Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, Απριλίου 14, 2018

Ράγισαν καρδιές από τον επικήδειο πιλότου- φίλου του Σμηναγού: Σε φοβόταν ο ουρανός - Video

Συγκλόνισε ο επικήδειος με τον οποίο αποχαιρέτησε τον πιλότο Γιώργο Μπαλταδώρο ο συνάδελφος και στενός φίλος του, Σπύρος Καρέλης.

"Η μοίρα δεν σε άφησε να ολοκληρώσεις το θαυμαστό έργο σου πάνω στα ατσάλινα φτερά σου. Σου έκοψε πρόωρα το νήμα της ζωής σου και σε άρπαξε από κοντά μας αφήνοντας ένα κενό. Πέρασες στην αιωνιότητα , πέρασες στην ιστορία.

Φεύγεις από τον κόσμο σαν τα φύλλα που τα παίρνει του ανέμου η οργή. Την αγάπη μας την είχες και θα την έχεις. Τη θύμησή σου δεν θα την αποχωριστούμε ποτέ διότι το κενό της απουσίας σου είναι πολύ μεγάλο" ανέφερε μεταξύ άλλων με τρεμάμενη φωνή.

"Ο χάρος ζήλεψε τα νιάτα σου και έστησε καρτέρι. Πάλεψες παλικαρίσια και παλικαρίσια έφυγες με το χαμόγελο στα χείλη που ποτέ δεν σε εγκατέλειψε. Σε φοβόταν ο ουρανός, σε ζήλευε η θάλασσα.. Μας είναι πολύ δύσκολο να συνεχίσουμε και να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα και σε εμένα προσωπικά που έτυχε να απευθύνω αυτά τα τελευταία λόγια. Όσα κι αν σου πω είναι λίγα. Δεν εκφράζονται με λόγια όσα αισθανόμαστε όλοι αυτή τη στιγμή. Δεν έχω το κουράγιο να συνεχίσω..." είπε με λυγμούς.

"Η 114 Πτέρυγα Μάχης θα σε διαφυλάττει πάντοτε στη μνήμη της. Η Πατρίδα μας σε κατατάσσει μεταξύ των ηρώων. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή σου εκεί που δεν υπάρχει πόνος. Η οικογένεια σου θα είναι οικογένεια μας», κατέληξε.

Δείτε το βίντεο από το Ε


Πηγές: enikos.gr / topontiki.gr - Apr 14, 2018

Τετάρτη, Απριλίου 11, 2018

"Ο Βαγγέλης των παιδικών μας χρόνων" - Ο Γιώργος Ζαχαριάδης αποχαιρετά τον Βαγγέλη Παυλίδη

Δεν ξέρω τι να πω, τι να γράψω…Ο πόνος είναι αβάστακτος. Χάσαμε τον Βαγγέλη Παυλίδη. Η Ρόδος-το νησί που γεννήθηκε, λάτρεψε, μεγάλωσε και μεγαλούργησε-έγινε φτωχότερο από την Κυριακή του Πάσχα. Έτσι αναπάντεχα, μας αποχαιρέτησε και έφυγε  από τη ζωή σε ηλικία 75 χρόνων.

Ρε, «συμμορία» μπας και μας κάνεις πάλι πλάκα; Δεν μπορώ να φανταστώ  ότι «δεν θα τα ξαναπούμε» εσύ με τα ροδίτικά σου κι εγώ να προσπαθώ να σου θυμίσω λέξεις από τα παιδικά μας χρόνια στο Νιοχώρι. Εσύ με τη «συμμορία» των 100 Χουρμαδιών με τον Πετίνη (που έφτασε μέχρι αντιστράτηγος και υπαρχηγός του ΓΕΕΘΑ), εμείς με τη «συμμορία» της Ψαροπούλας και την τρίτη «συμμορία» των στενών του Νιοχωριού, παίζαμε πετροπόλεμο, τάλια, σφεντόνες, αετούς και ποδόσφαιρο   στη Χωράφα του ΑΟΝ !..

Ο Βαγγέλης ήταν  γόνος σπουδαίας ροδίτικης οικογένειας. Ο προπάππους του Σάββας Παυλίδης ήταν ο πρώτος Έλληνας  δήμαρχος επί Τουρκοκρατίας και ο πατέρας του-ο αγαπημένος μας κυρ-Σάββας- είχε έντονη εθνική δράση. Οι κατακτητές τον έστειλαν εξορία στην Ιταλία και μόλις απελευθερώθηκε κατάφερε να καταφύγει στην Αίγυπτο και να καταταγεί στην Ελληνικό Στρατό. Το σπίτι της οικογένειας Παυλίδη (στην οδό Ιω. Καζούλλη) ήταν το ελληνικό προξενείο κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής.

Από μικρό παιδί ο Βαγγέλης είχε ταλέντο στο «ιχνογραφείν», όπως έγραψε η δασκάλα του στο πρότυπο της Ακαδημίας. Έκανε σπουδές στην Αμερική και αφού εργάστηκε για κάποιο  διάστημα σε διαφημιστική εταιρία, ξεκίνησε την πορεία του ως σκιτσογράφος στις αθηναϊκές εφημερίδες.

Πρώτη δουλειά στην αθλητική εφημερίδα «ΟΜΑΔΑ» του ΔΟΛ το 1971 μ’ ένα σκίτσο που το είδε ο Χρήστος Λαμπράκης και του ζήτησε ν΄ ανέβει στην Αθήνα. Στη συνάντηση που έγινε ο Λαμπράκης του πρότεινε να εργαστεί στο «ΒΗΜΑ» με την προϋπόθεση να   εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα. Ο Βαγγέλης αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη Ρόδο και τελικά-προφανώς εκτιμώντας το ταλέντο του-ο Λαμπράκης υπαναχώρησε!

Τα σκίτσα του Βαγγέλη ήταν ιδιαίτερα καυστικά κυρίως εναντίον της δικτατορίας. Πολλά τα  έκοβε η λογοκρισία. Το σκίτσο που κυριολεκτικά συγκλόνισε το πανελλήνιο, αλλά και το εξωτερικό, δημοσιεύτηκε στο «ΒΗΜΑ» την ημέρα του δημοψηφίσματος του Παπαδόπουλου.
Ο Βαγγέλης είχε και αντιστασιακή δράση στη Ρόδο. Μεταξύ άλλων, μαζί με τον Γιάννη Ζίγδη γύριζαν στα χωριά και μοίραζαν φυλλάδια υπέρ του ΟΧΙ στο άθλιο δημοψήφισμα του Παπαδόπουλου, ενώ πρωτοστάτησε το 1972 στην πρωτοβουλία για να μην κατεδαφιστούν το ξενοδοχείο των «Ρόδων» και του «Έλλη».

Εκτός από «ΤΟ ΒΗΜΑ» ο Βαγγέλης εργάστηκε στην «Ελευθεροτυπία», στις «24 Ώρες», στον «Ταχυδρόμο», στην «Εξόρμηση» και σε έντυπα του εξωτερικού. Ήταν μέλος της ΕΣΗΕΑ, αλλά η εγγραφή του ήταν …επεισοδιακή.
Όταν κλήθηκε για να δώσει εξετάσεις για να γίνει μέλος της ΕΣΗΕΑ, ο Βαγγέλης είπε στην εξεταστική επιτροπή ότι θα δώσει τις απαντήσεις του  με σκίτσα σε κάθε ερώτηση!... Η επιτροπή –με πρόεδρο τον Γιώργο Ρωμαίο-διέκοψε τις διαδικασίες και ύστερα από σύσκεψη, έγινε δεκτό το αίτημα!..

¨Όμως αργότερα κάποιος ηλίθιος δημοσιογράφος έκανε ένσταση με το αιτιολογικό ότι ο Βαγγέλης δεν ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, όπως προέβλεπε το καταστατικό.  Η ένσταση έγινε δεκτή, αλλά ύστερα από μερικά χρόνια –επί προεδρίας του Νίκου Κιάου στην ΕΣΗΕΑ-το θέμα επανήλθε και τελικά έγινε μέλος ο Βαγγέλης.
Μετά την Μεταπολίτευση ο Βαγγέλης είχε και πολιτική δράση. Ήταν μέλος της πρώτης Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ το 1974 και υποψήφιος ευρωβουλευτής   με το Κίνημα στις ευρωεκλογές του 1978. Ακόμη είχε ασχοληθεί και με την τοπική αυτοδιοίκηση στη Ρόδο. Το 1982 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του δημάρχου Σάββα Καραγιάννη.

Ακόμη ασχολήθηκε και με το ραδιόφωνο. Το 1982 στον κρατικό ραδιοσταθμό της Ρόδου ήταν δημιουργός της εκπομπής «πρωινό δρομολόγιο», από τις πρώτες ζωντανές ραδιοφωνικές εκπομπές στην Ελλάδα!
(Σημ: Πολλές πολιτικές καταστάσεις ο Βαγγέλης τις αντιμετώπιζε με απίστευτο χιούμορ. Στις εκλογές του 1974 το ΠΑΣΟΚ στη Ρόδο είχε τα γραφεία του στην οδό Χαιλέ Σελασιέ (σήμερα οδός Καρπάθου). Ένα  απόγευμα ο Βαγγέλης βγήκε στο μπαλκόνι των γραφείων μ΄ένα  καλαμίδι του ψαρέματος.

- Τι κάνεις Βαγγέλη εδώ με το καλαμίδι; τον ρώτησαν οι σύντροφοί του.
- Ψαρεύω…ψήφους από τους περαστικούς, ήταν η απάντηση…

Ο Βαγγέλης πήρε μέρος σε πολλές εκθέσεις στο εξωτερικό και είχε πολλές διεθνείς διακρίσεις. Ασχολήθηκε και με τη βιβλιογραφία εικονογραφώντας πολλά βιβλία κυρίως αναφερόμενα στη Ρόδο.
‘Ήταν και αθλητής. Έπαιξε τερματοφύλακας στην ομάδα του Αθλητικού Ομίλου Νεοχωρίου (ΑΟΝ) και μπασκετμπολίστας στην ομάδα του Δωριέα. Η μεγάλη του αγάπη ήταν ο Παναθηναϊκός και η …μοτοσικλέτα του.

Άνθρωπος  ανατρεπτικός και πρωτοποριακός, ακόμη και στην εμφάνισή του. Κυκλοφορούσε πάντα με το σκουλαρίκι, γένια και κοτσίδα και φυσικά με το χαμόγελο στα χείλη και ανοιχτή την καρδιά του.

Ο θάνατός του αφήνει ένα μεγάλο κενό στη Ρόδο, στην Ελλάδα, στην οικογένειά του, στους φίλους του, σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε στα στενά του  Νιοχωριού, στη Ψαροπούλα, στο Ναυτικό Όμιλο, στη Χωράφα, στο Όρτο, στις 100 Χουρμαδιές εκείνα τα παιδικά μας χρόνια γεμάτα σκανταλιές και αναμνήσεις.
Νόμι , Σάββα και παλιόφιλε Γιάγκο να τον θυμάστε.

Καλό ταξίδι «συμμορία» !..

Γιώργος Ζαχαριάδης
Δημοσιογράφος
Πηγή: Η ΡΟΔΙΑΚΗ  - Apr 11, 2018

Δευτέρα, Απριλίου 09, 2018

Η σχέση του Ευάγγελου Αντώναρου με τον γελοιογράφο Βαγγέλη Παυλίδη που πέθανε χθες - Και πώς τον αποχαιρετά

Εκτός από πολιτικός και δημοσιογράφος ο Ευάγγελος Αντώναρος είναι γιος του μεγάλου Έλληνα γελοιογράφου, Αρχέλαου. 

Και όπως αποκαλύπτει, ο Αρχέλαος υπήρξε δάσκαλος του Βαγγέλη Παυλίδη, του σκιτσογράφου που πέθανε χθες, και με τον οποίο ο κ. Αντνώναρος ήταν καλοί φίλοι.

Διαβάστε την ανάρτηση του κ. Αντώναρου στο Facebook:

Στην άλλη ακρη της Δωδεκανήσου στη Πάτμο έμαθα μόλις με μεγάλη συγκίνηση ότι έφυγε από κοντά μας ο Ροδίτης Βαγγέλης Παυλίδης. Ο καλός μου φίλος ηταν από τους πολύ σπουδαίους της πιο "αυθάδους μορφής τέχνης" όπως συνήθιζε να λέει, της γελοιογραφίας γιατι σατιρίζει την εξουσία, την κάθε εξουσία Τον γνώρισα σχεδόν από τα πρώτα του βήματα, γιστί ηταν φίλος του πατέρα μου του Αρχέλαου. Ανθρωπος πηγαίος κι αντισυμβατικος, ηταν εκπληκτικός "μαστορας" του σκίτσου με μια ιδιαίτερη προσοχή στις χαρακτηριστικές λεπτομέρειες. Ηταν θυμόσοφος, γλεντζές και καλός φίλος -- και κυρίως ειχε μια μονιμη διεισδυτικά περιφρονητική διαθεση απέναντι στην εξουσία. Κάτι που απεχθανονται ιδιαίτερα στη χώρα μας οι σοβαροφανείς κι αγέλαστοι πολιτικοί. Γι συτό θα μας λείψει ακόμη περισσότερο ο Βαγγελης! Να είναι ελαφρό το χώμσ της ροδίτικης γης που θα τον σκεπάσει!


documentonews.gr - Apr 09, 2018

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 08, 2017

«Αν ποτέ πεθάνω, κάψτε ένα πιάνο» - Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Eίμαι κομμάτια για τον χαμό αυτού του τύπου, του Λουκιανού Κηλαηδόνη, που πάντα θα ‘θελα να ήταν ο μεγάλος μου αδερφός.  
Κάθομαι να γράψω για τον Λουκιανό, όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί θέλω, και όμως δυσκολεύομαι. Ο λόγος είναι ότι δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Κατά τον ίδιο τρόπο που δυσκολεύτηκα να διαλέξω το πιο αντιπροσωπευτικό τραγούδι του για να τον αποχαιρετήσω – κι εκεί ανακαλύπτω και πάλι πόσο πολυδιάστατος ήταν ο Κηλαηδόνης, όχι μόνο ένας φτωχός και μόνος καουμπόι αλλά και θεατρικός και κινηματογραφικός, νοσταλγικός, ειρωνικός,  τζαζ, κοσμοπολίτης και λαϊκός. Και βέβαια πολιτικός, αριστερός με δικό του τρόπο, οικουμενικό, και ενίοτε σκληρός στην κριτική του ματιά, αλλά με τρόπο βελούδινο και αφοπλιστικό.
Γνωριζόμαστε το ’96, δεκατρία χρόνια μετά το πάρτυ στη Βουλιαγμένη, ορόσημο ανυπέρβλητο στη ζωή του και στην καριέρα του.  Νιώθω ευλογημένος γι’ αυτή τη γνωριμία, καθώς ο Λουκιανός ήταν μόνιμη πηγή χαράς και έμπνευσης. Γενναιόδωρος και γοητευτικός. Ανήσυχος και σεμνός. Αλητεία και ήθος μαζί. Χαλαρά ξενύχτια στο υπόγειο στούντιό του στην Αγία Βαρβάρα – ένα τεράστιο πιάνο μεσ’ στη μέση κι ένας τεράστιος πίνακας με το Phillies Bar του Έντουαρντ Χόπερ στον τοίχο. Ουίσκι και σχέδια. Η Άννα Βαγενά στο φόντο. Φτιάχνουμε τραγούδι για την κλωστική κάνναβη («Πάνω στα ρινγκ το στρώνουνε, το λένε καναβάτσο / ποιος το πουλά και πόσο κα-, ρωτήστε κάναν μπάτσο»). Του προμηθεύω τα δίστιχα για να μελοποιήσει τα Φανταρίστικα (Άρβυλα μπείτε στη σειρά, κορδόνια στοιχηθείτε / ο Τόλης απολύεται να πα να γαμηθείτε»).
Κι εδώ ξαναγυρνάω στο αρχικό ερώτημα: Γιατί λοιπόν δυσκολεύομαι τόσο ν’ αποφασίσω τι θα γράψω τώρα που πρέπει να τον αποχαιρετήσω; Μάλλον γιατί δεν μπορώ τίποτα ν’ αφήσω συνειδητά απέξω, αν και εκ των πραγμάτων θα παραλείψω πολλά. Γιατί από τη σχέση μου με τον Λουκιανό -αφότου τον γνώρισα αλλά και πριν- έχω μόνο καλά πράγματα να θυμάμαι.
Αλλά ούτε αυτό είναι εντελώς αλήθεια. Θυμάμαι εκείνο τον άγριο χειμώνα του ’98. Ο Λουκιανός ξυπνούσε αργά κι έπαιρνε μπρος αργά, με αποτέλεσμα  να τηλεφωνεί τις μικρές ώρες στους φίλους του. Πράγμα κάτω από άλλες συνθήκες απολύτως ευπρόσδεκτο, αφού παρέπεμπε σε συνθήκες φοιτητικής ζωής, όπου μπορούσες να πάρεις τηλέφωνο τον φίλο σου ό,τι ώρα ήθελες ή να περάσεις από το σπίτι του χωρίς να σκέφτεσαι πρωτόκολλα και κανόνες. Με μια διαφορά: εκείνες τις μέρες ο πατέρας μου ήταν βαριά άρρωστος, στα τελευταία του. Κάθε μεταμεσονύκτιο τηλεφώνημα βάραγε κανονικό συναγερμό. Ώσπου το συνηθίσαμε κάπως και λέγαμε καθησυχασμένοι, ο Λουκιανός θα ‘ναι, όλα καλά.
Σ’ αυτόν τον αποχαιρετισμό δεν γίνεται να παραλείψω άλλη μια μικρή ιστορία. Καλοκαίρι του 2001, εκείνος προετοίμαζε μεθοδικά το σόου του για τη χειμερινή σεζόν, που θα γινόταν -για πρώτη φορά αν δεν απατώμαι- στο πατάρι του Θεάτρου Μεταξουργείου. Έπινε ουίσκι απ’ το καπάκι του μπουκαλιού για να φρενάρει την κατανάλωση.  Είχε συλλάβει στη φαντασία του όλο το σκηνικό και φρόντιζε πώς θα το στήσει, με την παροιμιώδη τελειομανία του. Τηλεφωνεί λοιπόν στη Νέα Υόρκη, στον φίλο του Μιχάλη Αδάμ , που ίσως να μη θυμάται καν το περιστατικό, και απαιτεί να βρει και να του στείλει μια συγκεκριμένη φωτογραφία: «Ένα φεριμπότ που ξανοίγεται στον ποταμό Χάντσον, και στο βάθος να δεσπόζουν οι Δίδυμοι Πύργοι, τα Τουίνς, ρε καταραμένε», κάτι που επαναλάμβανε, ξανά και ξανά, με υπέρμετρο ενθουσιασμό. Αν και εντελώς ανυποψίαστος για τα μελλούμενα, αυτή η συνεχής επανάληψη, «τα Τουίνς, ρε καταραμένε, οι Δίδυμοι Πύργοι», μου είχε τραβήξει την προσοχή. Φαντάσου την ανατριχίλα μου μερικές εβδομάδες αργότερα, όταν έγινε το τρομοκρατικό χτύπημα στους  Δίδυμους Πύργους. Εκείνη την εποχή γινόταν άλλωστε πολύς λόγος για το Echelon, ένα αμερικάνικο υπερσύστημα που ήταν σε θέση να αποκωδικοποιεί εκατομμύρια  τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, email και SMS, με βάση λέξεις-κλειδιά. Ο μεγάλος αδερφός.  (Πάντως, όταν έγραψα παραπάνω ότι ο Λουκιανός είναι ο μεγάλος αδερφός που πάντα επιθυμούσα να είχα, δεν εννοούσα σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο…)
Και τώρα; Τώρα δεν μένει παρά να κάψουμε ένα πιάνο, όπως παράγγελνε ο ίδιος από πολύ νωρίς, σε ένα μάλλον κρυφό τραγούδι του όπου προαναγγέλλει επίσης τη μέρα -Τετάρτη- της ταφής του.

Κούφια η ώρα (1990)
Aν ποτέ πεθάνω, αν, λέμε αν,
κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν.

Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό (ξένο),
θέλω και τάξη, θέλω και χαμό.

Δε θέλω φιέστες, ούτε φωνές,
τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές,
ξανθούλες.

Και κάποια μπάντα στο πουθενά
να παίζει τα «Θερινά σινεμά».

Θέλω ένα πάρτι μες στο γκαζόν
κάποια Τετάρτη ίσως, μ’ άπειρα γκαρσόν.

Θα `χει ποτά για όλους, πιείτε ένα τζιν,
δύο βότκες και δεν θέλω μαύρα μόρτες,
θέλω μπλουτζίν.


https://kasdaglis.wordpress.com/2017/02/08/loukianos-2/  - Feb 08, 2017

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More