Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΕΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΕΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, Αυγούστου 05, 2026

Το νερό ως ζητούμενο



Δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς την αξία που έχει το νερό για την ανθρώπινη ζωή. Ούτε να επιχειρηματολογήσει για τους λόγους που αυτό το ζωτικής σημασίας αγαθό πρέπει να προστατεύεται από τη σπατάλη και την καταστροφή, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να γίνονται όλες οι αναγκαίες επενδύσεις για τη διασφάλιση της επάρκειάς του. Υπό κανονικές συνθήκες όλη η συζήτηση θα έπρεπε να αρχίζει και να τελειώνει με αυτές τις φράσεις. 

Δυστυχώς όμως ζούμε στην Ελλάδα, όπου το αυτονόητο αποτελεί πάντοτε όχι μόνο το υπό συζήτηση ζήτημα αλλά και το ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί. Σε αυτό το πλαίσιο το νερό παραμένει -κατά κοινή ομολογία και παραδοχή- ανεκτίμητο αγαθό, αλλά η προστασία του είναι μονίμως το ζητούμενο. Τη μέγιστη απόδειξη αυτού του συμπεράσματος δίνει σήμερα το βασικό θέμα της «Εφ.Συν.» που εξετάζει το πιεστικό πρόβλημα της λειψυδρίας στα ελληνικά νησιά και κυρίως στο Αιγαίο. 

Γιατί υπάρχει αυτό το πρόβλημα; Κατά κοινή ομολογία, αιτία είναι ο υπερτουρισμός. Η λεγόμενη δηλαδή βαριά βιομηχανία της χώρας που -για να καλυφθεί το κενό που άφησε στην οικονομία η αποβιομηχάνιση- αναπτύχθηκε εντελώς άναρχα, χωρίς σχέδιο και χωρίς υποδομές. Εκεί που όλο τον χρόνο κατοικούν μερικές εκατοντάδες, μερικές χιλιάδες ή μερικές δεκάδες χιλιάδες πολιτών, στη διάρκεια της τουριστικής περιόδου προστίθενται κάποια εκατομμύρια. 

Η Κρήτη για παράδειγμα υποδέχεται κάθε χρόνο κατά την τουριστική περίοδο πάνω από έξι εκατομμύρια ανθρώπους και είναι εντελώς αδύνατο να καλύψει τις ανάγκες τους χωρίς σχεδιασμό έργων με πολλές εναλλακτικές και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη στα μικρότερα νησιά, όπου ο υδροφόρος ορίζοντας είναι περιορισμένος. 

Με δυο λόγια, η λειψυδρία στα νησιά συνιστά το κλασικότερο παράδειγμα κλιματικής κρίσης με εμφανή αιτία την ανθρώπινη δραστηριότητα. Η κατάσταση είναι αναστρέψιμη και τα χρήματα υπάρχουν σε αυτούς που πλουτίζουν από τον τουρισμό. Λύση υπάρχει, αν υπάρξει και η κατάλληλη πολιτική βούληση. 

efsyn.gr 

====================================

Νερό: εκστρατεία παραποίησης της αλήθειας 


Η ψήφιση του νομοσχεδίου για την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση του νερού στηρίχτηκε σε μια μεγάλη εκστρατεία παραποίησης της αλήθειας και παραπλάνησης της κοινής γνώμης. Ο ίδιος ο υπουργός Περιβάλλοντος προσπάθησε να παραπλανήσει, διαβεβαιώνοντας ότι στόχος του νομοθετήματος δεν είναι η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση του νερού. 

Η μεταφορά, όμως, των αρμοδιοτήτων και της περιουσίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων Υδρευσης Αποχέτευσης από τους δήμους σε Ανώνυμες Εταιρείες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο, στην ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, στους μετόχους των οποίων, μάλιστα, συμπεριλαμβάνονται μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι που εποφθαλμιούν τα φαραωνικά έργα που το νομοθέτημα περιγράφει, είναι ο ορισμός της εμπορευματοποίησης και της ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης του νερού. 

Αν η κυβέρνηση ήθελε να υλοποιήσει όσα επικοινωνιακά εξαγγέλλει, ότι, δηλαδή, το νερό είναι κοινωνικό αγαθό, τότε οι αρμοδιότητες και η περιουσία των ΔΕΥΑ έπρεπε να παραμείνουν στους δήμους. Και αν, όπως ειπώθηκε, οι ΔΕΥΑ αδυνατούν να υλοποιήσουν την αποστολή τους, τότε η Πολιτεία όφειλε να τις ενισχύσει με πόρους και προσωπικό και όχι να τις καταργήσει. 

Το παράδειγμα της Ευρώπης, άλλωστε, είναι πρόσφατο και διδακτικό. Εκατοντάδες ευρωπαϊκές πόλεις σε Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία κ.λπ. καταγράφεται ότι επανέφεραν την ιδιωτικοποιημένη ύδρευση στην ευθύνη των δήμων, λόγω δραματικής αύξησης των τιμολογίων και μεγάλης επιδείνωσης των υπηρεσιών και της συντήρησης. 

Ενα δεύτερο πεδίο παραποίησης της αλήθειας είναι αυτό που αφορά τον επείγοντα χαρακτήρα τής, καθ’ υπέρβαση της νομιμότητας, απευθείας ανάθεσης των έργων που υποτίθεται ότι θα αντιμετωπίσουν τη λειψυδρία. 

Θα είχε δίκιο η κυβέρνηση ως προς τις επείγουσες διαδικασίες, αν η λειψυδρία ήταν το αποτέλεσμα ενός εξαιρετικά ακραίου μετεωρολογικού φαινομένου. Ομως η κλιματική αλλαγή στη δική μας περιοχή της Μεσογείου δεν φέρνει μόνο περιόδους ξηρασίας, αλλά αλληλουχία ξηρών και υγρών περιόδων. Οπότε το ζητούμενο δεν είναι μόνο η εκμετάλλευση νέων αποθεμάτων νερού με νέα υδραυλικά έργα, αλλά, αντίθετα, η εκπόνηση μιας βιώσιμης πολιτικής για την προσαρμογή της χώρας στη νέα κλιματική πραγματικότητα. Η οποία μόνο αιφνιδιαστικά δεν ενέσκηψε…

Παραβιάζονται, έτσι, όλες οι αρχές της βιώσιμης διαχείρισης του νερού. Σύμφωνα με τις οποίες: 

1. Το πρόβλημα της λειψυδρίας δεν είναι συνέπεια ακραίων φυσικών φαινομένων, αλλά αποτέλεσμα της μακροχρόνιας διατάραξης των ισοζυγίων προσφοράς και ζήτησης του νερού στις λεκάνες απορροής. 

2. Τα αρνητικά ισοζύγια δεν αντιμετωπίζονται με μονόπλευρα έργα διαχείρισης της προσφοράς του νερού, αλλά με συνδυασμένες πολιτικές με έμφαση στη διαχείριση της ζήτησης του νερού. Δηλαδή στην εξοικονόμηση ενός φυσικού αγαθού σε ανεπάρκεια. 

3. Ο εξαπλασιασμός της ζήτησης του νερού τις τελευταίες δεκαετίες σε ολόκληρο τον κόσμο δεν οφείλεται στην αύξηση του πληθυσμού, ο οποίος, άλλωστε, μόλις διπλασιάστηκε, αλλά στην απουσία βιώσιμων πολιτικών διαχείρισης της ζήτησης του νερού. 

Αν, λοιπόν, το νομοθέτημα ήταν ειλικρινές ως προς τις προθέσεις αντιμετώπισης της λειψυδρίας, θα έπρεπε να προβλέπει πολιτικές και έργα εξοικονόμησης νερού κατά προτεραιότητα στον αγροτικό τομέα, όπου καταναλώνεται το 85% του νερού ετησίως. 

Ομως η μεγάλη ευκαιρία των 36 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης χάθηκε χωρίς να εκσυγχρονιστεί ο πρωτογενής τομέας με νέα εγγειοβελτιωτικά έργα. Και ακόμη, αν το νομοθέτημα ήταν ειλικρινές, θα έπρεπε να προβλέπει πολιτικές αντιμετώπισης του υπερτουρισμού, προκειμένου να επανέλθει η ζήτηση σε νερό στις τουριστικές περιοχές εντός ορίων φέρουσας ικανότητας των υδατικών αποθεμάτων. 

Πόσο σύμπτωση είναι συνεπώς το γεγονός ότι το νομοθέτημα δεν ασχολείται καθόλου με τα μεγάλα ζητήματα της βιώσιμης διαχείρισης του νερού, αλλά εστιάζει στην κατάργηση των ΔΕΥΑ και στην κατασκευή μεγάλων και περιβαλλοντικά καταστροφικών έργων εκτροπής ποταμών από εισηγμένες Α.Ε.; 

Γιάννης Μυλόπουλος*

*Καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής, πρώην πρύτανης ΑΠΘ 

Πηγή: efsyn.gr 



Τετάρτη, Οκτωβρίου 02, 2024

Έρχονται ανατιμήσεις στο νερό – Σε ποιες περιοχές θα αυξηθούν τα τιμολόγια - ΟΧΙ στις Συνενώσεις των ΔΕΥΑ από το ΔΣ Ρόδου


 

Με βάση κοινωνικές, περιβαλλοντικές, γεωγραφικές, κλιματικές και υδρογεωλογικές συνθήκες οι νέοι λογαριασμοί - 

Ανοίγει ο δρόμος για αναπροσαρμογές στα τιμολόγια ύδρευσης με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) η οποία καθορίζει τους νέους κανόνες τιμολόγησης του νερού. 

Για τον προσδιορισμό των νέων τιμολογίων οι πάροχοι, θα λαμβάνουν υπόψη τις κοινωνικές, περιβαλλοντικές, γεωγραφικές, κλιματολογικές και υδρογεωλογικές συνθήκες στις περιοχές αρμοδιότητάς τους και οφείλουν να προσαρμοστούν στους νέους κανόνες εντός πενταετίας.

Όπως εκτιμάται και λόγω της κλιματικής κρίσης το πιθανότερο είναι πως στις περισσότερες περιοχές και ειδικά σε αυτές που καταγράφονται συνθήκες λειψυδρίας τα τιμολόγια θα αυξηθούν.

Ειδικότερα, όπως ορίζεται στην ΚΥΑ υπό τον τίτλο «Καθορισμός γενικών κανόνων κοστολόγησης και τιμολόγησης υπηρεσιών ύδατος, μέτρα βελτίωσης αυτών. Διαδικασίες και μέθοδος ανάκτησης κόστους των υπηρεσιών ύδατος στις διάφορες χρήσεις του» η ποσοστιαία μεσοσταθμική αύξηση των τιμολογίων των χρηστών δεν μπορεί να υπερβαίνει αυτήν της μέσης ετήσιας μεταβολής του Εναρμονισμένου Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (ΕνΔΤΚ) που καταρτίζεται από την ΕΛΣΤΑΤ για το προηγούμενο ημερολογιακό έτος.

Ωστόσο, οι πάροχοι υπηρεσιών δύνανται να εφαρμόζουν μεγαλύτερες αυξήσεις επί των τιμολογίων των υπηρεσιών ύδατος που παρέχουν, μετά από έγκριση της Ρυθμιστικής Αρχής Αποβλήτων Ενέργειας και Υδάτων ΡΑΑΕΥ κατόπιν ειδικά αιτιολογημένου αιτήματος σύμφωνα με τη διαδικασία «Έκτακτης Αναθεώρησης Χρηματοοικονομικού Κόστους» που επίσης προβλέπει η ΚΥΑ.

Μικτό σύστημα

Ο τρόπος τιμολόγησης των τελικών χρηστών των υπηρεσιών ύδρευσης πραγματοποιείται με μικτό σύστημα και βάσει της μεθόδου τιμολόγησης κατά αύξουσες κλίμακες. Τα τέλη βάσει της μεθόδου αυτής αποτελούνται από ένα σταθερό τέλος και ένα μεταβλητό τέλος ανά μονάδα όγκου ύδατος (ογκομετρική χρέωση ανά κυβικό μέτρο κατανάλωσης νερού).

Το σταθερό τέλος προσδιορίζεται με τρόπο ώστε να ανακτώνται οι εύλογες και αποδοτικές δαπάνες λειτουργίας που είναι αναγκαίες για την αδιάλειπτη παροχή ύδατος για χρήση ύδρευσης. Το σταθερό τέλος αντανακλά τις ελάχιστες λειτουργικές δαπάνες που κρίνονται αναγκαίες για τη διατήρηση των δικτύων παροχής ύδατος σε εκείνο το επίπεδο λειτουργικότητας που διασφαλίζει την αδιάλειπτη παροχή και δεν πρέπει να θίγει την λειτουργία της ογκομετρικής χρέωσης ως εργαλείου για την ορθολογική χρήση του ύδατος.

Για συγκεκριμένες κατηγορίες χρηστών που προμηθεύονται νερό ανά περίπτωση και όχι σε συνεχή βάση όπως, ενδεικτικά, ο εφοδιασμός πλοίων, επιτρέπεται η τιμολόγηση βάσει σταθερής, χωρίς την χρήση κλιμακίων, ογκομετρικής χρέωσης ανά κυβικό μέτρο παρεχόμενου ύδατος, χωρίς να θίγεται η λειτουργία της τιμής ως εργαλείου για την ορθολογική χρήση του νερού.

Τα νέα τιμολόγια θα καθορίζουν και τη χρέωση με την οποία τιμολογείται η κατανάλωση σε περίπτωση αφανούς διαρροής καθώς και τους όρους και τις προϋποθέσεις με τις οποίες χορηγείται η σχετική έκπτωση επί της χρέωσης.

Ο προσδιορισμός των τιμολογίων θα γίνεται κατά τέτοιο τρόπο ώστε τα συνολικά έσοδα να καλύπτουν το χρηματοοικονομικό κόστος του παρόχου για την παροχή των υπηρεσιών ύδατος, ενώ στις περιπτώσεις εγκαταστάσεων συλλογής και επεξεργασίας λυμάτων στις οποίες απορρίπτονται βιομηχανικά υγρά απόβλητα, ο τρόπος τιμολόγησης των χρηστών λαμβάνει υπόψη και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των βιομηχανικών υγρών αποβλήτων (ρυπαντικό φορτίο), πέραν των ποσοτικών.

Περιβαλλοντικό τέλος

Η ΚΥΑ αναφέρεται και στο περιβαλλοντικό τέλος, πρόσθετη επιβάρυνση σε όλους τους λογαριασμούς (μικρού έως τώρα ύψους εκτός κάποιων εξαιρέσεων) η οποία αποφασίζεται κάθε χρόνο από τις Διευθύνσεις Υδάτων των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων. Εισπράττεται από τους παρόχους υπηρεσιών ύδατος μέσω των λογαριασμών και αποδίδεται στο δημόσιο. Αποτελεί επιβάρυνση του κάθε χρήστη με βάση το κόστος της απόκλισης της κατάστασης των υδάτων, από την καλή κατάσταση, η οποία απαιτείται για τη βιώσιμη χρήση των υδατικών πόρων. Βάσει της απόφασης και μόνο για τη Θεσσαλία το περιβαλλοντικό τέλος θα είναι μικρότερο.


Πηγή: www.naftemporiki.gr 

=======================

Ομόφωνο ΟΧΙ απάντησε με ψήφισμά του, το Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου στις Συνενώσεις των ΔΕΥΑ 


Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ρόδου, ως φορέας ενός εκ των μεγαλύτερων Δήμων της Χώρας, σε πρόσφατη συνεδρίασή του, εξέδωσε ομόφωνο ψήφισμα, όντας το πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο στην Ελλάδα, εκφράζοντας την κατηγορηματική του αντίθεση στις προτεινόμενες από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας αναγκαστικές συνενώσεις των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ). Η απόφαση αυτή έρχεται σε απάντηση των σχεδίων του Υπουργείου που αφορούν τη συγχώνευση των ΔΕΥΑ με την επίκληση του, πως το σχέδιο αυτό θα επιφέρει, την εξοικονόμηση πόρων και την καλύτερη διαχείριση των υδάτινων πόρων σε εθνικό επίπεδο. 

Στη συνεδρίαση, καθοριστική ήταν η παρέμβαση του Προέδρου της Ένωσης Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΕΔΕΥΑ), κ. Γιώργη Μαρινάκη, ο οποίος υπογράμμισε την κρίσιμη σημασία της αυτονομίας των τοπικών ΔΕΥΑ για την αποτελεσματική εξυπηρέτηση των τοπικών αναγκών, αλλά και τα προβλήματα συνταγματικότητας και λειτουργίας που θα φέρει μια τέτοια «απορρύθμιση» όπως χαρακτηριστικά δήλωσε. Ο κ. Μαρινάκης τόνισε ότι η πρόταση του Υπουργείου δεν λαμβάνει υπόψη τις τοπικές ιδιαιτερότητες και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νησιωτικές και απομακρυσμένες περιοχές όπως η Ρόδος.

Το Δημοτικό Συμβούλιο εξέφρασε την ανησυχία του ότι οι προτεινόμενες συνενώσεις θα επιφέρουν σοβαρά προβλήματα στη διαχείριση του υδάτινου πλούτου και στην εξυπηρέτηση των δημοτών και τάχθηκε κάθετα αντίθετο στην όποια νέα απώλεια αρμοδιοτήτων και κυρίως την οποιαδήποτε απώλεια περιουσιακών στοιχείων των δημοτών της Ρόδου και τις χώρας εν γένει, καθώς τα δίκτια και οι υποδομές των ΔΕΥΑ αποτελούν περιουσιακά στοιχεία των Δήμων και των Δημοτών. Συγκεκριμένα, επισημάνθηκε ότι η συγκέντρωση των ΔΕΥΑ σε μεγαλύτερους φορείς μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του κόστους των υπηρεσιών για τους πολίτες, ενώ η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών μπορεί να υποβαθμιστεί.

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Ρόδου καλεί την κυβέρνηση και το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας να επανεξετάσουν τα σχέδια τους και να προχωρήσουν σε έναν εποικοδομητικό διάλογο με την τοπική αυτοδιοίκηση και την ΕΔΕΥΑ, προκειμένου να βρεθούν λύσεις που θα διασφαλίζουν την οικονομική βιωσιμότητα των ΔΕΥΑ χωρίς να θίγεται η ποιότητα των υπηρεσιών και τα συμφέροντα των τοπικών κοινωνιών.

Πηγή: www.rodiaki.gr



Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 12, 2024

Αυξήσεις στα τιμολόγια νερού και στο στο Νότιο Αιγαίο με κλιμακωτές χρεώσεις ανακοίνωσε ο Σκυλακάκης


 

Με πρόσχημα τη λειψυδρία η κυβέρνηση απελευθερώνει την τιμολόγηση του νερού. 

Το είχε προαναγγείλει, εμμέσως, ο πρωθυπουργός από τη ΔΕΘ, το επιβεβαίωσε σήμερα ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας. 

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το διαρκώς αυξανόμενο πρόβλημα λειψυδρίας ως δικαιολογία για να απελευθερώσει την τιμολόγηση στους λογαριασμούς νερού, κάτι που θα φέρει αυξήσεις και σε αυτούς τους λογαριασμούς. 

Αυτό προκύπτει από τις σημερινές ανακοινώσεις του Θοδωρή Σκυλακάκη, στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου με αφορμή το πρόβλημα της λειψυδρίας, με το αρμόδιο υπουργό να υπογραμμίζει ότι έρχεται ρύθμιση για τα τιμολόγια νερού.

Σύμφωνα με τον Θοδωρή Σκυλακάκη θα προβλέπεται δυνατότητα κλιμακωτής χρέωσης από τον πάροχο ανάλογα με την κατανάλωση, ενώ διευκρινίστηκε ότι οι αυξήσεις δεν θα ξεπερνούν το όριο του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή. Επιπλέον, θα προβλέπεται η δυνατότητα ειδικού τιμολογίου για χρήστες όπως ευάλωτα νοικοκυριά ή δημόσιες κοινωνικές υποδομές.

Ανάμεσα σε άλλα, ο υπουργός Περιβάλλοντος ανακοίνωσε ότι όλες οι δημοτικές επιχειρήσεις ύδρευσης θα συνενωθούν ανά περιφερειακή ενότητα προκειμένου να έχουν πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό. 

Επισήμανε, ακόμη, ότι το βασικό πρόβλημα λειψυδρίας εντοπίζεται σε Νότιο Αιγαίο, κάποιες περιοχές της Πελοποννήσου και της Ανατολικής Κρήτης. Αναφορικά με την Αττική, επισήμανε ότι υδροδροτείται από την κεντρική Ελλάδα και έχει επηρεαστεί μεσοπρόθεσμα από τους ξηρούς χειμώνες τα δύο προηγούμενα έτη.

«Σε αυτή τη φάση ζητάμε κατανάλωση με μέτρο. Αν έχουμε κακή περίοδο, μπορεί να εξετάσουμε και άλλα μέτρα που να περιορίζουν την κατανάλωση για να έχουμε ασφάλεια στην πιθανότητα ακραίων φαινομένων» δήλωσε σε άλλο σημείο ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ο κ. Σκυλακάκης επεσήμανε ότι το πρόβλημα της λειψυδρίας επικεντρώνεται στο νότιο Αιγαίο, σε κάποιες περιοχές της Πελοποννήσου και της ανατολικής Κρήτης. 


(Με πληροφορίες από efsyn.gr)

Τρίτη, Απριλίου 04, 2023

Ο "από Βορρά κίνδυνος" για τον Μητσοτάκη


 

Η συναυλία της Θεσσαλονίκης «κάθισε βαριά στο στομάχι» της Νέας Δημοκρατίας. Στο Μέγαρο Μαξίμου μοιάζουν ακόμη να αναρωτιούνται «πώς τους ξέφυγε το πράγμα».

Εκεί που νόμιζαν ότι είχαν αφήσει πίσω τους τις κοινωνικές εκφράσεις οργής για το έγκλημα στα Τέμπη. Πάνω που η προεκλογική περίοδος είχε αρχίσει να κινείται στα οικεία μονοπάτια της κλασσικής πολιτικής αντιπαράθεσης όπου οι σχέσεις με τα ΜΜΕ και οι «επικοινωνιακές στρατηγικές» καθορίζουν το παιχνίδι. Ακριβώς στο σημείο που οι πολιτικές συζητήσεις θα πήγαιναν από δημοσκόπηση σε δημοσκόπηση. Όλα μπερδεύτηκαν. 

Αυτοί που έπρεπε στις 21 Μαϊου απλά να πάνε να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, προέκυψαν να πρωταγωνιστούν μια Κυριακή του Απριλίου. Εκτός προγράμματος.

Δεκάδες χιλιάδες καθημερινοί άνθρωποι γέμισαν την Πλατεία Αριστοτέλους. Δίχως κανένας αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος να είναι στην εξέδρα για να μιλήσει. Χωρίς κανένας μηχανισμός να έχει «δουλέψει» τις προηγούμενες ημέρες και κανένας όμιλος ΜΜΕ να μην «σπονσοράρει».

Η ιστορία αυτή θύμισε στην κυβέρνηση λίγο τις συναυλίες του Λεξ. Δηλαδή μια μορφή έκφρασης που δεν μπορούν επαρκώς να εξηγήσουν. Μόνο που εδώ τα πράγματα ήταν πραγματικά απειλητικά.

Γιατί αυτοί που μαζεύτηκαν δεν ήταν μόνον νέοι, ανήκαν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, κι έλεγαν να μην γίνει το νερό εμπόρευμα. Πρόφεραν την λέξη «ιδιωτικοποίηση» συχνά και δίχως καμία εκτίμηση στον όρο.

Έδειξαν θυμούνται ακόμη τους 57 νεκρούς των Τεμπών. Με οργή που δεν κατευνάστηκε από την επαναλειτουργία του τραίνου που ξεκίνησε από την Αθήνα, με τον Γεραπετρίτη στην θέση του μηχανοδηγού.

Έμοιαζαν επίσης να μην νοσταλγούν τους καιρούς που «κοιμόμασταν με τις πόρτες ανοιχτές». Αντιθέτως να έχουν αγανακτήσει με την αστυνομική βία.

Με λίγα λόγια ήταν μια συγκέντρωση σαφέστατης κι ολιστικής απόρριψης όσων σήμερα συμβαίνουν. Με τις μουσικές να τονίζουν την βούλησή των συγκεντρωμένων για κάτι άλλο, διαφορετικό.

Αυτό που «πλανήθηκε στην ατμόσφαιρα » της παραλιακής Θεσσαλονίκης, δεν άρεσε καθόλου, μα καθόλου, στο Μέγαρο Μαξίμου. Αυτή την φορά όμως δεν τολμούσε να ρίξει δακρυγόνα στο πλήθος όπως τον περασμένο Σεπτέμβρη στην συναυλία στον χώρο της Φιλοσοφικής του Αριστοτέλειου. Έτσι για να «ξεκαθαρίσει» για μια ακόμη φορά ότι στην μεγαλύτερη πόλη της Μακεδονίας θα επιβάλλει το «νόμος και τάξη», που ακολουθεί επί 4 χρόνια τις πολιτικές του.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την Κυριακή το βράδυ συνειδητοποίησε τον … «από Βορρά κίνδυνο». Αντιλαμβανόμενη πως ακόμη και στις περιοχές που νομίζει πως έχει – εκλογικά- το «πάνω χέρι» τα πράγματα δεν είναι όπως τα φαντάζονταν. 

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

=> https://www.news247.gr

Τετάρτη, Μαρτίου 22, 2023

Βουλή: Η Νέα Δημοκρατία ιδιωτικοποίησε το νερό


Με τις ψήφους μόνο των «γαλάζιων» βουλευτών υπερψηφίστηκε το πολυνομοσχέδιο – σκούπα, το οποίο ιδιωτικοποιεί το νερό. 

Σε μια μαραθώνια διαδικασία που είχε αρκετές εντάσεις, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας προέβη σε ένα αμείωτο «ράβε-ξήλωνε», καταθέτοντας τέσσερα πακέτα νομοτεχνικών βελτιώσεων και αλλάζοντας 109 από τα 263 άρθρα του πολυνομοσχεδίου.

ADVERTISEMENT

Η Κ.Ο. της πλειοψηφίας δεν έδειξε καμία θέρμη να υποστηρίξει το σχέδιο νόμου, καθώς λιγότεροι από 20 πήραν τον λόγο σε σύγκριση με τους 46 βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης που τοποθετήθηκαν κατά του σχεδίου νόμου.

Ενώ ο κ. Σκρέκας ισχυριζόταν πως η κυβέρνηση δεν στοχεύει στην εμπορευματοποίηση του νερού και πως όσοι λένε το αντίθετο έχουν πάρει διαζύγιο με την αλήθεια, όλη η αντιπολίτευση υποστήριζε πως δρομολογείται η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης και αποβλήτων.

Ειδικότερα, ο τομεάρχης Περιβάλλοντος και Ενέργειας του ΣΥΡΙΖΑ, Σ. Φάμελλος, προέβλεψε πως «θα πούμε το νερό νεράκι», τονίζοντας πως πρόκειται για «τελευταία πράξη πριν την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη». 

Αίσθηση προκάλεσε ότι κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, ο κ. Σκρέκας προτίμησε να βγάλει αναμνηστικές φωτογραφίες, χαμογελώντας με τους συνεργάτες του. 


Διαβάστε Νεότερες και περισσότες ειδήσεις

στο=>  https://www.documentonews.gr




Τρίτη, Μαρτίου 21, 2023

ΡΟΔΟΣ: Κινητοποίηση από τους εργαζόμενους στη ΔΕΥΑΡ - ΣΤΕ: Νέο «χαστούκι» στην κυβέρνηση για την ιδιωτικοποίηση του νερού


Με απεργία και συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία δημαρχείου αντέδρασαν οι εργαζόμενοι στη Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Ρόδου, στο νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος για την επέκταση των αρμοδιοτήτων της ΡΑΕ, γεγονός που θα οδηγήσει, όπως υποστηρίζουν, σε ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης του νερού. 

Οι εργαζόμενοι, όπως και οι συνάδελφοι τους σε ολόκληρη τη χώρα ζήτησαν την άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου, έχοντας και τη σύμφωνη γνώμη της διοίκησης της Επιχείρησης, που σήμερα ήταν κλειστή. 

Μάλιστα στο πλευρό τους βρέθηκε ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ Δημήτρης Τσίκκης,  με μέλη του διοικητικού συμβουλίου, όπως και ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ρόδου Παναγιώτης Εγγλέζος. 



www.ertnews.gr
----------------------------------

Νέο «χαστούκι» στην κυβέρνηση για την ιδιωτικοποίηση του νερού 



Σφοδρές αντιδράσεις προκαλεί το πολυνομοσχέδιο-σκούπα του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας που ανοίγει το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση του νερού. Με τον κόσμο να βρίσκεται στους δρόμους και να διαμαρτύρεται, μια ημέρα από τη ψήφισή του στη Βουλή, μια νέα απόφαση του Συμβουλίου Συμμόρφωσης του Συμβουλίου της Επικρατείας έρχεται να δυναμώνει τις φωνές όσων αντιστέκονται. 

Σύμφωνα με την Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού, «εκδόθηκαν οι 7 και 8/2023 αποφάσεις του Συμβουλίου Συμμόρφωσης του ΣτΕ με τις οποίες δέχονται την προσφυγή των εργαζομένων της ΕΥΔΑΠ ότι το υπουργείο Οικονομικών με το νόμο του δεν συμμορφώθηκε με τις αποφάσεις της Ολομέλειας του ΣτΕ 190 και 191/2022 για την έξοδο των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ από το Υπερταμείο και διατάσσει το υπουργείο την επιστροφή τους στο Δημόσιο! Άλλη μία μεγάλη νίκη για το νερό». 

Νωρίτερα, στη Βουλή, ένσταση αντισυνταγματικότητας υπέβαλε η Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επί σειράς άρθρων του νομοσχεδίου όμως αυτή απορρίφθηκε από την ολομέλεια της Βουλής καθώς την καταψήφισαν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Να σημειωθεί ότι υπέρ της ένστασης ψήφισαν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης. 

www.efsyn.gr 



Παρασκευή, Ιουνίου 05, 2020

Η απαξίωση των ελληνικών νησιών

Του Θοδωρή Τσιμπίδη * 

Η ιστορία μιας καταστροφής - Από την αυτονομία στην απόλυτη εξάρτηση ● Αναρωτηθήκαμε ποτέ πώς τα νησιά μας μέσα σε λίγα χρόνια μετατράπηκαν από πρότυπα διαχείρισης και αυτάρκειας σε απόλυτα εξαρτημένους τόπους, χωρίς πρωτογενή παραγωγή, αλλά και χωρίς πόσιμο νερό τα περισσότερα από αυτά; Αξιοσημείωτο είναι ότι τότε, πολλές φορές τα καράβια μπορεί να μην προσέγγιζαν τα νησιά ακόμα και για πολλές εβδομάδες, γεγονός που δεν επηρέαζε την επάρκεια σε αγαθά και την καθημερινότητα των νησιωτών.

Οσοι ζήσαμε στα νησιά τις δεκαετίες του 1960-1970 ή και νωρίτερα, έστω και σε νεαρή ηλικία, προλάβαμε να βιώσουμε το τέλος της περιόδου της πρότυπης αυτονομίας που για χιλιάδες χρόνια χαρακτήριζε το Αιγαίο.

Στο χωριό μου, στις Ράχες της Ικαρίας, θυμάμαι ότι σε όλα τα σπίτια φρόντιζαν κάθε εποχή να αποθηκεύουν ό,τι παρήγαγαν για να βιοπορίζονται οι άνθρωποι τους επόμενους μήνες, έχοντας έτσι μια μορφή επάρκειας και αυτονομίας.

Τα λίγα πράγματα που δεν παρήγαν οι νησιώτες, όπως η ζάχαρη, το ρύζι, ο καφές και η απαραίτητη κηροζίνη για τις λάμπες, τα προμηθεύονταν από τα λίγα καταστήματα που υπήρχαν με τα λίγα χρήματα που διέθεταν ή μέσω ανταλλαγής προϊόντων. Το πλοίο από τον Πειραιά ερχόταν στο νησί σποραδικά, όποτε το επέτρεπαν οι καιρικές συνθήκες, και όπως είχε ελάχιστους επιβάτες, αντίστοιχα ελάχιστα ήταν και τα προϊόντα που εκφορτώνονταν στο νησί, γιατί αντίστοιχα μικρές ήταν και οι ανάγκες των ντόπιων για καταναλωτικά προϊόντα.

Αντίστροφα, όταν το καράβι ταξίδευε προς τον Πειραιά, ήταν σύνηθες να αποστέλλονται πολλά διαφορετικά παραγόμενα προϊόντα είτε προς πώληση, είτε προς συγγενείς που ζούσαν στην Αθήνα και στον Πειραιά.

Για αιώνες, όλα τα νησιά βιοπορίζονταν από την παραγωγή προϊόντων, όχι μόνο για τοπική κατανάλωση αλλά και για εξαγωγή. Τα μεγαλύτερα νησιά, όπως η Λέσβος, η Χίος και η Σάμος, ήταν για αιώνες σημαντικοί τόποι παραγωγής και εξαγωγής για κάθε λογής αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, με σημαντικές μικρές βιομηχανικές μονάδες (π.χ. βυρσοδεψία, σαπωνοποιία).

Η Ικαρία εξήγε σταφίδα, το περίφημο καϊσί (ποικιλία βερίκοκου), αμύγδαλα και πολλά άλλα αγροτικά προϊόντα. Η Κύθνος μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1970 παρήγε το επίσης περίφημο θερμιώτικο κριθάρι, το οποίο κάλυπτε το σύνολο της παραγωγής της μπίρας ΦΙΞ, απασχολώντας μέσω συμβολαιακής καλλιέργειας την πλειονότητα των κατοίκων του νησιού. Η Πάρος εξήγε μεγάλες ποσότητες σιτηρών και η Νάξος πατάτες, φρούτα και λαχανικά. Πολλά νησιά εξήγαν και πρώτες ύλες (π.χ. κάρβουνο, ασβέστη ή ορυκτό καολινίτη - το βασικό συστατικό της πορσελάνης).

Αντίστοιχη ήταν η πρωτογενής παραγωγή και οι εξαγωγές διαφορετικών προϊόντων σε όλα τα κατοικημένα νησιά, ενώ μικρά εμπορικά καΐκια ταξίδευαν μεταξύ των νησιών καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, είτε για εμπόριο είτε για ανταλλαγή προϊόντων. Τα τελευταία εμπορικά καΐκια που είχαν απομείνει στο Αιγαίο σταμάτησαν τους πλόες τους πριν από περίπου 15 χρόνια.

Τις προηγούμενες δεκαετίες ακόμα και τα μικρά νησιά είχαν πλήρη επάρκεια νερού. Αξιοποιούσαν τις πηγές και τον υδροφόρο ορίζοντα, ενώ υπήρχε και συστηματική συλλογή των όμβριων υδάτων.

Αξιοσημείωτο είναι ότι τότε, πολλές φορές τα καράβια, είτε λόγω καιρικών συνθηκών είτε για άλλους λόγους, μπορεί να μην προσέγγιζαν τα νησιά ακόμα και για πολλές εβδομάδες, γεγονός που δεν επηρέαζε την επάρκεια σε αγαθά και την καθημερινότητα των νησιωτών.

Σήμερα όταν τα πλοία δεν προσεγγίζουν τα νησιά λόγω παρατεταμένης κακοκαιρίας ή απεργίας, χρειάζονται μόνο 3 μέρες για να αδειάσουν τα ράφια όλων των καταστημάτων, με πρώτα βέβαια αυτά των πολυεθνικών αλυσίδων σουπερμάρκετ που έχουν εγκατασταθεί σχεδόν σε όλα τα νησιά.

Επειτα από 5-6 ημέρες τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα, καθώς υπάρχει παντελής έλλειψη σε λαχανικά, φρούτα και σχεδόν σε όλα τα είδη τροφίμων, ενώ πλέον δεν υπάρχει ούτε πόσιμο νερό, καθώς στα περισσότερα νησιά οι κάτοικοι καταναλώνουν σχεδόν αποκλειστικά νερό σε πλαστικά μπουκάλια μιας χρήσης, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την υγεία τους αλλά και το περιβάλλον. Αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση.

Στις 10-12 ημέρες λοιπόν που δεν προσεγγίζουν τα πλοία, η επιβίωση στα νησιά γίνεται πάρα πολύ δύσκολη. Οι νησιώτες στερούνται ακόμη και το αλάτι, που παλιότερα το φέρναμε τα παιδιά στο σπίτι με τα κουβαδάκια μας.

Από την αυτάρκεια στην εξάρτηση



Το ερώτημα λοιπόν είναι: Πώς μέσα σε 40-50 χρόνια καταφέραμε να περάσουμε από την απόλυτη αυτάρκεια στην απόλυτη εξάρτηση, απαξιώνοντας ένα σοφό σύστημα διαχείρισης που θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο διδασκαλίας σε όλες τις περιβαλλοντικές σχολές του πλανήτη; Πώς περάσαμε από την εποχή που ανταλλάσσαμε προϊόντα και πολιτισμό στο Αιγαίο, στο σήμερα, που τα νησιά κατέληξαν να ανταλλάσσουν μόνο απορρίμματα από τις ανοιχτές χωματερές;

Πολλές φορές αναζητούμε τις αιτίες σε συμφέροντα, όμως πολύ φοβάμαι ότι σε αυτή την περίπτωση η αιτία αυτής της απαξίωσης δεν είναι μόνο τα συμφέροντα. Η κατάσταση των νησιών σήμερα αντανακλά όχι μόνο τις πολιτικές των προηγούμενων χρόνων αλλά και το εκτόπισμα των πολιτικών προσώπων που επιλέχθηκαν να διαχειριστούν αυτόν τον μοναδικό τόπο. Και το έπραξαν απαξιώνοντας αυτόν τον πολιτισμό διαχείρισης. Το μόνο που είχαν να προτείνουν κι εφάρμοσαν ήταν να μετατρέψουν τα νησιά σε μια τουριστική «μονοκαλλιέργεια», η οποία έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στην κουλτούρα αυτάρκειας και σοφής διαχείρισης των φυσικών πόρων.

Ερήμωσαν οι περισσότερες καλλιέργειες και τη θέση τους πήραν μικρές και μεγάλες τουριστικές μονάδες. Τα συστήματα αποτροπής της διάβρωσης των νησιών εγκαταλείφθηκαν, εντείνοντας τα φαινόμενα διάβρωσης στα περισσότερα νησιά. Ετσι, μαζί με το γόνιμο χώμα των νησιών, χάνεται και ο υδροφόρος ορίζοντας.


Καταστράφηκε και το παραδοσιακό σύστημα κτηνοτροφίας, το οποίο είχε ενσωματωμένη εμπειρικά την κατανόηση και γνώση του πόσα κτηνοτροφικά ζώα μπορούσαν να εκτραφούν σε μια περιοχή, ποιες εποχές και πότε έπρεπε να μεταφερθούν τα ζώα αλλού για να μην προκαλέσουν τα αρνητικά αποτελέσματα της υπερβόσκησης.

Αυτές δεν ήταν οικολογικές πρακτικές, αλλά βασίζονταν στην κοινή λογική, τη γνώση και την εμπειρία πολλών χρόνων (την οποία σήμερα απαξιώνουμε) και φυσικά στην ανάγκη επιβίωσης. Δεν εξαντλούσαν τη φύση γιατί ήξεραν ότι αυτοί θα πληγώνονταν στο τέλος. Τα απομεινάρια αυτού του παραδοσιακού συστήματος κτηνοτροφίας τα βλέπουμε και σήμερα σε όλα τα νησιά, με τις ξερολιθιές και τα καλντερίμια που χρησιμοποιούνταν για να κατατμηθούν οι περιοχές βόσκησης.

Η αντίστροφη πορεία για την αυτάρκεια των νησιών ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, όταν οι κρατικές αρχές ακολουθώντας μια ευρωπαϊκή πολιτική -που αποδείχθηκε καταστροφική για τα νησιά- απαξίωσαν αυτό το αρχαίο και δοκιμασμένο σύστημα διαχείρισης και ενθάρρυναν τους νησιώτες -κτηνοτρόφους και μη- να λάβουν ετήσια επιδότηση για όσα περισσότερα αιγοπρόβατα θα αποφάσιζαν να εκθρέψουν, χωρίς να τηρούνται η φέρουσα ικανότητα, η μέριμνα διαχείρισης ή να υπάρχει προϋπόθεση παραγωγής προϊόντων. Το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή του κτηνοτροφικού κλάδου. Τα λίγες εκατοντάδες ζώα έγιναν πολλές χιλιάδες, για παράδειγμα 35.000 αιγοπρόβατα στην Ικαρία των 9.000 κατοίκων, 3.000 αιγοπρόβατα στους Αρκιούς των 40 κατοίκων κ.ο.κ.

Ο αριθμός των κτηνοτρόφων αυξήθηκε κάθετα, καθώς ο καθένας πλέον μπορούσε να δηλώνει ότι είναι κτηνοτρόφος, χωρίς πρόβλεψη για σφαγεία ή τυροκομεία. Τα νησιά καταστράφηκαν από την υπερβόσκηση και μετέπειτα από τη διάβρωση των εδαφών που προκλήθηκε, ενώ καταστράφηκαν και οι κτηνοτρόφοι, καθώς δεν υπήρχαν πλέον βοσκότοποι και αναγκάζονται να μεταφέρουν στα νησιά ακριβές εισαγόμενες τροφές (συνήθως αμφιβόλου ποιότητας, π.χ. φτηνό μεταλλαγμένο καλαμπόκι).

Και τι έγιναν οι ψαράδες των νησιών;

Η επόμενη εμπνευσμένη παρέμβαση ήταν η απαξίωση και καταστροφή του αλιευτικού κλάδου. Στην Ελλάδα δεν έχει εφαρμοστεί καμία ουσιαστική πρακτική διαχείρισης των ιχθυαποθεμάτων μετά τη δεκαετία του 1970, με τα αποθέματα των ψαριών να μειώνονται ανησυχητικά χρόνο με τον χρόνο. Αντί για διαχείριση της αλιείας, η πολιτεία, ακολουθώντας άλλη μία ευρωπαϊκή πολιτική που υιοθέτησε ως εθνική, αποφάσισε να περιορίσει την υπεραλίευση καταστρέφοντας (δηλαδή σπάζοντας σε κομμάτια) περισσότερα από 13.500 αλιευτικά σκάφη, το 90% των οποίων ήταν ξύλινα, παραδοσιακά κομψοτεχνήματα της ναυπηγικής τέχνης, που σήμερα δεν είμαστε σε θέση να κατασκευάσουμε.

Μαζί με αυτή τη μοναδική πολιτιστική κληρονομιά εξαφανίστηκαν και πολλές χιλιάδες θέσεις εργασίας, αν αναλογιστούμε ότι και το πιο μικρό καΐκι απασχολούσε άμεσα ή έμμεσα 3-4 άτομα, σε περιοχές που η πολιτεία αδυνατεί να δημιουργήσει έστω και λίγες σταθερές θέσεις απασχόλησης για τις τοπικές κοινωνίες.

Με τις 30.000 έως 50.000 ευρώ που ήταν η μέση αποζημίωση για την καταστροφή του κάθε καϊκιού, ο κάθε ψαράς συνήθως έχτιζε λίγα ενοικιαζόμενα δωμάτια ή κάποια αντίστοιχη εποχιακή τουριστική δραστηριότητα, με την οποία προφανώς δεν μπορεί να επιβιώσει όλο τον χρόνο.

Παράλληλα, στις ίδιες περιοχές όπου οι ψαράδες χρησιμοποιούσαν ήπια αλιευτικά μέσα (δίχτυα και παραγάδια), τώρα ψαρεύουν κυρίως μεγάλα αλιευτικά σκάφη - που ξεκινάνε από τον Πειραιά ή τη Μηχανιώνα ή ακόμα και από την Ιταλία, όπως βλέπουμε ολοένα και συχνότερα στο νότιο Αιγαίο, εξαντλώντας τα αποθέματα των ψαριών και συχνά καταστρέφοντας παραγωγικά οικοσυστήματα.

Τώρα λουζόμαστε τα αποτε­λέσματα των πράξεών μας

Χρειάστηκε άλλη μια κρίση και μια πανδημία για να συνειδητοποιήσουμε ότι ο τουρισμός, όσο σημαντικός και αν είναι σήμερα, όταν αποτελεί «μονοκαλλιέργεια», είναι ένα απόλυτα έωλο επάγγελμα που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη μόνιμη και σταθερή επιβίωση των νησιωτικών κοινωνιών.

Ομως σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, τώρα οι πολιτικοί μας έχουν ξεκινήσει να εφαρμόζουν άλλη μια λαμπρή ιδέα, που πιθανώς να αποτελέσει και τη χαριστική βολή για τα νησιά. Μετά από όλη αυτή την απαξίωση και καταστροφή των νησιών σε στεριά και θάλασσα, έχοντας αποβιομηχανοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας, σκέφτηκαν να εγκαταστήσουν μια νέα ζώνη βιομηχανικής παραγωγής (βλέπε, ενέργεια) στα νησιά και στις νησίδες.

Σε νησιά όπου επί αιώνες οι κάτοικοι πρόσεχαν ακόμα και το πώς θα μετακινήσουν μια πέτρα, ώστε να μην επηρεάσουν το αισθητικό τοπίο και να μην προξενήσουν τη διάβρωση, δηλαδή απώλεια γόνιμου χώματος.

Οι κάτοικοι των νησιών είχαν διαμορφώσει ένα αισθητικό τοπίο που είναι σημαντικό δείγμα του πολιτισμού τους, το οποίο όλοι, Ελληνες και ξένοι, αρεσκόμαστε να θαυμάζουμε στις διακοπές μας. 

Ολα τα κτίσματα είναι συνυφασμένα με το περιβάλλον και το τοπίο (με εξαίρεση κάποιες βίλες που φύτρωσαν τα τελευταία χρόνια), με μια εξαιρετική ισορροπία συνύπαρξης, καθώς κανένα κτίσμα δεν προσέβαλλε το τοπίο ούτε έκρυβε τη θέα των γειτονικών του κτισμάτων.

Αυτή η ισορροπία άλλωστε ήταν προϋπόθεση για να μπορεί να λειτουργεί η γεωγραφικά απομονωμένη κοινωνία, στην οποία ο ένας είχε πραγματική ανάγκη τον άλλον, παρά τις όποιες προσωπικές διαφορές πιθανώς είχαν.

Μέρος αυτής της μοναδικής αισθητικής είναι ακόμα και ο ήχος που παράγεται από τον αέρα που περνά μέσα από τα στενά σοκάκια και πάρα πολλά άλλα.

Η τελευταία λοιπόν λαμπρή ιδέα που είχαν οι πολιτικοί μας ήταν σε αυτά τα μοναδικά τοπία και οικοσυστήματα να εγκαταστήσουν μια καινούργια μορφή «ανάπτυξης», που προωθούν με τον ειρωνικό τίτλο «πράσινα(!) νησιά».

Οπως διαβάζουμε στις περιβαλλοντικές μελέτες των μεγάλων αιολικών πάρκων, δηλώνουν ότι έτσι «θα αναβαθμίσουν την αναπτυξιακή φυσιογνωμία της περιοχής εγκατάστασης» και ότι τα αιολικά πάρκα «θα αποτελέσουν καμάρι της περιοχής και καύχημα των κατοίκων οι οποίοι έτσι θα αποδείξουν το εκσυγχρονιστικό τους πρόσωπο και την περιβαλλοντική τους συνείδηση»! Αυτή η περιγραφή είναι μια ξεκάθαρη προσβολή της ιστορίας αλλά και της νοημοσύνης των νησιωτών!

Σε μοναδικά νησιά λοιπόν όπως είναι η Αμοργός, η Πάρος, η Τήνος, η Ανδρος, η Ικαρία, η Σαμοθράκη, κ.ά. αλλά και σε μικρονήσια όπως τα Λέβιθα και η Κίναρος, όπου ζουν λίγοι εναπομείναντες κάτοικοι σε απόλυτη ισορροπία με ιδιαίτερα σημαντικά οικοσυστήματα, προετοιμάζεται η εγκατάσταση μονάδων παραγωγής αιολικής ενέργειας σε βιομηχανική κλίμακα! Ενέργειας που δεν θα καλύπτει απλώς τις ανάγκες των κατοίκων, αλλά κυρίως θα είναι ενέργεια που θα μεταφέρεται μέσω υποβρύχιων καλωδίων στα αστικά κέντρα και στους μεγάλους καταναλωτές, με έργα τα οποία έπειτα από 15-20 χρόνια θα είναι πεπαλαιωμένα και θα πρέπει να κατεδαφιστούν.

Βασικό κίνητρο γι' αυτή τη χωροθέτηση είναι η δωρεάν γη. Θα μπορούσαν να γίνουν αντίστοιχες βιομηχανικής κλίμακας εγκαταστάσεις κοντά στις πόλεις -όπως γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη-, αλλά αυτό έχει κόστος για τους επενδυτές, ενώ τα βουνά και τα νησιά τούς παραχωρούνται δωρεάν και τα έξοδα που θα κάνουν θα είναι σε μεγάλο βαθμό επιδοτούμενα - ως «πράσινη» επένδυση.

Τι προϋποθέτουν οι επενδύσεις αυτές;

 


Προϋπόθεση βέβαια για να γίνουν αυτά τα μεγάλης κλίμακας έργα είναι να ισοπεδωθούν οι κορυφογραμμές, να διανοιχθούν δρόμοι όπου θα μπορούν να κινηθούν και να ελιχθούν οχήματα μήκους >30 μέτρων. Για παράδειγμα, μόνο σε ένα από τα έργα που έχουν ήδη αδειοδοτηθεί και αφορά 14 νησιά και νησίδες της Δωδεκανήσου και των Κυκλάδων, σε περιοχές Natura 2000, προγραμματίζουν να εγκαταστήσουν περισσότερες από 100 ανεμογεννήτριες, με ύψος έως και τα 198 μέτρα η κάθε μία, σε νησιά όπου το μέσο υψόμετρο δεν ξεπερνά τα 300 μέτρα. Η παραγόμενη ισχύς θα είναι 2.5MW ανά ανεμογεννήτρια, δηλαδή για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, όσο είναι η μέση κατανάλωση ενός νησιού μεγέθους αντίστοιχου με τη Σίφνο.

Για να μπορέσει να γίνει η συγκεκριμένη εγκατάσταση, πρέπει να κατασκευάσουν 70 χλμ. οδικού δικτύου σε δύσβατες περιοχές, να γίνουν εκτεταμένες εκσκαφές, να κατασκευαστούν 14 λιμάνια (μιας χρήσης), δυσανάλογα με το μέγεθος των νησιών, σε απομακρυσμένες περιοχές, για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της εκφόρτωσης όλων αυτών των υλικών και οχημάτων, θα πρέπει να τσιμεντωθούν τα βουνά με εκατοντάδες χιλιάδες κυβικά τσιμέντου, να γίνει εκσκαφή για την επίχωση 673 χιλιομέτρων καλωδίων μέσης τάσης και πολλές άλλες αντίστοιχες «αναπτυξιακές παρεμβάσεις».

Ολα αυτά σε μια εποχή που οι ΑΠΕ μικρής κλίμακας και μεγάλης απόδοσης βρίσκονται στο απόγειό τους παγκοσμίως κι εμείς επιμένουμε να εφαρμόσουμε τεχνολογίες που ανήκουν στο παρελθόν, αλλά ακόμα παράγουν υψηλό κέρδος για τους μεγάλους επενδυτές και τους κατασκευαστές.

Δραματικές συνέπειες στο μικροκλίμα

Φυσικά με όλη αυτή την καταστροφή, λίγοι θέλουν να προβληματιστούν ή να κατανοήσουν τις δραματικές επιπτώσεις στην ιδιαίτερα σημαντική ορνιθοπανίδα των νησιών. Κάτι που όμως όλοι μπορούν να καταλάβουν είναι οι δραματικές συνέπειες της μετατροπής του μικροκλίματος. Οπως επιβεβαιώνει η διεθνής εμπειρία, οι στροβιλισμοί που προκαλούνται από τις έλικες των ανεμογεννητριών δημιουργούν έντονη ανάμιξη των αέριων μαζών, μεταβάλλοντας τη θερμοκρασία και την υγρασία κοντά στην επιφάνεια του εδάφους.

Στα νησιά ο υδροφόρος ορίζοντας δεν εμπλουτίζεται από τις λίγες βροχές του έτους αλλά σχεδόν όλο τον χρόνο από το λεγόμενο αγιάζι, δηλαδή τους υδρατμούς που προέρχονται από την εξάτμιση του θαλασσινού νερού κατά τη διάρκεια της νύχτας, οι οποίοι συμπυκνώνονται και κατακάθονται στις κορυφές των βουνών και στις πλαγιές των νησιών. Με τη βοήθεια της βλάστησης και των ριζωμάτων, αυτή η υγρασία καταλήγει στον υδροφόρο ορίζοντα.

Τα τεράστια αιολικά πάρκα πρόκειται να εξαφανίσουν το αγιάζι, προκαλώντας έτσι τη μείωση τροφοδοσίας των πηγών και επιδεινώνοντας περαιτέρω το πρόβλημα έλλειψης νερού που ήδη αντιμετωπίζουν τα νησιά. Ταυτόχρονα, καθώς θα ανέβει η θερμοκρασία στις κορυφές των βουνών, θα προκληθεί έντονη ξηρασία, προξενώντας επομένως ολική καταστροφή.

Καθώς λοιπόν μας αρέσει να επικαλούμαστε την ιστορία χιλιάδων ετών αυτού του τόπου, του οποίου βρεθήκαμε να είμαστε οι τωρινοί διαχειριστές, πρέπει να αναλογιστούμε πώς καταφέραμε μέσα σε λίγες δεκαετίες να προκαλέσουμε ένα τόσο μεγάλο πολιτισμικό και περιβαλλοντικό πλήγμα στον τόπο μας.

Αλλά και να αναλογιστούμε εάν θέλουμε να είμαστε εμείς αυτοί που θα επιφέρουμε και τη χαριστική βολή: τη μη αναστρέψιμη καταστροφή για τις τοπικές κοινωνίες, τον τουρισμό, το περιβάλλον, την ποιότητα ζωής και για πάρα πολλά άλλα.


* Επίτιμος ερευνητής Θαλάσσιας Προστασίας, διευθυντής του «Αρχιπέλαγος»
Φωτογραφίες: Αρχιπέλαγος Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας

Πρώτη φωτογραφία: Αστυπάλαια, μοναδική αρχιτεκτονική ισορροπία
© Αρχιπέλαγος Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας


Πηγή: efsyn.gr - June 05, 2020
 

 

 


Σάββατο, Οκτωβρίου 05, 2019

Η Πορτογαλία αγοράζει πίσω το νερό της από τις πολυεθνικές: Το… πείραμα απέτυχε


Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Πορτογαλία πολλοί δήμοι είχαν προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των εταιριών ύδρευσης. Μετά τις κατακόρυφες αυξήσεις στις τιμές του νερού όμως επιχειρούν να τις ξαναγοράσουν. 

«Οι τιμές του νερού που είχαμε συγκαταλέγονταν στις υψηλότερες της χώρας», εξηγεί ο δημοτικός σύμβουλος Σούσα Σίλβα. «Δεν μπορούσε να συνεχίσει άλλο. Έπρεπε να αντιδράσουμε». Η δε αντίδραση, αρκετά δραστική: ο δήμος Μάφρα (80.000 κάτοικοι, 40 χλμ. βορειοδυτικά της Λισαβόνας) προχώρησε στην επανακρατικοποίηση της εταιρίας ύδρευσης. Από τον Σεπτέμβριο του 2019 το δίκτυο είναι και πάλι στα χέρια της τοπικής αυτοδιοίκησης ενώ το νερό έχει γίνει ήδη κατά 30% φθηνότερο. «Είχαμε την εμπειρία ότι ορισμένες υπηρεσίες είναι καλύτερα να προσφέρονται από το δημόσιο, παρά από τους ιδιώτες», επισημαίνει ο Σούσα Σίλβα.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο ίδιος προέρχεται από το συντηρητικό PSD, το οποίο κατά τη διάρκεια της κρίσης στην Πορτογαλία και βάσει των επιταγών της Τρόικας υποστήριζε με σθένος την ιδιωτικοποίηση του νερού. Μέχρι το 2014 και παρά τις μεγάλες αντιδράσεις της κοινής γνώμης 27 περιφέρειες είχαν προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση του δικτύου υδροδότησης. Μάλιστα θα ακολουθούσαν και άλλες, εάν δεν είχε αναλάβει το 2015 το Σοσιαλιστικό Κόμμα που έβαλε φρένο σε περαιτέρω αποκρατικοποιήσεις. Κύριοι ενδιαφερόμενοι ήταν εξαρχής μεγάλες πολυεθνικές.

Αποζημίωση λόγω χαμηλότερης κατανάλωσης 

Η Μάφρα ήταν μια από τις πρώτες περιφέρειες που ανταποκρίθηκε στο πολυδιαφημισμένο από την ΕΕ οικονομικό μοντέλο. Δεδομένου ότι ο δήμος δεν είχε χρήματα για τον εκσυγχρονισμό και τη διεύρυνση του πεπαλαιωμένου δικτύου υδροδότησης, αποφάσισε να παραχωρήσει την μακροχρόνια εκμετάλλευσή του σε γαλλική ιδιωτική εταιρία. Σύμφωνα με τον Σούσα Σίλβα η εταιρία δεν έφερνε μόνον τα αναγκαία κεφάλαια αλλά και την απαραίτητη τεχνογνωσία. Ο δήμος μεγάλωνε και μαζί του και το δίκτυο. Όλα προχωρούσαν καταρχήν ομαλά, λέει ο ίδιος.

Ωστόσο η κατανάλωση του νερού ήταν μικρότερη από την αναμενόμενη ή τουλάχιστον σε σύγκριση με τις ιδιαίτερα φιλόδοξες εκτιμήσεις της ιδιωτικής εταιρίας, με αποτέλεσμα να αρχίσουν τα προβλήματα. «Δεδομένου ότι η κατανάλωση του νερού κινήθηκε κάτω από τα συμφωνηθέντα επίπεδα, η εταιρία θα μπορούσε να επιβάλει αντισταθμιστικά τέλη». Υπό αυτή την έννοια η καταγγελία της σύμβασης και η επανακρατικοποίηση φαινόταν πλέον αρκετά πιο συμφέρουσα λύση για το δήμο. Η πρόωρη -κατά έξι χρόνια- λύση της σύμβασης κόστισε τελικώς 21 εκατομμύρια ευρώ στο δήμο και εξελίχθηκε σε μια αρκετά σύνθετη διαδικασία καθώς η εταιρία ύδρευσης άλλαξε στο μεταξύ πολλούς ιδιοκτήτες. Στο τέλος ανήκε σε μια κινεζική εταιρία, η οποία λειτουργούσε με μοναδικό γνώμονα το μέγιστο δυνατό κέρδος. Ευχαριστημένος παρά ταύτα ο Σούσα Σίλβα. «Πετύχαμε τελικά μια καλή συμφωνία, αν σκεφτεί κανείς ότι στο τέλος θα πληρώναμε πολύ υψηλότερα πρόστιμα λόγω της χαμηλής κατανάλωσης».

Παρελθόν οι ιδιωτικοποιήσεις νερού στην Πορτογαλία 

«Οι περισσότεροι δήμοι που ιδιωτικοποίησαν το νερό το έκαναν κατά τη διάρκεια της κρίσης διότι δεν είχαν χρήματα για τις αναγκαίες επενδύσεις», επιβεβαιώνει ο Φραντσέσκο Φερέιρα από την περιβαλλοντική οργάνωση Zero. Σύμφωνα με τον ίδιο, η περίπτωση της Μάφρα είναι μια καλή ευκαιρία για να αναθεωρηθεί και ενδεχομένως να αλλάξει αυτή η πολιτική. Διότι το νερό είναι ένα δημόσιο αγαθό, το οποίο πρέπει να προσφέρεται επί της αρχής από το κράτος και τους δήμους, ωστόσο σε τιμές που να διασφαλίζουν την υπεύθυνη και όχι αλόγιστη χρήση του, όπως λέει.

Γι΄ αυτό και σήμερα οι περισσότεροι δήμοι που τα χρόνια της κρίσης είχαν προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις επιχειρούν να ξαναγοράσουν τις επιχειρήσεις ή τουλάχιστον να συμμετέχουν σε αυτές ως μέτοχοι προκειμένου να ανακτήσουν εν μέρει τον έλεγχο των εταιριών και της τιμολογιακής τους πολιτικής. Ωστόσο όχι πάντα με επιτυχία. Γεγονός είναι πάντως ότι μετά την επανακρατικοποίηση του νερού στη Μάφρα έχει μπει οριστική ταφόπλακα στα όποια σχέδια περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεων νερού στην Πορτογαλία.


Η Πορτογαλία πήρε ξανά πίσω το νερό της από τους ιδιώτες Φωτογραφία via pixabay.com / AnnaER  
Deutsche Welle / Γιόχεν Φάγκετ 

Πηγή: hellasjournal.com - Oct 05, 2019

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 23, 2019

Ένα απαράδεκτα δημόσιο αγαθό…

Το σχόλιο της ημέρας με το πενάκι του Γιάννη Δερμεντζόγλου.


Από το tvxs.gr

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 19, 2019

«Απαράδεκτα φθηνό» το νερό για τον Μπάμπη Παπαδημητρίου (Video)

Μία περίεργη άποψη που εξέφρασε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Μπάμπης Παπαδημητρίου, κατά τη συνεδρίαση της υποεπιτροπής υδατικών πόρων της Βουλής.

Σύμφωνα με τον γνωστό δημοσιογράφο, ο οποίος έχει απασχολήσει πολλάκις με τις δηλώσεις του, «το νερό είναι απαράδεκτα φθηνό και η σπατάλη του εξωφρενική».

Αναλυτικά η τοποθέτηση του Μπάμπη Παπαδημητρίου είναι «οι Δήμοι ακόμη δεν κατόρθωσαν να βρουν μια πολιτική στο βασικό θέμα που είναι η τιμολόγηση. Το νερό είναι, δυστυχώς, απαράδεκτα φθηνό, η σπατάλη του είναι εξωφρενική. Η δε επεξεργασία του είναι σχεδόν σπάνια ακόμη και σε μικρές πόλεις, όπου εκεί θα έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεκτικά τα πράγματα».

Ασχολιάστο...


Πηγή: efsyn.gr - Sep 19, 2019

Πέμπτη, Ιουνίου 06, 2019

Κάθε χρόνο καταπίνουμε ως και 121.000 μικροπλαστικά σωματίδια

Το νερό στα πλαστικά μπουκάλια περιέχει περίπου 22 φορές περισσότερα μικροπλαστικά από ό,τι το νερό της βρύσης

Ο μέσος ενήλικας καταπίνει και εισπνέει 74.000 έως 121.000 μικροσκοπικά σωματίδια πλαστικού ετησίως μέσω της τροφής του, του νερού και της αναπνοής του, ανάλογα με την ηλικία και το φύλο του, με συνέπειες ακόμη άγνωστες για την υγεία του, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα, την πρώτη του είδους της.

Όσο πιο πολύ εμφιαλωμένο νερό από πλαστικά μπουκάλια πίνει κανείς, τόσο αυξάνει η πιθανότητα να καταπιεί μικροπλαστικά σωματίδια. Το νερό στα πλαστικά μπουκάλια περιέχει περίπου 22 φορές περισσότερα μικροπλαστικά από ό,τι το νερό της βρύσης. Κάποιος που πίνει μόνο εμφιαλωμένο νερό, καταναλώνει 90.000 έξτρα μικροπλαστικά σωματίδια κάθε χρόνο μόνο από αυτή την πηγή (έναντι 4.000 από το νερό της βρύσης).

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Κίραν Κοξ του καναδικού Πανεπιστημίου της Βικτόρια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό περιβαλλοντικής επιστήμης και τεχνολογίας "Environmental Science and Technology", σύμφωνα με τις βρετανικές «Γκάρντιαν» και «Ιντιπέντεντ», ανέφεραν ότι αυτή μπορεί να είναι μια αρκετά συντηρητική εκτίμηση, καθώς μόνο ένας μικρός αριθμός τροφών και ποτών αναλύθηκαν για πλαστική ρύπανση. Τροφές όπως το ψωμί, το κρέας, τα γαλακτοκομικά και τα λαχανικά μπορεί επίσης να περιέχουν μικροπλαστικά, αλλά δεν έχουν διερευνηθεί ακόμη, όπως αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Οι συνέπειες για την υγεία είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστες, αλλά είναι πιθανό ότι τα μικροπλαστικά έχουν τοξική δράση. Επίσης ορισμένα από αυτά είναι αρκετά μικρά για να διεισδύσουν στους ανθρώπινους ιστούς, πυροδοτώντας αντιδράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος.

Η ρύπανση από τα μικροπλαστικά προκαλείται κυρίως από τη διάσπαση των μεγαλύτερων πλαστικών και είναι διάσπαρτη σε όλο τον πλανήτη. Μικροπλαστικά έχουν βρεθεί παντού: στον αέρα, στο έδαφος, στα ποτάμια και στα πιο βαθιά σημεία των ωκεανών. Έχουν ανιχνευθεί στο εμφιαλωμένο νερό, αλλά και στο νερό βρύσης, στα ψάρια και γενικότερα στα θαλασσινά, αλλά και στη μπίρα.

«Προσωπικά αποφεύγω όσο μπορώ τις πλαστικές συσκευασίες και το εμφιαλωμένο νερό», δήλωσε ο ίδιος ο Κοξ. «Τα γεγονότα είναι απλά : παράγουμε πολύ πλαστικό και αυτό καταλήγει στα οικοσυστήματα, των οποίων αποτελούμε μέρος. Η κατάργηση των πλαστικών μιας χρήσης και η υποστήριξη εταιρειών που αντικαθιστούν τις πλαστικές συσκευασίες, δεν θα έχει καθόλου αμελητέα επίπτωση».

Πάντως, άλλοι επιστήμονες εμφανίσθηκαν πιο επιφυλακτικοί για τις πιθανές συνέπειες των μικροπλαστικών. Ο καθηγητής οικολογίας 'Αλαστερ Γκραντ του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Αγγλίας δήλωσε: «Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι ένας ενήλικος άνδρας καταναλώνει 142 πλαστικά σωματίδια τη μέρα από το στόμα και εισπνέει άλλα 170. Δεν παρουσιάζουν όμως στοιχεία ότι αυτή η κατανάλωση συνιστά πράγματι σοβαρό κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία».

Η μαζική παραγωγή πλαστικών άρχισε στη δεκαετία του 1940 και έκτοτε εξαπλώθηκαν παγκοσμίως, προκαλώντας την αντίστοιχη ρύπανση.


Πηγή: koutipandoras.gr - Jun 06, 2019 

Με εθνικούς πόρους η Β’ φάση του Φράγματος Γαδουρά

«Με εθνικούς πόρους στηρίζουμε την ανάπτυξη των νησιών μας».

Αυτό δήλωσε, με αφορμή την ένταξη της Β΄ φάσης του Φράγματος Γαδουρά στο πρόγραμμα του Υπουργείου Εσωτερικών «Φιλόδημος», μιλώντας στην ΕΡΤ Ρόδου, ο Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Νεκτάριος Σαντορινιός.

Σημειώνεται ότι το έργο θα χρηματοδοτηθεί από εθνικούς πόρους με το ποσό των 21,3 εκ. ευρώ και θα επιλύσει τα προβλήματα λειψυδρίας που αντιμετωπίζουν αρκετές περιοχές της Ρόδου.

«Αυτή κυβέρνηση έχει αποδείξει έμπρακτα τη στήριξή της στα νησιά, με μια σειρά έργων που βελτιώνουν τη ζωή των νησιωτών» είπε, τονίζοντας ότι το έργο είναι εμβληματικό.

Ανέφερε ότι πρώτη φορά χρηματοδοτούνται έργα μεγάλης αξίας από εθνικούς πόρους και όχι μόνο από ευρωπαϊκούς, θυμίζοντας ότι και η επέκταση του Φράγματος της Κρητηνίας, ύψους 10 εκ. ευρώ, χρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.


Πηγή: ert.gr - Jun 06, 2019

Δευτέρα, Μαΐου 06, 2019

Εγκαίνια μονάδας αφαλάτωσης στους Λειψούς

Σημαντική εξοικονόμηση χρημάτων για το δημόσιο αλλά και υδατική αυτονομία στο νησί, θα προσφέρει η μονάδα αφαλάτωσης στους Λειψούς που εγκαινίασε χθες ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Νεκτάριος Σαντορινιός, παρουσία του γ.γ. Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, Γιώργου Κασσάρα, εκπροσώπων της εταιρείας που ανέλαβε το έργο και κατοίκων των Λειψών. 

Η δυναμικότητα της μονάδας φτάνει μέχρι και τα 600 κυβικά μέτρα πόσιμου νερού ημερησίως, ποσότητα που επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών του νησιού και για τους θερινούς μήνες.

«Από το 2013 σε Λειψούς και Κίμωλο παρέμεναν ανενεργές μονάδες αφαλάτωσης που είχαν αγοραστεί αλλά δεν είχαν λειτουργήσει ποτέ. Το συνολικό κόστος για την υδροδότηση του νησιού ανερχόταν περίπου στις 650.000 ευρώ ετησίως, ενώ το συνολικό όφελος από τη λειτουργία της αφαλάτωσης ανέρχεται στο 84,77%» δήλωσε στην ομιλία του ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας.

Ο κ. Σαντορινιός πρόσθεσε ότι «μέχρι σήμερα, το Δημόσιο δαπανούσε 10,30 ευρώ προ ΦΠΑ, ανά κυβικό για την μεταφορά νερού στους Λειψούς με την υδροφόρα, ενώ το νερό της αφαλάτωσης, στοιχίζει πλέον 1,98 ευρώ».

Συμπλήρωσε ότι η τοποθέτηση, λειτουργία και συντήρηση της μονάδας, είναι ένα έργο που εκτελέστηκε μέσω σύμβασης και θα αποδοθεί εξ ολοκλήρου στον δήμο Λειψών, μετά τα τρία πρώτα χρόνια λειτουργίας του.

Ο υπουργός τόνισε ότι, συνολικά το κόστος για το Δημόσιο, που αφορούσε την μεταφορά νερού σε όλα τα άνυδρα νησιά του Αιγαίου, ανερχόταν περίπου στα 5 εκατ.. ευρώ αλλά με τη συστηματική προσπάθεια του υπουργείου για τη λειτουργία μονάδων αφαλάτωσης, το Δημόσιο έχει εξοικονομήσει 4,5 εκατ ευρώ, χρήματα που ήδη διοχετεύονται για την υλοποίηση δράσεων και έργων στα νησιά.

Αναφέρθηκε επίσης στη θεσμοθέτηση του μέτρου του μεταφορικού ισοδύναμου, στο οποίο, εκτός από την κάλυψη στην μετακίνηση των νησιωτών με ακτοπλοϊκά εισιτήρια, θα προστεθεί και η δυνατότητα χρήσης και του αεροπλάνου.

Πρόσθεσε επίσης ότι η εφαρμογή του μέτρου του μεταφορικού ισοδύναμου στην επιδότηση των καύσιμων, δίνει μια μεγάλη ανάσα στα τουριστικά νοικοκυριά καθώς στους Λειψούς (σ.σ. ένα από 33 νησιά τα οποία έχουν ενταχθεί στην πιλοτική εφαρμογή του μέτρου από 01/01/19) το κόστος της αμόλυβδης από 2,04 ευρώ το λίτρο διαμορφώνεται πλέον περίπου στο 1,69 ευρώ και του diesel κίνησης από το 1,69 ευρώ στο 1,458 ευρώ.

«Κανείς δεν νομίζω ότι περίμενε η βενζίνη στους Λειψούς να έχει μόνο 7 λεπτά διαφορά από ότι στον Πειραιά» τόνισε ο υπουργός.

Ο δήμαρχος Λειψών Φώτης Μάγγος, στην ομιλία του ευχαρίστησε τον Νεκτάριο Σαντορινιό για την επιμονή και την αποτελεσματικότητά του, ώστε το έργο της λειτουργίας μονάδας αφαλάτωσης να μην πάρει άλλες αναβολές, ενώ χαρακτήρισε την μονάδα ως «το σπουδαιότερο έργο των τελευταίων δεκαετιών που περατώθηκε μέσα σε λίγους μήνες, χαρίζοντας στους κατοίκους τον Λειψών το πιο σημαντικό αγαθό σε πλήρη επάρκεια: το νερό».

Έργα στους Λειψούς

Με χρηματοδότηση του υπουργείου Ναυτιλίας, ύψους 39.725 ευρώ, ολοκληρώνεται η επισκευή του κτιρίου επιβατών του λιμανιού των Λειψών, ενώ ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη η εκπόνηση της μελέτης νέου λιμένα με χρηματοδότηση από το Εθνικό Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Με χρηματοδότηση της γ.γ. Αιγαίου ύψους 300.000 ευρώ θα εκπονηθεί μελέτη για την κατασκευή νέου δημαρχείου. Επίσης υπογράφεται η σύμβαση για την αναβάθμιση των ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων (pillars) του λιμανιού ύψους 94.900 ευρώ, με χρηματοδότηση του ΥΝΑΝΠ. Εξάλλου μέσα από πρόγραμμα «Φιλόδημος» δίνεται η δυνατότητα χρηματοδότησης μελετών για την αναβάθμιση όλων των υποδομών των νησιών, έργα που χρηματοδοτούνται από εθνικούς πόρους και από το πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.


Πηγή: koutipandoras.gr  - May 06, 2019

Παρασκευή, Μαΐου 03, 2019

Απέκτησαν Μονάδα Αφαλάτωσης οι Λειψοί

Εγκαινιάζεται την Κυριακή, 5 Μαϊου, η Μονάδα Αφαλάτωσης στους Λειψούς.

Τα εγκαίνια θα κάνει ο Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Νεκτάριος Σαντορινιός.

Η Μονάδα Αφαλάτωσης, που αποτελούσε αίτημα χρόνων για τους κατοίκους των Λειψών, θα παράγει 600 κυβικά νερό την ημέρα, υπερκαλύπτοντας τις ανάγκες σε νερό.

«Με αυτό τον τρόπο εξοικονομούνται 4,5 εκ. ευρώ ετησίως από τον κρατικό προϋπολογισμό» δήλωσε σήμερα στην ΕΡΤ Ρόδου, ο Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, προσθέτοντας ότι καταργείται επιτέλους η μεταφορά νερού με υδροφόρα.


Πηγή: ert.gr - May 03, 2019

Πέμπτη, Απριλίου 04, 2019

Κάρπαθος: Νέο σύστημα επάρκειας πόσιμου νερού

Ο Δήμος Καρπάθου προχωρά τη διαγωνιστική διαδικασία για την εξασφάλιση συστήματος εξοικονόμησης, διασφάλισης και βελτίωσης της ποιότητας του πόσιμου νερού στο νησί.

Η σύμβαση θα ανέλθει στο ποσό των 3,37 εκατ. ευρώ με ΦΠΑ.

Το φυσικό αντικείμενο της πράξης είναι η προμήθεια, εγκατάσταση και θέση σε λειτουργία ενός ολοκληρωμένου, λειτουργικού και ενιαίου Συστήματος Τηλεμετρίας και Τηλεελέγχου στο δίκτυο ύδρευσης με κύριο σκοπό την εξοικονόμηση, τη διασφάλιση επάρκειας και τη βελτίωση της ποιότητας του πόσιμου νερού στο Δήμο Καρπάθου και περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

-Όργανα μέτρησης παροχής, πίεσης τα οποία θα ενισχύσουν την υποδομή του υφιστάμενου εξοπλισμού μετρήσεων και που θα αποτελέσει το μέρος υποδοχής δεδομένων του συστήματος.

-Συστήματα τηλεμετρίας (τοπικοί σταθμοί ελέγχου και μετρήσεων) των εγκαταστάσεων του δικτύου ύδρευσης, εγκατεστημένων στις γεωτρήσεις, αντλιοστάσια και δεξαμενές αποτελούμενων βασικά από προγραμματιζόμενους ελεγκτές, συστήματα ενσύρματης αλλά και ασύρματης επικοινωνίας και λοιπό ηλεκτρολογικό εξοπλισμό.

Συνολικά, το σύστημα τηλεμετρίας και τηλεελέγχου στο δίκτυο ύδρευσης θα αποτελείται από τα παρακάτω μέρη:

- 94 Τοπικών Σταθμών Ελέγχου (ΤΣΕ) του Υδραγωγείου Ύδρευσης του Δήμου

- Ένα Κεντρικό Σταθμό Ελέγχου (ΚΣΕ)

- Δύο Φορητούς Σταθμούς Ελέγχου (ΦΣΕ)

- Προμήθεια συσκευών εντοπισμού αγωγών και διαρροών και βαθμονόμησης παροχών.

Με την υλοποίηση της προτεινόμενης πράξης ο Δήμος θα αποκτήσει ένα σύγχρονο ολοκληρωμένο σύστημα τηλεμετρίας/τηλε-ελέγχου που θα του επιτρέψει να:

-Να παρακολουθεί σε μόνιμη βάση τα κρίσιμα χαρακτηριστικά (παροχή-πίεση) που εξασφαλίζουν την ποσοτική επάρκεια του δικτύου.

-Να παρακολουθεί σε μόνιμη βάση το υδατικό ισοζύγιο του δικτύου μέσω της σύγκρισης των τιμών των παροχών στις κεφαλές του δικτύου και των καταναλώσεων στις απολήξεις αυτού μέσω των τιμολογήσεων του Δήμου.

-Να εξασφαλίσει την τηλεμετάδοση των δεδομένων και τον τηλεχειρισμό των συστημάτων με σκοπό τη βελτιστοποίηση της λειτουργίας τους και την αυτόματη ρύθμισή τους ανάλογα με τις καταστάσεις που ισχύουν κάθε φορά.

-Να μειώσει δραστικά το ποσοστό του μη τιμολογούμενου νερού και της πλασματικής ζήτησης.

-Να μειώσει την ποσότητα του μη-ανταποδοτικού νερού στο δίκτυο και τις απώλειες (πραγματικές-φαινόμενες) καθώς και να επιλύσει τα προβλήματα που δημιουργούνται μοντελοποιώντας τον τρόπο λειτουργίας του δικτύου.

-Να βελτιστοποιήσει τη λειτουργία του δικτύου μειώνοντας τις ποσότητες του νερού που αντλούνται και το κόστος λειτουργίας των προωθητικών συγκροτημάτων και των γεωτρήσεων.


Πηγή:  tornosnews.gr  - Apr 04, 2019

Παρασκευή, Ιανουαρίου 11, 2019

Νέα εποχή για τη Λέρο

Ολοκληρώθηκε το έργο «Τηλελέγχου και Τηλεμετρίας του Δικτύου Ύδρευσης» στο νησί της Λέρου.

Το έργο, ύψους 1,4 εκ. ευρώ, εγκαινιάζει μία νέα εποχή για το νησί, το οποίο θα συμβαδίζει πλέον με τα σύγχρονα ευρωπαϊκά και τεχνολογικά πρότυπα.

Με το νέο σύστημα τηλεμετρίας η αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Λέρου θα μπορεί να ελέγχει όλο το δίκτυο ύδρευσης από ένα σημείο, αναγνωρίζοντας βλάβες άμεσα και μελετώντας στατιστικά στοιχεία για τη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Οι χρήστες του συστήματος θα έχουν άμεση πρόσβαση στο ισοζύγιο νερού χωρίς να χρειαστεί να μεταβαίνουν σε κάθε σταθμό για να ελέγξουν τις ενδείξεις των μετρητικών οργάνων. Θα έχουν έτσι πλήρη εικόνα της λειτουργίας κάθε σταθμού και όποιων βλαβών μπορεί να προκύψουν.

Η λειτουργία όλου του δικτύου ύδρευσης στη Λέρο θα είναι πλέον αυτόματη και η αρμόδια υπηρεσία θα παρεμβαίνει μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις.

Συμπληρωματικά με το έργο τηλεμετρίας εκτελέστηκαν και εργασίες συντήρησης του υφιστάμενου δικτύου ύδρευσης προκειμένου να εξασφαλιστεί η ομαλή και διαρκής λειτουργία του.

Στο σύνολο του δικτύου ύδρευσης τοποθετήθηκε σύστημα αυτόματης χλωρίωσης του νερού, υψηλής ποιότητας.

Μέσω του συγκεκριμένου, τελευταίας τεχνολογίας συστήματος ανάλυσης, επιτυγχάνεται η χλωρίωση του προσφερόμενου νερού με ασφαλή τρόπο και εντός καθορισμένων ορίων ασφαλείας για τον άνθρωπο κάτι που μέχρι πρότινος δεν συνέβαινε και το νερό έφτανε στους καταναλωτές χωρίς κανένα έλεγχο.

Πλέον, το σύστημα θα μπορεί να μετράει το χλώριο που υπάρχει στο νερό και να συμπληρώνει αυτόματα μικροποσότητες χλωρίου όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο.

«Το έργο τηλεμετρίας του δικτύου ύδρευσης για το νησί μας, αποτελεί μία επένδυση με σίγουρο όφελος για τους πολίτες αλλά και για τους επισκέπτες της Λέρου. Η παροχή νερού στους καταναλωτές είναι πλέον ομαλή και υψηλής ποιότητας ενώ η αντιμετώπιση βλαβών και η αποκατάσταση της λειτουργίας είναι ταχύτερη και πιο αξιόπιστη. Επιπρόσθετα η εξοικονόμηση πόρων δίνει τη δυνατότητα στον Δήμο Λέρου να επενδύσει και να βελτιώσει περαιτέρω τις υπηρεσίες και τις παροχές προς τους Δημότες» δήλωσε ο δήμαρχος Λέρου, Μιχάλης Κόλιας.


Πηγή: ert.gr - Jan 11, 2019

Κυριακή, Νοεμβρίου 11, 2018

Η Κίνα επιμένει ελληνικά και θέλει παραδοσιακά προϊόντα

Oλο και περισσότερες χώρες ακολουθούν το ρητό του Ιπποκράτη: «φάρμακο ας γίνει η τροφή σας και η τροφή σας ας γίνει φάρμακό σας» και η Ελλάδα, με τα προϊόντα της, βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο επίκεντρο των εξελίξεων όσον αφορά την υγιεινή διατροφή και τα μεσογειακά προϊόντα.


Ικανοποιητικά ήταν τα αποτελέσματα των επαφών που είχαν οι 22 ελληνικές εταιρείες που συμμετείχαν στην 1η Διεθνής Έκθεση Εισαγωγών της Κίνας.

Από τις επαφές των Ελληνικών εταιρειών στη Σαγκάη φαίνεται ότι οι κινέζοι ολοένα και περισσότερο ενδιαφέρονται για την πρόληψη και τη θεραπεία μέσω των τροφών, αλλά και στη σοφία της ελληνικής παράδοσης και θέλουν να εντάξουν στη διατροφή τους το εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο της χώρας μας, δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ελληνικά κρασιά και εμφιαλωμένα νερά αλλά ενδιαφέρονται και για όλα τα προϊόντα της ελληνικής γης που λειτουργούν είτε ως «υπερτροφές» είτε ως «φάρμακα» όπως για παράδειγμα το μέλι..

Αν και κοινή πεποίθηση όλων των επιχειρηματιών που συμμετείχαν στην έκθεση και όσων ήδη επιχειρούν να δραστηριοποιηθούν ή ήδη δραστηριοποιούνται στην Κίνα είναι ότι χρειάζονται περισσότερες προωθητικές ενέργειες στοχευμένες τόσο σε πολυκαταστήματα και μεγάλα καταστήματα όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιούνται στην Ασία.

 

Το Ελληνικό ελαιόλαδο στη Κίνα


Ο γενικός διευθυντής του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Τυποποίησης Ελαιολάδου - ΣΕΒΙΤΕΛ, Γιώργος Οικονόμου σε ομιλία του σε φόρουμ στο πλαίσιο της έκθεσης σημείωσε ότι οι δυνατότητες εξαγωγής ελαιόλαδου στην Κίνα είναι εξαιρετικά θετικές καθώς οι ιδιότητες του ελαιόλαδου δεν ξεχωρίζουν μόνο στη διατροφή αλλά και στην κοσμετολογία και στην ιατρική.

Στη συνέχεια ανέφερε μερικούς ενδεικτικούς αριθμούς όπως ότι στη χώρα μας υπάρχουν 120.000.000 ελαιόδεντρα, παράγονται 300.000 τόνοι ελαιολάδου κι αυτό αποτελεί το 10% της παγκόσμιας παραγωγής, αποφέροντας ένα τζίρο 1,4 δισ. ευρώ. Η κατ′ άτομο κατανάλωση στην Ελλάδα είναι από τις μεγαλύτερες, 20 κιλά, υπάρχουν στη χώρα 1500 ελαιοτριβεία, 800 τυποποιητικές επιχειρήσεις, 110 εξαγωγικές επιχειρήσεις, 80% της παραγωγής ανήκει στην ανώτερη ποιοτική κατηγορία, το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο και ότι η χώρα μας έχει αναγνωρίσει μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης 19 ελαιοκομικές περιοχές ως Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης - ΠΟΠ καο 11 ελαιοκομικές περιοχές ως Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης - ΠΓΕ.

Σε ό,τι αφορά στην κατανάλωση ελαιόλαδου στην Κίνα, υπογράμμισε ότι η Ελλάδα ενδιαφέρεται να εντατικοποιήσει τις προωθητικές ενέργειες για το ελαιόλαδο στην Κίνα και ότι η χώρα μας είναι πλεονασματική στην παραγωγή της και προσφέρει την ποιοτική κατηγορία για την οποία ενδιαφέρεται σήμερα η αγορά της Κίνας, δηλαδή το γκουρμέ ελαιόλαδο.

Σημειώνεται ότι το ελαιόλαδο αποτελεί μόλις το 1% της κατανάλωσης εδώδιμων ελαίων στην Κίνα, οι εισαγωγές ελαιολάδου ανέρχονται περίπου στους 45.000 τόνους, το 99% του εισαγόμενου ελαιολάδου προέρχεται από χώρες της ΕΕ και αυξάνεται διαρκώς η κατανάλωση της κορυφαίας ποιοτικής κατηγορίας που είναι το Εξαιρετικό Παρθένο Ελαιόλαδο.

Ακόμη, σημείωσε ότι το 80% των κινέζων καταναλωτών ελαιολάδου διαθέτουν πτυχίο ανώτερης εκπαίδευσης, το 60% είναι μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας, η κατανάλωση ελαιολάδου επικεντρώνεται κυρίως στις μεγάλες πόλεις της Κίνας ενώ η ελιά καλλιεργείται κυρίως σε επαρχίες της Κεντρικής και Νότιας Κίνας.


Πηγή: huffingtonpost.gr - Nov 11, 2018

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More