Ανησυχία για τον τουριστικό κλάδο της Ρόδου από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή

 

Ανησυχία επικρατεί στον τουριστικό κλάδο μετά τις τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. 

Μιλώντας σήμερα στην ΕΡΤ Νοτίου Αιγαίου, ο Πρόεδρος Διευθυντών Ξενοδοχείων κ. Γιώργος Ματσίγκος, αναφέρθηκε στις πιθανές επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει μια επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, τονίζοντας πως είναι ακόμη πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα. 

Όπως σημείωσε, κάθε πολεμική σύρραξη επηρεάζει αναπόφευκτα τον τουρισμό. «Ελπίζουμε να τελειώσει σύντομα, γιατί δεν συμφέρει κανέναν», ανέφερε χαρακτηριστικά, καλώντας παράλληλα σε ψυχραιμία και αισιοδοξία. 

Την ίδια ώρα, το ενδιαφέρον του κλάδου στρέφεται και στη μεγάλη τουριστική έκθεση του Βερολίνου, η οποία ξεκινά αύριο και θεωρείται σημαντική για την τουριστική αγορά της Ρόδου. Συμφώνα με τα μέχρι στιγμής στοιχειά, οι προβλέψεις για τις αεροπορικές θέσεις εμφανίζονται αυξημένες κατά 2% σε σχέση με πέρυσι, ενώ οι κρατήσεις από τη βρετανική αγορά κινούνται σε ικανοποιητικά επίπεδα. Ιδιαίτερα θετική είναι η εικόνα στις online κρατήσεις, με τους επισκέπτες να δείχνουν ενδιαφέρον κυρίως σε ξενοδοχεία τεσσάρων αστέρων. 

Παράλληλα, οι ξενοδοχειακές μονάδες δηλώνουν έτοιμες να υποδεχθούν τους πρώτες επισκέπτες της σεζόν, ωστόσο, όπως επισημάνθηκε ζητούμενο παραμένει η επάρκεια υποδομών. Οι πρώτες πτήσεις της χρονιάς αναμένονται τέλος Μαρτίου μεταξύ 25 με 28 του μήνα, σηματοδοτώντας την έναρξη της τουριστικής σεζόν. Αναφορά έγινε και στην ισραηλινή αγορά, από την οποία είχαν προγραμματιστεί πολλές πτήσεις προς τη Ρόδο... 

ertnews

Διαβάστε Περισσότερα »

Μεταξύ εξομολόγησης και Ιστορίας - Του Κώστα Βαξεβάνη

Οταν επιβεβαιώνεται πανηγυρικά η δημοσιογραφία, συνήθως είναι η ώρα που διαψεύδονται η κοινωνία και οι προσμονές της. 

Οι γραμμές που ακολουθούν δεν μπορούν να είναι μια ανάλυση ή μια κρίση επί κάποιας καταγραφής. ∆εν πρέπει κιόλας. Τα γεγονότα στα οποία αναφέρομαι περιλαμβάνουν κι εμένα και το Documento ως πρωταγωνιστές της συγκεκριμένης ιστορίας και δυστυχώς και της Ιστορίας. Ως πρωταγωνιστές επιβεβαιωνόμαστε, αλλά η κοινωνία έχει χάσει. 

Το μεσημέρι της Πέμπτης το δικαστήριο ανακοίνωσε την καταδίκη (σε πρώτο βαθμό) τεσσάρων προσώπων ως υπεύθυνων για το σκάνδαλο των υποκλοπών στην Ελλάδα. Η απόφαση χαρακτηρίστηκε ιστορική, και είναι, αλλά για άλλους λόγους από αυτούς που ανακάλυψαν ως ιστορικότητα οι δημοσιολόγοι. Στο δικαστήριο δεν έφτασαν οι πραγματικοί ένοχοι και εννοώ τα πολιτικά πρόσωπα που πέραν πάσης αμφιβολίας οργάνωσαν το σύστημα των υποκλοπών. Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν μια υπόθεση ιδιωτών, αλλά ένα παραθεσμικό, παρακρατικό δίκτυο που λειτούργησε μαζί με την ΕΥΠ και κατάφερε να θέσει σε παρακολούθηση τους κρατικούς λειτουργούς που κατείχαν καίριες θέσεις. Μπήκαν σε παρακολούθηση ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο αρχηγός ΓΕΣ, εισαγγελείς, υπουργοί της κυβέρνησης, πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Το ενιαίο σύστημα ΕΥΠ – Predator αποτελούσε έναν ενιαίο βραχίονα παρακρατικής δράσης με κοινό κέντρο εντολών. ∆εν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ποιο ήταν το κέντρο. Η ΕΥΠ και οι δραστηριότητές της ήταν υπό την υψηλή και πιεστική εποπτεία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος μάλιστα έθεσε με νόμο τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας υπό τις εντολές του αμέσως μόλις ανέλαβε την πρωθυπουργία. 

Το δικαστήριο αποφάσισε ότι αποδεδειγμένα 87 θεσμικά στην πλειονότητά τους πρόσωπα βρέθηκαν υπό παρακολούθηση. Πώς εντοπίστηκαν αυτά τα πρόσωπα; Από την αποκάλυψη της λίστας των παρακολουθούμενων από το Documento τον Νοέμβριο του 2022. Η Α∆ΑΕ ως ανεξάρτητη αρχή ύστερα από έρευνα στους παρόχους κινητής τηλεφωνίας κατάφερε να επιβεβαιώσει ότι η λίστα του Documento ήταν πραγματική. Την έρευνα αυτή της αρχής και την επιβεβαίωση επιχείρησε να εμποδίσει ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος. 

Συνεπώς η αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών δεν αφορά τον εντοπισμό του κακόβουλου λογισμικού σε κάποια κινητά (όπως αυτό του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος ωστόσο ποτέ δεν παρακολουθήθηκε από το Predator αλλά από την ΕΥΠ), αλλά την αποκάλυψη της λίστας από το Documento. 

Επειδή η Ιστορία δεν γράφεται με τα «αν» αλλά με τα «όταν», να θυμίσω μερικά από αυτά τα «όταν» μαζί με τη σημασία τους. ∆εν διεκδικούμε με τον τρόπο αυτό τα εύσημα, αλλά υπερασπιζόμαστε την αλήθεια. 

Οταν αποκαλύφθηκε η λίστα των υποκλοπών από το Documento και φυσικά η έκταση του σκανδάλου, χρησιμοποιήθηκε η γνωστή τακτική της δολοφονίας χαρακτήρα. Η κυβέρνηση διά του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου, αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού μίλησε για «αισώπειους μύθους του Βαξεβάνη που δημοσιεύονται σε συνέχειες», για «ρυπαρά δίκτυα και μυθοπλασίες», ενώ με αποκάλεσαν προσωπικά ως «εθνικό συκοφάντη». 

Σε δεύτερο επίπεδο, τον λόγο πήραν τα ΜΜΕ, τα οποία επέμεναν ότι για όσα δημοσιεύω δεν υπάρχουν αποδείξεις. Συνέχισαν το ίδιο τροπάρι, ακόμη κι όταν στο Documento δημοσιεύτηκαν διάλογοι από τις υποκλοπές, οι οποίοι μάλιστα επιβεβαιώθηκαν από τα θύματα. Ανάμεσα στους δημοσιογράφους που έκαναν επίθεση συμπεριλαμβάνονται κάποιοι που αυτοαποκαλούνται σήμερα πρωταγωνιστές των αποκαλύψεων για το Predator. ∆εν πρόκειται για κάποια αμφιθυμία τους ή για μπέρδεμα. Είμαι πεπεισμένος πλέον (όχι χωρίς στοιχεία) πως αυτοί οι δημοσιογράφοι δεν νοιάζονταν για την αποκάλυψη των υποκλοπών, αλλά να εκδικηθούν πρόσωπα-πρωταγωνιστές του σκανδάλου οι οποίοι τους χάλασαν «συμβόλαια». Ετσι έκαναν επίθεση στο Documento που τοποθετούσε το σκάνδαλο σε άλλο επίπεδο, δηλαδή το πραγματικό και άκρως επικίνδυνο. 

Υπήρξε όμως και προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου η ∆ικαιοσύνη, όπως έγινε και στο παρελθόν με την αποκάλυψη της λίστας Λαγκάρντ αλλά και με το σκάνδαλο Novartis. Μετά τη δημοσίευση της λίστας, από τον εισαγγελέα του Αρειου Πάγου διέρρευσε ότι θα κληθώ από τη ∆ικαιοσύνη να καταθέσω τις αποδείξεις μου. Το σχέδιο ήταν να εμφανιστώ «ελλιπής» και να ασκηθεί εναντίον μου δίωξη για διασπορά ψευδών ειδήσεων που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του κράτους, αφού επέμενα ότι παρακολουθούμενοι ήταν υπουργοί και κορυφαίοι θεσμικοί παράγοντες. 

Προτού ωστόσο κάνουν την κίνηση παγίδευσης, πήγα αυτοβούλως στον Αρειο Πάγο με τον δικηγόρο μου Γιάννη Μαντζουράνη και ζήτησα από τον εισαγγελέα να καταθέσω στοιχεία στην Εισαγγελία Πρωτοδικών. Ο πραγματικός στόχος ήταν να δώσω μηνύματα και να ακυρώσω την επιχείρηση εξόντωσής μου που είχε ξεκινήσει. Βγαίνοντας μάλιστα από τον Αρειο Πάγο έκανα δηλώσεις στις οποίες περιέγραψα το περιεχόμενο συνομιλιών που είχε καταγράψει το Predator. Υπέθεσαν λοιπόν όσοι είχαν σχεδιάσει ακόμη μια δικαστική περιπέτεια ότι γνώριζα πολλά και συγκεκριμένα πράγματα. Ετσι προτίμησαν να μην προκαλέσουν θεωρώντας ότι μπορεί να βρεθούν προ εκπλήξεων. 

Την επόμενη μέρα πήγα για να καταθέσω στους εισαγγελείς που είχαν αναλάβει την έρευνα για τις υποκλοπές ύστερα από καταγγελία του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη που υπήρξε θύμα του Predator. Η κατάθεσή μου όμως ήταν εκτός αναμενόμενου πλαισίου. Στην εισαγγελέα που κατέθεσα επίσημα (και ενημέρωσα και ανεπίσημα) υποστήριξα ότι η υπόθεση των υποκλοπών πρέπει να εξεταστεί ως υπόθεση κατασκοπείας. 

Προς απόδειξη όσων έλεγα κατέθεσα στοιχεία για πρόσωπα ισραηλινής καταγωγής, τα οποία μάλιστα υπήρξαν πρώην πράκτορες μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ που εργάστηκαν ως στελέχη της Intellexa, της εταιρείας δηλαδή που εγκατέστησε το Predator. Στο ενδεχόμενο κατασκοπείας οδηγούσε και το γεγονός ότι άτομα-κλειδιά του κρατικού μηχανισμού αλλά και των Ενόπλων ∆υνάμεων ήταν υπό παρακολούθηση. Τα ονόματα των πρώην πρακτόρων, τις φωτογραφίες τους αλλά και το ιστορικό τους στην Ελλάδα είχα μάλιστα δημοσιεύσει σε πρωτοσέλιδο του Documento. 

Η εισαγγελική έρευνα ωστόσο ούτε έψαξε για κατασκοπεία ούτε είδε ούτε αναζήτησε τους πρώην πράκτορες που αποδεδειγμένα έστησαν το Predator, αφού τα ονόματά τους ήταν δηλωμένα στον ΕΦΚΑ ως εργαζόμενων της Intellexa. Η έρευνα άφησε απέξω και την ΕΥΠ και προτίμησε τους… ιδιώτες. 

Οσα κατέθεσα στην εισαγγελία, τα κατέθεσα και στη δίκη για τις υποκλοπές. Την περασμένη Πέμπτη το δικαστήριο αποφάσισε (κι αυτό αποτελεί πράγματι ιστορική απόφαση) να επεκταθεί η έρευνα στο αδίκημα της κατασκοπείας και να αναζητηθούν οι ευθύνες των Ισραηλινών. Το έκανε το δικαστήριο με περίπου τέσσερα χρόνια καθυστέρηση. 

Από τα 87 άτομα που ήταν σε παρακολούθηση, τα θεσμικά πρόσωπα, όπως ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος, οι υπουργοί της κυβέρνησης, αλλά και ο αντεισαγγελέας του Αρειου Πάγου Χρήστος Μπαρδάκης, δεν έκαναν μήνυση. Ο τελευταίος είχε μάλιστα υποχρέωση να το κάνει ως εισαγγελέας. ∆εν προσήλθαν να καταθέσουν καν για την παρακολούθησή τους αλλά ούτε κλήθηκαν από την εισαγγελία. Η οποία είχε υποχρέωση να τους ρωτήσει αν θεωρούν ότι με την παρακολούθησή τους έχουν εκτεθεί κρατικά μυστικά. 

Οσα γράφω μεταξύ ιστορίας και εξομολόγησης δεν είναι για να ευλογήσω τα γένια μας, αλλά για να καταλήξω σε αυτό που υποστηρίζω τρία χρόνια: η παρακολούθηση μέσω Predator δεν είναι θέμα κάποιων κακών ιδιωτών. Είναι μια μεγάλη υπόθεση κατασκοπείας μέσω της οποίας εκβιάστηκε και εκβιάζεται ο θεσμικός κορμός της χώρας. Η απογοητευτική λειτουργία του πολιτικού συστήματος εντάσσεται κι αυτή στο γενικότερο πλαίσιο των εκβιασμών. Είναι το τηλεκοντρόλ της χώρας. 

Κώστας Βαξεβάνης / koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Επικίνδυνο στοίχημα

Ο πρόεδρος Τραμπ παίρνει ένα τολμηρό στοίχημα. Με τον ανοιχτά δηλωμένο στόχο του να απελευθερώσει τον ιρανικό λαό από την κυριαρχία των μουλάδων, έχει θέσει τον πήχη ψηλά  

Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν είναι ο δηλωμένος στόχος της μεγάλης στρατιωτικής επιχείρησης που εξαπέλυσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. 

Η εξόντωση του 86χρονου Αλί Χαμενεΐ και πολλών άλλων Ιρανών ηγετών αποτελεί  αναμφίβολα τεράστιο πλήγμα για το καθεστώς των μουλάδων. Αλλά σίγουρα δεν αρκεί για να αλλάξει το καθεστώς. 

Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει στο Ιράν οργανωμένη αντιπολίτευση, οι ΗΠΑ φαίνεται μάλλον να βασίζονται σε «μεταρρυθμιστές εταίρους» εντός των καθιερωμένων δομών εξουσίας στην Τεχεράνη. 

Αυτό το πέτυχαν στη Βενεζουέλα και πιθανότατα επιχειρείται και στην Κούβα. Αλλά στο Ιράν τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. 

Ο πρόεδρος Τραμπ παίρνει ένα τολμηρό στοίχημα. Με τον ανοιχτά δηλωμένο στόχο του να απελευθερώσει τον ιρανικό λαό από την κυριαρχία των μουλάδων, έχει θέσει τον πήχη ψηλά. 

Τάξη και αταξία 

Ποιος δεν θα ευχόταν στους Ιρανούς μια πιο ελεύθερη ζωή από ό,τι έχουν μέχρι τώρα υπό το καθεστώς των μουλάδων; Σύμφωνα  όμως με όλη την ιστορική εμπειρία, η τάξη που επιβάλλεται στρατιωτικά δεν ακολουθείται από τάξη, αλλά μάλλον, πρώτα και αρκετά συχνά για μεγάλο χρονικό διάστημα, από αταξία και εμφύλιο πόλεμο. Ειδικά στη Μέση Ανατολή, όπου τα συμφέροντα – και οι φιλοδοξίες – πολλών γεωπολιτικών παραγόντων αλληλεπικαλύπτονται και συγκρούονται. Αυτό αυξάνει την αστάθεια, καθώς σε κάθε γωνιά της περιοχής υπάρχει και μια μισοξεχασμένη πυριτιδαποθήκη, έτοιμη να εκραγεί. 

Ο πρόεδρος Τραμπ κατέστησε άλλωστε σαφές ότι η «αλλαγή καθεστώτος» δεν πρόκειται να επιτευχθεί μέσω ευρείας χερσαίας εισβολής στο Ιράν, ακόμη κι αν υπάρξουν νεκροί Αμερικανοί. 

Ο Τραμπ βασίζεται στο ότι ο ιρανικός λαός θα αδράξει την ευκαιρία να βγει ξανά μαζικά στους δρόμους και έτσι να επιφέρει την ανατροπή του καθεστώτος. 

«Αναλάβετε τη διακυβέρνηση όταν τελειώσουμε με τους βομβαρδισμούς, αυτή είναι πιθανώς η μόνη σας ευκαιρία για τις επόμενες γενιές», ήταν η έκκληση του Τραμπ στον «μεγάλο, περήφανο ιρανικό λαό». Ο αμερικανικός στόχος είναι να πείσει κυρίως τη νεότερη γενιά των Ιρανών. Σαν να τους λέει: Αφού δεν μπορείτε να μας νικήσετε, ελάτε μαζί μας. Ένα κλασικό παράδειγμα πολιτικής ισχύος. 

Ωστόσο, ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος φάνηκε να έχει αμφιβολίες για το αν η έκκλησή του θα εισακουστεί, αφού πρόσθεσε με νόημα: «Ας δούμε πώς θα αντιδράσετε». 

Η αεροπορία δεν αλλάζει καθεστώτα

Το κατά πόσον η αλλαγή καθεστώτος μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά μέσω αεροπορικών επιδρομών είναι σίγουρα αμφισβητήσιμο. Αν όχι και απίθανο. 

Οι αεροπορικές επιδρομές μπορούν να καταστρέψουν κτίρια και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, να αποδυναμώσουν την τρέχουσα ηγεσία, αλλά δεν θα υπάρξει αλλαγή εξουσίας χωρίς τη συνεργασία ανθρώπων εντός του Ιράν. Ανθρώπων που είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν τον στόχο του Τραμπ και του Ισραήλ. 

Μια ματιά στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη αποδεικνύει του λόγου το ασφαλές, καθώς, παρά και τη χερσαία εισβολή, χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να αλλάξουν τα καθεστώτα. Και ακόμη παραμένουν ασταθή και μπλεγμένα σε εμφύλιους πολέμους.

Η ίδια η CIA σε ανάλυσή της προειδοποιεί ότι οι επιθέσεις θα μπορούσαν να ενισχύσουν τους σκληροπυρηνικούς Φρουρούς της Επανάστασης, που θα μπορούσαν να καλύψουν το κενό εξουσίας, μετά την εξάλειψη των βασικών ηγετών του καθεστώτος.

Είναι επίσης αρκετά πιθανό οι μαζικές αεροπορικές επιδρομές να οδηγήσουν πολλούς ανθρώπους στο Ιράν να συσπειρωθούν απρόθυμα γύρω από τη δική τους σημαία και να υποστηρίξουν το καθεστώς.

Προς το παρόν, άλλωστε, δεν υπάρχει σαφής εικόνα σχετικά με το πόσο αναμένεται να διαρκέσουν οι επιθέσεις.

Ωστόσο, μια κλιμάκωση που θα επηρεάσει και άλλα κράτη της Μέσης Ανατολής φαίνεται το πιο πιθανό σενάριο προς το παρόν.

Το διεθνές δίκαιο;

Αλλά νομιμοποιεί ο αγώνας για το καλό και τη δικαιοσύνη την παραβίαση του διεθνούς δικαίου; Και νομιμοποιεί αυτή η πολεμική επιχείρηση την παραβίαση του διεθνούς δικαίου, περισσότερο από ό,τι η εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν για τα όποια ρωσικά συμφέροντα στην Ουκρανία;

Όποιος τώρα χειροκροτεί τις ΗΠΑ και το Ισραήλ – δικαιολογημένα ίσως από ηθική άποψη – θα πρέπει να γνωρίζει ότι η επίθεση στο Ιράν βάζει άλλο ένα καρφί στο φέρετρο της διεθνούς τάξης. Αυτή η τάξη εξακολουθεί να φέρει το όνομα της Συνθήκης της Βεστφαλίας, πριν σχεδόν 400 χρόνια, μετά το  τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου. Η βάση της έγκειται στην αναγνώριση ότι κάθε κράτος είναι υπεύθυνο για το δικό του θρησκευτικό και κοινωνικό σύνταγμα και πρέπει να σέβεται αυτό των άλλων.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το να πιστεύουν κάποιοι ότι μέσα σε λίγες ημέρες οι επιθέσεις θα προκαλέσουν αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη είναι, τουλάχιστον, ένα πολύ επικίνδυνο στοίχημα…

Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Τέμπη, τρία χρόνια μετά: Στον δρόμο για Δικαιοσύνη – Οι συγκεντρώσεις στη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα (Photos)

«Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε – Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». 

Τέμπη 28 Φεβρουαρίου 2023. Το ρολόι το μοιραίο βράδυ σταμάτησε στις 23:18. Σήμερα, τρία χρόνια από το έγκλημα που άφησε πίσω 57 νεκρούς, οι πλατείες σε ολόκληρη τη χώρα -αλλά και εκτός Ελλάδας- θα πλημμυρίσουν ξανά από κόσμο ζητώντας δικαιοσύνη. 

Συγγενείς θυμάτων των Τεμπών, απευθύνουν καλέσματα στα μεγαλειώδη συλλαλητήρια, «για να μη συμβεί ποτέ ξανά». 

Με ένα βίντεο, η Μαρία Καρυστιανού, απευθύνει κάλεσμα στα συλλαλητήρια. «Το Σάββατο στις 28 Φεβρουαρίου κατεβαίνουμε ξανά στον δρόμο για να ενώσουμε τις φωνές μας, τις μνήμες μας. Να απαιτήσουμε λογοδοσία. Για τα παιδιά μας που χάθηκαν, για τις 57 ψυχές που ζητούν δικαίωση και αλήθεια. Για να μη συμβεί ποτέ ξανά. Για την καλύτερη Ελλάδα που άξιζε στους 57, που αξίζει σε όλους μας» σημειώνει. 

«Όταν λογοδοτήσουν γιατί δολοφόνησαν το παιδί μου, θα δικαιωθεί η Αναστασία» αναφέρει σε οργισμένη ανάρτησή της η Μαρία Ντόλκα, μητέρα της 18χρονης Αναστασίας. «Για όσους από εμάς βγουν στους δρόμους το Σάββατο 28/02/2026, θα θυμόμαστε πως τα παιδιά, οι μάνες και οι μπαμπάδες που χάθηκαν στα Τέμπη, δολοφονήθηκαν. Και ακόμα οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι» σημειώνει. 

Στο ίδιος μήκος κύματος και η Λίλιαν Μήτσκα, μητέρα της Ιφιγένειας, μιλά για τη δικαίωση που ψάχνει ακόμη. «Ήταν το δρομολόγιο της ευτυχίας. Πήγε ένα παιδί ευτυχισμένο, με τον φίλο της μία εκδρομή και γύρισε σπίτι στην κάσα. Αυτό το οφείλουμε στην κυβέρνησή μας» είπε. «Οι υπεύθυνοι για αυτό το φαγοπότι να μπουν φυλακή. Είναι 57 άνθρωποι στο χώμα, να μπουν 57 φορές ισόβια οι υπεύθυνοι» τόνισε, με σπασμένη φωνή. 

«Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε – Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Αυτό θα είναι το κεντρικό σύνθημα που θα ακουστεί από τους πολίτες ζητώντας να μην συμβεί ποτέ ξανά μία τέτοια τραγωδία. 

Τέμπη: Σε ποιες πόλεις στα Δωδεκάνησα έχουν προγραμματιστεί κινητοποιήσεις 

Ρόδος: Δημαρχείο (12:00)

Κως: Πλ. Ελευθερίας (10:30)

Κάλυμνος: Πνευματικό Κέντρο (10:30) 

Λέρος: Πλ. Πλατάνου (12:00) 

=======================

Τραγωδία Τεμπών: «Οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους» το σύνθημα στη Ρόδο 

Σε εξέλιξη βρίσκεται αυτή την ώρα συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Δημαρχείου, στη Ρόδο για την τραγωδία στα Τέμπη. 

Τρία χρόνια μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα, που προκάλεσε το θάνατο 57 ανθρώπων, πολίτες κάθε ηλικίας δίνουν το «παρών» στη σημερινή συγκέντρωση, ζητώντας δικαιοσύνη και λήψη μέτρων ώστε να μην επαναληφθεί αντίστοιχη καταστροφή. 

Κρατώντας πανό με συνθήματα για την ασφάλεια των μεταφορών και τη δικαίωση των θυμάτων, οι συγκεντρωμένοι ζητούν να μην ξεχαστεί η τραγωδία και να αποδοθούν ευθύνες, όπου υπάρχουν. 

Ρεπορτάζ: Χριστίνα Μέγα (ertnews)

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα εκτελεστικά όργανα για τις υποκλοπές καταδικάστηκαν. Οι εντολείς και συνεργοί τους στην κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θα τιμωρηθούν;

Η καταδίκη αυτών που υλοποίησαν τις υποκλοπές με παράνομο λογισμικό Predator κάνει ακόμη πιο επιτακτικό το κρίσιμο ερώτημα: Τι θα γίνει με τους ιθύνοντες νόες Κυριάκο Μητσοτάκη και Γρηγόρη Δημητριάδη που τους έδωσαν εντολή και καθοδήγηση για να τις κάνουν; 

Είναι μια ιστορική απόφαση. Και η απόδειξη ότι υπάρχουν ακόμη δικαστές, πραγματικοί λειτουργοί της Δικαιοσύνης σε αυτή τη χώρα. Ύστερα από μια υποδειγματικά εξαντλητική διερεύνηση της υπόθεσης, ένα μονομελές πρωτοδικείο στην Αθήνα καταδίκασε τους επιχειρηματίες που ανέλαβαν να υλοποιήσουν τις υποκλοπές, ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην Ελλάδα. 

Και όχι μόνο τους καταδίκασε, αλλά διαβίβασε τη δικογραφία στην εισαγγελία για περαιτέρω διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών -και επομένως αναβάθμιση των κατηγοριών σε βάρος τους- των τεσσάρων καταδικασθέντων και άλλων εμπλεκόμενων προσώπων. 

Δηλαδή, το δικαστήριο καταδίκασε αυτούς τους τέσσερις ανθρώπους γιατί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια να παγιδευτούν με παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό τα τηλέφωνα δημοσιογράφων, πολιτικών (συμπεριλαμβανομένου του σημερινού αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκου Ανδρουλάκη), υπουργών, επιχειρηματιών, δικαστικών και ανώτατων αξιωματικών. 

Το δικαστήριο αυτό επιτέλεσε το έργο του. Και απέδειξε, προς απογοήτευση όσων λυσσαλέα και με προφανείς σκοπούς προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν την υπόθεση επιτιθέμενοι σε όσους επιμέναμε, ότι υπάρχει σκάνδαλο υποκλοπών. Και ότι αυτό το θεσμικό σκάνδαλο είναι μεγάλο. 

Το δικαστήριο αυτό έκανε τη δουλειά που δεν έκανε η κυβερνητική πλειοψηφία της αρμόδιας εξεταστικής επιτροπής που έκρινε ότι δεν έγινε και τίποτα σοβαρό. Έκανε τη δουλειά που επίσης δεν έκανε το διαβόητο πόρισμα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου (δια χειρός του Αντιεισαγγελέας του ΑΠ κ. Αχιλλέα Ζήση) που υποβάθμισε την υπόθεση, αρνήθηκε να διερευνήσει στοιχεία που αναδείχτηκαν στο συγκεκριμένο δικαστήριο, και έκρινε ότι δεν υπήρχαν ευθύνες πολιτικών προσώπων. 

Μόνο που τώρα ανοίγει πραγματικά η συζήτηση για το σκάνδαλο των υποκλοπών. 

Γιατί οι άνθρωποι που καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές, ο Ισραηλινός επιχειρηματίας Ταλ Ντίλιαν, η συνεργάτιδά του Σάρα Χάμου, καθώς και οι Έλληνες επιχειρηματίες Φέλιξ Μπίτζιος και Γιάννης Λαβράνος δεν έστησαν αυτόν τον πανάκριβο μηχανισμό παρακολουθήσεων για «ιδιωτική χρήση». Δεν το έκαναν γιατί δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν. 

Κάποιος τους ζήτησε να το κάνουν. Κάποιος τους έδωσε εντολή να το κάνουν. Κάποιος τους πλήρωσε για να το κάνουν. 

Και αυτός ήταν η ελληνική κυβέρνηση και για την ακρίβεια το Μέγαρο Μαξίμου αφού τα ζητήματα της ΕΥΠ υπάγονται απευθείας στον Πρωθυπουργό, κάτι μάλιστα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να εξασφαλίσει άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του. 

Ουσιαστικά, είχε στηθεί ένας παράλληλος μηχανισμός μέσα στην ΕΥΠ που λειτουργούσε ως κέντρο χρήσης του παράνομου λογισμικού. 

Άλλωστε, πέραν της κοινής λογικής που λέει ότι τέτοιες παρακολουθήσεις κάνουν μόνο κυβερνήσεις, δηλαδή είτε η δική μας, είτε ξένες (οπότε μιλάμε για κατασκοπεία), υπάρχουν και όλες οι οικονομικές σχέσεις ανάμεσα στο ελληνικό δημόσιο και τις εταιρείες που εμπλέκονται Krikel και Intellexa, που ουσιαστικά δείχνουν πώς πληρώθηκε ο παράνομος μηχανισμός παρακολουθήσεων, αλλά και δεδομένα, που αποδεικνύουν στενές σχέσεις της κυβέρνησης με τα εκτελεστικά όργανα των υποκλοπών, όπως οι κουμπαριές του Γιάννη Λαβράνου με τον τότε γενικό γραμματέα του πρωθυπουργό (και πρακτικά τον άνθρωπο που συντόνιζε το μηχανισμό του Μεγάρου Μαξίμου) Γρηγόρη Δημητριάδη και τις φιλικές σχέσεις του ίδιου με τον σημερινό υπουργό Εθνικής Οικονομίας Κυριάκο Πιερρακάκη. 

Όλα αυτά σημαίνουν ότι υπάρχουν πραγματικές πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατία και του Κυριάκου Μητσοτάκη και ποινικές ευθύνες κυβερνητικών στελεχών που πρέπει να διερευνηθούν ξανά και να σταματήσει η πρακτική της συγκάλυψης, που με την παρούσα κυβέρνηση τείνει να γίνει η συνήθης πρακτική σε ότι αφορά εξαιρετικά κρίσιμα θέματα. 

Το σκάνδαλο των υποκλοπών παραμένει βαριά σκιά στην πολιτική ζωή της χώρας και ανοιχτή πληγή για το Κράτος Δικαίου και την ίδια τη Δημοκρατία. Και αποτελεί κορυφαία στιγμή θεσμικής παραβατικότητας για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του, τόσο το γεγονός ότι συνέβη όσο και το γεγονός ότι υπήρξε προκλητική άρνηση πραγματικής ανάληψης ευθύνης και επιδίωξη συγκάλυψης των ποινικών ευθυνών. Η αντιμετώπιση δε της νίκης των εκλογών του 2023 ως απαλλακτικού βουλεύματος, όχι μόνο δεν περιποιεί τιμή στην κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά πιθανώς να αποδειχθεί και θανάσιμο αμάρτημα. Για να μην αναφερθώ στη συστηματική εκστρατεία συκοφάντησης από την κυβέρνηση και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ όσων στάθηκαν στο ύψος του θεσμικού τους ρόλου, όπως ο πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ κ. Χρήστος Ράμμος. 

Και οι ευθύνες πρέπει να αποδίδονται. Όσο ψηλά και αν βρίσκονται οι υπαίτιοι. Διαφορετικά η δημοκρατία μας θα καταντήσει πουκάμισο αδειανό. 

Ps: Το σκάνδαλο των υποκλοπών έδειξε πόσο αναγκαία είναι η δημοσιογραφία για τη δημοκρατία. Απέδειξε ότι η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης. Δυστυχώς ξεμπροστιάτηκε όμως και η σημερινή ένδεια: ελάχιστα ήταν τα Μέσα που ανέδειξαν και παρακολούθησαν το θέμα όπως αρμόζει στην κρισιμότητά του, με αναλυτικά ρεπορτάζ και αναλύσεις για τις καταθέσεις των μαρτύρων σε όλες τις συνεδριάσεις του Δικαστηρίου που αποκάλυψε την αλήθεια. Πόσο καταθλιπτικό γίνεται το μιντιακό τοπίο όταν κυριαρχεί η χειραγώγηση και η αποσιώπηση και πόσο υποκριτικό ήταν το σημερινό προκλητικά όψιμο ενδιαφέρον κάποιων Μέσων. 

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τέμπη 2026: Όταν η συγκάλυψη αντικαθιστά την κάθαρση, η ελίτ προστατεύεται και οι πληβείοι θρηνούν

Τρία χρόνια μετά τη φονική σύγκρουση στα Τέμπη, η Ελλάδα συνεχίζει να μετράει νεκρούς, όχι μόνο ανάμεσα στους 57 επιβάτες που χάθηκαν, αλλά και ανάμεσα στην εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου. Το δυστύχημα, που θα έπρεπε να γίνει αφορμή για σοβαρή πολιτική κάθαρση, μετατράπηκε σε παράδειγμα συγκάλυψης. Η Δικαιοσύνη ασφυκτιά. Η εξουσία σιωπά. Και οι πολίτες μένουν με την πικρή αίσθηση ότι η ζωή τους μετρά λιγότερο. 

Από την πρώτη στιγμή, η πολιτική ηγεσία προσπάθησε να κλείσει το κάδρο. «Ανθρώπινο λάθος», ειπώθηκε. Ένας σταθμάρχης, μια βάρδια, ένα βράδυ που κόστισε δεκάδες ζωές. Το αφήγημα αυτό ήταν άμεσο, απλό και βολικό: οι ευθύνες περιορίζονταν σε ατομικά λάθη, ώστε η πολιτική ευθύνη να παραμείνει ανέγγιχτη. Όμως, πίσω από το τραγικό λάθος κρυβόταν ένα πλέγμα διοικητικών, τεχνικών και θεσμικών αποτυχιών: ανολοκλήρωτα συστήματα ασφαλείας, παρατάσεις συμβάσεων, προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν, αδράνεια δεκαετιών, βίντεο που «φυγαδεύτηκαν», εμπορικά φορτία που δεν εξακριβώθηκαν και έλαια σιλικόνης που «σκέπασαν» τα πάντα. 

Ωστόσο όλα ήταν πολιτική επιλογή: η επιλογή να λειτουργεί ο φθηνός, λαϊκός σιδηρόδρομος οριακά, όσο «αντέχει». 

Και όταν το οριακό έγινε φονικό, το κράτος λειτούργησε με ταχύτητα – όχι για να αποδώσει συνολική ευθύνη, αλλά για να περιορίσει τη ζημιά… για εκείνο 

Στο μεταξύ, η Hellenic Train συνεχίζει να λαμβάνει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως σε κρατική επιδότηση για άγονες γραμμές. Το τροχαίο υλικό παραμένει γερασμένο. Οι επενδύσεις που κάποτε εξαγγέλθηκαν συρρικνώθηκαν. Και το όραμα για σύγχρονο σιδηρόδρομο μετατράπηκε σε διαχείριση ζημιών. 

Έτσι η πολιτική ευθύνη εξαφανίστηκε από το δημόσιο κάδρο με μαθηματική ακρίβεια. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επαναλάμβανε και επαναλαμβάνει εμφατικά ότι «η Δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της», παραβλέποντας ότι η ίδια η Δικαιοσύνη δεν είναι ελεύθερη όταν η εκτελεστική εξουσία κρατά το κλειδί της δίωξης πολιτικών. Η Βουλή αποφασίζει ποιοι θα ελεγχθούν και ποιοι όχι. Οι δικογραφίες περνούν από φίλτρα που είναι ταυτόχρονα θεσμικά και κομματικά. Και η αίσθηση ότι η κορυφή της πυραμίδας μένει ανέγγιχτη, παραμένει έντονη και πικρή. 

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έδειξε ότι υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων. Υπηρεσιακοί παράγοντες αντιμετώπισαν βαριές κατηγορίες. Η πολιτική πυραμίδα όμως έμεινε σχεδόν άθικτη. Το «επιτελικό κράτος» αποδείχθηκε ικανό να συγκεντρώνει εξουσία, αλλά όχι να εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών του. 

Τρία χρόνια μετά, ο ΟΣΕ λειτουργεί ακόμα με υποστελεχωμένες δομές, οι ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές παραμένουν, και οι οικογένειες των θυμάτων περιμένουν την πλήρη διαλεύκανση ενώ η Κυβέρνηση τους περιπαίζει. Η αίσθηση συγκάλυψης δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι κοινωνική εμπειρία. Είναι η εμπειρία μιας χώρας που βλέπει ότι όταν πεθαίνουν οι «απλοί άνθρωποι», το σύστημα κλείνει προς τα μέσα, προστατεύει τον πυρήνα του και μεταφέρει την ευθύνη προς τα κάτω. 

Το ελληνικό κράτος απέδειξε ότι η ισότητα απέναντι στον νόμο είναι θεωρητική. Αν η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να κινηθεί χωρίς πολιτικά φίλτρα, τότε η δημοκρατία λειτουργεί με όρους επιλεκτικής ευαισθησίας. Και όταν οι ζωές των «από κάτω» δεν προκαλούν ρήξεις «από πάνω», τότε δεν μιλάμε απλώς για διοικητική ανεπάρκεια, αλλά για βαθιά θεσμική και ταξική ανισότητα. 

Τα Τέμπη δεν ζητούν εκδίκηση. Ζητούν αλήθεια. Ζητούν δικαιοσύνη. Ζητούν πολιτική κάθαρση ανάλογη της τραγωδίας. Ζητούν μια χώρα όπου οι ευθύνες μετρώνται και για τους ισχυρούς, όχι μόνο για τους πληβείους. Μέχρι τότε, οι ράγες δεν θα ενώνουν πόλεις. Θα μετρούν τη χαώδη απόσταση ανάμεσα στην εξουσιαστική ελίτ και τη ζωή των πολιτών. 

Η Ελλάδα του 2026 καλείται να απαντήσει σε ένα απλό, αλλά κρίσιμο ερώτημα: θα είναι η δημοκρατία της επιλεκτική, ή θα σταθεί τελικά στο ύψος της τραγωδίας;

Γιατί όταν μια Δημοκρατία λειτουργεί περιστασιακά και «φτιασιδωμένα» παύει να είναι Δημοκρατία. Είναι μια κανονικότητα της λωτοφαγικής αμεριμνησίας, της σιωπής των «αμνών» και του ατομικισμού του καναπέ (του πληκτρολογίου & του ψυγείου) με «ολίγη» από Δημοκρατία.

Καληνύχτα Ελλάδα…

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΥΚΟΣ*

*Δρ Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Παν/μιου ΚΡΗΤΗΣ  & Ανεξάρτητος Περιφερειακός Σύμβουλος Στ. Ελλαδας 

Πηγή: militaire.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τουρισμός: 1 στους 2 Έλληνες δεν μπορεί να πάει ούτε μία εβδομάδα διακοπές

Ο τουρισμός γίνεται πολυτέλεια για τους Έλληνες – Η χώρα μας στη δεύτερη χειρότερη θέση, μετά τη Ρουμανία στο συγκεκριμένο δείκτη της Eurostat 

Ο μισός πληθυσμός της χώρας και μία στις τέσσερις οικογένειες με παιδιά δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν ούτε μια εβδομάδα διακοπών το χρόνο. Σε σταθερό ποσοστό το 46% των πολιτών δεν μπορούν να αντέξει οικονομικά ούτε μία εβδομάδα ετήσιων διακοπών μακριά από το σπίτι. 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat για το 2024, η χώρα μας – που προβάλλεται διεθνώς ως κορυφαίος τουριστικός προορισμός – κατέχει την δεύτερη χειρότερη θέση στην Ευρώπη ως προς την πρόσβαση των πολιτών της σε μία εβδομάδα διακοπών. 

Υψηλότερες τιμές στο συγκεκριμένο δείκτη «αδυναμίας διακοπών» εμφανίζουν η Ρουμανία (58,6%), η Ελλάδα (46,0%) και η Βουλγαρία (41,4%). Στον αντίποδα, χώρες όπως το Λουξεμβούργο (8,9%), η Σουηδία (11,6%) και η Ολλανδία (13,0%) εμφανίζουν πολύ χαμηλά ποσοστά πληθυσμού, που δηλώνει αδυναμία να χρηματοδοτήσει διακοπές, αποτυπώνοντας μια βαθιά γεωγραφική και ταξική ανισότητα στο εσωτερικό της Ένωσης. 

Σύμφωνα μα την Ευρωπαϊκή Ένωση η πρόσβαση σε μία εβδομάδα διακοπών δεν είναι «πολυτέλεια», αλλά συνιστά έναν αναγνωρισμένο δείκτης υλικής και κοινωνικής αποστέρησης, καθώς οι διακοπές με την οικογένεια ή τους φίλους αποτελούν βασικό στοιχείο αξιοπρεπούς διαβίωσης και ψυχικής υγείας. 

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα συγκεντρωτικά στοιχεία της Eurostat για το 2024, το 27% του πληθυσμού της ΕΕ ηλικίας 16 ετών και άνω δηλώνει ότι δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά ούτε μία εβδομάδα ετήσιων διακοπών μακριά από το σπίτι. Αυτό το ποσοστό, αν και μειωμένο κατά 1,5 ποσοστιαία μονάδα σε σχέση με το 2023 και κατά 10,6 μονάδες σε σχέση με το 2014, αντιστοιχεί ακόμη σε πάνω από 120 εκατομμύρια ανθρώπους στην ΕΕ. 

Για την Ελλάδα, τα στοιχεία της Eurostat δείχνουν ότι σχεδόν ένας στους δύο κατοίκους ηλικίας άνω των 16 ετών δεν μπορούσε το 2024 να πληρώσει για μια εβδομάδα διακοπών μακριά από το σπίτι, με το ποσοστό να σταθεροποιείται στο 46% μετά από μια μακρά περίοδο κατά την οποία κυμαινόταν γύρω στο 49– 53%. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνεται και από αναλύσεις του ελληνικού και διεθνούς τύπου πάνω στα ίδια δεδομένα, οι οποίες σημειώνουν ότι, παρά τη στατιστική βελτίωση σε σχέση με το 2014, η Ελλάδα εξακολουθεί να παραμένει πολύ πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και να διεκδικεί σταθερά μια από τις πρώτες θέσεις στη «φτώχεια στις διακοπές». 

Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εικόνα όταν εστιάσει σε οικογένειες με παιδιά. Σύμφωνα με ειδική έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ για τις συνθήκες διαβίωσης παιδιών έως 15 ετών (έρευνα 2024 με αναφορά εισοδημάτων 2023), το 26% των νοικοκυριών με τουλάχιστον ένα παιδί δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να προσφέρει στα παιδιά του μία εβδομάδα διακοπών. 

Το ποσοστό αυτό εκτινάσσεται στο 60,3% για τα φτωχά νοικοκυριά (εισόδημα μικρότερο ή ίσο με το κατώφλι φτώχειας), ενώ ακόμη και στα μη φτωχά νοικοκυριά το 16,5% δηλώνει αδυναμία να προσφέρει μία εβδομάδα διακοπών στα παιδιά. Ιδιαίτερα εκτεθειμένες είναι οι μονογονεϊκές και οι πολύτεκνες οικογένειες, με ποσοστά αδυναμίας διακοπών που κινούνται μεταξύ 50–60%, ενώ ακόμη και οικογένειες με δύο παιδιά δυσκολεύονται να πάνε διακοπές σε ποσοστό περίπου 40%. Σε επίπεδο υποκειμενικών προσδοκιών για το καλοκαίρι του 2025, έρευνα του Iνστιτούτου Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών (ΙΕΛΚΑ) δείχνει ότι η πλειονότητα των ερωτηθέντων, το 52%, δεν προγραμματίζει να κάνει διακοπές, ενώ μόνο το 48% δηλώνει ότι θα πάει, συχνά με πολύ περιορισμένο χρόνο και δαπάνη. 

Η ίδια έρευνα αναδεικνύει ως κύριο εμπόδιο τις οικονομικές πιέσεις: 68% των συμμετεχόντων δηλώνει ότι το μειωμένο διαθέσιμο εισόδημα είναι ο βασικός περιορισμός, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν το αυξημένο κόστος εισιτηρίων (32%) και διαμονής (30%), οδηγώντας πολλούς σε λύσεις όπως φιλοξενία σε σπίτια φίλων/συγγενών ή πολύ σύντομες, «συμπιεσμένες» διακοπές. 

Παράλληλα, ειδικές μελέτες της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ETUC) για την περίοδο 2021–2022 δείχνουν ότι περίπου 40 εκατομμύρια εργαζόμενοι στην ΕΕ δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά μια εβδομάδα διακοπών, με την κατάσταση να επιδεινώνεται σε χώρες με χαμηλούς μισθούς και υψηλό κόστος ζωής, όπως η Ελλάδα. Η ETUC αναδεικνύει τη «φτώχεια στις διακοπές» ως συνέπεια της αύξησης της ανισότητας, της συμπίεσης των μισθών έναντι της παραγωγικότητας και της εκτίναξης του κόστους στέγασης, ενέργειας, μεταφορών και τουριστικών υπηρεσιών. 

Κώστας Παπαδής / ot.gr / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »