδρόμηση· είναι πράξη αυτοσυντήρησης και σεβασμού στη φέρουσα ικανότητα του οικοσυστήματος. 

Σίκινος: «Μπλόκο» στις πισίνες και τα ξενοδοχεία-μεγαθήρια 

Η Σίκινος χαράζει τον δικό της, απόλυτα συνειδητό δρόμο βιωσιμότητας. Σε ένα νησί με περιορισμένους υδάτινους πόρους, το δημοτικό συμβούλιο πήρε τη γενναία απόφαση να απαγορεύσει τη δημιουργία κολυμβητικών δεξαμενών (πισίνες), τόσο σε ιδιωτικές κατοικίες όσο και σε τουριστικά καταλύματα.Παράλληλα, μπήκε αυστηρό πλαφόν στις τουριστικές κλίνες, βάζοντας οριστικό φρένο στα σχέδια για ξενοδοχειακά μεγαθήρια. Η Σίκινος αρνείται να αλλοιώσει το κυκλαδίτικο τοπίο της. Προστατεύει τα 70 χιλιόμετρα των παραδοσιακών της μονοπατιών και απευθύνεται σε ταξιδιώτες που βλέπουν το ταξίδι ως πολιτισμική εμπειρία και όχι ως επίδειξη πλούτου.

Το δικαίωμα στο ελληνικό καλοκαίρι 

Η «βαριά βιομηχανία» της χώρας, όπως αρέσκονται να αποκαλούν τον τουρισμό οι εκάστοτε κυβερνήσεις, έχει φτάσει στα όριά της. Το μοντέλο που μετρά την επιτυχία αποκλειστικά με τον αριθμό των αφίξεων και τα κέρδη των μεγάλων ομίλων αφήνει πίσω του καμμένη γη, απρόσιτες τιμές για τους Έλληνες εργαζόμενους και κατεστραμμένα τοπία. Η αθόρυβη «επανάσταση» αυτών των λίγων μικρών νησιών μας δείχνει τον μοναδικό βιώσιμο δρόμο για το μέλλον. Το ταξίδι δεν είναι ένα καταναλωτικό προϊόν fast-food, αλλά μια πράξη πολιτισμικής ανταλλαγής. Αν επιτρέψουμε να χαθεί η αυθεντικότητα των μικρών νησιών του Αιγαίου στο όνομα του εύκολου κέρδους, δεν θα έχουμε χάσει απλώς μερικούς προορισμούς· θα έχουμε χάσει την ίδια την ψυχή του ελληνικού καλοκαιριού. 

Πηγή: Κατερίνα Ρίγκου / documentonews.gr 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το 2026 είναι ηλίθιος και επικίνδυνος όποιος σκέφτεται ότι γίνεται πολιτική με γκαζάκια...

«Εχθρός» της κοινωνίας ο θερμοκέφαλος με τα γκαζάκια, αλλά και ο κυβερνητικός πολιτικάντης που σπεύδει να εντοπίσει «ηθικούς αυτουργούς» σε πολιτικούς αντιπάλους. 

Τα τραγικά περιστατικά της Θεσσαλονίκης όπου μια γυναίκα έχασε τη ζωή της επειδή κάποιοι πίστεψαν ότι μπορούσαν να κάνουν πολιτική βάζοντας γκαζάκια στα αμάξια στελεχών της κυβερνητικής παράταξης, έρχονται να μας θυμίσουν πόσο επικίνδυνες και καταστροφικές είναι τέτοιες λογικές. 

Δεν είμαστε στο 1975, σε μεταχουντικό κλίμα και ανυποψίαστοι, αλλά στο 2026. Και εάν και τότε ήταν τελικά καταστροφική μια τέτοια επιλογή, σήμερα είναι ακόμη περισσότερο. Η «πολιτική της βίας» από όπου και αν προέρχεται, λειτουργεί πάντα κατά της κοινωνίας, της πολιτικής ανατροπής και της Δημοκρατίας. Δεν είναι απλώς ότι είναι επικίνδυνη καθαυτή, όπως έδειξε η τραγική κατάληξη, είναι και για το γεγονός ότι πυροδοτεί μια ολόκληρη συζήτηση, στην οποία επισκιάζονται όλα τα σοβαρά ζητήματα και καταλήγουμε να συζητάμε μόνο για την καταστολή και πώς μπορεί να επέλθει, προσφέροντας το τέλειο άλλοθι στην εκάστοτε εξουσία. 

Η ελληνική κοινωνία έχει πολλά προβλήματα. Είναι οργισμένη και αγανακτισμένη με την ακρίβεια, τη διαφθορά, την κυβερνητική ανεπάρκεια. Όμως, το τελευταίο που ψάχνει είναι Ζορό που να αναλαμβάνουν να μεταφράσουν την οργή και την αγανάκτησή της σε τυφλή βία. «Όχι στο όνομά μας», είναι το μήνυμα που στέλνει στην πραγματικότητα σε όσους οργάνωσαν αυτές τις επιθέσεις, αδιαφορώντας για τους κινδύνους στους οποίους εξέθεταν ανθρώπους. Γιατί όταν βάζεις γκαζάκια σε αυτοκίνητα μέσα σε γκαράζ εύλογο να γνωρίζεις ότι στο τέλος θα πάρει φωτιά και το σπίτι και θα κινδυνεύσουν ζωές. 

Γι’ αυτό τον λόγο, ας μην έχουν καμία αυταπάτη ότι θα βγει κάποιος να τους δικαιολογήσει. Απαξιωτική θα είναι η στάση της κοινωνίας, όπως αξίζει σε ανθρώπους που σε τελική ανάλυση ενάντιά της στρέφονται. 

Γιατί μαζικούς αγώνες χρειάζεται η κοινωνία και ένα σχέδιο για την πολιτική αλλαγή και όχι να βρεθεί να βλέπει διάφορους θερμοκέφαλους να κάνουν «ένοπλη πάλη». 

Όμως, εάν από τη μια είναι αυτονόητη η ομόθυμη καταδίκη τέτοιων πρακτικών και η τιμωρία των υπευθύνων εάν βρεθούν, από την άλλη επίσης καταδικαστέα είναι και η φτηνή πολιτική εκμετάλλευση τέτοιων περιστατικών. Γιατί όχι, τέτοιες πρακτικές δεν προκύπτουν από κάποια γενικευμένη «τοξικότητα» στην πολιτική ζωή, ούτε επειδή είναι πιθανή μια πολιτική αλλαγή. Και είναι τουλάχιστον χυδαίοι μέσα στην φτήνια των επιχειρημάτων τους όσοι σπεύδουν να κλείσουν το μάτι και να πουν «αυτοί που οραματίζονται νέο 2015 είναι που οπλίζουν το χέρι των γκαζάκηδων». Γιατί ούτε το 2012, ούτε το 2015 η κοινωνία ήθελε Ζορό: πολιτική αλλαγή ήθελε και απαλλαγή από τα μνημόνια. Γι’ αυτό και κατέβηκε μαζικά στους δρόμους, γι’ αυτό και ψήφισε δυνάμεις που υποστήριξαν την αλλαγή. Ούτε γκαζάκια έβαλε, ούτε σκέφτηκε να κάνει «ένοπλο αγώνα». Σε διαδηλώσεις πήγαν και εάν από κάπου υπήρξε πλεόνασμα βίας, ήταν από τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής. Επομένως, ας μην συκοφαντούμε όσους ξεσηκώθηκαν τότε, ταυτίζοντάς τους με ανθρώπους που καμιά σχέση με πραγματικά μαζική αγωνιστική λογική δεν έχουν. 

Και επίσης καλό είναι κάποια στελέχη της κυβερνητικής παράταξης, όπως ο νεοεκλεγείς γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Κυρανάκης να είναι πιο προσεκτικά σε αυτά που λένε. Γιατί το να βγαίνεις τώρα και να λες ότι επειδή ένα κόμμα έχει τη λέξη Αριστερά στο όνομά του και αναφέρεται σε αγώνες είναι ένα κόμμα που υποθάλπει την τρομοκρατία και διχάζει τη χώρα, δεν δείχνει μόνο πρωτοφανή πολιτική αγραμματοσύνη ως προς το ότι η Αριστερά έχει διαχωριστεί από τέτοιες πρακτικές εδώ και δεκαετίες, αλλά και το πόσο ενεργή είναι τελικά μέσα στη Νέα Δημοκρατία μια ακροδεξιά εμφυλιοπολεμική κουλτούρα. Εκτός βέβαια και αν η Νέα Δημοκρατία έχει πάρει την απόφαση να πάει στις εκλογές κατηγορώντας τους αντιπάλους της για υποστήριξη της τρομοκρατίας. Μόνο που τότε όντως θα μιλάμε για δηλητηριώδη τοξικότητα στην πολιτική ζωή της χώρας αλλά και για την πιο κυνική εργαλειοποίηση ενός τραγικού περιστατικού. 

Και καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι κάποιοι πολιτικοί πρόγονοι όσων σήμερα κάνουν τέτοιες «ψεκασμένες» τοποθετήσεις επιχειρώντας να εμπλέξουν δημοκρατικά κόμματα σε υποθέσεις τρομοκρατίας, ήταν αυτοί που κάποτε υποστήριζαν και διέδιδαν ότι αρχηγός της 17 Νοέμβρη ήταν ο… Ανδρέας Παπανδρέου. Και τότε το ίδιο φαινόμενο είχαμε: έναν συνδυασμό ανάμεσα στην πολιτική αμορφωσιά και την κυνική προσπάθεια εκμετάλλευσης τραγωδιών. 

Γιατί πρέπει να γίνει σαφές ότι την ώρα που ένας άνθρωπος έχει χάσει την ζωή του και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος καταδικάζει και υπερασπίζεται τη Δημοκρατία, ο γραμματέας της ΝΔ επιλέγει να διχάσει την κοινωνία κάνοντας παραπομπές σε εποχές που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Είναι προφανές ότι κανείς δεν θα ακολουθήσει σε αυτό τον κατήφορο. Αυτή τη στιγμή όλοι στεκόμαστε δίπλα στην οικογένεια του θύματος και περιμένουμε από τις Αρχές να κάνουν την δουλειά τους και θα αφήσουμε τον κ. Κυρανάκη και τους ομοίους του να παίξουν εμφύλιο μόνοι τους. 

Σε τελική ανάλυση είναι γελασμένος ο πρωθυπουργός εάν πιστεύει ότι θα στήσει κλίμα και σκηνικό εμφυλίου για να πάρει καμιά ψήφο παραπάνω ή έστω για να περάσει μερικές ακόμη ντροπολογίες νύχτα στη Βουλή. 

Γιατί η κοινωνία καταλαβαίνει ότι πέραν της καταδίκης και της απομόνωσης όσων φαντασιώνονται νέα αντάρτικα πόλης, χρειάζεται και να επανέλθει η συζήτηση στις πραγματικές της βάσεις. Χωρίς προεκλογική αξιοποίηση, χωρίς μεγέθυνση των πραγματικών περιστατικών, χωρίς κοντόθωρες εμφυλιοπολεμικές κραυγές και με επίγνωση ότι η καλύτερη απάντηση σε όσους πιστεύουν ότι λύνονται προβλήματα με γκαζάκια είναι η δημοκρατία να λειτουργεί και οι πολίτες μέσα από την πολιτική και τις εκλογές να αλλάζουν τη ζωή τους. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Λέρος: Το νησί της αρμονίας και της αυθεντικής ζωής (Photos)

Η Λέρος είναι ένα νησί γεμάτο δύναμη και λυρισμό, όπου η ομορφιά δεν επιδεικνύεται, αλλά αποκαλύπτεται ήσυχα σε κάθε λόφο, κάθε ακτή και κάθε οικισμό. 

Στην καρδιά του Αιγαίου, η Λέρος ξεδιπλώνεται σαν ένας τόπος όπου η φύση, η ιστορία και ο άνθρωπος συνυπάρχουν σε σπάνια ισορροπία. 

Γεμάτη δύναμη και λυρισμό, με απόλυτο σεβασμό στη φύση, την παράδοση και τον άνθρωπο, η Λέρος είναι ο τόπος που για αιώνες ανθίζει η ομορφιά. 

Σε αυτή τη γωνιά της αιγιοπελαγίτικης γης, όπου το τραγούδι και ο ρυθμός, ο ήλιος και η θάλασσα συνυπάρχουν αρμονικά, η παράδοση θέλει τη θεά Άρτεμη να έχει χτίσει τον θρόνο της. Οι άνθρωποι έχτισαν κάστρα, ναούς, μοναστήρια και σπίτια που σέβονται το φυσικό περιβάλλον και την ιστορική μνήμη, διατηρώντας αλώβητη την ιδιαίτερη φυσιογνωμία της μέσα στα νησιά των Δωδεκανήσων. 

Το μάτι δεν χορταίνει εύκολα την απλωμένη ομορφιά του τοπίου. Χαμηλοί και καλλίγραμμοι λόφοι, καταπράσινοι κάμποι που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα και το Αιγαίο γεμάτο φως που αγκαλιάζει όρμους, κόλπους, απάνεμα λιμάνια και γαληνεμένα ακρογιάλια συνθέτουν μια εικόνα ηρεμίας και ισορροπίας. 

Αγία Μαρίνα 

Οι οικισμοί της Λέρου 

Οι οικισμοί του νησιού είναι διάσπαρτοι και γοητεύουν με την απλότητα της κατασκευής τους και την απέριττη ομορφιά τους, προσαρμοσμένοι με απόλυτο σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον από έμπειρους Λέριους μαστόρους. 

Η Αγία Μαρίνα 

Παραδοσιακά σπίτια, αρχοντικά και ιταλικά κτήρια σε αποχρώσεις ώχρας και τερακότας συνθέτουν ένα αρμονικό σύνολο. Ο ανεμόμυλος μοιάζει να αιωρείται πάνω από τη θάλασσα, με θέα στην είσοδο του μεγάλου κόλπου και του φυσικού λιμανιού, δημιουργώντας ένα από τα πιο ρομαντικά τοπία του νησιού.

Πλάτανος 

Η πρωτεύουσα της Λέρου απλώνεται γύρω από μια κορυφογραμμή όπου ανεμόμυλοι κοιτούν το πέλαγος. Εκεί, ο επισκέπτης απολαμβάνει τον καφέ του με πανοραμική θέα στο απέραντο Αιγαίο. 

Χωριό Παντέλι 

Το Παντέλι είναι ένα αυθεντικό ψαροχώρι με μοναδική ατμόσφαιρα, από τα πιο γραφικά σημεία της Λέρου. Μια μικρή θαλάσσια αγκαλιά φιλοξενεί ψαροκάικα και πολυτελή σκάφη αναψυχής, σε ένα τοπίο που συνδυάζει λιτότητα και κομψότητα. 

Χωριό Παντέλι 

Λακκί 

Το κύριο λιμάνι της Λέρου χαρακτηρίζεται από ήπιο ανάγλυφο και μοναδική αρχιτεκτονική σύνθεση. Νεοκλασικά κτήρια και ασβεστωμένα σπίτια δημιουργούν ένα σύνολο όγκων και επιφανειών με ιδιαίτερη αισθητική ισορροπία, που ξεκουράζει το βλέμμα και τις αισθήσεις. 

Κάστρο της Παναγιάς 

Στα βορειοανατολικά του νησιού δεσπόζει το Κάστρο της Παναγιάς, ένας ιστορικός βιγλάτορας που εποπτεύει από την Πάτμο έως την Κάλυμνο και τις ακτές της Μικράς Ασίας. Στο εσωτερικό του βρίσκονται η εκκλησία της Παναγίας, το εκκλησιαστικό μουσείο και χώροι μεγάλης ιστορικής αξίας. Τον Δεκαπενταύγουστο πραγματοποιείται μεγάλο πανηγύρι. 

Η ανάβαση από τον Πλάτανο μέσα από τις γειτονιές και την πλαγιά του λόφου ανταμείβει με μια θέα όπου ουρανός, θάλασσα και ανθρώπινο έργο συνυπάρχουν. 

Πύργος Μπελλένη 

Ένα λιθόκτιστο διώροφο αρχοντικό του 1925 που στεγάζει το Ιστορικό Μουσείο, το Λαογραφικό Μουσείο, το Μουσείο Τύπου, τη Δημοτική Πινακοθήκη και τη Βιβλιοθήκη. 

Παραλίες της Λέρου 

Η Λέρος διαθέτει οργανωμένες παραλίες, απομονωμένους κόλπους και μικρές ακρογιαλιές. Οι Παναγίες, το Κριθώνι, το Παντέλι, ο Ξηρόκαμπος, το Κουλούκι, ο Βρωμόλιθος, η Γούρνα, ο Μπλεφούτης και η Αγ. Κιούρα προσφέρουν καταγάλανα νερά και στιγμές χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς. 

Πολεμικό Μουσείο 

Ένα δίκτυο υπόγειων και υπέργειων αποθηκών πυρομαχικών έχει μετατραπεί σε μουσείο με εκθέματα που αφηγούνται την ιστορία του τόπου και του πολέμου. 

Άγιος Ισίδωρος 

Γραφικό εκκλησάκι σε μικρό νησάκι που συνδέεται με τη στεριά με στενό διάδρομο, ιδανικό σημείο για φωτογραφίες. 

Βουτιά στην ιστορία 

Η Λέρος αποτελεί προορισμό για καταδύσεις, με βυθούς πλούσιους σε οικοσύστημα, σπηλιές και ναυάγια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. 

Βουτιά στις γεύσεις 

Η Λεριώτικη κουζίνα βασίζεται σε φρέσκα ψάρια, ντόπια κρέατα και αρωματικά των αγρών. Ξεχωρίζουν η πατσαβουρόπιτα, η ντόπια γιαουρτόπιτα και η «γκαβάφα». 

Παναγιά της Καβουρόδαινας 

Μία από τις πιο γραφικές εκκλησίες του νησιού, κοντά στον Ξηρόκαμπο, χτισμένη πάνω σε βράχο της παράκτιας ζώνης. 

φωτος: iStock 

Πηγή: Γιάννης Δεβετζόγλου / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

“Να φύγει ο Μητσοτάκης;” ή “να μην ξανάρθει ο Τσίπρας;”…

Αν διαμορφωθεί ένα δίλημμα του τύπου “να φύγει ο Μητσοτάκης” ή “να μην ξανάρθει ο Τσίπρας”, οι πολλοί δεν θα ψήφιζαν με κριτήριο το φόβο του παρελθόντος 

Πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια κυριαρχίας της θεωρίας του «ενάμισι κόμματος», η οποία εξυπηρετούσε τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τρία χρόνια πολιτικής και δημοσκοπικής στασιμότητας. Με τον πρωθυπουργό και το κόμμα του- παρά τη μεγάλη υποχώρησή τους, που επιβεβαιώθηκε με το 28% των ευρωεκλογών του 2024- να μην απειλούνται από κανέναν αντίπαλο: ο ΣΥΡΙΖΑ εξαερωνόταν μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ αδυνατούσε να παίξει το ρόλο του κόμματος εξουσίας καθηλωμένο σε μικρομεσαία ποσοστά(σκάρτο 13% το τελευταίο). 

Εδώ και ένα μήνα η εικόνα αυτή άρχισε να αλλάζει με την επανεμφάνιση του Τσίπρα και την ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξής (του). Ο πρώην πρωθυπουργός και το κόμμα του άλλαξαν (πρώτα) το τοπίο στην αντιπολίτευση και (μετά) το συνολικότερο, καθώς η «βελόνα» κινείται ανοδικά και αρχίζει να πλησιάζει εκείνη της ΝΔ. 

Η τάση αυτή αποδόθηκε στην αρχή στο «φούσκωμα» που παρατηρείται άμα τη εμφανίσει νέων κομμάτων. Εύλογο. Όμως, οι δημοσκοπικές καταγραφές δείχνουν ότι μάλλον δεν είναι κάτι συγκυριακό και δεν φαίνεται να έρχεται «ξεφούσκωμα». Αντίθετα, ορισμένες καταγραφές δείχνουν ότι πλησιάζει τη ΝΔ σε απόσταση μονοψήφιας διαφοράς. Τον Σεπτέμβριο θα έχουμε ασφαλέστερα δείγματα και συμπεράσματα. 

Η εξέλιξη αυτή ερμηνεύεται από φιλοκυβερνητικούς αναλυτές σαν συμφέρουσα για τον πρωθυπουργό και το κόμμα του. Η επιστροφή Τσίπρα- λένε- θα τρομάξει, λόγω παρελθόντος, αναποφάσιστους ψηφοφόρους, οι οποίοι στο τέλος θα ξαναπάνε στην κάλπη της ΝΔ. 

Επ’ αυτού χωράνε δύο παρατηρήσεις: 

1.Αν είναι σωστή η ερμηνεία του «μπαμπούλα Τσίπρα», τότε αυτός θα πλήξει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ήλπιζε ότι, απόντος του Τσίπρα, θα μπορούσε να αποσπάσει από τη ΝΔ «κεντρώους» δυσαρεστημένους ψηφοφόρους. 

2.Το παρελθόν δεν κυνηγάει πια τον Τσίπρα περισσότερο απ’ ό,τι κυνηγάει το παρόν τον Μητσοτάκη. Η τετραετία 2015-2019 έχει ήδη κριθεί σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις και ο Τσίπρας έχει πληρώσει το κόστος. Αντίθετα, η εφταετία 2019-2026 θα κριθεί τώρα, στις προσεχείς εκλογές, τώρα θα πληρώσει ο Μητσοτάκης. 

Όσοι θα ποντάρουν ξανά στο παρελθόν του Τσίπρα μπορεί να εκπλαγούν δυσάρεστα. Για δύο λόγους. 

Πρώτον, διότι η ζωή της πλειοψηφίας των πολιτών έχει χειροτερέψει τα τελευταία χρόνια (ακρίβεια, κρίση στέγης) και αυτό το λένε οι ίδιοι στις έρευνες. Και 

Δεύτερον, διότι σε όλες τις έρευνες η μεγάλη πλειοψηφία(περίπου 70%) προτάσσει το αίτημα αλλαγής κυβέρνησης. 

Αν αυτό το αίτημα καταστεί κεντρικό, τότε καμιά αναφορά σε μπαμπούλα του παρελθόντος δεν θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει. Συνήθως οι ψηφοφόροι τιμωρούν το παρόν(όχι το παρελθόν, που το έχουν ήδη τιμωρήσει) και ψηφίζουν για το μέλλον. 

Σχηματικά θα λέγαμε ότι, αν διαμορφωθεί ένα δίλημμα του τύπου «να φύγει ο Μητσοτάκης» ή «να μην ξανάρθει ο Τσίπρας», οι πολλοί δεν θα ψήφιζαν με κριτήριο το φόβο του παρελθόντος. 

Αν, δηλαδή, οι ψηφοφόροι τεθούν μπροστά στο δίλημμα να επιλέξουν «το μη χείρον», μπορεί να ελλοχεύουν εκπλήξεις, που αυτήν τη στιγμή δεν ανιχνεύονται… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Σύμη: Σκαλοπάτια, αρχοντικά και θαλασσινή αίγλη.

Η Σύμη δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει, το καταφέρνει αβίαστα. Είναι ένας τόπος όπου η αρχιτεκτονική, η θάλασσα και η ιστορία συνυπάρχουν σε ισορροπία, δημιουργώντας ένα νησί που μοιάζει ταυτόχρονα ζωντανό και εκτός χρόνου. 

Στην άκρη του νοτιοανατολικού Αιγαίου, μια ανάσα από τη Ρόδο αλλά σε έναν κόσμο που μοιάζει να κινείται με δικούς του ρυθμούς, η Σύμη αναδύεται σαν σκηνικό παλιού, καλοδιατηρημένου θεάτρου. Εδώ η αρχοντιά δεν είναι ανάμνηση· είναι καθημερινότητα που συνεχίζει να ζει πάνω σε νεοκλασικές προσόψεις, στα λιθόστρωτα σοκάκια και στο φως που πέφτει απαλά πάνω στα χρώματα του λιμανιού. 

Η Σύμη έχει καταφέρει κάτι σπάνιο: να διατηρήσει την αίγλη της και ταυτόχρονα να γίνει διεθνές σημείο συνάντησης. Ιστιοφόρα και γιοτ δένουν καθημερινά στον Γιαλό, φέρνοντας επισκέπτες που αναζητούν κάτι περισσότερο από ένα ακόμη νησί του Αιγαίου. Εδώ, το κοσμοπολίτικο συναντά το αυθεντικό χωρίς να το επισκιάζει. 

Ο Γιαλός: μια καρτ ποστάλ που ζει 

Η πρώτη εικόνα της Σύμης από τη θάλασσα είναι σχεδόν σκηνογραφική. Ο Γιαλός ξεδιπλώνεται σε αποχρώσεις ώχρας, σομόν, γαλάζιου και βαθύ μπλε, με τα νεοκλασικά αρχοντικά να ανεβαίνουν αμφιθεατρικά πάνω από το λιμάνι. Κάθε κτήριο μοιάζει να έχει τη δική του ιστορία, ενταγμένο σε μια αρμονία που δεν έχει διαταραχθεί από τον χρόνο. 

Στην προκυμαία, ο καθεδρικός ναός του Τιμίου Προδρόμου, το παλιό τελωνείο, η ψαραγορά και ο χαρακτηριστικός μικρός ψαράς συνθέτουν ένα μωσαϊκό καθημερινότητας και μνήμης. Εδώ η ζωή κυλά δίπλα στη θάλασσα, χωρίς βιασύνη αλλά με σταθερό παλμό. 

Η Καλή Στράτα: η ανάβαση στην Άνω Σύμη 

Από τον Γιαλό προς το Χωριό, η Καλή Στράτα λειτουργεί σαν τελετουργία μετάβασης. Πεντακόσια πέτρινα σκαλοπάτια, άλλοτε μοναδική σύνδεση των δύο οικισμών, οδηγούν σταδιακά σε ένα άλλο επίπεδο θέας και ατμόσφαιρας. 

Καθώς ανεβαίνει κανείς, το λιμάνι μικραίνει και το Αιγαίο απλώνεται ολόκληρο μπροστά του. Στην κορυφή, η Άνω Σύμη αποκαλύπτει την πιο ήσυχη αλλά εξίσου επιβλητική της πλευρά, με καφέ και αυλές που «κρέμονται» πάνω από το πέλαγος και το ηλιοβασίλεμα να βάφει τον ορίζοντα. 

Το Χωριό: η αρχοντική εσωτερική Σύμη 

Στην Άνω Σύμη, το Χωριό αποκαλύπτει τον πιο αυθεντικό πυρήνα του νησιού. Παλιά αρχοντικά, ιστορικά κτίρια και λιθόστρωτα καλντερίμια συνθέτουν έναν οικισμό που μοιάζει ανέγγιχτος από τον σύγχρονο χρόνο. 

Η Σπετσαρία, το παλιό δημοτικό φαρμακείο, οι επιβλητικές κατοικίες και το Αρχαιολογικό-Λαογραφικό Μουσείο αφηγούνται την ιστορία μιας κοινωνίας που άνθισε πάνω στη θάλασσα και το εμπόριο. Πιο ψηλά, το Κάστρο προσφέρει πανοραμική θέα που μετατρέπει το Αιγαίο σε απέραντο, ανοιχτό τοπίο. 

 

Ο Πανορμίτης: το πνευματικό κέντρο του νησιού 

Στη νοτιοδυτική πλευρά της Σύμης, η Μονή του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορμίτη αποτελεί σημείο αναφοράς για ολόκληρο το Αιγαίο. Ένα μοναστηριακό συγκρότημα του 15ου αιώνα, όπου η θρησκευτική κατάνυξη συναντά τη θαλάσσια απομόνωση. 

Η εικόνα του Ταξιάρχη θεωρείται θαυματουργή και προσελκύει προσκυνητές καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Η σιωπή του κόλπου και η αίσθηση απομάκρυνσης από τον κόσμο δημιουργούν μια εμπειρία βαθιάς ενδοσκόπησης. 

Γεύσεις και καθημερινότητα 

Στα τραπέζια της Σύμης κυριαρχεί το περίφημο συμιακό γαριδάκι, μικρό στο μέγεθος αλλά έντονο στη γεύση, τηγανητό και τραγανό, συνδεδεμένο άρρηκτα με την ταυτότητα του νησιού. Στα καφενεία και τις ταβέρνες του Γιαλού και του Χωριού, η γαστρονομία λειτουργεί ως προέκταση της θάλασσας. 

Θαλάσσιες διαδρομές και παραλίες 

Η Σύμη αποκαλύπτει τις πιο απομονωμένες της γωνιές μόνο από τη θάλασσα. Καΐκια και μικρά σκάφη οδηγούν σε παραλίες όπως ο Άγιος Γεώργιος Δυσάλωνας, η Αγία Μαρίνα, ο Νανού και η Φωκοσπηλιά. Βραχώδεις όρμοι, καθαρά νερά και απόλυτη αίσθηση απομόνωσης συνθέτουν ένα τοπίο που μοιάζει να ανήκει μόνο στο Αιγαίο. 

φωτος: iStock

Πηγή: Γιάννης Δεβετζόγλου / news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

H Τήλος των εναλλακτικών διακοπών (Photos)

Ένα μαγευτικό νησί των Δωδεκανήσων που ξεχωρίζει με την ομορφιά του και τις παραλίες του 

Αποτελεί το πρώτο ενεργειακά πράσινο νησί της Μεσογείου αφού έχει αυτάρκεια μέσω της αιολικής και ηλιακής ενέργειας ενώ ολόκληρο το νησί και οι νησίδες γύρω από αυτό είναι ενταγμένες στο δίκτυο Natura 20, λόγω της μεγάλης ποικιλίας φυτών, λουλουδιών και βοτάνων. Πρόκειται δηλαδή για ένα νησί διαφορετικό από όλα τα άλλα. Εδώ, η ανάπτυξη είναι εξαιρετικά ήπια, οι ρυθμοί απόλυτα χαλαροί και η ατμόσφαιρα άκρως παραδοσιακή. 

Θα μπορούσε να ανήκει στις Κυκλάδες καθώς έχει το ίδιο άνυδρο προφίλ, ωστόσο αποτελεί μέρος των Δωδεκανήσων και βρίσκεται ακριβώς κάτω από τη Νίσυρο, μεταξύ Κω και Ρόδου. Θα φθάσετε στην Τήλο, ακτοπλοϊκώς από την Αθήνα κάνοντας ένα ταξίδι περίπου 14 ωρών, αν σας φαίνονται πολλές μπορείτε να πετάξετε μέχρι τη Ρόδο ή την Κω και από εκεί σε περίπου 2,5 ώρες με το καράβι να προσεγγίσετε την Τήλο. Το μέγεθος του νησιού, το γεγονός ότι είναι ενταγμένο στο δίκτυο Natura αλλά και η χρονοβόρα πρόσβαση το έχουν βοηθήσει να διατηρήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον παραδοσιακό, αυθεντικό του χαρακτήρα. Οπότε εάν σας αρέσουν τα πάρτι, το σούσι και οι φουλ ξενοδοχειακές παροχές τότε η Τήλος δεν είναι για εσάς. Αν όμως είστε από αυτούς που αναζητούν την αυθεντικότητα των τόπων, την απόλυτη ξεγνοιασιά, τους χαλαρούς ρυθμούς και την απλότητα, τότε θα σας ταιριάξει απόλυτα. 

Τα Λιβάδια, δηλαδή το λιμάνι

Παραλία ΄Εριστος 

  Μεγάλο Χωριό 

Το πιο ζωντανό μέρος του νησιού είναι τα Λιβάδια, το λιμάνι δηλαδή, και είναι επίσης και ο πιο καλά οργανωμένος οικισμός οπότε συγκεντρώνει και το μεγαλύτερο μέρος των επισκεπτών. Αν όμως θέλετε περισσότερη ησυχία θα μείνετε στο Μεγάλο Χωριό την πρωτεύουσα του νησιού, στον Έριστο ή στον Άγιο Αντώνιο. Το Μεγάλο χωριό είναι μάλιστα και ο πιο γραφικός οικισμός της Τήλου. Εδώ τα πετρόχιστα σπίτια συμβιώνουν αρμονικά πλάι πλάι με τα λευκά και οι γειτονιές επικοινωνούν μεταξύ τους με ασβεστωμένα στενά στολισμένα με μεγάλες φουξί βουκαμβίλιες και πολύχρωμα γεράνια. Διαθέτει ακόμα και ένα μεσαιωνικό κάστρο που χτίστηκε από Ιωαννίτες Ιππότες στη θέση της αρχαίας ακρόπολης του νησιού στο οποίο μπορείτε ακόμα να δείτε τις δεξαμενές νερού, τα ερείπια της πόλης και μια μισογκρεμισμένη εκκλησία του Αγίου Ταξιάρχη, στα συν το γεγονός πως είναι χτισμένος αμφιθεατρικά και έχει όμορφη θέα στο Αιγαίο. Μεσαιωνικό κάστρο όμως θα βρείτε και στη Μεσαριά, μεταξύ της Χώρας και του Λιμανιού, τα απομεινάρια του οποίου μπορείτε να αναζητήσετε σε ύψωμα της περιοχής. 

Όταν έρθει η ώρα για βουτιές μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα στις παραλίες με εύκολη πρόσβαση αλλά και σε αυτές που θα χρειαστεί να ιδρώσετε λιγάκι για να τις φτάσετε. Τα Λιβάδια, είναι η πιο γνωστή παραλία του νησιού, θα τη βρείτε στο λιμάνι και είναι οργανωμένη ωστόσο υπάρχει και τμήμα της όπου μπορείτε να απλώσετε την πετσέτα σας ενώ καφέ και εστιατόρια βρίσκονται σε απόσταση βήματος. Ο Άγιος Αντώνιος έχει επίσης εύκολη πρόσβαση και είναι μια μικρή παραλία μπροστά από τον ομώνυμο οικισμό με υπέροχο βοτσαλάκι και διάφανα νερά και φοίνικες στο πίσω μέρος που του δίνουν μια κάπως εξωτική νότα. 

    Παραλία Λιβάδια 

Ο Έριστος είναι μια ακόμα δημοφιλής παραλία που βρίσκεται στα δυτικά της Τήλου, είναι αμμουδερή και την κυκλώνουν βράχια που της χαρίζουν μια άγρια ομορφιά ενώ τμήμα της είναι οργανωμένο. Κάτω από τα αρμυρίκια συνήθως θα δείτε σκηνές ενώ την προτιμούν και οι γυμνιστές. Αν τώρα θέλετε να κολυμπάτε και να λιάζεστε παρέα με παγόνια, θα πάτε στα βόρεια του νησιού και στην παραλία της Πλάκας. Στις δυσπρόσιτες συμπεριλαμβάνονται τα Λεθρά στα ανατολικά που για να φθάσετε θα χρειαστεί να περπατήσετε περίπου 40 λεπτά σε ένα αμφιθεατρικό μονοπάτι, η Βλυχάδα και η Κοκκίνι που επίσης προϋποθέτουν πεζοπορία όπως και η Δεσπότη Νερό με τα υπέροχα νερά, το Θολό, η Σκάφη και ο Άγιος Σέργιος προσεγγίζονται με καϊκάκι και είναι φυσικά ανοργάνωτες οπότε θα πρέπει να πάτε εξοπλισμένοι. 

Στον υπόλοιπο χρόνο σας μπορείτε να γνωρίσετε τις άλλες ομορφιές και αξιοθέατα του νησιού. Το βυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα του 15ου αιώνα με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του 18ου είναι από αυτά που δεν πρέπει να χάσετε και ας μην πιστεύετε. Στα οπωσδήποτε και το Σπήλαιο Χαρκαδιό στη Μεσαριά, όπου ανακαλύφθηκε νεκροταφείο νάνων ελεφάντων, αν και δεν είναι επισκέψιμο, αξίζει για να δείτε την τοποθεσία όπου ζούσαν οι ελέφαντες καθώς θα συμπληρώσει την επίσκεψή σας στο μικρό μουσείο παλαιοντολογίας. Ενδιαφέρον έχει και μια επίσκεψη στο Μικρό Χωριό του 15ου αιώνα που εγκαταλείφθηκε μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και πλέον αποτελεί ένα χωριό-φάντασμα. Αν το περπάτημα είναι στα χόμπι σας σημειώστε πως το νησί έχει πάνω από 50 χλμ. μονοπατιών που συνδέουν οικισμούς ή οδηγούν σε παραλίες. Αν βρεθείτε εκεί στις 23 Αυγούστου μη χάσετε το μεγάλο πανηγύρι στο Μεγάλο Χωριό και τα Λιβάδια για τα εννιάμερα της Παναγίας. 

Το μικρό αμφιθέατρο έξω από το σπήλαιο Χαρκαδιό.

photos: Shutterstock

Πηγή: Βούλα Ακριβάκη / travel.gr

Διαβάστε Περισσότερα »