Τετάρτη, Νοεμβρίου 18, 2026

Το Πολυτεχνείο ζει!

Το Πολυτεχνείο ζει! Το απέδειξε για άλλη μια φορά το καθεστώς των απαγορεύσεων με το οποίο αντιμετωπίστηκε ο φετινός γιορτασμός 


Το Πολυτεχνείο ζει! Το απέδειξε για άλλη μια φορά το καθεστώς των απαγορεύσεων με το οποίο αντιμετωπίστηκε ο φετινός γιορτασμός. Αποκορύφωμα, η προσπάθεια του πρύτανη του ΕΜΠ Γιάννη Χατζηγεωργίου να επιβάλει περιορισμούς πρόσβασης στο ίδρυμα, κλείσιμο κτιρίων και αυξημένα μέτρα ασφαλείας ενόψει της φετινής επετείου. Αν το Πολυτεχνείο είχε ξεθωριάσει, αν -πολύ περισσότερο- έπαψε να σηματοδοτεί και να συνεγείρει, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα χρειαζόταν να γίνει. 

Το Πολυτεχνείο ζει! Και αυτό αποδείχτηκε για άλλη μια φορά, καθώς οι ιδεολογικοί και πολιτικοί του εχθροί ήταν και φέτος λαλίστατοι. Είτε για να επαναφέρουν ξανά το παραμύθι ότι δεν υπήρχαν νεκροί τότε, είτε για να αμφισβητήσουν τον χαρακτήρα της εξέγερσης, είτε για να σηκώσουν και πάλι τον μπαμπούλα των επεισοδίων που τάχα θα γίνονταν. Στόχος, η καλλιέργεια φόβου ώστε να αποτραπεί η συμμετοχή του κόσμου στις διαδηλώσεις και να περιοριστεί στο ελάχιστο δυνατό. 

Το Πολυτεχνείο ζει! Φαίνεται στο μήνυμα του πρωθυπουργού για την επέτειο ο οποίος ένιωσε την ανάγκη να τη διαστρεβλώσει και να την κάνει αγνώριστη. Είπε συγκεκριμένα: «Η τόλμη των φοιτητών του ’73, το σθένος και η πίστη τους στη Δημοκρατία γίνονται σήμερα εθνική πυξίδα με ορίζοντα την Ελλάδα του 2030. Μία διαρκής υπόμνηση ότι όταν προχωρούμε “Ολοι Ενωμένοι”, είμαστε πιο δυνατοί απέναντι στις δυσκολίες ενός κόσμου οικονομικής αβεβαιότητας και γεωπολιτικών ανατροπών. Σε μία χώρα σταθερή, που διεκδικεί καθημερινά μία καλύτερη ζωή για όλους». 

Το μόνο που δεν είπε είναι ότι οι εξεγερμένοι του Νοέμβρη είχαν ως όραμά τους μια Ελλάδα με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Λίγο ακόμα και θα το έλεγε. Αλλά τι ήταν αυτό που τον έσπρωξε να επιχειρήσει μια τόσο χοντροκομμένη καπήλευση; Ηταν το γεγονός ότι επί δικών του κυβερνήσεων εφαρμόζεται μια πολιτική που κινείται στον αντίποδα των οραμάτων και των διεκδικήσεων του Πολυτεχνείου με αποτέλεσμα να καθιστά τα αιτήματα του τότε άκρως επίκαιρα στο σήμερα. 

Η κατάργηση του ασύλου και η αστυνομοκρατία στα Πανεπιστήμια καθιστά επιτακτική την επαναφορά των πανεπιστημιακών ελευθεριών. Η ακρίβεια και η αναδιανομή του εισοδήματος σε βάρος των λαϊκών μαζών κάνει σημερινό το αίτημα για ψωμί και δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς. Ο ευτελισμός των θεσμών και του κράτους δικαίου θέτει επί τάπητος την επαναφορά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Το σύνθημα «όλοι ενωμένοι» για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» γίνεται ο σύγχρονος εφιάλτης του Μαξίμου γιατί και πάλι μπορεί να ξεσηκώσει. Να γιατί Το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ! 


Η ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ «ΕΦ.ΣΥΝ.» / efsyn.gr

Κυβέρνηση υπεράνω νόμων και κανόνων

Ανεξαρτήτως του τι υποστηρίζει η ίδια, είναι πρόβλημα για τη χώρα να κυβερνά μια κυβέρνηση που επιμένει να θεωρεί ότι για αυτή δεν ισχύουν κανόνες 


Τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει ότι δίνει μεγάλη μάχη κατά της διαφθοράς. Βεβαίως, αυτό το κάνει με την επιλεκτική προβολή συγκεκριμένων υποθέσεων, όμως την ίδια στιγμή δεν λέει τίποτα για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Και αυτός αφορά το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θέλει με τίποτα να παραδεχτεί ότι η ίδια είναι στο επίκεντρο της διαφθοράς την οποία υποτίθεται ότι αντιπαλεύει. 

Γιατί μπορεί να παραιτήθηκε ο Τσαβδαρίδης για ένα περιστατικό μικροπαραβατικότητας, από αυτά που ξέρουμε ότι συμβαίνουν αλλά περιμένουμε να μην αφορούν υπουργούς, αλλά έσπευσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να πει ότι θα είναι εκ νέου υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία. Ούτε είναι τυχαίο ότι παράλληλα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να δηλώσει ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα επειδή ο υφυπουργός Ενέργειας όταν ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού για ενεργειακά ζητήματα είχε ομόλογα της ExxonMobil, επιμένοντας ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα σύγκρουσης συμφερόντων. Ούτε υπάρχει κανένα θέμα, υποστηρίζει η κυβέρνηση, επειδή ο νέος υφυπουργός Εσωτερικών Β. Λιάκος έχει μια αδερφή που έχει λογιστικό γραφείο και έχει πάρει πλήθος απευθείας αναθέσεις από ΟΤΑ. 

Και αυτό γιατί ανεξαρτήτως ρητορικής, αυτή η κυβέρνηση επιμένει να θεωρεί ότι όλα αυτά δεν την αφορούν. Όχι γιατί έχει κάποιους αυστηρούς εσωτερικούς κανόνες ως προς τη συμπεριφορά υπουργών, βουλευτών και πολιτευτών, ούτε γιατί έχει θεσμοθετήσει διαδικασίες επιπλέον ελέγχων. Αλλά επειδή κινείται με την πεποίθηση ότι είναι η μόνη κυβέρνηση που δικαιούται πραγματικά να κυβερνήσει τη χώρα και οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα ήταν μια καταστροφή, μπορεί ακόμη και να αντιμετωπίζει πιο ελαστικά τους κανόνες, αρκεί να μην γίνεται με τρόπο υπερβολικά εμφανή. 

Αυτή η κουλτούρα ότι επειδή είμαστε η μόνη κυβέρνηση που μπορεί να κρατά τα ηνία τα χώρας, οι κανόνες δεν ισχύουν, έχει φανεί από καιρό. 

Είχε φανεί για παράδειγμα όταν στο πλαίσιο του «επιτελικού κράτους» θεωρήθηκε ότι αυτό που χρειάζεται είναι να αποκτήσει το Μέγαρο Μαξίμου την τεχνική ικανότητα να «ακούει» τις συνομιλίες υπουργών, δικαστικών, ανώτατων αξιωματικών, στελεχών της ΕΥΠ, πολιτικών και δημοσιογράφων, ακόμη και εάν αυτό παραβίαζε όλη τη σχετική νομοθεσία και ακόμη και εάν για να μπει μπροστά το σχέδιο δόθηκε η δυνατότητα σε ιδιώτες, συμπεριλαμβανομένων και αλλοδαπών, να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτές τις παρακολουθήσεις διαμορφώνοντας υπόνοιες ακόμη και για κατασκοπεία. Αλλά, τότε η κουλτούρα ήταν ότι το Σύνταγμα αναστέλλεται όταν πρόκειται για τη διευκόλυνση της παραμονής αυτής της κυβέρνησης στην εξουσία. 

Το είδαμε αυτό σε σχέση με την τραγωδία των Τεμπών, για την οποία η κυβέρνηση επέμεινε να μην αναλαμβάνει καμία ευθύνη ούτε για την καθυστέρηση σημαντικών έργων, ούτε για το «μπάζωμα», και ακόμη και η συναίνεσή της στην παραπομπή Καραμανλή και Τριαντόπουλου έγινε ως παραχώρηση στην κοινή γνώμη και όχι ως πραγματική παραδοχή ότι δικά της σφάλματα και παραλείψεις συνέβαλαν στην τραγωδία. 

Το είδαμε σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ όπου η κυβέρνηση όχι μόνο υποστήριξε ότι ουδέποτε υπήρξε κομματικό σχέδιο για εκμετάλλευση των ευρωπαϊκών πόρων για τη διαμόρφωση ευνοϊκότερων εκλογικών συσχετισμών και ότι όλα ήταν υπόθεση κάποιων «επίορκων υπαλλήλων», αλλά και προστάτευσε υπουργούς από οποιαδήποτε δίωξη εκμεταλλευόμενη την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία. 

Το είδαμε στον τρόπο που η κυβέρνηση μοίρασε μεγάλο μέρος από τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης με σκοπό όχι τη μέγιστη αποτελεσματικότητα, αλλά τη δημιουργία ενός συμπλέγματος εταιρειών που είδαν τα έσοδα και την κερδοφορία τους να εκτινάσσονται, εταιρειών που με τη σειρά τους συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός φιλοκυβερνητικού μηντιακού οικοσυστήματος. 

Το βλέπουμε στον τρόπο που υπουργοί δεν έχουν πρόβλημα να διαφημίζουν συγκεκριμένες επιχειρήσεις ακόμη και όταν αυτές πλησιάζουν την έννοια του κομπογιαννιτισμού. 

Το βλέπουμε όλες τις φορές όπου δεν φταίει η κυβέρνηση και οι υπουργοί αλλά το «βαθύ κράτος» παραβλέποντας βέβαια το γεγονός ότι ήταν ακριβώς η κυβέρνηση που ευθύνεται για τη στελέχωσή του αφού κυβερνά τόσα χρόνια. 

Όλα αυτά αποτυπώνουν όχι μια κυβέρνηση που αντιμάχεται τη διαφθορά, αλλά το ακριβώς αντίθετο: την ενδημική διαφθορά στην οποία οδηγεί η αλαζονεία της εξουσίας και η αντίληψη ότι οι κανόνες δεν ισχύουν για όλους. Μόνο που η χώρα έχει ανάγκη μια κυβέρνηση που όντως να τηρεί τους κανόνες. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τρίτη, Νοεμβρίου 17, 2026

Σε ποιον ανήκει το Πολυτεχνείο; Σε όποια και όποιον αντιστέκεται και τολμά να ελπίζει

Το Πολυτεχνείο τελικά δεν ανήκει σε κανέναν και ταυτόχρονα ανήκει σε όλες και όλους. Και αυτό το κάνει πιο ανατρεπτικό 


Σε ποιον ανήκει το Πολυτεχνείο; Αυτό το ερώτημα επανέρχεται συχνά στη συζήτηση για τον συμβολισμό της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 στη συλλογική μνήμη, αλλά και το πώς εκδηλώνεται στην πράξη. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει στις φοιτήτριες και στους φοιτητές του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος που εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή έγραψαν ιστορία με το θάρρος και τη γενναιότητα, αλλά και τον τρόπο που έφεραν στο προσκήνιο ένα αίτημα κοινωνικής αλλαγής, δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας που ακόμη παραμένει αδικαίωτο. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους εκείνους, εργάτες, μαθητές, πολίτες, που εκείνες τις μέρες άκουσαν το κάλεσμα των φοιτητών και κατέβηκαν στον δρόμο, που έδωσαν στην κατάληψη παλλαϊκό χαρακτήρα, που αμφισβήτησαν τη βαρβαρότητα, που έστησαν οδοφράγματα, που ακούγοντας τις δραματικές εκκλήσεις του ραδιοσταθμού πήγαν φάρμακα και προμήθειες, που συγκρούστηκαν με την αστυνομία και τα τανκς και τελικά πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει στις αγωνίστριες και αγωνιστές της αριστεράς, της επαναστατικής αριστεράς, αλλά και των δύο κομμουνιστικών κομμάτων και του ΠΑΚ, που ανεξαρτήτως σχεδιασμών και «γραμμών», επέλεξαν τελικά να μπουν και να στηρίξουν την κατάληψη, προσπερνώντας συχνά «καθοδηγήσεις» που δυσκολεύονταν να κατανοήσουν τη δυναμική της στιγμής. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους εκείνους που δεν ήταν αριστεροί, που ήταν αναρχικοί, κεντρώοι ή ακόμη και δεξιοί, αλλά μισούσαν τη Χούντα και αισθάνθηκαν ότι ο αγώνας των φοιτητών ήταν δίκαιος και έπρεπε να σταθούν στο πλευρό τους και να κατέβουν στον δρόμο. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους εκείνους από την Πανεπιστημιακή κοινότητα που στάθηκαν στο ύψος της ιδιότητας του δασκάλου και ύψωσαν ανάστημα απέναντι στο καθεστώς και τη βία του. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους που όλα αυτά τα χρόνια επιμένουν να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις συνδέοντας το ανεκπλήρωτο αίτημα της χειραφέτησης με τις δικές τους ανάγκες και αιτήματα, τις δικές τους αγωνίες και τις δικές τους ελπίδες, κρατώντας το νήμα της αντίστασης συνεχές και αδιάρρηκτο. Σε όλες εκείνες και εκείνους που αμφισβήτησαν τις απαγορεύσεις, την καταστολή, τη συκοφαντία. Σε αυτές και αυτούς που κάθε χρόνο επιμένουν τα πηγαίνουν παιδιά και εγγόνια στο Πολυτεχνείο και με απλά λόγια τους εξηγούν το τότε και το τώρα. Σε αυτές και αυτούς που διαδηλώνουν πάνω από πενήντα χρόνια και σε όσες και όσους θα κατέβουν σήμερα για πρώτη φορά. 

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε οποιονδήποτε θεωρεί ότι του ανήκει, είτε πρόκειται για πολιτικές ή κομματικές ηγεσίες, είτε για όποιον άλλο θεωρεί ότι κατέχει «το νόημά του». 

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε όσους πιστεύουν ότι μπορούν να βάζουν «στο γύψο» τον αγωνιστικό και κινηματικό χαρακτήρα του εορτασμού. 

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει στις κυβερνήσεις που δεν ανταποκρίθηκαν και επιμένουν να μην ανταποκρίνονται στο αίτημα και για ψωμί, και για παιδεία και για ελευθερία. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει τελικά σε όλες και όλους που αγωνίστηκαν, που αγωνίζονται και θα αγωνιστούν.

Ανήκει στη δύναμη της οργής, στην ελπίδα της διαδήλωσης, στο θάρρος της απόφασης για σύγκρουση με ό,τι κάνει τη ζωή των ανθρώπων αβίωτη.

Γι’ αυτό και μπορεί να αποκτά διαρκώς νέες σημασίες και να συνδέεται με τωρινές αγωνίες και αναζητήσεις. Γι’ αυτό και δεν χωράει στα μουσεία. Γι’ αυτό και παραμένει επίμονα και ανυποχώρητα ανατρεπτικό. Γι’ αυτό και ακόμη και σήμερα αντιστέκεται και ελπίζει. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Δευτέρα, Νοεμβρίου 16, 2026

«Η σήψη στην καρδιά της Ελλάδας»

Και τώρα στην τελική ευθεία για τις εκλογές η κυβέρνηση αποφάσισε να παίξει το παιχνίδι της κάθαρσης. 


Τι ντροπή η Ελλάδα να χλευάζεται διεθνώς για την υποδούλωση της ∆ικαιοσύνης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη! Eνα σκληρό δηµοσίευµα σε άρθρο του Αλεξάντερ Κλαπ στους «New York Times» είχε τίτλο «Η σήψη στην καρδιά της Ελλάδας στη γενέτειρα της δηµοκρατίας» και υπότιτλο «Είναι τώρα καθαρή η εικόνα για να τη δει ο καθένας». Αυτό ήταν αποτέλεσµα του τεράστιου πολιτικού σκανδάλου των υποκλοπών. Ενός πρωτοφανούς για την Ευρώπη και τη δηµοκρατία πραξικοπήµατος που οι επίορκοι ανώτατοι δικαστές µε εντολή του πρωθυπουργού έθεσαν στο αρχείο. Πρωταγωνιστής ο εισαγγελέας του Αρειου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, που ξεπέρασε κάθε όριο εντιµότητας όταν αποφάσισε να θέσει στο αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών από την ΕΥΠ αναφέροντας: «∆εν προέκυψε σύνδεση της ΕΥΠ ή άλλης κρατικής υπηρεσίας (ΕΛΑΣ ή Αντιτροµοκρατικής) µε το κακόβουλο λογισµικό Predator»! 

Κι αυτό παρότι η κυβέρνηση έχει οµολογήσει τις παράνοµες παρακολουθήσεις της ΕΥΠ, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο Μητσοτάκης στην περίπτωση Ανδρουλάκη, αλλά και ο ανιψιός Γρηγόρης Δηµητριάδης, δηλώνοντας για την παραίτηση-απόλυσή του ότι δέχτηκε τη σφαίρα για να γλιτώσει ο πρωθυπουργός. Αλλωστε, όπως κατέθεσε ο Ισραηλινός ιδιοκτήτης του λογισµικού, πρώην στέλεχος της Μοσάντ Ταλ Ντίλιαν, έχει αποδείξεις ότι το πούλησε στην ελληνική κυβέρνηση και προειδοποίησε τον Μητσοτάκη ότι θα έχει την τύχη του Νίξον που έχασε την εξουσία λόγω των παρακολουθήσεων των γραφείων του ∆ηµοκρατικού Κόµµατος. Επιπλέον ο ίδιος ο Τζαβέλλας υπό την ιδιότητα του εποπτεύοντος εισαγγελικού λειτουργού της ΕΥΠ είχε υπογράψει την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών έντεκα στόχων. Πλήρης εξευτελισµός! 

Και τώρα στην τελική ευθεία για τις εκλογές η κυβέρνηση αποφάσισε να παίξει το παιχνίδι της κάθαρσης. Οπως κάνουν οι µεγαλέµποροι ναρκωτικών που σε κάθε δέκα φορτία καρφώνουν το ένα για να φαίνεται ότι οι διωκτικές αρχές κάνουν καλά τη δουλειά τους. 

Και του Πιτσιλή, που τόσα χρόνια δεν έκανε τίποτα (!) µε τους µεγάλους φοροφυγάδες, του βρίσκουν (!) τώρα κάποιους απατεώνες όχι από έρευνες της δικής του υπηρεσίας, αλλά από έρευνα της Οικονοµικής Αστυνοµίας. Ειδικά η περίπτωση των φούρνων Χωριάτικο ήταν γνωστή εδώ και χρόνια σε όλη την πιάτσα και εµπλέκονται 25 υπάλληλοι της ΑΑ∆Ε. Τα προσόντα του Πιτσιλή αξιολογήθηκαν κυρίως για το θάψιµο υποθέσεων και την προστασία των δικών του παιδιών. Και γι’ αυτά τα προσόντα τού παραχωρήθηκε ο ΟΠΕΚΕΠΕ (!) αλλά και τα τελωνεία, όπου το πρώτο πράγµα που έκανε ήταν να αλλάξει όλους (!) τους διευθυντές, διορίζοντας άτοµα της «εµπιστοσύνης» του. 

Κανένα πρόβληµα όµως για την κυβερνητική πλειοψηφία. Να θυµίσουµε ότι τα χρήµατα των βουλευτών της Ν∆ το 2019 στις δηλώσεις πόθεν έσχες, που κανείς δεν εξετάζει το «πόθεν», ήταν 91.137.205 ευρώ. Το 2024 έφτασαν τα 217.056.938 ευρώ. Αύξηση 160%! Επιπλέον οι 156 βουλευτές της δήλωσαν στις ιδιοκτησίες τους 2.175 ακίνητα! ∆ηλαδή κατά µέσο όρο 14 ακίνητα ο καθένας! Αυτή είναι δουλειά. Μάλιστα ο πρωθυπουργός αποδέχεται επίδοµα ενεργού αγρότη τα τελευταία οκτώ χρόνια. Είχε άδικο ο 33ος πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούµαν όταν είπε «∆εν µπορείς να γίνεις πλούσιος από την πολιτική, εκτός αν είσαι απατεώνας»; 

Και τι κάνει σήµερα ο Μητσοτάκης; Με το σύστηµα ρολόι, όπου όλοι οι βουλευτές του θα περάσουν από τα 62 (!) υπουργικά χαρτοφυλάκια, εξασφαλίζει στη Βουλή την ψήφο τους για µπάζωµα σε όλες τις υποθέσεις σκανδάλων που προκύπτουν, ακόµη κι αν υπάρχει συνταγµατικό πρόβληµα όπως µε τα ιδιωτικά πανεπιστήµια. 

Δυστυχώς σήµερα η Ελλάδα είναι µια αποικία της ∆ύσης µε αφεντικά Αµερικανούς, Γερµανούς και Γάλλους, που υποτίθεται ότι µας προστατεύουν για να µας πουλάνε όπλα, αλλά, όταν είναι να πάρουν θέση για την επιθετική πολιτική της Τουρκίας, όπως είπε και ο Ρούµπιο που µας επισκέφτηκε πρόσφατα, «βρείτε τα». Οι Γερµανοί απαίτησαν να ψηφίσουµε τη συµφωνία για ελεύθερο εµπόριο µε τις πέντε χώρες της Mercosur (Βραζιλία, Αργεντινή, Βολιβία, Ουρουγουάη και Παραγουάη) που θα πλήξει θανάσιµα ό,τι έχει αποµείνει από τον πρωτογενή τοµέα µας για να εξασφαλίσει ο πρωθυπουργός την προστασία και από το Βερολίνο. 

Και τώρα, έχοντας χρηµατίσει και την ηγεσία της εκκλησίας µε αυξήσεις µισθών, περιµένοντας τις ψήφους των πιστών, κάνει εµφανίσεις εις τους ναούς, καθήµενος, όπως είδαµε πρόσφατα, σε µητροπολιτικό θρόνο! Αλλωστε σε όλες τις επισκέψεις του στις εκκλησίες συνοδεύεται πάντα από φωτογράφο. ∆εν έχει σηµασία για τους παπάδες ότι είναι ένας εκ των πλέον αµαρτωλών Ελλήνων, που παίρνει από τους φτωχούς για να τα δώσει στους πλούσιους, που λέει συνεχώς ψέµατα και ποτέ δεν εξοµολογείται τις αµαρτίες του. 

Κανείς από τους δεξιούς υπερπατριώτες δεν ασχολείται µε το υπ’ αριθµόν ένα εθνικό θέµα της ραγδαίας µείωσης του ελληνικού πληθυσµού µε υπογεννητικότητα και µετανάστευση των νέων. Τέτοιο θέµα δεν υπάρχει στην ατζέντα του Μητσοτάκη. Και όπως είπε ο Καιρίδης: «Η άνοδος των τιµών στα ακίνητα και τα ενοίκια αποτελεί δείγµα οικονοµικής υγείας της χώρας»! 


Πηγή: Δημήτρης Χρήστου / documentonews.gr 


Κυριακή, Νοεμβρίου 15, 2026

Τι είναι και τι δεν είναι το Πολυτεχνείο

Ως ιστορικό γεγονός με διαχρονικό αποτύπωμα υπερβαίνει κατά πολύ τις επιμέρους εκφάνσεις του, παρ’ όλο που εκ των πραγμάτων τις εμπεριέχει 


Τι δεν είναι το Πολυτεχνείο; Δεν είναι αυτό που θέλουν να καταγράψουν γι’ αυτό οι αντίπαλοί του· όσοι το μισούν και ως ιστορικό γεγονός και ως συμβολισμό και έμπνευση. Δεν είναι μια αντικοινωνική αναστάτωση, μια φασαρία, ένας επαναλαμβανόμενος πόλεμος με την αστυνομία, μια εκδήλωση που θέλει και επιδιώκει να προκαλέσει ζημιά στα λαϊκά στρώματα καθ’ οιονδήποτε τρόπο. 

Το Πολυτεχνείο δεν είναι επίσης οι συμβιβασμοί που έκαναν κορυφαία πρόσωπα της εξέγερσης του 1973 και ο τρόπος που ο καθένας και η καθεμία από αυτούς/αυτές διαχειρίστηκε τον εαυτό του/της. Διότι το Πολυτεχνείο ως γεγονός και ως σηματοδότηση αρχών, αιτημάτων, διεκδικήσεων, ως πολιτικό και ιδεολογικό φορτίο, υπερβαίνει κατά πολύ τα πρόσωπα που το δημιούργησαν. Αν αυτό δεν συνέβαινε, δεν θα έμενε στην Ιστορία ως αυτοτελές γεγονός, αλλά ως πολλές προσωπικές ιστορίες και διαδρομές. 

Το Πολυτεχνείο δεν είναι επίσης ένα άθροισμα αντιλήψεων και πρακτικών των οργανώσεων που συμμετείχαν σε αυτό, ούτε πολλές ξεχωριστές αφηγήσεις, η κάθε μία στα μέτρα της μίας ή της άλλης οργάνωσης. Ως ιστορικό γεγονός με διαχρονικό αποτύπωμα υπερβαίνει κατά πολύ τις επιμέρους εκφάνσεις του, παρ’ όλο που εκ των πραγμάτων τις εμπεριέχει. Είναι η συνισταμένη όλων αυτών και η υπέρβαση που το ίδιο δημιούργησε σε όλα τα επίπεδα, την οποία καμιά οργάνωση και κανένα πρόσωπο δεν θα μπορούσε εκ των προτέρων να προβλέψει. 

Τελικά, τι είναι το Πολυτεχνείο; Αναμφισβήτητα ένα κορυφαίο ιστορικό γεγονός ανάτασης του ελληνικού λαού για δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα πολύ πέρα και πολύ πάνω από αυτά που κατάργησε η χούντα των συνταγματαρχών. Με αυτή την έννοια συνδέθηκε άμεσα με την Εθνική Αντίσταση και με τους διαχρονικούς αγώνες του ελληνικού λαού, των εργαζόμενων στρωμάτων και της νεολαίας για κοινωνική απελευθέρωση και κοινωνική δικαιοσύνη. Υπό αυτή την έννοια ουδέποτε δικαιώθηκε και ουδέποτε ξεπεράστηκε ή έπαψε να εμπνέει. 


ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ «ΕΦ.ΣΥΝ.» 

Παρασκευή, Νοεμβρίου 13, 2026

Στις πόσες παραιτήσεις υπουργών μια κυβέρνηση κρίνεται αποτυχημένη;

Άλλη μια μέρα, άλλη μια παραίτηση υφυπουργού υπό το βάρος καταγγελιών 


Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο να παραιτείται ένας υφυπουργός. Ιδίως όταν έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας και στο στόχαστρο επικρίσεων για πλευρές της συμπεριφοράς του. Σε τελική ανάλυση, είναι και ένας τρόπος ώστε να φαίνεται ότι η κυβέρνηση «λογοδοτεί» απέναντι στην κοινωνία ή ότι είναι «αυστηρή» σε θέματα ήθους. 

Όμως, όταν μια κυβέρνηση όπως αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη βρίσκεται να μετράει έναν όχι και τόσο μικρό αριθμό υπουργών και υφυπουργών που αναγκάστηκαν να παραιτηθούν το ζήτημα αποκτά άλλες διαστάσεις και σημασία. Και μπορεί κάποιοι να παραιτήθηκαν όντως για προσωπικούς λόγους ή επειδή τοποθετήθηκαν σε κάποια άλλη θέση ευθύνης, όμως οι περισσότεροι παραιτήθηκαν επειδή υπήρξαν καταγγελίες σε βάρος τους, επειδή δεν μπόρεσαν να δώσουν επαρκείς εξηγήσεις, ή επειδή το όνομά τους ενεπλάκη στο ένα ή το άλλο σκάνδαλο. 

Αρκεί να σκεφτούμε ότι υπουργοί και υφυπουργοί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν παραιτηθεί για κάθε δυνατό λόγο: Για την ευθύνη που είχαν για την τραγωδία στα Τέμπη, όπως ο Κώστας Αχ. Καραμανλής ή για το «μπάζωμα» του χώρου της τραγωδίας όπως ο Χρ. Τριαντόπουλος. Για τον τρόπο που τα ονόματά τους είχαν εμπλακεί στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως οι Μ. Βορίδης, Τ. Χατζηβασιλείου, Δ. Σταμανίτης, Χρ. Μπουκώρος, Κ. Τσιάρας, Γ. Κεφαλογιάννης, Δ. Βαρτζόπουλος και Χρ. Κέλλας. Επειδή εμφάνιζαν στο βιογραφικό τους τίτλο σπουδών που δεν είχαν, όπως έγινε με τον Α. Διαματάρη. Επειδή απουσίαζαν σε διακοπές εν μέσω καταστροφικών πυρκαγιών, όπως έγινε με τον Ν. Μηταράκη. Επειδή επικαλούνταν έναν πτυχίο που δεν το είχαν ακριβώς, όπως έγινε με τον Μακάριο Λαζαρίδη. Επειδή υπήρξε θέμα με τις καταγγελίες σε βάρος εταιρείας την οποία εκπροσωπούσαν, όπως έγινε με την περίπτωση του Αρίστου Δοξιάδη. Σε όλες αυτές προστέθηκε και η πιο πρόσφατη περίπτωση, αυτή του Λάζαρου Τσαβδαρίδη που επικρίθηκε για την εγγραφή της κόρης του σε ομάδα χάντμπολ για να εξασφαλίσει μόρια για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. 

Προφανώς και δεν είναι της ίδιας σημασίας όλες οι περιπτώσεις και σε ορισμένες, όπως κάποιες σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για διώξεις. Όμως, εάν δούμε τη «μεγάλη εικόνα», έχουμε μια κυβέρνηση ο πρωθυπουργός της οποίας έχει βρεθεί πολλές φορές στη θέση να αποπέμψει υπουργούς και υφυπουργούς – γιατί όλοι ξέρουμε καλά ότι η παραίτηση από υπουργική θέση επί της ουσίας αποπομπή είναι –, άρα μια κυβέρνηση που τα μέλη της έχουν εμπλακεί συχνά σε παραβατικές συμπεριφορές ή έστω σε συμπεριφορές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν παραβατικές. 

Και εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε παρότι δεν είναι όλες οι καταγγελίες της ίδια κλίμακας, υπάρχει ένα κοινό νήμα που συνδέει τα μεγάλα σκάνδαλα και τις επιμέρους παραλλαγές παραβατικότητας: η ιδιότυπη ασυλία που θεωρούν ότι έχουν τα στελέχη αυτής της κυβέρνησης ως προς τη συμπεριφορά τους, σε συνδυασμό με την αντίληψη ότι εξουσία σημαίνει «διευκόλυνση», είτε αυτό αφορά την άποψη ότι οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις μπορούν να «αξιοποιηθούν» για να διαμορφωθεί ευνοϊκότερος εκλογικός συσχετισμός, είτε αφορά την πεποίθηση ότι δεν χάλασε κι ο κόσμος και εάν ένας υφυπουργός επιδιώξει να αποκτήσει το παιδί του μόρια για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που κανονικά δεν δικαιούται. 

Είναι η ίδια αίσθηση ασυλίας που οδήγησε στο πρωτοφανές σκάνδαλο των υποκλοπών, όταν με επίκεντρο το Μέγαρο Μαξίμου είχε στηθεί μηχανισμός παρακολούθησης υπουργών, δικαστικών, πολιτικών, ανώτατων αξιωματικών και δημοσιογράφων. Είναι η ίδια αίσθηση ασυλίας που οδήγησε στη διασπάθιση του Ταμείου Ανάκαμψης σε «συμβουλευτικές εταιρείες» που γιγαντώθηκαν με βασικό σκοπό να μην ξεχάσουν να δείξουν και την «ευγνωμοσύνη» τους προς την κυβερνητική παράταξη. 

Και βέβαια, είναι η ίδια αλαζονεία της εξουσίας που οδηγεί στη ρητορική ότι ακόμη και με 30% η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνά αυτή τη χώρα. 

Όμως, η πραγματικότητα είναι ότι από ένα σημείο και μετά μια κυβέρνηση που έχει αναγκαστεί να «θυσιάσει» τόσους πολλούς υπουργούς και υφυπουργούς, που έχει πιαστεί τόσες φορές «με τη γίδα στην πλάτη», που χρεώνεται τόσα σκάνδαλα, που έχει υπουργούς στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, που μαζεύει διαρκώς δικογραφίες, είναι μια κυβέρνηση που μάλλον θα βρεθεί αντιμέτωπη με την αρνητική λαϊκή ετυμηγορία στις επερχόμενες εκλογές. Και τότε η ψευδαίσθηση ασυλίας θα έχει πάει περίπατο. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Πέμπτη, Νοεμβρίου 12, 2026

Η στεγαστική κρίση είναι εδώ

Η χώρα μας αντιμετωπίζει στεγαστική κρίση. Και όσο δεν την αντιμετωπίζουμε ως τέτοια, απλώς θα επιδεινώνεται 


Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου έγινε κινητοποίηση για το ζήτημα της στέγης στην Αθήνα από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται σε αυτό το ζήτημα. Μπορεί να μην είχε το μέγεθος της γενικής απεργίας που έγινε την ίδια μέρα στην Ισπανία και επί της ουσίας για το ίδιο θέμα, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχουμε στην Ελλάδα κινητοποιήσεις για ένα ζήτημα για το οποίο δεν είχαμε συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες για πολλά χρόνια. 

Προφανώς και η χώρα μας είχε στεγαστικό πρόβλημα στο παρελθόν και μάλιστα σοβαρό. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να στεγαστούν με αξιοπρέπεια οι πρόσφυγες που ήρθαν από τη Μικρά Ασία, ότι οι συνθήκες στις προσφυγικές συνοικίες ήταν για πολλά χρόνια άθλιες, ότι μέχρι και τη δεκαετία του 1960 είχαμε παραγκουπόλεις στην Αθήνα (αποτυπώνεται εξαιρετικά στην ταινία «Συνοικία το Όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη πώς ήταν μια τέτοια γειτονιά). Άλλωστε η λύση που επιλέχτηκε για να καλυφθούν οι στεγαστικές ανάγκες που δημιούργησε και η μετεμφυλιακή μετακίνηση προς τα μεγάλα αστικά κέντρα, δηλαδή ο συνδυασμός ανάμεσα στην αντιπαροχή και την άναρχη δόμηση κάθε ελεύθερου χώρου (συμπεριλαμβανομένης της δόμησης εκτός σχεδίου) μας άφησε μεγάλα προβλήματα που τα αντιμετωπίζουμε ακόμη και σήμερα. 

Όμως, υπήρχε και μία καλή πλευρά σε όλα αυτά. Η κατοικία παρέμεινε σχετικά φτηνή, οι άνθρωποι που διέθεταν προς ενοικίαση ένα σπίτι δεν ήταν ούτε εισοδηματίες ούτε επιχειρηματίες, αλλά οικογένειες που από την αντιπαροχή είχαν πάρει διαμερίσματα επιπλέον αυτών που κατοικούσαν οι ίδιες, τα ενοίκια ήταν σχετικά χαμηλά. Πάνω από όλα, η χώρα απέκτησε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη. Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι είμαστε μια χώρα με πολύ ισχυρή αλληλεγγύη μέσα στην οικογένεια, γεγονός που ακόμη και στην κρίση της δεκαετίας του 2010 έλυνε προβλήματα. Να το πω απλά: η ελληνική οικογένεια δεν αφήνει ένα μέλος της να καταλήξει στον δρόμο. 

Όμως, όλα αυτά πια αλλάζουν. Ολοένα και περισσότερο, ιδίως στις μεγάλες πόλεις και τις τουριστικές περιοχές, δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, η μορφή της ιδιοκτησίας αλλάζει. Ολοένα και περισσότερα σπίτια, ενίοτε και ολόκληρες πολυκατοικίες περνούν σε εταιρείες ή ακόμη και funds που τα βλέπουν για επένδυση και που χρησιμοποιούν τις ανακαινίσεις που κάνουν ως άλλοθι για να απαιτήσουν πολύ μεγάλα ενοίκια, αλλάζοντας έτσι και την ταξική σύνθεση συγκεκριμένων περιοχών, ή πολύ απλά χρησιμοποιούν αυτές τις κατοικίες για βραχυχρόνιες τουριστικές μισθώσεις. Αυτό θα οδηγήσει σταδιακά σε μείωση της ιδιοκατοίκησης, αλλά και στη μεγάλη αύξηση των ενοικίων που πλήττει συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες: φοιτήτριες και φοιτητές, νέους εργαζομένους που δεν έχουν ακόμη οικογένεια, οικογένειες χωρίς μεγάλα εισοδήματα. Για να μην αναφερθώ στις μονογονεϊκές οικογένειες, στους συνταξιούχους χωρίς άλλη πηγή εισοδήματος και στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. 

Όλα αυτά ήδη αποτυπώνονται και στον τρόπο που η στέγαση απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος, την ώρα που η κατασκευαστική δραστηριότητα είναι μία εξ αυτών που κατεξοχήν συντείνουν στη μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού. 

Ακόμη χειρότερα, γύρω από αυτή την κατάσταση διαμορφώνονται συμφέροντα που δεν λειτουργούν με γνώμονα τη μη επιδείνωση της στεγαστικής κρίσης. Από τους επιχειρηματίες που επενδύουν και θέλουν σίγουρη κερδοφορία αδιαφορώντας κυνικά για το κοινωνικό κόστος και στους οποίους, όταν είναι από το εξωτερικό, η κυβέρνηση στρώνει κόκκινο χαλί, τις τράπεζες που βλέπουν θετικά αποτελέσματα σε αυτή τη βάση, μέχρι την ίδια την κυβέρνηση που αθροίζει αυτό το κοινωνικό πρόβλημα στους παράγοντες «ανάπτυξης» στη χώρα. 

Τα ίδια τα μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση δεν είναι απλώς αναποτελεσματικά, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις οδηγούν στην επιδείνωση του προβλήματος. Οι ρυθμίσεις για τον περιορισμό των βραχυχρόνιων μισθώσεων σε συγκεκριμένες περιοχές, απλώς επέκτειναν αυτές τις πρακτικές σε συνοικίες που ήταν αμιγώς κατοικίας και συνέτειναν στην αύξηση των ενοικίων. 

Όσο για τα διάφορα προγράμματα «ΣΠΙΤΙ», στην πράξη κατέληξαν απλώς στο να αυξήσουν τις τιμές των σπιτιών κάποιας παλαιότητας που ήταν διαθέσιμα. Καθίσταται σαφές ότι από τη σκέψη της κυβέρνησης απουσιάζει οτιδήποτε θα μπορούσε να απαντάει όντως στο πρόβλημα. Όλες οι προτάσεις που κάνει αφορούν το να επεκταθεί η επιχειρηματική εκμετάλλευση του οικιστικού αποθέματος της χώρας και το να υπάρξει νέα οικοδομική δραστηριότητα, όπως για παράδειγμα με την επίμονη επαναφορά προτάσεων για αύξηση του συντελεστή δόμησης για να χτιστούν περισσότερες κατοικίες. Μόνο που αυτό που δεν λέει είναι ότι τόσο τα κλειστά σπίτια που θα ανακαινιστούν και θα «ανοίξουν» όσο και αυτά που θα προκύψουν από τα νέα επιχειρηματικά σχέδια για πολυκατοικίες, θα είναι ακριβότερα και θα συμβάλλουν στην επιδείνωση του προβλήματος που είναι ακριβώς τα ακριβά ενοίκια και οι υψηλές τιμές για αγορά κατοικίας. 

Αυτό σημαίνει ότι σήμερα απαιτείται μια ριζικά διαφορετική λογική για το ζήτημα της στέγασης, που να την αναγνωρίζει ως δικαίωμα και κοινωνική ανάγκη, και όχι απλώς ως πεδίο κερδοφορίας. Αυτό σημαίνει μέτρα όπως προγράμματα κοινωνικής στέγης, δηλαδή κατασκευής πραγματικά προσιτής στέγης, είτε για αγορά είτε για ενοικίαση (και όχι δεν είναι «κομμουνισμός», αφού εφαρμόζεται και στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές χώρες), μέτρα όπως ο οριζόντιος περιορισμός της βραχυχρόνιας μίσθωσης και όχι τα επιλεκτικά δήθεν μέτρα για περιοχές που είχαν ήδη κορεσθεί, μεγάλα δημόσια προγράμματα φοιτητικής στέγης, αλλά και στέγης για δημοσίους υπαλλήλους σε απομακρυσμένες περιοχές, για να αναφερθώ μόνο σε μερικά. Θα τα κάνει αυτά η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη; Η απάντηση είναι όχι και αυτό είναι ένα από τα πεδία όπου μια εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση θα μπορούσε όντως να κάνει τη διαφορά. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More