Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, Νοεμβρίου 05, 2026

Κάποιες φορές οι κοινωνίες κάνουν σαφές ότι απαιτούν ριζική αλλαγή

Οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές έδειξαν πόσο ηχηρά μπορεί μια κοινωνία να απαιτήσει ριζική αλλαγή πολιτικής 


Ο Ντοναλντ Τραμπ στις εκλογές του 2024 είχε έναν εκλογικό θρίαμβο. Πήρε τις εκλογές καθαρά – το 2016 είχε χάσει τη λαϊκή ψήφο, αλλά είχε κερδίσει τους εκλέκτορες – ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι διατήρησαν έλεγχο σε όλο το Κογκρέσο, δηλαδή και στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία. Φαινόταν να είναι ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, με τους αντιπάλους του, τους Δημοκρατικούς, να είναι σε βαθιά κρίση. 

Δύο χρόνια μετά ο Ντόναλντ Τραμπ υπέστη μια ταπεινωτική ήττα. Στις ενδιάμεσες εκλογές οι Δημοκρατικοί κατάφεραν να κερδίσουν και τη Γερουσία και τη Βουλή των αντιπροσώπων, με τους ψηφοφόρους να στέλνουν ένα πολύ σαφές μήνυμα αποδοκιμασίας των πολιτικών του. 

Και οι λόγοι της αποδοκιμασίας ήταν πολύ συγκεκριμένοι: Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν κύμα ακρίβειας, μια κρίση κόστους ζωής, που είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που τους είχε υποσχεθεί. Ακόμη χειρότερα, ο Τραμπ όχι μόνο δεν τήρησε την υπόσχεση να βάλει ένα τέρμα στους ατέλειωτους πολέμους, αλλά κατάφερε να μπλέξει τις ΗΠΑ σε έναν πόλεμο αυτόν με τον Ιράν, που δεν μπορούν να κερδίσουν και ο οποίος ακριβώς επειδή εκτινάσσει τις τιμές των καυσίμων επιδεινώνει την κρίση κόστους ζωής, την ώρα που επέμεινε σε μια συμμαχία με το Ισραήλ που αποδοκιμάζεται πλέον από σημαντικά τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας. 

Η προσπάθειά του για να βάλει την «Αμερική Πρώτα» οδήγησε σε μια εμμονή με τους δασμούς που όμως δεν βελτίωσαν την κατάσταση των νοικοκυριών. Μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας απέρριψαν και τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές του και τον τρόπο που προσπάθησε να δαιμονοποιήσει ακόμη και πολιτικούς αντιπάλους του που ήταν μεταναστευτικής καταγωγής. 

Και οι ψηφοφόροι όλα αυτά τα μέτρησαν και όταν ήρθε η ώρα έστειλαν το μήνυμά τους απέναντι σε αυτόν που υποτίθεται ότι ήταν ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Μήνυμα αποδοκιμασίας και απόρριψης. 

Προφανώς και το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι πολύ διαφορετικό από αυτό των ευρωπαϊκών χωρών. Το να υπάρχουν κυβερνήσεις που δεν ελέγχουν τα νομοθετικά σώματα δεν είναι πρωτόγνωρο, ενώ στην Ευρώπη η απώλεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας σημαίνει την πτώση μιας κυβέρνησης στις περισσότερες χώρες. Όμως, διδάγματα που αφορούν και την Ευρώπη μπορούν να βγουν. 

Το πρώτο βασικό δίδαγμα είναι ότι η πολιτική σύγκρουση δεν αφορά πρωτίστωςτα ζητήματα πολιτικής ταυτότητας, αλλά τα ζητήματα που αφορούν τις ζωές των ανθρώπων. Και αυτό που κατεξοχήν αφορά τις ζωές των ανθρώπων δεν είναι ούτε η μετανάστευση ούτε η woke ατζέντα, αλλά η ακρίβεια, το κόστος ζωής, η αξιοπρεπής αμοιβή, οι προοπτικές για τη νεολαία. 

Το δεύτερο δίδαγμα, είναι ότι οι άνθρωποι δεν αναζητούν την πολιτική δύναμη που θα εκφράσει καλύτερα πολιτικά αντανακλαστικά κοινωνικού κανιβαλισμού, αλλά αυτή που μπορεί να τους δώσει μια ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα. 

Το τρίτο δίδαγμα, είναι ότι οι άνθρωποι δεν αναζητούν γενικά το «Κέντρο» και δεν φοβούνται κάποιον που μπορεί να έχει μια περισσότερο αριστερή ταυτότητα, όταν αυτά που λέει απαντούν σε πραγματικά προβλήματα και κοινωνικές ανάγκες. 

Το τέταρτο δίδαγμα, που συγκεφαλαιώνει τα παραπάνω, είναι ότι οι κοινωνίες όχι μόνο δεν φοβούνται την αλλαγή, αλλά την επιζητούν κιόλας. Γι’ αυτό και οι προσπάθειες ιδεολογικής τρομοκρατίας δεν μπόρεσαν πιάσουν τόπο. 

Αυτά τα διδάγματα έχουν εφαρμογή και στην ελληνική περίπτωση. Γιατί σε πείσμα της προσπάθειας της κυβέρνησης να πείσει ότι είναι η μόνη εφικτή κυβερνητική πρόταση και πως οποιαδήποτε άλλη επιλογή απλώς θα οδηγήσει σε «επικίνδυνες περιπέτειες», αυτό που αναζητούν οι πολίτες – και αυτό φαίνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις είναι η ανάγκη να απαλλαγούν από τον βραχνά της ακρίβειας και σε αυτό το πλαίσιο ούτε την αλλαγή πολιτικής φοβούνται, ούτε απεχθάνονται όποια δύναμη δεν διεκδικεί να εκπροσωπεί το «Κέντρο», αλλά επιμένει σε μια σύγχρονη προοδευτική κατεύθυνση. 

Κάτι που σημαίνει ότι ανεξαρτήτως χειρισμών, η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δύσκολα μπορούν να αποφύγουν ένα αποτέλεσμα που μόνο ως ηχηρή ήττα θα μπορεί να χαρακτηριστεί. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τετάρτη, Νοεμβρίου 04, 2026

Η διαφθορά χτυπάει κόκκινο, ο Μητσοτάκης παπαγαλίζει το 2019…

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη διανύει τον όγδοο χρόνο της θητεία της. Η οποία είναι γεμάτη σκάνδαλα και διαφθορά, παντός είδους. 


Το συνηθίζουν οι κυβερνήσεις. Κάθε φορά που πιάνονται με μια γίδα στην πλάτη, το ρίχνουν στην παρελθοντολογία. Θυμούνται τι έκαναν οι προηγούμενοι, για να ξεχνιούνται τα δικά τους. 

Όμως, οι σημερινοί έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Η διαφθορά επί των ημερών τους οργιάζει, το ένα σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο. Αλλά ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του «απαντούν» κάθε φορά με την ίδια κασέτα: «Το 2019 ο Ποινικός Κώδικας του ΣΥΡΙΖΑ». 

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη διανύει τον όγδοο χρόνο της θητεία της. Η οποία είναι γεμάτη σκάνδαλα και διαφθορά, παντός είδους. 

Η κρατική ΕΥΠ παρακολουθούσε τη μισή Ελλάδα (υπουργούς, αρχηγούς, στρατηγούς) και ουδείς έμαθε ποτέ το γιατί. Το σκάνδαλο κουκουλώθηκε με αποφάσεις ανώτατων εισαγγελέων. Και ο ανιψιός του πρωθυπουργού, που κινούσε τα νήματα, αυτοανακηρύχθηκε σε προστάτη του(«έφαγα τη σφαίρα») και σήμερα αρθρογραφεί για τη …διεθνή πολιτική. 

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έκανε την Ελλάδα τον καλύτερο πελάτη της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Εκατομμύρια πήγαν στις τσέπες Φραπεδοχασάπηδων και Φεραρίστας, αλλά οι αρμόδιοι υπουργοί απαλλάχθηκαν προκαταβολικά από την πλειοψηφία της Βουλής. 

Πίτσες και Φούρνοι δρούσαν κάτω από τη μύτη- ίσως και με τη βοήθεια υπαλλήλων- της πολυδαίδαλης ΑΑΔΕ και, αν δεν έκαναν καταγγελίες οι ανταγωνιστές, ακόμα θα έκλεβαν. 

Τις προάλλες το υπουργείο Οικονομικών έφερε στη Βουλή μια σκανδαλώδη ρύθμιση υπέρ των κορακιών των δανείων(servicers). Και αν δεν την έπαιρναν χαμπάρι οι Δικηγορικοί Σύλλογοι, θα γινόταν νόμος. 

Απέναντι σε όλα αυτά ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του έχουν κάθε φορά την ίδια απάντηση: «Ναι, αλλά ο Τσίπρας ψήφισε το 2019 νέο Ποινικό Κώδικα που αποφυλάκισε κρατουμένους». 

Πρόκειται για την επιτομή του λαϊκισμού. Διότι ο Ποινικός Κώδικας δεν ήταν του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν δέκα χρόνια με όλες τις κυβερνήσεις και ολοκληρώθηκε το 2019. Κορυφαίοι νομικοί πήραν μέρος στη σύνταξή του. Και όποιος αμφιβάλλει για την αξία τους ας αναζητήσει τι είχε πει τότε ο Ευ. Βενιζέλος(«να ψηφιστούν και να ισχύσουν αμέσως οι Κώδικες»), εκτός αν και αυτός ήταν τότε… συριζαίος, ενώ σήμερα υποστήριξε την παρουσία του κ. Μητσοτάκη στον ΟΗΕ. 

Ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του λαϊκίζουν ασύστολα με τον Ποινικό Κώδικα του 2019. Η δική τους κυβέρνηση άλλαξε κάποιες διατάξεις του και τις έκανε αυστηρότερες. Μήπως αυτό σταμάτησε την εγκληματικότητα; Ούτε γι’ αστείο. Η μία βαριά υπόθεση διαδέχεται την άλλη. Ο ποινικός λαϊκισμός τους δεν μπορεί να καλύψει την πραγματικότητα. 

Ο Ποινικός Κώδικας του 2019 δεν φταίει ούτε για την ΕΥΠ και το Predator, ούτε για τα Τέμπη, ούτε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ούτε για το όργιο των απευθείας αναθέσεων, που έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Αυτά είναι σκάνδαλα και διαφθορά της τελευταίας, δικής τους, εφταετίας. Και δεν μπορεί να την σκεπάσει κανένας Κώδικας του παρελθόντος. 

Και όπως λέει μια παλιά λατινική ρήση, «corruptio optimi pessima» (η διαφθορά των αρίστων είναι η χειρότερη)… 


Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr 

Τρίτη, Οκτωβρίου 27, 2026

Αυτή η κυβέρνηση δεν δικαιούται να καυχιέται για την καταπολέμηση της διαφθοράς – ιδίως όταν μετρά τόσα σκάνδαλα

Η κυβέρνηση της ΝΔ ας αναλάβει πρώτα την ευθύνη για τα δικά της σκάνδαλα πριν μιλήσει για «καταπολέμηση της διαφθοράς» 


Έσπευσε ο πρωθυπουργός, στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτησή του, να μιλήσει με υπερηφάνεια για το πώς η κυβέρνησή του δίνει τη «μάχη για τη νομιμότητα» απέναντι στη μεγάλη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά, με αφορμή τις υποθέσεις που έχουν έρθει στη δημοσιότητά για το σκάνδαλο με τα στημένα παιχνίδια στο μπάσκετ και τις μεγάλες υποθέσεις φοροδιαφυγής στην αλυσίδα Pizza Fun και στην αλυσίδα «Χωριάτικο». 

Όμως, δεν ήταν μόνο ο πρωθυπουργός που έδωσε αυτόν τον τόνο, αλλά και μια σειρά από φιλοκυβερνητικά μέσα που περίπου υποστήριξαν ότι αυτή είναι και η απάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε όσους κατηγόρησαν την κυβέρνησή του ότι συγκαλύπτει τη διαφθορά και ότι χρεώνεται μεγάλα σκάνδαλα. 

Βεβαίως, μια πιο προσεκτική ματιά δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Όντως ήρθαν στο φως τρεις σκανδαλώδεις υποθέσεις. Και στις τρεις φαίνεται ότι πλευρά του προβλήματος ήταν ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είτε δεν τις είχαν εντοπίσει μέχρι να γίνουν οι καταγγελίες και από αυτές να «ξεδιπλωθεί το κουβάρι», είτε άργησαν να ανταποκριθούν παρότι υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις. 

Στην περίπτωση της Pizza Fun το καθοριστικό δεν ήταν η ικανότητα των ελεγκτικών μηχανισμών να εντοπίζουν τέτοιες πρακτικές αλλά η καταγγελία ενός υπαλλήλου στην Οικονομική Εισαγγελία. Στην περίπτωση του «Χωριάτικου» το ζήτημα δεν ήταν ότι αποκαλύφθηκε ότι υπήρχε εκτεταμένη φοροδιαφυγή, αλλά το ίδιο το γεγονός ότι για αρκετά χρόνια υπήρχαν ενδείξεις για ξέπλυμα χρήματος και άλλες παραβάσεις, ιδίως μετά την βαριά καταδίκη του ιδιοκτήτη αρκετά χρόνια πριν, όμως η επιχείρηση συνέχισε να λειτουργεί και να φοροδιαφεύγει. Όσο για το σκάνδαλο με την ΕΟΚ, εδώ το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι τέτοιες πρακτικές συνήθως στηρίζονται στην ανοχή ή στην απροθυμία των αρχών να βάλουν φραγμό σε αυτές, κάτι για το οποίο ο αρμόδιος υπουργός Γιάννης Βρούτσης ακόμη δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις. 

Βλέπουμε ότι και στις τρεις περιπτώσεις δεν πρόκειται κυρίως για «αποφασιστικά χτυπήματα» στη διαφθορά, αλλά για καταγεγραμμένα πραγματικά ελλείμματα στην ικανότητα της Πολιτείας να προλαμβάνει τέτοια φαινόμενα. Ούτε θα ήταν παράλογο κάποιος να υποστήριζε ότι η σπουδή της κυβέρνησης να τις προβάλει, σχετίζεται και με μια προσπάθεια να πει: «Δείτε πόσα κάνω κατά της διαφθοράς, εσείς που κατηγορείτε για συγκάλυψη σκανδάλων». 

Μόνο που η σκληρή αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, δικαίως κατηγορείται για συγκάλυψη σκανδάλων. Αρκεί να αναλογιστούμε υποθέσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου ήρθε στο φως το πώς ένας κομματικός μηχανισμός της ΝΔ επιδόθηκε σε συστηματική διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων – σε κλίμακα που έθεσε σε κίνδυνο συνολικά τις αγροτικές επιδοτήσεις για τη χώρα μας – με σκοπό να διαμορφώσει ευνοϊκότερους εκλογικούς συσχετισμούς. Ή το τεράστιο ζήτημα με τις απευθείας αναθέσεις σε «ημετέρους» αλλά και συνολικά τον τρόπο που «αξιοποιήθηκε» το Ταμείο Ανάκαμψης με σκοπό να ευνοηθούν επιχειρήσεις που θα εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους με το να συμβάλουν στο να διαμορφωθεί ένα φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα. Ή το σκάνδαλο Predator, μια από τις πιο σοβαρές εκδοχές κυβερνητικής παραβατικότητας και περιφρόνησης βασικών αρχών του κράτους δικαίου, καθώς αποκαλύφθηκε ότι με επίκεντρο το Μέγαρο Μαξίμου είχε στηθεί ένας μηχανισμός που χρησιμοποιούσε παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό για να παρακολουθεί υπουργούς, ανώτατους αξιωματικούς, δικαστικούς, πολιτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Ή, την ίδια την τραγωδία των Τεμπών, όπου η κυβέρνηση όχι μόνο δεν ανέλαβε την ευθύνη για την μη υλοποίηση των έργων που θα καθιστούσαν ασφαλή τη λειτουργία του σιδηρόδρομου και θα απέτρεπαν το δυστύχημα, αλλά χρεώνεται – και επίσημα αφού αρμόδιος υφυπουργός παραπέμπεται στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο – το «μπάζωμα» του χώρου του δυστυχήματος που δυσχέρανε σημαντικά τη διερεύνηση του τι όντως έγινε. 

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η επιλεκτική προβολή συγκεκριμένων πρόσφατων υποθέσεων σε κανένα βαθμό δεν ισοδυναμεί με μόνιμο και σταθερό μέτωπο κατά της διαφθοράς. Πολύ περισσότερο, μοιάζει με επικοινωνιακό τέχνασμα για να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο έχει στη πλάτη της αρκετά σκάνδαλα, αλλά και έχει προσπαθήσει συστηματικά να χειραγωγήσει και τους θεσμούς που θα μπορούσαν να τα διελευκάνουν. Αρκεί να αναλογιστούμε το τεράστιο πρόβλημα με την επίμονη άρνηση των εισαγγελικών αρχών να διερευνήσουν σε μεγαλύτερο βάθος την υπόθεση των υποκλοπών, ακόμη και όταν έρχονται στο προσκήνιο πλήθος νέα στοιχεία. 

Όλα αυτά δεν είναι άσχετα από δύο βασικές παραμέτρους της κυβερνητικής πολιτικής ήδη από το 2019. Η πρώτη ήταν ότι το κράτος – ιδίως στην εκδοχή του «επιτελικού κράτους», δηλαδή το κράτος όπου το Μέγαρο Μαξίμου έχει τον τελευταίο λόγο – θεωρήθηκε ότι είναι το τρόπαιο των νικητών, ιδίως όταν αυτοί πίστευαν ότι είναι η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνά ύστερα από το σύντομο διάλειμμα των «Μαδούρων». Το άλλο ήταν η αντίληψη ότι εφόσον αυτή η κυβέρνηση βοηθούσε και στήριζε την επιχειρηματικότητα, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα εάν αυτό ερχόταν με ανταλλάγματα «προβολής του κυβερνητικού έργου». 

Μόνο που όλα αυτά διαμόρφωσαν μια εξαιρετικά προβληματική συνθήκη που καμία σχέση δεν έχει με την καταπολέμηση της διαφθοράς. Πολύ περισσότερο έχει να κάνει με την «κανονικοποίησή» της, με τη μετατροπή της σε συστατικό στοιχείο μιας διακυβέρνησης που φέρεται ως αμετακίνητο «καθεστώς» και με την αλαζονεία να υποστηρίζει πως οποιαδήποτε άλλη εκδοχή διακυβέρνησης θα ήταν «χάος». 

Για αυτό τον λόγο και δεν δικαιούται η κυβέρνηση να επαίρεται για τα «χτυπήματα» που έχει καταφέρει στη διαφθορά. Το ακριβώς αντίθετο: είναι μια κυβέρνηση που παγίωσε μια δομική διαφθορά στη σχέση ανάμεσα σε πολιτική εξουσία, ελεγκτικούς και διωκτικούς μηχανισμούς, επιχειρηματικότητα και ενημέρωση, έναν συστημικό «ηθικό κίνδυνο» από τον οποίο θα δυσκολευτούμε να απαλλαγούμε.

ΥΓ Η κυβέρνηση επαίρεται και για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και για τη συνακόλουθη αύξηση των φορολογικών εσόδων, που έχουν τροφοδοτήσει και τα σημαντικά πρωτογενή πλεονάσματα που καταγράφονται. Μόνο που σπανίως η κυβέρνηση επιλέγει να εξηγήσει από που προέρχεται η αύξηση των φορολογικών εσόδων. Και αυτό γιατί τότε θα φανεί ότι πέραν της αύξησης του συνολικού όγκου της φορολογίας εισοδήματος καθώς αυξάνονται τα ονομαστικά εισοδήματα, η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφεται στον ΦΠΑ. Είναι ενδεικτικό ότι για το 2027 η κυβέρνηση προβλέπει, με βάση το σχέδιο προϋπολογισμού ότι τα έσοδα από ΦΠΑ θα είναι η μεγαλύτερη πηγή φορολογικών εσόδων, καθώς θα αποτελούν το 39,3% των συνολικών φορολογικών εσόδων φτάνοντας τα 30,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Μόνο που ο ΦΠΑ είναι ο κατεξοχήν άδικος φόρος, ο φόρος που πλήττει αναλογικά πολύ περισσότερο τα λαϊκά στρώματα, που διαθέτουν πολύ μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος στην αγορά των απαραίτητων προϊόντων, ένας φόρος που η κυβέρνηση έχει αρνηθεί να μειώσει σε επιλεγμένα προϊόντα και υπηρεσίες ακόμη και εν μέσω μιας μεγάλης κρίσης κόστους ζωής. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Παρασκευή, Οκτωβρίου 23, 2026

Εάν έχουμε δημοκρατία, με 25% δεν δικαιούσαι να κυβερνάς

Η κυβέρνηση θεωρεί ότι έχει προοπτική να κερδίσει τις εκλογές ακόμη και όταν στις δημοσκοπήσεις παίρνει 25% 


Κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθούμε τι σημαίνει «κυβερνητική παράταξη». Δηλαδή, να θυμηθούμε ότι ανεξαρτήτως του εκλογικού συστήματος, η παράταξη που κυβερνά τη χώρα δεν αρκεί να είναι η σχετικά μεγαλύτερη, αλλά να έχει μια εκλογική απήχηση ικανή  να της εξασφαλίζει ότι εκπροσωπεί ένα μεγάλο, ακόμη και πλειοψηφικό ρεύμα της κοινωνίας. 

Αυτό εξηγεί γιατί έστω άτυπα πάντα θεωρήθηκε δεδομένο ότι ένα κόμμα θα έπρεπε να πάρει πάνω από 40% για να δικαιούται αυτοδύναμα να κυβερνά. Και μάλιστα αυτό κατοχυρώθηκε σε εποχές που η συμμετοχή στις εκλογές ήταν υψηλή, κάτι που σήμαινε ότι το «πάνω από 40%» σήμαινε πραγματικά μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων. 

Όμως, το θέμα δεν είναι μόνο αριθμητικό: μια παράταξη για να μπορεί να πάρει όντως το 40% και πάνω του ενήλικου πληθυσμού, όντως εκπροσωπούσε την κοινωνία σε όλο το φάσμα. Να το πω απλά: δεν παίρνεις ένα τόσο μεγάλο ποσοστό εάν δεν εκπροσωπείς και λαϊκά στρώματα και τη μεσαία τάξη. Και αυτό σήμαινε ότι ασκούσαν πολιτική τέτοιες παρατάξεις με βάση όλο αυτό το φάσμα κοινωνικών δυνάμεων και αξιώσεων. 

Αυτή ήταν μια εκπροσώπηση που τις έκανε αναγκαστικά να λογοδοτούν περισσότερο στην κοινωνία και να είναι, εκ των πραγμάτων, περισσότερο δημοκρατικές. 

Μάλιστα, στις περιόδους έντονου δικομματισμού αυτό ίσχυε όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για την αξιωματική αντιπολίτευση που επίσης έτεινε να είναι ιδιαίτερα ισχυρή και αντίστοιχα διαταξική ως προς την εκπροσώπηση.  

Αυτό έφτασε σε ένα όριο ως προς τα κόμματα εξουσίας με τα μνημόνια, που διέλυσαν τις κοινωνικές εκπροσωπήσεις του ΠΑΣΟΚ πρώτα και κύρια και σε σημαντικό βαθμό και της Νέας Δημοκρατίας. 

Η Νέα Δημοκρατία το 2019 και το 2023 κέρδισε καθαρά τις εκλογές και πήρε ένα ποσοστό που της έδινε πραγματικά χαρακτηριστικά «κυβερνητικής παράταξης». Μπορεί η συμμετοχή στις εκλογές να είχε ήδη υποχωρήσει, όμως παρ’ όλα αυτά πήρε 2.251.618 ψήφους το 2019 και 2.115.322 και ποσοστό 40,56% στις δεύτερες εκλογές του 2023. 

Σήμερα, η Νέα Δημοκρατία κινείται δημοσκοπικά στην πρόθεση ψήφου γύρω στο 25%. Οι δημοσκόποι πάντα δίνουν και μια «εκτίμηση ψήφου», που οδηγεί το ποσοστό της στο 30% περίπου, όμως, αυτές οι εκτιμήσεις δεν έχουν την ίδια βαρύτητα με τη μέτρηση. 

Όπως και να το δει κανείς αυτά δεν είναι ποσοστά που καθιστούν μία παράταξη κυβερνητική. Στην καλύτερη των περιπτώσεων μπορούν να θεωρηθούν ποσοστά που κατοχυρώνουν ότι το κόμμα θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση. 

Και δεν είναι μόνο η χαμηλή εκλογική δύναμη που αντιπροσωπεύει το 25%, ιδίως εάν πρόκειται να συνεχιστεί η τάση μειωμένης συμμετοχής. Είναι και το ίδιο το γεγονός ότι αυτό το ποσοστό σημαίνει ότι η ΝΔ δεν εκπροσωπεί μια πλατιά κοινωνική συμμαχία όπως οφείλει να κάνει μια κυβερνητική παράταξη. 

Και αυτό δεν συνάγεται μόνο από μια εκτίμηση για το ποσοστό.

Προκύπτει και από τον τρόπο που σήμερα είναι διαιρεμένη η κοινωνία, ανάμεσα σε κοινωνική μειοψηφία και κοινωνική πλειοψηφία. 

Από τη μια υπάρχει, η μειοψηφία που θεωρεί ότι έχει βελτιωθεί η οικονομική της κατάσταση, δίνει θετική βαθμολογία στην κυβέρνηση στις δημοσκοπήσεις, έχει θετική γνώμη για τον πρωθυπουργό, στηρίζει συγκεκριμένες κυβερνητικές πρωτοβουλίες κα συχνά προτιμά να αυτοπροσδιορίζεται στην κεντροδεξιά. 

Αυτό δεν είναι μόνο πολιτική τοποθέτηση. Σε μεγάλο βαθμό αντιπροσωπεύει και στρώματα που ως έναν βαθμό ωφελήθηκαν από την κυβερνητική πολιτική.

Όμως, απέναντι σε αυτό υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία, πάνω από τα δύο τρίτα, που αποδοκιμάζει στις δημοσκοπήσεις την κυβέρνηση, θεωρεί ότι τα πράγματα δεν πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση στη χώρα, σε σημαντικό βαθμό θεωρεί ότι έχει επιδεινωθεί η οικονομική της κατάσταση, και διεκδικεί την πολιτική αλλαγή.

Είναι σαφές ότι όλος αυτός ο ωκεανός δυσαρέσκειας μπορεί να έχει διαφορετικές ιδεολογικές ή πολιτικές αναφορές, αλλά σίγουρα περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης.

Όλα αυτά εξηγούν γιατί αυτή τη στιγμή δεν μπορεί με τίποτε να θεωρηθεί η Νέα Δημοκρατία ως μια δυνάμει κυβερνητική παράταξη. Αντιθέτως, όλα τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν ότι πρόκειται για μια παράταξη στην οποία η κοινωνία γυρνάει την πλάτη και αναζητά μια εναλλακτική.

Γνωρίζω καλά τον αντίλογο: ότι αυτή τη στιγμή είναι η πιο συμπαγής εκλογική δύναμη και διατηρεί τη δημοσκοπική πρωτιά. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιούται να κυβερνά, αλλά ότι δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη ο συσχετισμός δύναμης που θα οδηγήσει σε μια εναλλακτική διακυβέρνηση. Κάτι που με τη σειρά του αναδεικνύει και την ευθύνη όσων αναφέρονται στην ανάγκη εναλλακτικής, να την κάνουν σχέδιο και πολιτική πρόταση που θα συσπειρώνει γύρω του μια εκλογική δυναμική όντως «κυβερνητικής παράταξης».

Γνωρίζω, επίσης, αυτό το οποίο επί της ουσίας λέει η κυβέρνηση: εφόσον είμαστε η πιο ισχυρή και συμπαγής παράταξη, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να υπάρξουν οι απαραίτητοι «πρόθυμοι» σύμμαχοι, είτε αυτό αφορά κόμματα, είτε μεμονωμένους βουλευτές σε επαρκή αριθμό. Μόνο που αυτό θα είναι μια παραχάραξη του εκλογικού αποτελέσματος και της λαϊκής βούλησης. Ακόμη περισσότερο, θα βάλει και τη χώρα μας στον φαύλο κύκλο της συγκρότησης κυβερνήσεων «συνεργασίας» ή, ακόμη χειρότερα, «εθνικής σωτηρίας» που θα επιμένουν να εφαρμόζουν μετά τις εκλογές τις πολιτικές που οι πολίτες θα έχουν συντριπτικά απορρίψει στις εκλογές. Μετά θα γίνουμε όντως Γαλλία…

Ότι η κυβέρνηση σκέφτεται με έναν δομικά αντιδημοκρατικό τρόπο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Σε αυτό τουλάχιστον είναι συνεπής. Αυτό, όμως, που χρειάζεται είναι να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της διαμόρφωσης πειστικής εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης με τη σοβαρότητα που του αναλογεί: δηλαδή ως ζήτημα δημοκρατίας και όχι απλώς «πολιτικού παιχνιδιού». 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Παρασκευή, Οκτωβρίου 16, 2026

Αλέξης Τσίπρας / «Δεν θα κάνω τη χάρη στον Μητσοτάκη να ασχολούμαι με τον Ανδρουλάκη» – «Καρφιά» για Γκίλφοϊλ


Στην ανάγκη να μην αντιπαρατεθεί με τον Νίκο Ανδρουλάκη σε μία σύγκρουση της αντιπολίτευσης, καθώς η ΝΔ είναι ο μόνος κερδισμένος, στάθηκε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την ομιλία του στην Πολιτική Επιτροπή της ΕΛ.Α.Σ. 

Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε, συγκεκριμένα, στις επιθέσεις που, όπως είπε, δέχεται ο ίδιος και στελέχη του κόμματός του από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. 

Ξεκαθάρισε ότι δεν προτίθεται να απαντήσει με προσωπικούς χαρακτηρισμούς ούτε να επιτρέψει να μετατραπεί η πολιτική αντιπαράθεση σε σύγκρουση στον προοδευτικό χώρο. 

«Ποιος ωφελείται όταν η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις συγκρούσεις της αντιπολίτευσης, αντί να περιστρέφεται γύρω από τις ευθύνες της κυβέρνησης;», διερωτήθηκε. 

Στη συνέχεια, υποστήριξε ότι οι προσωπικές αντιπαραθέσεις απομακρύνουν την προσοχή από ζητήματα όπως η ακρίβεια, η ενέργεια, η στέγη και το εισόδημα. 

«Δεν θα κάνω, λοιπόν, τη χάρη και δεν θα κάνουμε τη χάρη στον κ. Μητσοτάκη, αντί να ασχοληθώ και να ασχοληθούμε μαζί του, να ασχολούμαστε με τον κύριο Ανδρουλάκη και τις επιθέσεις του τις διαρκείς και τις προσωπικές», δήλωσε. 

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η ΕΛ.Α.Σ. επιδιώκει να αποτελέσει εναλλακτική δύναμη απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και όχι συμπληρωματική. 

Τσίπρας για ακρίβεια: «Αόρατο μνημόνιο» με τιμές Γαλλίας και μισθούς Βουλγαρίας

Στην αρχή της ομιλίας του αναφέρθηκε στις αυξήσεις των τιμών και στις επιπτώσεις τους στα ελληνικά νοικοκυριά εστίασε ο Αλέξης Τσίπρας, υποστηρίζοντας ότι οι ανατιμήσεις σε βασικά προϊόντα έχουν φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα.

«Συνέκρινα τις τιμές στην καθημερινότητά μας το 2019 και σήμερα», ανέφερε, προσθέτοντας ότι «η ακρίβεια είναι τελικά ένα αόρατο μνημόνιο, ένα μνημόνιο που φουσκώνει τους αριθμούς στο βενζινάδικο, στο σούπερ μάρκετ, στη διαβίωση των πολιτών».

Όπως σημείωσε, οι επιπτώσεις αφορούν τους ευάλωτους, τους μισθωτούς, τη μεσαία τάξη και όσους δεν έχουν ευνοηθεί από τις οικονομικές εξελίξεις.

«Όλα τα προϊόντα έχουν ανέβει 60, 70, 80%. Ξέρετε, είναι μια πραγματικότητα την οποία αντιμετωπίζουν όλα τα ελληνικά νοικοκυριά», είπε, θέτοντας το ερώτημα κατά πόσο οι μισθοί και οι συντάξεις αυξήθηκαν αντίστοιχα.

«Εδώ έχουμε τιμές Γαλλίας και μισθούς Βουλγαρίας», ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Ο Μητσοτάκης έχει αφήσει ανεξέλεγκτη τη δράση των καρτέλ»

Ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. άσκησε κριτική στην κυβέρνηση για τη λειτουργία των καρτέλ, τα οποία, όπως υποστήριξε, αποκομίζουν υπερκέρδη ενώ μεγάλο μέρος της κοινωνίας δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στο κόστος ζωής.

«Ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του έχουν αφήσει παντού, ανεξέλεγκτη, τη δράση των καρτέλ. Και αυτό είναι που έχει δημιουργήσει αυτή την τρομακτική εικόνα στα σούπερ μάρκετ, και όχι μόνο», δήλωσε.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στις τιμές των καυσίμων και στο πετρέλαιο θέρμανσης, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν έχει δώσει δεσμεύσεις για τις τιμές των επόμενων μηνών.

Όπως είπε, το όριο του 1,4 ευρώ ανά λίτρο για το πετρέλαιο θέρμανσης είχε τεθεί έπειτα από επιστημονική έρευνα και μελέτη, ενώ έκανε λόγο για τέσσερα εναλλακτικά εργαλεία που είχαν προταθεί. 

«Το αφήγημα της τρίτης τετραετίας και της σταθερότητας δεν περπατάει»

Ο Αλέξης Τσίπρας εκτίμησε ότι το κυβερνητικό αφήγημα για τρίτη τετραετία και πολιτική σταθερότητα δεν πείθει, επικαλούμενος την ακρίβεια, τις διεθνείς εξελίξεις και τα σκάνδαλα.

«Και δεν περπατάει ούτε το αφήγημα της σταθερότητας, έχοντας μπροστά έναν απρόβλεπτο χειμώνα», ανέφερε, προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα δύσκολο πολιτικό περιβάλλον.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η κυβέρνηση επιχειρεί να επικαλεστεί τη διεθνή κατάσταση και τα όρια των δημοσιονομικών δυνατοτήτων, προβάλλοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως τον καταλληλότερο για τη διαχείριση των προβλημάτων.

Ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. προειδοποίησε, παράλληλα, για έναν δύσκολο χειμώνα, τον οποίο συνέδεσε με το υψηλό κόστος ζωής και τις πιέσεις που δέχεται η κοινωνική πλειοψηφία. 

Οι αιχμές για την Κίμπερλι Γκιλφόιλ και τις σχέσεις με τις ΗΠΑ

Αναφορά έκανε και στην υπόθεση της αποπομπής της Κίμπερλι Γκιλφόιλ, υποστηρίζοντας ότι οι εξελίξεις έχουν φέρει την κυβέρνηση σε δύσκολη θέση.

«Στο ζήτημα αυτό, τελικά, οι Αμερικανοί στέλνουν σε κάθε χώρα τον πρεσβευτή που τους αξίζει», σχολίασε.

Ο Αλέξης Τσίπρας επέκρινε την κυβερνητική στάση απέναντι στις ΗΠΑ, κάνοντας λόγο για μια λογική «λευκής επιταγής» που, όπως είπε, βλάπτει τα εθνικά συμφέροντα.

Παράλληλα, αναφέρθηκε σε δημοσιεύματα σχετικά με δηλώσεις της Αμερικανίδας πρέσβη για τη δυνατότητα των ΗΠΑ να επηρεάζουν κυβερνήσεις στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες των Βαλκανίων, σημειώνοντας ότι η κυβέρνηση δεν έχει διαψεύσει τη συγκεκριμένη αναφορά.

Σκεφτείτε λοιπόν, εάν είστε Αμερικανός αξιωματούχος και γίνονται όλα αυτά, και η χώρα λέει “δεν τρέχει τίποτα”, ούτε ζητάω εξηγήσεις, τι θα λέγατε για τη χώρα αυτή;», διερωτήθηκε. 

«Η χώρα δεν είναι ούτε αποικία ούτε προτεκτοράτο» 

Συνεχίζοντας την κριτική του, ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. χαρακτήρισε την κατάσταση «κράτος μπανανία» και ζήτησε να δοθούν εξηγήσεις τόσο για όσα προηγήθηκαν όσο και για τις συνθήκες που οδήγησαν στην αποπομπή.

«Η χώρα όμως δεν είναι ούτε αποικία, ούτε προτεκτοράτο. Και πρέπει να απαιτήσουμε εξηγήσεις», τόνισε, υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει να υπάρχουν σαφείς κόκκινες γραμμές για τις ενέργειες και τις δηλώσεις των ξένων πρέσβεων στην Ελλάδα.

«Πώς γίνεται να διεκδικείς αυτοδυναμία με 25%;» 

Σχολιάζοντας τον εκλογικό στόχο του 25% που έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τη Νέα Δημοκρατία, ο Αλέξης Τσίπρας αμφισβήτησε τη δυνατότητα επίτευξης αυτοδυναμίας με αυτό το ποσοστό.

«Πώς γίνεται να διεκδικείς την αυτοδυναμία με 25%;», διερωτήθηκε, συνδέοντας τον συγκεκριμένο στόχο με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση και τα εσωκομματικά σενάρια.

Όπως υποστήριξε, η απόσταση από το 25% έως το 37% είναι μεγάλη, ενώ εκτίμησε ότι ο στόχος που τέθηκε αποτυπώνει τα πραγματικά όρια της εκλογικής δυναμικής της Νέας Δημοκρατίας. 

Τσίπρας για ΕΛ.Α.Σ.: «Τους ξεβολέψαμε – Να σταθούμε με ψυχραιμία στον στόχο»

Αναφερόμενος στην πορεία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι η δημιουργία της κάλυψε ένα πολιτικό κενό στον προοδευτικό χώρο.

Όπως ανέφερε, η ΕΛ.Α.Σ. κατάφερε να εδραιωθεί στη δεύτερη θέση, παρά την απουσία κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και κρατικής χρηματοδότησης.

«Κάποιοι θα λέγανε ότι πετύχαμε ένα μικρό πολιτικό θαύμα. Να καλύψουμε τάχιστα αυτό το κρίσιμο πολιτικό κενό της ανυπαρξίας εναλλακτικού προοδευτικού πόλου διακυβέρνησης απέναντι σε αυτόν της δεξιάς», σημείωσε.

Παράλληλα, κάλεσε τα στελέχη του κόμματος να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις με ψυχραιμία, νηφαλιότητα και σταθερότητα ως προς τον στόχο.

«Όχι να τσακωνόμαστε και να παλεύουμε με άλλους, αλλά να τσακωνόμαστε και να παλεύουμε με τα προβλήματα των πολιτών», ανέφερε, δίνοντας έμφαση στην ανάγκη κατάθεσης εναλλακτικών προτάσεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας. 

Η αναφορά στη διακυβέρνηση του 2015-2019

Ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. αναφέρθηκε και στην περίοδο διακυβέρνησης του 2015-2019, σημειώνοντας ότι το σύνθημα «Πρώτη φορά Αριστερά» παραμένει στη μνήμη των πολιτών.

Όπως είπε, η κυβέρνηση εκείνης της περιόδου, πέρα από τη μάχη με την τρόικα και τα μνημόνια, προχώρησε σε αλλαγές που αφορούσαν την ιθαγένεια για τα παιδιά μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα, την ταυτότητα φύλου, την επίλυση του Μακεδονικού, ρυθμίσεις στην εργασία και το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης.

Υποστήριξε, επίσης, ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση είχε αριστερό πρόσημο, καθώς κατάφερε να μειώσει τον δείκτη φτώχειας και να στηρίξει τους οικονομικά ασθενέστερους. 

«Εμείς με τη Δεξιά είμαστε ασύμβατες ευθείες»

Ο Αλέξης Τσίπρας απέρριψε τα σενάρια συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, δηλώνοντας ότι η πολιτική διαδρομή του ίδιου και του κόμματός του βρίσκεται απέναντι στη Δεξιά.

«Εμείς, λοιπόν, με τη δεξιά είμαστε ασύμβατες ευθείες, δεν το ταλαιπωρούμε άλλο», ανέφερε, προσθέτοντας ότι άλλοι θα πρέπει να επανεξετάσουν τις πολιτικές τους επιλογές.

Επανέλαβε, τέλος, ότι η ΕΛ.Α.Σ. δημιουργήθηκε για να αποτελέσει τον εναλλακτικό πόλο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

«Εμείς γεννηθήκαμε για να είμαστε ο αντίπαλος και ο εναλλακτικός πόλος απέναντι στη ΝΔ στο πολιτικό μας σύστημα. Αυτό το κενό καλύψαμε. Εμείς δεν έχουμε συνεργαστεί κυβερνητικά με τη Νέα Δημοκρατία», κατέληξε. 


Πηγή: tvxs.gr 



Σάββατο, Οκτωβρίου 10, 2026

Η κοινωνική κρίση δεν είναι ενδεχόμενο, αλλά πραγματικότητα.

Τα στοιχεία για τον πληθωρισμό δείχνουν ότι η χώρα μας ήδη μπαίνει σε μια κοινωνική κρίση 



Με 5% «έτρεχε» ο πληθωρισμός στη χώρα μας τον Σεπτέμβριο (ο εναρμονισμένος με τα ευρωπαϊκά πρότυπα δείκτης τιμών καταναλωτή έτρεχε με 5,1%). Πιο πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, που εκτιμάται ότι τον Σεπτέμβριο θα είναι 3,8% και πολύ πιο πάνω από την εκτίμηση της κυβέρνησης στο προσχέδιο του προϋπολογισμού πέρσι που προέβλεπε ότι ο μέσος πληθωρισμός για το 2026 θα υποχωρούσε  στο 2,2%, αλλά και από την εκτίμηση που περιλαμβάνει το προσχέδιο προϋπολογισμού φέτος που μιλούσε για πληθωρισμό 3,8%. 

Η ίδια η ανάλυση του πώς διαμορφώνεται, σε ετήσια βάση ο πληθωρισμός δείχνει και τον πυρήνα του προβλήματος. Σε ετήσια βάση η ομάδα «Στέγαση» (ενοίκια κατοικιών, επισκευή και συντήρηση κατοικίας, διάφορες υπηρεσίες που σχετίζονται με το σπίτι, ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης, στερεά καύσιμα) είχε αύξηση 14,7%, ενώ 11,3% ήταν η αύξηση στην ομάδα «Μεταφορές» (πετρέλαιο κίνησης, καύσιμα αυτοκινήτου (βενζίνη), συντήρηση και επισκευή εξοπλισμού προσωπικής μεταφοράς, άλλες υπηρεσίες σχετικές με την προσωπική μεταφορά, εισιτήρια μεταφοράς επιβατών με αεροπλάνο). 

Αν πάμε να δούμε πιο συγκεκριμένα στοιχεία, θα δούμε ότι το φυσικό αέριο αυξήθηκε μέσα σε έναν χρόνο 55,2%, το πετρέλαιο θέρμανσης 53,2%, το πετρέλαιο κίνησης 38,8%, η βενζίνη 22,5% και το ηλεκτρικό ρεύμα 15%. Προσθέστε και την αύξηση 12,3% στο μοσχάρι και 9,7% στο αρνί, 22% στα αεροπορικά εισιτήρια και 29,8% στα σε ξενοδοχεία-μοτέλ-πανδοχεία. 

Όπως γίνεται σαφές στον πυρήνα του προβλήματος αυτή τη στιγμή βρίσκεται η μεγάλη αύξηση στο ενεργειακό κόστος, που αφετηρία έχει γεωπολιτικές εξελίξεις. Μόνο που μια τέτοια αύξηση δεν θα μείνει εκεί, αλλά θα μετακυλιστεί και στις τιμές των προϊόντων που παράγονται και μεταφέρονται, ενισχύοντας τις πληθωριστικές τάσεις, την ώρα που δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι σύντομα θα επιλυθούν οι γεωπολιτικοί λόγοι που αυξάνουν τις τιμές της ενέργειας ιδίως στην Ευρώπη. 

Επιπλέον, η παγκόσμια αυξητική τάση στις αποδόσεις των ομολόγων, που σε μεγάλο βαθμό προεξοφλεί σταθερά υψηλότερο πληθωρισμό, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα μετατραπεί και σε άνοδο των επιτοκίων και άρα και σε άνοδο του κόστους δανεισμού για τις επιχειρήσεις, κάτι που με τη σειρά του ως ένα βαθμό θα μεταφερθεί και στις πλάτες των καταναλωτών. 

Όμως, όταν μιλάμε για αύξηση του πληθωρισμού δεν παρατηρούμε απλώς μια στατιστική παράμετρο. Αυτή τη στιγμή ο αυξημένος πληθωρισμός κάνει τους ανθρώπους φτωχότερους, μειώνει το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, και κάνει ακόμη χειρότερο το πρόβλημα που περιγράφουμε όταν λέμε ότι ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. 

Ακόμη χειρότερα, έχει μεγάλη σημασία ότι αυτή τη στιγμή οι πολύ μεγάλες αυξήσεις που τροφοδοτούν τον πληθωρισμό δεν είναι τόσο στα καταναλωτικά αγαθά, όσο στο κόστος στέγασης. 

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι ότι οι πολίτες θα αναγκαστούν να περιορίσουν κάποιες αγορές ή ότι θα κάνουν λιγότερες εξόδους για διασκέδαση, αλλά ότι θα βρεθούν να μην μπορούν να πληρώσουν το αυξημένο ενοίκιο που θα τους ζητήσουν ή θα αποφασίζουν να μην κάνουν χρήση κεντρικής θέρμανσης τον χειμώνα γιατί δεν έχουν να πληρώσουν. 

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις, όταν ανακοινώνει ημίμετρα που απλώς δεν αποδίδουν. Και ο λόγος είναι, όπως έχουμε ξαναπεί, ότι αρνείται πεισματικά να πάρει μέτρα που πραγματικά θα αποδίδουν, μέτρα που να αφορούν την προσωρινή μείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης και ευρύτερα των έμμεσων φόρων, αλλά και μέτρα που να βάζουν πλαφόν στο ποσοστό κέρδους των διυλιστηρίων ώστε να συγκρατηθούν αποφασιστικά οι τιμές της ενέργειας. Και βέβαια, ούτε περνάει από το μυαλό των κυβερνητικών υπευθύνων ότι με τον πληθωρισμό τόσο ψηλά απαιτεί και ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση των εισοδημάτων των εργαζομένων μέσα από την αύξηση ακόμη περισσότερο του κατώτατου μισθού και των μισθών στο δημόσιο. 

Αυτές είναι κινήσεις που δεν θα προκαλούσαν κάποιο δημοσιονομικό εκτροχιασμό και θα ανακούφιζαν πραγματικά την κοινωνία αποτρέποντας το ενδεχόμενο να οξυνθεί η κοινωνική κρίση. Όμως, είναι έξω από τον πολιτικό ορίζοντα μιας κυβέρνησης που ως επιτεύγματα διαφημίζει τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή τη λιτότητα, και ότι είναι η πιο φιλική προς την κερδοφορία (ενίοτε και κερδοσκοπία) συγκεκριμένων κλάδων και που θεωρεί ότι όλα μπορούν να λυθούν με «συμφωνίες κυρίων», ακριβώς επειδή είναι έξω από τη λογική της η αποφασιστική παρέμβαση του κράτους στο όνομα ενός ευρύτερου κοινωνικού συμφέροντος. 

Μόνο που όλα αυτά απλώς σημαίνουν ότι αυτή τη στιγμή η κοινωνία καλείται να αντιμετωπίσει χωρίς κανένα μηχανισμό προστασίας μια παρατεταμένη κρίση κόστους ζωής και σε περιοχές όπως η Αθήνα και μια στεγαστική κρίση. Και όσο προχωράμε και θα έρθει ο χειμώνας και θα αυξηθούν οι ανάγκες για θέρμανση και κατανάλωση ενέργειας, τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. 

Εάν κανείς θέλει να δει γιατί μπορούν να ξεσπάσουν κοινωνικές εκρήξεις στη χώρα μας, ας κοιτάξει ακριβώς την εξέλιξη του κόστους ζωής. Όχι γιατί δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι που μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες για έντονες αντιδράσεις και διεκδικήσεις – αρκεί να σκεφτούμε τα προβλήματα με το εκπαιδευτικό σύστημα ή το σύστημα υγείας – αλλά γιατί η κρίση κόστους ζωής είναι αυτή που ενοποιεί πολύ ευρύτερα κοινωνικά στρώματα ακριβώς γιατί αυτή διαμορφώνει μια συνολικότερη πάγια συνθήκη οικονομικής ανασφάλειας. 

Η κυβέρνηση ελπίζει ότι για άλλη μια φορά θα πείσει την κοινωνία ότι όλα αυτά είναι αναπόφευκτα, ότι η ίδια έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά απέναντι σε μια παγκόσμια εξέλιξη δεν υπήρχαν πολλά για να αποτρέψουν την αύξηση του πληθωρισμού και προσπαθήσει να περάσει την εικόνα ότι εάν δεν ήταν αυτή, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα και θα ζούσαμε ένα νέο «2015».  

Όμως, η αλήθεια βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από την κυβερνητική ρητορική. Τα πράγματα είναι σήμερα χειρότερα – και θα γίνουν ακόμη χειρότερα – ακριβώς επειδή αυτή η κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία και εφαρμόζει μια πολύ συγκεκριμένη οικονομική πολιτική που δεν βάζει την κοινωνική συνοχή ως πρώτη προτεραιότητα. Δικό της έργο και αποτέλεσμα των δικών της προτεραιοτήτων όλα τα προηγούμενα χρόνια και της δική της αντίληψης ότι τα κέρδη είναι πάνω από τις κοινωνικές ανάγκες, είναι η σημερινή κατάσταση και όχι αναπόφευκτο γεγονός εξαιτίας απρόβλεπτων εξελίξεων. 

Πράγμα που σημαίνει – πάλι σε πείσμα της κυβερνητικής ρητορικής – ότι μπορούν να υπάρξουν και εναλλακτικές πολιτικές απέναντι στην ακρίβεια. Ότι υπάρχουν μέτρα και πρωτοβουλίες που μπορούν να μειώσουν το κοινωνικό κόστος. Ότι δεν είναι νομοτελειακό να πληρώσει η κοινωνία το κόστος. Και αυτές τις εναλλακτικές θα αναζητήσουν και οι πολίτες στις εκλογές που έρχονται και όχι τη «σταθερότητα» σε μια πορεία κοινωνικής καταστροφής. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Πέμπτη, Οκτωβρίου 08, 2026

Ένας MAGAς στην Αθήνα: Είναι για πανηγύρια;

Δεν έχουμε κανένα λόγο να πανηγυρίζουμε. Μπορεί να είμαστε “στρατηγικός εταίρος” των ΗΠΑ, αλλά ας μην αυταπατώμαστε. Αυτό για τους Αμερικανούς σημαίνει “Κάθετος Διάδρομος”. 


Ο υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής ήρθε στην Αθήνα. Αφού δεν ήρθε ο πρόεδρός της, καλός είναι κι ο υπουργός. Αλλά γιατί πανηγυρίζουμε; 

Πρώτον, διότι ήρθε εδώ και δεν πήγε στην Τουρκία. Κι επειδή δεν (πρέπει να) το λέει επίσημα η κυβέρνηση, το διοχετεύει ανεπίσημα. Και μας το τσαμπουνάει από το πρωί ως το βράδυ η κυβερνητική ΕΡΤ και όποιος άλλος συμμερίζεται αυτού του είδους την προπαγάνδα. 

Αλήθεια, είναι για πανηγύρια αυτό; Όχι, δεν είναι. Κανονικά εμείς πρώτοι έπρεπε να θέλουμε ο Ρούμπιο να πάει στην Άγκυρα και να πει μερικά λόγια στον ομόλογό του Φιντάν και, πολύ περισσότερο, στον Ερντογάν. Τι να τους έλεγε; Τουλάχιστον αυτό που εμείς περιμένουμε. Ότι τουλάχιστον το περίφημο «καλώδιο» για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου θα προχωρήσει και η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο επ’ αυτού, αφού δεν θίγει κανένα εθνικό της συμφέρον. Όμως, ούτε γι’ αυτό το ελάχιστο θέλησε να πει κάτι Ρούμπιο. Μίλησε για «ευαίσθητα ζητήματα» και «λεπτές καταστάσεις, που συμπεριλαμβάνουν κι άλλες χώρες». Δεν ξέρουμε αν ο Ρούμπιο έδωσε κάποια «εγγύηση»(ιδιωτικώς) στον Μητσοτάκη ή στον Γεραπετρίτη ότι η Αμερική θα «συνετίσει» την Τουρκία. Μακάρι. Αλλά το χτεσινό δείγμα δεν είναι ενθαρρυντικό. 

Άλλωστε, όποιος παρακολούθησε όσα είπε ο Ρούμπιο-τόσο στις κοινές δηλώσεις του με τον Γεραπτερίτη όσο και στο λόγο που έβγαλε στην Πνύκα- πολύ εύκολα θα εντόπισε μια απουσία: η έννοια Διεθνές Δίκαιο δεν υπήρχε πουθενά. Οι δύο αυτές λέξεις δεν χώρεσαν πουθενά στις τόσες χιλιάδες που εκφώνησε. 

Δεύτερον, πανηγυρίζουμε διότι ο Ρούμπιο, εμπνεόμενος από την Ακρόπολη, ύμνησε την Αρχαία Ελλάδα. Πόσοι πρόσεξαν τη δομή και την υφή της ομιλίας του; 

Λέξεις που χρησιμοποίησε: ισχύς, όπλα, αρένα, εθνικισμός, χριστιανισμός, ατομικότητα. Μία έννοια απουσίαζε: δημοκρατία. Λογικό. Διότι ένας εκπρόσωπος του κινήματος MAGA δεν πολυνοιάζεται για τέτοιες έννοιες. Για την ακρίβεια, δημοκρατία γι’ αυτούς σημαίνει να δίνουν σήμα να μπουκάρουν οι οπαδοί τους στο Καπιτώλιο, μη αποδεχόμενοι την εκλογική τους ήττα. 

Δεν έχουμε, λοιπόν, κανένα λόγο να πανηγυρίζουμε. Μπορεί να είμαστε «στρατηγικός εταίρος» των ΗΠΑ, αλλά ας μην αυταπατώμαστε. Αυτό για τους Αμερικανούς σημαίνει «Κάθετος Διάδρομος», δηλαδή να διασφαλίσουν ότι έτσι θα πουλάνε εύκολα το αέριο LNG τους στην Ευρώπη. Γι’ αυτό ήρθε ο Ρούμπιο, το είπε καθαρά, το ξέρουν ο Μητσοτάκης και ο Γεραπετρίτης. Αλλά αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη- και η Ελλάδα φυσικά- θα απολαύσουν από εδώ και πέρα φθηνή, έστω προσιτή, ενέργεια. Το αντίθετο. 

Τα υπόλοιπα θα τα δούμε εν καιρώ. Αν, δηλαδή, ο Ρούμπιο, επιστρέφοντας στην Αμερική, πει στον Τραμπ «ωραίοι οι Έλληνες, να πεις στον φίλο σου τον Ερντογάν να κάτσει φρόνιμα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο» και ο Τραμπ το κάνει «ξεχνώντας» ότι οι γαμπροί τους(ο δικός του και του Ερντογάν) κάνουν μαζί δουλειές. 

Αν αυτά γίνουν, ναι να πανηγυρίσουμε και να στείλουμε ένα δωράκι στον «φίλο Μάρκο». Μέχρι τότε ένα είναι βέβαιο: το αμερικανικό αέριο θα ρέει, η Ευρώπη θα το χρυσοπληρώνει, οι οικονομίες της θα τρεκλίζουν και οι ευρωπαϊκές MAGA θα σαρώνουν… 


Πηγή: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ /news247.gr 

Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026

Η μεγαλύτερη συνωμοσία κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η ίδια η κυβέρνηση Μητσοτάκη

Κυβερνητικά στελέχη αντιμετωπίζουν τις πολεμικές κατά της κυβέρνησης ως θεωρίες συνωμοσίας, παραβλέποντας ότι η αναπόφευκτη πτώση της κυβέρνησης θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις πολιτικές της 



Σε μια μεγάλη συνωμοσία κατά της κυβέρνησης, οργανωμένη από πολιτικές δυνάμεις και με υποστήριξη ξένων κρατών, απέδωσε την οργή της κοινωνίας ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης και μάλιστα τη στιγμή που ένα πρώην μέλος της κυβέρνησης μόλις είχε παραπεμφθεί ενώπιον του Ειδικού Δικαστήριο ακριβώς επειδή υπήρξε το μπάζωμα του χώρου της τραγωδίας στα Τέμπη, αυτό ακριβώς το μπάζωμα, για το οποίο όσους έθεταν το ζήτημα στη Βουλή ο Γιώργος Φλωρίδης είχε χαρακτηρίσει «για τα μπάζα», ισχυρισμό στον οποίο επιμένει. 

Είναι η θεωρία ότι τα μεγάλα κύματα δυσαρέσκειας κατά της κυβέρνησης δεν οφείλονται στις πολιτικές που έχει ασκήσει, στην κατάσταση της οικονομίας, στις ευθύνες της για την τραγωδία των Τεμπών, στις υποκλοπές και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά στο ότι κάποιοι, υποβοηθούμενοι από ξένες δυνάμεις αναπαράγουν «θεωρίες συνωμοσίας». 

Η αντίληψη αυτή έρχεται να συνδυαστεί με την επιμονή της κυβέρνησης ότι είναι κατά βάση η καλύτερη κυβέρνηση που είχε η χώρα, όπως επανέλαβε με περισσό ζήλο ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. 

Το παράδοξο είναι ότι όλες αυτές οι παραδοξολογίες δεν προέρχονται από κάποια ομαδική παράκρουση στην οποία έχουν περιέλθει τα μέλη της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στην πραγματικότητα, κεντρικός πυρήνας της τοποθέτησης της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η θέση ότι είναι η μόνη κυβέρνηση που δικαιούται να βρίσκεται στην εξουσία, γιατί είναι η μόνη που είναι «με τη σωστή πλευρά της ιστορίας», που μπορεί να εγγυηθεί τη «σταθερότητα» και την «κανονικότητα» και το ότι η χώρα δεν θα βρεθεί να αντιμετωπίζει «περιπέτειες» που θα απειλούσαν το σημερινό οικονομικό και θεσμικό κεκτημένο. Αυτό συνδυάζεται με την παράλληλη τοποθέτηση ότι το ποσοστό που υποστηρίζει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και που αποτελεί λίγο πάνω από το ένα τέταρτο της ελληνικής κοινωνίας, αντιστοιχεί σε εκείνους τους ανθρώπους που είναι αρκετά ώριμοι και συνειδητοποιημένοι ώστε να κατανοούν τα διακυβεύματα, σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας που εύκολα παρασύρεται, είναι εύπιστη και δεν αντιλαμβάνεται ποια είναι η μόνη ορθή και εφικτή πολιτική στη χώρα. 

Είναι εύλογο όταν μια κυβέρνηση κινείται με αυτές τις τοποθετήσεις, τότε δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να συνειδητοποιήσει πραγματικά γιατί υπάρχει τείχος δυσαρέσκειας απέναντί της. Αντιθέτως, το μόνο που μένει ως εύλογη εξήγηση είναι ότι κάποιος προσπάθησε να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη, καλλιεργώντας ανυπόστατες θεωρίες συνωμοσίας.  

Βεβαίως αυτό απλώς αποτυπώνει τα διανοητικά όρια του κυβερνητικού πολιτικού δυναμικού, ή πολύ απλά έναν μηχανισμό άμυνας απέναντι στην αναμέτρηση με την πραγματική κατάσταση πνευμάτων στην ελληνική κοινωνία. 

Διότι εάν σήμερα η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αντιμετωπίζει τόσο μεγάλη αποδοκιμασία, εάν έχει απέναντί της όχι μόνο όσους δεν την ψήφισαν το 2023, αλλά και ένα σημαντικό μέρος του δικού της ακροατηρίου, αυτό οφείλεται πολύ απλά στα όσα έχει κάνει.

Και αυτό γιατί μια κυβέρνηση που ετοιμάζεται να συμπληρώσει οκταετία δύσκολα μπορεί να υποστηρίξει ότι οι πολίτες δεν έχουν αντιληφθεί το έργο της, ή ότι στηρίζονται απλώς σε κάποιες εντυπώσεις. Αντιθέτως, γνωρίζουν πολύ καλά τι μπορεί να κάνει αυτή η κυβέρνηση.

Σήμερα, οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά ότι εάν υπάρχει μια έκρηξη ακρίβειας, εάν υπάρχει ανασφάλεια για το μέλλον, τώρα που ολοκληρώθηκε το Ταμείο Ανάκαμψης, εάν υπάρχει ανησυχία για την κατάσταση του συστήματος υγείας, αλλά για τις προοπτικές του εκπαιδευτικού συστήματος, αυτό οφείλεται σε αποφάσεις που πήρε και παίρνει αυτή η κυβέρνηση, στους υπουργούς που στελέχωσαν τα υπουργεία, στα στελέχη που θεωρήθηκαν πρώτης γραμμής. Αυτά βλέπουν, αυτά σταθμίζουν, αυτά τους οδηγούν στο να επιδιώκουν την πολιτική αλλαγή.

Πράγμα που σημαίνει ότι εάν κάποιος συνωμοτεί διαρκώς και καθημερινά εναντίον της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτός δεν είναι άλλος από την ίδια την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μια κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο και εκπροσωπώντας ένα ισχυρό αίτημα κανονικότητας μετά από μια ιδιαίτερα οδυνηρή δεκαετία για την ελληνική κοινωνία και η οποία όμως έδειξε που μπορούσε να οδηγήσει ένας συνδυασμός ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερες εμμονές, αυταρχική λογική και ενδημική διαφθορά.

Ήταν αυτή η πολιτική λογική που είχε ως αποτέλεσμα η ίδια κυβέρνηση που πανηγύριζε για την πρόοδο στα έργα, να είχε αφήσει τον σιδηρόδρομο «τυφλό» με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στην τραγωδία των Τεμπών, αλλά και στην κυνική προσπάθεια να «μπαζώσει» τις ευθύνες της.

Ήταν αυτή η πολιτική λογική που οδήγησε στην αδυναμία λήψης πολιτικών μέτρων για να μην εμπεδωθεί η ακρίβεια και να οδηγηθούμε στη σημερινή κρίση κόστους ζωής.

Ήταν αυτή η πολιτική λογική που θεώρησε απόλυτα θεμιτή την παραβίαση κάθε κανόνα κράτους δικαίου και τη χρήση του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator.

Ήταν αυτή η λογική που οδήγησε στην χωρίς προηγούμενο διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων για ψηφοθηρικούς λόγους και έβαλε τη χώρα μας στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών ελεγκτικών μηχανισμών διακυβεύοντας συνολικά το τόσο αναγκαίο για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους καθεστώς των ευρωπαϊκών ενισχύσεων.

Οι πολίτες ούτε χειραγωγημένοι είναι, ούτε παρασυρμένοι από ανυπόστατες καταγγελίες κατά της κυβέρνησης. Ζουν, εργάζονται, σπουδάζουν, αγωνίζονται και αγωνιούν σε αυτή τη χώρα. Και γι’ αυτό ξέρουν καλύτερα από τον καθένα και τα προβλήματα της χώρας και τις ευθύνες της κυβέρνησης για αυτά. Και αυτό θα αποτυπωθεί στις κάλπες, όσο σκληρά και εάν εργαστούν τα κυβερνητικά – και υπουργικά… – τρολ. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Πέμπτη, Οκτωβρίου 01, 2026

Μητσοτάκης / Μάχη κατά της ακρίβειας με… επιστολές και οικογενειακά μηνύματα.



Την εντύπωση πως το Υπουργικό Συμβούλιο συγκλήθηκε μόνο και μόνο για να στείλει μηνύματα στο εσωτερικό της παράταξης έδωσε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Αν, άλλωστε, ο πρωθυπουργός παρουσίαζε ένα πειστικό πακέτο μέτρων για την τιθάσευση της ενεργειακής ακρίβειας, δεν θα είχε λόγο να εκπέμψει σήματα προς τους κυβερνητικούς βουλευτές που αξιώνουν δραστικότερες παρεμβάσεις, με τη φράση «επιλογή της κυβέρνησης είναι να στηρίζει την κοινωνία χωρίς να ναρκοθετεί τις αντοχές της οικονομίας». 

Πολύ περισσότερο, κατά τις εκτιμήσεις, δεν θα διάνθιζε την εισήγησή του με προτροπές προς όσους έχουν καβαλήσει το καλάμι, αλλά και προς όσες ή όσους επιχειρούν να τον υποκαταστήσουν, αξιώνοντας… ξεκαβαλικέματα. 

Όταν δεν υπάρχουν μέτρα, υπάρχουν… επιστολές 

Όταν, άλλωστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να προωθήσει μια ουσιαστική δέσμη μέτρων έναντι των πάσης φύσεως ανατιμήσεων, στέλνει μια επιστολή προς την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. 

Με το χθεσινό του αίτημα προς την επικεφαλής της Κομισιόν ζητά μεγαλύτερη δημοσιονομική ευελιξία, ώστε τα κράτη-μέλη να μπορέσουν να προστατεύσουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις από το αυξανόμενο κύμα ακρίβειας στην ενέργεια. 

Εισηγείται, δε, να εξαιρεθούν προσωρινά από τους αυστηρούς δημοσιονομικούς υπολογισμούς τα μέτρα στήριξης που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις, μέχρι ένα συγκεκριμένο όριο.

Παράλληλα, προτείνει οι χώρες να αξιοποιήσουν τα επιπλέον έσοδα από τον ΦΠΑ, τα οποία προκύπτουν εξαιτίας των υψηλών τιμών, προκειμένου να ενισχύσουν τους πολίτες και την αγορά. 

Ουδείς από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, κατόπιν επικοινωνιών του TVXS, προσδοκά κάτι ουσιαστικό από αυτή την κίνηση του κ. Μητσοτάκη. 

Ούτε, άλλωστε, στο παρελθόν οι ανάλογες πρωθυπουργικές κινήσεις επέφεραν ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Τον Μάιο του 2024, λίγες εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές, ο πρωθυπουργός απέστειλε επιστολή προς την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ζητώντας να παρέμβει «με αποφασιστικό, γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο» απέναντι στις διαφορετικές τιμολογιακές πολιτικές των πολυεθνικών.

Έναν μήνα αργότερα, ωστόσο, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης «άδειασε» ουσιαστικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όταν δήλωσε ότι «το θέμα της ακρίβειας δεν αφορά τις Βρυξέλλες», καθώς «η Ευρώπη έχει συγκεκριμένη ατζέντα».

Για αυτόν τον λόγο, μάλιστα, ο πρωθυπουργός επέλεξε ως νέα επικεφαλής της ευρωομάδας της Νέας Δημοκρατίας την Ελίζα Βόζεμπεργκ, θέση που προηγουμένως κατείχε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης.

Παράλληλα, στις 13 Σεπτεμβρίου του 2024 ο κ. Μητσοτάκης είχε στείλει επίσης επιστολή προς την επικεφαλής της Κομισιόν για την ανάγκη προώθησης κοινών ευρωπαϊκών λύσεων στο πεδίο της ενέργειας, χωρίς, ωστόσο, πολιτικό ή ακόμη και επικοινωνιακό αντίκτυπο. 

Ξεκαβαλικέματα και οικογενειακά μηνύματα 

Υπό αυτό το πρίσμα, ο φακός εστίασε στην προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να βάλει τάξη στο κυβερνητικό πεδίο. 

Ο πρωθυπουργός, αφενός, ζήτησε από τα κυβερνητικά στελέχη να έχουν μετρημένο λόγο και ύφος και να μην αρνούνται τη δύσκολη καθημερινότητα και, αφετέρου, κοιτάζοντας προς την Ντόρα Μπακογιάννη, επιχείρησε να καταστήσει σαφές ότι είναι δική του ευθύνη να αξιολογεί τις συμπεριφορές των υπουργών.

Από το περιβάλλον της πρώην υπουργού Εξωτερικών δεν είδαν μήνυμα προς την κυρία Μπακογιάννη, ενώ και ο Παύλος Μαρινάκης δήλωσε αργότερα ότι το συγκεκριμένο μήνυμα δεν είχε συγκεκριμένο αποδέκτη.

Κανείς, ωστόσο, στο παρασκήνιο δεν αμφισβητεί ότι η βολή του πρωθυπουργού κατευθυνόταν προς την αδελφή του. 

Όταν, άλλωστε, η Ντόρα Μπακογιάννη μιλούσε για τα «καλάμια», επιχειρούσε, κατά τις εκτιμήσεις βουλευτών, να «κοντύνει» τον Μητσοτάκη για τις επιλογές του και την αδυναμία του να συμμαζέψει τους αλαζόνες.  

Η πρώην υπουργός Εξωτερικών θεωρεί, σύμφωνα με την ίδια θεώρηση, πως, αν γίνει ενοχλητική, θα επιτύχει τον στόχο της να τεθεί υποψήφια στο Επικρατείας, εν είδει τιμητικής αποστρατείας, ανοίγοντας τον δρόμο για τον Κώστα Μπακογιάννη στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Όπως λέγεται, ωστόσο, στα γαλάζια στέκια, όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται στην κορυφή, ο δρόμος παραμένει κλειστός για τις πολιτικές προοπτικές ή βλέψεις του κ. Μπακογιάννη. 

Μπακογιάννης: Η αλαζονεία είναι ταυτισμένη με θέσεις εξουσίας 

Χθες, πάντως, ο Κώστας Μπακογιάννης έδειξε να ευθυγραμμίζεται με τη μητέρα του ως προς την κριτική απέναντι σε αλαζονικές συμπεριφορές.

«Ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι. Η αλαζονεία δυστυχώς πολλές φορές σχετίζεται και είναι ταυτισμένη με θέσεις εξουσίας. Όλοι εμείς που ασκούμε και έχουμε ασκήσει εξουσία πρέπει να είμαστε δύο και τρεις φορές προσεκτικοί», υπογράμμισε ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων.

Ορισμένοι στη Ν.Δ., πάντως, που διαφωνούν με την τροπή που έχει πάρει αυτή η συζήτηση, έλεγαν ότι εκλαμβάνουν τις δηλώσεις Μπακογιάννη ως «γενναία αυτοκριτική», καθώς, όπως σχολίαζαν δηκτικά, «έμαθε» μετά την ήττα του από τον Χάρη Δούκα στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2023. Κοινώς, θεωρούν ότι ο Μπακογιάννης έχασε τον δήμο λόγω… αλαζονείας. 

«Ιδρώστε τη φανέλα» 

Η κόντρα μεταξύ… συγγενών δεν επισκιάζει, πάντως, τις δελφινομαχίες, καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε να στείλει έμμεσα μηνύματα και σε όσες ή όσους δεν «ιδρώνουν τη φανέλα» όσο θα έπρεπε.

Απευθυνόμενος στους υπουργούς, επισήμανε πως δεν πρέπει να βγαίνουν στα Μέσα μόνο για θέματα που αφορούν το χαρτοφυλάκιό τους, αλλά να υπερασπίζονται το σύνολο του κυβερνητικού έργου. Κοινώς, δεν αρκεί να παίζει ο καθένας μόνο στη θέση του.

Μονίμως αυτή η κριτική, όταν διατυπώνεται, «φωτογραφίζει» τον Νίκο Δένδια, ο οποίος την Παρασκευή το βράδυ οργανώνει εκδήλωση στον Άλιμο… 


Πηγή: tvxs.gr 

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 25, 2026

Άδωνις Γεωργιάδης: ο γελωτοποιός του βασιλιά

Ο Άδωνις Γεωργιάδης πιστεύει ότι είναι δελφίνος. Όμως, δεν είναι τίποτα παραπάνω από γελωτοποιός σε μια Αυλή, που τον ανέχεται γιατί την εξυπηρετεί 


Οι μεσαιωνικές Αυλές των βασιλιάδων και των αρχόντων περιλάμβαναν και τη φιγούρα του γελωτοποιού. Αντίστοιχους ρόλους μπορούμε να δούμε και σε παλαιότερες εποχές. Στο Βυζάντιο τους έλεγαν τζουτζέδες. 

Ο γελωτοποιός είχε ως καθήκον να διασκεδάζει χοροπηδώντας, λέγοντας αστεία και κυρίως λέγοντας αυτά που η ευπρέπεια δεν επέτρεπε στους άρχοντες να πουν, αλλά χαίρονταν να τα λέει κάποιος άλλος, που, σε τελική ανάλυση, εάν έλεγε και καμιά κουβέντα παραπάνω μπορούσαν να του ρίξουν και ένα γερό μπερντάκι ξύλο. 

Η χώρα μας τυπικά δεν έχει Αυλή – και επισήμως μετά το δημοψήφισμα του 1974 για το Πολιτειακό – αλλά υπουργικό συμβούλιο. Παρ’ όλα αυτά έχει τον επίσημο γελωτοποιό του βασιλιά: τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη. 

Αρκεί κανείς να κοιτάξει τα αλλεπάλληλα ποσταρίσματά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που πάντα περιλαμβάνουν όλες τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παρουσίες, όλες τις δημόσιες εμφανίσεις του και πολύ συχνό σχολιασμό της επικαιρότητας, όταν φυσικά δεν αναμεταδίδει επιμελώς ό,τι ποστάρει η «Ομάδα Αλήθειας» και όλος ο εσμός των κομματικών τρολ της Νέας Δημοκρατίας. 

Δεν πρόκειται γενικά για πολιτική επικοινωνία, έστω και με ερασιτεχνικό τρόπο. Ούτε για προσπάθεια να μην χάσει την επαφή με το ακροατήριό του. Είναι μια προσπάθεια να παίξει με συνέπεια τον ρόλο του γελωτοποιού: Να είναι αυτός που θα πει τις πιο μεγάλες αντικομμουνιστικές χοντράδες, που υποτίθεται ότι λόγοι σεβασμού στην άλλη άποψη δεν επέτρεπαν μέχρι τώρα, γιατί για αυτόν δεν υπάρχει κανένας περιορισμός και θα βγει να πει καλά σας κάναμε και σας βασανίζαμε, σας εξορίζαμε, σας εκτελέσαμε και μακάρι να σας κάνουμε και χειρότερα. Να είναι αυτός που θα βγει και θα πει – μαζί με τον συνάδελφό του Θάνο Πλευρή – ότι εάν θέλετε ακροδεξιά πολιτική, ωμό ρατσισμό και πογκρόμ κατά μεταναστών μην κοιτάζετε προς τα ρετάλια της Ακροδεξιάς, εμείς είμαστε η αυθεντική Ακροδεξιά. Να είναι αυτός που θα βγει και θα καθυβρίσει δημοσιογράφους που τόλμησαν να κάνουν κριτική στην κυβέρνηση, κατηγορώντας τους ότι πίνουν μπάφους. Να είναι αυτός που θα πει ανοιχτά ότι όλα είναι για πούλημα και δουλειά ενός υπουργού Υγείας είναι να διαφημίζει κομπογιαννίτες και μάλιστα να το θεωρεί και τμήμα της προώθησης του ιατρικού τουρισμού. Να είναι αυτός που βγαίνει και υποστηρίζει ότι ένας τέως πρωθυπουργός, για τον οποία καμία υπόνοια διαφθοράς δεν υπήρξε ποτέ, «ήταν ο πιο διεφθαρμένος πρωθυπουργός». 

Και όλα αυτά με το ακαταλόγιστο του γελωτοποιού και το θράσος του τζουτζέ. Πουλώντας μαζί και όλη τη σχετική εικόνα, που ξέρει ότι τα μέσα θα αναπαράγουν γιατί κάνει θόρυβο, βγάζει σύντομα βίντεο που γίνονται reel εύκολα. Με την κρυφή ελπίδα ότι έτσι αποκτά προβολή, που όταν έρθει η ώρα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποχωρήσει από την ηγεσία της ΝΔ, αυτός να είναι εκεί ως δελφίνος με αξιώσεις. 

Και τα κάνει όλα αυτά ο Άδωνις Γεωργιάδης, την ώρα που παράλληλα είναι υπουργός της κυβέρνησης και μάλιστα σε ένα υπουργείο που είναι για τους πολίτες συνώνυμο με τις ελλείψεις, την υποστελέχωση και την ταλαιπωρία. Που μισεί κάθετι δημόσιο και είναι πάντα έτοιμος να διαφημίσει τον κάθε ιδιώτη «επενδυτή», υπενθυμίζοντας στην πράξη ότι είναι αυτός που κάποτε εξυμνούσε τα διαβόητα νανογιλέκα – αυτά που ακόμη και σήμερα υπογραμμίζει ότι ήταν καλής ποιότητας. Που μέσα στο κόμμα του εκπροσωπεί την πιο κυνική εκδοχή Ακροδεξιάς. Για να μην αναφερθούμε στον τρόπο που ανοιχτά και ανενδοίαστα υποστηρίζει το Ισραήλ και τη γενοκτονική βία σε βάρος των Παλαιστινίων, ίσως γιατί θέλει να απαλλαγεί από την κηλίδα ότι κάποτε από το κανάλι του προωθούνταν αντισημιτικά βιβλία αρνητών του Ολοκαυτώματος. 

Όμως, το πρόβλημα με τον γελωτοποιό του βασιλιά στο τέλος της ημέρας δεν είναι ο γελωτοποιός. Σε τελική ανάλυση αυτός αναλώσιμος είναι και εύκολα θα μπορούσε να αρχίσει να μετατρέπεται σε αποδιοπομπαίο τράγο εάν η κυβέρνηση συνεχίσει να έχει δημοσκοπικά κεσάτια. Το πρόβλημα είναι με αυτούς που όχι απλώς ανέχονται τον γελωτοποιό να χοροπηδάει λέγοντάς τις ακρότητες, αλλά στην πραγματικότητα χαίρονται με αυτές και τις ενστερνίζονται, απλώς βολεύονται να τον αφήνουν να τα λέει αυτός πρώτα. 

Γιατί η αλήθεια είναι ότι η δημοφιλία του Άδωνι Γεωργιάδη μέσα στη ΝΔ δεν είναι επειδή είναι διασκεδαστικός, αλλά επειδή αυτά που λέει τα πιστεύει το κυβερνητικό επιτελείο και τα ενστερνίζεται ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, που διαφορετικά εύκολα θα τον είχε ξαποστείλει. 

Γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι μόνο ο γελωτοποιός του βασιλιά. Είναι και η φωνή του βασιλιά, η φωνή που λέει αυτά που ο βασιλιάς πιστεύει, αλλά για λόγους εικόνας δεν θέλει να τα πει με αυτή την ωμότητα. Γιατί και βαθιά αντικομμουνιστής είναι ο πρωθυπουργός της «σωστής πλευράς της ιστορίας» και την ακροδεξιά στροφή των ευρωπαϊκών πολιτικών για το άσυλο και τη μετανάστευση ακολουθεί, και με τους ιδιώτες ενάντια σε κάθε δημόσιο τάσσεται, και να κάνει πολεμική ενάντια στην αντιπολίτευση με συκοφαντίες και μυθεύματα θέλει, και μια χαρά πήγε να βγάλει χαμογελαστός φωτογραφία με τον Νετανιάχου παρά την παγκόσμια κατακραυγή σε βάρος του. 

Σε τελική ανάλυση όπως οι βασιλιάδες κρίνονταν και από τους γελωτοποιούς που διάλεγαν, έτσι και οι πρωθυπουργοί κρίνονται και από τους υπουργούς που αφήνουν ξεκαπίστρωτους να λένε ό,τι τους κατέβει. Κοινώς: Πες μου τον γελωτοποιό σου, να σου πω ποιος είσαι. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 22, 2026

Η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους: Τι κρύβει η κυβερνητική «φαγούρα» με το επίδομα ανεργίας

Κατά 47,6% μειώθηκε το κονδύλι για τα οικογενειακά επιδόματα από το 2022 ώς το 2026 • Η επίδρασή τους στη μείωση του ποσοστού φτώχειας ήταν μόλις 3,6 ποσοστιαίες μονάδες, ενώ των συντάξεων 20,7 ποσοστιαίες μονάδες 


Η κυβερνητική «φαγούρα» με το επίδομα ανεργίας, εύλογα συνάντησε τη μαζική δυσπιστία στον δημόσιο λόγο και αντιπαράθεση: πώς είναι δυνατόν το κυβερνητικό στέλεχος που είναι επιφορτισμένο με το καθήκον να εκφράζει και υπερασπίζεται μόνο τις κυβερνητικές απόψεις, θέσεις και αποφάσεις, να αποφασίσει ξαφνικά να προβάλει μια τόσο αντιδημοφιλή θέση για δραστική περικοπή της διάρκειας απόδοσής του στους δύο μήνες; 

Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία. Η κυβέρνηση έχει ήδη προωθήσει ρυθμίσεις που μειώνουν την «περίμετρο» των δικαιούχων και μεθοδεύει άλλες που θα τη μειώσουν ακόμα περισσότερο. Δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών του τύπου «Οποιος θέλει, βρίσκει δουλειά», που μεταφέρουν την ευθύνη για την κατάστασή τους στους ίδιους τους ανέργους, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.  

Το επίδομα ανεργίας είναι σεβαστό κονδύλι του συνολικού κονδυλίου των επιδομάτων, που, όπως φαίνεται, η κυβέρνηση θέλει να «εξορθολογίσει» πάση δυνάμει… 

Επιδόματα στο στόχαστρο 

Ενας τέτοιος «εξορθολογισμός», δηλαδή γενναία μείωση, έχει συμβεί ήδη χωρίς τυμπανοκρουσίες, αθόρυβα αλλά μεθοδικά. Αφορά μάλιστα τα οικογενειακά επιδόματα – αυτά για τα οποία, ιδιαίτερα και λόγω δημογραφικού, η κυβέρνηση προσποιείται ότι εξαντλεί τα περιθώρια να ενισχύσει… 

Ωστόσο, τα στοιχεία των προϋπολογισμών για το διάστημα 2002 έως 2026 αποκαλύπτουν μια εικόνα συστηματικής υπονόμευσης με περικοπές… χωρίς αναισθητικό. 


Οπως αποδεικνύουν τα στοιχεία του παρατιθέμενου πίνακα, αντλημένα από τους προϋπολογισμούς των ετών 2022 – 2026, η μείωση του συνολικού ετήσιου ποσού των οικογενειακών επιδομάτων υπήρξε σταθερή, συστηματική και ραγδαία: 

* Από 1.335 εκατ. ευρώ το 2022 μειώθηκαν σε 700 εκατ. ευρώ το 2025 και σταθεροποιήθηκαν στο ίδιο ποσό και τον 2026. 

* Τα ετήσια ποσοστά μείωσης μετά το 2022 ήταν 24,0%, 33,3% και 47,6% – απόδειξη ότι δεν επρόκειτο για εξορθολογισμό, αλλά για… σφαγιασμό. Το συνολικό ποσοστό μείωσης (47,6%) δείχνει την έκταση της… σφαγής. 

Στο κρεβάτι του Προκρούστη 

Οι τρεις βασικοί πυλώνες του κοινωνικού κράτους είναι οι συντάξεις, το επίδομα ανεργίας και τα επιδόματα – μεταξύ των τελευταίων, τα οικογενειακά. Η αποτελεσματικότητα του κοινωνικού κράτους μετριέται με το πόσο οι παροχές του μειώνουν τα ποσοστά κινδύνου φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, που στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα υψηλά, καθώς η χώρα μας φιγουράρει στις χειρότερες θέσεις της ευρωπαϊκής κατάταξης. 

Τα στοιχεία της Eurostat για το 2025 (EU-SILC 2025 της ΕΛΣΤΑΤ) είναι συγκλονιστικά:

* Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από τις κοινωνικές μεταβιβάσεις, δηλαδή χωρίς συντάξεις και κοινωνικά επιδόματα, (θα) ήταν 43,9%.

* Μετά την παροχή των συντάξεων αλλά πριν από την παροχή των λοιπών κοινωνικών επιδομάτων, (θα) ήταν 23,2%.

* Μετά και την παροχή των κοινωνικών επιδομάτων ήταν 19,6%.

Αν «μεταφράσουμε» αυτά τα δεδομένα σε ποσοστά επίδρασης του κάθε μηχανισμού (συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα) στη μείωση του ποσοστού κινδύνου φτώχειας, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό και απολύτως ενδεικτικό για το ποια μοίρα επιφυλάσσει στο κοινωνικό κράτος και ιδιαίτερα στον πυλώνα των κοινωνικών επιδομάτων η διακυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Συγκεκριμένα:

* Οι συντάξεις μειώνουν το ποσοστό φτώχειας κατά 20,7 εκατοστιαίες μονάδες.

* Τα λοιπά κοινωνικά επιδόματα στο σύνολό τους μειώνουν τον κίνδυνο φτώχειας μόλις κατά 3,6 εκατοστιαίες μονάδες.

Με λίγα λόγια, η συνολική μείωση του κινδύνου φτώχειας λόγω των παροχών του κοινωνικού κράτους οφείλεται κατά 85% στις συντάξεις και μόλις κατά 15% στα λοιπά κοινωνικά επιδόματα.

Το συμπέρασμα είναι αποκαρδιωτικό: Τα κοινωνικά επιδόματα, ένας σημαντικός πυλώνας του κοινωνικού κράτους, έχει αποδυναμωθεί σημαντικά, με συνειδητή και συστηματική «προσπάθεια» από τις κυβερνήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το γεγονός ότι τώρα στοχοποιείται και το επίδομα ανεργίας δείχνει με σαφήνεια «πού το πάει» η κυβέρνηση: στην ολοσχερή καταστροφή αυτού του πυλώνα.

Υστερα, την «κατάλληλη στιγμή» –η «κατάλληλη στιγμή» γι’ αυτές τις «δουλειές» είναι συνήθως μετά τις εκλογές– θα αρχίσει η προπαγάνδα προετοιμασίας εναντίον του άλλου πυλώνα, που ήδη στηρίζει ολόκληρο το οικοδόμημα: των συντάξεων. 


Πηγή: efsyn.gr



Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 21, 2026

«Νησίδα σταθερότητας» για ποιον;

Ο πρωθυπουργός πανηγύρισε, τονίζοντας ότι επιβεβαιώνεται η εικόνα της Ελλάδας ως «νησίδας πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας». 


Κατ’ αρχάς τα καλά νέα: Δύο οίκοι αξιολόγησης -Scope Ratings και Moody’s- ήρθαν να επιβεβαιώσουν τις μακροοικονομικές θετικές εξελίξεις για την ελληνική οικονομία. 

Ο πρωθυπουργός πανηγύρισε, τονίζοντας ότι επιβεβαιώνεται η εικόνα της Ελλάδας ως «νησίδας πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας». 

Πώς μεταφράζεται αυτό στη ζωή των νοικοκυριών και στη δραστηριότητα των επιχειρήσεων; Γιατί υπάρχουν οικονομικά στοιχεία που «απογειώνονται» σε γραφήματα και εκθέσεις, αλλά είναι κι εκείνα τα «πεισματάρικα» που οι Έλληνες γνωρίζουν στο «πετσί» τους, χωρίς να χρειάζεται να συμβουλευτούν τους ξένους οίκους. 

Απλώς πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ, πληρώνουν το πανάκριβο ενοίκιο ή το στεγαστικό δάνειο, βάζουν βενζίνη σε δυσθεώρητα ύψη και προθερμαίνονται να… παγώσουν τον χειμώνα, με το πετρέλαιο θέρμανσης κοντά στο 1,75 ευρώ το λίτρο και το φυσικό αέριο πάνω από 80 ευρώ τη μεγαβατώρα στην ευρωπαϊκή αγορά. 

Πόσα νοικοκυριά άραγε θα αντέξουν να βάλουν πετρέλαιο ή αέριο με αυτές τις τιμές; Και πώς θα αντεπεξέλθει η ελληνική βιομηχανία με τόσο υψηλό ενεργειακό κόστος; Ο πρωθυπουργός άνοιξε, βέβαια, ένα παράθυρο για μείωση του φόρου στα καύσιμα, μόνο όμως «σε περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέψει έκτακτες εθνικές παρεμβάσεις, χωρίς αυτές να προσμετρώνται στα όρια δαπανών». 

Αλλά γιατί να περιμένουμε τη μονίμως καθυστερημένη Κομισιόν να αντιμετωπίσει το πρόβλημα; Τι κάνει όμως η «νησίδα οικονομικής σταθερότητας»; Γιατί η κυβέρνηση επιμένει στην επιδότηση της ακρίβειας αντί να παρεμβαίνει στις τιμές και τους φόρους; Ποιος μπορεί να απαγορεύσει στην κυβέρνηση να μειώσει τον φόρο στα καύσιμα, όσο διαρκούν οι επιπτώσεις του πολέμου στη Μέση Ανατολή; Όταν μάλιστα η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν περιορίζεται σε γενικολογίες για το ενεργειακό; Βλέπουμε άλλωστε πως κάθε χώρα της Ε.Ε. παίρνει από μόνη της μέτρα. 

Η αναμονή για δράση από την Κομισιόν θυμίζει τη γνωστή παροιμία: Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει. 

Κακά τα ψέματα: Στην κατάσταση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων μετρούνται το πραγματικό κόστος ζωής και η «νησίδα σταθερότητας». 

Αναμφίβολα, η κυβέρνηση δεν καθορίζει τις τιμές του πετρελαίου και δεν μπορεί να απομονώσει την οικονομία από τις διεθνείς πιέσεις. 

Αλλά ελέγχει ένα πράγμα: τις επιλογές που κάνει εσωτερικά: Ποιο μέρος των πρόσθετων εσόδων που φέρνει ο ΦΠΑ από τις αυξήσεις των τιμών θα παραμένει στα κρατικά ταμεία ή θα επιστρέφει στην πραγματική οικονομία και τα νοικοκυριά. 


Πηγή: Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr 

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 14, 2026

Επίδομα ανεργίας / Το παλιό απωθημένο Μητσοτάκη – Από το «κράτος πατερούλη» στο «αντικίνητρο»


Ετοιμάζει η κυβέρνηση μεγάλα ψαλίδια στο χρονικό διάστημα χορήγησης του επιδόματος ανεργίας; Θα βάλει σε πρώτο πλάνο τη συρρίκνωση της λίστας των δικαιούχων σε περίπτωση μιας νέας τετραετίας; 

Ο πρωθυπουργός, στο χθεσινό μήνυμά του των 2.168 λέξεων στο Facebook, δεν βρήκε χώρο για να ηρεμήσει τα πνεύματα μετά την «προσωπική άποψη» του Παύλου Μαρινάκη περί περιορισμού στους δύο μήνες της καταβολής του επιδόματος ανεργίας. 

Μαρινάκης «αδειάζει» Μαρινάκη» 

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, μάλιστα, άδειασε τον ίδιο τον Παύλο Μαρινάκη. Στην τελευταία ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, στις 10 Σεπτεμβρίου, όταν ρωτήθηκε για τον αποκλεισμό αντιπολιτευόμενων ΜΜΕ από τη συνέντευξη Τύπου του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, απάντησε, μεταξύ άλλων –για να γλυκάνει το χάπι των αποκλεισμένων– ότι «έχουμε δύο φορές τη βδομάδα ενημέρωση πολιτικών συντακτών, όπου, όπως έχετε δει, ούτε περιορισμός υπάρχει στην ώρα ούτε στις ερωτήσεις. Και όλα αυτά, προφανώς, που απαντώ, δεν τα απαντώ εκπροσωπώντας τον εαυτό μου, αλλά τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνηση». 

Υπό αυτό το πρίσμα, ο Μαρινάκης θύμισε τα αυτονόητα: ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αποτελεί τη φωνή του πρωθυπουργού και δεν διατυπώνει προσωπικές απόψεις. 

Την επόμενη ημέρα, εντούτοις, πήρε πάνω του το ζήτημα με το επίδομα ανεργίας για να «μετρήσει» αντιδράσεις και να προετοιμάσει την κοινή γνώμη –ανέργους και μελλοντικούς ανέργους–, σύμφωνα με τις διαπιστώσεις ακόμη και γαλάζιων παραγόντων. 

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι γιατί η δήλωση Μαρινάκη αντιμετωπίστηκε, ενδεχομένως, ως κεραυνός εν αιθρία. Κατά τη διάρκεια της επταετούς γαλάζιας διακυβέρνησης έχει καταγραφεί σειρά δηλώσεων, ακόμη και του ίδιου του πρωθυπουργού, που αποτυπώνουν την αρνητική στάση της κυβέρνησης έναντι του επιδόματος ανεργίας, ακόμη και έναντι των ίδιων των ανέργων. 

Πότε οι άνεργοι χωρίζονται σε «πραγματικούς» και «καταχραστές» των επιδομάτων, πότε το επίδομα ανεργίας λειτουργεί ως «αντικίνητρο στην εργασία», πότε το «κράτος πατερούλης» πρέπει να πάψει να μοιράζει επιδόματα. 

Το TVXS επιχειρεί μία αναδρομή που, ενδεχομένως, αναδεικνύει ότι η περιστολή των επιδομάτων ανεργίας, του χρόνου χορήγησής τους και του αριθμού των δικαιούχων βρισκόταν διαχρονικά στην προμετωπίδα της κυβερνητικής ατζέντας. 

Όταν δεν έχεις δουλέψει ποτέ… 


Χατζηδάκης: Οι «πραγματικοί άνεργοι» και οι «καταχραστές» 

Ένας από τους πρώτους μεγάλους γύρους αντιπαράθεσης καταγράφηκε την άνοιξη του 2022, όταν το υπουργείο Εργασίας, επί Κωστή Χατζηδάκη, έφερε το νομοσχέδιο «Δουλειές Ξανά». 

Στις 7 Απριλίου 2022, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, ο τότε υπουργός Εργασίας υποστήριξε ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να στηρίξει τους «πραγματικά ανέργους», κάνοντας διάκριση μεταξύ αυτών και των «καταχραστών του δημοσίου χρήματος».

Η δήλωση δεν ήταν άσχετη με τη φιλοσοφία του νομοσχεδίου. Μεταξύ άλλων, προβλεπόταν ότι εγγεγραμμένος άνεργος που θα απέρριπτε τρεις κατάλληλες θέσεις εργασίας θα μπορούσε να διαγραφεί για δύο χρόνια από το μητρώο της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης, πρώην ΟΑΕΔ, χάνοντας τις παροχές που συνδέονται με αυτό.

Η αντιπαράθεση ήταν έντονη, με την αντιπολίτευση και συνδικαλιστές του ΟΑΕΔ να καταγγέλλουν μια τιμωρητική αντιμετώπιση των ανέργων. Ο Χατζηδάκης, από την πλευρά του, επέμενε ότι η πολιτεία οφείλει να στηρίζει όσους πραγματικά αναζητούν εργασία και όχι την κατάχρηση των παροχών. 

Μητσοτάκης: Όχι σε ένα κράτος «πατερούλη» 

Λίγους μήνες αργότερα, η συγκεκριμένη αντικοινωνική γραμμή υιοθετήθηκε ρητά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Στη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ, στις 11 Σεπτεμβρίου 2022, ο πρωθυπουργός ρωτήθηκε για τον ενδεχόμενο «εθισμό» της κοινωνίας στα επιδόματα. Απάντησε ότι τα επιδόματα είναι απαραίτητα για τη στήριξη της κοινωνίας, έθεσε όμως ως παράδειγμα της ισορροπίας μεταξύ «κινήτρων και αντικινήτρων» την πολιτική της ΔΥΠΑ. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προχώρησε, μάλιστα, ένα βήμα παραπέρα, μιλώντας για την ανάγκη να ξεφύγει η κοινωνία από τη λογική ενός κράτους «πατερούλη» που πληρώνει χωρίς ο δικαιούχος να καταβάλλει προσπάθεια. «Δεν θέλουμε ο άνεργος να είναι μονίμως εξαρτημένος από μία κρατική επιδότηση», ήταν η χαρακτηριστική αναφορά του. 

«Τρεις προτάσεις και μετά βγαίνεις από το μητρώο» 

Η ίδια γραμμή επανήλθε ακόμη πιο καθαρά λίγους μήνες αργότερα. Στις 12 Φεβρουαρίου 2023, μιλώντας σε εκδήλωση της ΔΥΠΑ για τις «Ημέρες Καριέρας», ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπερασπίστηκε εκ νέου το σύστημα των τριών προτάσεων εργασίας. 

«Τρεις προτάσεις κάνουμε και μετά βγαίνεις από το μητρώο», ανέφερε, εξηγώντας ότι στόχος είναι οι πολίτες να μη χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες της ΔΥΠΑ απλώς για να διατηρούν μια κάρτα ανεργίας και να παραμένουν «αιώνια άνεργοι». 

Στην ίδια τοποθέτηση υπερασπίστηκε και το «Επίδομα Εργασίας», δηλαδή τη δυνατότητα ενός επιδοτούμενου ανέργου που βρίσκει δουλειά να συνεχίζει να λαμβάνει το μισό επίδομα για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα της επιδότησής του. 

Η λογική περιγράφηκε από τον ίδιο με μία φράση: να μετατραπεί «η επιδότηση της ανεργίας σε επιδότηση εργασίας». 

2024: Το επίδομα ανεργίας ως «αντικίνητρο» 

Το 2024 η κυβερνητική επιχειρηματολογία μετακινήθηκε ακόμη πιο κοντά στη σημερινή συζήτηση. Δεν αφορούσε πλέον μόνο τους ανέργους που απορρίπτουν προτάσεις εργασίας, αλλά το κατά πόσο το ίδιο το επίδομα ανεργίας μπορεί να αποθαρρύνει την εργασία. 

Στις 11 Ιουνίου 2024, δύο ημέρες μετά τις ευρωεκλογές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε σε συνέντευξή του στον Alpha: «Δεν θέλω εγώ, για παράδειγμα, το επίδομα ανεργίας να είναι αντικίνητρο για την εργασία». 

«Δεν πρέπει να είναι εξαρτημένος από το επίδομα ανεργίας» 

Τρεις μήνες αργότερα, στη ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός επανήλθε ακόμη πιο εμφατικά. 

Στην ομιλία του στις 7 Σεπτεμβρίου 2024, ανακοίνωσε ότι τα επιδόματα ανεργίας θα αναμορφωθούν, με στόχο να μη λειτουργούν ως «άλλοθι φτώχειας ή αδήλωτης εργασίας». «Αν κάποιος μπορεί –και μπορεί σήμερα– να βρει εργασία, δεν πρέπει να είναι εξαρτημένος από το επίδομα ανεργίας», ανέφερε χαρακτηριστικά. 

Μία ημέρα μετά: «Αν μπορεί να βρει δουλειά, πρέπει να βρίσκει δουλειά» 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επανέλαβε τη θέση του την αμέσως επόμενη ημέρα. Στη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ, στις 8 Σεπτεμβρίου 2024, υποστήριξε ότι απαιτείται μια πολιτική για τα επιδόματα ανεργίας που δεν θα δίνει κίνητρο στους πολίτες να παραμένουν «εγκλωβισμένοι σε μία επιδοματική πολιτική».

Θα ντρεπόταν και το ΔΝΤ 

Ο Παύλος Μαρινάκης έρχεται τώρα να αναθερμάνει τη συζήτηση και να εξειδικεύσει τις κυβερνητικές σκέψεις, κατά την εκτίμηση πολιτικών αναλυτών και σύσσωμης της αντιπολίτευσης. 

Κάποιοι λένε ότι η Ν.Δ., σε περίπτωση νέας τετραετούς διακυβέρνησης, δεν θα περιοριστεί στη σταδιακή ανάληψη της «ιδιοκτησίας των μεταρρυθμίσεων», όπως επέτασσαν κάποτε οι απεσταλμένοι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αλλά θα εφαρμόσει συνταγές που ακόμη και οι Τόμσεν θα… ντρέπονταν να προτείνουν. 

Πηγή: tvxs.gr






Τρίτη, Αυγούστου 11, 2026

Ο Τσίπρας μιλά για την ακρίβεια, το Μαξίμου “κοιτά” στο παρελθόν.

Η συνέντευξη του επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ  και οι αντιδράσεις των Π.Μαρινάκη και Γ.Φλωρίδη με ατζέντα του… 2019 


Μια πρόγευση για τους όρους διεξαγωγής της αντιπαράθεσης στην κεντρική πολιτική σκηνή το επόμενο διάστημα δόθηκε με αφορμή τη χθεσινή συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα και τον τρόπο που επέλεξε να απαντήσει το Μέγαρο Μαξίμου. 

Ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ ανέδειξε την ατζέντα της ακρίβειας και του κόστους ζωής, με τον κεντρικό μηχανισμό της ΝΔ να αντιπαραθέτει μια «προ δεκαετίας» θεματολογία. Αυτά ενώ στην συζήτηση ενεπλάκη με βολές κατά του πρώην πρωθυπουργού και η Χαριλάου Τρικούπη. 

Η συνέντευξη Τσίπρα 

Στην συνέντευξη που παραχώρησε στον ιστότοπο In.gr, ο Αλέξης Τσίπρας εστίασε ιδιαίτερα στο ζήτημα της ακρίβειας, την καταπολέμηση του οποίου σύνδεσε με την πάταξη της διαφθοράς. Σημείωσε ενδεικτικά πως «κάθε ευρώ που λείπει από το δημόσιο ταμείο για να πηγαίνει σε μίζες ή σε απευθείας αναθέσεις είναι ένα ευρώ που λείπει από το δημόσιο σχολείο. Είναι ένα ευρώ που λείπει από το δημόσιο νοσοκομείο, από τις κρίσιμες εκείνες υποδομές που σε περιόδους κρίσης ακρίβειας θα μπορούσαν να στηρίξουν τη μέση ελληνική οικογένεια». 

Επίσης, καταλόγισε στην κυβέρνηση «έλλειψη πολιτικής βούλησης της κυβέρνησης να συγκρουστεί με τα ολιγοπώλια». Παράλληλα, τάχθηκε εναντίον της αντιμετώπισης του προβλήματος με επιδοματική πολιτική σημειώνοντας πως «δεν λύνεις κανένα πρόβλημα αν δεν να καταπολεμήσεις την αιτία του προβλήματος». 

Η αντίδραση του Μαξίμου 

Αν και ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ έθεσε θέματα που συνεχώς θίγει στις δημόσιες παρεμβάσεις του, από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου καταγράφθηκε ετοιμότητα αντίδρασης παράλληλα με την επεξεργασία μιας συγκεκριμένης τακτικής: Την εστίαση στην κριτική που έχει ασκηθεί στο παρελθόν προς τον Αλέξη Τσίπρα με έμφαση στην περίοδο της πρωθυπουργίας του. 

Δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο πως τα πρόσωπα που ανέλαβαν να εκφράσουν αυτή την τακτική ήταν κυβερνητικά στελέχη που περιλαμβάνονται στον «πυρήνα» του Μεγάρου Μαξίμου: Ο Παύλος Μαρινάκης και ο Γιώργος Φλωρίδης. Αυτά ενώ με συνέπεια μετέχει στις πολιτικές επιθέσεις του Αλέξη Τσίπρα το τελευταίο διάστημα ο αντιπρόεδρος της ΝΔ,  Άδωνις Γεωργιάδης. 

Ενδεικτικό είναι επίσης το ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όσο και ο υπουργός Δικαιοσύνης εστίασαν σε δύο ζητήματα που αφορούν την δικαιοσύνη και έχουν αποτελέσει αντικείμενο κριτικής  στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα την περίοδο 2018-2019. Θέματα που έχουν πολλές φορές συζητηθεί και απαντηθεί στον δημόσιο διάλογο. 

Ο Παύλος Μαρινάκης αναφέρθηκε στην διαμόρφωση των ποινικών κωδίκων λέγοντας πως ο Αλέξης Τσίπρας «ενώ είχε ήδη προκηρύξει εκλογές, κράτησε ανοιχτή τη Βουλή για να ψηφίσει έναν Ποινικό Κώδικα κατά παραγγελία συγκεκριμένων συμφερόντων». Μια θέση που είχε διατυπώσει πριν λίγο καιρό και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Αντίστοιχα ο Γιώργος Φλωρίδης επανέφερε το ζήτημα του νόμου Παρασκευόπουλου. Λέγοντας πως με αυτόν «αποφυλακίστηκαν δολοφόνοι, βιαστές, παιδοβιαστές, ληστές, έμποροι ναρκωτικών και χιλιάδες άλλοι κατάδικοι, οι οποίοι βγαίνοτας από τη φυλακή, σε ποσοστό 80% επέστρεψαν στη βαριά εγκληματικότητα εναντίον της ελληνικής κοινωνίας». 

Το ΠΑΣΟΚ 

Επιθετική αντίδραση επέλεξε για 3η φορά το τελευταίο διάστημα και το ΠΑΣΟΚ. Σε ανακοίνωσή της η Χαριλάου Τρικούπη ανέφερε ότι ο Αλέξης Τσίπρας «ηγείται όχι ενός κόμματος αλλά μιας ανώνυμης εταιρείας με μετόχους τους εγχώριους ολιγάρχες και αυτόν διευθύνοντα σύμβουλο». 

Αυτά παρότι αναγνώρισε κοινή προσέγγιση σε επίπεδο πολιτικών θέσεων. Αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «αντέγραψε τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για τη ΔΕΗ, την ακρίβεια και τη στέγαση». 

Η «κορύφωση» στην ΔΕΘ 

Όπως προαναφέραμε, τα παραπάνω δείγματα φαίνεται ότι θα αποτελέσουν την εικόνα της πολιτικής αντιπαράθεσης που αναμένεται να κορυφωθεί τον Σεπτέμβριο στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Η συμπρωτεύουσα αναμένεται να αποτελέσει το «σκηνικό» στο οποίο θα καταγραφεί η κόντρα του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα. 

Ιδίως από την στιγμή που ο πρωθυπουργός αναμένεται να κάνει τις εξαγγελίες του το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου και να παραχωρήσει συνέντευξη τύπου την επόμενη μέρα, ενώ μερικά 24ωρα νωρίτερα ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει παρουσιάσει το οικονομικό πρόγραμμα της ΕΛ.Α.Σ και θα έχει συνέντευξη τύπου στις 9 Σεπτεμβρίου. 

Όλα αυτά ενώ το φετινό φθινόπωρο θα αποτελέσει την απαρχή μιας πολύμηνης προεκλογικής περιόδου που θα ολοκληρωθεί την ερχόμενη Άνοιξη. Εφόσον φυσικά ο πρωθυπουργός τηρήσει την δέσμευσή του για εκλογές στο τέλος της 4ετίας. 


Πηγή: news247.gr 



Παρασκευή, Ιουλίου 31, 2026

Δεν είναι η «πιο έντονη παρουσία στα ΜΜΕ» των υπουργών που λείπει από τη Νέα Δημοκρατία...

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κάλεσε τους υπουργούς να δώσουν πιο αποφασιστικά την προεκλογική μάχη προβάλλοντας το έργο της κυβέρνησης. Μόνο που αυτός είναι ο λόγος που η ΝΔ υποχωρεί στις δημοσκοπήσεις 


«Χρειάζεται μεγαλύτερη και πιο έντονη παρουσία των υπουργών στα Μέσα Ενημέρωσης -και ειδικά στα Περιφερειακά Μέσα- και εδώ θέλω να τονίσω ότι οι υπουργοί δεν πρέπει να βγαίνουν μόνο για το χαρτοφυλάκιό τους, αλλά να υπερασπίζονται συνολικά το κυβερνητικό έργο, για το οποίο πρέπει να είναι καλά ενημερωμένοι». 

Με αυτό τον τρόπο απευθύνθηκε ο Πρωθυπουργός στους υπουργούς του, στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο πριν τις θερινές διακοπές. Αφήνοντας κατά μέρος τον κάπως άκοσμο θεσμικό χαρακτήρα μιας αμιγώς προεκλογικής συζήτησης σε ένα όργανο που αφορά τη διακυβέρνηση – μια τέτοια αναφορά θα ήταν πολύ περισσότερο ταιριαστή σε μια συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ή της Κεντρικής Επιτροπής – η ουσία του ζητήματος είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύει ότι το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η Νέα Δημοκρατία για να κερδίσει τις εκλογές είναι να παρουσιάσει καλύτερα το κυβερνητικό έργο. 

Η τοποθέτηση αυτή αναλογεί σε ένα σχήμα σκέψης, που έχει κατά καιρούς ακουστεί, ότι το κυβερνητικό έργο δεν «επικοινωνείται» επαρκώς, δεν προβάλλεται, δεν εξηγείται, με αποτέλεσμα οι πολίτες όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται πόσες θετικές αλλαγές έχουν γίνει στη ζωή τους, αλλά και επιμένουν να πιστεύουν κάθε λογής fake news που διακινούνται σε βάρος της κυβέρνησης. Οι υπουργοί, πάλι σύμφωνα με αυτό το σχήμα, είναι συχνά συνυπεύθυνοι σε αυτό το πρόβλημα γιατί δεν προβάλλουν το συνολικό κυβερνητικό έργο, αλλά πρωτίστως το δικό τους, όταν δεν συμπεριφέρονται πρωτίστως ως τοπικοί πολιτευτές, εξυπηρετώντας την άμεση εκλογική πελατεία τους. 

Το σχήμα αυτό θα είχε κάποια βάση, εάν όντως οι πολίτες δεν αντιλαμβάνονταν το κυβερνητικό έργο. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί οι πολίτες αντιλαμβάνονται το κυβερνητικό έργο πολύ πιο άμεσα από ό,τι οι άνθρωποι που περιδιαβαίνουν τους διαδρόμους της εξουσίας. Το αντιλαμβάνονται στην καθημερινότητά τους, το νιώθουν στο πετσί τους, αναμετρούνται με αυτό σε όλες τις πλευρές τις ζωής τους. 

Οι πολίτες όντως δεν διαβάζουν non paper, συνήθως δεν μελετούν νομοσχέδια, και στην καλύτερη των περιπτώσεων πιάνουν κάτι σε ένα τηλεοπτικό δελτίο ή σε μια ανάρτηση που θα δουν σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης. 

Όμως, οι πολίτες κάνουν άλλα πράγματα: Πηγαίνουν στο σουπερμάρκετ και βλέπουν το πραγματικό κόστος ζωής. Βάζουν βενζίνη στα πρατήρια καυσίμων και άρα γνωρίζουν το κόστος ενέργειας. Έχουν παιδιά που πάνε σε σχολεία και πανεπιστήμια και γνωρίζουν την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος. Παίρνουν μέσα μαζικής μεταφοράς ή οδηγούν σε δρόμους κα γνωρίζουν την κατάσταση των υποδομών. Προγραμματίζουν διακοπές και άρα ξέρουν το κόστος τους. Αναζητούν δουλειά είτε οι ίδιοι είτε τα παιδιά τους και ξέρουν ποιες θέσεις εργασίας προσφέρονται, για ποια προσόντα και με τι είδους αμοιβή. Πηγαίνουν σε δημόσια νοσοκομεία είτε για προγραμματισμένες εξετάσεις είτε για έκτακτα περιστατικά. Φροντίζουν ηλικιωμένους και ξέρουν τα προβλήματά τους. Ζουν σε αγροτικές περιοχές και γνωρίζουν τι γίνεται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τα προβλήματα που υπάρχουν εκεί (αρκεί να αναλογιστούμε π.χ. την κατάσταση με τον αφθώδη πυρετό σε ένα νησί όπως η Λέσβος). Βλέπουν τις δασικές πυρκαγιές είτε στην τηλεόραση είτε από το παράθυρο ή το μπαλκόνι τους. Ζουν τα προβλήματα κάθε φορά που υπάρχουν «έκτακτα καιρικά φαινόμενα». 

Και βέβαια οι πολίτες μπορεί να μην παρακολουθούν στενά τις πολιτικές εξελίξεις, ή τα νομοσχέδια, ή τις κατά καιρούς εξαγγελίες, όμως κάποια βασικά στοιχεία και γεγονότα τα γνωρίζουν πολύ καλά και δεν τα ξεχνούν. Ξέρουν ότι στα Τέμπη είχαμε μια τραγωδία γιατί δεν υπήρχαν οι απαραίτητες υποδομές για την ασφαλή συγκοινωνία, με αποτέλεσμα δύο τρένα να κινούνται στην ίδια γραμμή, σε αντίθετη κατεύθυνση και μεγάλη ταχύτητα. Γνωρίζουν ότι με πρωτοβουλία και ευθύνη υπουργών και άλλων υπηρεσιακών στοιχείων «μπαζώθηκε» ο χώρος της τραγωδίας και χάθηκαν πολύτιμα στοιχεία. Ξέρουν ότι υπουργοί της κυβέρνησης είναι υπόδικοι σε σχέση με αυτή την υπόθεση. Όπως και ξέρουν ότι υπήρξε ένα μεγάλο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, που αφορούσε παράνομες επιδοτήσεις στις οποίες ήταν μπλεγμένα κομματικά και κυβερνητικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα βουλευτές να είναι υπόδικοι. Και βέβαια έχουν πληροφορηθεί ότι με ευθύνη του Μεγάρου Μαξίμου, που έχει την εποπτεία της ΕΥΠ, είχε στηθεί ένας μηχανισμός όπου το «επιτελικό κράτος», με χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού παρακολουθούσε υπουργούς, ανώτατους αξιωματικούς, δικαστικούς, πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες. 

Πέραν της γενικής κατάστασης, οι πολίτες έχουν εικόνα και για τους υπουργούς της κυβέρνησης: έχουν για παράδειγμα την εικόνα ενός υπουργού όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, που όπου πάει όλο και κάποια διαμαρτυρία θα υπάρχει, μικρότερη ή μεγαλύτερη, όσο και εάν προσπαθεί να τις υποβαθμίσει. Ή του Γιώργου Φλωρίδη, υπουργού Δικαιοσύνης, να λέει ότι όσα λέγονταν για «μπάζωμα» ήταν «για τα μπάζα», πριν τον διαψεύσει ο ίδιος ο Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Ή του Θάνου Πλεύρη που κραυγάζει σε σχέση με το προσφυγικό, παρότι οι πολίτες έχουν σαφή εικόνα ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει κάποια «εισβολή». 

Εάν λοιπόν οι πολίτες σήμερα δείχνουν να γυρνούν την πλάτη στη Νέα Δημοκρατία και δημοσκοπικά να της δίνουν ποσοστά που οδηγούν στην πολιτική της ήττα στις επόμενες εκλογές, αυτό δεν είναι γιατί δεν έχει προβληθεί το κυβερνητικό έργο. Είναι επειδή το κυβερνητικό έργο είναι αυτό που είναι. Δεν είναι επειδή δεν γνωρίζουν τις επιδόσεις της κυβέρνησης, αλλά επειδή τις βιώνουν. Δεν είναι επειδή δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία των μεταρρυθμίσεων, αλλά επειδή τις έχουν ζήσει και άρα αποτιμήσει. 

Και εάν οι υπουργοί – ακόμη περισσότερο οι απλοί βουλευτές – είναι ως ένα βαθμό απρόθυμοι να προβάλουν τόσο έντονα και φωναχτά το κυβερνητικό «έργο» είναι επειδή έχουν επίγνωση όλων των παραπάνω και το ένστικτο πολιτικής επιβίωσης που διαθέτουν τους ωθεί να κοιτάξουν να προσαρμόσουν την προεκλογική τους εκστρατεία κυρίως στο τι έκαναν οι ίδιοι, πολύ συχνά και με την αναγκαία υποσημείωση: «εγώ, όμως, δεν συμφώνησα». Σε τελική ανάλυση οι πιο έμπειροι από αυτούς γνωρίζουν ότι πολύ δύσκολα ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιβιώσει του αποτελέσματος των επόμενων εκλογών και παίρνουν ήδη από τώρα τις αποστάσεις τους. 

Σε τελική ανάλυση, είναι κάπως αφελές να πιστεύει κάποιος ότι μια κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία ήδη επτά χρόνια και όταν κάνει εκλογές θα έχει φτάσει τα οκτώ, απολαμβάνοντας μιας κυρίαρχη θέση μέσα στο πολιτικό σκηνικό, έχει απώλειες εξαιτίας «κακής επικοινωνίας» και «ελλιπούς προβολής» του έργου της. Το ακριβώς αντίθετο: μια κυβέρνηση που είναι στην εξουσία τόσα χρόνια είναι αντιμέτωπη με το γεγονός ότι οι πολίτες ξέρουν πολύ καλά ότι για τα προβλήματά τους είναι υπεύθυνοι όσοι κυβερνούν όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί μπορεί να είναι σημαντική η επικοινωνία στην πολιτική, αλλά δεν μπορεί να νικήσει την πραγματικότητα, 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr



Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More