4 ελληνικά έθιμα που γιορτάζουν το Πάσχα... αλλιώς

 

Το ελληνικό Πάσχα δεν εξαντλείται στους εντυπωσιακούς Μπότηδες της Κέρκυρας ή στον θορυβώδη ρουκετοπόλεμο της Χίου, ούτε είναι μόνο αρνί στη σούβλα και σπάσιμο αυγών. Eίναι και μικρές, σχεδόν μυστικές παραδόσεις που επιμένουν να ζουν μακριά από τα φώτα και έχουν το δικό τους ενδιαφέρον. 

Η Ελλάδα κρύβει δεκάδες τοπικά έθιμα που δεν έγιναν ποτέ viral, δεν μπήκαν σε τουριστικούς οδηγούς, αλλά επιμένουν πεισματικά να υπάρχουν, χωρίς να κάνουν φασαρία. Μακριά από το μαζικό θέαμα, μικρές κοινότητες συνεχίζουν να γιορτάζουν το Πάσχα με τρόπους σχεδόν τελετουργικούς, βαθιά συνδεδεμένους με τη μνήμη, τη φύση και τη συλλογικότητα. Φέτος, λοιπόν, στρέφουμε το βλέμμα σε τρία λιγότερο γνωστά, αλλά εντυπωσιακά έθιμα, που αξίζει να ταξιδέψετε για να τα ζήσετε από κοντά. 

Τα Σύρματα στην Κάρπαθο: Το Πάσχα γίνεται αναμέτρηση 

H Κάρπαθος αποτελεί ούτως ή άλλως έναν διαφορετικό κόσμο εκεί στην εσχατιά του Αιγαίου, οπότε ήταν περισσότερο από σίγουρο ότι θα έβαζε το δικό της λιθαράκι στο ελληνικό Πάσχα. Στο μικρό χωριό Σπόα, λοιπόν, αλλά και στο Μεσοχώρι, υπάρχει ένα έθιμο που μοιάζει περισσότερο με παιχνίδι δύναμης και λιγότερο με θρησκευτική τελετή, τα λεγόμενα «Σύρματα». Πρόκειται για μια ιδιότυπη διελκυστίνδα που χωρίζει το χωριό στα δύο, σε άντρες απέναντι σε γυναίκες, οι οποίοι πιάνουν τα δύο άκρα ενός χοντρού σκοινιού που φτάνει σε μήκος δεκάδων μέτρων και τεντώνεται σε ένα στενό του χωριού. Με το σύνθημα, ξεκινά μια έντονη αναμέτρηση, με φωνές και πειράγματα, μέχρι κάποια ομάδα να υπερισχύσει. Το έθιμο παλιότερα ανήκε στη Σαρακοστή, όμως σήμερα πραγματοποιείται τη Δευτέρα του Πάσχα, δίνοντας την ευκαιρία στην κοινότητα να μεταβεί από τη νηστεία στο γλέντι με τον πιο εκρηκτικό τρόπο. Η ένταση, ωστόσο, δεν σταματά στο σχοινί, αφού οι δύο πλευρές ανταλλάσσουν μαντινάδες, πειράγματα και αυτοσχέδιες «επιθέσεις» –από αλεύρι μέχρι τσουκνίδες– σε ένα σκηνικό που ισορροπεί ανάμεσα στον ανταγωνισμό και το χιούμορ. Η νίκη έχει σημασία, αλλά όχι όσο το ίδιο το παιχνίδι κι όταν τελειώσει η αναμέτρηση, το έθιμο μετατρέπεται σχεδόν αυτόματα σε γλέντι. Η λύρα, η τσαμπούνα και το λαούτο επιστρέφουν μετά τη σιωπή της Σαρακοστής και το χωριό περνά σε μια άλλη φάση: αυτή της μουσικής, του χορού και της συνέχειας. 

Η «Κούνια» στην Κωμιακή: Πάσχα με... φλερτ 

Στην ορεινή Κωμιακή της Νάξου, το Πάσχα αποκτά έναν απροσδόκητα κοινωνικό χαρακτήρα. Το έθιμο της «Κούνιας» στήνεται στην πλατεία του χωριού και μετατρέπει τη γιορτή σε μια τελετουργία γνωριμίας και, παλαιότερα, κοινωνικής έκθεσης. Τι ακριβώς συμβαίνει; Η κούνια στολίζεται με λουλούδια και υφάσματα και οι νέοι του χωριού καλούνται να συμμετάσχουν σε ένα πολύ ιδιαίτερο «παιχνίδι». Οι κοπέλες κάθονται στην κούνια και οι άντρες τις σπρώχνουν, τραγουδώντας παραδοσιακά τραγούδια, ωστόσο δεν είναι μια απλή παιδική δραστηριότητα. Πρόκειται για έναν κώδικα επικοινωνίας με σαφείς συμβολισμούς: Το ποιος θα σπρώξει ποια, πόσο και με ποιο τραγούδι, είχε παλιότερα ιδιαίτερη σημασία. Το έθιμο φαίνεται να έχει ρίζες σε αρχαιότερες γιορτές της άνοιξης και της γονιμότητας, όπου η κίνηση της αιώρησης συνδεόταν με την αναγέννηση της φύσης. Σήμερα, μπορεί να έχει χάσει τη «σοβαρότητα» του παρελθόντος, αλλά παραμένει ένα από τα πιο αυθεντικά παραδείγματα του πώς το Πάσχα μπλέκεται με την κοινωνική ζωή του τόπου. Να σημειώσουμε ότι παρόμοια έθιμα κούνιας συναντώνται και σε άλλα νησιά των Κυκλάδων, όπως στην Κύθνο («Κούνια της Λαμπρής») και την Πάρο, επιβεβαιώνοντας τις κοινές ρίζες αυτών των ανοιξιάτικων εθίμων στο Αιγαίο. 

Τα αερόστατα στο Λεωνίδιο: Ο ουρανός γίνεται μέρος της Ανάστασης 

Όσοι έχετε βρεθεί στο Λεωνίδιο Αρκαδίας το βράδυ της Ανάστασης, ξέρετε ότι δεν κυριαρχεί ο θόρυβος, αλλά το θέαμα, που είναι μάλιστα αρκετά παραμυθένιο. Μόλις ακουστεί το «Χριστός Ανέστη», ο ουρανός γεμίζει με εκατοντάδες αυτοσχέδια αερόστατα που υψώνονται αργά, δημιουργώντας μια υπέροχη, κινηματογραφική εικόνα, που πλέον προσελκύει κόσμο, ωστόσο δεν είχε καθόλου τουριστικό χαρακτήρα τα προηγούμενα χρόνια. Απεναντίας, πρόκειται για μια παράδοση που απαιτεί προετοιμασία ημερών, αφού τα αερόστατα κατασκευάζονται χειροποίητα από λεπτό χαρτί και καλάμια, με ιδιαίτερη προσοχή στην ισορροπία και τη σωστή καύση και οι κάτοικοι δουλεύουν ομαδικά, συχνά σε οικογενειακό επίπεδο. Το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει «επίσημος» διαγωνισμός, αλλά μια άτυπη υπερηφάνεια για το ποιο αερόστατο θα φτάσει πιο ψηλά ή θα κρατηθεί περισσότερο στον αέρα. Το εντυπωσιακό είναι, όμως, ότι το έθιμο αυτό δεν βασίζεται στην ένταση, αλλά στη διάρκεια και τη μετάβαση: από το σκοτάδι στο φως, από τη γη στον ουρανό. Είναι μια ήσυχη, αλλά βαθιά συμβολική εκδοχή της Ανάστασης, ενώ θεωρείται ότι τα αερόστατα αυτά μεταφέρουν τις ευχές των κατοίκων στον ουρανό. 

Ο Χορός της Αγάπης στο Χρισσό Φωκίδας: Ένα πασχαλινό έθιμο που ενώνει ντόπιους και επισκέπτες 

Το Χρισσό στη Φωκίδα είναι ένα μικρό χωριό σκαρφαλωμένο στους πρόποδες του Παρνασσού, σε υψόμετρο περίπου 200 μέτρων και σε περίπτωση που σας βρει εκεί το Πάσχα, σας επιφυλάσσει έναν διαφορετικού τύπου εορτασμό. Την Κυριακή του Πάσχα, μετά τον Εσπερινό της Αγάπης, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες συγκεντρώνονται στο γραφικό ξωκλήσι του χωριού και στη συνέχεια στην κεντρική πλατεία για τον παραδοσιακό «Χορό της Αγάπης». Τα μέλη του χορευτικού συγκροτήματος φορούν παραδοσιακές φορεσιές και η πομπή προχωρά στον χορό, όπου όλοι συμμετέχουν. Κάθε χρόνο τιμάται διαφορετική περιοχή του ελληνισμού και φέτος η παρουσίαση είναι αφιερωμένη στους χορούς και την παράδοση της Καππαδοκίας, προσφέροντας μια ζωντανή εμπειρία παράδοσης, μουσικής και συλλογικής γιορτής.

ΤΖΟΥΛΙΑ ΤΑΣΩΝΗ / clickatlife.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Εκεχερία μέχρι νεωτέρας σύγκρουσης...

Στην πραγματικότητα, η Αμερική του Τραμπ είναι ουσιαστικά η Εποχή του Σιδήρου, δηλαδή της δύναμης και της βαρβαρότητας 

Μιχάλης Ψύλος - (naftemporiki) 

Ο Ντόναλντ Τραμπ ανέστειλε το τελεσίγραφό του. Για δυο εβδομάδες. Μέχρι τότε δεν σκοπεύει να καταστρέψει τον πολιτισμό στο Ιράν. 

Ωστόσο, αυτό εξαρτάται από το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ από το Ιράν. Πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. 

Το Ιράν συμφώνησε με την εκεχειρία που πρότεινε το Πακιστάν «μετά από φρενήρεις διπλωματικές προσπάθειες του Ισλαμαμπάντ και μια παρέμβαση της τελευταίας στιγμής από την Κίνα, έναν βασικό σύμμαχο, σύμφωνα με τρεις Ιρανούς αξιωματούχους», αναφέρουν οι New York Times. 

Η εκεχειρία εγκρίθηκε από τον νέο Ανώτατο Ηγέτη, Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ανέφερε το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν, που επιβεβαίωσε την συμφωνία κατάπαυσης του πυρός δύο εβδομάδων. 

Η Τεχεράνη λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν σε όλα τα θέματα του ειρηνευτικού σχεδίου των 10 σημείων του Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των εγγυήσεων για μη επίθεση στο Ιράν, του ιρανικού ελέγχου του Στενού του Ορμούζ και της αποζημίωσης για οικονομικές απώλειες. 

Δεν είναι σαφές πάντως  εάν όντως έχει επιτευχθεί  συμφωνία. 

Ο Τραμπ δήλωσε απλώς ότι είναι πρόθυμος να συζητήσει το σχέδιο των 10 σημείων. Η καταβολή αποζημιώσεων για τις ζημιές, ειδικότερα, είναι πιθανό να αποτελέσει ένα δύσκολο σημείο για την κυβέρνηση των ΗΠΑ σε οποιεσδήποτε πιθανές διαπραγματεύσεις. 

Οι πρόσφατες αναμνήσεις σίγουρα έχουν βαρύνουσα σημασία: Η μονομερής αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και οι δύο επιθέσεις στη χώρα ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις, έχουν αφήσει μια βαθιά πληγή στην αντίληψη του Ιράν για την αμερικανική αξιοπιστία. 

Κάθε υπόσχεση σήμερα διαβάζεται υπό το πρίσμα αυτών των ρήξεων: γιατί να πιστεύουν οι Ιρανοί σε διαπραγματεύσεις και σε μια νέα συμφωνία αν οι προηγούμενες προδόθηκαν; Η δυσπιστία δεν είναι ιδεολογική ρητορική, αλλά πολιτικός υπολογισμός. 

Η Τεχεράνη αντιλαμβάνεται όλα αυτά ως ξένη παρέμβαση για την αναμόρφωση της του ρόλου της στη Μέση Ανατολή. 

Εξίσου σημαντικός είναι και ο εσωτερικός περιορισμός. Οι συνθήκες που θεωρούνται ταπεινωτικές θα μπορούσαν να έχουν εξαιρετικά υψηλό πολιτικό κόστος.

Οι μουλάδες θεωρούν ότι η αντίσταση στη Δύση είναι θεμελιώδες μέρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, στο οποίο βασίζεται η νομιμότητα της εξουσίας τους: η υποχώρηση τώρα θα υπονόμευε αυτή την αφήγηση, διακινδυνεύοντας εσωτερικές εντάσεις που είναι δύσκολο να ελεγχθούν. Σε ένα σύστημα όπου η ασφάλεια και η συναίνεση είναι στενά συνδεδεμένες, η αντίληψη της αδυναμίας μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη από τις κυρώσεις.

Οι πραγματικοί στόχοι 

Σε κάθε περίπτωση, η υποχώρηση και των δύο πλευρών, αφήνει πολλά ερωτηματικά. 

Στις ΗΠΑ άλλωστε οι πιέσεις ήταν μεγάλες. Οι Δημοκρατικοί ξεκινούσαν διαδικασία καθαίρεσης του πρόεδρου , καθώς η άσεμνη και βαθιά βάρβαρη  διακηρυγμένη πρόθεση του Ντόναλντ Τραμπ να στείλει το Ιράν πίσω στην Λίθινη Εποχή («εκεί που ανήκει», δήλωσε, ξεσήκωσε πρωτοφανείς αντιδράσεις σε όλον τον κόσμο 

Αν υπήρχε ποτέ αμφιβολία ότι αυτό που γίνεται στον Κόλπο δεν είναι ένας πόλεμος με ακριβείς και περιορισμένους στόχους, αλλά μια σύγκρουση ολοκληρωτικής καταστροφής και εξόντωσης μιας χώρας, πολύ πέρα ​​από το ίδιο το καθεστώς, η δήλωση του Τραμπ δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρη.

Πέρα από κάθε προβλέψιμο εορτασμό θριάμβου, αυτή η σύγκρουση θα μείνει στη μνήμη των ιστορικών βιβλίων ως ένα από τα μεγαλύτερα στρατηγικά λάθη που διαπράχθηκαν στη σύγχρονη εποχή. 

Η εποχή του Σιδήρου 

Ο πρόεδρος της υποτιθέμενης «χρυσής εποχής» για τις Ηνωμένες Πολιτείες, μιας χώρας που φέτος γιορτάζει 250 χρόνια ιστορίας, πιθανότατα δεν γνωρίζει σχεδόν τα πάντα για την χιλιετή ιστορία του Ιράν και της αρχαίας Περσίας, μιας περιοχής του κόσμου που έφτασε στο απόγειο του πολιτισμού και της κουλτούρας 2000 χρόνια πριν ο λευκός άνθρωπος από την Ευρώπη αποικίσει βίαια και γενοκτονικά τα εδάφη όπου ζούσαν οι ιθαγενείς Αμερικανοί.

Στην πραγματικότητα, η Αμερική του Τραμπ είναι ουσιαστικά η Εποχή του Σιδήρου, δηλαδή της δύναμης και της βαρβαρότητας. Από την άλλη πλευρά, ο Νετανιάχου διακηρύσσει ότι στον κόσμο στον οποίο ζούμε, «δεν αρκεί να είσαι δίκαιος (…) γιατί αν είσαι αρκετά δυνατός, αρκετά αδίστακτος, αρκετά ισχυρός, το κακό μπορεί να υπερνικήσει το καλό» .

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός αναφερόταν στο Ιράν των Αγιατολάχ, το οποίο θεωρείται υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ, εναντίον του οποίου θα πρέπει να εφαρμοστεί πολιτική προληπτικού πολέμου.

Ο Νετανιάχου τολμά επίσης να κάνει απερίσκεπτες ιστορικές συγκρίσεις ισχυριζόμενος ότι «ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν».

Αυτό δείχνει έμμεσα την εκτίμηση για τα αρπακτικά κατορθώματα του άγριου Μογγόλου ηγέτη του 13ου αιώνα, και μεταμορφώνει τον Ιησού Χριστό σε ένα είδος «παιδί των λουλουδιών»

Αλλά η Μογγολική Αυτοκρατορία έχει προ πολλού ξεθωριάσει. Όπως κινδυνεύει να ξεθωριάσει η κάθε μεγάλη δύναμη που θέλει να γυρίσει την ανθρωπότητα στη «λίθινη εποχή».

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο πρωθυπουργός νομίζει ότι οι πολίτες είναι τα πρόβατα του ΟΠΕΚΕΠΕ

Το διάγγελμα του πρωθυπουργού απέδειξε ότι εξακολουθεί να προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα τις τελευταίες μέρες. Μνημείο προκλητικότητας ο πολιτικός προϊστάμενος δεκάδων κατηγορουμένων να πλασάρεται ως αναμορφωτής της χώρας 

Όπως έχει αποδειχθεί διαχρονικά, η φράση «αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις», πάντα σημαίνει το ακριβώς αντίθετο: ότι δηλαδή «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις», είτε πρόκειται για ερωτική απιστία, είτε για κυβερνητικό σκάνδαλο. Μάλιστα, πολύ συχνά σημαίνει «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις και κάποια πράγματα ακόμη που θα τα μάθεις στη διαδρομή». 

Στο διάγγελμα ο πρωθυπουργός προσπάθησε για άλλη μια φορά να αλλοιώσει την πραγματικότητα, που τον εκθέτει πλέον ανεπανόρθωτα, κραυγάζοντας «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Τον ακούσαμε, σαν μόλις να ανέλαβε και όχι να έχει μεσολαβήσει η επταετία Μητσοτάκη, να μιλάει για άλλη μια φορά για το πώς θεωρεί καθήκον του να ηγηθεί μιας μεγάλης μεταρρύθμισης της χώρας, ώστε να γίνουμε επιτέλους Ευρώπη και να μην έχουμε ρουσφέτια, σκάνδαλα, και άλλες «διαχρονικές παθογένειες». 

Όλα αυτά από κάποιον που κυβερνά από το 2019 και που όχι μόνο δεν αντιμετώπισε τις παθογένειες, αλλά αυτές ανέβηκαν και επίπεδο εάν κρίνουμε από τον όγκο και τα χαρακτηριστικά των κυβερνητικών σκανδάλων που τώρα είναι ανοιχτά, χαίνουσες πληγές στο σώμα του Κράτους Δικαίου. 

Δηλαδή, αυτός που κυβερνά όλα αυτά τα χρόνια και που επέλεξε ο ίδιος αυτούς που τώρα είναι κατηγορούμενοι για όλα αυτά τα σκάνδαλα είτε για βουλευτές, είτε / και για υπουργούς, είτε για επικεφαλής Οργανισμών, θα έρθει τώρα να μας υποδείξει πώς η χώρα θα γίνει καλύτερη.

Δηλαδή, αυτός που εδώ και επτά χρόνια δεν κατάφερε να κάνει τη χώρα, τουλάχιστον ως προς τη λειτουργία των θεσμών, καλύτερη και σε αρκετές περιπτώσεις την αφήνει χειρότερη, θεωρεί δικαιωματικά και πάλι ότι μπορεί να την αναμορφώσει και να επαναφέρει τη θεσμική κανονικότητα και την εμπιστοσύνη στο κράτος δικαίου.

Ο άνθρωπος, όμως, που ακόμη και τώρα χρησιμοποιεί σε αυτό το διάγγελμα τη φράση «οι διωκτικές αρχές και πάλι αυτής της κυβέρνησης», -παραβλέποντας ότι οι διωκτικές αρχές, δεν είναι ούτε τσιφλίκι, ούτε ιδιωτικός διωκτικός στρατός της εκάστοτε κυβέρνησης, και το ίδιο ισχύει για κάθε μηχανισμό του κράτους- δεν μπορεί να εγγυηθεί καμία αναμόρφωση.

Το κράτος δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση. Και μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτεται πώς μπορεί να λειτουργήσει ορθά ο μηχανισμός των νόμιμων επισυνδέσεων στο πλαίσιο ποινικής έρευνας. Γιατί, αντίθετα, αυτή η κυβέρνηση αυτόν τον μηχανισμό πρωτίστως τον θεώρησε τρόπο για να «κρατάει» υπουργούς, δικαστικούς, ανώτατους αξιωματικούς και πολιτικούς άλλων κομμάτων.

Kαι στην πραγματικότητα το μήνυμα που ήθελε να στείλει ο πρωθυπουργός, δηλαδή ο «στρατολόγος» και ο πολιτικός προϊστάμενος των κατηγορουμένων δεν ήταν ότι θα σταματήσουν τα σκάνδαλα. Το μήνυμα ήταν ότι το κράτος του ανήκει, ανήκει σε αυτόν και σε ανθρώπους σαν κι αυτόν: ανθρώπους από μεγάλα πολιτικά τζάκια, εθισμένους στο να θεωρούν το κράτος εφαλτήριο της φιλοδοξίας και εργαλείο για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων. Ανθρώπους που γεννήθηκαν μέσα σε πελατειακά δίκτυα χτισμένα δεκαετίες και που εργάζονται σκληρά για να τα παγιώσουν και να τα διευρύνουν. Ανθρώπους που συνεχίζουν το νήμα από τους κοτζαμπάσηδες, στους Μαυρογιαλούρους, στις σημερινές πολιτικές δυναστείες.

Και προς επίρρωση της αντίληψης «το κράτος είμαι εγώ» λειτουργούν και οι προτάσεις που έκανε. Πάρτε για παράδειγμα την πρόταση για ασυμβίβαστο ανάμεσα στη θέση του βουλευτή και του υπουργού, με υπογραμμισμένη και την επισήμανση ότι το υπουργικό Συμβούλιο το ορίζει ο πρωθυπουργός. Η πρόταση αυτή δεν διατυπώνεται με τον τρόπο που ισχύει σε άλλες χώρες, δηλαδή ότι όταν διορίζεσαι υπουργός παραιτείσαι από τη βουλευτική έδρα. Όχι, εδώ θα έχουμε το πρωτοφανές φαινόμενο των ρεπατζήδων επιλαχόντων βουλευτών που όταν αναλαμβάνει κάποιος υπουργός θα παίρνουν τη βουλευτική έδρα για όσο διάστημα είναι υπουργός και μετά αυτός, στην τελική ευθεία για τις εκλογές, θα επιστρέφει στην εκλογική περιφέρεια να εξαργυρώσει τα ρουσφέτια που έκανε όσο ήταν υπουργός και να υποσχεθεί τα ρουσφέτια της επόμενης θητείας. Δηλαδή, εδώ ξαναγράφεται η ίδια η έννοια της εκλογής βουλευτή και κατ’ επέκταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας!

Όμως, ας μην γελιόμαστε. Η καταπολέμηση της διαφθοράς ποτέ δεν είναι υπόθεση απλώς και μόνο θεσμικού πλαισίου. Είναι θέμα πολιτικής κουλτούρας. Και αυτό δεν έχει να κάνει με μεγαλοστομίες του τύπου «να γίνουμε Ευρώπη». Είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το εάν κάποιος βλέπει την πολιτική ως λειτούργημα ή ως καριέρα ή ακόμη χειρότερα επενδυτική ευκαιρία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατεξοχήν επένδυσε σε μια κατηγορία πολιτικών στελεχών που θεωρούσαν ότι από την πολιτική δεν γίνεται να φύγει κάποιος φτωχότερος και που θεωρούσαν ότι η εξουσία ανήκει δικαιωματικά σε αυτούς και όχι στους «κακομούτσουνους» της Αριστεράς. Μια γενιά στελεχών που θεωρούσαν ότι η συναλλαγή είναι διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας και η «εξυπηρέτηση» το μέσο που αγιάζει ο σκοπός να μείνει η εξουσία στην παράταξη και όχι στους… Μαδούρους. Μια παράταξη που με τον μανδύα του σωτήρα της χώρας από την καταστροφή που υποτίθεται ότι έφερναν -και θα φέρουν- οι «άλλοι», θεωρεί ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο, ότι της αναγνωρίζεται το αλάθητο του πάπα και μπορεί να κάνει τα πάντα.

Αυτή την πολιτική κουλτούρα έφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτή την πρακτική της προσπάθειας πλήρους εργαλειοποίησης του κράτους ονόμασε «επιτελικό κράτος», αυτή τη λογική δοκίμασε σε όλα τα επίπεδα: από τις υποκλοπές ως μέσο ελέγχου του κράτους έως τις πλασματικές επιδοτήσεις ως προεκλογική τακτική, το νήμα είναι κοινό και φέρει την υπογραφή, φαρδιά πλατιά, του ίδιου του πρωθυπουργού, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και γι’ αυτό είναι αυτός που φέρει την ευθύνη. Και όποιος φέρει την ευθύνη για ένα πρόβλημα, είναι τμήμα του προβλήματος -αν όχι η πηγή του-, δεν μπορεί να φέρει ούτε τη λύση, ούτε να δώσει διέξοδο.

Να το πούμε απλά: σταθερή παθογένεια του πολιτικού συστήματος τα τελευταία χρόνια είναι τελικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του. Η έξοδος από την παθογένεια περνά από την πολιτική αλλαγή. Διαφορετικά θα ζούμε μέσα στο σημερινό αδιέξοδο.

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

O πρωθυπουργός «πετάει χαρταετό» και προσβάλλει την κοινωνία...

Με την ανάρτησή του ο πρωθυπουργός εμπαίζει τη νοημοσύνη μας και προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα 

Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος (από το in.gr) 

Διάβαζα την καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και δεν πίστευα τα μάτια μου. Μετά από τις καταιγιστικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών, τις νέες δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα ερωτήματα ποινικών ευθυνών για βουλευτές και υπουργούς και τη διαπίστωση ότι έχουμε να κάνουμε με «κυβέρνηση υποδίκων» (ακόμη και εάν αυτό δεν αρέσει στον κυβερνητικό εκπρόσωπο), το μόνο που είχε να πει ο πρωθυπουργός ήταν το ακόλουθο: «Όμως, η αληθινή ευθύνη κρίνεται στις στιγμές που αναμετριόμαστε με τις διαχρονικές και διακομματικές παθογένειες του τόπου, όπως και με τις δικές μας αστοχίες. Δύο στοιχεία που συναντήθηκαν, δυστυχώς, στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μιλώ, μάλιστα, σε χρόνο αόριστο, καθώς όσα απασχολούν την επικαιρότητα, τώρα, έχουν, ήδη ξεπεραστεί μετά την απορρόφηση του άρρωστου αυτού οργανισμού από την ΑΑΔΕ». 

Δηλαδή, ο πρωθυπουργός μας είπε επί της ουσίας ότι δεν έγινε και τίποτα ούτε με τις νέες δικογραφίες και το γεγονός ότι πληθαίνουν οι «αποχρώσες ενδείξεις» ότι η Νέα Δημοκρατία είχε στήσει γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ έναν ολόκληρο μηχανισμό, τον οποίο χρησιμοποιούσαν υπουργοί και βουλευτές για την ικανοποίηση αιτημάτων ψηφοφόρων τους, ώστε να πάρουν ενισχύεις που δεν τις δικαιούνται. Δηλαδή, τις αποκαλύψεις ότι η κυβέρνηση συνειδητά κακοδιαχειρίστηκε τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις, διακινδυνεύοντας να μην τις λαμβάνουν και αυτοί που τις δικαιούνται, απλώς και μόνον για να τις πάρουν παράνομα ψηφοφόροι της. 

Όλο αυτό το τεράστιο σκάνδαλο, ο πρωθυπουργός δεν το περιγράφει ως πολιτική ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας και ποινική ευθύνη των άμεσα εμπλεκομένων, αλλά ως διαχρονική και διακομματική παθογένεια του τόπου. 

Ακόμη χειρότερα, όχι μόνο δεν αναλαμβάνει καν την ευθύνη να πει ότι όσοι παρανόμησαν θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, αλλά μας λέει ότι πλέον δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γιατί μεταφέρθηκε ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Λες και δεν θα μπορούσε ακόμη και εκεί να υπάρξουν πάλι παραβατικές πρακτικές, όσο έχουμε μια κυβέρνηση που αρνείται να καταδικάσει την πολιτική λογική και τον πολιτικό υπολογισμό που οδήγησε σε αυτές τις παραβατικές πρακτικές. 

Ακόμη χειρότερα, ο πρωθυπουργός με αυτή την ανάρτηση αυτό που μας λέει είναι ότι «δεν έγινε και τίποτα», για να στείλει στην πραγματικότητα στο στενό κομματικό ακροατήριο μήνυμα, που δεν είναι άλλο από ένα κυνικό «μαγκιά μας». 

Το γεγονός ότι όλα αυτά συμβαίνουν την ημέρα που αποκαλύφθηκε στην πραγματικότητα ότι η Intellexa είχε λάβει κρατική χρηματοδότηση και άρα το σκάνδαλο Predator είναι σκάνδαλο που αφορά χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού από κρατικές υπηρεσίες και με σχεδιασμό από το Μέγαρο Μαξίμου, απλώς επικυρώνει το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στη χώρα. 

Και αυτό είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση που την ώρα που είναι – με δημοσκοπικούς όρους – κυβέρνηση μειοψηφίας, την ώρα που στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται ένα πλειοψηφικό κλίμα δυσαρέσκειας και ένα πολύ μαζικό αίτημα πολιτικής αλλαγής, την ώρα που διαρκώς αυξάνεται ο αριθμός των υπουργών και βουλευτών που αντιμετωπίζουν ποινικές κατηγορίες, αυτή υποστηρίζει ότι της ανήκει δικαιωματικά η εξουσία και όσο διατηρεί την τυπική πλειοψηφία στη Βουλή, θα συνεχίζει ως εάν τίποτα να μην έχει συμβεί. 

Μια κυβέρνηση που η πολιτική της αλαζονεία καταλήγει ουσιαστικά σε μια αντίληψη ότι της ανήκει δικαιωματικά η εξουσία και η οποία είναι η μόνη που μπορεί πραγματικά να κυβερνήσει γιατί οτιδήποτε άλλο θα ήταν καταστροφή. 

Μια κυβέρνηση που αξιοποιεί κρατικά χρήματα για να φτιάξει ένα φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα που προσπαθεί να εμπεδώσει την αντίληψη, πιο σωστά τη «μαγική εικόνα» ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική από τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Μια κυβέρνηση που συνειδητά προσπαθεί να εθίσει την κοινωνία στη λογική ότι ο μόνος ορίζοντας είναι η συνέχεια της σημερινής κατάστασης, ότι δεν έχει νόημα να σκέφτεται ότι υπάρχει εναλλακτική προοπτική, ότι ο καλύτερος τρόπος να δείξει τη δυσαρέσκειά της είναι η αποχή από τις εκλογές. 

Μια κυβέρνηση που στην πραγματικότητα προσπαθεί να καταφέρει τα χειρότερα πλήγματα στη δημοκρατική λογική και το κράτους δικαίου εδώ και δεκαετίες. 

Γιατί όταν μια πνιγμένη στα σκάνδαλα κυβέρνηση αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη, φέρεται ως να έχει ασυλία εσαεί όσο υπάρχει η πλειοψηφία, δεν κάνει καν προσπάθεια να δείξει μια έστω υποκριτική ευθιξία, το μόνο που κάνει είναι να πείθει τους πολίτες ότι δεν υπάρχει κράτος δικαίου, ότι όποιοι έχουν την εξουσία εργαλειοποιούν τους θεσμούς προς όφελος τους, ότι τα σκάνδαλα θα συνεχίζονται και θα κυριαρχεί η ατιμωρησία, τότε ο απλός πολίτης αυτό που τελικά θα πιστέψει είναι ότι ούτε δικαιοσύνη υπάρχει, ούτε δημοκρατία. 

Και αυτή είναι η χειρότερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει κυβέρνηση και αυτό που ακριβώς κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Αυτό εξηγεί ακόμη και γιατί δεν έχει κανένα νόημα να συζητάμε για οποιαδήποτε «αυτοκάθαρση» αυτής της κυβέρνησης. Αυτό το στοίχημα χάθηκε πολύ καιρό πριν, όταν μπορούσε ο πρωθυπουργός, αν όντως δεν είχε καμία ανάμειξη και δεν τελούσαν όλα εις γνώση του, να δείξει αποφασιστικότητα απέναντι σε όσους ευθύνονταν. Το αρνήθηκε συστηματικά σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις και αυτό κάνει και τώρα. 

Αυτό σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή η πολιτική αλλαγή, στο όνομα όχι μόνο των σκανδάλων, αλλά και της αδυναμίας αυτής της κυβέρνησης να πάρει μέτρα για να αποτρέψει μια ριζική επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, δεν είναι αναγκαία για να βελτιωθεί απλώς η οικονομική και κοινωνική κατάσταση, αλλά και για να αποτραπεί το να γίνει μόνιμο και ανεπανόρθωτο το τραύμα στους δημοκρατικούς θεσμούς. 

Διαβάστε Περισσότερα »

Πάσχα: Πού θα πάνε οι Έλληνες – Η Πάτμος στους top προορισμούς

Σε γνώριμους προορισμούς με έντονο θρησκευτικό και παραδοσιακό αποτύπωμα στρέφονται οι Έλληνες για το Πάσχα 

Από τα λιθόστρωτα νησιών του Αιγαίου μέχρι τους βράχους των Μετεώρων και τις φιλαρμονικές της Κέρκυρας, το ελληνικό Πάσχα παραμένει μια βαθιά βιωματική εμπειρία που συνδυάζει πίστη, παράδοση και ταξίδι. Και φέτος, είναι πολλοί οι Έλληνες που ετοιμάζονται να αφήσουν τις πόλεις, αναζητώντας προορισμούς όπου η Μεγάλη Εβδομάδα διατηρεί τον αυθεντικό της χαρακτήρα και η Ανάσταση αποκτά ξεχωριστό νόημα. 

Οι κρατήσεις για το Πάσχα 

Σε ό,τι αφορά τα οργανωμένα ταξίδια ωστόσο, ο Λύσανδρος Τσιλλίδης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συνδέσμων Γραφείων Ταξιδίων & Τουρισμού (FedHATTA), περιγράφει μια συγκρατημένη εικόνα αλλά επισημαίνει ότι, παρά τις διεθνείς συγκυρίες, η πασχαλινή έξοδος των Ελλήνων διατηρείται, με το ενδιαφέρον να κατευθύνεται σε προορισμούς με έντονο θρησκευτικό και παραδοσιακό αποτύπωμα. 

Όπως αναφέρει, η αγορά κινείται με αργούς ρυθμούς αλλά θα εξελίσσεται σταδιακά κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, χωρίς έντονες μεταβολές, ενώ ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι δεν καταγράφονται ακυρώσεις. 

Οι Έλληνες ταξιδιώτες στρέφονται σε γνώριμους πασχαλινούς προορισμούς σε όλη τη χώρα, από την Τήνο, το Ναύπλιο και τα Τζουμέρκα μέχρι τη Μάνη, τα Μετέωρα, τη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα, τη Σύρο και την Κρήτη, επιλέγοντας τόπους όπου τα ήθη και τα έθιμα παραμένουν ζωντανά και η κατάνυξη της Μεγάλης Εβδομάδας βιώνεται αυθεντικά. 

Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, σε ό,τι αφορά θρησκευτικούς προορισμούς του εξωτερικού, οι Έλληνες φέτος δεν ταξιδεύουν στα Ιεροσόλυμα, που αποτελούν σημείο αναφοράς για τον θρησκευτικό τουρισμό, λόγω της κατάστασης στην περιοχή αλλά στρέφονται σε άλλους προορισμούς όπως η Κύπρος, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και η περιοχή του Σινά, όπου συνεχίζονται τα οργανωμένα ταξίδια θρησκευτικού χαρακτήρα. 

Η μοναδική κατανυκτική ατμόσφαιρα 

Σε αυτό το πλαίσιο, η Πάτμος διατηρεί τον ιδιαίτερο συμβολισμό της ως «νησί της Αποκάλυψης», προσελκύοντας επισκέπτες που επιθυμούν να ζήσουν τη Μεγάλη Εβδομάδα σε ένα περιβάλλον βαθιάς πνευματικότητας. Όπως επισημαίνει ο δήμαρχος Πάτμου, Νικήτας Τσαμπαλάκης, το νησί ετοιμάζεται να υποδεχθεί επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, οι οποίοι θα έχουν την ευκαιρία να βιώσουν «τη μοναδική κατανυκτική ατμόσφαιρα» των ημερών. Ξεχωριστή στιγμή αποτελεί η τελετή του Ιερού Νιπτήρα τη Μεγάλη Πέμπτη, ένας βαθιά συμβολικός θεσμός που αναπαριστά την ταπείνωση και την αγάπη του Χριστού, συγκεντρώνοντας κάθε χρόνο πλήθος πιστών. 

«Ως Δημοτική Αρχή, έχουμε προχωρήσει στον απαραίτητο σχεδιασμό και στις ενέργειες που απαιτούνται, ώστε το νησί να είναι πλήρως προετοιμασμένο να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες της περιόδου, διασφαλίζοντας την εύρυθμη λειτουργία, την ασφάλεια και την καλύτερη δυνατή εμπειρία για όλους», αναφέρει ο δήμαρχος Πάτμου μιλώντας στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και επισημαίνει ότι η Πάτμος, με τη βαθιά θρησκευτική της παράδοση και τη μοναδική της φυσική ομορφιά, αποτελεί έναν προορισμό που συνδυάζει κατάνυξη, φιλοξενία και αυθεντικότητα.

Αυθεντική εμπειρία 

Στην ηπειρωτική Ελλάδα, η Καλαμπάκα και τα Μετέωρα συνεχίζουν να αποτελούν έναν από τους κορυφαίους πασχαλινούς προορισμούς. Ο δήμαρχος Μετεώρων, Λευτέρης Αβραμόπουλος, τονίζει ότι «ο δήμος Μετεώρων, η Καλαμπάκα, τα επιβλητικά Μετέωρα, αλλά και τα χωριά μας, αποτελούν διαχρονικά έναν από τους κορυφαίους πασχαλινούς προορισμούς της χώρας μας, προσελκύοντας κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Και φέτος, είμαστε απόλυτα έτοιμοι να τους υποδεχτούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, προσφέροντας υψηλό επίπεδο φιλοξενίας και αυθεντικές εμπειρίες σε κάθε γωνιά του τόπου μας».

Η μοναδική ατμόσφαιρα της περιοχής, σε συνδυασμό με τη βαθιά θρησκευτική κατάνυξη που αποπνέουν τα Μετέωρα, δημιουργούν το ιδανικό περιβάλλον για να βιώσει κανείς το ελληνικό ορθόδοξο Πάσχα με τρόπο αυθεντικό και συγκινητικό, όπως αναφέρει ο κ. Αβραμόπουλος. 

Οι Ιερές Μονές, τα ήθη και τα έθιμα, οι λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας και η ζωντανή παράδοση, τόσο στην πόλη όσο και στα χωριά, συνθέτουν μια εμπειρία πραγματικά μοναδική.

Σε ό,τι αφορά την τουριστική κίνηση για τις ημέρες του Πάσχα, οι πληρότητες στα καταλύματα κινούνται ήδη σε υψηλά επίπεδα, αγγίζοντας το 80% ενώ αναμένεται περαιτέρω αύξηση τις επόμενες ημέρες.

Εντυπωσιακά έθιμα

Ιδιαίτερα ζωντανή είναι και η εικόνα στην Κέρκυρα, έναν από τους πιο εμβληματικούς πασχαλινούς προορισμούς της χώρας. Σύμφωνα με τον Δημήτρη Αμβροσιάδη, έφορο Δημοσίων Σχέσεων της Ένωσης Ξενοδόχων Κέρκυρας, το ενδιαφέρον για το νησί παραμένει έντονο, με τη ζήτηση να ενισχύεται το τελευταίο διάστημα από κρατήσεις της τελευταίας στιγμής. Οι πληρότητες για το τετραήμερο της Μεγάλης Εβδομάδας φτάνουν το 85%-90%, ενώ σημαντική είναι η παρουσία επισκεπτών από την Ελλάδα αλλά και από βαλκανικές χώρες, κυρίως ορθόδοξων, που επιλέγουν την Κέρκυρα για να ζήσουν το Πάσχα.

Το πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων του νησιού, από την Κυριακή των Βαΐων έως την Ανάσταση, με τις φιλαρμονικές, τις περιφορές των Επιταφίων και τα μοναδικά έθιμα του Μεγάλου Σαββάτου, συνθέτει μια εμπειρία που ξεπερνά τα όρια μιας απλής απόδρασης και μετατρέπεται σε βαθιά πολιτισμικό και συναισθηματικό βίωμα.

«Πολλοί επισκέπτες επιλέγουν να έρθουν κυρίως για τις κορυφαίες στιγμές, όπως οι Επιτάφιοι και η Ανάσταση, χάνοντας ωστόσο το σύνολο της πασχαλινής ατμόσφαιρας που αναπτύσσεται καθ’ όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Ουσιαστικά, από την Κυριακή των Βαΐων και έπειτα η ατμόσφαιρα στο νησί είναι κατανυκτική, με τις φιλαρμονικές να ακούγονται παντού και να δημιουργούν ένα κλίμα που αξίζει να το ζήσει κανείς», σημειώνει.

  

Διαβάστε Περισσότερα »

Αυτή δεν είναι κυβέρνηση. Είναι πινάκιο δικαστηρίου...

Όταν μια κυβέρνηση έχει τόσο μεγάλο αριθμό υποδίκων, μάλλον δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά 

Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος (in.gr) 

Υπό κανονικές συνθήκες τα πράγματα θα ήταν απλά. Στις φιλελεύθερες δημοκρατίες η κοινοβουλευτική πλειοψηφία σημαίνει ότι μια πολιτική παράταξη μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση και να εισάγει αυτή τα νομοσχέδια που καλείται να ψηφίσει η εθνική αντιπροσωπεία και να συντάσσει αυτή τα Προεδρικά Διατάγματα και τις Υπουργικές Αποφάσεις. 

Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία πουθενά δεν αναφέρεται ότι αποτελεί διαρκή ασυλία απέναντι στη δικαιοσύνη. Υπάρχουν, βέβαια οι προβλέψεις για τη βουλευτική ασυλία ή οι ειδικές διαδικασίες για τη διερεύνηση της ποινικής ευθύνης των υπουργών, όμως είναι προφανές ότι και οι βουλευτές και οι υπουργοί μπορούν να κληθούν να αντιμετωπίσουν τη Δικαιοσύνη. 

Να το πω διαφορετικά όταν αναλαμβάνει μια κυβέρνηση και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης, αυτό δεν σημαίνει ότι λαμβάνει και διαρκές απαλλακτικό βούλευμα για τη δράση της. 

Μάλιστα, η φιλελεύθερη πολιτική παράδοση, η παράδοση του κράτους δικαίου, αυτή στην οποία υποτίθεται ότι εγγράφεται και η Νέα Δημοκρατία, θεωρεί ιδιαίτερα σημαντική την ηθική στην πολιτική, ακριβώς γιατί η ανηθικότητα στην πολιτική, η παραβατικότητα των πολιτικών, η διαφθορά τους, τραυματίζουν ανεπανόρθωτα την εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα. 

Αυτό εξηγεί γιατί μέχρι πρότινος όχι μόνο θεωρούνταν αυτονόητο ότι οι άμεσα εμπλεκόμενοι παραιτούνται, αλλά και γιατί από ένα σημείο και μετά μια κυβέρνηση που κατηγορείται για μεγάλα σκάνδαλα παραιτείται και αυτή και πάμε σε εκλογές. 

Κάποτε ακόμη και μια υπόνοια σκανδάλου αρκούσε για να καταστραφεί μια πολιτική καριέρα. Σήμερα, είναι απλώς άλλη μια μέρα που κυβερνά η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη και θα βγει άλλο ένα non paper που θα παρουσιάσει τον εσπευσμένο ανασχηματισμό ως μια κίνηση αναβάθμισης και βελτίωσης του κυβερνητικού έργου και όχι ως μια απέλπιδα προσπάθεια να αντιστραφεί ένα καταδικαστικό κλίμα μέσα στην κοινωνία. 

Μόνο που πρέπει να δούμε τα πράγματα ως έχουν. Τα ίδια τα γεγονότα. Όπως θα τα βλέπαμε εάν συνέβαιναν σε μια άλλη χώρα. 

Και τα πράγματα έχουν ως εξής: Παραμένει ανοιχτή η υπόθεση των Τεμπών, με τη δίκη των μη πολιτικών προσώπων να έχει ξεκινήσει και εν αναμονή της παραπομπής ενός υπουργού, για τη μη έγκαιρη υλοποίηση των έργων στο σιδηρόδρομο που θα είχαν αποτρέψει την τραγωδία μια ενός υφυπουργού που κατηγορείται σε σχέση με την απόφαση για το μπάζωμα του χώρου του δυστυχήματος. Εχει ανοίξει ξανά και πλήρως το ζήτημα των υποκλοπών συμπεριλαμβανομένων των ευθυνών των πολιτικών προσώπων στο Μέγαρο Μαξίμου που αποφάσισαν την παρακολούθηση αρχικά μέσω ΕΥΠ και μετά μέσω παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού πολιτικών, υπουργών, ανώτατων αξιωματικών, δικαστικών και επιχειρηματιών. Είχαμε ήδη την αρχική δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την οποία ως προς τα πολιτικά πρόσωπα προσπάθησε να προσπεράσει η κυβέρνηση. Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, έχουμε νέες δικογραφίες από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που αφορούν υπουργούς και βουλευτές σε τέτοια κλίμακα που οδήγησαν σε παραιτήσεις και αναγκαστικό ανασχηματισμό. 

Όλα αυτά σημαίνουν ότι έχουμε μια κυβέρνηση που έχει τον μεγαλύτερο αριθμό υποδίκων που έχει υπάρξει σε κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης, μια κυβέρνηση που έχει τρία ανοιχτά σκάνδαλα, αυτό των υποκλοπών, αυτό της μη υλοποίησης αναγκαίων έργων στον σιδηρόδρομο, και αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλαδή ένα σκάνδαλο που αφορά του πώς στήθηκε ένας κυβερνητικός μηχανισμός για τη διασπάθιση, μέσω πλασματικών δηλώσεων, ευρωπαϊκών ενισχύσεων με σκοπό τη διαμόρφωση ευνοϊκού εκλογικού συσχετισμού ώστε να γίνουν «γαλάζιες» μερικές κρίσιμες εκλογικές περιφέρειες. 

Με οποιοδήποτε μέτρο πολιτικού ήθους, ευθιξίας, σεβασμού στους θεσμούς και εάν εξετάσουμε την κατάσταση είναι σαφές ότι σε οποιοδήποτε άλλη χώρα η κυβέρνηση θα είχε παραιτηθεί χτες. 

Θα είχε φύγει νύχτα, για να το πω διαφορετικά. 

Όμως, στη χώρα μας ξέρουμε πως δεν θα γίνει. Ακόμη και εάν η κυβέρνηση μεθοδεύσει κάποια στιγμή κάποιον εκλογικό αιφνιδιασμό, αυτό θα το κάνει με βάση άλλους υπολογισμούς και όχι επειδή θεωρεί ότι αυτή τη στιγμή έχει να αντιμετωπίσει ένα σοβαρότατο ζήτημα ηθικής τάξης. 

Για την ακρίβεια εάν κανείς παρατηρήσει τις δηλώσεις – αλλά και τις σιωπές…– του πρωθυπουργού, όλα συμβαίνουν ως να μην υπάρχει κανένα θέμα ηθικής τάξης. Το ίδιο ισχύει και για όσα – υπό σαφή καθοδήγηση – γράφουν τα κυβερνητικά μέσα. 

Το μοτίβο είναι δεδομένο: δεν ευθύνεται ο πρωθυπουργός, δεν ευθύνεται η κυβέρνηση, δεν τίθεται θέμα παραίτησης. Ίσως ευθύνονται κάποιοι υπουργοί, όχι όμως όλοι όσοι εμπλέκονται και σε αρκετές περιπτώσεις αυτό που φταίει είναι το «τοξικό κλίμα». Σε κάθε περίπτωση με τον ανασχηματισμό η κυβέρνηση μπορεί να κάνει θετική επανεκκίνηση. 

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Στην πολιτική δεν ισχύει ακριβώς το «τεκμήριο αθωότητας». Όταν μια υπόθεση φτάνει στη δικαιοσύνη, ήδη έχει τεθεί ηθικό ζήτημα, ήδη μια κυβέρνηση έχει σκιά. 

Και αυτό γιατί μια πραγματική δημοκρατική διακυβέρνηση, μια κυβέρνηση που σέβεται το κοινωνικό συμβόλαιο στον πυρήνα της δημοκρατικής εκπροσώπησης, δεν μπορεί να λειτουργήσει με σκιές, με κυνισμό, με αποσιώπηση παραβατικών συμπεριφορών. 

Οφείλει, για να μπορεί να κυβερνά με πραγματική και όχι τυπική νομιμοποίηση, να μην τραυματίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, που περιλαμβάνει και την εμπιστοσύνη των πολιτών στο ότι οι πολιτικοί μπορεί να είμαι φιλόδοξοι, δεν μπορούν όμως να είναι διεφθαρμένοι. 

Όταν τραυματίζει μια κυβέρνηση αυτή τη σχέση εμπιστοσύνης, τότε τραυματίζει τον πυρήνα της δημοκρατίας. 

Και ταυτόχρονα υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στο ίδιο το κράτος και τους λειτουργούς του. Γιατί ας μη γελιόμαστε: όταν ο κρατικός λειτουργός βλέπει την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται ως να έχει δικαίωμα στην ασυλία, ως να έχει δικαίωμα στη διαφθορά, τότε και ο κρατικός λειτουργός θα σκεφτεί ότι δεν υπάρχει θέμα με τη διαφθορά στο κράτος, αρκεί να μη σε πιάσουν. Και άμα σε πιάσουν, το βασικό είναι να είσαι με τη σωστή παράταξη, γιατί αυτή θα καθαρίσει για σένα. 

Γιατί μπορεί οι πολίτες γενικά να πιστεύουν ότι οι πολιτικοί δεν είναι «άγγελοι», όμως όταν βλέπουν μια τέτοια εικόνα γενικευμένου κυνισμού, όταν βλέπουν μια πολιτική κουλτούρα ατιμωρησίας, όταν βλέπουν μια κυβέρνηση να λέει «θα συνεχίσουμε να κυβερνάμε ακόμη και εάν βγαίνει ένα σκάνδαλο την ημέρα», τότε θα χάσουν την εμπιστοσύνη στην πολιτική ως δραστηριότητα με την οποία κανείς αλλάζει τη ζωή του προς το καλύτερο. 

Και τότε στην καλύτερη των περιπτώσεων θα εξεγερθούν και θα κατέχουν στον δρόμο απαιτώντας από μια κυβέρνηση να τσακιστεί να φύγει. Στη χειρότερη δεν θα αντισταθούν στις σειρήνες της ακροδεξιάς που πάντα επένδυε στο να παρουσιάζει όλους τους πολιτικούς ως διεφθαρμένους, με την υπογράμμιση «όλοι ίδιοι είναι». 

Για όλους αυτούς τους λόγους αυτή η κυβέρνηση, μια κυβέρνηση υποδίκων, δεν μπορεί και δεν πρέπει να κυβερνά. Γιατί οι κυβερνήσεις δεν φεύγουν μόνο όταν χάσουν τη «δεδηλωμένη» στο κοινοβούλιο, αλλά και όταν χάσουν συντριπτικά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. 

Και μια τελευταία παρατήρηση. Στις κυβερνήσεις πάντα υπεύθυνος είναι ο πρωθυπουργός. Αυτός ευθύνεται για οτιδήποτε έκανε η κυβέρνησή του. Αυτόν ακουμπούν αντικειμενικά όλα τα σκάνδαλα. Και αυτή την ευθύνη πρέπει επιτέλους να την αναλάβει και ο πρωθυπουργός. Ακόμη και εάν αυτό σημαίνει το τέλος του πολιτικού του δρόμου… 

Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΠΕΚΕΠΕ 1-2-3, υποκλοπές, Τέμπη, «συστήματα καταμέτρησης»: όποτε και εάν κάνει εκλογές ο Μητσοτάκης με την κατσίκα στην πλάτη θα πάει...

Λίγες κυβερνήσεις έχουν τόσες πολλές ανοιχτές υποθέσεις σκανδάλων όσο αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτό θα «εκτιμηθεί» δεόντως και στις εκλογές 

Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος - in.gr 

Όταν ήρθε στην εξουσία η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο τόνος της ήταν ότι έφερνε μια θεσμική κανονικότητα. Κοντά στο τέλος της δεύτερης θητείας της, έχει καταφέρει να έχει χρεωθεί μια εντυπωσιακή συλλογή σκανδάλων. Διάφορες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης χρεώθηκαν σκάνδαλα, όμως καμία δεν κατάφερε να έχει τόσες υποθέσεις σε βάρος της και τόσους πολλούς βουλευτές και υπουργούς ελεγχόμενους. 

Η επταετία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει ήδη άλλωστε σημαδευτεί από το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης, αυτό των υποκλοπών, ενώ σταδιακά ξηλώνεται το κυβερνητικό αφήγημα περί έλλειψης πολιτικής ευθύνης και διαχρονικών παθογενειών, επωδός κάθε φορά που ξεσπά σκάνδαλο. 

Η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που περιλαμβάνει βουλευτές και υπουργούς ήρθε να διαψεύσει την κυβερνητική ρητορική που επί της ουσίας ήταν ότι πολιτική ευθύνη δεν έχει και ήταν απλώς κάποιοι κτηνοτρόφοι που έκαναν πλασματικές δηλώσεις και κάποιοι «επίορκοι υπάλληλοι». 

Η δίκη για τους «ιδιώτες» σε σχέση με τις υποκλοπές ήρθε ουσιαστικά να ανοίξει την υπόθεση να… αρχειοθετήσει το πόρισμα Ζήση, να αναβαθμίσει κατηγορίες και να υπογραμμίσει ότι στο κέντρο της «επιχείρησης» των παρακολουθήσεων ήταν το Μέγαρο Μαξίμου.

Η έναρξη της μεγάλης δίκης για την τραγωδία των Τεμπών έρχεται να υπογραμμίσει τις τεράστιες πολιτικές ευθύνες μιας κυβέρνησης (και τις ενδεχόμενες ποινικές υπουργών) που δεν έκανε έγκαιρα όλα τα έργα που ήταν απαραίτητα για να μην βρεθούν δύο τρένα να κινούνται «στα τυφλά» στην ίδια γραμμή σε αντίθετη κατεύθυνση, αλλά και που προσπάθησε να «μπαζώσει» τα στοιχεία που θα επέτρεπαν καλύτερη διερεύνηση της υπόθεσης.

Οι αποκαλύψεις για κακοδιαχείριση των κονδυλίων για την κατάρτιση, ήρθαν να υπογραμμίσουν πόσο διαδεδομένη ήταν η πρακτική της διασπάθισης ευρωπαϊκών πόρων με πολιτικά πρόσωπα να βρίσκονται ήδη στο στόχαστρο. 

Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει να υπάρξουν και άλλες… εκπλήξεις στον ορίζοντα που να δείξουν και άλλα πεδία κυβερνητικής παραβατικότητας, με διάφορους ήδη να ψιθυρίζουν με νόημα: «συστήματα καταμέτρησης».

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε – κατά παράβαση του κανονισμού της Βουλής – να ζητήσει μεταφορά της συζήτησης για την κατάσταση με το κράτος δικαίου στη χώρα για τις 17 Απριλίου, πρωτίστως επειδή δεν ήθελε να γίνει αυτή η συζήτηση υπό το βάρος των αποκαλύψεων για τις υποκλοπές και της νέας μεγάλης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Μόνο που όσους ανάλογους χειρισμούς και εάν σκαρφιστεί, τίποτα δεν ακυρώνει ότι αυτή η κυβέρνηση πιάνεται διαρκώς με την κατσίκα στην πλάτη. Και μάλιστα έχει ήδη πιαστεί τόσες φορές που αυτό θα κυριαρχήσει αναμφίβολα και στην προεκλογική περίοδο επιτείνοντας το κλίμα βαθιάς αποδοκιμασίας, που ήδη προκαλεί η έκρηξη ακρίβειας και η αίσθηση φτωχοποίησης.

Και θα πορευτεί η κυβέρνηση με το βάρος τόσων σκανδάλων, γιατί πολύ απλά ευθύνεται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που γεννά σκάνδαλα.

Είναι σαφές ότι όταν σωρεύονται τόσες δικογραφίες που αγγίζουν την κυβέρνηση άμεσα, δεν μιλάμε για ένα άθροισμα μεμονωμένων περιστατικών, αλλά για μια δομική συνθήκη που αφορά τον ίδιο τον τρόπο που επέλεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ασκεί την εξουσία.

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που εξαρχής ενσωμάτωσε και το ενδεχόμενο διασπάθισης: γιατί αντιμετώπισε τα δημόσια έργα όχι ως ένα μέσο για να αναβαθμιστούν οι υποδομές και να προσφέρονται καλύτερες υπηρεσίες στους πολίτες, αλλά πρωτίστως ως «απορροφησιμότητα» κονδυλίων και ως ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα. Γιατί θεώρησε ότι οι ευρωπαϊκές ενισχύσεις μπορούσαν νομότυπα να μετατραπούν σε τρόπο διαμόρφωσης εκλογικών συσχετισμών. Γιατί θεώρησε ότι «επιτελικό κράτος» σήμαινε την αξιοποίηση τόσο της ΕΥΠ όσο και παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού για την παρακολούθηση υπουργών, ανώτατων αξιωματικών, δικαστικών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων, προσπαθώντας να βρει στοιχεία ώστε είτε να τους «κρατάει», είτε να τους «ξεμπροστιάσει». Γιατί, εάν μπορούσε, ακόμη και στον μηχανισμό των εκλογών θα παρέμβαινε (αν δεν το έχει ήδη σκεφτεί και αυτό…).

Αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης είναι το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης αλαζονείας που διαπερνά αυτή την κυβέρνηση.

Μιας αλαζονείας που αφετηρία έχει την πεποίθηση, που καταγράφηκε και την περασμένη δεκαετία, ότι στην Ελλάδα η μόνη δύναμη που δικαιούται να κυβερνήσει είναι η Νέα Δημοκρατία, άντε και όσοι από το ΠΑΣΟΚ θα ήταν διατεθειμένοι να συγκυβερνήσουν με τη Νέα Δημοκρατία (κάτι που ήδη συμβαίνει εάν σκεφτούμε τις περιπτώσεις των Πιερρακάκη, Φλωρίδη, Χρυσοχοΐδη, Μενδώνη), και που θεωρεί ότι οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη, πρώτη και καλύτερη η Αριστερά, είναι εξ ορισμού ανίκανη να κυβερνήσει και επικίνδυνη για τη χώρα. Παρότι η εμπειρία του 2015-2019 έδειξε ότι αυτές ακριβώς οι δυνάμεις κατάφεραν να βγάλουν τη χώρα από τα μνημόνια και όπως δείχνουν τα στοιχεία να πετύχουν μεγαλύτερη αναλογικά αύξηση της απασχόλησης και μείωση της ανεργίας σε σχέση με τις επιδόσεις της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μιας αλαζονείας που καταγράφεται σε όλα τα σενάρια για αλλεπάλληλες εκλογές μέχρι να «πειστεί» η ελληνική κοινωνία ότι στην Ελλάδα ελεύθερη δημοκρατική επιλογή είναι μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή στο ίδιο το γεγονός ότι το 30% παρουσιάζεται ως επαρκές για… αυτοδυναμία.

Μιας αλαζονείας που αποτυπώνεται στο ίδιο το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο θεωρεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία διαρκές απαλλακτικό βούλευμα, αλλά και θεωρεί ότι εξ ορισμού δεν φέρει καμία ευθύνη, ακόμη και αν αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των δικογραφιών σε βάρος βουλευτών και υπουργών.

Μια αλαζονείας που παίρνει ολοένα και περισσότερο τα χαρακτηριστικά μιας ύβρεως που σύντομα θα συναντήσει την εκλογική νέμεσή της. 

Διαβάστε Περισσότερα »