Βουτάνε στο παρελθόν, γιατί φοβούνται το παρόν τους….

Στη σύγκριση του παρελθόντος με το παρόν ελλοχεύει ένας κίνδυνος για το σημερινό πρωθυπουργό και τους δικούς του: οι ψηφοφόροι να πουν “κάθε πέρσι και καλύτερα”. 

Η αναρρίχηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ΝΔ στην εξουσία το 2019 οφείλεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στο κυβερνητικό παρελθόν των αντιπάλων τους. Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο έκανε καλή δουλειά. 

Τώρα βρίσκεται στο τέλος της η δική τους κυβερνητική διαδρομή δύο θητειών. Αλλά η ανανέωσή της σκοντάφτει στο δικό τους πλέον παρελθόν. Το οποίο είναι γεμάτο με αρνητικά σημεία, που αδυνατούν να υπερασπιστούν. Γι’ αυτό και καταφεύγουν ξανά στο παρελθόν των προηγούμενων. Ματαίως. Βρισκόμαστε στο δικό τους 2026 και όχι στο 2019 (ή και στο 2015) του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. 

Και αυτό το δικό τους παρόν θα κριθεί τώρα. Δηλαδή: 

Πρώτον, ο πρωθυπουργός και οι δικοί του επικαλούνται την “ανάπτυξη” που “πετάει” στη θητεία τους. Με σχεδόν 60 δισεκατομμύρια ευρωπαϊκά χρήματα να έχουν πέσει στην ελληνική οικονομία, το εθνικό μας εισόδημα βρίσκεται ακόμη πίσω από το προ κρίσης (2008). 

Δεύτερον, το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα βρίσκεται περίπου στο μισό του μέσου ευρωπαϊκού. Και με το ρυθμό που αναπτύσσεται σήμερα η ελληνική οικονομία θα χρειαστούν δεκαετίες για να φτάσουμε σε κάποιο επίπεδο στοιχειώδους σύγκλισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης τελειώνουν φέτος. 

Τρίτον, η θηριώδης ακρίβεια πλήττει ιδιαίτερα τη μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων λόγω των χαμηλών εισοδημάτων. Η δική μας αγοραστική δύναμη βρίσκεται στον ευρωπαϊκό πάτο, ένα σκαλί πάνω μόνο από τη Βουλγαρία. 

Τέταρτον, η στέγη έχει εξελιχθεί σε μείζον πρόβλημα ιδιαίτερα για τους νέους, που παραμένουν στην οικογενειακή εστία σε ηλικίες ακόμα και μετά τα 30 χρόνια τους. 

Πέμπτον, η κυβερνητική εφταετία της ΝΔ έχει στιγματισθεί από σκανδαλώδεις υποθέσεις παντός τύπου: οικονομικές (ΟΠΕΚΕΠΕ), θεσμικές (υποκλοπές). Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει για καλύτερους “πελάτες” υπουργούς και κυβερνητικούς βουλευτές. 

Μπροστά σ’ αυτό το απωθητικό παρόν τους, ο κ. Μητσοτάκης και οι δικοί του καταφεύγουν στο παρελθόν των αντιπάλων τους. Τη μια είναι η “επέτειος” του δημοψηφίσματος του 2015. Την άλλη το όνομα του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, που προσπάθησαν να το συνδέσουν με τα γκαζάκια της Θεσσαλονίκης. Την παράλλη θυμήθηκαν τον Ποινικό Κώδικα του 2019. Τα πρωτοπαλίκαρα του κυβερνητικού και κομματικού προπαγανδιστικού μηχανισμού (Γεωργιάδης, Πλεύρης, Κυρανάκης, Μαρινάκης συν κάτι άλλοι “ψιλοί”) επιχειρούν να “συγκινήσουν” τους θυμωμένους δεξιούς ψηφοφόρους επαναφέροντας τον “μπαμπούλα” του Τσίπρα. 

Όμως, αυτοί οι ψηφοφόροι δεν θα ψηφίσουν για το παρελθόν του Τσίπρα. Αυτό είναι πλέον μακρινό και έχει ήδη κριθεί δύο φορές. Θα ψηφίσουν για το κυβερνητικό παρόν της ΝΔ του Μητσοτάκη, το οποίο, όταν θα γίνουν εκλογές, θα είναι(κοντινό) δικό τους παρελθόν. 

Και στη σύγκριση του παρελθόντος με το παρόν ελλοχεύει ένας κίνδυνος για το σημερινό πρωθυπουργό και τους δικούς του: οι ψηφοφόροι να πουν “κάθε πέρσι και καλύτερα”. Κι έτσι οι βουτιές τους στο παρελθόν να τους γυρίσουν μπούμερανγκ… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Αύγουστος με εκπτώσεις στα ξενοδοχεία και στη Ρόδο

Τι δείχνει η έρευνα του OT για Μύκονο, Ρόδο, Κέρκυρα και Χανιά για την πορεία των τιμών στα ξενοδοχεία  

Ευκαιρίες για διακοπές σε ξενοδοχεία όλης της χώρας, ακόμη και στους δημοφιλέστερους προορισμούς, κρύβει και ο Αύγουστος, καθώς πολλές μονάδες προχωρούν σε εκπτώσεις, επιχειρώντας να προσελκύσουν τον μεγάλο όγκο των ταξιδιωτών που αποφασίζουν πλέον την τελευταία στιγμή. 

Η εικόνα που εμφανίζουν οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες κρατήσεων για την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου σύμφωνα με έρευνα του ot.gr “επί του πεδίου” ανατρέπει, σε έναν βαθμό, την αντίληψη προηγούμενων χρόνων, ότι στην κορύφωση της θερινής περιόδου δεν υπάρχουν διαθέσιμα δωμάτια ή ότι οι τιμές παραμένουν αμετακίνητες. Ακόμη και σε προορισμούς υψηλής ζήτησης, από τη Μύκονο και τη Ρόδο μέχρι την Κέρκυρα και τα Χανιά, σημαντικό ποσοστό των διαθέσιμων μονάδων εμφανίζει αρχική και χαμηλότερη τρέχουσα τιμή. 

Η αβεβαιότητα που δημιούργησε η γεωπολιτική κρίση και οι επιπτώσεις αυτής (άνοδος κόστους καυσίμων, αεροπορικών εισιτηρίων κ.λ.π.) άλλαξε τον τρόπο που κινείται ο ταξιδιώτης του 2026. 

Τώρα πλέον αναζητεί προορισμούς και συγκρίνει τιμές για μεγάλο διάστημα, αλλά συχνά δεν ολοκληρώνει την κράτηση παρά μόνο λίγες εβδομάδες ή ακόμη και λίγες ημέρες πριν από την αναχώρηση. 

Η σεζόν θα συνεχίσει να τρέχει με last minute κρατήσεις και αυτό σημαίνει ότι πολλά ξενοδοχεία αναγκάζονται να προσφέρουν εκπτώσεις στις τιμές για να διατηρήσουν τις πληρότητές τους, σύμφωνα με τους ξενοδόχους. 

Ουσιαστικά πρόκειται για μια αγορά που βρίσκεται σε διαρκή επανατιμολόγηση. Οι ξενοδόχοι παρακολουθούν καθημερινά τον ρυθμό των κρατήσεων, τη διαθεσιμότητα των αεροπορικών θέσεων, τις κινήσεις του ανταγωνισμού και τη συμπεριφορά των επισκεπτών. 

Όπου η πληρότητα δεν έχει φθάσει στον επιθυμητό βαθμό, ενεργοποιούνται εκπτώσεις, ειδικές τιμές για συγκεκριμένες ημέρες, πακέτα περιορισμένης διάρκειας και προσφορές για όσους κλείνουν λίγο πριν από την αναχώρηση. 

Επτά στα δέκα με έκπτωση στη Μύκονο 

Η πιο εντυπωσιακή εικόνα καταγράφεται στη Μύκονο. Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε χθες μέσω Booking, για συγκεκριμένο διάστημα της πρώτης εβδομάδας του Αυγούστου, εμφανίσθηκαν διαθέσιμες 227 καταχωρίσεις καταλυμάτων, χαρακτηριζόμενων ως ξενοδοχεία. Από αυτές, οι 163 είχαν ενεργοποιημένη κάποια μορφή έκπτωσης. Με άλλα λόγια, το 71,8% των διαθέσιμων επιλογών στη συγκεκριμένη αναζήτηση εμφάνιζε μειωμένη τιμή. 

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος, στη Μύκονο είναι εγγεγραμμένα 233 ξενοδοχεία. Να σημειωθεί πάντως ότι  ο χαρακτηρισμός «ξενοδοχείο» στην ηλεκτρονική πλατφόρμα δεν τυατίχεται πλήρως με αυτόν του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Ωστόσο στην έρευνα αποκλείστηκαν τα χαρακτησιμένα ως Διαμερίσματα, Βίλες, παραθεριστικές κατοικίες, κ.λ.π. 

Την ίδια στιγμή στη Ρόδο, από περίπου 200 διαθέσιμα ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών για το ίδιο χρονικό διάστημα, τα μισά προσέφεραν έκπτωση. Το ποσοστό διαμορφώνεται στο 50%, ενώ στο νησί λειτουργούν συνολικά 523 ξενοδοχεία, σύμφωνα με το ΞΕΕ. 

Παρόμοια είναι η εικόνα στα Χανιά. Από τα 177 ξενοδοχεία που εμφανίζονταν διαθέσιμα, τα 90 –ποσοστό 50,8%– είχαν μειωμένη τιμή. Ο συνολικός αριθμός των ξενοδοχείων στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων ανέρχεται σε 599.

Στην Κέρκυρα εντοπίστηκαν 132 διαθέσιμες ξενοδοχειακές επιλογές, από τις οποίες οι 64, δηλαδή το 48,5%, προσέφεραν έκπτωση. Συνολικά στο νησί είναι εγγεγραμμένα 407 ξενοδοχεία.

Διαφορετική είναι η εικόνα στη Μεσσηνία. Από τα 33 διαθέσιμα ξενοδοχεία που εντοπίστηκαν στην ίδια αναζήτηση, μόλις τα εννέα εμφάνιζαν προσφορά, ποσοστό 27,3%. Στον νομό λειτουργούν συνολικά 162 ξενοδοχεία.

Η μικρότερη έκταση των εκπτώσεων μπορεί να συνδέεται τόσο με τη διαφορετική διάρθρωση της αγοράς όσο και με τη διαθεσιμότητα που έχει απομείνει στις μονάδες που συμμετέχουν στις πλατφόρμες, λόγω και τους γεγονότος ότι ο «στεριανός» προορισμός είναι πιο «προσιτός» κυρίως για τον έλληνα τουρίστα. 

Η πραγματική επίδοση της σεζόν, επομένως, δεν θα κριθεί μόνο από το πόσα δωμάτια θα γεμίσουν, καθώς θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα «γεμίσουν» αλλά και από την τιμή στην οποία θα πωληθούν. Η διαφορά μεταξύ μιας υψηλής πληρότητας με ισχυρές τιμές και μιας πληρότητας που επιτεύχθηκε με διαδοχικές εκπτώσεις είναι καθοριστική για την κερδοφορία των μονάδων. 

(Με πληροφορίες από o.t / Λάμπρος Καραγεώργος)

Διαβάστε Περισσότερα »

Ομερτά τύπου Κόζα Νόστρα και έμμεση ομολογία ενοχής για τις υποκλοπές από αυτόν στον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε τα κλειδιά του «επιτελικού κράτους»

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης στο δημόσιο λόγο του απλώς μας υπενθυμίζει πώς συγκροτήθηκε και πώς λειτουργεί ο «υπαρκτός μητσοτακισμός» και πώς το επιτελικό κράτους του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε συνώνυμο της θεσμικής παραβατικότητας. 

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης είναι εμφανές ότι φαντασιώνεται ότι πρωταγωνιστεί σε μια σειρά όπως το West Wing και είναι προσωπάρχης (Chief of Staff)  στον Λευκό Οίκο, κινώντας τα νήματα της εξουσίας πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, ώστε ένα χαρισματικός πρόεδρος (ή πρωθυπουργός) να έχει το χρόνο και το περιθώριο να οραματίζεται χωρίς να υφίσταται τη φθορά από τη διαχείριση της καθημερινής πολιτικής δράσης. 

Βεβαίως, όταν ανοίγει το στόμα του καταλαβαίνουμε ότι είμαστε σε ένα επεισόδιο των Sopranos γιατί οι πολιτικοί κώδικες τους οποίους διαρκώς επικαλείται ότι ακολουθεί ο ανιψιός του πρωθυπουργού, μοιάζουν περισσότερο με αυτούς της Μαφίας και της Κόζα Νόστρα. 

Σε τελική ανάλυση πώς αλλιώς να αντιμετωπίσουμε μια δήλωση που ούτε λίγο πολύ λέει «έφαγα μια σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό»; Σε ποια παράδοση του φιλελευθερισμού, στον οποίο κατά τα άλλα ομνύει, ή έστω της εγχώριας κεντροδεξιάς εντάσσονται τέτοιες τοποθετήσεις που ο τόνος τους δεν έχει καμία σχέση με το να θέτει κανείς εαυτόν στην υπηρεσία του δημόσιου και εθνικού συμφέροντος, αλλά παραπέμπει στο είδος της αφοσίωσης που απαιτεί ένα «αφεντικό» τύπου Ντον Κορλεόνε; 

Και βέβαια είναι επίσης πολύ χαρακτηριστικός ο κώδικας (άλλη μια αγαπημένη λέξη του) που επιλέγει σε σχέση με την άρνησή του να μιλήσει για τις υποκλοπές, πιο σωστά η κατηγορηματική του δήλωση ότι ποτέ δεν θα μιλήσει για αυτό το θέμα, διαβεβαιώνοντας μάλιστα πως δεν τον κάνει «υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Και όσοι με ξέρουνε, ξέρουν ότι και το κουράγιο έχω και το μέταλλο το έχω». Αυτό θυμίζει την ομερτά, τον άγραφο νόμο της σιωπής των μαφιόζων που ορκίζονται ότι ποτέ δεν θα μιλήσουν ή θα προδώσουν την οικογένειά τους. Άλλο τώρα που στην πραγματική ιστορία της Μαφίας, μια χαρά «κελάηδησαν» ουκ ολίγα πρωτοπαλίκαρά της… 

Και εάν σε μια εγκληματική οργάνωση έχει νόημα κάποιος να σιωπά, αφενός για να μην συμβάλει στην ενοχοποίηση των «συναδέλφων» του, αφετέρου για να μην ενοχοποιηθεί ο ίδιος (φανταζόμαστε ότι στις πολλές αμερικανικές ταινίες που έχει παρακολουθήσει έχει προσέξει τη φράση “I take the Fifth” που σημαίνει ότι κάποιος επικαλείται την Πέμπτη Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος που επιτρέπει σε κάποιον να μην καταθέσει εάν με αυτό τον τρόπο αυτοενοχοποιηθεί), προφανώς και αυτό δεν ισχύει σε ένα ευνομούμενο κράτος και τους λειτουργούς του. 

Γιατί ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν ήταν απλώς ένας «αγωνιστής της Νέας Δημοκρατίας». Δεν ήταν μόνο ένας στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, το «δεξί του χέρι» για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. 

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης κατείχε μια κεντρική θέση στον κυβερνητικό μηχανισμό, από ορισμένες απόψεις πιο σημαντική από ενός υπουργού, αφού ήταν ουσιαστικά ο «αντ’ αυτού» του πρωθυπουργού. 

Ήταν, δηλαδή, ένας υψηλόβαθμος κρατικός αξιωματούχος, δεσμευμένος να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους, που είχε άμεση γνώση – εάν όχι και πρακτική εμπλοκή – σε μια από τις πιο σημαντικές υποθέσεις παράνομης παρακολούθησης και υποκλοπής επικοινωνιών στην Ευρώπη, μια υπόθεση, της οποίας η δικαστική διερεύνηση δεν έχει κλείσει οριστικά (οι αρχειοθετήσεις πάντα μπορούν να αναιρεθούν), μια υπόθεση που αφορά κακουργήματα -συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που αφορούν ζητήματα εθνικής ασφάλειας – αλλά και που ευρύτερα είναι στο επίκεντρο της σημερινής κρίσης εμπιστοσύνης στους θεσμούς στη χώρα μας. 

Ένας τέτοιος κρατικός αξιωματούχος δεν έχει το δικαίωμα να λέει «εγώ δεν θα μιλήσω ποτέ». Αντιθέτως, έχει την υποχρέωση να δώσει εξηγήσεις και να παρέχει όλες τις πληροφορίες που έχει στην κατοχή του όποτε και όπως απαιτηθεί από τις αρχές. Ούτε ισχύει προφανώς το «πόσες φορές θα με καλέσουν να καταθέσω», γιατί σε αυτά τα ζητήματα, η απάντηση είναι απλή: «όσες φορές χρειαστεί, και μπορεί και κάποια φορά να είναι ανωμοτί». Αυτό δεν είναι απλώς μια αυτονόητη εκ του νόμου υποχρέωση, είναι και ένα ουσιώδες ηθικό καθήκον των κρατικών αξιωματούχων, ιδίως όταν πιστεύουν ότι είναι αυθεντικοί public servants (άλλη μια αγγλική έκφραση που φαντάζομαι ότι αποδίδει στον εαυτό του), σε μια δημοκρατία που λειτουργεί στη βάση κανόνων κράτους δικαίου. 

Όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι αυτά που λέει ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ούτε οι ειρωνείες του για διάφορα Μέσα και δημοσιογράφους -άλλωστε το πόσο τιμά την ελευθερία του Τύπου και σέβεται τους δημοσιογράφους αποδεικνύει το γεγονός ότι είναι ο πρωταθλητής των καταχρηστικών αγωγών SLAPP στην Ελλάδα-, ούτε η δήθεν μαγκιά του τύπου «εγώ δεν είμαι Χριστός να γυρίσω και το άλλο μάγουλο», ούτε η εμφανής πολιτική φιλοδοξία του (που μέχρι τώρα φαλκίδευε το ότι το έφερε η ζωή να είναι μεν τέκνο πολιτικής δυναστείας, αλλά όχι με επίθετο που να το υπενθυμίζει). 

Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά δεν αφορούν τον Γρηγόρη Δημητριάδη. Αφορούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν ήταν ποτέ ο ιθύνων νους πίσω από έναν πρωθυπουργό, που ήταν ενεργούμενο του βασικού του μυστικοσυμβούλου. 

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, όπως ο ίδιος παραδέχεται, υπήρξε φερέφωνο και εκτελεστικό όργανο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο τελευταίος ήταν και είναι ο ιθύνων νους της διακυβέρνησής του. 

Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά τα οποία σχολιάζουμε, από την έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι όντως η ΕΥΠ προμηθεύτηκε και χρησιμοποίησε το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, μέχρι την κουλτούρα τύπου ομερτά και την αισθητική τύπου Κόζα Νόστρα, αφορούν τελικά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, αφορούν το τι πραγματικά ήταν και είναι το επιτελικό κράτος. 

Κοντολογίς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτός που παρουσίασε ως επιτελικό κράτος τη χειραγώγηση των θεσμών, τη μετατροπή της ΕΥΠ σε προσωπικό πολιτικό εργαλείο του για την παρακολούθηση πολιτικών φίλων και αντιπάλων αλλά και δικαστικών, αξιωματικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών, την εμπέδωση μιας κουλτούρας θεσμικής παραβατικότητας. 

Γιατί όταν κάποιος «τρώει μια σφαίρα για να μην τη φάει το αφεντικό», και αυτό αφορά – για να μην ξεχνάμε τα πραγματικά περιστατικά – μια παραίτηση κρατικού αξιωματούχου με ανάληψη πολιτικής ευθύνης, για να μην χρειαστεί να το κάνει ο προϊστάμενός του, τότε είναι σαφές ότι η πραγματική πολιτική ευθύνη είναι στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Σε τελική ανάλυση ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν αυτός που έχρισε τον Γρηγόρη Δημητριάδη ως «αντ’ αυτού» του, αυτός του έδωσε τα κλειδιά του επιτελικού κράτους στο χέρι, και αυτός χρεώνεται και τις επιλογές και τη ρητορική και το ήθος του Δημητριάδη. 

Και βέβαια καλό είναι να θυμόμαστε ότι στις φιλελεύθερες δημοκρατίες στις οποίες ισχύουν οι βασικοί κανόνες του κράτους δικαίου η ανάληψη πολιτικής ευθύνης σε κανένα βαθμό δεν σημαίνει και απαλλαγή από την ποινική ευθύνη, εάν αυτή μπορεί να τεκμηριωθεί. Και είναι σαφές ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό τραύμα, αφορά και τη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων, καθώς η πολιτική παραβατικότητα συνδυάστηκε με τη θεσμική παραβατικότητα και την παραβίαση νόμων. 

Άλλωστε, είναι αλήθεια ότι συχνά στη ζωή και την πολιτική εμφανίζεται μια «χρυσή πόρτα διαφυγής». Μόνο που μπορεί να είναι και η πόρτα της φυλακής. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Όταν οι τουρίστες γίνονται… περισσότεροι από τους κατοίκους - Ρόδος και Ηράκλειο στο «Top 10»

Παγκόσμια έρευνα: Οι προορισμοί που «βουλιάζουν» από τον υπερτουρισμό 

Οι διακοπές, στο συλλογικό ασυνείδητο, είναι συνδεδεμένες με την αποσυμπίεση, τη χαλάρωση και την απόδραση από την καθημερινότητα. Στη σύγχρονη realpolitik του παγκόσμιου τουρισμού, ωστόσο, η πραγματικότητα είναι συχνά διαφορετική: ατελείωτες ουρές, φρακαρισμένοι δρόμοι, απρόσιτα ενοίκια για τους ντόπιους και μια μόνιμη αίσθηση ασφυξίας. Ο όρος «υπερτουρισμός» (overtourism) δεν είναι πλέον μια θεωρητική έννοια των κοινωνιολόγων, αλλά μια σκληρή καθημερινότητα που αποτυπώνεται με σοκαριστικά νούμερα. 

Μια πρόσφατη διεθνής μελέτη της πλατφόρμας MoneyTransfers.com, η οποία ανέλυσε την πυκνότητα των επισκεπτών σε παγκόσμιο επίπεδο, έφερε στο φως δεδομένα που προκαλούν ίλιγγο. Στην κορυφή της σχετικής λίστας δεν βρίσκονται οι γνωστές ευρωπαϊκές μητροπόλεις, αλλά προορισμοί όπου οι τουρίστες έχουν κυριολεκτικά «καταπιεί» τον γηγενή πληθυσμό. Το πιο ανησυχητικό; Στην πρώτη δεκάδα αυτής της παγκόσμιας κατάταξης φιλοξενούνται δύο ελληνικοί προορισμοί. 

Το «μοντέλο» της Ταϊλάνδης και το σοκ του 118 προς 1 

Η Ταϊλάνδη κρατά τα σκήπτρα του παγκόσμιου συνωστισμού, καταλαμβάνοντας και τις τρεις πρώτες θέσεις της λίστας. Το απόλυτο παράδειγμα τουριστικής ασυδοσίας αποτελεί το Πουκέτ. Στο διάσημο θέρετρο, η αναλογία αγγίζει το εξωπραγματικό 118 τουρίστες για κάθε 1 μόνιμο κάτοικο. Ακολουθούν η Πατάγια και το Κράμπι, επιβεβαιώνοντας ότι η ασιατική χώρα έχει θυσιάσει τη βιωσιμότητα των υποδομών της στον βωμό των εσόδων. 

Στην ίδια λίστα, η Μεσόγειος και η Ερυθρά Θάλασσα ακολουθούν με γοργούς ρυθμούς, με τη Μούγλα της Τουρκίας και τη Χουργκάντα της Αιγύπτου να μετατρέπονται σε απέραντα ξενοδοχειακά γκέτο κατά τους θερινούς μήνες. 

Η ελληνική πραγματικότητα: Ρόδος και Ηράκλειο στο «Top 10» 

Για την Ελλάδα, τα ευρήματα της έρευνας αποτελούν ένα ηχηρό καμπανάκι κινδύνου. Η Ρόδος φιγουράρει στην 6η θέση της παγκόσμιας κατάταξης και το Ηράκλειο στην 8η θέση, καταγράφοντας πάνω από 20 τουρίστες ανά μόνιμο κάτοικο. 

Η παρουσία αυτών των δύο περιοχών στην πρώτη δεκάδα του πλανήτη αποδεικνύει ότι το αφήγημα των «ρεκόρ αφίξεων», που συχνά υιοθετείται με θριαμβευτικούς τόνους από κρατικούς και δημόσιους φορείς και αξιωματούχους, έχει μια σκοτεινή και μη βιώσιμη πλευρά: 

* Στέγαση: Η έκρηξη των βραχυχρόνιων μισθώσεων (Airbnb) έχει εκτινάξει τα ενοίκια, καθιστώντας την εύρεση κατοικίας για γιατρούς, εκπαιδευτικούς και δημόσιους υπαλλήλους έναν καθημερινό γολγοθά. 

* Υποδομές στα όρια: Τα δίκτυα ύδρευσης, αποχέτευσης και διαχείρισης απορριμμάτων των νησιών, σχεδιασμένα για τον πληθυσμό του χειμώνα, «κρασάρουν» κάτω από το βάρος εκατομμυρίων επισκεπτών. 

* Αλλοίωση ταυτότητας: Ο κίνδυνος μετατροπής των ιστορικών αυτών τόπων σε αποστειρωμένα «θεματικά πάρκα» για καταναλωτές είναι πλέον ορατός. 

Από τα ρεκόρ αφίξεων στη βιωσιμότητα 

Το ερώτημα που προκύπτει αμείλικτο είναι αν ο τουρισμός πρέπει να μετριέται με κεφάλια ή με ποιότητα ζωής. Όταν οι κάτοικοι της Ρόδου ή του Ηρακλείου νιώθουν ξένοι στον τόπο τους, το τουριστικό προϊόν αρχίζει να αυτοκαταστρέφεται. 

Η συζήτηση για τον «αργό τουρισμό» (slow tourism), τη θέσπιση ανώτατων ορίων (caps) στις αφίξεις κρουαζιερόπλοιων και τη στήριξη των λιγότερο προβεβλημένων περιοχών της ενδοχώρας δεν είναι πια μια πολυτέλεια για το μέλλον. Είναι μια επείγουσα ανάγκη για το παρόν, αν θέλουμε οι προορισμοί μας να παραμείνουν ζωντανές κοινωνίες και όχι απλά στατιστικά στοιχεία σε μια λίστα υπερτουρισμού. 

Η επίσημη δεκάδα του υπερτουρισμού (αναλογία ανά κάτοικο) 

Η παρακάτω λίστα δείχνει πόσοι τουρίστες αντιστοιχούν σε κάθε 1 μόνιμο κάτοικο σύμφωνα με την διεθνή μελέτη της MoneyTransfers.com. 

1. Πουκέτ (Ταϊλάνδη) – 118,5 τουρίστες ανά κάτοικο

2. Πατάγια (Ταϊλάνδη) – 98,7 τουρίστες ανά κάτοικο

3. Κράμπι (Ταϊλάνδη) – 72,2 τουρίστες ανά κάτοικο

4. Μούγλα (Τουρκία) – 40,2 τουρίστες ανά κάτοικο

5. Χουργκάντα (Αίγυπτος) – 28,2 τουρίστες ανά κάτοικο

6. Ρόδος (Ελλάδα) – 20,3 τουρίστες ανά κάτοικο

7. Τσεσμέ (Τουρκία) – 19,7 τουρίστες ανά κάτοικο

8. Ηράκλειο (Ελλάδα) – 19,4 τουρίστες ανά κάτοικο

9. Μαϊάμι (ΗΠΑ) – 18,6 τουρίστες ανά κάτοικο

10. Αττάλεια (Τουρκία) – 16,5 τουρίστες ανά κάτοικο 

Οι «μικροί» που βουλιάζουν (απόλυτοι αριθμοί) 

Προορισμοί με ελάχιστο πληθυσμό, αλλά εκατομμύρια επισκέπτες:

* Βατικανό: 882 κάτοικοι – 6.800.000 τουρίστες ετησίως

* Ανδόρα: 81.938 κάτοικοι – 9.600.000 τουρίστες ετησίως

* Σαν Μαρίνο: 33.581 κάτοικοι – 2.000.000 τουρίστες ετησίως

* Μπαχάμες: 400.000 κάτοικοι – 11.200.000 τουρίστες ετησίως 

Πηγή: Κατερίνα Ρίγκου / documentonews.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η άχαρη μοίρα του Σωκράτη Φάμελλου...

Υπό κανονικές συνθήκες το κόμμα έπρεπε να βάλει λουκέτο. Ομως μαγαζιά με επιχορήγηση εκατομμυρίων και ένα ωραίο κτίριο με θέα στην Ακρόπολη δεν κλείνουν τόσο εύκολα. Και έτσι από κομματική στέγη, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μετατραπεί σε τσαντίρι πολυτελείας για να στεγάσει όσους άφησε ο Τσίπρας να βολοδέρνουν στη βροχή 

O Σωκράτης Φάμελλος έπεσε θύμα μίας άχαρης μοίρας. Διαδέχθηκε τον Στέφανο Κασσελάκη και έσκασε στα χέρια του η ίδρυση κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα. Και ρίσκαρε την αξιοπρέπεια του προσπαθώντας να τετραγωνίσει τον κύκλο. 

Επιδίωκε συμπόρευση με τον Τσίπρα. Λογικό. Ήταν, άλλωστε, ο μοναδικός τρόπος για να διασωθεί πολιτικά και να έχει πιθανότητες παρουσίας στην επόμενη Βουλή. Όμως αυτό ήταν ένα σχήμα οξύμωρο. Δεν γίνεται να είσαι πρόεδρος ενός κόμματος και να διαπραγματεύεσαι τη μετάβαση σου σε ένα άλλο. Βέβαια ο Φάμελλος προέτασσε την εκδοχή της «συμπόρευσης». Θα πήγαιναν όλοι μαζί, έστω ως φιλοξενούμενοι. Και αυτό προσχηματικό ήταν. Γνώριζε ότι ο Τσίπρας ακόμα και αν τους πετύχει στον δρόμο θα έκανε ότι δεν τους ξέρει. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν λεκές στο καινούργιο λινό κουστούμι του Αλέξη. 

Και έτσι ο Φάμελλος προτίμησε να εγκαταλείψει το γραφείο του προέδρου από την πόρτα, για να μην τον πετάξουν από το παράθυρο. Πρόκειται για καταναγκασμό, αλλά συνάμα είναι και μία αξιοπρεπής έξοδος. 

Βέβαια η έννοια του αυτοσεβασμού έχει προ πολλού ασθενήσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Υπό κανονικές συνθήκες το κόμμα έπρεπε να βάλει λουκέτο. Αλλά μαγαζιά με επιχορήγηση εκατομμυρίων και ένα ωραίο κτίριο με θέα στην Ακρόπολη δεν κλείνουν τόσο εύκολα. Και έτσι από κομματική στέγη, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μετατραπεί σε τσαντίρι πολυτελείας για να στεγάσει όσους άφησε ο Τσίπρας να βολοδέρνουν στη βροχή. Εφτασαν μάλιστα να εξετάζουν το σενάριο της συλλογικής προεδρίας (Παππάς, Πολάκης, Δούρου) ώστε οι τρεις εναπομείναντες να συγκατοικήσουν χωρίς εντάσεις. 

Το παράδοξο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πεθαίνει επειδή έχει ακόμα λόγο ύπαρξης. Επιβιώνει επειδή στην Ελλάδα τα κόμματα δεν πεθαίνουν εύκολα. Διατηρούν βουλευτές, κρατική χρηματοδότηση, υπαλλήλους, μηχανισμούς και ανθρώπους που δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Γίνονται πολιτικά ΚΑΠΗ. Χώροι αναμονής μέχρι να ανοίξει κάποια άλλη πόρτα. Ο Τσίπρας το γνωρίζει καλύτερα από όλους. Γι’ αυτό δεν είχε κανέναν λόγο να αναλάβει την ευθύνη της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Αρκούσε να αποχωρήσει. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάμβανε η βαρύτητα. 

Κάπως έτσι κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε το 2012. Το κόμμα που εμφανίστηκε ως η μεγάλη ανατροπή του μεταπολιτευτικού συστήματος, το σχήμα που ήρθε για να μείνει και να αλλάξει τα πάντα, διαλύεται, τελειώνει σαν αρπαχτή που ξέμεινε από κοινό. Γιατί το μεγάλο όνομα τραγουδάει πλέον στο δικό του μαγαζί. 

Πηγή: Κώστας Γιαννακίδης / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο λαβύρινθος του Αδωνη και ο μίτος του Κυριάκου...

Ακόμα και τον Σαμαρά, πολιτικό του ευεργέτη, προσπάθησε να δαγκώσει, όταν τα έβαλε με τον Κυριάκο. Στον Τσίπρα θα δίσταζε; 

Και ξαφνικά, ίσως και όχι τόσο ξαφνικά, ο Γεωργιάδης υποτροπίασε πάλι σε Αδωνι. Και επιτέθηκε κατά του Αλέξη Τσίπρα σε μια τόσο οργίλη τηλεοπτική παράσταση, που έφτασε να φτύνει σε απευθείας μετάδοση τα υπολείμματα από κάποια τσιπούρα που είχε φάει. Θα τρόμαξαν οι φίλοι του της συνωμοσίας των Εβραίων μήπως τον χάσουν. 

Στόλισε τον Τσίπρα με όλα τα εύοσμα επίθετα της ελληνικής γλώσσας, βρομερό, διεφθαρμένο, σκευωρό, για να φτάσει τελικά να τον καταγγείλει ότι «τα πήρε» για τους ποινικούς κώδικες. Ολα αυτά σε απάντηση της «Μαύρης Βίβλου» των έργων της σημερινής κυβέρνησης, την οποία παρουσίασε την περασμένη Δευτέρα η ΕΛΑΣ, για να αποδομήσει με γεγονότα και αριθμούς το success story του Μητσοτάκη. 

Αν επιχειρήσει να εισχωρήσει κάποιος στον λαβύρινθο του μυαλού του Αδωνη, για να προσπαθήσει να βγάλει άκρη ανάμεσα στις προχτεσινές κατάρες για τον Τσίπρα και το ευγενές τένις με τον Κασσελάκη, τον αξιόπιστο Κοντονή και τον αξιόμαχο μπαμπά Πλεύρη, τους σοφούς της Σιών και τον πάνσοφο του Μαξίμου, με έναν τρόπο θα μπορέσει να σωθεί από τον Μινώταυρο του ψυχίατρου: με τον μίτο του Μητσοτάκη. Στην απορία, δηλαδή, αν ο Αδωνις είπε όσα είπε, και όπως τα είπε, επειδή τον έπιασαν οι ζέστες, ή επειδή είναι ένα κουβάρι μίσους για τον Τσίπρα, ή επειδή θέλει να μαζέψει ενόψει εκλογών σταυρούς από τα ορφανά του Καρατζαφέρη και του Κασιδιάρη, ή επειδή εκτελεί την πιο σκυλίσια αποστολή του Μαξίμου, να επιλέξει το τελευταίο. 

Ισχύουν και όλα τα άλλα, βέβαια, πάγια προσόντα και κίνητρα του Αδωνη. Αλλά τις έχουμε δει τις μεταπτώσεις του. Στα μάτια τον κοιτάζει τον Μητσοτάκη. Μέχρι το Αουσβιτς τον έστειλε, σε μια εμβληματική κίνηση μετάνοιας, για να ξεπλυθεί από τον αντισημιτισμό. Οταν ο Κυριάκος ψιθυρίζει «Κάτσε!», στα τέσσερα κάθεται. Οταν διατάζει «Πάρ’ τον!», ορμά γαβγίζοντας σε όποιον διανοηθεί να αμφισβητήσει τον αφέντη. Ακόμα και τον Σαμαρά, πολιτικό του ευεργέτη, προσπάθησε να δαγκώσει, όταν τα έβαλε με τον Κυριάκο. Στον Τσίπρα θα δίσταζε; Τον βολεύει βέβαια, τον αναδεικνύει σε λοχία του ακροδεξιού στρατού το γαβ-γαβ για τον Τσίπρα, αλλά διανοείται σοβαρά κανείς ότι θα το έκανε χωρίς την άδεια και την προτροπή του Μητσοτάκη; 

Γραμμή εφαρμόζει ο Αδωνις. Εντολές εκτελεί. Κι αυτό αξίζει έναν κάποιο προβληματισμό. Γιατί ο Μητσοτάκης, που πριν από λίγο καιρό μάς έλεγε ότι δεν έχει σκοπό να ασχοληθεί με τον ηττημένο και δήλωνε ότι δεν έκανε τον κόπο να διαβάσει την «Ιθάκη», τώρα οργανώνει αυτή την τοξική εκστρατεία; Με πυρά ευπρεπούς συκοφαντίας από τον Χατζηδάκη, ακραίες αρλούμπες από τον Κυρανάκη, θανατικές καταδίκες από τον Μαρινάκη, κυνικά γαβγίσματα από τον Αδωνι; Για την αποκατάσταση της αλήθειας; Την αποκατάσταση της τιμής του, που την έχει καταντήσει ανέκδοτο η διαφθορά; Ή από φόβο για ό,τι βλέπει να εξελίσσεται στην κοινωνία και να έρχεται στις εκλογές; Ο καθένας μπορεί εδώ να δώσει τη δική του απάντηση… 

Πηγή: Θανάσης Καρτερός / efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Φοβούνται και το δείχνουν...

Αν και θεωρητικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει κάτι να φοβάται εν όψει εκλογών, η εικόνα που εκπέμπουν ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του είναι φοβική. 

Θεωρητικά η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν έχει κάτι να φοβάται. Το κόμμα που τη στηρίζει, η ΝΔ, προηγείται σταθερά και με διαφορά. Και στην αντιπολίτευση δεν υπάρχει κόμμα που να την απειλεί ευθέως. 

Είναι, όμως, έτσι; Όχι. Η εικόνα που εκπέμπουν ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του είναι φοβική. 

Πρώτον, φοβούνται από τα δεξιά τους. Και το δείχνουν. Όχι μόνο με την υπερδεξιά στροφή που έχουν κάνει μετά τις ευρωεκλογές. Αλλά και με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά. Αφού οι απόπειρες να τον αποτρέψουν απέτυχαν, άρχισαν να λένε ότι δεν αποτελεί απειλή για τη ΝΔ, διότι δεν θα της αφαιρέσει πολλούς ψήφους. Κάθε φορά, όμως, που ο πρώην πρωθυπουργός κάνει ένα βήμα παραπάνω, αρχίζουν οι απαξιωτικές επιθέσεις εναντίον του. Τι άλλο από φόβο φανερώνει αυτή η τακτική; 

Δεύτερον, φοβούνται και από τ’ αριστερά τους. Και το δείχνουν. Μέχρι τώρα η ΝΔ και ο πρωθυπουργός  είχαν βολευτεί με την ακινησία στην αντιπολίτευση. Η εμφανής αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να τους ανταγωνιστεί εκλογικά και δημοσκοπικά είχε δημιουργήσει ένα πέπλο προστασίας. Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα και του νέου κόμματός του έχει σπάσει αυτήν την ακινησία. Και παρόλο που η κυβερνητική προπαγάνδα λέει ότι το παρελθόν Τσίπρα βοηθάει τον Μητσοτάκη, οι αντιδράσεις τους δεν φανερώνουν εφησυχασμό. Αντίθετα, η τελευταία απόπειρα ακροδεξιών στελεχών της ΝΔ (Κυρανάκης, Πλεύρης) να συνδέσουν το όνομα του κόμματος Τσίπρα (ΕΛ.Α.Σ) με τα φονικά γκαζάκια της Θεσσαλονίκης, φανερώνει ανησυχία . Θέλουν να προλάβουν το ενδεχόμενο να συνεχιστεί η ανοδική καταγραφή του στις δημοσκοπήσεις και από το φθινόπωρο να καταστεί απειλητικός αντίπαλος. Το παρελθόν Τσίπρα δεν φαίνεται να επηρεάζει πια την πλειονότητα των ψηφοφόρων, η οποία δηλώνει στις έρευνες ότι οι κυβερνήσεις του πρώην πρωθυπουργού τα είχαν καταφέρει καλύτερα από τη σημερινή κυβέρνηση σε κρίσιμα ζητήματα(πχ αντιμετώπιση της ακρίβειας). 

Τρίτον, φοβούνται δικαστικές περιπέτειες, αν οι προσεχείς εκλογές βγάλουν άλλη πλειοψηφία.  Και το λένε. Πρώτα το «πέταξε» στη δημόσια συζήτηση φιλοκυβερνητικός αναλυτής, λέγοντας ότι, αν η ΝΔ δεν πάρει 25%(δηλαδή, δεν πάρει το μπόνους εδρών), τα άλλα κόμματα θα έχουν πλειοψηφία και θα παραπέμψουν τον κ. Μητσοτάκη στο Ειδικό Δικαστήριο για τις υποκλοπές. Κανένα κόμμα δεν έχει διατυπώσει τέτοια «απειλή»  ούτε έχει κάνει παρόμοια αναφορά. Γι’ αυτό και προκάλεσε εντύπωση ότι ουσιαστικά την υιοθέτησε ο κ. Μητσοτάκης. Σε πρόσφατη συνέντευξή του(Liberal.gr) απέδωσε στους αντιπάλους του την πρόθεση «να μαζευτούν όλοι μαζί και να μας βάλουν φυλακή». 

Αυτοί είναι οι φόβοι του νυν πρωθυπουργού και των δικών του εν όψει εκλογών. Την εξήγηση δίνει αυτή η ρήση του Αμερικανού συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ: «Η εξουσία δεν διαφθείρει, ο φόβος διαφθείρει. Ο φόβος για την απώλεια της εξουσίας»… 

Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »