Τέμπη / Η αίθουσα του «επιτελικού» φιάσκου

 

Το επιτελικό «φιάσκο» που αφορά την αίθουσα της δίκης του εγκλήματος των Τεμπών δυναμιτίζει το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα και καθιστά την κυβέρνηση ξανά απολογούμενη για απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος. 

Λάδι στη φωτιά, μάλιστα, βάζει η ακαμψία του υπουργείου Δικαιοσύνης, που αφήνει να διαρρεύσει ότι δεν θα αλλάξει ο χώρος της εκδίκασης της υπόθεσης και πως για όσα εκτυλίχθηκαν χθες έφταιγε η… ταξιθεσία. 

Πηγές του υπουργείου σημειώνουν ότι «δεν πάσχει ο χώρος του δικαστηρίου, αλλά ο τρόπος ταξιθέτησης με τον οποίο κάθισαν οι εισερχόμενοι στη δικαστική αίθουσα». 

Και αυτό, όπως ισχυρίζονται, γιατί συγγενείς των θυμάτων, χωρίς να έχουν την αναγκαία ενημέρωση που έπρεπε να υπάρχει, πήγαν και κάθισαν στον χώρο που έχει προβλεφθεί για τους δικηγόρους. 

Οι ίδιοι κύκλοι εκτιμούν ή ευελπιστούν ότι στις επόμενες δικασίμους ο αριθμός των συγγενών και των μαρτύρων θα μειωθεί, σε αντίθεση με τη χθεσινή πρώτη μέρα, που τα φώτα της δημοσιότητας ήταν στραμμένα στο Εφετείο της Λάρισας και η προσέλευση ήταν μεγάλη. Τέλος, σημειώνουν ότι υπάρχει η δυνατότητα οι θέσεις να αυξηθούν περίπου κατά 20 και έτσι η χωρητικότητα να ανέλθει στις 470 θέσεις. 

Την 1η Απριλίου, στο πλαίσιο της δεύτερης δικασίμου, θα φανεί αν όντως για το χθεσινό μπάχαλο ευθύνονται μόνο προβλήματα τεχνικής φύσεως. 

Οργή και δυσπιστία 

Οι συνήγοροι των συγγενών των θυμάτων, σε κάθε περίπτωση, εμφανίζονται δύσπιστοι και, για αυτό, έχουν αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο της αποχής μέχρι να χρησιμοποιηθούν καταλληλότερες εγκαταστάσεις. 

«Πρόκειται για μία ακόμη ανοησία ή για μια στοχευμένη, συνειδητή επιλογή εμπαιγμού με τελικό σκοπό την υποβάθμιση της δίκης των Τεμπών;» είναι το ερώτημα που θέτει ο Βασίλης Ζησιμάτος, δικηγόρος της οικογένειας του αδικοχαμένου μηχανοδηγού της επιβατικής αμαξοστοιχίας. 

Ο ίδιος, κατόπιν επικοινωνίας μας, μίλησε για «θλιβερή ημέρα για όλους τους συγγενείς και συνηγόρους» και σημείωσε ότι «υπό τέτοιες συνθήκες δεν μπορεί να διεξαχθεί καμία δίκη, ειδικά εκείνη των Τεμπών, όπου συμμετέχουν 250 δικηγόροι, 180 πρόσωπα που θα παρασταθούν προς υποστήριξη της κατηγορίας και 36 κατηγορούμενοι». 

«Όπως στο μετρό σε ώρες αιχμής» 

Ο Κώστας Λακαφώσης, πραγματογνώμονας των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών, παρομοίασε την κατάσταση με το «μετρό της Αθήνας σε ώρες αιχμής». Επεσήμανε πως «εμείς δεν αιφνιδιαστήκαμε, είχαμε δει τα σχεδιαγράμματα και τις κατόψεις της αίθουσας και διαπιστώσαμε ότι δεν χωράνε καν οι παράγοντες της δίκης». Όπως εξήγησε, όμως, «αποφύγαμε να το κάνουμε θέμα από την πλευρά των συγγενών, διότι στο παρελθόν είχαμε ακούσει κατηγορίες ότι δεν θέλουμε να γίνει η δίκη ή επιθυμούμε να καθυστερήσει η διαδικασία».

Εκτεθειμένος ο υπουργός Δικαιοσύνης

Σε κάθε περίπτωση, ο υπουργός Δικαιοσύνης είναι, για νιοστή φορά, εκτεθειμένος, από τη στιγμή που από τον Μάιο του 2024 διαμήνυε πως «όλα είναι έτοιμα». Για αυτό, έχει προγραμματίσει σήμερα μπαράζ συνεντεύξεων, προκειμένου να απαντήσει στις δριμείες επικρίσεις των συγγενών των θυμάτων, των διαδίκων, αλλά και των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η ακαταλληλότητα έγινε ακόμη πιο εμφανής όταν διαπιστώθηκε ότι η αίθουσα δεν διαθέτει υποδομές για άτομα με αναπηρία ή κινητικές δυσκολίες, με δεδομένο, μάλιστα, ότι υπάρχουν τραυματίες από το δυστύχημα που χρειάζονται ειδική πρόνοια για να παρακολουθήσουν τη δίκη. Σε ένα τέτοιο φόντο πυροδοτούνται και ερωτήματα που σχετίζονται με το κόστος — 1,6 εκατομμύρια ευρώ — της αναμόρφωσης της αίθουσας. 

«Κανονικότητα» το χάος

Σύμφωνα με τις προσεγγίσεις δημοσιογράφων και πολιτικών αναλυτών, το πιο τραγικό συμπέρασμα που απορρέει από το χθεσινό μπάχαλο — που προσβάλλει τη μνήμη των θυμάτων των Τεμπών και τους συγγενείς τους — είναι ότι εντάσσεται στο πλαίσιο της σύγχρονης κανονικότητας.

Οι σκηνές από τη Λάρισα διαδραματίστηκαν στη χώρα όπου, το 2023, συγκρούστηκαν δύο τρένα που επί περισσότερο από 12 λεπτά κινούνταν στην ίδια σιδηροτροχιά, στη χώρα όπου δεν υπάρχει σύστημα τηλεδιοίκησης, στη χώρα που «μπαζώνει» τον χώρο του εγκλήματος και τις πολιτικές ευθύνες, στη χώρα που εγείρει εμπόδια ώστε να γίνουν οι απαραίτητες χημικές εξετάσεις των σορών των θυμάτων. 

Αλλαγή ατζέντας με «ασπιρίνες»

Η πρωτοβουλία του Κυριάκου Μητσοτάκη να ανακοινώσει, μέσω τηλεοπτικού μηνύματος, τα μέτρα για την αναχαίτιση της ακρίβειας, ενώ εξελίσσονταν οι εικόνες αποτροπιασμού στη Λάρισα, μαρτυρά το κυβερνητικό άγχος για αλλαγή ατζέντας.

Το πλαίσιο των παρεμβάσεων, ωστόσο, καταδικάστηκε από την αντιπολίτευση και συνάντησε την ψυχρή υποδοχή της αγοράς και των αναλυτών, που προτάσσουν την αναγκαιότητα της μείωσης του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα.

Πέντε δις για εξοπλισμούς, όσα δίνει ο Σάντσεθ για την ακρίβεια

Μεγαλύτερο κρότο, άλλωστε, έκανε το γεγονός ότι το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) ενέκρινε προγράμματα των Ενόπλων Δυνάμεων ύψους περίπου πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ. Ως γνωστόν, μέτρα της τάξεως των πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ δρομολογεί η κυβέρνηση της Ισπανίας για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, σε αντιδιαστολή με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που ανακοίνωσε 300 εκατομμύρια ευρώ για τον ίδιο σκοπό. 

Κωνσταντίνος Σαββόπουλος 

=====================

Όλα έτοιμα… 

Σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου 

Πηγή: tvxs.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ελλάδα ως «luxury καταφύγιο» και το Real Estate της υποτέλειας

Από το Ντουμπάι της ερήμου στο Ντουμπάι του Αιγαίου, ο δρόμος είναι στρωμένος με τις νεοφιλελεύθερες εμμονές μιας ελίτ που αντιλαμβάνεται τη χώρα ως οικόπεδο προς αξιοποίηση 

Η εγχώρια οικονομική ολιγαρχία και η δημοσιογραφική ναυαρχίδα του φιλελευθερισμού φαίνεται πως ζήλεψαν τη δόξα των εμίρηδων. Μετά την εμπέδωση της τουριστικής βιομηχανίας ως μονοκαλλιέργειας, σειρά έχει τώρα η μετεξέλιξή της: το όραμα της Ελλάδας ως «διεθνούς καταφυγίου» για παντός είδους πλάνητες. Διαβάζουμε στην κυριακάτικη Καθημερινή για μια Ελλάδα-όαση, η οποία οφείλει να αρπάξει την «ιστορική ευκαιρία» από τις φλόγες της Μέσης Ανατολής και να προσθέσει στο τουριστικό της προϊόν τη μετατροπή της σε ένα απέραντο πάρκινγκ κεφαλαίων για όλους τους «κοσμοπολίτες του Λεβάντε». Πίσω, όμως, από τις λυρικές περιγραφές για «απαστράπτον παρόν» και «κουλτούρα μεσογειακής διαβίωσης», κρύβεται η πιο κυνική ομολογία μιας βαθιάς ταξικής μονομέρειας που αντιμετωπίζει τη χώρα ως προνομιακό real estate asset και τους κατοίκους της ως το υπηρετικό προσωπικό τους. 

Η «πολιτισμική ουδετερότητα» ως ευφημισμός του βίαιου εξευγενισμού 

Το αφήγημα που προβάλλεται είναι το εξής: Το Ντουμπάι «χάλασε», οι πύραυλοι το έβγαλαν από τον χάρτη της ανεμελιάς, άρα τώρα είναι η σειρά μας να προσφέρουμε το επόμενο «ασφαλές λιμάνι» για τους ευκατάστατους παροικούντες των μητροπόλεων της Ανατολής. Μόνο που η ασφάλεια για την οποία μιλούν δεν αφορά τον ντόπιο εργαζόμενο που αδυνατεί να καλύψει το κόστος διαβίωσης ούτε τον οικονομικό μετανάστη που τον σπρώχνει η ανάγκη της επιβίωσης να αφήσει τόπο και οικογένεια προς χάριν ενός αμφίβολου μέλλοντος. Αντιθέτως, η έλευση αυτών των «δυναμικών στρωμάτων» μεταφράζεται στην πράξη σε έναν επιθετικό εξευγενισμό (gentrification) και περεταίρω υποβάθμιση των όρων ζωής των μη προνομιούχων. 

Ο στόχος εδώ είναι οι γειτονιές της Αθήνας και των νησιών να μετατραπούν σε αποστειρωμένες ζώνες «πολιτισμικής ουδετερότητας». Πρόκειται για τον κομψό ευφημισμό της ισοπέδωσης κάθε κοινωνικού ιστού, ώστε ο εύπορος μέτοικος να νιώθει «σαν στο σπίτι του» σε ένα περιβάλλον non-place, σε ένα μη-τόπο που διευκολύνει απλώς τις ροές του κεφαλαίου. Το δικαίωμα στη στέγη θυσιάζεται στον βωμό της «ελκυστικότητας» για τους επενδυτές, την ώρα που το ενοίκιο μετατρέπεται σε εργαλείο κοινωνικής εκδίωξης για τη νέα γενιά και τα λαϊκά στρώματα. 

Οι αόρατοι είλωτες πίσω από τη βιτρίνα 

Είναι προκλητικός ο τρόπος με τον οποίο η φιλελεύθερη ρητορική προσπερνά την πραγματικότητα. Μιλούν για «βελτίωση υποδομών» και «αγγλόφωνα πανεπιστήμια» για τα παιδιά «μας» και τα παιδιά  των «άλλων» (των εύπορων επήλυδων), την ίδια στιγμή που οι δημόσιες δομές υγείας και παιδείας για τη μεγάλη πλειονότητα αφήνονται στη μοίρα τους. 

Η λογική τους είναι δομικά ταξική. Η Ελλάδα οφείλει να μετασχηματιστεί σε κάποιου τύπου μεθόριο, όπου η εγχώρια εργατική τάξη θα περιοριστεί στον ρόλο του κακοπληρωμένου παρόχου υπηρεσιών. Για τον άνθρωπο του μόχθου, αυτό που προβάλλεται σημαίνει ακριβώς αυτό που η ίδια η Καθημερινή ομολογεί με μια σπάνια κρίση ειλικρίνειας: «είλωτες θαμμένους στα εργοτάξια». Η ανάπτυξη που οραματίζονται βασίζεται στην άγρια εργασιακή εκμετάλλευση και στην πλήρη απορρύθμιση, προκειμένου να χτιστούν οι δομές που θα στεγάσουν τους εν λόγω κοσμοπολίτες. 

Η παγίδα της ομογενοποίησης και το «Brand Ελλάδα» 

Αυτός ο νεοφιλελεύθερος κοσμοπολιτισμός αποτελεί την άλλη όψη της κοινωνικής αναλγησίας. Προωθείται μια Ελλάδα-προϊόν (brand), απογυμνωμένη από κάθε πολιτικό, κοινωνικό ή αξιακό περιεχόμενο. Μας καλούν να γίνουμε «φιλόξενοι» όχι προς τον κατατρεγμένο πρόσφυγα που θαλασσοπνίγεται, γι’ αυτόν η φιλελεύθερη Ευρώπη επιφυλάσσει το δόγμα φυλακή ή επαναπροώθηση, αλλά προς το πορτοφόλι του ευκατάστατου πλάνητα. Η υιοθέτηση αυτής της στρατηγικής σημαίνει ότι η δημόσια σφαίρα θα τεμαχίζεται σε «private resorts» και οι εργαζόμενοι θα είναι αναλώσιμα γρανάζια σε μια μηχανή που παράγει υπερκέρδη για λίγους και αποκλεισμό για τους πολλούς. 

Χάρης Φραντζής / koutipandoras.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί δεν υπάρχουν σήμερα ηγέτες - Του Κώστα Βαξεβάνη

Οι σημερινοί ηγέτες διαφημίζουν τα μεγάλα πανεπιστήμια από τα οποία προέρχονται, που δεν τους δίνουν κοινωνικές δεξιότητες και ευαισθησίες, αλλά τους φορούν το κοστούμι του τεχνοκράτη. 

Υπάρχουν σήμερα ηγέτες στον κόσμο; Υπάρχουν προσωπικότητες που μπορούν να οδηγήσουν τις κοινωνίες προς το προσωπικό τους όραμα αφού μπολιάσουν με αυτό τις μάζες; Τα ερωτήματα μοιάζουν κάπως μεταφυσικά. Οι αναφορές στην έλλειψη ηγετών μοιάζουν κάπως με τις νοσταλγικές διηγήσεις συνταξιούχων που αναπολούν το παρελθόν, στο οποίο έχουν αποδώσει στοιχεία εξιδανίκευσης. Από την άλλη πλευρά, όλοι συμφωνούν ότι είναι δύσκολο να διακρίνεις στο παγκόσμιο στερέωμα, τους σύγχρονους Ντε Γκωλ, Μιτεράν, Κολ, Μπερλινγκουέρ, Ιντιρα Γκάντι, Παπανδρέου ή Ούλοφ Πάλμε. Στη θέση τους ο Τραμπ κάνει τον γελωτοποιό, ο Μητσοτάκης τον πρωθυπουργό και προσωπικότητες όπως ο Βρετανός πρώην πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον έχουν περάσει στην Ιστορία ως οι στιγμές διακωμώδησής της. Για να μη μιλήσουμε για δολοφόνους όπως ο Νετανιάχου. 

Την ώρα που ακόμη ένας πόλεμος είναι σε εξέλιξη, φλερτάροντας μάλιστα με την πιθανότητα να εξελιχθεί σε Γ΄ Παγκόσμιο ή έστω μια ανεξέλεγκτη μορφή πολέμου, δεν υπάρχουν ηγέτες που να λειτουργήσουν αποτρεπτικά και να ενεργοποιήσουν διεθνείς κανόνες και την κοινή γνώμη. 

Η Ευρώπη, ως γηραιά κοιτίδα της δημοκρατίας και του Διαφωτισμού, όχι μόνο δεν έχει να επιδείξει μια χαρισματική ηγετική μορφή, αλλά εμφανίζεται και ως μια ομογενοποιημένα ανίκανη και φοβική πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα. «Ανθ’ ημών Γουλιμής», που θα έλεγε και ο Χαρίλαος Τρικούπης. Στη θέση του Ντε Γκωλ ή του Μιτεράν σήμερα βρίσκεται ο Μακρόν. 

Δεν υπάρχει κανένας βιολογικός λόγος που δημιουργεί το έλλειμμα ηγετών. Μανάδες και πατεράδες σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να φέρνουν στον κόσμο παιδιά, των οποίων μάλιστα η μόρφωση και τα ερεθίσματα είναι πιο ποιοτικά από αυτά του παρελθόντος. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Οι ηγέτες διαμορφώνονται μέσα και εξαιτίας των κοινωνικών συνθηκών. Είναι τέκνα της εποχής τους και εκφράζουν αυτό που υπάρχει ως κοινωνικό υπόβαθρο. Αφού αναδειχτούν με αυτό τον τρόπο, αναλαμβάνουν (έτσι τουλάχιστον πρέπει να κάνουν) να οδηγήσουν την κοινωνία που τους διαμόρφωσε λίγο παραπέρα. 

Για κάποιο λόγο αυτή η διαδικασία παράγει πλέον προβληματικές καταστάσεις. Οι ηγέτες μοιάζουν κατώτεροι των περιστάσεων, ενώ η πολιτική που τους συνοδεύει ή παράγουν οι ίδιοι δεν έχει τίποτα το σπουδαίο. Δεν λύνει προβλήματα, δεν έχει ως ζητούμενο να εξομαλύνει τις τεράστιες κοινωνικές αντιθέσεις. 

Οι σύγχρονοι ηγέτες (οι πολιτικοί σε μια γενικότερη θεώρηση) δεν έχουν δημιουργηθεί μέσα από ιστορικές συνθήκες που τις καθόριζαν οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και οι απαιτήσεις για κάποιο κοινό καλό. Οι μεγάλοι ηγέτες των προηγούμενων δεκαετιών έζησαν την αντιπαράθεση που σχετιζόταν με τα ιδεολογικοπολιτικά συστήματα. Δεν υπερασπίζονταν υπερδυνάμεις με την κυνική αποδοχή της ισχύος, αλλά προτάσεις, σοσιαλιστικές ή καπιταλιστικές, για έναν καλύτερο κόσμο. 

Υπήρξαν παιδιά του Μάη του ’68, των αντιπολεμικών κινημάτων, του βαθέος προβληματισμού, της ιδεολογικής μάχης και της πολιτικής αντιπαράθεσης πάνω σε θέσεις. Ενιωθαν ότι είχαν την ευθύνη για την πορεία του κόσμου. Κλήθηκαν να διαχειριστούν τον μεταπολεμικό κόσμο, την αμφισβήτηση πάγιων αρχών, το ίδιο το μοίρασμα της υφηλίου σε στρατόπεδα. Δημιουργήθηκαν και εξελίχθηκαν μέσα σε αυτές τις συνθήκες, θεωρώντας ότι έχουν ευθύνη. Γι’ αυτό άλλωστε είχαν αποδεχτεί τον ρόλο του ηγέτη. Φυσικά σε όλο αυτό το πλαίσιο που μοιάζει εξιδανικευμένο υπήρχαν και διαφθορά και προσωπικά συμφέροντα και αναιρέσεις του πραγματικού ρόλου του πολιτικού. Τα αρνητικά όμως αυτά στοιχεία δεν ακύρωναν το ποιος είναι ο ιδεατός ρόλος του πολιτικού. 

Τι είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα; Οι ηγέτες μοιάζουν με λογιστές που πρέπει να διαχειριστούν πρωτόκολλα και κανόνες λογιστηρίου. Διαφημίζουν τα μεγάλα πανεπιστήμια από τα οποία προέρχονται, που δεν τους δίνουν κοινωνικές δεξιότητες και ευαισθησίες, αλλά τους φορούν το κοστούμι του τεχνοκράτη. Το κοινό καλό, που κάποτε ήταν το ζητούμενο έστω και προσχηματικά, δεν έχει θέση στο πολιτικό πλαίσιο που καλούνται να υπηρετήσουν. Οι γιάπηδες ηγέτες του σήμερα μοιάζουν περισσότερο με τους παλιούς Σοβιετικούς γραφειοκράτες που προσπαθούσαν να πιάσουν τα πλάνα τους και λιγότερο με πολιτικά όντα που αλληλεπιδρούν με την κοινωνία. 

Κάτω από τα γραφεία τους δεν υπάρχουν ιδεολογικά ευαγγέλια αλλά manual χρηματιστηρίου, κέρδους και κριτήρια βελτίωσης, που δεν έχει όμως ως αποδέκτη την κοινωνία. Φροντίζουν για την ευημερία των αριθμών σε βάρος των ανθρώπων. Δεν έχουν κοινωνική προέλευση αλλά αποτελούν υβρίδια του ασυναισθηματικού τεχνοκράτη χωρίς ουσιαστική μόρφωση. Εχουν την εξειδίκευση της διεκπεραίωσης μέσα από αλγόριθμους και χρήση πληροφοριών που στην πραγματικότητα δεν κατέχουν. Η κοινωνία αποτελεί γι’ αυτούς πεδίο πειραματισμών για κάποιο οικονομικό μοντέλο. Δεν υπηρετούν πραγματικές πολιτικές αντιπαραθέσεις για χάρη της κοινωνίας. Αντιθέτως, εκπροσωπούν καρτελοποιημένα κόμματα με διαφορές σε επίπεδο λεκτικής αντιπαράθεσης και μόνο. Η πολιτική ομοιομορφία τούς επιτρέπει να παραμένουν σε θέσεις εξουσίας χωρίς να απειλούνται. 

Ας πάμε όμως σε μια άλλη κατηγορία ηγετών χωρίς δημοφιλία. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν ενεργοποίησε επιχειρήματα περί τυραννικού καθεστώτος των μουλάδων. Οι μουλάδες είναι πράγματι τυραννικοί, αλλά αφενός δεν υπάρχουν μόνο στο Ιράν, αφετέρου δεν είναι η αιτία του πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου το καθεστώς δείχνει να αντέχει. Οι άνθρωποι στο Ιράν, αυτήν τη στιγμή, δεν θεωρούν ως πρόβλημα τους αγιατολάχ, αλλά την ισραηλινοαμερικανική επίθεση που δέχονται. Φαίνεται ότι έχουν προετοιμαστεί επί δεκαετίες για όσα συμβαίνουν και δηλώνουν έτοιμοι να υπερασπιστούν όσα πιστεύουν. 

Η εικόνα αυτή μοιάζει παράλογη για τη Δύση που δημιούργησε και πίστεψε σε επιπόλαιες αναγνώσεις για τους «τύραννους ηγέτες» οι οποίοι θα καταρρεύσουν. Οι τυραννικοί ηγέτες στο Ιράν και όπου αλλού διατηρούν συνδετικά στοιχεία με τις κοινωνίες τους. Μπορεί αυτά να είναι η θρησκεία, η απειλή που υπάρχει από τη Δύση, η ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας τους ή οτιδήποτε άλλο. Η σχέση ηγεσίας και λαού, ακόμη και όταν είναι προβληματική, εμπεριέχει αξιακά στοιχεία. Στο πρόσωπο του ηγέτη του ο Ιρανός, για παράδειγμα, δεν βλέπει αυτό που βλέπει ο δυτικός. Δεν βλέπει τον τύραννο, αλλά αυτόν που με αυταπάρνηση υπηρέτησε τη χώρα του για να την κάνει υπερδύναμη. Δεν είναι τυχαίο που στο ερώτημα «ποιον θεωρείς σήμερα ισχυρό ηγέτη;» οι περισσότεροι στην Ελλάδα απαντούν «ο Πούτιν και ο Ερντογάν». Προφανώς δεν κάνουν αποτίμηση δημοκρατικής ευαισθησίας. Οι ηγέτες αυτοί προτάσσουν (έστω και ψευδώς) ένα αξιακό πλέγμα που τους συνδέει με την κοινωνία. 

Βλέπουμε εμείς το ίδιο στους ηγέτες μας, ακόμη και σε αυτούς που τους ψηφίζουμε ή είναι μια επιλογή ανάγκης; Ο σύγχρονος ψηφοφόρος καταναλώνει επικοινωνιακά στοιχεία, στέκεται απέναντι στην πολιτική με likes και όχι με πολιτικές θέσεις και απαιτήσεις και συνήθως επιλέγει ως καθοριστική πολιτική στάση την αποχή από την πολιτική. Στα μάτια του ο πολιτικός είναι (στην καλύτερη περίπτωση) το σύστημα της προσωπικής του εξυπηρέτησης ή αυτός στον οποίο έχει αναθέσει από απόγνωση τη ζωή του. Σε κάθε περίπτωση δεν πιστεύει στον ηγέτη. Ναι, η εποχή γέννησε και διαμόρφωσε τους ηγέτες της. Τους έκανε κατ’ εικόνα και ομοίωση διαχειριστές της επιβολής που έχει το κέρδος επάνω στους ανθρώπους. Είναι οι απόφοιτοι της σχολής του κατευνασμού, της ιδιώτευσης, του καταναλωτισμού και της τεχνητής ευωχίας. Το κακό είναι ότι οι ηγέτες που έχουν διαμορφωθεί από την εποχή τους διαμορφώνουν με τη σειρά τους την εποχή. Διαλεκτική τρόμου. 

Κώστας Βαξεβάνης / documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τουριστική σεζόν: Σκιά αβεβαιότητας ένα βήμα πριν από την εκκίνηση

Οι πρώτες ενδείξεις καταγράφουν επιβράδυνση στον ρυθμό των κρατήσεων, προκαλώντας ανησυχία σε έναν κλάδο που τα τελευταία χρόνια κινείται σε τροχιά διαδοχικών ρεκόρ 

Με τη φετινή τουριστική περίοδο να βρίσκεται προ των πυλών και τα εποχικά ξενοδοχεία να ετοιμάζονται να ανοίξουν λίγο πριν από το Πάσχα, η ελληνική τουριστική αγορά εισέρχεται σε μια κρίσιμη φάση, υπό τη σκιά των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. 

Οι πρώτες ενδείξεις καταγράφουν επιβράδυνση στον ρυθμό των κρατήσεων, προκαλώντας ανησυχία σε έναν κλάδο που τα τελευταία χρόνια κινείται σε τροχιά διαδοχικών ρεκόρ. 

Σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς, το ενδιαφέρον για ταξίδια προς την Ελλάδα, τόσο για την πασχαλινή περίοδο όσο και για το καλοκαίρι, εμφανίζει σημάδια κόπωσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις γίνεται λόγος ακόμη και για προσωρινό «πάγωμα» των κρατήσεων, με τους ταξιδιώτες να τηρούν στάση αναμονής μέχρι να διαφανεί η πορεία των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή και οι επιπτώσεις τους στη διεθνή ταξιδιωτική δραστηριότητα. 

Την εικόνα αυτή επιβεβαιώνουν και εκπρόσωποι του ξενοδοχειακού κλάδου, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για ακόμη μια διεθνή κρίση που επηρεάζει άμεσα την τουριστική ζήτηση. Οπως σημειώνουν, σε περιόδους γεωπολιτικής αστάθειας η επιφυλακτικότητα των ταξιδιωτών είναι αναμενόμενη, οδηγώντας σε καθυστερήσεις στις αποφάσεις για διακοπές. Παράλληλα, τονίζουν ότι ο ελληνικός τουρισμός έχει αποδείξει διαχρονικά την ανθεκτικότητά του απέναντι σε εξωγενείς κρίσεις. 

Η προσοχή στρέφεται κυρίως σε βασικούς προορισμούς όπως η Κρήτη και η Ρόδος, που συγκεντρώνουν μεγάλο όγκο οργανωμένων πακέτων. Εκεί, αν και οι προκρατήσεις του χειμώνα είχαν κινηθεί σε υψηλά επίπεδα, τις τελευταίες ημέρες καταγράφεται αισθητή επιβράδυνση στις νέες κρατήσεις, γεγονός που αποδίδεται στο ασταθές διεθνές περιβάλλον. 

Ωστόσο, στελέχη της αγοράς επισημαίνουν ότι η τρέχουσα συγκυρία ενδέχεται να δημιουργήσει και κάποιες ευκαιρίες. Σε ανάλογες περιόδους στο παρελθόν παρατηρήθηκε μετατόπιση ταξιδιωτικών ροών προς προορισμούς που θεωρούνται πιο ασφαλείς. Υπό αυτό το πρίσμα, η Ελλάδα θα μπορούσε να ωφεληθεί, εφόσον επηρεαστούν ανταγωνιστικοί προορισμοί της Ανατολικής Μεσογείου. 

Καθοριστικές αναμένονται οι επόμενες εβδομάδες, καθώς η αγορά θα επιχειρήσει να αποτιμήσει αν η παρούσα επιβράδυνση αποτελεί μια πρόσκαιρη αντίδραση ή προάγγελο μιας πιο συγκρατημένης σεζόν. Παράγοντες όπως η εξέλιξη της γεωπολιτικής κρίσης, το κόστος μεταφορών και ενέργειας αλλά και η ψυχολογία των ταξιδιωτών θα παίξουν κρίσιμο ρόλο. 

Σημειώνεται ότι πριν από την πρόσφατη ένταση, οι προκρατήσεις για το 2026 κινούνταν σε έντονα ανοδική τροχιά. Οι βασικοί tour operators έκαναν λόγο για ακόμη μία δυναμική χρονιά, με εκτιμώμενη αύξηση της ζήτησης κατά περίπου 8%. Παράλληλα, τα νέα συμβόλαια με τα ξενοδοχεία περιλάμβαναν αυξήσεις τιμών της τάξης του 5%-7%, αντανακλώντας την ισχυρή ζήτηση για ελληνικούς προορισμούς. 

Κώστας Ντελέζος

in.gr / TA NEA

Διαβάστε Περισσότερα »

Ελληνικοί Patriot στον πόλεμο: Υπευθυνότητα ή ελαφρότητα;

Σε τόσο δύσκολες και επικίνδυνες στιγμές υπάρχουν δύο έννοιες που μπορούν να καθορίσουν τις επιλογές μιας χώρας: η υπευθυνότητα και η ελαφρότητα. 

Πρώτα μια αρχή γενικά αποδεκτή στην εξωτερική και αμυντική πολιτική: η χώρα συνάπτει συμφωνίες παντός είδους-και αμυντικές- με άλλες χώρες. Και αφού τις συνάπτει πρέπει να τις τηρεί. 

Από το 2022 η Ελλάδα έχει Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας με τη Σαουδική Αραβία, η οποία κυρώθηκε από τη Βουλή στις 3-7-2024. Όπως αναφέρεται στο σχετικό έγγραφο «με την υπό κύρωση συμφωνία επιδιώκεται η ενδυνάμωση των φιλικών σχέσεων των συμβαλλόμενων μερών, μέσω στενής στρατιωτικής συνεργασίας και επιβεβαιώνεται ότι η συνεργασία αυτή έχει ως στόχο την προστασία της διεθνούς ειρήνης και σταθερότητας και δεν στρέφεται κατά οποιουδήποτε άλλου κράτους ή ομάδας κρατών». Ας κρατήσουμε τις τελευταίες 17 λέξεις. 

Στο πλαίσιο αυτής της Συμφωνίας βρίσκεται από χρόνια στη Σαουδική Αραβία συστοιχία ελληνικών Patriot, για να προστατεύει πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της χώρας αυτής. 

Ακριβώς αυτό έγινε χτες: η ελληνική συστοιχία αναχαίτισε πυραύλους από το Ιράν. Γεγονός που ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας έσπευσε να ανακοινώσει με πανηγυρικό τόνο. 

Εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα: 

1.Αυτή η ενέργεια «προστατεύει τη διεθνή ειρήνη», όπως αναφερόταν στο κείμενο της συμφωνίας; Απάντηση: Όχι, διότι στην περιοχή που έδρασε η ελληνική δύναμη διεξάγονται πολεμικές επιχειρήσεις. 

2. Αυτή η ενέργεια «δεν στρέφεται κατά οποιουδήποτε άλλου κράτους», όπως επίσης αναφερόταν στο κείμενο της συμφωνίας; Απάντηση: Όχι, στρέφεται εναντίον του Ιράν, το οποίο βρίσκεται σε πόλεμο. 

3.Γιατί έπρεπε την ανακοίνωση να κάνει ο υπουργός, δίνοντάς της έτσι έντονη πολιτική χροιά; Δεν αρκούσε μια ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ; 

4. Όταν ο υπουργός αναφέρεται στο «αξιόμαχο» της πυροβολαρχίας, αυτομάτως ο συνειρμός που γίνεται δεν παραπέμπει σε πολεμική εμπλοκή; 

5. Όταν η Ελλάδα έστειλε φρεγάτες και αεροπλάνα στην Κύπρο, η δικαιολογητική βάση ήταν διπλή. Πρώτον, ότι η Κύπρος αποτελεί για την Ελλάδα «βασική εθνική προτεραιότητα». Και, δεύτερον, ότι η Κύπρος αποτελεί ευρωπαϊκό έδαφος, που πρέπει να προστατευθεί, εξ ου και η παρουσία πλοίων και άλλων χωρών(Γαλλία, Ισπανία). Η Σαουδική Αραβία δεν είναι ευρωπαϊκό έδαφος. Εμπλέκεται στον πόλεμο ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, στον οποίο καμιά άλλη ευρωπαϊκή-ούτε κάν ΝΑΤΟϊκή- χώρα έχει δεχτεί να πάρει μέρος. 

6. Ο υπουργός Άμυνας χρησιμοποίησε ένα καινοφανές επιχείρημα για να δικαιολογήσει την εμπλοκή των ελληνικών Patriot. Είπε επί λέξει:   Η ελληνική συστοιχία έμμεσα αλλά σαφώς προστατεύει και το επίπεδο ζωής των Ελλήνων πολιτών και των ευρωπαίων πολιτών. Η διαρκής αύξηση της τιμής του πετρελαίου αποτελεί μια τεράστια απειλή για το επίπεδο ζωής των Ελλήνων, των ευρωπαίων, των κατοίκων όλου του πλανήτη». Καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν έχει εμπλακεί σε πολεμική ενέργεια(έστω «αμυντική») με την επίκληση των τιμών του πετρελαίου, τον πληθωρισμό και το επίπεδο ζωής. Κανένας υπουργός Άμυνας μέχρι τώρα δεν είχε χρησιμοποιήσει τέτοιο επιχείρημα. 

Σε τόσο δύσκολες και επικίνδυνες στιγμές υπάρχουν δύο έννοιες που μπορούν να καθορίσουν τις επιλογές μιας χώρας: η υπευθυνότητα και η ελαφρότητα. 

Δεν είναι υπεύθυνο να δηλώνεις σε όλους τους τόνους «καμία εμπλοκή στον πόλεμο» και η στρατιωτική δύναμη, που διατηρείς σε τρίτη(όχι ευρωπαϊκή) χώρα, να κάνει πολεμική πράξη. 

Για την ελαφρότητα- που σημαίνει να χρησιμοποιείς αυτήν την πράξη για προπαγανδιστικούς σκοπούς στο εσωτερικό, ίσως και εσωκομματικό, πολιτικό παιχνίδι– καλύτερα να μη χρειαστεί να μιλήσουμε… 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ / news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Sun ανακάλυψε το μικρό νησί του Αιγαίου που επισκέπτονται οι εκατομμυριούχοι

Ποιος είναι ο αυθεντικός ελληνικός προορισμός που παραμένει ακόμη «κρυμμένο μυστικό» για πολλούς διεθνείς επισκέπτες. 

Ιδιαίτερη διεθνή προβολή απολαμβάνουν οι Λειψοί μέσα από εκτενές ταξιδιωτικό αφιέρωμα της βρετανικής εφημερίδας The Sun. 

Η δημοσίευση αναδεικνύει το νησί ως έναν αυθεντικό ελληνικό προορισμό που παραμένει ακόμη «κρυμμένο μυστικό» για πολλούς διεθνείς επισκέπτες, προσφέροντας εμπειρίες μακριά από τον μαζικό τουρισμό. 

Το άρθρο προέκυψε ύστερα από πρόσκληση του δήμου σε δημοσιογράφο, ο οποίος είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά το φυσικό τοπίο, την καθημερινότητα των κατοίκων και τη γαστρονομική παράδοση του νησιού. Ο ίδιος δηλώνει ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από τις δυνατότητες και τη μοναδική ταυτότητα του προορισμού, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι μετά από μία εβδομάδα παραμονής «είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα ήθελε να φύγει από αυτό τον όμορφο και χαλαρό τόπο». 

Στο αφιέρωμα οι Λειψοί παρουσιάζονται ως ένα μικρό αλλά αυθεντικό νησιωτικό σύμπλεγμα στα Δωδεκάνησα, το οποίο αποτελείται από 24 νησίδες και διατηρεί τον ανεπιτήδευτο χαρακτήρα του. Το δημοσίευμα περιγράφει την ατμόσφαιρα του προορισμού που διαθέτει κρυστάλλινα νερά, ανέγγιχτες παραλίες, μικρούς κολπίσκους, πανέμορφα μονοπάτια και ένα φυσικό περιβάλλον που παραμένει αναλλοίωτο. Παράλληλα επισημαίνεται ότι οι Λειψοί διαθέτουν τις υποδομές ώστε να προσελκύουν επισκέπτες που αναζητούν ποιότητα, ενώ συχνά καταπλέουν στο λιμάνι και πολυτελή σκάφη αναψυχής επισκεπτών από διάφορα μέρη του κόσμου, χωρίς όμως να «θυσιάζεται» ο παραδοσιακός τους χαρακτήρας. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στη γαστρονομική εμπειρία που προσφέρει το νησί, με το άρθρο να περιγράφει τις παραδοσιακές ταβέρνες του λιμανιού, τη φρέσκια θαλασσινή κουζίνα, τα ντόπια τυριά, το «μυθικό» κρασί και το θυμαρίσιο μέλι που «εξιτάρουν» κάθε ουρανίσκο. 

Το δημοσίευμα αναδεικνύει ακόμη τη μοναδική πολιτιστική και θρησκευτική ταυτότητα του νησιού, μέσα από τις πολυάριθμες μικρές εκκλησίες και το σημαντικό προσκύνημα της Παναγίας του Χάρου που προσελκύει επισκέπτες και πιστούς από πολλές περιοχές της Ελλάδας. 

«Οι Λειψοί αποτελούν ένα υπόδειγμα προορισμού με ανοδική ζήτηση που όμως διατηρεί την αυθεντικότητα και το ανθρώπινο στοιχείο. Η προβολή μέσα από ένα σημαντικό μέσο όπως η The Sun επιβεβαιώνει ότι μικροί νησιωτικοί προορισμοί μπορούν να κερδίσουν τη διεθνή προσοχή όταν επενδύουν στην ποιότητα, στη βιώσιμη ανάπτυξη και στη διατήρηση της ταυτότητάς τους. Σε μια περίοδο όπου ο τουρισμός βάλλεται από διεθνείς κρίσεις, είναι ακόμη πιο σημαντικό να συνεχίζονται οι στοχευμένες δράσεις και τα αναγκαία έργα υποδομών που ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών νησιών. Μέλημά μας είναι οι Λειψοί να συνεχίσουν να αναπτύσσονται με μέτρο, χωρίς "εκπτώσεις" σε θέματα αυθεντικότητας και ποιότητας», προσέθεσε ο δήμαρχος Λειψών Φώτης Μάγγος. 

Σημειώνεται πως η πρόσφατη οργανωμένη παρουσία του Δήμου Λειψών με πλήθος επαγγελματικών επαφών στη διεθνή έκθεση τουρισμού ITB, επιβεβαίωσε το αυξανόμενο ενδιαφέρον για ανεξερεύνητους προορισμούς, που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες τάσεις του παγκόσμιου τουρισμού. 

efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαξίμου gate: Η κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει ότι θα λογοδοτήσει για τις υποκλοπές

Η κυβέρνηση οφείλει να καταλάβει ότι δεν μπορεί άλλο να συγκαλύπτει την ευθύνη της για τις υποκλοπές και πλέον ό,τι λέει μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον της - Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος (in.gr) 

Την περασμένη εβδομάδα είχαμε μια από τις πιο σημαντικές αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των υποκλοπών, το Μαξίμου gate. Ο Ταλ Ντίλιαν, ένας από τους «ιδιώτες» που καταδικάστηκαν πρωτόδικα για τις υποκλοπές, δήλωσε (στη Δώρα Αναγνωστοπούλου και στην εκπομπή Mega Stories) ότι η εταιρεία του παρέχει το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό Predator μόνο σε κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας και αυτό ακριβώς έκανε και στην Ελλάδα. 

Με άλλα λόγια επιβεβαίωσε αυτό που όλοι είχαμε υποπτευθεί εξαρχής, ότι δηλαδή ήταν η ελληνική κυβέρνηση και η ΕΥΠ που προμηθεύτηκαν το κατασκοπευτικό λογισμικό που χρησιμοποιήθηκε στην προσπάθεια να «μολυνθούν» τα τηλέφωνα υπουργών, δικαστικών, ανώτατων αξιωματικών, πολιτικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών. 

Δηλαδή, αποκάλυψε ότι το Μέγαρο Μαξίμου, δηλαδή ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο ανιψιός του και γενικός γραμματέας του τότε, Γρηγόρης Δημητριάδης, έκαναν την πολιτική επιλογή να προμηθευτούν λογισμικό για να παρακολουθούν το μισό υπουργικό συμβούλιο, την ηγεσία του στρατού και της δικαιοσύνης, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Και μάλιστα, αφού πρώτα είχαν δοκιμάσει να κάνουν το ίδιο πράγμα χρησιμοποιώντας τις «νόμιμες επισυνδέσεις» της ΕΥΠ, που όμως δεν προσέφεραν τις ίδιες δυνατότητες με το λογισμικό Predator. 

Η είδηση αυτή για τις υποκλοπές υπογραμμίστηκε από τα Μέσα που δεν έχουν ξεχάσει τι σημαίνει δημοσιογραφία και ενημέρωση και αποσιωπήθηκε από εκείνα, που είναι πολύ χορτασμένα από κρατική διαφήμιση, για να ασχοληθούν με τη δημοσιογραφία, ακόμη και όταν έχει αποκαλυφθεί ότι και οι ιδιοκτήτες τους είχαν βρεθεί στο στόχαστρο του Predator. 

Η κυβέρνηση επέλεξε να αρνηθεί να απαντήσει επί της ουσίας σε αυτή την αποκάλυψη. Φάνηκε αυτό από την άρνηση του κυβερνητικού εκπροσώπου να τοποθετηθεί απέναντι στις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων και να οχυρωθεί για άλλη μια φορά πίσω από το διαβόητο πόρισμα του Αρείου Πάγου. 

Μόνο που το πόρισμα αυτό είναι σαν μην υπάρχει. Πιο σωστά, υπάρχει μόνο ως μια αρνητική στιγμή στην ιστορία της ελληνικής δικαιοσύνης, που αντί να ρίξει φως σε μια δυσώδη υπόθεση, απλώς επιβεβαίωσε ότι όποιος υποκλέπτει τις επικοινωνίες δικαστικών, μετά εξασφαλίζει ευνοϊκές τοποθετήσεις της δικαιοσύνης. 

Και είναι σαν να μην υπάρχει, γιατί υπήρξε και μια φωτεινή στιγμή της δικαιοσύνης. Αυτή του Μονομελούς Πρωτοδικείου, που έκανε τη δουλειά του και όχι μόνο καταδίκασε τους τέσσερις ιδιώτες, αλλά και έφερε στο φως κρίσιμα στοιχεία που η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου έκανε ότι δεν υπήρχαν, διαβίβασε τη δικογραφία για αναβάθμιση των κατηγοριών και διεύρυνση της λίστας των υπόπτων, ανοίγοντας τον δρόμο για την πραγματική διερεύνηση της υπόθεσης. Και βέβαια με το να καταδικάσει τους τέσσερις ιδιώτες, σε βαριές ποινές και άρα να τους φέρει αντιμέτωπους με το ενδεχόμενο να γίνουν τα εξιλαστήρια θύματα, αυτή τη στιγμή τους εξωθεί, αντικειμενικά, να κάνουν και αυτοί αποκαλύψεις για την κυβερνητική συμβολή στο σκάνδαλο, ιδίως από τη στιγμή που για όλες τις άδειες προμήθειας του Predator και χαρτιά υπάρχουν και αποδείξεις. 

Καθόλου όμως ασφαλές καταφύγιο δεν είναι για την κυβέρνηση και το επιχείρημα περί «μη ύπαρξης κρατικής εμπλοκής» στις υποκλοπές και «υπόθεση ιδιωτών». Γιατί όπως επισημαίνουν ειδικοί εάν το το Predator δεν αποτελεί κυβερνητική προμήθεια και το χρησιμοποιούσαν ιδιώτες, χωρίς την επίσημη συμμετοχή της ΕΥΠ ή του Ελληνικού Κράτους, έχουμε πλέον, μετά την δικαστική απόφαση της καταδίκης του Φέλιξ Μπίτζιου της Intellexa, δύο ενδεχόμενα: 

α) είτε ιδιώτες και εξωεθνικοί παράγοντες παρακολουθούσαν εντός της χώρας, αξιωματούχους της κυβέρνησης, των Ενόπλων Δυνάμεων και επιχειρηματίες και ως εκ τούτου η ΕΥΠ πρέπει να ξεκινήσει «διαδικασία» και έρευνα για την εξάρθρωση του συνόλου του δικτύου παρακολουθήσεων, τη διερεύνηση του περιεχομένου της παρακολούθησης και των σκοπών αυτής. Να διαταχθεί έρευνα σκοπιμότητας από τον Άρειο Πάγο και ως υποστηρικτής κατηγορίας να δηλώσει παράσταση και η Ελληνική Πολιτεία. 

β) είτε να δεχθούμε πως ένα κλιμάκιο της ΕΥΠ αυτονομήθηκε και αυτοβούλως συνεργάστηκε με δίκτυο ξένων πρακτόρων με σκοπό την παρακολούθηση κρίσιμων «στόχων», υποβοηθώντας με αυτό τον τρόπο κατασκοπεία κατά της χώρας και διευκόλυνση στη διάτρηση της Εθνικής Ασφάλειας και της θεσμικής πολιτειακής προστασίας. Οπότε θα κινηθούν αναλόγως οι διαδικασίες που προβλέπονται τόσο σε δικαστικό, όσο και σε διοικητικό εσωτερικό έλεγχο στην Υπηρεσία. 

Κοινώς το ότι εξακολουθεί να προσποιείται η κυβέρνηση πως δεν γνωρίζει ποιος ακριβώς ήταν ο χειριστής του Predator δεν αμβλύνει τις ευθύνες της, ούτε διαφεύγει από τις παραπάνω εκδοχές, αντιθέτως τις ενισχύει! 

Κρίσιμο και επιτακτικό ερώτημα, που επιβαρύνει τη θέση της κυβέρνησης, αφορά και το «προϊόν» που προέκυψε από τις επισυνδέσεις του Predator. Εάν έχει αποτελέσει μέρος αναφορών ανάμεσα σε κλιμάκια της ΕΥΠ, έχει πρωτοκολληθεί και έχει καταχωρηθεί με τις προβλεπόμενες διαδικασίες ασφαλείας ευαίσθητων για την εθνική ασφάλεια πληροφοριών, τότε αποτέλεσε συγγνωστό κυβερνητικό project. Εάν όχι, ισχύουν τα ενδεχόμενα που αναφέρθηκαν παραπάνω και πρέπει να εξεταστεί η περίπτωση, ως γεγονός υψίστης σημασίας λόγω διακεκριμένης εθνικής δολιοφθοράς και συστηματικής κατασκοπείας κατά της χώρας. 

Ανεξιχνίαστο και ύποπτο παραμένει όμως και το πώς ενήργησε το Μαξίμου το καλοκαίρι του 2022, οπότε πληροφορήθηκε την υπόθεση Predator και ειδικά μετά τον Αύγουστο του 2022, όταν και οδηγούνται σε παραίτηση ο Γρηγόρης Δημητριάδης και Παναγιώτης Κοντολέων. 

Τα ερωτήματα πολλά: Κίνησε τις διαδικασίες εσωτερικού ελέγχου στα στελέχη και στο περιβάλλον του Μαξίμου; Ζήτησε την συνδρομή της ΕΥΠ για τη διερεύνηση ευρύτερης διάτρησης του Μαξίμου και του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, λόγω των ενδείξεων απειλής που ανέδειξε το θέμα; Έκανε ΕΔΕ; Κατασχέθηκαν οι υπολογιστές και τα τηλέφωνα Δημητριάδη και ελέγχθηκαν και τα αντίστοιχα μέσα των λοιπών μελών του Μαξίμου; Ο Δημητριάδης και ο Κοντολέων ανακρίθηκαν πολυμετρικά από κλιμάκια της ΕΥΠ για τη διαλεύκανση του ρόλου τους, όπως θα γίνονταν από κάθε Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών στον κόσμο που σέβεται τον εαυτό της; Εάν αυτά έγιναν υπάρχουν αρχεία και αναφορές που έχουν αρχειοθετηθεί προβλεπόμενα; Ερευνήθηκε ο κύκλος επαφών και των δύο, όπως και των συνεργατών τους; Διακόπηκε άμεσα σε αυτόν τον κύκλο ανθρώπων, μετά την δημοσιοποίηση του θέματος, κάθε πρόσβαση σε αρχεία του Κράτους; Τους αφαιρέθηκε κάθε διαβάθμιση πρόσβασης σε δεξαμενές ευαίσθητων και μη πληροφοριών; Αφαιρέθηκε κάθε εξουσία πρόσβασης και διαταγής επί τρίτων, όπως θα γίνονταν σε κάθε σοβαρό κράτος που θέλει να μονώσει και να θωρακίσει την Εθνική του Ασφάλεια και την Υπηρεσία Πληροφοριών; Υπήρξε απαγόρευση στον Δημητριάδη και τον Κοντολέοντα για  μετάβαση στο εξωτερικό και η οποιαδήποτε επαφή, συνεργασία ή συναλλαγή με υπηκόους ή αξιωματούχους ξένων κρατών, έως ότου διαλευκανθεί η υπόθεση; 

Εάν δεν έγιναν όλα αυτά, με ποιού την παραίνεση ή την διαταγή δεν έγιναν; Τί τρομερές παραλήψεις είναι αυτές; Εάν δεν έγιναν σκοπίμως τότε όλα ήταν υπό την αιγίδα της όποιας Ανωτάτης Αρχής, το εύλογο συμπέρασμα που προκύπτει. Εάν δεν έγιναν λόγω παράλειψης , τότε η Ανωτάτη Αρχή είναι άχρηστη, επικίνδυνη και επιζήμια για τα Εθνικά συμφέροντα. 

Η κυβέρνηση έχει βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο και προφανώς θα κάνει ό,τι μπορεί για να μην προχωρήσουν οι αποκαλύψεις. Ήδη προσπαθεί να ασκήσει κάθε πιθανή επιρροή στη δικαιοσύνη για να μην συνεχιστεί η δικαστική διερεύνηση και φτάσει κοντά στις κυβερνητικές ευθύνες. Θα προσπαθήσει να αποφύγει όσο μπορεί το ενδεχόμενο νέας εξεταστικής επιτροπής. Θα ανακαλύψει προφανώς «διαχρονικές ευθύνες», όπως έκανε και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Μόνο που όλα αυτά θα πέσουν στο κενό. Το κουβάρι των αποκαλύψεων για τις υποκλοπές δεν πρόκειται να σταματήσει εδώ. Η αναφορά για πρώτη φορά του Αντώνη Σαμαρά, που υπήρξε θύμα των υποκλοπών, στο θέμα από τη βήμα της Βουλής δεν ήταν τυχαία, ενώ και οι πληροφορίες ότι ετοιμάζονται νέες προσφυγές προοιωνίζονται ραγδαίες εξελίξεις. Σύντομα η πραγματική κυβερνητική εμπλοκή θα έρθει στο φως. Δηλαδή, θα έρθει πλήρως στο φως ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα παράνομης παρακολούθησης στην Ευρώπη και η ελληνική κοινωνία θα βρεθεί αντιμέτωπη με το γεγονός ότι αυτό που μεθόδευσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του, ήταν στην πραγματικότητα ένα επιτελικό παρακράτος και μια πλήρης εργαλειοποίηση του κρατικού μηχανισμού και μάλιστα των υπηρεσιών ασφαλείας για τους πιο κοντόθωρους μικροπολιτικούς, κομματικούς και σε ορισμένες περιπτώσεις προσωπικούς σχεδιασμούς. 

Και όταν συμβεί αυτό, τότε η κυβέρνηση και η Νέα Δημοκρατία θα διαπιστώσουν ότι εν τέλει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν αποτελεί απαλλακτικό βούλευμα και ότι δεν μπορεί να αποτρέψει την αναμέτρηση με τις πραγματικές πολιτικές και ποινικές ευθύνες που της αναλογούν. 

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »