Το νερό ως ζητούμενο

Δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς την αξία που έχει το νερό για την ανθρώπινη ζωή. Ούτε να επιχειρηματολογήσει για τους λόγους που αυτό το ζωτικής σημασίας αγαθό πρέπει να προστατεύεται από τη σπατάλη και την καταστροφή, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να γίνονται όλες οι αναγκαίες επενδύσεις για τη διασφάλιση της επάρκειάς του. Υπό κανονικές συνθήκες όλη η συζήτηση θα έπρεπε να αρχίζει και να τελειώνει με αυτές τις φράσεις. 

Δυστυχώς όμως ζούμε στην Ελλάδα, όπου το αυτονόητο αποτελεί πάντοτε όχι μόνο το υπό συζήτηση ζήτημα αλλά και το ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί. Σε αυτό το πλαίσιο το νερό παραμένει -κατά κοινή ομολογία και παραδοχή- ανεκτίμητο αγαθό, αλλά η προστασία του είναι μονίμως το ζητούμενο. Τη μέγιστη απόδειξη αυτού του συμπεράσματος δίνει σήμερα το βασικό θέμα της «Εφ.Συν.» που εξετάζει το πιεστικό πρόβλημα της λειψυδρίας στα ελληνικά νησιά και κυρίως στο Αιγαίο. 

Γιατί υπάρχει αυτό το πρόβλημα; Κατά κοινή ομολογία, αιτία είναι ο υπερτουρισμός. Η λεγόμενη δηλαδή βαριά βιομηχανία της χώρας που -για να καλυφθεί το κενό που άφησε στην οικονομία η αποβιομηχάνιση- αναπτύχθηκε εντελώς άναρχα, χωρίς σχέδιο και χωρίς υποδομές. Εκεί που όλο τον χρόνο κατοικούν μερικές εκατοντάδες, μερικές χιλιάδες ή μερικές δεκάδες χιλιάδες πολιτών, στη διάρκεια της τουριστικής περιόδου προστίθενται κάποια εκατομμύρια. 

Η Κρήτη για παράδειγμα υποδέχεται κάθε χρόνο κατά την τουριστική περίοδο πάνω από έξι εκατομμύρια ανθρώπους και είναι εντελώς αδύνατο να καλύψει τις ανάγκες τους χωρίς σχεδιασμό έργων με πολλές εναλλακτικές και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη στα μικρότερα νησιά, όπου ο υδροφόρος ορίζοντας είναι περιορισμένος. 

Με δυο λόγια, η λειψυδρία στα νησιά συνιστά το κλασικότερο παράδειγμα κλιματικής κρίσης με εμφανή αιτία την ανθρώπινη δραστηριότητα. Η κατάσταση είναι αναστρέψιμη και τα χρήματα υπάρχουν σε αυτούς που πλουτίζουν από τον τουρισμό. Λύση υπάρχει, αν υπάρξει και η κατάλληλη πολιτική βούληση. 

efsyn.gr 

====================================

Νερό: εκστρατεία παραποίησης της αλήθειας 

Η ψήφιση του νομοσχεδίου για την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση του νερού στηρίχτηκε σε μια μεγάλη εκστρατεία παραποίησης της αλήθειας και παραπλάνησης της κοινής γνώμης. Ο ίδιος ο υπουργός Περιβάλλοντος προσπάθησε να παραπλανήσει, διαβεβαιώνοντας ότι στόχος του νομοθετήματος δεν είναι η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση του νερού. 

Η μεταφορά, όμως, των αρμοδιοτήτων και της περιουσίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων Υδρευσης Αποχέτευσης από τους δήμους σε Ανώνυμες Εταιρείες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο, στην ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, στους μετόχους των οποίων, μάλιστα, συμπεριλαμβάνονται μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι που εποφθαλμιούν τα φαραωνικά έργα που το νομοθέτημα περιγράφει, είναι ο ορισμός της εμπορευματοποίησης και της ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης του νερού. 

Αν η κυβέρνηση ήθελε να υλοποιήσει όσα επικοινωνιακά εξαγγέλλει, ότι, δηλαδή, το νερό είναι κοινωνικό αγαθό, τότε οι αρμοδιότητες και η περιουσία των ΔΕΥΑ έπρεπε να παραμείνουν στους δήμους. Και αν, όπως ειπώθηκε, οι ΔΕΥΑ αδυνατούν να υλοποιήσουν την αποστολή τους, τότε η Πολιτεία όφειλε να τις ενισχύσει με πόρους και προσωπικό και όχι να τις καταργήσει. 

Το παράδειγμα της Ευρώπης, άλλωστε, είναι πρόσφατο και διδακτικό. Εκατοντάδες ευρωπαϊκές πόλεις σε Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία κ.λπ. καταγράφεται ότι επανέφεραν την ιδιωτικοποιημένη ύδρευση στην ευθύνη των δήμων, λόγω δραματικής αύξησης των τιμολογίων και μεγάλης επιδείνωσης των υπηρεσιών και της συντήρησης. 

Ενα δεύτερο πεδίο παραποίησης της αλήθειας είναι αυτό που αφορά τον επείγοντα χαρακτήρα τής, καθ’ υπέρβαση της νομιμότητας, απευθείας ανάθεσης των έργων που υποτίθεται ότι θα αντιμετωπίσουν τη λειψυδρία. 

Θα είχε δίκιο η κυβέρνηση ως προς τις επείγουσες διαδικασίες, αν η λειψυδρία ήταν το αποτέλεσμα ενός εξαιρετικά ακραίου μετεωρολογικού φαινομένου. Ομως η κλιματική αλλαγή στη δική μας περιοχή της Μεσογείου δεν φέρνει μόνο περιόδους ξηρασίας, αλλά αλληλουχία ξηρών και υγρών περιόδων. Οπότε το ζητούμενο δεν είναι μόνο η εκμετάλλευση νέων αποθεμάτων νερού με νέα υδραυλικά έργα, αλλά, αντίθετα, η εκπόνηση μιας βιώσιμης πολιτικής για την προσαρμογή της χώρας στη νέα κλιματική πραγματικότητα. Η οποία μόνο αιφνιδιαστικά δεν ενέσκηψε…

Παραβιάζονται, έτσι, όλες οι αρχές της βιώσιμης διαχείρισης του νερού. Σύμφωνα με τις οποίες: 

1. Το πρόβλημα της λειψυδρίας δεν είναι συνέπεια ακραίων φυσικών φαινομένων, αλλά αποτέλεσμα της μακροχρόνιας διατάραξης των ισοζυγίων προσφοράς και ζήτησης του νερού στις λεκάνες απορροής. 

2. Τα αρνητικά ισοζύγια δεν αντιμετωπίζονται με μονόπλευρα έργα διαχείρισης της προσφοράς του νερού, αλλά με συνδυασμένες πολιτικές με έμφαση στη διαχείριση της ζήτησης του νερού. Δηλαδή στην εξοικονόμηση ενός φυσικού αγαθού σε ανεπάρκεια. 

3. Ο εξαπλασιασμός της ζήτησης του νερού τις τελευταίες δεκαετίες σε ολόκληρο τον κόσμο δεν οφείλεται στην αύξηση του πληθυσμού, ο οποίος, άλλωστε, μόλις διπλασιάστηκε, αλλά στην απουσία βιώσιμων πολιτικών διαχείρισης της ζήτησης του νερού. 

Αν, λοιπόν, το νομοθέτημα ήταν ειλικρινές ως προς τις προθέσεις αντιμετώπισης της λειψυδρίας, θα έπρεπε να προβλέπει πολιτικές και έργα εξοικονόμησης νερού κατά προτεραιότητα στον αγροτικό τομέα, όπου καταναλώνεται το 85% του νερού ετησίως. 

Ομως η μεγάλη ευκαιρία των 36 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης χάθηκε χωρίς να εκσυγχρονιστεί ο πρωτογενής τομέας με νέα εγγειοβελτιωτικά έργα. Και ακόμη, αν το νομοθέτημα ήταν ειλικρινές, θα έπρεπε να προβλέπει πολιτικές αντιμετώπισης του υπερτουρισμού, προκειμένου να επανέλθει η ζήτηση σε νερό στις τουριστικές περιοχές εντός ορίων φέρουσας ικανότητας των υδατικών αποθεμάτων. 

Πόσο σύμπτωση είναι συνεπώς το γεγονός ότι το νομοθέτημα δεν ασχολείται καθόλου με τα μεγάλα ζητήματα της βιώσιμης διαχείρισης του νερού, αλλά εστιάζει στην κατάργηση των ΔΕΥΑ και στην κατασκευή μεγάλων και περιβαλλοντικά καταστροφικών έργων εκτροπής ποταμών από εισηγμένες Α.Ε.; 

Γιάννης Μυλόπουλος*

*Καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής, πρώην πρύτανης ΑΠΘ 

Πηγή: efsyn.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Λειψυδρία και υπερτουρισμός: Τα όρια αντοχής του ελληνικού καλοκαιριού...

Από την εποχή της αφθονίας στην εποχή της σπανιότητας 

Κάποτε το ελληνικό καλοκαίρι μετριόταν με τη γλώσσα των αισθήσεων. Το πρώτο μελτέμι που σήκωνε κυματάκια στο λιμάνι, η μυρωδιά του πεύκου ανακατεμένη με ιώδιο, οι παρέες που κατέβαιναν στην παραλία όταν ο ήλιος χαμήλωνε και το φως χρωμάτιζε τον ορίζοντα. Υπήρχε ένα μέτρο σε αυτό το καλοκαίρι, ένας ρυθμός που δεν επιβαλλόταν απ’ έξω αλλά αναδυόταν από την ίδια τη ζωή των νησιών∙ από το νερό που ήταν λιγοστό και έπρεπε να κρατήσει ως τον Οκτώβρη, από τα σπίτια που χτίζονταν χαμηλά για να μην προκαλούν τον αέρα, από την αίσθηση ότι ο τόπος έχει όρια και ότι η σοφία βρίσκεται στο να τα σέβεσαι. Σήμερα αυτό το μέτρο έχει διαλυθεί. Το καλοκαίρι μετριέται σε κυβικά νερού που τελειώνουν πριν καν αρχίσει ο Αύγουστος, σε μεγαβάτ ρεύματος που εκτοξεύονται, σε οικοδομικές άδειες που υπογράφονται σαν να μην υπάρχει αύριο. Τα νησιά μετατρέπονται σε ένα απέραντο σκηνικό κατανάλωσης, και η αυλαία ανεβαίνει κάθε χρόνο πιο νωρίς και πέφτει πιο αργά, αφήνοντας πίσω της ανθρώπους που δεν αντέχουν άλλο. Το ερώτημα δεν είναι πια πώς θα προσελκύσουμε περισσότερους επισκέπτες, είναι πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει αυτός ο τόπος προτού καταρρεύσει κάτω από το βάρος της ίδιας του της επιτυχίας. 

Η παγίδα της μονοκαλλιέργειας 

Για να αντιληφθεί κανείς το βάθος της κρίσης, πρέπει πρώτα να καταλάβει ότι ο τουρισμός στα ελληνικά νησιά έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι μια οικονομική δραστηριότητα ανάμεσα σε άλλες. Έχει γίνει σχεδόν η μόνη δραστηριότητα, ένα είδος μονοκαλλιέργειας που καταπίνει κάθε άλλη παραγωγική λειτουργία. Σύμφωνα με «Το Βήμα»,  σε νησιά όπως η Μεγίστη, η Αστυπάλαια, η Αμοργός, η Σίφνος, η Σαντορίνη και η Μύκονος, πάνω από τους μισούς εργαζόμενους απασχολούνται αποκλειστικά σε καταλύματα και εστίαση. Στα Δωδεκάνησα, ένα στα τρία ευρώ της τοπικής οικονομίας γεννιέται απευθείας από αυτούς τους δύο κλάδους. Το φαινόμενο παρουσιάζεται συχνά ως θρίαμβος, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μορφή βαθιάς οικονομικής τρωτότητας ακριβώς επειδή όποιος εξαρτάται από μία μόνο πηγή εισοδήματος είναι έρμαιο των διακυμάνσεών της, μια οποιαδήποτε είδους κρίση, μια γεωπολιτική αναταραχή και ένα ατύχημα αρκούν για να ανατρέψουν τα πάντα. 

Η μονοκαλλιέργεια όμως δεν στρεβλώνει μόνο την οικονομία· στρεβλώνει και τον ίδιο τον χώρο. Στη Μύκονο η δομημένη επιφάνεια έχει καταλάβει το 23,29% του νησιού, στη Σαντορίνη το 20,22%, στην Πάρο το 7,09% και η τάση είναι αυξητική, με τις οικοδομικές άδειες να πολλαπλασιάζονται χρόνο με τον χρόνο όχι μόνο στους διάσημους προορισμούς αλλά και στην Τήνο, τη Μήλο, την Αντίπαρο, ακόμη και στο Κουφονήσι των 148 κατοίκων, όπου η δομημένη επιφάνεια ξεπερνά το 8%. Η Σαντορίνη μετρά πλέον 964 κλίνες ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, νούμερο που ξεπερνά ακόμη και την Αττική και που καθιστά σχεδόν κωμική τη συζήτηση για το όριο των 100 κλινών που θεωρεί αποδεκτό ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος. Ακολουθούν Σαλαμίνα, Σκιάθος, Αίγινα, Σπέτσες, Πόρος, σαν να πρόκειται για έναν αγώνα δρόμου όπου έπαθλο είναι η εξάντληση. 

Το νερό και η πολιτική της σπανιότητας 

Αν όμως υπάρχει ένα πεδίο στο οποίο η αντίφαση ανάμεσα στην τουριστική επέκταση και τη φέρουσα ικανότητα των νησιών γίνεται εκρηκτική, αυτό είναι το νερό. Δεν είναι τυχαίο ότι Αστυπάλαια, Κάρπαθος, Τήνος, Αλόννησος, Σύμη, Κέρκυρα, Λέρος, Μεγανήσι, Πάτμος, Αίγινα κηρύσσονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω λειψυδρίας πριν καλά-καλά ξεκινήσει η θερινή περίοδος. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι πια μια φυσική ανωμαλία· είναι το σύμπτωμα μιας βαθιάς παθολογίας, η υλική απόδειξη ότι το αναπτυξιακό μοντέλο έχει υπερβεί κατά πολύ τις δυνατότητες των οικοσυστημάτων που το φιλοξενούν. 

Οι αριθμοί μιλούν μια γλώσσα που δεν επιδέχεται παρερμηνείες. Στη Μύκονο των 10.700 μόνιμων κατοίκων, η ημερήσια κατανάλωση νερού εκτοξεύεται από τα 1.600-2.000 κυβικά μέτρα του χειμώνα στα 18.000 κυβικά του καλοκαιριού, δηλαδή αύξηση 875%. Στη Σαντορίνη η άνοδος ξεπερνά το 500%, στην Πάρο και την Κάρπαθο το 344%, στη Σύμη το 471%, στη Μήλο το 300%. Ο χειμώνας γίνεται η εποχή της λιτότητας και το καλοκαίρι η εποχή της σπατάλης, λες και το νερό μπορεί να αποταμιεύεται και να ξοδεύεται κατά βούληση. Την ίδια στιγμή, τα δίκτυα ύδρευσης χάνουν το 30% με 50% του νερού στο υπέδαφος εξαιτίας της παλαιότητάς τους, ενώ οι μονάδες αφαλάτωσης –από 80 το 2009 έχουν ξεπεράσει τις 150– λειτουργούν ως προσωρινά επιθέματα που δεν θεραπεύουν την πληγή αλλά απλώς την κρύβουν, συχνά με διαδικασίες που παρακάμπτουν κάθε περιβαλλοντική δέσμευση. 

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι οι αριθμοί καθαυτοί, αλλά η απουσία κάθε ουσιαστικού μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Το 2025 εξαγγέλθηκε ένα σχέδιο με περισσότερα από 100 έργα ύδρευσης και αφαλάτωσης σε 61 νησιωτικούς δήμους, τα περισσότερα όμως δεν έχουν καν φτάσει στο στάδιο της δημοπράτησης. Στο μεταξύ, η λύση παραμένει η πιο αρχαϊκή που μπορεί να φανταστεί κανείς καθώς υδροφόρα πλοία εξακολουθούν να μεταφέρουν νερό σε νησιά τα οποία υποδέχονται εκατομμύρια επισκέπτες. Η εικόνα ενός πολυτελούς ξενοδοχείου όπου ο πελάτης καταναλώνει έως και 1.000 λίτρα νερού την ημέρα ενώ δίπλα οι μόνιμοι κάτοικοι μετρούν το νερό με το σταγονόμετρο, συμπυκνώνει με τον πιο ωμό τρόπο το αδιέξοδο ενός μοντέλου που αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη ως αέναη επέκταση της κατανάλωσης. 

Η ενέργεια της ύβρεως 

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στην ενέργεια. Η θερινή ζήτηση ηλεκτρικού ρεύματος αυξάνεται στη Ρόδο κατά 235% σε σχέση με τον χειμώνα, στις Σποράδες κατά 194%, στην Κω κατά 193%, στη Μύκονο κατά 190% και η περίοδος αιχμής εκτείνεται από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο, δημιουργώντας μια κατάσταση σχεδόν μόνιμης ενεργειακής πίεσης. Ο ΔΕΔΔΗΕ προετοιμάζεται για την επόμενη σεζόν αμέσως μόλις τελειώσει η προηγούμενη, ζητώντας πρόσθετες ενισχύσεις για δεκατέσσερα μη διασυνδεδεμένα νησιά, σαν να πρόκειται για εμπόλεμες ζώνες που χρειάζονται συνεχή ανεφοδιασμό. 

Αυτό που αποκαλύπτουν τα ενεργειακά δεδομένα είναι ο παρασιτικός χαρακτήρας ενός μοντέλου που καταναλώνει πόρους χωρίς να τους αναπληρώνει, που εξάγει αξία χωρίς να την επενδύει στην ανθεκτικότητα των τοπικών συστημάτων. Τα νησιά έχουν καταστεί τόποι όπου η βραχυπρόθεσμη κερδοφορία υπερισχύει συστηματικά της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας και όπου το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος εξωτερικεύεται στους μόνιμους κατοίκους, στην πρόσβασή τους σε βασικά αγαθά όπως η υγεία, η στεγαστική κρίση, η δυνατότητά τους να συνεχίσουν να ζουν στον τόπο τους. 

Το καλοκαίρι που αξίζουμε 

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η συζήτηση για το μέλλον του ελληνικού τουρισμού οφείλει να αλλάξει ριζικά όρους και προτεραιότητες. Γιατί το διακύβευμα δεν είναι αν ο τουρισμός ωφέλησε, προφανώς και ωφέλησε. Το διακύβευμα είναι αν αυτή η ωφέλεια μπορεί να διατηρηθεί στον χρόνο ή αν καταναλώνει τις ίδιες της τις προϋποθέσεις. Τα στοιχεία, όταν διαβάζονται χωρίς παρωπίδες, δείχνουν το δεύτερο καθότι τα νησιά φτάνουν στα όριά τους και σε πολλές περιπτώσεις τα έχουν ήδη ξεπεράσει. Δώδεκα εκατομμύρια διανυκτερεύσεις ετησίως στην Κέρκυρα, 5,8 εκατομμύρια στη Σαντορίνη, πάνω από 430 διανυκτερεύσεις ανά μόνιμο κάτοικο στη Μύκονο, αυτά τα νούμερα δεν είναι επιδόσεις προς πανηγυρισμό, είναι προειδοποιήσεις. 

Η διέξοδος δεν βρίσκεται σε περισσότερες αφαλατώσεις ή σε ισχυρότερα ηλεκτρικά δίκτυα. Βρίσκεται σε μια διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει τουριστική ανάπτυξη. Αντί να μετράμε την επιτυχία με αφίξεις και διανυκτερεύσεις, χρειάζεται να την μετρήσουμε με τη διάρκεια παραμονής, με τον βαθμό σύνδεσης της τουριστικής δραστηριότητας με την τοπική παραγωγή, με την ικανότητα του οικοσυστήματος να αναγεννάται. Αντί να επιτρέπουμε την αέναη αύξηση των κλινών, χρειάζεται να θέσουμε ανώτατα όρια, σεβόμενοι το γεγονός ότι τα νησιά είναι πεπερασμένοι χώροι και όχι ελαστικά δοχεία. Αντί να μετατρέπουμε ολόκληρους οικισμούς σε θεματικά πάρκα, χρειάζεται να προστατεύσουμε την καθημερινότητα των μόνιμων κατοίκων έχοντας την επίγνωση ότι χωρίς ζωντανές κοινότητες ο τουρισμός καταντά νεκρό θέαμα. 

Αυτό που τελικά διακυβεύεται είναι η ίδια η ιδέα του μέτρου που κάποτε όριζε το ελληνικό καλοκαίρι. Δεν πρόκειται για επιστροφή σε κάποιο φαντασιακό παρελθόν ούτε για απόρριψη του τουρισμού. Πρόκειται για την ανάκτηση της δυνατότητας να αποφασίζουμε συλλογικά πόση ανάπτυξη θέλουμε, σε ποιους τομείς και με ποιους όρους. Τα νησιά που σήμερα διψούν, που καίγονται, που χτίζονται ασταμάτητα, δεν χρειάζονται περισσότερα κρεβάτια. Χρειάζονται μια νέα συλλογική αφήγηση για την ευημερία, μια αφήγηση που θα τοποθετεί στο κέντρο της όχι την ποσότητα αλλά την ποιότητα, όχι την ταχύτητα αλλά τη διάρκεια, όχι την κατανάλωση αλλά τη φροντίδα. Το ελληνικό καλοκαίρι μπορεί να ξαναβρεί το μέτρο του. Αρκεί να το τολμήσουμε πριν στερέψουν και οι τελευταίες πηγές που το τροφοδοτούν. 

Πηγή: koutipandoras.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

«Πυρά» του Τάσου Δούση στην κυβέρνηση για την λειψυδρία: «Ξυπνάτε! Θα πούμε το νερό νεράκι και εσείς κοιμάστε όρθιοι»

Είναι πάρα πολλές οι τουριστικές περιοχές της Ελλάδας που κινδυνεύουν σοβαρά λόγω της λειψυδρίας, λόγω του ότι θα κληθούν να φιλοξενήσουν πολύ περισσότερο κόσμο απ’ αυτόν που αντέχουν βάσει μεγέθους και υποδομών. Και το ερώτημα είναι αν οι αρμόδιοι κατανοούν πόσο οριακό είναι το σημείο που βρίσκονται. 

Ο Τάσος Δούσης «απασφάλισε» για το πρόβλημα της λειψυδρίας και εξηγεί γιατί θα γίνουμε ρεζίλι διεθνώς. Με την φράση «Ξυπνάτε! Θα πούμε το νερό νεράκι και εσείς κοιμάστε όρθιοι», ο Τάσος Δούσης μπήκε αμέσως στα «βαθιά» αναφορικά με το θέμα που έθιξε, το πρωί της Τετάρτης (28/5) στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook. 

Είναι άλλη μία από τις πολλές φορές που ο Τάσος Δούσης αξιοποιεί το βήμα που έχει και λέει τα πράγματα ανοιχτά δίχως να υπεκφεύγει ή να χρυσώνει το χάπι κανενός 

Ο ίδιος, έστειλε το δικό του μήνυμα προς τους άμεσα εμπλεκόμενους, δηλαδή κεντρική εξουσία, δήμους και επιχειρηματίες, αναφορικά με το ζήτημα της λειψυδρίας.

«Καταστροφή αν είναι αλήθεια»

«SOS για Σαντορίνη. Μου στέλνουν μηνύματα πως η Σαντορίνη έχει τεράστιο πρόβλημα με το νερό από χθες στις 8 το πρωί μέχρι και σήμερα που γράφω το άρθρο!» αναφέρει στην ανάρτησή του, τονίζοντας πως η κατάσταση είναι δραματική σε πολλές περιοχές, ενώ ακόμα και εκεί όπου υπάρχει νερό, η πίεση είναι ελάχιστη.

Ο Τάσος Δούσης υπογραμμίζει ότι αν η κατάσταση αυτή συμβαίνει ήδη από τα τέλη Μαΐου, είναι τρομακτικό να φανταστεί κανείς τι θα ακολουθήσει τον Αύγουστο, στο αποκορύφωμα της τουριστικής περιόδου.

Συγκεκριμένα  αφήνει σαφείς αιχμές τόσο στην κυβέρνηση όσο και στον δήμο Σαντορίνης αναφέροντας:

« Για τους δήμους.

Θα είσαστε εγκληματίες αν δεν έχετε φροντίσει για την επάρκεια νερού και ρεύματος στις περιοχές σας. Εγώ σας προειδοποιώ, θα συγκεντρώσετε την οργή και των ντόπιων και των επιχειρηματιών αν μείνετε χωρίς νερό και ρεύμα. Θα το πω με ένα παράδειγμα. Είσαι ας πούμε δήμαρχος Θήρας στην Σαντορίνη. Ξέρεις πως το δίκτυο ύδρευσης αντέχει μέσα σε ένα όριο. Οταν δεν έχεις βάλει στοπ σε νέα ξενοδοχεία, σε νέα Airbnb, σε νέα εστιατόρια και beach bar τότε ο υπέρ τουρισμός θα καταπιεί όλο το νησί, θέλεις δεν θέλεις. Τι έχετε κάνει για υποδομές φέτος στην Σαντορίνη. Μου λέτε για αφαλάτωση στην Περίσσα. Έχετε αναρωτηθεί τι κάνουν οι αφαλατώσεις; Με τι δύναμη τραβάνε νερό,τι συμβαίνει στην θαλάσσια ζωή και στα αλιεύματα; Θα το μάθετε με τον δύσκολο τρόπο! Πως θα το κάνουμε φίλοι μου,πρέπει να είσαι ντιπ για ντιπ άσχετος, αν δεν μπορείς να καταλάβεις πως τα νησιά μας, ιδιαίτερα τα μικρά μπορούν να «φορτώσουν» μέχρι έναν αριθμό τουριστών. Χωρίς υποδομές θα καταστραφούν και θα καταρρεύσουν οι τουριστικές μας περιοχές όχι μόνο η Σαντορίνη αλλά… ακόμα και η Κρήτη.

Βάλτε τώρα στοπ στον υπέρ-τουρισμό για το καλό του τόπου και ας χαθούνε κάποια χρήματα θα είναι προς όφελος όλων μας. Ή αλλιώς φτιάξτε άρτιες υποδομές τουλάχιστον για ύδρευση,ρευμα,αποχέτευση!»

Για την κεντρική εξουσία.

«Είναι απόλυτα βλακώδες, να μετράς κεφάλια τουριστών και να λες κάναμε επιτυχία φέτος στον τουρισμό φέραμε 40 εκ τουρίστες. Μπράβο σας. Για πείτε μας τι έσοδα είχαν οι επιχειρήσεις; Όλοι λιγότερα γιατί απλά έχουν φτιαχτεί χιλιάδες νέες επιχειρήσεις! Πως πέρασε ο ντόπιος πληθυσμός; Έχετε αναρωτηθεί κανένας από εσάς, τους φωστήρες της πολιτικής, η χώρα έχει υποδομές να υποδεχτεί τόσο κόσμο; Μήπως κανένας σας βλέπει τι συμβαίνει σε Ισπανία και Ιταλία; Φίλοι μου στο Μαξίμου θέλουμε κεντρικό συνδιασμό για τον τουρισμό δεν μπορούμε να αφήνουμε στην τύχη του το πράγμα. Οι τουρίστες καταναλώνουν νερό, ρεύμα, κυκλοφορούν με ταξί μετρό κλπ υπάρχει ένα όριο πόσους τουρίστες αντέχει η χώρα μας, η Αθήνα τα νησιά μας. Μήπως πρέπει να μπει ένας κόφτης σε νέες άδειες οικοδομής για ξενοδοχεία; Λέω τώρα εγώ…. Μήπως πρέπει να σταματήσουμε να φορτώνουμε και νέα Airbnb; Μήπως η ΕΥΔΑΠ πρέπει να κάνει καμιά καμπάνια για το νερό να μην το ξοδεύουμε χωρίς να υπάρχει αύριο…. Λέω τώρα εγώ.

Σημειώστε το… Φέτος το καλοκαίρι θα είναι μια περιπέτεια για όλους μας. Εύχομαι να μην γίνουμε πρωτοσέλιδο στον διεθνή τύπο»., καταλήγει ο Τάσος Δούσης. 

Από koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Έρχονται ανατιμήσεις στο νερό – Σε ποιες περιοχές θα αυξηθούν τα τιμολόγια - ΟΧΙ στις Συνενώσεις των ΔΕΥΑ από το ΔΣ Ρόδου

 

Με βάση κοινωνικές, περιβαλλοντικές, γεωγραφικές, κλιματικές και υδρογεωλογικές συνθήκες οι νέοι λογαριασμοί - 

Ανοίγει ο δρόμος για αναπροσαρμογές στα τιμολόγια ύδρευσης με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) η οποία καθορίζει τους νέους κανόνες τιμολόγησης του νερού. 

Για τον προσδιορισμό των νέων τιμολογίων οι πάροχοι, θα λαμβάνουν υπόψη τις κοινωνικές, περιβαλλοντικές, γεωγραφικές, κλιματολογικές και υδρογεωλογικές συνθήκες στις περιοχές αρμοδιότητάς τους και οφείλουν να προσαρμοστούν στους νέους κανόνες εντός πενταετίας.

Όπως εκτιμάται και λόγω της κλιματικής κρίσης το πιθανότερο είναι πως στις περισσότερες περιοχές και ειδικά σε αυτές που καταγράφονται συνθήκες λειψυδρίας τα τιμολόγια θα αυξηθούν.

Ειδικότερα, όπως ορίζεται στην ΚΥΑ υπό τον τίτλο «Καθορισμός γενικών κανόνων κοστολόγησης και τιμολόγησης υπηρεσιών ύδατος, μέτρα βελτίωσης αυτών. Διαδικασίες και μέθοδος ανάκτησης κόστους των υπηρεσιών ύδατος στις διάφορες χρήσεις του» η ποσοστιαία μεσοσταθμική αύξηση των τιμολογίων των χρηστών δεν μπορεί να υπερβαίνει αυτήν της μέσης ετήσιας μεταβολής του Εναρμονισμένου Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (ΕνΔΤΚ) που καταρτίζεται από την ΕΛΣΤΑΤ για το προηγούμενο ημερολογιακό έτος.

Ωστόσο, οι πάροχοι υπηρεσιών δύνανται να εφαρμόζουν μεγαλύτερες αυξήσεις επί των τιμολογίων των υπηρεσιών ύδατος που παρέχουν, μετά από έγκριση της Ρυθμιστικής Αρχής Αποβλήτων Ενέργειας και Υδάτων ΡΑΑΕΥ κατόπιν ειδικά αιτιολογημένου αιτήματος σύμφωνα με τη διαδικασία «Έκτακτης Αναθεώρησης Χρηματοοικονομικού Κόστους» που επίσης προβλέπει η ΚΥΑ.

Μικτό σύστημα

Ο τρόπος τιμολόγησης των τελικών χρηστών των υπηρεσιών ύδρευσης πραγματοποιείται με μικτό σύστημα και βάσει της μεθόδου τιμολόγησης κατά αύξουσες κλίμακες. Τα τέλη βάσει της μεθόδου αυτής αποτελούνται από ένα σταθερό τέλος και ένα μεταβλητό τέλος ανά μονάδα όγκου ύδατος (ογκομετρική χρέωση ανά κυβικό μέτρο κατανάλωσης νερού).

Το σταθερό τέλος προσδιορίζεται με τρόπο ώστε να ανακτώνται οι εύλογες και αποδοτικές δαπάνες λειτουργίας που είναι αναγκαίες για την αδιάλειπτη παροχή ύδατος για χρήση ύδρευσης. Το σταθερό τέλος αντανακλά τις ελάχιστες λειτουργικές δαπάνες που κρίνονται αναγκαίες για τη διατήρηση των δικτύων παροχής ύδατος σε εκείνο το επίπεδο λειτουργικότητας που διασφαλίζει την αδιάλειπτη παροχή και δεν πρέπει να θίγει την λειτουργία της ογκομετρικής χρέωσης ως εργαλείου για την ορθολογική χρήση του ύδατος.

Για συγκεκριμένες κατηγορίες χρηστών που προμηθεύονται νερό ανά περίπτωση και όχι σε συνεχή βάση όπως, ενδεικτικά, ο εφοδιασμός πλοίων, επιτρέπεται η τιμολόγηση βάσει σταθερής, χωρίς την χρήση κλιμακίων, ογκομετρικής χρέωσης ανά κυβικό μέτρο παρεχόμενου ύδατος, χωρίς να θίγεται η λειτουργία της τιμής ως εργαλείου για την ορθολογική χρήση του νερού.

Τα νέα τιμολόγια θα καθορίζουν και τη χρέωση με την οποία τιμολογείται η κατανάλωση σε περίπτωση αφανούς διαρροής καθώς και τους όρους και τις προϋποθέσεις με τις οποίες χορηγείται η σχετική έκπτωση επί της χρέωσης.

Ο προσδιορισμός των τιμολογίων θα γίνεται κατά τέτοιο τρόπο ώστε τα συνολικά έσοδα να καλύπτουν το χρηματοοικονομικό κόστος του παρόχου για την παροχή των υπηρεσιών ύδατος, ενώ στις περιπτώσεις εγκαταστάσεων συλλογής και επεξεργασίας λυμάτων στις οποίες απορρίπτονται βιομηχανικά υγρά απόβλητα, ο τρόπος τιμολόγησης των χρηστών λαμβάνει υπόψη και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των βιομηχανικών υγρών αποβλήτων (ρυπαντικό φορτίο), πέραν των ποσοτικών.

Περιβαλλοντικό τέλος

Η ΚΥΑ αναφέρεται και στο περιβαλλοντικό τέλος, πρόσθετη επιβάρυνση σε όλους τους λογαριασμούς (μικρού έως τώρα ύψους εκτός κάποιων εξαιρέσεων) η οποία αποφασίζεται κάθε χρόνο από τις Διευθύνσεις Υδάτων των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων. Εισπράττεται από τους παρόχους υπηρεσιών ύδατος μέσω των λογαριασμών και αποδίδεται στο δημόσιο. Αποτελεί επιβάρυνση του κάθε χρήστη με βάση το κόστος της απόκλισης της κατάστασης των υδάτων, από την καλή κατάσταση, η οποία απαιτείται για τη βιώσιμη χρήση των υδατικών πόρων. Βάσει της απόφασης και μόνο για τη Θεσσαλία το περιβαλλοντικό τέλος θα είναι μικρότερο.

Πηγή: www.naftemporiki.gr 

=======================

Ομόφωνο ΟΧΙ απάντησε με ψήφισμά του, το Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου στις Συνενώσεις των ΔΕΥΑ 

Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ρόδου, ως φορέας ενός εκ των μεγαλύτερων Δήμων της Χώρας, σε πρόσφατη συνεδρίασή του, εξέδωσε ομόφωνο ψήφισμα, όντας το πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο στην Ελλάδα, εκφράζοντας την κατηγορηματική του αντίθεση στις προτεινόμενες από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας αναγκαστικές συνενώσεις των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ). Η απόφαση αυτή έρχεται σε απάντηση των σχεδίων του Υπουργείου που αφορούν τη συγχώνευση των ΔΕΥΑ με την επίκληση του, πως το σχέδιο αυτό θα επιφέρει, την εξοικονόμηση πόρων και την καλύτερη διαχείριση των υδάτινων πόρων σε εθνικό επίπεδο. 

Στη συνεδρίαση, καθοριστική ήταν η παρέμβαση του Προέδρου της Ένωσης Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΕΔΕΥΑ), κ. Γιώργη Μαρινάκη, ο οποίος υπογράμμισε την κρίσιμη σημασία της αυτονομίας των τοπικών ΔΕΥΑ για την αποτελεσματική εξυπηρέτηση των τοπικών αναγκών, αλλά και τα προβλήματα συνταγματικότητας και λειτουργίας που θα φέρει μια τέτοια «απορρύθμιση» όπως χαρακτηριστικά δήλωσε. Ο κ. Μαρινάκης τόνισε ότι η πρόταση του Υπουργείου δεν λαμβάνει υπόψη τις τοπικές ιδιαιτερότητες και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νησιωτικές και απομακρυσμένες περιοχές όπως η Ρόδος.

Το Δημοτικό Συμβούλιο εξέφρασε την ανησυχία του ότι οι προτεινόμενες συνενώσεις θα επιφέρουν σοβαρά προβλήματα στη διαχείριση του υδάτινου πλούτου και στην εξυπηρέτηση των δημοτών και τάχθηκε κάθετα αντίθετο στην όποια νέα απώλεια αρμοδιοτήτων και κυρίως την οποιαδήποτε απώλεια περιουσιακών στοιχείων των δημοτών της Ρόδου και τις χώρας εν γένει, καθώς τα δίκτια και οι υποδομές των ΔΕΥΑ αποτελούν περιουσιακά στοιχεία των Δήμων και των Δημοτών. Συγκεκριμένα, επισημάνθηκε ότι η συγκέντρωση των ΔΕΥΑ σε μεγαλύτερους φορείς μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του κόστους των υπηρεσιών για τους πολίτες, ενώ η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών μπορεί να υποβαθμιστεί.

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Ρόδου καλεί την κυβέρνηση και το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας να επανεξετάσουν τα σχέδια τους και να προχωρήσουν σε έναν εποικοδομητικό διάλογο με την τοπική αυτοδιοίκηση και την ΕΔΕΥΑ, προκειμένου να βρεθούν λύσεις που θα διασφαλίζουν την οικονομική βιωσιμότητα των ΔΕΥΑ χωρίς να θίγεται η ποιότητα των υπηρεσιών και τα συμφέροντα των τοπικών κοινωνιών.

Πηγή: www.rodiaki.gr

Διαβάστε Περισσότερα »