Ρόδος το φθινόπωρο: όταν το νησί ησυχάζει

Γύρω στα μέσα Σεπτεμβρίου η Ρόδος αλλάζει ρυθμό. Τα charter αραιώνουν, στο Φαληράκι βρίσκεις ξαπλώστρα και στις έντεκα το πρωί, και στην Οδό των Ιπποτών ακούς ξανά τα βήματά σου πάνω στο καλντερίμι. Ο καιρός μένει καλοκαιρινός σχεδόν ως τα τέλη Οκτωβρίου. Η θάλασσα έχει ζεσταθεί όλο το καλοκαίρι και συχνά είναι πιο ευχάριστη για κολύμπι απ’ ό,τι τον Ιούνιο. 

Η Παλιά Πόλη χωρίς ουρές 

Τον Αύγουστο η Μεσαιωνική Πόλη θυμίζει διάδρομο αεροδρομίου. Τον Οκτώβριο μπορείς να χαθείς στα σοκάκια της χωρίς να σπρώχνεσαι, να μπεις στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου χωρίς ουρά και να περάσεις μια ώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο, που στεγάζεται στο γοτθικό κτίριο του Νοσοκομείου των Ιπποτών. Η πόλη κατοικείται αδιάκοπα από τον Μεσαίωνα και είναι μνημείο της UNESCO. Το απόγευμα, όταν οι κάτοικοι βγάζουν καρέκλες έξω από τις πόρτες τους, μοιάζει με γειτονιά. 

Βγαίνοντας από τα τείχη, το Μανδράκι θέλει βόλτα το σούρουπο, όταν το φως πέφτει χαμηλά στους ανεμόμυλους του μόλου και στα αγάλματα του ελαφιού και της ελαφίνας στην είσοδο του λιμανιού. Εκεί, κατά την παράδοση, στεκόταν ο Κολοσσός. 

Λίνδος νωρίς το πρωί 

Η ανάβαση στην Ακρόπολη της Λίνδου το καλοκαίρι είναι δοκιμασία. Το φθινόπωρο, αν ξεκινήσεις με το άνοιγμα του χώρου, φτάνεις στον Ναό της Λινδίας Αθηνάς με δροσιά και βλέπεις από ψηλά τον κόλπο του Αγίου Παύλου σχεδόν άδειο. Μετά κατέβα για μπάνιο στον κόλπο. Αν σου αρέσουν οι αρχαιολογικοί χώροι χωρίς κόσμο, η αρχαία Κάμειρος στη δυτική ακτή και η Ιαλυσός στον λόφο της Φιλερήμου, με το μοναστήρι και το μονοπάτι με τα κυπαρίσσια, είναι ακόμη πιο ήσυχες αυτή την εποχή. 

Τρύγος και ενδοχώρα 

Η Ρόδος έχει από τις παλαιότερες αμπελουργικές παραδόσεις στο Αιγαίο και το φθινόπωρο είναι η εποχή της. Στον Έμπωνα, στις πλαγιές του Αταβύρου, τα οινοποιεία δουλεύουν τα κρασιά της χρονιάς από το Αθήρι και τη Μανδηλαριά, και αρκετά δέχονται επισκέπτες για γευσιγνωσία. Στον ίδιο δρόμο θα βρεις τον Άγιο Ισίδωρο, ένα από τα χωριά που άλλαξαν λιγότερο στο νησί. 

Στην ανατολική πλευρά, ο Αρχάγγελος κρατάει ακόμη εργαστήρια κεραμικής και η Αφάντου τη φήμη της στην υφαντική. Για περπάτημα, το πευκοδάσος του Προφήτη Ηλία με τα παλιά ιταλικά κτίρια και οι Επτά Πηγές, με το τούνελ όπου περπατάς μέσα στο νερό, είναι οι πιο εύκολες επιλογές για μια μέρα μακριά από την ακτή. 

Θάλασσα ως τον Οκτώβριο 

Η Τσαμπίκα και η Αγάθη, με την άμμο και τα ρηχά τους νερά, κρατούν κολυμβητές μέχρι αργά τον Οκτώβριο. Ο κόλπος Άντονι Κουίν είναι από τα καλύτερα σημεία του νησιού για μάσκα και βατραχοπέδιλα. Στην Καλλιθέα, τα ιαματικά λουτρά με την Art Deco αρχιτεκτονική τους στέκονται πάνω από βραχάκια όπου βουτάς κατευθείαν σε βαθύ νερό. Στο Πρασονήσι, εκεί που το Αιγαίο συναντά τη Μεσόγειο, οι φθινοπωρινοί άνεμοι κρατούν τους kitesurfers ως το τέλος της σεζόν. Λάβε υπόψη ότι από τα μέσα Οκτωβρίου πολλά beach bar και ταβέρνες της παραλίας κλείνουν σταδιακά, και ότι η δυτική ακτή πιάνει περισσότερο αέρα. 

Η Κοιλάδα των Πεταλούδων 

Παρά το όνομα, τα έντομα της κοιλάδας είναι νυχτοπεταλούδες, του είδους Jersey Tiger. Εμφανίζονται από τα μέσα Ιουνίου ως τα τέλη Σεπτεμβρίου, οπότε αν έρθεις τις πρώτες μέρες του φθινοπώρου θα προλάβεις τις τελευταίες. Αργότερα η κοιλάδα μένει ένα σκιερό φαράγγι με ρυάκια και ξύλινα γεφυράκια. Είναι καλή για βόλτα, αλλά χωρίς το θέαμα που φέρνει εκεί τον κόσμο. 

Τι θα φας 

ήτα πιταρούδια, τους τηγανητούς κεφτέδες από ρεβίθι, και μελεκούνι, το παραδοσιακό γλυκό με σουσάμι και μέλι που μοιράζεται στους ροδίτικους γάμους. Με τον καφέ ή μετά το φαγητό, δοκίμασε τη σούμα του νησιού. Τα καλύτερα τραπέζια τα βρίσκεις στα χωριά της ενδοχώρας, όπου το φθινόπωρο οι ταβέρνες μαγειρεύουν πια για τους ντόπιους. 

Πώς θα πας 

Από την Αθήνα υπάρχουν πτήσεις όλο τον χρόνο προς το αεροδρόμιο «Διαγόρας», περίπου 14 χιλιόμετρα από την πόλη. Πολλές από τις απευθείας πτήσεις από ευρωπαϊκές πόλεις σταματούν όταν μπαίνει το χειμερινό πρόγραμμα, στα τέλη Οκτωβρίου. Με πλοίο από τον Πειραιά το ταξίδι κρατάει από 13 έως 18 ώρες, ανάλογα με το πλοίο και τις ενδιάμεσες στάσεις. Είναι συνήθως νυχτερινό, με καμπίνες και γκαράζ για αυτοκίνητο. Από τη Ρόδο συνεχίζεις για Σύμη, Κω, Κάλυμνο, Πάτμο ή Κρήτη, με λιγότερα δρομολόγια απ’ ό,τι το καλοκαίρι. Αν έχεις μόνο μια μέρα για νησάκι, η Σύμη απέχει λιγότερο από μία ώρα με το ταχύπλοο. 

Πηγή: Δημήτρης Σταθόπουλος / tornosnews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυβέρνηση στο εδώλιο.

Η παραπομπή Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο σημαίνει ότι η κυβέρνηση είναι και τυπικά υπόδικη για τα Τέμπη 

Οι παραπομπές πολιτικών προσώπων που άσκησαν υπουργικά καθήκοντα στο Ειδικό Δικαστήριο είναι πολύ λίγες στην ελληνική ιστορία. Και πάντα τυχόν καταδικαστική απόφαση σε αυτό το δικαστήριο αντιμετωπίζεται ως βαρύ στίγμα για μια κυβέρνηση. Σκεφτείτε πόσο συχνά η Νέα Δημοκρατία αναφέρεται στις καταδίκες του Νίκου Παππά και του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε υποστηρίξει μιλώντας στη Βουλή και αναφερόμενος στον Νίκο Παππά «δεν αναγνωρίζω ως εκπρόσωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης έναν πολιτικό καταδικασμένο με 13-0 στο Ειδικό Δικαστήριο». 

Τώρα ο κύριος Μητσοτάκης είναι πολύ πιθανό να βρεθεί στη δύσκολη θέση να πει κάτι ανάλογο για ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, τον Χρήστο Τριαντόπουλο, πρώην υφυπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, που παραπέμπεται να δικαστεί στο Ειδικό Δικαστήριο για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος σε σχέση με το «μπάζωμα» του χώρου της τραγωδίας των Τεμπών, ενέργεια που είχε ως επίπτωση να γίνει πολύ δυσχερέστερη η διερεύνηση του δυστυχήματος άρα και της απόδοσης ευθυνών για αυτό. 

Πλέον η κυβέρνηση έχει τον δικό της υπόδικο. Τον δικό της υπόδικο για αδίκημα που σχετίζεται με την άσκηση των υπουργικών καθηκόντων του. Και στην πολιτική το «τεκμήριο αθωότητας» λειτουργεί διαφορετικά. Το να φτάσει μια κυβέρνηση να έχει υπουργό στο εδώλιο του κατηγορουμένου στο Ειδικό Δικαστήριο, είναι ούτως ή άλλως στίγμα πολιτικό. 

Την ίδια στιγμή η παραπομπή Τριαντόπουλου καθιστά θεσμικά απαράδεκτη την παραμονή του Γιώργου Φλωρίδη στη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης. Γιατί ο πολιτικός που είπε ότι είναι «για τα μπάζα» όσοι μιλούν για μπάζωμα, παρότι και επισήμως το Δικαστικό Συμβούλιο αποφάνθηκε ότι έγινε μπάζωμα που δεν έπρεπε να γίνει, δεν μπορεί να προΐσταται του υπουργείου Δικαιοσύνης. 

Και βέβαια η εξέλιξη αυτή έχει και τον βαθύ συμβολισμό ότι γύρω από την τραγωδία στα Τέμπη υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες. 

Κυβερνητικές ευθύνες που δεν αφορούν μόνο την εγκληματική καθυστέρηση να γίνουν τα απαραίτητα έργα που θα εξασφάλιζαν ότι δύο τρένα δεν θα κινούνταν στα τυφλά στην ίδια γραμμή και σε αντίθετη κατεύθυνση, αλλά και την προσπάθεια να συγκαλυφθούν αυτές οι ευθύνες και όλα τα ερωτήματα για την τραγωδία να απαντηθούν με την αποκλειστική απόδοση όλων των ευθυνών στο «ανθρώπινο λάθος». 

Και όλα αυτά την ώρα που αναμένουμε τι θα πει το Δικαστικό Συμβούλιο και για την περίπτωση του Κώστα Καραμανλή που επίσης έχει παραπεμφθεί. 

Την ίδια στιγμή η επιμονή της κυβέρνησης να λέει, επί της ουσίας, ότι στα μάτια της είναι αθώοι, απλώς δείχνει την πραγματική και προκλητική απροθυμία της να αναλάβει την ευθύνη που της αναλογεί. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ για τα Τέμπη δέχτηκε, υπό το βάρος μιας πρωτοφανούς λαϊκής κατακραυγής, να συναινέσει στην παραπομπή δύο υπουργών, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις που τέθηκε θέμα ποινικής ευθύνης υπουργών, όπως στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, επέλεξε να μετατρέψει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε ασπίδα ασυλίας για τους εμπλεκόμενους υπουργούς. Για να μην αναφερθούμε στην προκλητική άρνησή της να αναγνωρίσει ότι υπάρχει άμεση εμπλοκή της κυβέρνησης και του Μεγάρου Μαξίμου στο σκάνδαλο των υποκλοπών.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πλέον κυβέρνηση υποδίκων και στο επίπεδο του Ειδικού Δικαστηρίου. Αποδεικνύοντας ότι η «κανονικότητα» που κάποτε υποσχέθηκε, γρήγορα μετατράπηκε σε μια διαρκή θεσμική παραβατικότητα, και ότι το «επιτελικό κράτος» είχε να κάνει λιγότερο με την αναβάθμιση της ικανότητας του κράτους να προσφέρει στους πολίτες και περισσότερο με τον συντονισμό της διασπάθισης δημόσιων και ιδιωτικών πόρων για κομματικούς σκοπούς.

Αυτό δεν είναι θέμα «εικόνας». Το πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση δεν κατορθώνει να έχει σωστή «επικοινωνία». Το πρόβλημα είναι ότι αυτή  η κυβέρνηση όντως λειτούργησε με ένα τρόπο που υπονομεύει τους θεσμούς και αυτό πια το έχει καταλάβει και η κοινωνία.

Ούτε πρέπει να πιστέψει κανείς ότι δεν έγινε τελικά και τίποτα και λίγο επικοινωνιακό damage control θα λύσει το πρόβλημα, αφού η κοινωνία κυρίως ασχολείται με την κρίση κόστους ζωής με την οποία είναι αντιμέτωπη η χώρα και οι πολίτες αντιμετωπίζουν, καιρό τώρα, την πολιτική και τους πολιτικούς με κυνισμό. Γιατί τα ζητήματα των θεσμών και της θεσμικής λειτουργίας μιας κυβέρνησης δεν αποτελούν ούτε κάποιου είδους «πολυτέλεια», ούτε το «παντεσπάνι» σε αντιδιαστολή με το απαραίτητο ψωμί.

Γιατί πολύ απλά όταν μια κυβέρνηση συμπεριφέρεται με τρόπο παραβατικό ως προς τη θεσμική διάσταση δεν θα ολοκληρώσει έγκαιρα τα έργα που πρέπει και θα έχουμε δυστυχήματα και θα θρηνούμε ζωές, δεν θα προασπίσει την πρόσβαση των αγροτών και των κτηνοτρόφων σε επιδοτήσεις και αποζημιώσεις, αλλά αντίθετα θα βάλει τη χώρα στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας διακυβεύοντας αυτές τις επιδοτήσεις και αποζημιώσεις, και θα ασχοληθεί περισσότερο με το να βρει τρόπο να φέρει και να αξιοποιήσει ένα παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, γιατί αυτό θα βοηθήσει στον έλεγχο των «αρμών του κράτους», παρά με την αναζήτηση μέτρων για την ακρίβεια.

Ειδικά μάλιστα για τα Τέμπη δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με προβλήματα στη θεσμική λειτουργία μιας κυβέρνησης. Είχαμε να κάνουμε με ότι μία κυβέρνηση επέδειξε εγκληματική αμέλεια στο να προσφέρει στους πολίτες την εγγύηση ότι εάν το παιδί τους ανέβει σε ένα τρένο, στο τέλος της διαδρομής θα κατέβει ζωντανό. Και σαν μην έφτανε αυτό προσπάθησε να συγκαλύψει τις ευθύνες της. Οι πολίτες αυτό δεν το ξέχασαν και δεν το συγχώρησαν ποτέ. Και γι’ αυτό εξακολουθούν να αναζητούν απεγνωσμένα το οξυγόνο της πραγματικής δικαιοσύνης. Για τις ζωές που χάθηκαν τότε, μα και για τις ζωές που δεν πρέπει να χαθούν ποτέ ξανά έτσι στο μέλλον. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: Από τον εποχικό τουρισμό σε ένα μοντέλο με σχέδιο, ποιότητα και τοπική ταυτότητα

 

Την ανάγκη μετάβασης από έναν τουρισμό που λειτουργεί εποχικά και αντιδραστικά σε ένα μοντέλο με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, συνέπεια στην ποιότητα και σεβασμό στην τοπική ταυτότητα ανέδειξε η Επιστημονική Ομάδα Τουρισμού (ΕΠΟΤ), στο πλαίσιο του Tourism Climate Crisis Forum (TCC Forum) στη Ρόδο. 

Το Forum έθεσε στο επίκεντρο τη σχέση του τουρισμού με τις νέες προκλήσεις που δημιουργεί η κλιματική κρίση, αλλά και την ανάγκη επαναπροσδιορισμού του τρόπου με τον οποίο σχεδιάζεται η τουριστική ανάπτυξη. 

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η ΕΠΟΤ στήριξε τον θεσμό, προτάσσοντας την ανάγκη ο τουρισμός να ξεφύγει από τη λογική της διαχείρισης της κάθε σεζόν και να περάσει σε μια περισσότερο σταθερή και μακροπρόθεσμη στρατηγική. 

Κεντρικοί άξονες αυτής της μετάβασης είναι η ποιότητα, η διατήρηση της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας κάθε προορισμού και η ενσωμάτωση της τοπικής ταυτότητας στον σχεδιασμό του τουριστικού προϊόντος. Σε τούτο το σημείο, το μήνυμα που αναδείχθηκε είναι ότι η βιωσιμότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια αποσπασματική δράση, αλλά ως στοιχείο του συνολικού σχεδιασμού ενός προορισμού. 

Το Tourism Climate Crisis Forum αποτελεί πρωτοβουλία της οργάνωσης «Για τη Φύση», ενώ τιμώμενος φορέας της φετινής διοργάνωσης ήταν το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου.

Στις εργασίες του Forum παρευρέθηκαν ο πρόεδρος του Πράσινου Ταμείου Γιάννης Ανδρουλάκης και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου Γιάννης Πάππου, οι οποίοι παρέμειναν έως την ολοκλήρωση των εργασιών.

Η συζήτηση στη Ρόδο έρχεται, στο μεταξύ, σε μια περίοδο κατά την οποία η ανθεκτικότητα των προορισμών και η προσαρμογή στις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη βαρύτητα στην τουριστική ατζέντα, επαναφέροντας στο προσκήνιο το ζήτημα του μοντέλου ανάπτυξης που θα ακολουθήσουν οι προορισμοί τα επόμενα χρόνια. 

Φωτό: shutterstock.com : Λίνδος- Ρόδος 

Πηγή: Κώστας Χαλκιαδάκης / tornosnews.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Παραμένουμε τελικά προτεκτοράτο;

Το εάν μια χώρα παραμένει προτεκτοράτο εξαρτάται από το πώς βλέπει η κυβέρνησή της τη θέση της στον κόσμο 

Με αφορμή το δημοσίευμα της Wall Street Journal για τα όσα φέρεται να είπε η πρέσβης των ΗΠΑ ξεκίνησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το ποια είναι η πραγματική θέση της χώρας. 

Η δημοκρατική αντιπολίτευση έδειξε γρήγορα αντανακλαστικά και ζήτησε από την κυβέρνηση να απαντήσει εάν η χώρα μας ασκεί την εξωτερική πολιτική υπό το πρίσμα ενός διαρκούς εκβιασμού ως εάν να μην είναι πραγματικά κυρίαρχη. 

Η κυβέρνηση απάντησε ότι δεν τέθηκε θέμα απειλών σε βάρος της χώρας και δεν σχολίασε περαιτέρω το δημοσίευμα. 

Ωστόσο, το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν η χώρα μας έχει, για τον οποιοδήποτε λόγο, να επιστρέψει σε μια συμπεριφορά που αναλογεί σε ένα προτεκτοράτο. 

Και το σημείο αυτό έχει μια ιδιαίτερη σημασία, γιατί όντως η χώρα μας σε διάφορες στιγμές βρέθηκε κοντά σε μια τέτοια συνθήκη. Αυτό συνέβη καταρχάς στη μετεμφυλιακή περίοδο, όταν η καθοριστική συμβολή της στήριξης από τις ΗΠΑ στον Εμφύλιο, που έγειρε τον συσχετισμό σε βάρος του Δημοκρατικού Στρατού, μεταφράστηκε σε μια ιδιαίτερη ισχύ του «αμερικανικού παράγοντα», που θα συνεχιστεί για καιρό. 

Θα χρειαστεί η Μεταπολίτευση και η αποφασιστική στάση τόσο του Κωνσταντίνου Καραμανλή όσο και του Ανδρέα Παπανδρέου για να αποσαφηνιστεί ότι η χώρα μας είναι μεν τμήμα της Δύσης, αλλά έχει και τη δυνατότητα να αποφασίζει η ίδια για την τύχη και το μέλλον της. 

Στην περίοδο των Μνημονίων τα πράγματα θα επιδεινωθούν ξανά, κυρίως σε σχέση με την ΕΕ και τους δανειστές γιατί η χώρα θα βρεθεί αντικειμενικά σε μια συνθήκη μειωμένης κυριαρχίας.

Τα πράγματα φάνηκε να αποκαθίστανται κάπως μετά την έξοδο από τα Μνημόνια το 2018, όταν η χώρα φάνηκε να ανακτά ένα σημαντικό βαθμό κυριαρχίας. Επιπλέον, με τη συμφωνία των Πρεσπών φάνηκε ότι μπορούσα να λύνει μόνη της προβλήματα δεκαετιών.

Όμως, με τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Φαινομενικά, εάν κανείς ακούσει τη ρητορική της κυβέρνησης η χώρα μας είναι μια όλο και πιο ισχυρή δύναμη στην περιοχή, ιδίως ως προς την ενίσχυση της αμυντικής της ικανότητας και τα εξοπλιστικά προγράμματα.

Όμως, την ίδια στιγμή, εάν κανείς κοιτάξει τον τρόπο που ξεδιπλώνεται η ελληνική εξωτερική πολιτική θα διαπιστώσει ότι η βασική έγνοια είναι να φαίνεται ότι είναι με τη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Αυτό συνδυάστηκε με μια αντίληψη ότι για τα εθνικά θέματα και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις το βασικό είναι να εξασφαλίσουμε ότι κάποιος άλλος θα «καθαρίσει» για εμάς, μια «συνεργασία» που σφραγίζεται κυρίως μέσα από μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα.

Σε σχέση με τις ΗΠΑ αυτό επικαθορίστηκε και από το ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπάθησε να εξασφαλίσει ότι η αμερικανική κυβέρνηση θα προσπερνούσε διάφορες «αντιτραμπικές» δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού στο παρελθόν. Αυτό οδήγησε σε μια λογική με κάθε κόστος να εξασφαλιστεί μια «εύνοια» της αμερικανικής κυβέρνησης, προσπάθεια όχι απόλυτα επιτυχημένη εάν παρατηρήσουμε τις καλές σχέσεις ανάμεσα στην αμερικανική κυβέρνηση και τον Ερντογάν.

Αντίστοιχα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεώρησε ότι εν μέσω μιας παγκόσμιας κατακραυγής κατά του Νετανιάχου ήταν «ευκαιρία» να μετατρέψει την όποια αμυντική συνεργασία προϋπήρχε (και που ήταν τμήμα μιας πιο πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής) σε μια ανοιχτή υποστήριξη, με όρους που όχι μόνο προσφέρουν νομιμοποίηση σε παράνομες πρακτικές, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις – ας σκεφτούμε εδώ την υπόθεση των υποκλοπών και τη χρήση ισραηλινού παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού.

Όλα αυτά μας φέρνουν στο πραγματικό πρόβλημα σήμερα. Η χώρα μας δεν είναι προτεκτοράτο. Τουλάχιστον όχι με την τυπική έννοια του όρου. Έχει πραγματικές δεσμεύσεις, ως μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, αλλά μπορεί και να ασκεί πολιτική με βάση τα εθνικά συμφέροντά, όπως αυτά ορίζονται κάθε στιγμή.

Όμως, η χώρα είναι σε πραγματικό κίνδυνο να συμπεριφερθεί ως να είναι προτεκτοράτο. Ως μια χώρα δηλαδή που το μόνο κριτήριό της είναι να εξυπηρετεί τον έναν ή τον άλλο σύμμαχο, με την ελπίδα ότι θα υπάρξει γενναιοδωρία από τη μεριά του. Μια τέτοια στρατηγική είναι στην πραγματικότητα συνταγή καταστροφής και μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε εθνικές τραγωδίες.

Αυτό εξηγεί γιατί η χώρα χρειάζεται αυτή τη στιγμή μια άλλη εξωτερική πολιτική. Που να μην την οδηγεί στον κατήφορο που θα τη μετέτρεπε – οικειοθελώς! – σε προτεκτοράτο, αλλά να την κατοχυρώνει ως μια ισότιμη δύναμη στο διεθνές γίγνεσθαι. Μια πολιτική που να αναγνωρίζει ότι η χώρα ανήκει και στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, στη «Δύση» εάν προτιμάτε, αλλά ταυτόχρονα κατανοεί ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο σύνθετος και σίγουρα όχι μονοπολικός και κατά συνέπεια χρειάζεται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ξεδίπλωμα μιας πολιτικής όντως πολυδιάστατης. Μια πολιτική που θα επανεκτιμά συμμαχίες και συνεργασίες με κριτήριο τα εθνικά συμφέροντα, που θα αποφεύγει να ταυτίζει τη χώρα με πολιτικές και πολιτικούς που παραβιάζουν κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, που θα στηρίζεται σε μια πραγματική αναπτυξιακή δυναμική, και που δεν θα εξαρτιέται από τον έναν ή τον άλλο σύμμαχο, αλλά θα τον αντιμετωπίζει ισότιμα. Ακριβώς, επειδή η χώρα μας δεν είναι ένα προτεκτοράτο, ούτε και πρέπει να γίνει. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας πρωθυπουργός σε ρόλο «τροχονόμου» για τα καρτέλ

Στην Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν υπάρχουν κανόνες. Δεν υπάρχουν εποπτικές αρχές. Όλα αποφασίζονται στο παλάτι του Μαξίμου. 

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΔΝΤ από την αξιολόγηση χρηματοπιστωτικής σταθερότητας του περασμένου Μαΐου για την Ελλάδα, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες δανείζουν κατά συντριπτικό ποσοστό μόνο (!) μεγάλες εταιρείες. Και μάλιστα από τα δάνεια αυτά των «μεγάλων» το μεγαλύτερο μέρος, περίπου 66%, διοχετεύεται σε μόλις δέκα ομίλους. Επιπλέον εντοπίστηκε ελλιπής έλεγχος στη διαχείριση 2,9 εκατ. «κόκκινων» δανείων από τις εταιρείες διαχείρισης, ενώ η υπερτίμηση ακινήτων δημιουργεί σοβαρές παρενέργειες αυξάνοντας το ποσοστό ιδιοκτητών με ληξιπρόθεσμες οφειλές. 

Και από τότε τίποτα δεν άλλαξε. Απλώς τα προνόμια των λίγων και αρεστών στη φαμίλια Μητσοτάκη επιχειρήσεων προκάλεσαν αντιδράσεις από ανταγωνιστές που βρήκαν πρόσβαση στα ΜΜΕ και το θέμα ύστερα από τέσσερις μήνες πήρε διαστάσεις. Οι τράπεζες, έχοντας συγκροτήσει το σκληρότερο καρτέλ της αγοράς υπό την προστασία του Μητσοτάκη, θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενες τα χρήματα των καταθετών, προσφέροντας τα χαμηλότερα επιτόκια καταθέσεων και τα υψηλότερα δανείων! Οι τράπεζες σήμερα δεν είναι αναπτυξιακοί μοχλοί. Οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές ελέγχουν πλέον το 85% του μετοχικού (!) κεφαλαίου των συστημικών ελληνικών τραπεζών, που δεν είναι πλέον ελληνικές, αντιπροσωπεύοντας χαρτοφυλάκια αξίας περίπου 40 δισ. ευρώ. 

Και εδώ στην αποικία όποιοι έχουν «κονέ» με τη φαμίλια αποκτούν προνομιακές σχέσεις, χωρίς κανείς να αναλογίζεται τους κινδύνους που προκύπτουν από την απληστία των εγχώριων ελίτ. Στην έκθεση του ΔΝΤ αναφερόταν ότι το 81% των κεφαλαίων ασφαλείας των τραπεζών αντιστοιχεί στην έκθεσή τους στους δέκα μεγαλύτερους εταιρικούς οφειλέτες. Κι αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο αν προκύψει αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων. 

Οι περισσότερες αναφορές που ακολούθησαν από τα πρόσφατα ρεπορτάζ συνέδεσαν τόσο την έκθεση του ΔΝΤ όσο και τα σχετικά δημοσιεύματα με τον όμιλο ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ καθώς τα δάνεια του ομίλου ξεπερνούν τα 6 δισ. ευρώ. Αν προστεθούν σε αυτά ο δανεισμός για την απόκτηση του Βόρειου Οδικού Αξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ) και οι εγγυητικές επιστολές των έργων, η συνολική έκθεση της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ αγγίζει τα 9,5 δισ. ευρώ, ποσό σχεδόν διπλάσιο της κεφαλαιοποίησης της εταιρείας, η οποία ανέρχεται περίπου στα 5 δισ. ευρώ. Και η μεταχείριση αυτή έχει εξοργίσει άλλους ομίλους στον τομέα των κατασκευών και κυρίως τον Ομιλο Aktor εμπλέκοντας στον πόλεμο και εκδοτικούς ομίλους. 

Στο μεταξύ η έλλειψη χρηματοδότησης «πνίγει» τους μικρομεσαίους, οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν ώστε να συντηρηθεί ένας βιώσιμος γι’ αυτούς κύκλος. Κι όλα αυτά φτάνουν μέχρι τα νοικοκυριά και τους νέους που οι συνθήκες δανεισμού για απόκτηση κατοικίας είναι σχεδόν αδύνατη. 

Πλην όμως στην Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν υπάρχουν κανόνες. Δεν υπάρχουν εποπτικές αρχές. Ολα αποφασίζονται στο παλάτι του Μαξίμου. «Μια επικίνδυνη μάχη διαπλεκόμενων συμφερόντων βρίσκεται σε εξέλιξη, με αποκαλύψεις για τον υπερδανεισμό συγκεκριμένων ομίλων» σχολίασε σε ανάρτησή του ο πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κύρτσος και πρόσθεσε: «Η μητσοτακική διαπλεκόμενη κερδοσκοπική φούσκα πρόκειται να σκάσει. Αυτό μας λέει ο πόλεμος συμφερόντων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η ΝΔ μας χρεοκόπησε μία φορά μέσω του δημοσίου, τώρα το επιχειρεί ξανά με Μητσοτάκη μέσω των καρτέλ και των ολιγαρχών». 

Για να γίνει αντιληπτό πώς δουλεύει το σύστημα Μητσοτάκη, προϊσταμένη στο νομικό τμήμα της ΡΑΑΕΥ που ελέγχει τις αδειοδοτήσεις και επεκτάσεις των ανεμογεννητριών είναι η σύζυγος Γεραπετρίτη, κόρη μεγαλομέτοχου της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ που δραστηριοποιείται και σε αυτόν τον κλάδο, ενώ και η αδελφή του Αλεξάνδρα Μητσοτάκη έχει αναλάβει μέσω ινστιτούτου και φόρουμ την άμβλυνση των αντιδράσεων τοπικών κοινωνιών στη δημιουργία αιολικών πάρκων. Και ο υπουργός Οικονομίας Κυριάκος Πιερρακάκης αρκέστηκε σε σύσταση στις τράπεζες «να κάνουν περισσότερα για την οικονομία και την κοινωνία». Φοβερή δήλωση. Τρομοκρατήθηκαν οι τραπεζίτες! 

Και φτάσαμε στο σήμα κινδύνου για τις επιπτώσεις μιας νέας εκτίναξης του ενεργειακού κόστους, ειδικά στην εξαρτημένη ΕΕ, που εκπέμπουν 16 φορείς της ελληνικής βιομηχανίας ζητώντας την άμεση λήψη μέτρων για την προστασία περισσότερων από 700 ενεργοβόρων μεταποιητικών επιχειρήσεων. Οι περισσότερες από αυτές, που έχουν καθοριστική συμβολή στην παραγωγή, στις εξαγωγές και στην απασχόληση, εξακολουθούν να βρίσκονται εκτεθειμένες στις μεγάλες διακυμάνσεις των τιμών ηλεκτρικής ενέργειας. Την ίδια ώρα επιχειρήσεις σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες επωφελούνται ήδη από μέτρα προστασίας, γεγονός που δημιουργεί άνισους όρους ανταγωνισμού για την εγχώρια παραγωγή. Χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Βουλγαρία, η Σλοβενία, η Αυστρία και η Ιρλανδία έχουν ήδη αρχίσει να αξιοποιούν τα διαθέσιμα ευρωπαϊκά εργαλεία, προστατεύοντας τη βιομηχανική τους βάση απέναντι στις αναταράξεις της ενεργειακής αγοράς. Και ενώ άλλες χώρες προχώρησαν σε μειώσεις, εδώ ο Κυρ. Μητσοτάκης είπε στους ιθαγενείς ότι «θα μειώσει τις τιμές σε περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Ενωση επιτρέψει (!) έκτακτες εθνικές παρεμβάσεις…» Δεν γνωρίζει ότι η ΕΕ τις επιτρέπει. Εξάλλου τι να την κάνουμε τη βιομηχανία; Εχουμε τον τουρισμό και τα 80.000 (!) σημεία πώλησης καφέ! 

Πηγή: Δημήτρης Χρήστου / documentonews.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Άδωνις Γεωργιάδης: ο γελωτοποιός του βασιλιά

Ο Άδωνις Γεωργιάδης πιστεύει ότι είναι δελφίνος. Όμως, δεν είναι τίποτα παραπάνω από γελωτοποιός σε μια Αυλή, που τον ανέχεται γιατί την εξυπηρετεί 

Οι μεσαιωνικές Αυλές των βασιλιάδων και των αρχόντων περιλάμβαναν και τη φιγούρα του γελωτοποιού. Αντίστοιχους ρόλους μπορούμε να δούμε και σε παλαιότερες εποχές. Στο Βυζάντιο τους έλεγαν τζουτζέδες. 

Ο γελωτοποιός είχε ως καθήκον να διασκεδάζει χοροπηδώντας, λέγοντας αστεία και κυρίως λέγοντας αυτά που η ευπρέπεια δεν επέτρεπε στους άρχοντες να πουν, αλλά χαίρονταν να τα λέει κάποιος άλλος, που, σε τελική ανάλυση, εάν έλεγε και καμιά κουβέντα παραπάνω μπορούσαν να του ρίξουν και ένα γερό μπερντάκι ξύλο. 

Η χώρα μας τυπικά δεν έχει Αυλή – και επισήμως μετά το δημοψήφισμα του 1974 για το Πολιτειακό – αλλά υπουργικό συμβούλιο. Παρ’ όλα αυτά έχει τον επίσημο γελωτοποιό του βασιλιά: τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη. 

Αρκεί κανείς να κοιτάξει τα αλλεπάλληλα ποσταρίσματά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που πάντα περιλαμβάνουν όλες τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παρουσίες, όλες τις δημόσιες εμφανίσεις του και πολύ συχνό σχολιασμό της επικαιρότητας, όταν φυσικά δεν αναμεταδίδει επιμελώς ό,τι ποστάρει η «Ομάδα Αλήθειας» και όλος ο εσμός των κομματικών τρολ της Νέας Δημοκρατίας. 

Δεν πρόκειται γενικά για πολιτική επικοινωνία, έστω και με ερασιτεχνικό τρόπο. Ούτε για προσπάθεια να μην χάσει την επαφή με το ακροατήριό του. Είναι μια προσπάθεια να παίξει με συνέπεια τον ρόλο του γελωτοποιού: Να είναι αυτός που θα πει τις πιο μεγάλες αντικομμουνιστικές χοντράδες, που υποτίθεται ότι λόγοι σεβασμού στην άλλη άποψη δεν επέτρεπαν μέχρι τώρα, γιατί για αυτόν δεν υπάρχει κανένας περιορισμός και θα βγει να πει καλά σας κάναμε και σας βασανίζαμε, σας εξορίζαμε, σας εκτελέσαμε και μακάρι να σας κάνουμε και χειρότερα. Να είναι αυτός που θα βγει και θα πει – μαζί με τον συνάδελφό του Θάνο Πλευρή – ότι εάν θέλετε ακροδεξιά πολιτική, ωμό ρατσισμό και πογκρόμ κατά μεταναστών μην κοιτάζετε προς τα ρετάλια της Ακροδεξιάς, εμείς είμαστε η αυθεντική Ακροδεξιά. Να είναι αυτός που θα βγει και θα καθυβρίσει δημοσιογράφους που τόλμησαν να κάνουν κριτική στην κυβέρνηση, κατηγορώντας τους ότι πίνουν μπάφους. Να είναι αυτός που θα πει ανοιχτά ότι όλα είναι για πούλημα και δουλειά ενός υπουργού Υγείας είναι να διαφημίζει κομπογιαννίτες και μάλιστα να το θεωρεί και τμήμα της προώθησης του ιατρικού τουρισμού. Να είναι αυτός που βγαίνει και υποστηρίζει ότι ένας τέως πρωθυπουργός, για τον οποία καμία υπόνοια διαφθοράς δεν υπήρξε ποτέ, «ήταν ο πιο διεφθαρμένος πρωθυπουργός». 

Και όλα αυτά με το ακαταλόγιστο του γελωτοποιού και το θράσος του τζουτζέ. Πουλώντας μαζί και όλη τη σχετική εικόνα, που ξέρει ότι τα μέσα θα αναπαράγουν γιατί κάνει θόρυβο, βγάζει σύντομα βίντεο που γίνονται reel εύκολα. Με την κρυφή ελπίδα ότι έτσι αποκτά προβολή, που όταν έρθει η ώρα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποχωρήσει από την ηγεσία της ΝΔ, αυτός να είναι εκεί ως δελφίνος με αξιώσεις. 

Και τα κάνει όλα αυτά ο Άδωνις Γεωργιάδης, την ώρα που παράλληλα είναι υπουργός της κυβέρνησης και μάλιστα σε ένα υπουργείο που είναι για τους πολίτες συνώνυμο με τις ελλείψεις, την υποστελέχωση και την ταλαιπωρία. Που μισεί κάθετι δημόσιο και είναι πάντα έτοιμος να διαφημίσει τον κάθε ιδιώτη «επενδυτή», υπενθυμίζοντας στην πράξη ότι είναι αυτός που κάποτε εξυμνούσε τα διαβόητα νανογιλέκα – αυτά που ακόμη και σήμερα υπογραμμίζει ότι ήταν καλής ποιότητας. Που μέσα στο κόμμα του εκπροσωπεί την πιο κυνική εκδοχή Ακροδεξιάς. Για να μην αναφερθούμε στον τρόπο που ανοιχτά και ανενδοίαστα υποστηρίζει το Ισραήλ και τη γενοκτονική βία σε βάρος των Παλαιστινίων, ίσως γιατί θέλει να απαλλαγεί από την κηλίδα ότι κάποτε από το κανάλι του προωθούνταν αντισημιτικά βιβλία αρνητών του Ολοκαυτώματος. 

Όμως, το πρόβλημα με τον γελωτοποιό του βασιλιά στο τέλος της ημέρας δεν είναι ο γελωτοποιός. Σε τελική ανάλυση αυτός αναλώσιμος είναι και εύκολα θα μπορούσε να αρχίσει να μετατρέπεται σε αποδιοπομπαίο τράγο εάν η κυβέρνηση συνεχίσει να έχει δημοσκοπικά κεσάτια. Το πρόβλημα είναι με αυτούς που όχι απλώς ανέχονται τον γελωτοποιό να χοροπηδάει λέγοντάς τις ακρότητες, αλλά στην πραγματικότητα χαίρονται με αυτές και τις ενστερνίζονται, απλώς βολεύονται να τον αφήνουν να τα λέει αυτός πρώτα. 

Γιατί η αλήθεια είναι ότι η δημοφιλία του Άδωνι Γεωργιάδη μέσα στη ΝΔ δεν είναι επειδή είναι διασκεδαστικός, αλλά επειδή αυτά που λέει τα πιστεύει το κυβερνητικό επιτελείο και τα ενστερνίζεται ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, που διαφορετικά εύκολα θα τον είχε ξαποστείλει. 

Γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι μόνο ο γελωτοποιός του βασιλιά. Είναι και η φωνή του βασιλιά, η φωνή που λέει αυτά που ο βασιλιάς πιστεύει, αλλά για λόγους εικόνας δεν θέλει να τα πει με αυτή την ωμότητα. Γιατί και βαθιά αντικομμουνιστής είναι ο πρωθυπουργός της «σωστής πλευράς της ιστορίας» και την ακροδεξιά στροφή των ευρωπαϊκών πολιτικών για το άσυλο και τη μετανάστευση ακολουθεί, και με τους ιδιώτες ενάντια σε κάθε δημόσιο τάσσεται, και να κάνει πολεμική ενάντια στην αντιπολίτευση με συκοφαντίες και μυθεύματα θέλει, και μια χαρά πήγε να βγάλει χαμογελαστός φωτογραφία με τον Νετανιάχου παρά την παγκόσμια κατακραυγή σε βάρος του. 

Σε τελική ανάλυση όπως οι βασιλιάδες κρίνονταν και από τους γελωτοποιούς που διάλεγαν, έτσι και οι πρωθυπουργοί κρίνονται και από τους υπουργούς που αφήνουν ξεκαπίστρωτους να λένε ό,τι τους κατέβει. Κοινώς: Πες μου τον γελωτοποιό σου, να σου πω ποιος είσαι. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μόλις 270.000 επιπλέον συνταξιούχοι θα πάρουν €400

Αλχημείες και με την προσωπική διαφορά, καθώς, όπως καταγγέλλουν σωματεία, δεν θα έχει αναδρομικό χαρακτήρα ο επανϋπολογισμός των συντάξεων. 

Πρόκειται για την κοινωνική κατηγορία που έχει υποστεί τη μεγαλύτερη δυνατή κοροϊδία από τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τους «πετάει» ψίχουλα. Τα παρουσιάζει ως μέγιστες παροχές για να υφαρπάξει την ψήφο τους. Αυτό συμβαίνει και τώρα. Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει το 2027 ως έτος ουσιαστικής ενίσχυσης των συνταξιούχων με την αύξηση των συντάξεων μέσω του επιδόματος 400 ευρώ και του οριστικού τέλους στον συμψηφισμό των αυξήσεων με την προσωπική διαφορά. Τη δουλειά της παραπληροφόρησης αναλαμβάνουν τα συστημικά ΜΜΕ θέτοντας στο επίκεντρο τα αθροίσματα των παροχών.  

Πολιτική… αριθμητική 

Τα 400 ευρώ εφάπαξ, η παροχή που μετά βαΐων και κλάδων προβάλλεται, αντιστοιχούν σε μόλις 1,09 ευρώ την ημέρα. Μάλιστα το ιδιαίτερα μαχητικό Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων (ΕΝΔΙΣΥ), που τα χαρακτηρίζει «ψίχουλα», ζητά επαναφορά της 13ης και της 14ης σύνταξης, κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης συνταξιούχων και αλλαγές στην εισφορά υγείας. Η κυβερνητική εξειδίκευση επιβεβαιώνει ότι από τον Νοέμβριο του 2026 η ετήσια ενίσχυση αυξάνεται από 300 σε 400 ευρώ, ενώ οι δικαιούχοι διευρύνονται κατά περίπου 270.000, φτάνοντας συνολικά τα 2,2 εκατομμύρια. Το ετήσιο δημοσιονομικό κόστος διαμορφώνεται στα 879 εκατ. ευρώ. 

Εδώ όμως βρίσκεται μια κρίσιμη λεπτομέρεια που αλλάζει την εικόνα. Οπως προκύπτει από το Ενιαίο Σύστημα Συντάξεων ΗΛΙΟΣ για 1,93 εκατ. συνταξιούχους η αύξηση είναι 100 ευρώ. Περίπου 1.925.000 βρίσκονταν ήδη στο καθεστώς της ετήσιας ενίσχυσης των 300 ευρώ. Για αυτούς τους συνταξιούχους επομένως η νέα κυβερνητική παρέμβαση δεν προσθέτει 400 ευρώ στο ετήσιο εισόδημά τους. Προσθέτει 100 ευρώ. Αυτό σημαίνει 8,33 ευρώ τον μήνα ή περίπου 27 λεπτά την ημέρα. 

Τα 400 ευρώ είναι πράγματι μια ολόκληρη νέα παροχή για τους περίπου 270.000 νέους δικαιούχους που εντάσσονται στο μέτρο. Αυτό καταγράφει και η εξειδίκευση του υπουργού Κυριάκου Πιερρακάκη. Εμφανίζει 1.925.361 δικαιούχους στο προηγούμενο καθεστώς και 2.196.751 μετά τη διεύρυνσή του. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που η αριθμητική γίνεται «πολιτική απατεωνιά» προς άγραν ψήφων… Καθίσταται σαφές, καθώς άλλο πράγμα είναι το συνολικό ύψος μιας παροχής και άλλο η πρόσθετη ενίσχυση που δημιουργεί μια νέα κυβερνητική απόφαση. 

Παραπληροφόρηση 

Από την 1η Ιανουαρίου 2027 οι ετήσιες αυξήσεις θα καταβάλλονται χωρίς συμψηφισμό με την προσωπική διαφορά. Πρόκειται για ουσιαστική αλλαγή για εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους, καθώς η αύξηση θα περνά πλέον στο καταβαλλόμενο ποσό αντί να απορροφάται. 

Η κυβέρνηση υπολογίζει για το 2027 αύξηση των συντάξεων σε ποσοστό 2,6%, με βάση τις εκτιμήσεις του Απριλίου 2026, και δημοσιονομικό κόστος 750 εκατ. ευρώ. Το τελικό ποσοστό πάντως θα εξαρτηθεί από τα οριστικά στοιχεία ΑΕΠ και πληθωρισμού. 

Υπάρχει όμως μια πλευρά που το ΕΝΔΙΣΥ επιμένει να αναδεικνύει. Αφορά την αλλαγή που δεν επιστρέφει αναδρομικά τις αυξήσεις σε όσους δεν εισέπραξαν λόγω προσωπικής διαφοράς τα προηγούμενα χρόνια. Πράγματι οι γενικές αυξήσεις της περιόδου 2023-2026 έφτασαν σωρευτικά το 16,4% (ονομαστική αύξηση). Η νέα ρύθμιση ανοίγει τον δρόμο για μελλοντικές αυξήσεις, δεν αποκαθιστά όμως το παρελθόν. 

Το ΕΝΔΙΣΥ έχει ζητήσει ως αφετηρία πλήρους κατάργησης της προσωπικής διαφοράς την 1η Ιανουαρίου 2023, ακριβώς επειδή από τότε άρχισαν να δίνονται ξανά γενικές αυξήσεις. 

Τα στοιχεία του συστήματος ΗΛΙΟΣ για τον Αύγουστο του 2026 δίνουν την κλίμακα του προβλήματος. Στη χώρα υπήρχαν 2.541.942 συνταξιούχοι, με μέσο συνολικό μηνιαίο εισόδημα μόλις 939,17 ευρώ (διάμεσος). Αυτό σημαίνει ότι οι μισοί συνταξιούχοι βρίσκονται κάτω από περίπου 939 ευρώ τον μήνα. Η μέση κύρια σύνταξη ήταν 867,71 ευρώ, η μέση σύνταξη γήρατος 979,48 ευρώ, η σύνταξη θανάτου 634,01 ευρώ και η αναπηρική 644,84 ευρώ. Μιλάμε για μεικτές αποδοχές. 

Η μέση επικουρική περιοριζόταν στα 196,07 ευρώ. Ετσι, τα παραδείγματα που βασίζονται σε συντάξεις 1.500 ή 1.800 ευρώ μπορεί να είναι αριθμητικά απολύτως έγκυρα, δεν περιγράφουν όμως τον τυπικό συνταξιούχο. Η λαθροχειρία προς άγραν ψήφων καθίσταται προφανής. 

Ο πληθωρισμός  εξανεμίζει  τις αυξήσεις 

Υπάρχει ένας παράγοντας που καμία ονομαστική αύξηση δεν δύναται να αγνοήσει. Είναι η ανέλεγκτη από την κυβέρνηση Μητσοτάκη αισχροκέρδεια που δείχνει τα δόντια της στα νοικοκυριά, με τους πιο ευάλωτους να είναι οι συνταξιούχοι. Ο γενικός δείκτης καταναλωτή της ΕΛΣΤΑΤ έφτασε τον Αύγουστο στο 25,63% από το 2020. Στα τρόφιμα ο δείκτης είχε ανέβει στο 35,18% και στη στέγαση στο 41,53%. Με απλά λόγια, το γενικό επίπεδο τιμών βρίσκεται περίπου 25,6% υψηλότερα από το 2020, τα τρόφιμα περίπου 35,2% και η στέγαση 41,5%. Οσο για τα φάρμακα; Καταγράφεται πάλι από την ΕΛΣΤΑΤ ότι οι τιμές των φαρμακευτικών προϊόντων στο τέλος του 2025 βρίσκονταν περίπου 21% υψηλότερα από τα επίπεδα του 2020. 

Αρα τα πανηγύρια για τις συντάξεις από κυβερνητικά στελέχη και συστημικά ΜΜΕ δεν γίνονται σε αθροίσματα ποσών και ονομαστικές αυξήσεις. Το ζήτημα είναι πόση αγοραστική δύναμη έχει απομείνει στους συνταξιούχους ύστερα από έξι χρόνια συνεχών ανατιμήσεων με τον Κυριάκο Μητσοτάκη «χειροκροτητή» της αισχροκέρδειας. Ολες οι εξαγγελίες θα πρέπει να κρίνονται δίπλα στη σύνταξη των 939 ευρώ (μεικτά) και στο καλάθι που από τα 100 ευρώ του 2020 έχει φτάσει να κοστίζει πάνω από 125 ευρώ σήμερα. 

Πηγή: Τζώρτζης Ρούσσος /documentonews.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »