Με διαμαρτυρία των εργαζομένων στο ΕΣΥ βρέθηκε αντιμέτωπος ο Άδωνις Γεωργιάδης και όχι με τον «κομμουνιστικό κίνδυνο»

Ο υπουργός Υγείας ας αφήσει τις ρητορικές υπερβολές και ας αναρωτηθεί γιατί οι άνθρωποι που κρατούν όρθιο το ΕΣΥ διαμαρτύρονται 

Κάποτε ήταν οι «ήρωες με τις λευκές μπλούζες», οι γιατροί και νοσηλευτές που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά της πανδημίας. Σήμερα, αντιμετωπίζονται ως «ταραξίες». 

Όμως, πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους, αυτές και αυτούς που κρατούν όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας, που εξασφαλίζουν ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει υγειονομικές κρίσεις, που θα ξαναβρεθούν στην πρώτη γραμμή σε οποιαδήποτε έκτακτη ανάγκη. 

Οι άνθρωποι αυτοί σήμερα διαμαρτύρονται για τα προβλήματα στο δημόσιο σύστημα υγείας. Τις ελλείψεις σε προσωπικό και σε εξοπλισμό αλλά και τις χαμηλές απολαβές που δημιουργούν προβλήματα στην προσέλκυση γιατρών για να στελεχώσουν ιδίως περιφερειακά νοσοκομεία. Το γεγονός ότι χρειάζεται να εργάζονται εξαντλητικά για να μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους. Τη διαρκή αναμέτρηση με πολιτικές που αντιμετωπίζουν τη δημόσια υγεία ως δαπάνη που πρέπει να μειωθεί. 

Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης είναι συχνά στόχος αυτών των διαμαρτυριών. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι οι διαμαρτυρίες είναι πολιτικά υποκινούμενες από παρατάξεις της Αριστεράς και ότι τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Εγώ ξέρω ότι εάν τα πράγματα ήταν όντως τόσο καλά δεν θα υπήρχαν τόσες διαμαρτυρίες όλα αυτά τα χρόνια, ότι δεν θα υπήρχε σε τόσες πολλές περιοχές αγωνία για την υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας, ότι δεν θα κατέβαιναν τόσο συχνά στον δρόμο γιατροί και υγειονομικοί, αλλά και οι τοπικές κοινωνίες. 

Λέει ο υπουργός ότι γίνονται σημαντικά έργα. Όμως, γιατί τότε γιατροί υποστηρίζουν επώνυμα ότι τα έργα αυτά δεν έχουν ολοκληρωθεί και υπάρχουν σοβαρά προβλήματα; Γιατί επιμένουν ότι τμήματα νοσοκομείων υπολειτουργούν; Γιατί π.χ. στη Νίκαια καταγγέλλουν ότι το ανακαινισμένο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, το οποίο πήγε να εγκαινιάσει, έχει πλημμυρίσει τρεις φορές από όταν εγκαινιάστηκε; 

Σε τελική ανάλυση για κανένα γιατρό και νοσηλευτή η διαμαρτυρία και οι συγκεντρώσεις δεν είναι «χόμπι». Με τους ασθενείς θέλουν να ασχολούνται και να κάνουν τη δουλειά τους. Ιδίως όταν – όπως γνωρίζει πολύ καλά και ο ίδιος υπουργός – οι γιατροί που δέχτηκαν την «ειδική περιποίηση» των ΜΑΤ στη Νίκαια είναι μερικοί από τους καλύτερους που έχουμε στη χώρα. 

Εκτός βέβαια και εάν η βία των ΜΑΤ είναι η ανταμοιβή που προσφέρει ο υπουργός Υγείας στους «ήρωες με τις λευκές μπλούζες» και η… έκφραση ευγνωμοσύνης για όλα όσα έχουν κάνει για να συνεχίσει να λειτουργεί το δημόσιο σύστημα υγείας. 

Από εκεί και πέρα καταλαβαίνω ότι ο υπουργός Υγείας κυρίως ενδιαφέρεται για τις δηλώσεις που θα μπορέσει να κάνει για οποιοδήποτε θέμα. Λογικό είναι, προεκλογική περίοδο έχουμε και έχει ξεκινήσει η μάχη του σταυρού. 

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να χαθεί το μέτρο. Γιατί το «θα με είχανε σκοτώσει, χωρίς τα ΜΑΤ», είναι μια κουβέντα που ένας υπουργός που ενδιαφέρεται να συνεχίσει να συνομιλεί με τους ανθρώπους που εργάζονται σε έναν νευραλγικό κλάδο όπως η δημόσια υγεία, δεν τη λέει. Ακόμη και εάν αισθάνεται ότι αυτό εξυπηρετεί την όποια «εικόνα» θέλει να παρουσιάσει. Ένταση υπήρξε σίγουρα, αλλά έπαιξε ρόλο και η αστυνομία σε αυτή, αλλά η ρητορική για «τραμπούκους» απλώς δείχνει ότι δεν έχει καμία διάθεση να συζητήσει με τους διαμαρτυρόμενους υγειονομικούς. 

Και βέβαια όσο και εάν καταλαβαίνω ότι θέλει να απευθυνθεί σε ένα δεξιό ακροατήριο, εντούτοις «ατάκες» που εξισώνουν κομμουνισμό και φασισμό, λίγες μέρες αφότου ήρθαν στο φως φωτογραφίες από την εκτέλεση κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, ή αναφορές στο ότι κάποιοι διαμαρτύρονται απλώς επειδή είναι κομμουνιστές, απλώς δείχνουν και τον πραγματικό «πολιτικό πολιτισμό» του Άδωνι Γεωργιάδη. Εκτός και εάν ο αντικομμουνισμός «παλαιάς κοπής» είναι πλέον επίσημη κυβερνητική γραμμή. 

Σε κάθε περίπτωση, το δημόσιο σύστημα υγείας, η στελέχωση, ενίσχυση και αναβάθμισή του είναι μια πραγματική «εθνική υπόθεση». Οφείλουμε να ακούσουμε τη διαμαρτυρία των ανθρώπων που το κρατούν όρθιο. Και να δούμε πώς τα σοβαρά προβλήματα που διαρκώς αναδεικνύουν θα αντιμετωπιστούν όπως πρέπει. 

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Συναγερμός στην αεροναυτιλία – Τα αναπάντητα ερωτήματα μετά τη νέα βλάβη, «καμπανάκι» εν όψει θερινής περιόδου

Οι αρμόδιοι φορείς καλούνται να δώσουν οριστικές λύσεις προτού ένα αντίστοιχο πρόβλημα «σκάσει» εν μέσω τουριστικής αιχμής και προκαλέσει ανεπανόρθωτο χάος στον ελληνικό εναέριο χώρο 

Ο μεγαλύτερος και πιο πολυσύχναστος αερολιμένας της χώρας, το διεθνές αεροδρόμιο της Αθήνας «Ελευθέριος Βενιζέλος», βρέθηκε ξανά αντιμέτωπος με μια εξαιρετικά σοβαρή κρίση που προκάλεσε έντονη ανησυχία στο επιβατικό κοινό και αλυσιδωτές καθυστερήσεις στο πρόγραμμα των πτήσεων. 

Μια σημαντική τεχνική βλάβη στο σύστημα μεταφοράς δεδομένων ραντάρ «τύφλωσε» εν μέρει την Προσέγγιση Αθηνών, αναδεικνύοντας για ακόμη μια φορά -και με τον πλέον εμφατικό τρόπο- τις παθογένειες και τις τραγικές ελλείψεις στις κρίσιμες υποδομές της αεροναυτιλίας στην Ελλάδα. 

Το περιστατικό έθεσε σε συναγερμό τις αρμόδιες αρχές, ενώ παράλληλα προκάλεσε την έντονη και οργισμένη αντίδραση των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, οι οποίοι κάνουν λόγο για επαναλαμβανόμενα, εξαιρετικά επικίνδυνα φαινόμενα. 

Η βλάβη και η επίσημη θέση της ΥΠΑ 

Το πρόβλημα προέκυψε νωρίς το πρωί και εντοπίστηκε στο σύστημα μεταφοράς δεδομένων από το ραντάρ που βρίσκεται στον λόφο της Μερέντας, στην ευρύτερη περιοχή του Μαρκόπουλου Αττικής, προς το Κέντρο Ελέγχου του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών. 

Όσο πλησιάζουμε στους μήνες αιχμής, το σημερινό περιστατικό λειτουργεί ως ηχηρό καμπανάκι 

Η ξαφνική απώλεια αυτών των ζωτικών δεδομένων σήμανε άμεσα μείωση της χωρητικότητας του αεροδρομίου, καθώς, για λόγους ασφαλείας, αυξήθηκαν υποχρεωτικά οι αποστάσεις μεταξύ των αεροσκαφών. 

Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει το κοινό και να περιορίσει τον αντίκτυπο της κρίσης, εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση, επιβεβαιώνοντας το γεγονός:

«Στις 19 Φεβρουαρίου 2026 παρουσιάστηκε τεχνική βλάβη στην τροφοδοσία του συστήματος μεταφοράς δεδομένων στη θέση “Μερέντα” προς τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών, προκαλώντας δυσλειτουργία του εν λόγω συστήματος και προσωρινή μείωση χωρητικότητας εξυπηρέτησης αεροσκαφών στο αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος”».

Η διοίκηση της ΥΠΑ τόνισε ότι «άμεσα εξειδικευμένο προσωπικό της ΥΠΑ προχώρησε σε διαγνωστικές και διορθωτικές κινήσεις και η τεχνική βλάβη αποκαταστάθηκε», προσθέτοντας χαρακτηριστικά πως «η παροχή υπηρεσιών Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας συνεχίζεται απρόσκοπτα».

Ωστόσο, στην πράξη, η βλάβη ήταν ικανή να «φρενάρει» δραστικά τον ρυθμό των προσγειώσεων. Από τις 22 αφίξεις που εξυπηρετούνται κανονικά, ο αριθμός έπεσε στις 17 ανά ώρα, προκαλώντας σημαντική ταλαιπωρία και καθυστερήσεις που σε αρκετές περιπτώσεις ξεπέρασαν κατά πολύ τα 20 λεπτά.

Οργή εργαζομένων: «Στο ίδιο έργο θεατές»

Στον αντίποδα των καθησυχαστικών τόνων της διοίκησης της ΥΠΑ, οι εργαζόμενοι -και ειδικότερα η Ένωση Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας Ελλάδας- εξέφρασαν την απόλυτη αγανάκτησή τους, ρίχνοντας φως στο δυσάρεστο παρασκήνιο αυτών των συνεχών αστοχιών.

Με μια ανακοίνωση καταπέλτη, ανέδειξαν την ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού, επισημαίνοντας ότι το σημερινό black out δεν προέκυψε απρόσμενα.

Οι ελεγκτές κατήγγειλαν ανοιχτά ότι η Προσέγγιση Αθηνών, η οποία είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την ασφαλή καθοδήγηση των αεροσκαφών στον μεγαλύτερο αερολιμένα της χώρας, αναγκάστηκε να λειτουργήσει κάτω από εξαιρετικά επισφαλείς συνθήκες, έχοντας στη διάθεσή της μόνο ένα από τα τρία ραντάρ που προβλέπονται κανονικά, και μάλιστα χωρίς τις απαραίτητες εφεδρικές συχνότητες.

«Στο ίδιο έργο θεατές βρεθήκαμε σήμερα το πρωί, αφού χάθηκε ξανά η επικοινωνία με τον λόφο Μερέντα, όπως και τον περασμένο Αύγουστο, όταν αστόχησε το ανταλλακτικό, που η Υ.Π.Α. “αξιολογούσε” από τον Μάιο του 2024 αν θα έπρεπε να αποκτήσει και έως σήμερα δεν έχει παραδοθεί», ανέφεραν στην αιχμηρή ανακοίνωσή τους οι εκπρόσωποι των εργαζομένων, στηλιτεύοντας την εγκληματική καθυστέρηση στην προμήθεια του απαραίτητου εξοπλισμού.

«Καμπανάκι» εν όψει θερινής περιόδου

Η σημερινή κρίση αποτελεί, σύμφωνα με τους εργαζόμενους, απλώς άλλον έναν κρίκο σε μια αλυσίδα επικίνδυνων δυσλειτουργιών. Υπενθύμισαν, μάλιστα, ακόμη ένα σκοτεινό περιστατικό, όταν μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, στις 4 Ιανουαρίου 2026, σημειώθηκε ολική απώλεια επικοινωνιών στον εναέριο χώρο, συμβάν για το οποίο εξακολουθούν να περιμένουν επίσημη ενημέρωση για τα ακριβή αίτια.

Ο κόμπος, όπως φαίνεται, έχει φτάσει στο χτένι. Η απογοήτευση, σε συνδυασμό με την εργασιακή εξουθένωση του προσωπικού που καλείται να διαχειριστεί τις τεχνικές ελλείψεις, μεταφράζεται πλέον σε προειδοποιήσεις προς πάσα κατεύθυνση.

Οι ελεγκτές ξεκαθάρισαν ότι, υπό αυτές τις συνθήκες επισφάλειας, δεν προτίθενται να παράσχουν υπερεργασία κατά την επερχόμενη θερινή περίοδο του 2026.

Πρόκειται για μια δήλωση με τεράστιο ειδικό βάρος, αφού το καλοκαίρι η τουριστική κίνηση εκτινάσσεται στα ύψη και η πίεση στα απαρχαιωμένα συστήματα πολλαπλασιάζεται γεωμετρικά. Η θέση τους είναι ξεκάθαρη: η ασφάλεια των πτήσεων, των επιβατών και των πληρωμάτων είναι αδιαπραγμάτευτη.

Τα αναπάντητα ερωτήματα και η επόμενη μέρα

Μπορεί η ΥΠΑ να διαβεβαιώνει πως η σημερινή βλάβη αποκαταστάθηκε γρήγορα, όμως τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα. Πώς γίνεται ένα νευραλγικό σύστημα ενός ευρωπαϊκού κόμβου αερομεταφορών να «κρέμεται» από τη γραφειοκρατία ενός ανταλλακτικού που εκκρεμεί από το 2024;

Το ελληνικό τουριστικό προϊόν και η διεθνής εικόνα της χώρας εξαρτώνται άμεσα από το επίπεδο της αεροναυτιλίας μας. Η αεροπλοΐα απαιτεί απόλυτη τεχνική ακρίβεια και μηδενική ανοχή σε εκπτώσεις συντήρησης.

Όσο πλησιάζουμε στους μήνες αιχμής, το σημερινό περιστατικό λειτουργεί ως ηχηρό καμπανάκι. Ο «κόκκινος συναγερμός» έχει ήδη χτυπήσει και οι αρμόδιοι φορείς καλούνται να δώσουν οριστικές λύσεις πριν ένα αντίστοιχο πρόβλημα στην καρδιά του καλοκαιριού προκαλέσει ανεπανόρθωτο χάος στον ελληνικό εναέριο χώρο.

Πηγή: in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Οκτώ ρωγμές στο αφήγημα Στουρνάρα για την ανάπτυξη

Οταν η Τράπεζα της Ελλάδος ωραιο­ποιεί τη φτώ­χεια, βαφτίζει την ακρίβεια «βελ­τίωση ανι­σο­τήτων» και επα­να­φέρει το σύν­δρομο του 2009. 

Η φράση «εμείς πάμε καλά», όπως ειπώθηκε πρόσφατα από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, δεν είναι απλώς ατυχής. Είναι πολιτικά επικίνδυνη, κοινωνικά προσβλητική και οικονομικά παραπλανητική. Διότι αν «πάμε καλά», γιατί ένας στους τέσσερις πολίτες ζει σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού; Αν «πάμε καλά», γιατί ένας στους πέντε Ελληνες δηλώνει ότι δεν είχε πρόσβαση στην ιατρική φροντίδα που χρειαζόταν; Γιατί η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα καταρρέει με ρυθμούς πενταπλάσιους του ευρωπαϊκού μέσου όρου; 

01 Εργαλείο παραπλάνησης 

Η Τράπεζα της Ελλάδος εμφανίζει ως τεκμήριο «βελτίωσης των κοινωνικών ανισοτήτων» τις ονομαστικές αυξήσεις μισθών. Οχι τις καθαρές. Οχι τις πραγματικές. Οχι τις αποπληθωρισμένες. Αλλά τις ακατέργαστες, προ φόρων και εισφορών αποδοχές. Πρόκειται για μεθοδολογικό τέχνασμα που δεν αντέχει ούτε σε στοιχειώδη οικονομική κριτική. 

02 Τα πραγματικά στοιχεία 

Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και της ΕΛΣΤΑΤ δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Το 2024 το 26,9% του πληθυσμού στην Ελλάδα βρέθηκε σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ, ξεπερνώντας αρνητικά σχεδόν όλες τις χώρες του Νότου. 

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το στοιχείο για την υγεία. Το 21,9% των Ελλήνων δεν έλαβε την ιατρική φροντίδα που χρειαζόταν. Στην υπόλοιπη Ευρώπη το ποσοστό αυτό είναι 3,6%. Πρόκειται για κοινωνικό χάσμα που δεν χωρά καμία «βελτίωση». Οταν η πρόσβαση στην υγεία γίνεται ταξικό προνόμιο, δεν μιλάμε για ανισότητες που μειώνονται. Μιλάμε για κοινωνική αποσύνθεση. 

03 Καταρρέουν οι μικρομεσαίοι 

Η Eurostat καταγράφει αύξηση 47,8% στα λουκέτα μικρομεσαίων επιχειρήσεων το τρίτο τρίμηνο του 2025. Την ίδια στιγμή ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι μόλις 4,4%. Αυτή δεν είναι απλώς αρνητική απόκλιση. Είναι κατάρρευση. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στραγγαλίζονται από τα ληξιπρόθεσμα χρέη του δημοσίου ύψους 3,8 δισ. ευρώ, τον τραπεζικό αποκλεισμό, τη φορομπηχτική πολιτική και βέβαια την αύξηση του λειτουργικού κόστους με αιχμή την ενέργεια.  Κι όμως, στο θεσμικό αφήγημα όλα βαίνουν καλώς. Η πραγματική οικονομία πεθαίνει, αλλά οι πίνακες «δείχνουν» πρόοδο. 

04 Το έχουμε ξαναζήσει 

Πληροφορούμε τον οικονομολόγο Γ. Στουρνάρα ότι η φράση «εμείς πάμε καλά» θυμίζει ανατριχιαστικά τον Γιώργο Αλογοσκούφη λίγο πριν από την πτώχευση του 2010, όταν διαβεβαίωνε τους πολίτες ότι «η ελληνική οικονομία είναι θωρακισμένη». Και τότε υπήρχαν νούμερα. Και τότε υπήρχαν παρουσιάσεις. Και τότε υπήρχαν «θεσμικές διαβεβαιώσεις». Αυτό που δεν υπήρχε ήταν επαφή με την κοινωνία. Το αποτέλεσμα το πλήρωσε η χώρα με δεκαετή ύφεση, μνημόνια και κοινωνική καταστροφή. 

05 Ανάπτυξη με πήλινα πόδια 

Η ανάπτυξη 2-2,2% δεν είναι προϊόν παραγωγικής δυναμικής. Είναι προϊόν κυρίαρχα των ευρωπαϊκών κονδυλίων της τουριστικής μονοκαλλιέργειας και βέβαια της φούσκας των ακινήτων. Ας μην ξεχνάμε ότι πάνω από το 60% των επενδύσεων συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με το Ταμείο Ανάκαμψης. Το Ταμείο τελειώνει το 2026, αφήνοντας χρηματοδοτικό κενό άνω των 15 δισ. ευρώ ετησίως. Χωρίς αυτά τα χρήματα η ανάπτυξη καταρρέει στο 0,8-1%. Αυτό δεν λέγεται «ισχυρή οικονομία». Λέγεται οικονομία εξάρτησης. 

06 Γιγάντιο ιδιωτικό χρέος 

Το ιδιωτικό χρέος ξεπερνά τα 230 δισ. ευρώ. Χρέη προς την εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία και «κόκκινα» δάνεια εκτός τραπεζικών ισολογισμών. Πρόκειται για βόμβα θεμελίων. Σχεδόν 4 εκατ. φορολογούμενοι έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές. Λιγότερο από το 25% μπορεί να τηρήσει ρύθμιση. Αυτή δεν είναι εικόνα υγιούς οικονομίας. Είναι εικόνα κοινωνικής εξάντλησης. 

07 Πληθωρισμός απληστίας 

Το ΔΝΤ ήταν ξεκάθαρο. Ο πληθωρισμός στην ευρωζώνη –και στην Ελλάδα– οφείλεται:

Κατά 45% στα αυξημένα επιχειρηματικά κέρδη.

Κατά 40% στις τιμές εισαγωγών.

Μόλις κατά 25% στις αυξήσεις μισθών.

Ομως ο Γ. Στουρνάρας έχει άλλη άποψη. Η οικονομία μας κινδυνεύει από τις αυξήσεις μισθών. Αυτό δεν είναι οικονομική ουδετερότητα. Είναι πολιτική επιλογή. 

08 Φόβος και ανασφάλεια 

Σήμερα η ελληνική κοινωνία δαπανά πάνω από το 35% του εισοδήματός της για στέγη, πληρώνει τρόφιμα σε τιμές δυτικής Ευρώπης με μισθούς φτωχοποιημένης βαλκανικής χώρας (δεύτερη φτωχότερη χώρα σε μονάδες αγοραστικής δύναμης) και ζει με ανασφάλεια, φόβο και έλλειψη προοπτικής. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον το να μιλά κανείς για «βελτίωση κοινωνικών ανισοτήτων» δεν είναι απλώς λάθος. Είναι αμετροέπεια. 

Μπροστά σε νέα κρίση 

Η ελληνική οικονομία δεν έχει καταρρεύσει ακόμη. Αλλά κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Στηρίζεται σε ευρωπαϊκά χρήματα που τελειώνουν, με το χρέος να διογκώνεται και μια κοινωνία να αντέχει όλο και λιγότερο. Χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση, χωρίς ουσιαστική αύξηση καθαρών εισοδημάτων, χωρίς σύγκρουση με τον πληθωρισμό της απληστίας, η επόμενη κρίση δεν είναι θέμα «αν». Είναι θέμα «πότε». Και τότε καμία στατιστική ωραιοποίηση δεν θα μπορεί να πει ότι «πάμε καλά». 

Τζώρτζης Ρούσσος / documentonews.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το μέλλον για τη νεολαία παραμένει αβέβαιο

Τι σημαίνει να δώσουμε μέλλον στη νεολαία 

Ο πρωθυπουργός έκανε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που «χτίστηκε» γύρω από την ανακοίνωση της στατιστικής υπηρεσίας ότι η ανεργία των νέων έως 25 ετών υποχώρησε σημαντικά με βάση τη μηνιαία έρευνα εργατικού δυναμικού, στοιχεία πάντως αμφιλεγόμενα με ειδικούς να μιλούν χαρακτηριστικά για «greek statistics» στην ανεργία. 

Βεβαίως, η προσεκτική ανάγνωση ακόμη και αυτών των στατιστικών δεδομένων, ιδίως σε σύγκριση με την πιο αναλυτική τριμηνιαία έρευνα εργατικού δυναμικού, δείχνει ότι μιλάμε για μια ηλικιακή κατηγορία που το μεγαλύτερο μέρος είναι ούτως ή άλλως εκτός εργατικού δυναμικού. Όμως, ακόμη και έτσι είναι και αυτή ένα σημάδι μιας τάσης που τη γνωρίζουμε, δηλαδή της υποχώρησης της ανεργίας εδώ και αρκετά χρόνια. 

Ο πρωθυπουργός προσπάθησε σε αυτή τη βάση να διαμορφώσει ένα αφήγημα ότι η κυβέρνησή του σταδιακά εξασφαλίζει ότι η νέα γενιά θα ζήσει καλύτερα από τις προηγούμενες. Παρότι παραδέχτηκε την ακρίβεια και το στεγαστικό πρόβλημα, που επηρεάζει ιδιαίτερα τη νεολαία, εντούτοις υποστήριξε ότι με την υποχώρηση της ανεργίας, την αύξηση του κατώτατου μισθού, τη μείωση της φορολογίας για τους νέους και τα μέτρα για φτηνότερα δάνεια για κατοικία, θα εξασφαλίσει ότι οι σημερινοί νέοι θα έχουν μια καλύτερη ζωή από τους γονείς τους. 

Ως στόχος, σίγουρα είναι σημαντικός, ιδίως εάν αναλογιστούμε ότι εδώ και χρόνια βλέπουμε τους νέους να ζουν χειρότερα από τους γονείς τους, με την έννοια ότι χρειάζεται να εργαστούν πολύ πιο σκληρά για να πετύχουν ένα επίπεδο ευημερίας ανάλογο με αυτό που εξασφάλιζαν προηγούμενες γενιές. Αρκεί να σκεφτούμε ότι στη δεκαετία του 1980 ένας μισθός αρκούσε ώστε μια οικογένεια να τα φέρνει βόλτα και μάλιστα παραπάνω από αξιοπρεπώς, ενώ στη δεκαετία του 1990 η ύπαρξη δύο μισθών στην οικογένεια επέτρεπε αγορά καλύτερου σπιτιού και τη δυνατότητα να κάνουν οι οικογένειες όνειρα. Όμως, ήδη από τη δεκαετία του 2000 οι νέοι ένιωθαν ότι χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ περισσότερο για να εξασφαλίσουν ένα στοιχειώδες επίπεδο ζωής. Και μετά ήρθε η κρίση και η ριζική επιδείνωση της κατάστασης των εργαζομένων και η έκρηξη της ανεργίας, ιδίως της ανεργίας των νέων, στοιχείο που οδήγησε και σε μια μαζική μετανάστευση που ακόμη δεν έχει αντιστραφεί. 

Αυτή τη στιγμή τα πράγματα είναι διαφορετικά. Κυρίως, όμως, ως προς το ότι υπάρχουν περισσότερες δουλειές. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι όλες είναι υψηλών προσόντων, υψηλής προστιθέμενης αξίας και υψηλών αμοιβών. Αντιθέτως σε μεγάλο βαθμό είναι κακοπληρωμένες δουλειές σε υπηρεσίες, όπως ο τουρισμός και η εστίαση, που δίνουν απασχόληση, αλλά όχι προοπτική. Το δημόσιο εξακολουθεί να είναι υποστελεχωμένο, την ώρα που οι απολαβές παραμένουν ιδιαίτερα χαμηλές, κάτι που έχει ήδη αρχίσει να δημιουργεί προβλήματα σε χώρους όπως η υγεία όπου συχνά υπάρχει δυσκολία να προσελκυστούν γιατροί στο ΕΣΥ. Ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό νέων αναγκάζονται να εργαστούν σε δουλειές που δεν αντιστοιχούν στο μορφωτικό επίπεδο και στις σπουδές τους, υπο-αμειβόμενες και χωρίς προοπτικές, «εγκλωβισμένοι» στο παιδικό δωμάτιο στο πατρικό τους. Οι αυξήσεις των ονομαστικών μισθών υπολείπονται σημαντικά των αυξήσεων του πραγματικού κόστους ζωής και εξανεμίζονται. Άρα, ναι, έχουν περισσότερες δουλειές οι νέοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν καλές δουλειές και προοπτική. 

Έπειτα δεν είναι δεδομένο ότι και αυτή η βελτίωση των οικονομικών συνθηκών θα συνεχιστεί εσαεί, εάν αναλογιστούμε ότι αναμένουμε μια υποχώρηση της οικονομικής δυναμικής με το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης. 

Κυρίως, όμως, αυτό που δεν συζητά ο πρωθυπουργός είναι ότι πίσω από τη «μαγική εικόνα» όπου όλα πάνε προς το καλύτερο, υπάρχουν όλα τα ανοιχτά ερωτήματα για το μέλλον της χώρας: η αδυναμία προσέλκυσης μεγάλων επενδύσεων σε τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας πέραν της ενέργειας, η αδυναμία να γίνουμε κόμβος στις νέες τεχνολογίες, η υποχώρηση της ίδιας της οικονομικής βαρύτητας της χώρας σε σχέση ακόμη και με χώρες της «διεύρυνσης», δεν επιτρέπουν μεγάλη αισιοδοξία. 

Αρνητικά λειτουργεί και η διάχυτη αίσθηση ότι πόροι που υποτίθεται ότι θα έβαζαν τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον, από τις αγροτικές ενισχύσεις, έως τα ευρωπαϊκά κονδύλια για την κατάρτιση αντιμετωπίστηκαν στην καλύτερη των περιπτώσεων ως «ζεστό χρήμα», στη χειρότερη ως πεδίο εκτεταμένης διασπάθισης, χωρίς κανένα άλλο αποτέλεσμα. 

Όλα αυτά δεν πρόκειται να αλλάξουν την εικόνα μιας χώρας που δεν δίνει άλλη προοπτική στη νεολαία, από το να έχει απλώς μια δουλειά, μιας χώρας που πολώνεται ανάμεσα σε μια ευνοούμενη μειοψηφία και μια πλειοψηφία που ανησυχεί όλο και περισσότερο, μιας χώρας «μειωμένων προσδοκιών», μιας χώρας που εξακολουθεί να μην μπορεί να πει με σαφήνεια ποιο είναι το καλύτερο μέλλον που υπόσχεται πέραν από την απλή συνέχεια της κατάστασης όπως είναι σήμερα, με όλες τις αβεβαιότητες που αυτή περιλαμβάνει. 

Και δεν της δίνει προοπτική γιατί αυτή η κυβέρνηση σε όλη της τη διαδρομή δεν θέλησε ποτέ να συνομιλήσει με τη νεολαία. Πάντα συμπεριφέρθηκε ως να ήξερε καλύτερα από την ίδια τη νεολαία τι θέλουν όντως οι νέοι. Καθόλου τυχαία, όποτε οι νέοι κινητοποιήθηκαν και διαδήλωσαν για τα δικά τους προβλήματα και τα δικά τους αιτήματα πιο πιθανό ήταν να δουν τα ΜΑΤ παρά τους αρμόδιους υπουργούς. 

Γιατί το ζήτημα δεν είναι γενικά κάποιος να πει: «νοιάζομαι για τους νέους». Το ζήτημα είναι να τους ακούσει, να αφουγκραστεί την αγωνία τους, να τους δώσει βήμα και πάνω από όλα να τους καλέσει να συνεισφέρουν σε έναν κοινό στόχο και ένα κοινό όραμα για έναν τόπο που να είναι πιο φιλόξενος για όσους ζουν εντός του. Και μόνο αυτός θα κερδίσει μια νεολαία πιο δύσπιστη παρά ποτέ. Και που δεν θα μεταπειστεί με ένα reel…

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Η νησι­ω­τι­κότητα, τα όρια του­ρι­στι­κής μεγέθυν­σης και το μοντέλο ανάπτυ­ξης

Ταυ­τότητα, ποιότητα και slow tourism είναι η βιώ­σιμη επι­λογή. 

Η του­ρι­στική μεγέθυνση που έφερε απα­σχόληση και εισο­δήματα στους κατοίκους των νησιών για αρκε­τές δεκα­ε­τίες έχει δώσει τη σκυ­τάλη σε ένα επι­θε­τικό real estate και σε μεγάλης κλίμα­κας επεν­δύσεις που αλλοι­ώ­νουν ριζικά την ταυ­τότητα των τόπων, τα ελκυ­στικά τοπία, τις κοι­νω­νι­κές δομές και λει­τουρ­γίες, αλλάζουν τη ροή των εισο­δη­μάτων και εξα­ντλούν τους έτσι κι αλλιώς περιο­ρι­σμένους πόρους τους, με κυριότε­ρους το νερό και τον χώρο. Ταυ­τόχρονα η πίεση για περισ­σότερα και μεγα­λύτερα κρου­α­ζιε­ρόπλοια σε όλο και περισ­σότερα νησιά απλώς θα συμ­βάλει στην αύξηση του συνω­στι­σμού, του θορύβου και άλλων φαι­νο­μένων υπερ­του­ρι­σμού που υπο­βα­θμίζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων και της εμπει­ρίας των του­ρι­στών. 

Η ακραία επο­χι­κότητα, σε συν­δυ­α­σμό με την ακραία μονο­καλ­λιέρ­γεια, οδη­γεί τους κατοίκους από την καλο­και­ρινή υπε­ρένταση και την υπε­ρερ­γα­σία στη χει­με­ρία νάρκη. Παράλ­ληλα η ανυ­παρ­ξία εναλ­λα­κτι­κών δυνα­το­τήτων απα­σχόλη­σης, οι ελλείψεις σε κρίσι­μες υπο­δο­μές και υπη­ρε­σίες για υγεία, εκπαίδευση, κατάρ­τιση, περιο­ρι­σμένες δυνα­τότη­τες άθλη­σης και ανα­ψυ­χής και άλλες ελλείψεις καθη­με­ρι­νότη­τας αλλά και η ακρίβεια δεν συμ­βάλ­λουν σε μια ομαλή οικο­νο­μική και κοι­νω­νική ζωή και στην προ­σέλ­κυση ενός ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού με προ­σόντα και προσ­δο­κίες για μια ποιότητα ζωής δια­φο­ρε­τική από αυτή των αστι­κών κέντρων. Ταυ­τόχρονα η έλλειψη εξει­δι­κευ­μένης στα νησιά αγρο­τι­κής πολι­τι­κής οδη­γεί στην επι­τάχυνση της εγκα­τάλει­ψης της υπαίθρου, με ό,τι αυτό σημαίνει για την ενίσχυση των περι­βαλ­λο­ντι­κών κιν­δύνων που φέρ­νει η κλι­μα­τική αλλαγή. 

Η συνέχιση του ίδιου μοντέλου επέκτα­σης της προ­σφο­ράς σε κλίνες κάθε μορ­φής που προ­ω­θεί ο κυβερ­νη­τι­κός σχε­δια­σμός μέσα από εθνικά χωρο­τα­ξικά και τοπικά πολε­ο­δο­μικά σχέδια μη θεω­ρώ­ντας την εκτός οικι­σμού γη ως κοινό πολι­τι­στικό και φυσικό αγαθό, που πρέπει να μετα­βι­βα­στεί στις επόμε­νες γενιές (βιώ­σιμη ανάπτυξη) για να ενι­σχυ­θεί η ανθε­κτι­κότητα των νησιών αλλά ως ιδι­ω­τικό αγαθό ανα­λώ­σιμο στον βωμό του πρόσκαι­ρου κέρ­δους, είναι αδιέξοδη. 

Είναι αυτό το σενάριο ανα­πόφευ­κτο; Υπάρ­χει εναλ­λα­κτική βιώ­σιμη λύση και ποια είναι αυτή; Με βάση τους παγκόσμιους στόχους βιώ­σι­μης ανάπτυ­ξης, απο­τε­λεί μονόδρομο η αλλαγή του παρα­γω­γι­κού και κατα­να­λω­τι­κού προ­τύπου με στόχο: Την αύξηση της οικο­νο­μι­κής απόδο­σης και την καλύτερη διάχυση στο σύνολο της τοπι­κής οικο­νο­μίας μέσα από την αξιο­ποίηση του τοπι­κού φυσι­κού, πολι­τι­στι­κού και παρα­γω­γι­κού κεφα­λαίου για παρα­γωγή ποιο­τι­κών αγα­θών και υπη­ρε­σιών υψη­λής προ­στι­θέμε­νης αξίας με απα­σχόληση εκπαι­δευ­μένου ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού. Τη μείωση του απο­τυ­πώ­μα­τός του ειδικά σε ό,τι αφορά την κατα­νάλωση γης και τοπίου, νερού και ενέρ­γειας. 

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; 

Την αντι­κα­τάσταση του μοντέλου του «fast» από τον «slow tourism». Να υπο­γραμ­μι­στεί ότι τα 20 τελευ­ταία χρόνια κατα­γράφε­ται μείωση της μέσης διάρ­κειας παρα­μο­νής των επι­σκε­πτών από 10,6 σε 6,3 ημέρες, με απο­τέλε­σμα να χρειάζο­νται σχε­δόν διπλάσιες αφίξεις για να έχουμε τον ίδιο αρι­θμό δια­νυ­κτε­ρεύσεων με ό,τι αυτό συνε­πάγε­ται. Ο γρήγο­ρος του­ρι­σμός, όπου η selfie έχει στα­διακά αντι­κα­τα­στήσει τη γνω­ρι­μία με τον τόπο και τους ανθρώ­πους του, πρέπει να δώσει ξανά τη θέση του στον «αργό του­ρι­σμό» λαμ­βάνο­ντας μέτρα που θα «επι­δο­τούν» τη μακρά διάρ­κεια παρα­μο­νής και δεν θα «τιμω­ρούν» τους λιγότερο εύπο­ρους. Για παράδειγμα τα τέλη παρα­μο­νής πρέπει να είναι αντι­στρόφως ανάλογα του αρι­θμού των ημε­ρών παρα­μο­νής. Το ίδιο και οι τιμές των αερο­πο­ρι­κών εισι­τη­ρίων. Η δια­μονή σε κατα­λύματα πολυ­τε­λείας θα πρέπει να έχει σημα­ντικά υψη­λότερα τέλη, εκτός αν έχουν πάρει μέτρα για μικρό απο­τύπωμα. Τα τέλη εισόδου σε μια πόλη όπως η Βενε­τία απο­δείχτη­καν μη απο­τρε­πτικά και χρειάζε­ται να αντι­κα­τα­στα­θούν από κλει­στό αρι­θμό επι­τρε­πόμε­νων επι­σκέψεων, όπως οι θέσεις σε ένα θέα­τρο. Το πρόβλημα είναι ότι δεν χωράνε άλλοι, όχι ότι χωράνε όσοι μπο­ρούν να πλη­ρώ­σουν. 

Ταυ­τότητα, ποιότητα και slow tourism είναι η βιώ­σιμη επι­λογή. 

Γιάννης Σπιλάνης 

*Ο Γιάννης Σπιλάνης είναι ομότιμος καθηγητής του τμήματος Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. 

Πηγή: documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

«Δεν πιστεύω στον Θεό αλλά τον φοβάμαι»: Η Αρβελέρ μέσα από τα δικά της λόγια

Εφυγε μια κορυφή της ευρωπαϊκής διανόησης 

Πολυγραφότατη ενεργή και διαυγής μέχρι βαθέος γήρατος, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ που έφυγε  σήμερα, υπήρξε αφειδής στις δημόσιες τοποθετήσεις της. 

Σκοπός της δεν ήταν ποτέ η «παρέμβαση». Αρκούσε όμως το κύρος, η οντότητα και η ευλογία της σκέψης της για να γίνει «είδηση» κάθε της φράση. 

Ακολουθούν μερικά μόνο από τα λόγια της, μέσα από σχετικά πρόσφατες συνεντεύξεις της: 

Ποια θα ήταν η εξέλιξή της αν θα έμενε στην Ελλάδα 

«Αν ζούσα στην Ελλάδα, το πολύ να ήμουν βοηθός καθηγητή. Αλλά και στη Γαλλία, δεν είναι πιο ανοιχτοί στο θέμα του φύλου. Οταν ακόμη ήμουν μονάχα πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, ρωτούσαν δημοσιογράφοι τους υπαλλήλους πώς τα βγάζω πέρα. Και εκείνοι απαντούσαν “La présidente est un homme” (Η πρόεδρος είναι άνδρας)! Γιατί για να τα βγάλεις πέρα έπρεπε να ήσουν άνδρας. Σε μία επίσκεψη του αλγερινού προέδρου Τσαντλί Μπεντζεντίτ στη Γαλλία, με σύστησε ο Μιτεράν λέγοντας “Κάναμε πρύτανη όλων των πανεπιστημίων και της Ακαδημίας του Παρισιού, γυναίκα. Πρώτη γυναίκα!”. Απάντησα στον Μιτεράν: “Δεν έχει αξία αυτό που λέτε. Οι γυναίκες δεν έχουμε το δικαίωμα να αποτύχουμε. Αν μία αποτύχει, πάνε όλες”». 

(Βήμα, 2017) 

Θεός, πίστη και γήρας 

«Τα γηρατειά είναι να κάνεις από καθήκον αυτά που κάποτε εκανες από ευχαρίστηση. Δεν πιστεύω στον Θεό αλλά τον φοβάμαι. Δεν θα πω ποτέ ότι δεν υπάρχει Θεός. Ο Βολταίρος που ήταν ο πιο άθεος είχε πει: Το σύμπαν με βάζει σε αμηχανία δεν μπορώ να σκεφτω ότι το ρολόι υπάρχει και δεν υπάρχει ο ωρολογοποιός 

(Ναυτεμπορική ΤV 2023) 

Για την πολιτική της ταυτότητα 

Γεννήθηκα και είμαι Αριστερή και Αριστερό θεωρώ αυτόν, ο οποίος μάχεται για μια δικαιότερη διανομή του κρατικού και του δημόσιου πλούτου.

(ΚΥΠΕ 2018)

«Δεν νομίζω ότι το δεξιός και το αριστερός είναι πράγματα υπαρκτά. Σήμερα, είμαι αριστερή, αν θέλετε, επειδή ακριβώς όλα πρέπει να περάσουν από εκεί, αλλά είμαι δεξιά γιατί νομίζω ότι από εκεί όλα θα φτιάξουν»

(Σκάι 2025)

Tι την στενοχωρεί, τι την εκνευρίζει στη σημερινή Ελλάδα;

«Η έλλειψη αυτογνωσίας. Ακόμα και αν δεν υπήρχε ο Εφιάλτης, οι Πέρσες θα είχαν περάσει. Ακόμα και αν δεν είχε ξεσπάσει η κερκυραϊκή, η Πόλη θα έπεφτε. Για να πούμε αυτά που ξέρουμε, στην Πόλη ο διχασμός ήταν τέτοιος που, όπως γράφει ο Πλήθων, στον «Δωδεκάλογο του Ιστορικού»: «Και ήταν οι καιροί που η Πόλη, πόρνη σε μετανάστες ξενυχτούσε και τα χέρια της έδειχναν τα κρατούν εν κρατήρει· ένα μακελειό (…) Και καρτέριαζε τον Τούρκο να την πάρει». Για να πάμε πιο μακριά. Όλοι μετά το θέμα των Σκοπίων μιλάνε για τον Μέγα Αλέξανδρο και ξεχάσαμε τον Δημοσθένη. Γιατί; Για να μη θυμόμαστε τον Φιλιππικό εναντίον του Φιλίππου, εναντίον του Αλεξάνδρου, ότι είναι βάρβαροι κ.λπ. Εκείνο ακριβώς που ενοχλεί είναι ότι κάνουμε μια επιλεκτική ιστορία με απόλυτη γνώση της μη αυτογνωσίας μας».

(Telling Stories 2012)

Για την προσφυγική της ταυτότητα

Όντας κι εγώ ένα προσφυγάκι ή τουρκόσπορος όπως λέγανε, έχω και το κρατώ ακόμη ένα κλειδί τεράστιο σκουριασμένο, από την αυλή του σπιτιού των πατεράδων μου, γιατί ελπίζουμε ότι θα γυρίσουν κάποτε στον τόπο τους” την ακούμε να λέει.

(Σκάι, 2025)

Για τη συνεισφορά της Μικρασίας 

«Η Μαργαρίτα Γιουρσενάρ έγραψε ότι η παγκόσμια Ιστορία αρχίζει από την αφύπνιση του ελληνικού πνεύματος. Και ο ιστορικός χώρος αυτής της αφύπνισης είναι η αιγαιακή Μικρασία και τα νησιά της, με κέντρο κυρίως τη Μίλητο και την Εφεσο. Σκεφτείτε τον Ηρόδοτο, τον Θαλή, οι οποίοι έκαναν και τον πρώτο στοχασμό για την κοσμογονία. Δεύτερον, χωρίς τη Μικρά Ασία δεν υπάρχει Βυζάντιο. Τι εννοώ; Το Βυζάντιο ως συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας χαίρει παγκοσμιότητας και ως χριστιανικό χαίρει αιωνιότητας. Οταν όμως εμφανίστηκαν οι Αραβες στην Ανατολή, έχασε τις επαρχίες, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο, τη Συρία, και ως καρδιά του έμεινε η Μικρά Ασία. Ο ρόλος της Μικράς Ασίας βέβαια συνεχίστηκε και το 1821: ο αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης ήταν πρώτα ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και αργότερα ο αδελφός του Δημήτριος. Δύο Πόντιοι δηλαδή. Πρέπει ακόμη να πούμε ότι μετά την Καταστροφή του 1922, το Αιγαίο υποφέρει από ημιπληγία. Και θέλω να πω ότι το 1,5 εκατ. προσφύγων που ήρθαν στην Ελλάδα έφεραν έναν καινούργιο πολιτισμό. Επρεπε να περάσουν όμως σχεδόν τρεις γενιές για να εκτιμηθεί η προσφορά των Μικρασιατών. Και γι’ αυτό και σημειώνω ότι μου φαίνεται απαραίτητο να δημιουργηθούν πανεπιστημιακές έδρες, κέντρα ερευνών και μελέτης»

(Βήμα, 2017)

Ελληνικότητα και Βυζάντιο

Η ελληνικότητα είναι πρώτα απ΄όλα ελληνογλωσσία και ελληνοφωνία, έπειτα μια συνείδηση συνέχειας ιστορικής, αλλά αυτοί που το κάνουν λέγονται Ρωμιοί. Μάλιστα υπάρχουν ένα σωρό κείμενα που μιλούν για καθαρούς Ρωμαίους, γιατί αυτοί που ήτανε στα σύνορα και οι οποίοι στα μεν βόρεια έχουνε επαφή με τους Σλάβους, στα δε ασιατικά με τους Άραβες, είναι μιξοέλληνες ή μιξοβάρβαροι, ενώ οι καθαροί Έλληνες, οι καθαροί Ρωμαίοι είναι αυτοί της Πόλης. Οπότε ελληνοφωνία από τη μια μεριά και συνείδηση της ιστορικής συνέχειας, αυτά τα δύο κάνουν κατά κάποιο τρόπο μία πτυχή της ταυτότητας της βυζαντινής η οποία όμως πάνω από όλα είναι -και το υπογραμμίζω- η συνείδηση έθνους χριστιανών. Το λέει ο ίδιος ο Λέων ο 6ος στα τακτικά του ότι «αγωνιζόμεθα υπέρ των αλυτρώτων αδελφών ως έθνος χριστιανών» οπότε χριστιανοί ελληνόφωνοι με ρωμαϊκή καταβολή όσον αφορά τα διοικητικά πράγματα.

(Huffington Post 2016)

Εκκλησία και Διαφωτισμός

Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιος φταίει; Θα το πω, η εκκλησία. Αφόρισαν σχεδόν τον Βολταίρο και όλους αυτούς, ο μόνος διαφωτιστής στην Ελλάδα ήταν ο Ρήγας Φερραίος. Όταν τον σκότωσαν και αυτόν, ε… να μην τα λέω η εκκλησία δεν θρήνησε τον Ρήγα.

(Huffington Post 2016)

Βαλκάνια και Ρωμιοσύνη

Είμαστε ο μόνος βαλκάνιος λαός που δεν απελευθέρωσε το λίκνο και την κοιτίδα του γένους. Σώθηκαν όλα, όπως η ορθοδοξία, η γλώσσα, χάρη στην Πόλη. Και όμως, δεν την απελευθερώσαμε. Έπειτα, το 1833 κάναμε πρωτεύουσα την Αθήνα και ξαφνικά γίναμε απόγονοι του Περικλή, αγκιστρωθήκαμε στο μεγαλείο της αρχαιότητας, ξεπερνώντας περισσότερα από 1.000 ενδιάμεσα χρόνια ιστορίας. Κανένας Ρωμιός δεν γνωρίζει την ιστορία του Βυζαντίου. Μιλάμε για τουρκοκρατία, για φραγκοκρατία, για ενετοκρατία, αλλά δεν μιλάμε για τη ρωμαιοκρατία. Και ξεχνάμε ότι η αρχαιότητα δεν είναι ελληνική, αλλά ελληνορωμαϊκή. Σβήσαμε τη ρωμιοσύνη και γίναμε Έλληνες.

(Lifo 2020)

Πηγή: naftemporiki.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή: Η αξιοπρέπεια εκείνων που δεν λύγισαν

Εμφανίστηκαν σε δημοπρασία στο eBay από πωλητή στο Βέλγιο. 

Ο ψυχρός φακός του κατακτητή συναντά το αγέρωχο βλέμμα των αγωνιστών. Καλοντυμένοι, κατεβαίνουν από τα φορτηγά με παράστημα στητό. Τα πρόσωπα των μελλοθανάτων φαίνονται καθαρά. Μισάνοιχτα στόματα στο βάδισμα — τραγουδούν. Ένας υψώνει τη γροθιά. Η εικόνα παγώνει τον χρόνο: άνθρωποι που βαδίζουν προς τον θάνατο με το κεφάλι ψηλά, αλύγιστοι, σχεδόν ειρωνικοί απέναντι στη μοίρα τους. 

Η είδηση ήρθε ψυχρά, σχεδόν λακωνικά. Οκτώ μικρές φωτογραφίες από τη ναζιστική Κατοχή, που αποτυπώνουν την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών αγωνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, εμφανίστηκαν σε δημοπρασία στο eBay από πωλητή στο Βέλγιο. Πρόκειται για τα μοναδικά μέχρι σήμερα οπτικά τεκμήρια από το Σκοπευτήριο Καισαριανής, τα οποία φαίνεται να προέρχονται από αρχείο Γερμανού στρατιωτικού και να είχαν παραμείνει για δεκαετίες σε ιδιωτική συλλογή στη Γερμανία. 

Μέχρι σήμερα ο ηρωισμός των 200 ζούσε κυρίως μέσα από αφηγήσεις, χαρακτικά όπως εκείνα του Τάσσου και στίχους ποιητών. Τώρα όμως γίνεται εικόνα αδιάψευστη. Οι φωτογραφίες δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας: το ήθος των αγωνιστών αποτυπώνεται σε κάθε βλέμμα, σε κάθε βήμα προς τη μάντρα που ο Κώστας Βάρναλης αποκάλεσε «σύνορο του κόσμου». 

Η αντίθεση που αναδύεται από τα καρέ είναι συγκλονιστική. Από τη μία πλευρά, η παγερή βαρβαρότητα της ναζιστικής μηχανής θανάτου — μια διαδικασία σχεδόν γραφειοκρατική, χωρίς συναίσθημα, χωρίς δισταγμό. Από την άλλη, η αξιοπρέπεια εκείνων που δεν λύγισαν. Οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν κάτι βαθύτερο από μια ιστορική στιγμή: τη σύγκρουση δύο κόσμων. Του κόσμου της ναζιστικής βίας και του φασισμού απέναντι στον κόσμο της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. 

Κοιτάζοντας προσεκτικά, δεν βλέπει κανείς απλώς ανθρώπους που οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Βλέπει μια στάση ζωής. Βλέπει την περιφρόνηση για τον φόβο, την πίστη σε ιδανικά, την απόφαση να μη σκύψουν το κεφάλι. Λέξεις όπως «ηρωισμός» παύουν να είναι ιστορικές αφαιρέσεις και αποκτούν πρόσωπο, βλέμμα, βήμα. Οι εικόνες μοιάζουν να έχουν ήχο — σχεδόν ακούς το τραγούδι, σχεδόν νιώθεις τον παλμό μιας γενιάς που διάλεξε τη θυσία αντί της υποταγής. Ο φακός δεν κατέγραψε μόνο ένα έγκλημα· κατέγραψε το μεγαλείο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. 

Ογδόντα και πλέον χρόνια μετά, οι φωτογραφίες αυτές λειτουργούν σαν ηλεκτρικό ρεύμα στη συλλογική μνήμη. Θυμίζουν ότι η ελευθερία δεν είναι αφηρημένη έννοια αλλά πράξη, επιλογή, κόστος. Και μέσα από την αμείλικτη αντίθεση ανάμεσα στη βαρβαρότητα των Γερμανών κατακτητών και την αγέρωχη στάση των αγωνιστών, φωτίζεται πιο έντονα το ήθος όσων παλεύουν για έναν κόσμο πιο δίκαιο. 

Οι εικόνες της Καισαριανής στέκονται μπροστά μας σαν σιωπηλή κραυγή και σαν υπόσχεση. Ότι όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που βαδίζουν προς το σκοτάδι με το κεφάλι ψηλά, η ιστορία δεν θα γράφεται από τον φόβο — αλλά από όσους έχουν το θάρρος να σταθούν όρθιοι. 

Πηγή: documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »