Το παιδί σου μετανάστης, ο Λαζαρίδης ακλόνητος...

Για πόσο ακόμα οι πολίτες θα ανέχονται τον κάθε βολεμένο να τους κουνάει το δάχτυλο, την ώρα που τα παιδιά τους με πτυχία και μεταπτυχιακά αυτοεξορίστηκαν αναζητώντας ένα κράτος που να σέβεται τους κόπους τους; 

Η υπόθεση Λαζαρίδη θα μπορούσε να είναι η χαριστική βολή στο κυβερνητικό αφήγημα “αριστείας”, αν το αφήγημα δεν ήταν νεκρό εδώ και καιρό. 

Εν μέσω προπαγανδιστικών τεχνασμάτων, θολών απαντήσεων και τακτικών προσανατολισμού με αναφορές στο παρελθόν, ένα είναι σαφές. Ότι ο Μακάριος Λαζαρίδης διορίσθηκε στο παρελθόν (2007 επί κυβέρνησης ξανά Νέας Δημοκρατίας βεβαίως) σε θέση ειδικού επιστημονικού συνεργάτη στο υπ. Παιδείας, θέση που απαιτεί μεταπτυχιακό και διδακτορικό, έχοντας μη αναγνωρισμένο για το δημόσιο πτυχίο από το “The College of Southeastern Europe”. 

Ο ίδιος προσπαθώντας στα πλαίσια της “αριστείας” πάντα, να εξηγήσει πώς βρέθηκε εκεί, μίλησε για το “γενικότερο πλαίσιο” και για την “διοίκηση που τότε έκρινε ότι έχει τα προσόντα”, προσφέροντας, σε όποιον πολίτη θέλει να ακούσει προσεκτικά όσα λέει, μια καλή εικόνα για το πώς λειτουργεί το σύστημα για τα κομματόσκυλα, την ώρα που ο ίδιος ο πολίτης (που μπορεί να είναι και ψηφοφόρος των Λαζαρίδιδων) κάνει θυσίες για να σπουδάσει τα παιδιά του. 

Στο παρελθόν, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, όταν δεν μπορούσαν, παρά τις σπουδές τους και τις προσπάθειές τους να ζουν αξιοπρεπώς στην Ελλάδα, έπαιρναν την πικρή απόφαση της μετανάστευσης. 

Το τελευταίο τέτοιο συλλογικό βίωμα για τη χώρα μας ήταν με την χρεοκοπία και την κρίση του 2010, όταν ζήσαμε το λεγόμενο brain drain. Σε αντίθεση με τις μεταναστεύσεις περασμένων δεκαετιών, η τελευταία αφορούσε κυρίως πτυχιούχους με μεταπτυχιακά και διδακτορικά για τους οποίους η “διοίκηση δεν έκρινε” ότι ήταν επαρκώς κομματόσκυλα ώστε να απαλλαγούν από το άγχος της επαγγελματικής αποκατάστασης. 

Ο κ. Λαζαρίδης λοιπόν με τα όσα λέει και κυρίως με το θράσος και τον επιθετικό τόνο του, προσφέρει υπηρεσίες σε οικογένειες και παιδιά, που δεν είχαν επιλογή επειδή ένας στρατός μετακλητών ορκίστηκαν στην κομματική “Αριστεία” και έλυσαν τα προβλήματα της ζωής τους. Τους αποκαλύπτει ότι είναι μεγάλα κορόιδα, ότι ίδρωσαν και πάλεψαν για να τους ειρωνεύονται κομματικοί, που τους συμπονούν και (κάνουν ότι) τους καταλαβαίνουν μόνο για 3 προεκλογικές εβδομάδες κάθε 4 χρόνια. 

Οι πολίτες αυτοί ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, οφείλουν να αναρωτηθούν αν τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με όσους υπηρετούν αυτή την πολιτική και αυτή την ηθική ή αν αιτία των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν στις ζωές τους είναι ακριβώς αυτή η νοοτροπία. 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα τελευταία 7 χρόνια έχει εργαστεί με ύψιστο επαγγελματισμό, στην καλλιέργεια εξαρτημένων από αυτή ψηφοφόρων. Είναι μια δύσκολη διαδικασία που χρειάζεται πάρα πολλά χρήματα. Μια ματιά στις απευθείας αναθέσεις και στον ΟΠΕΚΕΠΕ όσον αφορά στο μοίρασμα και στις υποκλοπές όσον αφορά στον έλεγχο αρκεί. 

Αυτή η εκλογική βάση ισχυροποιείται με την πάροδο του χρόνου και σίγουρα δεν ενοχλείται από πρακτικές τύπου Λαζαρίδη. Τις επικροτεί και ελπίζει να αρπάξει κάποιο ψίχουλο, μέχρι την επόμενη χρεοκοπία και το επόμενο “μαζί τα φάγαμε”. 

Οι υπόλοιποι όμως που παραμένουν συντριπτική πλειοψηφία, είτε ψηφίζουν είτε όχι, είτε συμμετέχουν στα κοινά, είτε απλώς νευριάζουν στον καναπέ τους, οφείλουν να αναρωτηθούν για πόσο θα ανέχονται τον κάθε βολεμένο να τους κουνάει το δάχτυλο, την ώρα που τα παιδιά τους με πτυχία και μεταπτυχιακά αυτοεξορίστηκαν αναζητώντας ένα κράτος που να σέβεται τους κόπους τους. 

ΜΑΝΟΣ ΧΩΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Το τέλος του Μητσοτάκη και των «νεοδωσιλόγων»...

Ο στενός πυρήνας του πελατειακού συστήµατος µε ψηφοφόρους πελάτες δεν αρκεί πλέον για την επιβίωση της Ν∆, που ως κόµµα υποδουλώθηκε στη φαµίλια. 

Ο Μητσοτάκης κυβερνάει εδώ και επτά χρόνια τη χώρα µε µεθόδους φαµίλιας, έχοντας στο τσεπάκι την ηγεσία της ∆ικαιοσύνης και µια αµαρτωλή κοινοβουλευτική οµάδα επίορκων νεοδωσιλόγων που, εκτός από τον πρωθυπουργό, προστατεύει τα οικονοµικά και πολιτικά συµφέροντά της αγοράζοντας µε δηµόσιο και ευρωπαϊκό χρήµα ψηφοφόρους. Το πελατειακό σύστηµα, που ναι µεν υπάρχει χρόνια σε αυτήν τη χώρα, επί Μητσοτάκη έχει ξεπεράσει κάθε όριο, µπαζώνοντας σκάνδαλα που σε όλες τις δηµοκρατικές χώρες θα αποτελούσαν αιτία καθαίρεσης και δικαστικής τιµωρίας. Να θυµίσουµε ότι στη Γαλλία καταδικάστηκαν ο πρόεδρος Σαρκοζί για υποψία χρηµατοδότησης από τον Καντάφι, ο πρωθυπουργός Φιγιόν για δύο αργοµισθίες (της συζύγου και του γιου), ενώ στην Αυστρία καθαιρέθηκε ο πρωθυπουργός Σεµπάστιαν Κουρτς για χρηµατοδότηση πειραγµένης δηµοσκόπησης! Θα ξεκαρδιζόταν στα γέλια ο δικός µας όταν διάβαζε τις σχετικές ειδήσεις. 

Ευτυχώς για µας, έπεσε στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ πάνω στην ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και σε αυτό των υποκλοπών σε έναν σκληρό Ισραηλινό επιχειρηµατία, πρώην πράκτορα της Μοσάντ, που τον απείλησε ανοιχτά ότι θα έχει την τύχη του Νίξον, αποκαλύπτοντας σε ποια κρατική υπηρεσία πούλησε το λογισµικό των υποκλοπών, το διαβόητο Predator. 

Είναι κανόνας οι αφοσιωµένοι και εκτελεστές των εντολών Μητσοτάκη να αµείβονται µε πολιτική αναβάθµιση και υπουργικό χαρτοφυλάκιο. Τους 62 υπουργούς έφτασε η κυβέρνηση, καταρρίπτοντας παγκόσµιο ρεκόρ αναλογικά µε τον πληθυσµό της χώρας. Ο άνθρωπος είναι αµετανόητα θρασύς, ακόµη και σήµερα. Μετά την αποκάλυψη για τους έντεκα βουλευτές και υπουργούς της Ν∆ που κατηγορούνται στο θέµα του ΟΠΕΚΕΠΕ, κάποιοι πίστευαν πως θα ήταν πιο προσεκτικός. Φευ! Ο τραµπούκικης συµπεριφοράς βουλευτής Μακάριος Λαζαρίδης, που εµπόδιζε την αντιπολίτευση στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αποκλείοντας και ανεπιθύµητους µάρτυρες, επιβραβεύτηκε στον πρόσφατο ανασχηµατισµό από τον πρωθυπουργό µε το χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης. Απίστευτο! 

Μάλιστα, όπως έχει αποκαλυφθεί παλιότερα από το Documento, ο Λαζαρίδης δεν διαθέτει αναγνωρισµένο πτυχίο ΑΕΙ, αλλά πτυχίο από το College of Southeastern Europe (Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών!), το οποίο έχει βρεθεί πρόσφατα στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών για χορήγηση «µαϊµού» πτυχίων που δεν είναι ισότιµα µε αυτά των ελληνικών πανεπιστηµίων. Παράλληλα, στο επίσηµο βιογραφικό του που είναι αναρτηµένο στην ιστοσελίδα της Βουλής ο υφυπουργός παραλείπει να αναφέρει την πρόσληψή του, τον Ιανουάριο του 2007, ως ειδικού επιστήµονα (!) στη Γενική Γραµµατεία Νέας Γενιάς, ενώ η συγκεκριµένη θέση απαιτούσε ρητά πτυχίο ΑΕΙ ή ισότιµο τίτλο. 

Κανένας νόµος και καµιά δικαστική απόφαση δεν µπορούν να σταµατήσουν τον Μητσοτάκη όταν δεν υπάρχει ανεξάρτητη ∆ικαιοσύνη. Χαρακτηριστικό παράδειγµα η απόφαση του Συµβουλίου Επικρατείας, η οποία έκρινε αντισυνταγµατική την καθολική και πλήρη απαγόρευση ενηµέρωσης των θιγόµενων πολιτών για την παρακολούθησή τους, εφόσον αυτή είχε διαταχθεί για λόγους εθνικής ασφάλειας, προς την οποία η ΕΥΠ υπό τον έλεγχο του πρωθυπουργού αρνείται συστηµατικά να συµµορφωθεί. Και έπονται οι αποκαλύψεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τη διαχείριση των χρηµάτων του Ταµείου Ανάκαµψης µε τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι ο αριθµός των κατηγορουµένων θα είναι πολύ µεγαλύτερος από αυτούς του σκανδάλου µε τον ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Αλλωστε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, εκτός από τις ληστείες του ΟΠΕΚΕΠΕ, τέντωσε τις δηµόσιες συµβάσεις µε απευθείας ανάθεση. Στην κορυφή των δαπανών στο ισοζύγιο των δηµόσιων συµβάσεων, δηλαδή των δαπανών του δηµοσίου, βρίσκεται η «αγορά» υπηρεσιών που πλέον υποσκελίζουν τις δαπάνες για την κατασκευή έργων αλλά και την προµήθεια αγαθών. Με βάση τα στοιχεία που αντλήθηκαν από το Κεντρικό Ηλεκτρονικό Μητρώο ∆ηµοσίων Συµβάσεων (ΚΗΜ∆ΗΣ), στο εννιάµηνο του 2024 επί συνόλου 169.928 συµβάσεων οι 127.703 (ποσοστό 75%) έγιναν µε τη διαδικασία της απευθείας ανάθεσης! Το 2025 επί συνόλου 209.702 συµβάσεων οι 161.069 (ποσοστό 77%) έγιναν επίσης µε απευθείας ανάθεση. Οι δικοί τους στήνουν µία ή και περισσότερες εταιρείες και η κυβέρνηση τους αναθέτει το σπαστό τιµολογηµένο έργο.  

Η επιχείρηση αλλαγής ατζέντας µε προτάσεις για υπουργούς που δεν θα είναι ταυτόχρονα και βουλευτές και περιορισµό των εδρών της Βουλής ήταν τελικά άσφαιρα πυρά. Μάλιστα, σε παρέµβασή του ο Ευάγγελος Βενιζέλος σχολίασε: «Η πολιτική αµηχανία στην οποία έχει περιέλθει ο πρωθυπουργός φοβούµαι ότι τον οδηγεί σε πολιτική επιχειρηµατολογία επιδεικτικά ανιστόρητη, σε θεσµικά ατοπήµατα και σε περαιτέρω ευτελισµό του συντάγµατος και της διαδικασίας αναθεώρησής του». 

Ο στενός πυρήνας του πελατειακού συστήµατος µε ψηφοφόρους πελάτες δεν αρκεί πλέον για την επιβίωση της Ν∆, που ως κόµµα υποδουλώθηκε στη φαµίλια. Είναι τόσο µεγάλη η οργή της κοινωνίας που προσπερνά και τον πρωτοφανή κατακερµατισµό της αντιπολίτευσης, µε κόµµατα και προσωπικά µαγαζιά που δεν αντιλαµβάνονται την κρισιµότητα της κατάστασης. Με το Ταµείο Ανάκαµψης να λήγει το 2026 και την παγκόσµια οικονοµία σε πρωτοφανή ύφεση και αναταραχή, ο Μητσοτάκης δεν θα καταφέρει να αντέξει για πολύ. Αλλωστε έχει ξεπουλήσει όλα τα δηµόσια περιουσιακά στοιχεία. Τι άλλο µένει; 

Δημήτρης Χρήστου / documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Πάσχα στην Όλυμπο Καρπάθου (Photos)

Φωτογραφίες του Ηλία Μάρκου 

Χτισμένη ανάμεσα σε δύο απόκρημνες βουνοκορφές, σε υψόμετρο 310 μέτρων, η Όλυμπος αποτελεί το βορειότερο και ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Καρπάθου. Πέρα από την εντυπωσιακή θέα προς τη θάλασσα, γοητεύει τον επισκέπτη με τον αυθεντικό παραδοσιακό της χαρακτήρα. 

Απομονωμένη για πολλά χρόνια, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και με μοναδική κοντινή πρόσβαση το λιμάνι του Διαφανίου, η Όλυμπος παρέμεινε αποκομμένη από το υπόλοιπο νησί έως και τη δεκαετία του ’80. Οι κάτοικοί της είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στα θεία, γεγονός που εξηγεί και την ύπαρξη περίπου 300 μικρών εκκλησιών, διάσπαρτων στα στενά σοκάκια και ανάμεσα στα σπίτια. 

Στην Όλυμπο των ανεμόμυλων, το Πάσχα αποτελεί μια βαθιά βιωματική εμπειρία που συνδέει την καθημερινότητα με τη μνήμη και τη συλλογική ζωή, ενώ το φαγητό παίζει κεντρικό ρόλο. Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα, οι κοινόχρηστοι ξυλόφουρνοι λειτουργούν αδιάκοπα, ψήνοντας ψωμιά, πίτες και τους «πούλους», τα περίτεχνα πασχαλινά κουλούρια με το βαμμένο σε διάφορα χρώματα αυγό. 

Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής κυριαρχεί το στοιχείο της μνήμης. Οι γυναίκες του χωριού φέρνουν λουλούδια για τον στολισμό του Επιταφίου, μαζί με φωτογραφίες συγγενών που έφυγαν από τη ζωή τον τελευταίο χρόνο, καθώς και μοιρολόγια, τα οποία τοποθετούν ανάμεσα στα άνθη. Στο παρελθόν, μετά την αποκαθήλωση, οι γυναίκες έλυναν τα μαλλιά τους και θρηνούσαν δημόσια. 

Το βράδυ, η περιφορά του Επιταφίου περνά από τα στενά σοκάκια, με τις γυναίκες να θυμιατίζουν από τις αυλόπορτες. 

Το Μεγάλο Σάββατο ετοιμάζεται το «οφτό», το κρέας γεμισμένο με ρύζι, συκωτάκια και μυρωδικά, το οποίο ράβεται και τοποθετείται στους ξυλόφουρνους από το μεσημέρι, όπου ψήνεται αργά για περίπου 18 ώρες.

Η Κυριακή του Πάσχα κυλά πιο ήρεμα, ενώ τη Δευτέρα, όταν μεταφέρεται η γιορτή του Αγίου Γεωργίου, πραγματοποιείται ένα μικρό γλέντι στο Πηλάι, κοντά στην Αυλώνα. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, οι Ολυμπίτες επισκέπτονται το κοιμητήριο για να περιποιηθούν και να προετοιμάσουν τους τάφους των συγγενών τους για την επόμενη μεγάλη μέρα. 

Η κορύφωση των εορτασμών έρχεται την Τρίτη του Πάσχα, τη λεγόμενη Λαμπροτρίτη. Τέσσερις εικόνες ξεκινούν από την κεντρική εκκλησία και περνούν από όλα τα ξωκλήσια, με στάσεις για ευχές. Στην πομπή συμμετέχουν νεαρές γυναίκες με σακοφούστανο, που αποτελείται από τρία στρώματα ρούχων, καθώς και μεγαλύτερες γυναίκες με καβάι. Στο κοιμητήριο τελούνται τρισάγια για κάθε νεκρό και προσφέρονται κεράσματα. Η πορεία καταλήγει στο Πλατύ, όπου οι παρευρισκόμενοι προσκυνούν, δοκιμάζουν λουκουμάδες με μέλι και πίνουν ρακί ή ούζο, ενώ στη συνέχεια οι εικόνες «δημοπρατούνται» και οι τυχεροί Ολυμπίτες είναι αυτοί που θα τις επιστρέψουν στο τέμπλο.

Το ίδιο βράδυ, στο Πλατύ, με τη συνοδεία λύρας και λαούτου, στήνεται το πρώτο μεγάλο πανηγύρι της χρονιάς. Ένα ακόμη ακολουθεί την Παρασκευή, ανήμερα της Ζωοδόχου Πηγής, και αυτό είναι το πανηγύρι της Διαφανιώτισσας που θα φέρει όλο το νησί μέχρι την Όλυμπο. 

Ο κεντρικός δρόμος που οδηγεί στην Όλυμπο 

Η Όλυμπος από το δρόμο προς το Διαφάνι, το επίνειο της Ολύμπου 

Γυναίκες του χωριού στολίζουν τον επιτάφιο τη Μεγάλη Παρασκευή με λουλούδια αλλά και με φωτογραφίες από δικούς τους ανθρώπους που απεβίωσαν τη χρονιά που πέρασε. 

Η κυρία Καλλιόπη ετοιμάζει τους “πούλους”, παραδοσιακά κουλούρια με το πασχαλινό αβγό, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. 

Η κυρία Καλλιόπη ανάβει τον ξυλόφουρνο στη γειτονιά της για να ψήσει τα πασχαλινά κουλούρια και ψωμιά, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. 

Νεαρή κοπέλα με την παραδοσιακή φορεσιά της φωτογραφίζεται σε σοκάκι στην Όλυμπο της Καρπάθου. 

Ηλιοβασίλεμα στην Όλυμπο της Καρπάθου δίπλα σε έναν από τους παλιούς ανεμόμυλους του χωριού. 

Ο κύριος Φίλιππος Φιλιππίδης, ιδιοκτήτης του καφενείου “Η Κρήτη” που λειτουργεί από το 1925 στην Όλυμπο 

Ανάσταση στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Όλυμπο. 

Πιστοί περνούν κάτω από τον Επιτάφιο έξω από τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Όλυμπο τη Μεγάλη Παρασκευή 

Ανάσταση με βεγγαλικά στα σοκάκια της Ολύμπου. 

Μια ηλικιωμένη κυρία με την καθημερινή φορεσιά της Ολύμπου ανεβαίνει τα σκαλιά στο κέντρο του χωριού. 

Περιφορά των εικόνων του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου στα ξωκλήσια τριγύρω από το χωριό και το νεκροταφείο τη Λαμπροτρίτη, μια από τις πιο σημαντικές γιορτές κατά τη διάρκεια του Πάσχα στην Όλυμπο. 

Περιφορά των εικόνων του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου στα ξωκλήσια τριγύρω από το χωριό και το νεκροταφείο τη Λαμπροτρίτη, μια από τις πιο σημαντικές γιορτές κατά τη διάρκεια του Πάσχα στην Όλυμπο. 

Νεαρές κοπέλες με την παραδοσιακή τους φορεσιά, ξαποσταίνουν κατά την περιφορά των εικόνων στα ξωκλήσια του χωριού τη Λαμπροτρίτη. 

Νεαρές κοπέλες με την παραδοσιακή τους φορεσιά προσκυνάνε τις εικόνες μετά την περιφορά τους στα ξωκλήσια του χωριού και πριν επιστρέψουν στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Όλυμπο. 

Ο Μανώλης Φιλιππάκης κουρδίζει τη λύρα του στο καφενείο “Παρθενών” λίγο πριν ξεκινήσει το γλέντι το βράδυ της Λαμπροτρίτης. 

Νεαρή κοπέλα με την παραδοσιακή της φορεσιά ετοιμάζεται για το χορό στο Μέγαρο το βράδυ της ΛαμπροΤρίτης, μια αίθουσα για κοινωνικές εκδηλώσεις και χορούς στην Όλυμπο της Καρπάθου. 

Οι χοροί έχουν ξεκινήσει για τα καλά το βράδυ της ΛαμπροΤρίτης στο Μέγαρο, μια αίθουσα για κοινωνικές εκδηλώσεις και χορούς στην Όλυμπο της Καρπάθου. 

Ο Γιάννης Φιλιππάκης στο βάθος, frontman του αγγλόφωνου συγκροτήματος Foals, με καταγωγή από την Κάρπαθο, στο καφενείο του θείου του “Παρθενών”, μετά την Ανάσταση όπου έχουν βγει τα όργανα και οι θαμώνες λένε μαντινάδες μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες 

Πηγή: news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ούτε «ψεκασμένη», ούτε «εξεγερμένη»: η «αντισυστημική ψήφος» αναζητά την πολιτική αλλαγή...

Στη σημερινή κρίση εκπροσώπησης, τις εκλογές θα κρίνει η «αντισυστημική ψήφος», αν όμως βρει ψηφοδέλτιο που πραγματικά την αντιπροσωπεύει  

Εάν δεν υπήρχε η μαγική εικόνα που κατασκευάζουν τα, διαρκώς τροφοδοτούμενα με δημόσιο χρήμα ή «χορηγίες» από ευνοημένους από τη κρατική χρηματοδότηση, φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, η δημόσια σφαίρα στη χώρα μας θα αποτύπωνε αυτό που αισθάνεται η κοινωνία. 

Ότι, δηλαδή, σήμερα στη χώρα κυβερνά μια αντιδημοφιλής κυβέρνηση, που στις δημοσκοπήσεις καταβαραθρώνεται, που έχει ως πρωθυπουργό έναν πολιτικό απέναντι στον οποίο οι πολίτες προτιμούν τον «Κανένα», και που πιστώνεται ταυτόχρονα μια σημαντική επιδείνωση της κατάστασης της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας και μια εντυπωσιακή ακολουθία σκανδάλων που έχουν ως αποτέλεσμα η κυβέρνηση Μητσοτάκη να έχει την υψηλότερη συγκέντρωση υπόδικων στελεχών στην πρόσφατη ιστορία και να είναι ταυτισμένη στη συνείδηση των περισσοτέρων με τη συστηματική παραβίαση των κανόνων του κράτους δικαίου. 

Επειδή, όμως, το μηντιακό τοπίο στη χώρα είναι ιδιαίτερα στρεβλωμένο, έχουμε φτάσει στο σημείο να διαβάζουμε καθημερινά για το πόσο ισχυρή είναι αυτή η κυβέρνηση και πόσο μεγάλη υποτίθεται ότι είναι η απόστασή της από το επόμενο κόμμα. Παραβλέποντας βέβαια ότι μεγάλη – ανυπέρβλητο εμπόδιο στην πράξη – είναι και η απόσταση της Νέας Δημοκρατίας από οποιοδήποτε ενδεχόμενο να πετύχει αυτοδυναμία. 

Το αφήγημα που προσπαθεί να επιβάλλει η κυβέρνηση και τα φίλια, πάντα υπάκουα, ΜΜΕ είναι ότι αυτή τη στιγμή η Νέα Δημοκρατία εκπροσωπεί τη σταθερότητα και αυτό αποτυπώνει η σχετικά αυξημένη εκλογική συσπείρωσή της, τουλάχιστον σε σχέση με τα άλλα κόμματα. Αυτό συχνά συνδυάζεται με την άμεση ή έμμεση υπογράμμιση ότι πέραν του «λαού της σταθερότητας», που εκπροσωπείται κυρίως από τη Νέα Δημοκρατία, υπάρχει το «χάος» της «αντισυστημικής ψήφου» που απειλεί να φέρει στο προσκήνιο τα «άκρα» και την καταστροφή. 

Μόνο που αυτή είναι μια εσφαλμένη ανάγνωση του κοινωνικού και πολιτικού τοπίου στη χώρα μας, αλλά και μια αδυναμία να γίνει κατανοητό τι πυροδοτεί σήμερα τη δυσαρέσκεια και την οργή γεννώντας την ανάγκη για «αντισυστημική ψήφο». 

Καταρχάς πρέπει να πούμε ότι η ίδια έννοια της «αντισυστημικότητας» -κακοποιημένη παρεμπιπτόντως από όσους προωθούν την αντιδραστική και ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων- εντάσσεται σε ένα πλέγμα εννοιών που προσπαθούν να περιγράψουν τα πολιτικά πράγματα χωρίς να καταφύγουν σε έννοιες, όπως η Δεξιά και η Αριστερά. 

Σε μερικές περιπτώσεις υποκρύπτει και την αντίληψη ότι κανονικά οι πολίτες θα έπρεπε να είναι όλοι «Κεντρώοι» και οτιδήποτε άλλο αποτελεί μια δυναμική αμφισβήτησης, που ελλοχεύει κινδύνους. Συνοδεύεται δε συνήθως από μια άλλη έννοια που συχνά γίνεται πολεμική κραυγή, αυτή του λαϊκισμού. 

Ωστόσο, πιστεύω ότι μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε περιγραφικά για να ορίσουμε όλους αυτούς που αμφισβητούν το πολιτικό σύστημα, δεν το εμπιστεύονται και θα ήθελαν μια διαφορετική κατάσταση. 

Στην Ελλάδα αυτή η κατηγορία ενισχύθηκε σημαντικά στην περίοδο των μνημονίων γιατί οι άνθρωποι ένιωσαν να φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, είδαν το ΠΑΣΟΚ – το κόμμα με τη συμπαγέστερη εκλογική βάση για 30 χρόνια – να εφαρμόζει μνημόνια, είδαν και τη Νέα Δημοκρατία να ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση και αισθάνθηκαν ότι εάν δύο βασικοί πυλώνες του πολιτικού συστήματος ευθύνονται για την κοινωνική καταστροφή, τότε χρειάζεται να αλλάξει το πολιτικό σύστημα. 

Σίγουρα μέσα σε εκείνη τη συγκυρία βαθιάς πολιτικής κρίσης, αλλά και κρίσης των βασικών κομματικών εκπροσωπήσεων της Μεταπολίτευσης, εμφανίστηκαν και αρκετές μορφές «αμφισβήτησης» που εμπνεόταν από θεωρίες συνωμοσίας και «ψεκασμένες» ιδεολογίες και τοποθετήσεις. Ενδεικτικό το πώς εκμεταλλεύτηκε όλο αυτό η Χρυσή Αυγή για να βρεθεί από το περιθώριο στη Βουλή. 

Όμως, ούτε και τότε ο κύριος όγκος της «αντισυστημικής ψήφου» πήγε σε «ψεκασμένες» κατευθύνσεις. Στον ΣΥΡΙΖΑ κατευθύνθηκε που στην πραγματικότητα διεκδίκησε να είναι κορμός μιας εκπροσώπησης των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, σε μια πολιτική που να βάζει φρένο στην καταστροφή και να υπόσχεται μεγαλύτερη δικαιοσύνη. Μεγάλο μέρος του κόσμου αυτού το κράτησε έως τις εκλογές του 2019, απέναντι σε μια Νέα Δημοκρατία που αποφάσισε να εκπροσωπήσει ένα αίτημα «κανονικότητας», πατώντας βέβαια πάνω στο ότι οι κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα είχαν καταφέρει να βγάλουν τη χώρα από τη Μνημόνια, να έχουν ρυθμίσει το χρέος και να έχουν διαμορφώσει ένα «χρηματοδοτικό μαξιλάρι». 

Έτσι και σήμερα ο κύριος όγκος της αντισυστημικής ψήφου δεν είναι πρωτίστως «ψεκασμένοι» ούτε επιθυμούν να κάνουν μια «εκλογική εξέγερση», δηλαδή απλώς να ψηφίσουν «κόμματα διαμαρτυρίας», πέραν του πεπερασμένου ποσοστού που σήμερα εκπροσωπούν παραλλαγές της ακροδεξιάς. Οι άνθρωποι αυτοί ανήκουν σε ένα ευρύ κοινωνικό φάσμα, προερχόμενοι από όλες τις κατηγορίες, που σήμερα πλήττονται από την κρίση κόστους ζωής και μια οικονομική πολιτική που προσφέρει ανάπτυξη, αλλά όχι αναδιανομή. Είναι, δηλαδή, εργαζόμενοι, νέοι, αγρότες, ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι βλέπουν στην οικονομική ανασφάλεια και απαισιοδοξία να προστίθεται και το σοκ από την έκταση της διαφθοράς, της διασπάθισης των δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων, της περιφρόνησης για τους θεσμούς. 

Οι άνθρωποι αυτοί ανησυχούν για το μέλλον, γνωρίζουν ότι μετά το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης τα πράγματα στη χώρα θα γίνουν αρκετά πιο δύσκολα, τρομάζουν στη σκέψη ότι «ζουν από τύχη» και ότι ακόμη και ζητήματα όπως η ασφάλεια των μεταφορών δεν είναι εγγυημένα, και εξοργίζονται όταν βλέπουν μια κυβέρνηση να θεωρεί ότι έχει «διαρκές απαλλακτικό βούλευμα» για κάθε μικρότερη ή μεγαλύτερη παραβατική συμπεριφορά της. 

Γι’ αυτόν τον λόγο δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση και δεν εμπιστεύονται και το πολιτικό σύστημα, ιδίως όταν η κυβέρνηση αυτοπαρουσιάζεται διαρκώς ως η μόνη επιτρεπτή και συνάμα εφικτή επιλογή. 

Δεν ψάχνουν απλώς ένα αντιπολιτευτικό κόμμα που θα εκφράζει τα αισθήματά τους με πιο εύγλωττο τρόπο, άλλωστε έχουν μια δυσπιστία και απέναντι στις παραδοσιακές πρακτικές και τελετουργίες της πολιτικής σκηνής. 

Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι ψάχνουν και την «αντιπολιτική». Ή, για να το πω με μεγαλύτερη ακρίβεια, η αντιπολιτική μπορεί να τους ελκύει, για αυτόν τον χαρακτήρα της έντονης αποδοκιμασίας της κυρίαρχης πολιτικής, όμως δεν τους καλύπτει. Γι’ αυτό και παρά τη δημοφιλία της, η Μαρία Καρυστιανού βλέπει τη δυνητική επιρροή ενός κόμματος υπό την ηγεσία της να υποχωρεί. 

Αυτό που αναζητούν αυτοί οι άνθρωποι είναι μια πολιτική κατεύθυνση που ταυτόχρονα να αποτελεί ρήξη και τομή με το σημερινό πολιτικό σύστημα, τις πολιτικές που ακολουθούνται, το ήθος και ύφος της εξουσίας που έχει κυριαρχήσει, αλλά και αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης. 

Αυτή ακριβώς είναι και η διπλή πρόκληση για όσους αναφέρονται σε μια δημοκρατική και προοδευτική διέξοδο. Από τη μια οφείλουν να είναι «αντισυστημικοί», δηλαδή να στέκονται απέναντι στο μοντέλο διακυβέρνησης που έχει κυριαρχήσει και τις βασικές πολιτικές επιλογές που έχουν γίνει σε κρίσιμους τομείς, και να δεσμεύονται για την ανάδειξη όλων των πραγματικών πολιτικών και ποινικών ευθυνών για τα σκάνδαλά της Νέας Δημοκρατίας. Λογικές του τύπου «ας μην μας πουν ‘ακραίους’» απλώς οδηγούν στην αναπαραγωγή ενός υποτονικού πολιτικού λόγου και αχνών διαχωριστικών γραμμών, που καμιά σχέση δεν έχει με την αναγκαία τομή που αποζητά η κοινωνία. Από την άλλη, οφείλουν να είναι σοβαροί, δηλαδή να έχουν προτάσεις και να είναι έτοιμοι να κυβερνήσουν. 

Η συνειδητοποίηση ότι απαιτείται να απαντηθούν και οι δύο προκλήσεις είναι αναγκαία και για έναν επιπλέον λόγο. Αυτόν που αφορά την αντιμετώπιση της αποχής. Γιατί είναι σαφές ότι τα τελευταία χρόνια μεγάλο μέρος της κοινωνικής δυσαρέσκειας και απογοήτευσης μεταφράζεται και σε έλλειψη εμπιστοσύνης στη δυνατότητα η ψήφος να αποτελεί δρόμο για να αλλάξουν τα πράγματα. Η κυβέρνηση σε μεγάλο βαθμό θα ήθελε και θα επιδιώξει αυτή η τάση να ενταθεί, καθώς αυτό θα σήμαινε ότι σε ένα μικρότερο εκλογικό σώμα το δικό της ποσοστό θα ανέβαινε αναλογικά. 

Η ύπαρξη όμως όλου αυτού του δυναμικού που δεν έχει πειστεί να ψηφίσει, σημαίνει ότι οι πραγματικές εκλογικές δεξαμενές για μια εναλλακτική πρόταση είναι πολύ μεγαλύτερες. Μόνο που για να εμπνευστεί αυτός ο κόσμος και να βγει από τον φαύλο κύκλο της απογοήτευσης και της αποχής, θα πρέπει ταυτόχρονα να πειστεί και για τη διάθεση ρήξης (τον «αντισυστημικό» χαρακτήρα) και για την ικανότητα διακυβέρνησης όσων του λένε να σηκωθεί από τον καναπέ και να πάει να ψηφίσει. 

Εάν κινητοποιηθούν τότε οι πραγματικές πιθανότητες πολιτικής αλλαγής αυξάνουν. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή τη στιγμή όλα δείχνουν ότι μετά τις επόμενες εκλογές ούτε η Νέα Δημοκρατία θα έχει αυτοδυναμία, ούτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή οποιαδήποτε επιλογή θα θεωρηθεί «συνέχειά» του και «διάδοχη κατάσταση» θα μπορέσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας (ακόμη και εάν αναζητήσουν ακροδεξιά στηρίγματα). Εάν σε εκείνη τη συγκυρία καταγραφεί σαφής συσχετισμός υπέρ μιας δημοκρατικής και προοδευτικής αλλαγής και διεξόδου, τότε είναι σαφές ότι θα ανοίγει ο δρόμος για μια νέα διακυβέρνηση, χωρίς να μπορεί να προχωρήσει οποιοδήποτε σχέδιο εκλογικού εκβιασμού από τη μεριά της Νέας Δημοκρατίας. 

Όμως, αυτό σημαίνει ότι όσοι μοιράζονται το όραμα της ουσιαστικής πολιτικής αλλαγής δεν πρέπει να ξεχνούν ότι το ζήτημα στην πολιτική δεν είναι ποτέ μόνο να λες κάτι, αλλά να λες κάτι που έχει όντως απήχηση, δηλαδή κάτι που συναντιέται με τις αγωνίες, τις ανάγκες, και τις ελπίδες των ανθρώπων. 

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Πάσχα σε δόσεις...

Ο Έλληνας, σταυρωμένος ανάμεσα στις δόσεις της εφορίας και τις ανατιμήσεις των πολυεθνικών, κοιτάζει τον ουρανό ψάχνοντας το Άγιο Φως  

Στην Ελλάδα του 2026, η Μεγάλη Εβδομάδα δεν ξεκινά πια με το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», αλλά με το «Ιδού ο λογαριασμός καταφθάνει». Η ατμόσφαιρα στις γειτονιές δεν μυρίζει πια λιβάνι και τσουρέκι, αλλά άγχος. Εκεί που άλλοτε περίσσευε το λίπος, τώρα περισσεύει η σιωπή. Το Πάσχα της «νοικοκυρεμένης» απόγνωσης, όπου το αρνί μετατράπηκε σε εθνικό ευεργέτη προς εξαφάνιση και το κοκορέτσι σε μακρινή ανάμνηση από την εποχή που η μεσαία τάξη δεν χρειαζόταν κρατική ελεημοσύνη για να γεμίσει το ταψί. Ο Έλληνας, σταυρωμένος ανάμεσα στις δόσεις της εφορίας και τις ανατιμήσεις των πολυεθνικών, κοιτάζει τον ουρανό ψάχνοντας το Άγιο Φως, αλλά το μόνο που βλέπει είναι τα λαμπιόνια των τηλεοπτικών πάνελ που του εξηγούν πως η πείνα του είναι «εισαγόμενη» και η φτώχεια του «στατιστικό λάθος». Σε αυτή την εικονική πραγματικότητα της Νέας Δημοκρατίας, η Ανάσταση είναι ένα power point που παρουσιάζεται σε κλειστές αίθουσες, ενώ ο λαός παραμένει στον Γολγοθά, περιμένοντας μια δικαίωση που δεν έρχεται ποτέ από τα επίγεια δικαστήρια. 

Τα 12 Ευαγγέλια της Εξουσίας 

Λένε ότι οι Απόστολοι ήταν δώδεκα. Στην εκκλησία Μεγάλη Πέμπτη διαβάζουν τα Δώδεκα Ευαγγέλια, την πορεία προς το Πάθος. Στην πολιτική σκηνή της χώρας, τα αναγνώσματα είναι δώδεκα δικογραφίες. Δώδεκα υποθέσεις που άνοιξαν, έκλεισαν, ξανάνοιξαν. Δώδεκα κεφάλαια μιας αφήγησης που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Σαν ευαγγέλια χωρίς Ανάσταση. 

Η πολιτική έχει πάντα τον δικό της μυστικισμό. Δεν υπόσχεται θαύματα, υπόσχεται διαχείριση. Και κάπου εκεί, μέσα σε ανακοινώσεις και δηλώσεις, η αλήθεια γίνεται κάτι σχετικό. Κάτι που μετατίθεται. Κάτι που περιμένει. Από τις υποκλοπές μέχρι τις απευθείας αναθέσεις και από το Predator μέχρι τα σκοτεινά μονοπάτια των funds, το θείο δράμα συναντά το θεσμικό δράμα. Κάθε δικογραφία και ένα καρφί στο σώμα της Δημοκρατίας, κάθε πόρισμα και ένας σπόγγος με ξύδι στα χείλη ενός λαού που διψά για αλήθεια. Οι απόστολοι του επιτελικού κράτους, φορώντας τα καλά τους κοστούμια, ορκίζονται πίστη στους θεσμούς, την ίδια ώρα που τους παραδίδουν με ένα φιλί, όχι στο μάγουλο, αλλά σ’ έναν πίνακα ζωγραφικής. 

Ο Πρωθυπουργός φιλά την «Έξοδο του Μεσολογγίου», με μια ευλάβεια που θα ζήλευε και ο πιο πιστός ενορίτης. Είναι το φιλί του Ιούδα προς την ίδια την Ιστορία. Φιλά το κάδρο της θυσίας, ενώ την ίδια στιγμή η πολιτική του σπρώχνει σε μια άτακτη «έξοδο» από την αξιοπρέπεια κάθε πολίτη που δεν ανήκει στον κύκλο των εκλεκτών. Είναι η απόλυτη σημειολογία του κυνισμού, η λατρεία του συμβόλου κι ο εξευτελισμός του περιεχομένου. Ο Πρωθυπουργός δεν φιλά τον πίνακα από πατριωτικό ρίγος, αλλά από επικοινωνιακό ένστικτο, προσπαθώντας να οικειοποιηθεί το μεγαλείο των «Ελεύθερων Πολιορκημένων», την ώρα που ο ίδιος πολιορκεί το κράτος δικαίου με στρατιές μετακλητών και επικοινωνιολόγων. Μια τελετουργία όπου το «εγώ» προσκυνά το «φαίνεσαι». 

Το θαύμα των επιδομάτων 

Στην Κανά, λένε, το νερό έγινε κρασί. Στην Ελλάδα του σήμερα, το έλλειμμα γίνεται επίδομα. Μικρό, προσωρινό, αρκετό για να κρατήσει τη σιωπή ζωντανή. Fuel Pass, Market Pass, κάθε λογής pass. Σα να περνάς από μια πύλη που δεν οδηγεί πουθενά. Μια μικρή ανάσα σε έναν μεγάλο πνιγμό. Μια υπενθύμιση ότι το πρόβλημα υπάρχει, αλλά δεν λύνεται. Απλά μετατίθεται. 

Το πασχαλινό τραπέζι είναι πάντα μια πράξη μνήμης. Θυμίζει άλλες εποχές, όχι απαραίτητα καλύτερες, αλλά πιο γεμάτες. Με αρνί που ψηνόταν από νωρίς, με κοκορέτσι που γύριζε αργά, με φωνές που δεν μετρούσαν το κόστος. Σήμερα, το αρνί δεν υπάρχει και το κοκορέτσι πολυτέλεια. Έτσι, η συζήτηση γύρω από το τραπέζι αλλάζει και περιστρέφεται γύρω από τον πόλεμο που ανέβασε τις τιμές στα καύσιμα, για να κοστίζει η εκδρομή στο χωρίο όσο ένα τριήμερο στην Ιταλία. 

Δεν είναι μόνο η φτώχεια. Είναι η αίσθηση της διαρκούς προσωρινότητας, πως τίποτα δεν σταθεροποιείται κι όλα είναι “μέχρις ότου”. Κι έτσι, το “θαύμα” μικραίνει. Δεν είναι πια η μετατροπή, είναι η επιβίωση. Να φτάσει. Να βγει. Να κρατηθεί. Αυτό είναι, ίσως, το πιο σκληρό. Ότι δεν ζητάμε πια πολλά. Μόνο τα βασικά. Κι ακόμα κι αυτά, μοιάζουν με θαύμα. 

Κάθε φορά που το καλάθι του νοικοκυριού αποδεικνύεται μια άδεια υπόσχεση, οι «γραμματείς και φαρισαίοι» των υπουργείων βγαίνουν στα κανάλια για να μας πείσουν ότι η αγορά αυτορυθμίζεται. Μόνο που η αγορά δεν αυτορυθμίζεται, απλώς αυτοϊκανοποιείται εις βάρος εκείνων που δεν μπορούν πια να αντέξουν το βάρος του σταυρού τους. Η Ανάσταση που υπόσχονται είναι μια ανάσταση των κερδών, μια άνοδος των δεικτών στο χρηματιστήριο που δεν συναντά ποτέ το βιοτικό επίπεδο του ανθρώπου της διπλανής πόρτας. Ζούμε το παράδοξο μιας χώρας που ευημερεί στους αριθμούς και πεινάει στα τραπέζι. 

Οι Πόντιοι Πιλάτοι των Τεμπών 

Όμως, το πιο σκοτεινό κομμάτι φέτος το Πάσχα δεν βρίσκεται στην άδεια τσέπη, αλλά στην πληγωμένη αίσθηση δικαιοσύνης. Στο δικαστήριο για το έγκλημα στα Τέμπη, οι Πόντιοι Πιλάτοι έχουν καταλάβει όλες τις θέσεις των κατηγορουμένων και των μαρτύρων υπεράσπισης. Νίπτουν τας χείρας τους με μια άνεση που προκαλεί ίλιγγο. «Δεν ξέραμε», «δεν φταίγαμε», «ήταν ανθρώπινο λάθος», «ήταν η κακιά η ώρα». Η συγκάλυψη έχει γίνει το εθνικό σπορ και η δικαιοσύνη, αντί για αδέκαστος κριτής, μοιάζει με τον Πέτρο που απαρνήθηκε τον διδάσκαλο «πριν αλέκτωρ φωνήσαι». Μόνο που εδώ ο αλέκτωρ έχει φωνάξει χιλιάδες φορές, μέσα από τις κραυγές των μανάδων και τα δάκρυα των πατέρων, αλλά οι ένοικοι της εξουσίας συνεχίζουν να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, προστατευμένοι από την ασυλία της λήθης και την αλαζονεία του 41%. 

Η δίκη των Τεμπών δεν είναι απλώς μια δικαστική διαδικασία, είναι η τελική αναμέτρηση της ελληνικής κοινωνίας με το τέρας της ανευθυνότητας. Εκεί, κάτω από το βάρος των 57 νεκρών, η κυβερνητική παράταξη επιλέγει τον ρόλο του Πιλάτου, στέλνοντας την αλήθεια στη Σταύρωση για να σωθεί το πολιτικό κεφάλαιο. Το «Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί» αντηχεί στους διαδρόμους της Βουλής κάθε φορά που μια εξεταστική επιτροπή κλείνει βιαστικά για να μη βγουν στο φως τα πειστήρια του εγκλήματος. Είναι ένα Πάσχα πένθιμο, όχι γιατί έτσι ορίζει το τυπικό της εκκλησίας, αλλά γιατί η πολιτική ηθική της χώρας έχει ταφεί σε ένα μνήμα που το σφράγισαν με τον λίθο της αδιαφορίας. Η δικαιοσύνη στην Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν είναι τυφλή, μα ξεκάθαρα επιλεκτική. Κάτι που είναι το πιο βαρύ «σταύρωμα» που μπορεί να υποστεί ένας λαός που ακόμα ελπίζει ότι κάποιος, κάποτε, θα λογοδοτήσει. 

Ανάσταση σε αναμονή 

Η Ανάσταση, λένε, είναι η νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο. Στην Ελλάδα αυτό μοιάζει περισσότερο με αναβολή. Μια υπόσχεση που μεταφέρεται για αργότερα, όταν “βελτιωθούν τα πράγματα”, όταν “σταθεροποιηθεί η κατάσταση”. Το “Χριστός Ανέστη” θα ακουστεί. Αλλά δεν θα απαντηθεί το ίδιο. Όχι από έλλειψη πίστης. Από έλλειψη βεβαιότητας. Γιατί η Ανάσταση δεν είναι μόνο λέξη, είναι αίσθηση πως κάτι αλλάζει, κάτι τελειώνει και κάτι ξεκινά. Και φέτος, τίποτα δεν μοιάζει ούτε να τελειώνει, ούτε να ξεκινά. Η Σταύρωση συνεχίζεται κι ο Γολγοθάς έχει ακόμα πολλές ανηφόρες. 

Αντώνης Μπατζιάς / koutipandoras.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

4 ελληνικά έθιμα που γιορτάζουν το Πάσχα... αλλιώς

 

Το ελληνικό Πάσχα δεν εξαντλείται στους εντυπωσιακούς Μπότηδες της Κέρκυρας ή στον θορυβώδη ρουκετοπόλεμο της Χίου, ούτε είναι μόνο αρνί στη σούβλα και σπάσιμο αυγών. Eίναι και μικρές, σχεδόν μυστικές παραδόσεις που επιμένουν να ζουν μακριά από τα φώτα και έχουν το δικό τους ενδιαφέρον. 

Η Ελλάδα κρύβει δεκάδες τοπικά έθιμα που δεν έγιναν ποτέ viral, δεν μπήκαν σε τουριστικούς οδηγούς, αλλά επιμένουν πεισματικά να υπάρχουν, χωρίς να κάνουν φασαρία. Μακριά από το μαζικό θέαμα, μικρές κοινότητες συνεχίζουν να γιορτάζουν το Πάσχα με τρόπους σχεδόν τελετουργικούς, βαθιά συνδεδεμένους με τη μνήμη, τη φύση και τη συλλογικότητα. Φέτος, λοιπόν, στρέφουμε το βλέμμα σε τρία λιγότερο γνωστά, αλλά εντυπωσιακά έθιμα, που αξίζει να ταξιδέψετε για να τα ζήσετε από κοντά. 

Τα Σύρματα στην Κάρπαθο: Το Πάσχα γίνεται αναμέτρηση 

H Κάρπαθος αποτελεί ούτως ή άλλως έναν διαφορετικό κόσμο εκεί στην εσχατιά του Αιγαίου, οπότε ήταν περισσότερο από σίγουρο ότι θα έβαζε το δικό της λιθαράκι στο ελληνικό Πάσχα. Στο μικρό χωριό Σπόα, λοιπόν, αλλά και στο Μεσοχώρι, υπάρχει ένα έθιμο που μοιάζει περισσότερο με παιχνίδι δύναμης και λιγότερο με θρησκευτική τελετή, τα λεγόμενα «Σύρματα». Πρόκειται για μια ιδιότυπη διελκυστίνδα που χωρίζει το χωριό στα δύο, σε άντρες απέναντι σε γυναίκες, οι οποίοι πιάνουν τα δύο άκρα ενός χοντρού σκοινιού που φτάνει σε μήκος δεκάδων μέτρων και τεντώνεται σε ένα στενό του χωριού. Με το σύνθημα, ξεκινά μια έντονη αναμέτρηση, με φωνές και πειράγματα, μέχρι κάποια ομάδα να υπερισχύσει. Το έθιμο παλιότερα ανήκε στη Σαρακοστή, όμως σήμερα πραγματοποιείται τη Δευτέρα του Πάσχα, δίνοντας την ευκαιρία στην κοινότητα να μεταβεί από τη νηστεία στο γλέντι με τον πιο εκρηκτικό τρόπο. Η ένταση, ωστόσο, δεν σταματά στο σχοινί, αφού οι δύο πλευρές ανταλλάσσουν μαντινάδες, πειράγματα και αυτοσχέδιες «επιθέσεις» –από αλεύρι μέχρι τσουκνίδες– σε ένα σκηνικό που ισορροπεί ανάμεσα στον ανταγωνισμό και το χιούμορ. Η νίκη έχει σημασία, αλλά όχι όσο το ίδιο το παιχνίδι κι όταν τελειώσει η αναμέτρηση, το έθιμο μετατρέπεται σχεδόν αυτόματα σε γλέντι. Η λύρα, η τσαμπούνα και το λαούτο επιστρέφουν μετά τη σιωπή της Σαρακοστής και το χωριό περνά σε μια άλλη φάση: αυτή της μουσικής, του χορού και της συνέχειας. 

Η «Κούνια» στην Κωμιακή: Πάσχα με... φλερτ 

Στην ορεινή Κωμιακή της Νάξου, το Πάσχα αποκτά έναν απροσδόκητα κοινωνικό χαρακτήρα. Το έθιμο της «Κούνιας» στήνεται στην πλατεία του χωριού και μετατρέπει τη γιορτή σε μια τελετουργία γνωριμίας και, παλαιότερα, κοινωνικής έκθεσης. Τι ακριβώς συμβαίνει; Η κούνια στολίζεται με λουλούδια και υφάσματα και οι νέοι του χωριού καλούνται να συμμετάσχουν σε ένα πολύ ιδιαίτερο «παιχνίδι». Οι κοπέλες κάθονται στην κούνια και οι άντρες τις σπρώχνουν, τραγουδώντας παραδοσιακά τραγούδια, ωστόσο δεν είναι μια απλή παιδική δραστηριότητα. Πρόκειται για έναν κώδικα επικοινωνίας με σαφείς συμβολισμούς: Το ποιος θα σπρώξει ποια, πόσο και με ποιο τραγούδι, είχε παλιότερα ιδιαίτερη σημασία. Το έθιμο φαίνεται να έχει ρίζες σε αρχαιότερες γιορτές της άνοιξης και της γονιμότητας, όπου η κίνηση της αιώρησης συνδεόταν με την αναγέννηση της φύσης. Σήμερα, μπορεί να έχει χάσει τη «σοβαρότητα» του παρελθόντος, αλλά παραμένει ένα από τα πιο αυθεντικά παραδείγματα του πώς το Πάσχα μπλέκεται με την κοινωνική ζωή του τόπου. Να σημειώσουμε ότι παρόμοια έθιμα κούνιας συναντώνται και σε άλλα νησιά των Κυκλάδων, όπως στην Κύθνο («Κούνια της Λαμπρής») και την Πάρο, επιβεβαιώνοντας τις κοινές ρίζες αυτών των ανοιξιάτικων εθίμων στο Αιγαίο. 

Τα αερόστατα στο Λεωνίδιο: Ο ουρανός γίνεται μέρος της Ανάστασης 

Όσοι έχετε βρεθεί στο Λεωνίδιο Αρκαδίας το βράδυ της Ανάστασης, ξέρετε ότι δεν κυριαρχεί ο θόρυβος, αλλά το θέαμα, που είναι μάλιστα αρκετά παραμυθένιο. Μόλις ακουστεί το «Χριστός Ανέστη», ο ουρανός γεμίζει με εκατοντάδες αυτοσχέδια αερόστατα που υψώνονται αργά, δημιουργώντας μια υπέροχη, κινηματογραφική εικόνα, που πλέον προσελκύει κόσμο, ωστόσο δεν είχε καθόλου τουριστικό χαρακτήρα τα προηγούμενα χρόνια. Απεναντίας, πρόκειται για μια παράδοση που απαιτεί προετοιμασία ημερών, αφού τα αερόστατα κατασκευάζονται χειροποίητα από λεπτό χαρτί και καλάμια, με ιδιαίτερη προσοχή στην ισορροπία και τη σωστή καύση και οι κάτοικοι δουλεύουν ομαδικά, συχνά σε οικογενειακό επίπεδο. Το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει «επίσημος» διαγωνισμός, αλλά μια άτυπη υπερηφάνεια για το ποιο αερόστατο θα φτάσει πιο ψηλά ή θα κρατηθεί περισσότερο στον αέρα. Το εντυπωσιακό είναι, όμως, ότι το έθιμο αυτό δεν βασίζεται στην ένταση, αλλά στη διάρκεια και τη μετάβαση: από το σκοτάδι στο φως, από τη γη στον ουρανό. Είναι μια ήσυχη, αλλά βαθιά συμβολική εκδοχή της Ανάστασης, ενώ θεωρείται ότι τα αερόστατα αυτά μεταφέρουν τις ευχές των κατοίκων στον ουρανό. 

Ο Χορός της Αγάπης στο Χρισσό Φωκίδας: Ένα πασχαλινό έθιμο που ενώνει ντόπιους και επισκέπτες 

Το Χρισσό στη Φωκίδα είναι ένα μικρό χωριό σκαρφαλωμένο στους πρόποδες του Παρνασσού, σε υψόμετρο περίπου 200 μέτρων και σε περίπτωση που σας βρει εκεί το Πάσχα, σας επιφυλάσσει έναν διαφορετικού τύπου εορτασμό. Την Κυριακή του Πάσχα, μετά τον Εσπερινό της Αγάπης, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες συγκεντρώνονται στο γραφικό ξωκλήσι του χωριού και στη συνέχεια στην κεντρική πλατεία για τον παραδοσιακό «Χορό της Αγάπης». Τα μέλη του χορευτικού συγκροτήματος φορούν παραδοσιακές φορεσιές και η πομπή προχωρά στον χορό, όπου όλοι συμμετέχουν. Κάθε χρόνο τιμάται διαφορετική περιοχή του ελληνισμού και φέτος η παρουσίαση είναι αφιερωμένη στους χορούς και την παράδοση της Καππαδοκίας, προσφέροντας μια ζωντανή εμπειρία παράδοσης, μουσικής και συλλογικής γιορτής.

ΤΖΟΥΛΙΑ ΤΑΣΩΝΗ / clickatlife.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »