Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΑΛΛΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΑΛΛΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, Νοεμβρίου 11, 2026

Ο Χότζας, το «καρφί» και το καλώδιο

«Ακόμη και μια ανώδυνη συμφωνία μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από έναν "Γείτονα" που έχει στο μυαλό του, να κερδίσει ένα ολόκληρο σπίτι, αξιοποιώντας ένα …καρφί» 


«Δεν τρέχει και τίποτα»: Αυτή είναι ουσιαστικά η κυβερνητική αφήγηση για το καλώδιο και την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας -Κύπρου:  «Δεν έχει ζητηθεί, ούτε πρόκειται να ζητηθεί άδεια από την Τουρκία…Είναι άλλο πράγμα η άδεια και άλλο η ενημέρωση». 

Όσο για την γαλλική ρηματική διακοίνωση, προς την Άγκυρα; Είναι σαν «το χαρτάκι που αφήνει η ΔΕΗ για να ενημερώσει για επικείμενη διακοπή ρεύματος!» 

Το θέμα δεν είναι το καλώδιο, αλλά αν η Τουρκία αποκτά τη δικαιοδοσία, έστω και αν την πήρε από το Παρίσι και όχι από την Αθήνα, εξηγεί βετεράνος διπλωμάτης, που έχει «φάει με το κουτάλι», τις ελληνοτουρκικές σχέσεις . 

«Η Αγκυρα θέλει να αποδείξει πώς δικαιούται δηλαδή, να αποφασίζει για κάθε λογής δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο. Να εκμεταλλευτεί το καλώδιο ως μέσο έμπρακτης αναγνώρισης των τουρκικών προκλητικών, αναθεωρητικών  διεκδικήσεων στο Αιγαίο», εξηγεί. 

Και αυτή την γαλλική «ρηματική διακοίνωση»-που ακόμη δεν ξέρουμε τι λέει-η Αγκυρα θα θελήσει φυσικά να την εκμεταλλευτεί στο μέλλον, διεθνώς, για να ισχυροποιήσει τις θέσεις. 

Όπως ακριβώς και  στην γνωστή ιστορία του Νασρεντίν Χότζα για το «Σπίτι και το καρφί», λέει ο βετεράνος διπλωμάτης: «Μια φορά και έναν καιρό, ο Χότζας ήταν σε πολύ δυσχερή οικονομική θέση και αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι του σε έναν γείτονα. 

Πονηρός όμως ο γείτονας κατάλαβε την αδυναμία του Χότζα και άρχισε να τον πιέζει για όλο και χαμηλότερη τιμή. 

Το «Οθωμανικό» παζάρι κράτησε μέρες και ο  Νασρεντίν Χότζας δέχθηκε να πουλήσει το σπίτι σε χαμηλή τιμή, αλλά έκανε στο έναν ελιγμό: Συμφώνησε να πωλήσει το σπίτι υπό δύο προϋποθέσεις: Πρώτον, να παραμείνει καρφωμένο στον τοίχο του διαδρόμου, ένα καρφί, όπου ο μακαρίτης ο πατέρας του κρεμούσε την… κάπα του. Και δεύτερον, ο Χότζας να επισκέπτεται το σπίτι όποτε θέλει, για να βλέπει το…καρφί στον τοίχο. 

Η συμφωνία έκλεισε και με τη βούλα του καδή και αφού πέρασε καιρός, ο Χότζας επισκέφθηκε το σπίτι που ανήκε πλέον στον γείτονα, για να δει το …καρφί στον τοίχο, όπως προέβλεπε η γραπτή συμφωνία. 

Σιγά σιγά, ο Χότζας περνούσε όλο και πιο συχνά από το σπίτι του γείτονα για να βλέπει το καρφί στον τοίχο. Εφτασε μάλιστα να περνά κάθε μέρα σχεδόν από το σπίτι, ακόμη και τις πιο ακατάλληλες ώρες. Κάποια στιγμή ο γείτονας αγανάκτησε , αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι, εγκλωβισμένος από τη συμφωνία. Με τα πολλά, αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι όσο όσο για να απαλλαγεί από τον Χότζα. Και τελικά, ο πονηρός Νασρεντίν αγόρασε και πάλι το σπίτι του πολύ πιο φθηνά, σε σχέση με την τιμή, που το είχε πουλήσει» 

Το δίδαγμα του Χότζα 

Τι διδάσκει η ιστορία του Χότζα; «Ακόμη και μια ανώδυνη συμφωνία μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από έναν «Γείτονα», που «έχει στο μυαλό του, να κερδίσει ένα ολόκληρο σπίτι, αξιοποιώντας ένα …καρφί», ήταν το σχόλιο του διπλωμάτη.

Με απλά λόγια, η Αγκυρα, που δεν έχει βγάλει από το μυαλό της την κατάκτηση του μισού Αιγαίου, θα μπορούσε σιγά σιγά να χρησιμοποιήσει την «αποστολή ενημέρωσης» ως τεκμήριο διεθνούς αποδοχής της αξίωσής της να έχει λόγο στην περιοχή.  Όπως και με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Προσπαθώντας, μεθοδικά, σιγά σιγά, όπως και ο Χότζας να δημιουργεί τετελεσμένα

Πολύ σοφά, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής  προειδοποίησε  ότι οποιαδήποτε διαδικασία «ενημέρωσης» της Αγκυρας, θα μπορούσε να καταλήξει σε αναζήτηση της «τουρκικής άδειας», ανεξάρτητα από την ονομασία της, και σε μελλοντικές υποδομές. 

Με ένα δήθεν «ανώδυνο καρφί» , να εξασφαλίσει δηλαδή , όπως ο Χότζας, ολόκληρο το «σπίτι»…


Πηγή: Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr 




Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2026

Με ποια πλευρά είσαι;

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το ερώτημα τελικά είναι ένα: με ποια πλευρά είσαι 


Πήγε ο Αλέξης Τσίπρας στο Παρίσι και περπάτησε μαζί με τους διαδηλωτές. Και βγήκαν όλοι οι γνωστοί «σχολιαστές» να κάνουν τις απαραίτητες διαπιστώσεις τους. Άλλος για το ποιους είδε, άλλος για το ποιους δεν είδε, και οι πιο λούμπεν για το τι ρούχα φορούσε. Κάποια έσπευσε να πει ότι το να κατεβαίνει σε αντικυβερνητική διαδήλωση στη Γαλλία είναι αντεθνική πράξη γιατί υπονομεύει τη συμμαχία με τη Γαλλία τώρα που θα μας στηρίξει στη «μάχη του καλωδίου». 

Βεβαίως αυτό που απέφυγαν να σχολιάσουν ήταν η ουσία: ότι ένας Έλληνας πολιτικός πήγε να δει από κοντά ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα κοινωνικά κινήματα σήμερα στην Ευρώπη, έναν παλλαϊκό ξεσηκωμό που έχει ήδη διαμορφώσει έναν νέο συσχετισμό δύναμης και αποτελεί όχι μόνο την απαίτηση μιας κοινωνίας για πραγματική δημοκρατία αλλά και την καλύτερη απάντηση στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Ότι πήγε να δηλώσει την αλληλεγγύη και τη στήριξή του σε έναν μεγάλο και δίκαιο αγώνα. Ότι έκανε σαφές ότι η δική του θέση είναι ότι η ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στον αγώνα τους. 

Και ο λόγος που δεν το σχολίασαν ήταν πολύ απλός: γιατί πηγαίνοντας στη Γαλλία πήρε θέση, διάλεξε πλευρά. Είπε ότι είναι με τα κινήματα και με τον «δρόμο» και όχι με αυτούς που ξέρουν να μιλούν μόνο τη γλώσσα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της ευελιξίας, του χαμηλού κόστους, και των «επενδύσεων». Κοντολογίς υπογράμμισε ότι η πολιτική δεν μπορεί να προσπαθεί να διαιωνίσει την υπάρχουσα κατάσταση – και να στηρίξει όσους έχουν συμφέρον να μείνουν τα πράγματα ως έχουν – αλλά αντίθετα πρέπει να κάνει πράξη τις μεγάλες αλλαγές, που μπορούν να κάνουν τις ζωές των ανθρώπων καλύτερες. Και υπενθύμισε ότι για να το κάνει αυτό η πολιτική, θα πρέπει οι πολιτικοί να διαλέγουν με ποια πλευρά είναι: με τους εργαζόμενους και τη μεσαία τάξη ή με αυτούς που σήμερα κάνουν πάρτι με τις ευρωπαϊκές και εθνικές χρηματοδοτήσεις με τις ευλογίες της κυβέρνησης, με τη νεολαία που ξεσηκώνεται ή με αυτούς που κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν το μέλλον της, με τα συνδικάτα και τις συλλογικότητες ή με αυτούς που εάν μπορούσαν να βάλουν την κοινωνία «στον γύψο», θα το έκαναν μετά χαράς. 

Γιατί η πολιτική δεν είναι απλώς η «διαχείριση» των πραγμάτων. Δεν είναι απλώς η καθημερινή προσπάθεια τα πράγματα να μένουν ως έχουν. Δεν είναι η διαιώνιση μιας κατάστασης που αυτή τη στιγμή πυροδοτεί κοινωνικές εκρήξεις. Η πολιτική ξεκινά από το να ξέρεις που πατάς και ποιους εκπροσωπείς. Και εάν όντως θες να εκπροσωπήσεις την πλειοψηφία αυτό σημαίνει να παίρνεις τις αποφάσεις που μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να έρχεσαι σε σύγκρουση με συμφέροντα που στέκονται εμπόδιο. Και αυτό γιατί μόνο έτσι μπορούν να γίνουν πραγματικές αλλαγές και να υπάρξει πραγματική πρόοδος. 

Αυτό είναι περισσότερο παρά ποτέ επίκαιρο σήμερα, όπου όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε όλη την Ευρώπη κυβερνήσεις και ένα οικονομικό σύστημα βολεμένο να βάζει διαρκώς σε παρένθεση τις κοινωνικές ανάγκες, είναι αντιμέτωποι με μια κοινωνική δυσαρέσκεια που παραπέμπει σε βαθιά ρήγματα ανάμεσα στις κοινωνίες και όσους έχουν σήμερα την εξουσία. 

Οι κοινωνίες αυτές είναι σε αναβρασμό. Και αυτό ισχύει και για την ελληνική. Μπορεί αυτό να μην εκφράζεται παντού με τον ίδιο τον τρόπο ή με την ίδια ένταση, όμως στον πυρήνα της η κατάσταση είναι η ίδια: οι κοινωνίες απαιτούν αναδιανομή εισοδήματος, κοινωνική προστασία, αναβαθμισμένη δημόσια υγεία και παιδεία, αξιοπρεπείς αμοιβές και συντάξεις, λογοδοσία και πραγματική δημοκρατία. Πάνω από όλα θέλουν να αισθανθούν ότι υπάρχουν πολιτικοί και κόμματα που στέκονται στο πλευρό τους και εκπροσωπούν τις ανάγκες τους. 

Πολιτικούς και κόμματα που να λένε με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές με ποια πλευρά είναι. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Πέμπτη, Οκτωβρίου 22, 2026

Οι “κεντρώοι” Γάλλοι και Γερμανοί έφεραν τέρατα, οι εγχώριοι τι φέρνουν;

Οι Γάλλοι και Γερμανοί «κεντρώοι» εκκολάπτουν τις Λεπέν και τους (τις) απογόνους του Χίτλερ. Αν δεν το καταλάβουν γρήγορα οι δικοί μας «κεντρο-μακρονιστές» μπορεί να γεννήσουν ανάλογα τέρατα.  


Κάθε φορά που ένα γεγονός συνταράσσει μια χώρα πετάγονται οι, συνήθεις ή μη, διαστρεβλωτές της πραγματικότητας. 

Το έχουμε δει και εδώ. 

Όταν συνέβη η τραγωδία στα Τέμπη, πρώτα έφταιγαν οι «χρόνιες παθογένειες». Όχι το γεγονός ότι το κράτος των «αρίστων» άφησε τα τρένα να κυκλοφορούν «τυφλά». 

Όταν ο κόσμος κατέβηκε μαζικά στις πλατείες και στους δρόμους, δεν έφταιγε ο θυμός, η οργή και ο φόβος για το που μπαίνουν- και δεν ξέρουν αν θα βγουν ζωντανά- τα παιδιά του. «Έφταιγε» το ξυλόλιο και ο …Πούτιν, που έφτιαχνε από το Κρεμλίνο τρολ για να υπονομεύσουν τους «αρίστους» υπουργούς. Οι οποίοι πρώτα «διασφάλιζαν την ασφάλεια» και μετά μπάζωναν στο χώρο, όπως είπαν οι δικαστές τρίβοντας τη μούρη του υπουργού «για τα μπάζα» (ο οποίος, αφού άφησε την πράσινη και πήρε τη γαλάζια σημαία, είναι έτοιμος να χοροπηδήσει μαζί με τον Άδωνη φωνάζοντας «και α και ου»). 

Τώρα, με τον ξεσηκωμό στη Γαλλία, μας λένε ότι θα έρθει η Λεπέν, επειδή έδρασαν μπαχαλάκηδες και πλιατσικολόγοι. Προσέξτε, στους δρόμους κατέβηκαν από 500 χιλιάδες (λέει η Αστυνομία) έως 800 χιλιάδες (άλλοι υπολογισμοί) σε μεγάλες πόλεις, όχι μόνο στο Παρίσι. Μαθητές, φοιτητές, δάσκαλοι και γονείς για τα χάλια των σχολείων, κάτι που δεν αμφισβητείται από όσους ζουν εκεί και το επιβεβαιώνουν. 

Όμως, οι από καθέδρας εγχώριοι ειδήμονες παπαγαλίζουν την ανοησία «τα μπάχαλα φέρνουν την Λεπέν». 

Φοβερή ανακάλυψη. Η Λεπέν- μας λένε- θα έρθει τώρα, επειδή έδρασαν οι μπαχαλάκηδες. Όμως, η Λεπέν είναι εκεί από καιρό. Και την φέρνει συστηματικά αυτός στον οποίο ανέθεσαν να την απομονώσει. Δέκα χρόνια κυβερνάει ο «κεντρώος» Μακρόν και την Λεπέν θα φέρουν οι σημερινοί μπαχαλάκηδες και πλιατσικολόγοι. Τους οποίους- λένε οι ξετσίπωτοι εγχώριοι προπαγανδιστές- ενθαρρύνει η γαλλική Αριστερά, η οποία, όμως, δεν έχει διοικήσει ούτε παρισινό κιόσκι εδώ και δεκαετίες. 

Τα ίδια πάνω κάτω έλεγαν τις προάλλες και για όσα έγιναν στη Γερμανία. Μετά την αποχώρηση της κραταιάς Μέρκελ, οι δυο τελευταίοι Καγκελάριοι της Γερμανίας (Σoλτς και Μερτς) έστρωσαν κανονικά το δρόμο στο ακροδεξιό AFD, αλλά οι εγχώριοι απολογητές τους θρηνούν την κατάρρευση των «κεντρώων» κομμάτων. 

Δεν βλέπουν πώς έρχεται αυτή η κατάρρευση: ακρίβεια, κρίση στέγης, αντιμεταναστευτική ρητορεία. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προβλήθηκε σαν ο εγχώριος Μακρόν. Με «κεντρώα» προβιά όταν εξυπηρετούσε, που την άλλαζε σε ακροδεξιά όταν χρειαζόταν. Έχει , άλλωστε, το κατάλληλο υλικό: Άδωνις, Βορίδης, Πλεύρης, Κυρανάκης κ.α. 

Μητσοτάκης και ΝΔ διασώζονται ακόμη επειδή εδώ δεν έχει βρεθεί κάποιος ή κάποια τύπου Λεπέν ή κόμμα σαν το AFD. Έχουν φτιάξει, όμως, Βελόπουλους, Λατινοπούλες, Κασιδιάρηδες. 

Οι Γάλλοι και Γερμανοί «κεντρώοι» (κυβερνούν δέκα χρόνια οι πρώτοι και έξι οι δεύτεροι) εκκολάπτουν τις Λεπέν και τους (τις) απογόνους του Χίτλερ. Αν δεν το καταλάβουν γρήγορα οι δικοί μας «κεντρο-μακρονιστές» (οκτώ χρόνια κυβερνούν) μπορεί να γεννήσουν ανάλογα τέρατα… 


Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr 





Τετάρτη, Οκτωβρίου 21, 2026

Λίγο μέτρο με την τρομολαγνεία για «χάος» δεν βλάπτει – και η χώρα πρέπει να γίνει λίγο… Γαλλία

Κάθε κοινωνική κινητοποίηση δεν σημαίνει «χάος» - και η χώρα έχει πολλούς λόγους να κινητοποιηθεί 


Τα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία κανονικά θα έπρεπε να ερμηνεύονται ως συμπτώματα του βάθους της κοινωνικής κρίσης στην Ευρώπη και συνάμα της αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να απαντήσει στις ανάγκες των κοινωνιών, είτε πρόκειται για τα ελλείμματα των δημόσιων εκπαιδευτικών συστημάτων, είτε για την κρίση κόστους ζωής και τη στεγαστική κρίση. 

Ωστόσο, στη χώρα μας μια ολόκληρη στρατιά «αναλυτών» ασχολείται πρωτίστως με το εάν θα έρθει το «χάος» και στα μέρη μας, ενώ ήδη σπεύδουν να στοχοποιήσουν πολιτικούς και πολιτικές δυνάμεις, ως αυτούς που θέλουν να φέρουν τα μπάχαλα στη χώρα μας. 

Ακόμη χειρότερα, διάφοροι όχι μόνο προσπαθούν να στοχοποιήσουν πολιτικούς χώρους και πολιτικούς, αλλά «φτιάχνουν κλίμα» για την ανάγκη η αστυνομία και ο αρμόδιος υπουργός να κάνουν τα απαραίτητα για να ελέγξουν τους ταραξίες. 

Και όλα αυτά με αφορμή το γεγονός ότι φοιτητές, μαθητές, και εκπαιδευτικοί έχουν εξαγγείλει για σήμερα μια μεγάλη κινητοποίηση με αφορμή τα μεγάλα προβλήματα της εκπαίδευσης, από το τεράστιο ζήτημα της φοιτητικής στέγης έως τις ελλείψεις εκπαιδευτικών στα σχολεία. 

Μια μεγάλη κινητοποίηση που από το πουθενά προκύπτει εκ των προτέρων ότι θα προκαλέσει «χάος» ή ότι θα υπάρξουν «επεισόδια», την ώρα που γνωρίζουμε καλά ότι συχνά τα επεισόδια αποδεικνύονται προβοκάτσιες. 

Μια μεγάλη κινητοποίηση που κανονικά θα έπρεπε να μας κάνει να συζητάμε για τα προβλήματα της δημόσια εκπαίδευσης, την ανάγκη να αυξηθούν οι δαπάνες, το γεγονός ότι δεν μπορούμε να προσφέρουμε στη νεολαία ένα μέλλον άλλο από την επισφάλεια και τις κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας. 

Όμως, τα προβλήματα της εκπαίδευσης ή η μεγάλη ανασφάλεια για το μέλλον που βιώνει η νέα γενιά είναι απλές υποσημειώσεις για όλους εκείνους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μας πείσουν ότι κάθε πολιτική αλλαγή θα ήταν μια επικίνδυνη αναστάτωση. 

Βέβαια, κάνοντας αυτό, παραβλέπουν κάτι πολύ βασικό: δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι οι πολίτες βλέπουν την αλλαγή ως καταστροφή. Ιδίως όταν αναλογιστούμε ότι η ελληνική κοινωνία είναι αυτή τη στιγμή – και μάλιστα με βάση όλες τις έρευνες – ιδιαίτερα οργισμένη με τις πολιτικές που εφαρμόζονται. 

Ακόμη περισσότερο, δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι οι πολίτες βλέπουν τις εικόνες από τη Γαλλία και φοβούνται ότι θα έρθει το «χάος», ούτε βέβαια αισθάνονται την ανάγκη μεγαλύτερης συσπείρωσης γύρω από την κυβέρνηση. 

Αρκετοί βλέπουν όλα όσα γίνονται στη Γαλλία και σκέφτονται ότι αυτό αποτελεί τον αναγκαίο ξεσηκωμό απέναντι στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Πιθανώς στη χώρα μας, εξαιτίας των όσων έγιναν στη δεκαετία του 2010 και που στη συλλογική μνήμη έμειναν ως ήττες των μεγάλων κινημάτων, η διάθεση για συμμετοχή σε μαζικές κινητοποιήσεις, ιδίως για τις σχετικά μεγαλύτερες ηλικίες να είναι σχετικά μικρότερη. Όμως, ο βαθμός στον οποίο αποδέχονται τις πολιτικές που παρουσιάζονται ως «αυτονόητες» είναι ιδιαίτερα μικρός. Γι’ αυτό και επιζητούν την πολιτική αλλαγή. 

Καταλαβαίνω πολύ καλά γιατί κάποιοι θέλουν να παρουσιάσουν την πολιτική αλλαγή ως «πορεία στο χάος». Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο αναγκαία. Σε τελική ανάλυση εάν κανείς δεν θέλει να υπάρξουν και στη χώρα μας μεγάλες και παρατεταμένες κινητοποιήσεις, θα μπορούσε να πάρει μέτρα για να απαντήσει στα άμεσα αιτήματα της κοινωνίας. Όμως, είναι σαφές ότι καμιά τέτοια διάθεση δεν υπάρχει και αυτό εξηγεί γιατί το  μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να «τρομοκρατήσουν» προκαταβολικά μιλώντας για «χάος» και «μπάχαλα». 

Όμως, αυτό αναιρεί την πολύ απλή αλήθεια ότι σήμερα στην ελληνική κοινωνία σωρεύονται εκρηκτικά υλικά. Είτε πρόκειται για την έκρηξη της ακρίβειας, τη στεγαστική κρίση και συνολικά την κρίση κόστους ζωής, είτε πρόκειται για την υποστελέχωση της δημόσιας εκπαίδευσης και υγείας, είτε για την υπονόμευση των θεσμών και τον κυνισμό της εξουσίας, έχουμε πάρα πολλούς λόγους να κατέβουμε στους δρόμους και να απαιτήσουμε να αλλάξουν τα πράγματα. 

Και αυτό δεν είναι «χάος». Δημοκρατία είναι… 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τρίτη, Οκτωβρίου 20, 2026

Οι κοινωνίες δεν χρειάζονται «τάξη». Βαθιά αλλαγή έχουν ανάγκη

Στον απόηχο του ξεσηκωμού στη Γαλλία – και όχι μόνο – όλοι αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, μιλούν τη γλώσσα της «τάξης» 


Την ώρα που η Γαλλία δεν έχει ακόμη συνέλθει από τον πρωτοφανή παλλαϊκό -και όχι μόνο νεανικό- ξεσηκωμό του περασμένου Σαββάτου, στην Ελλάδα βγήκαν κιόλας οι καλοθελητές που σπεύδουν να διεκτραγωδήσουν τις «καταστροφές» και τους «βανδαλισμούς» και να υπογραμμίσουν με νόημα ότι για αυτόν τον λόγο και οι πολίτες, αντανακλαστικά, θα προτιμήσουν τη «σταθερότητα». 

Ορισμένοι, μάλιστα το λένε πιο ωμά: «τέτοιες καταστάσεις διευκολύνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη», γιατί του επιτρέπουν να πει ότι εάν δεν επανεκλεγεί, για να διαχειριστεί όπως υποτίθεται αυτός ξέρει, τις μεγάλες προκλήσεις του επόμενου διαστήματος, κινδυνεύει και η δική μας χώρα να ζήσει στιγμές ανάλογες με αυτές της Γαλλίας. 

Άλλοι, πάλι πάνε να κάνουν «ανάλυση» τύπου «βγάζω φλας αριστερά, για να στρίψω δεξιά». «Καλά όλα αυτά, αλλά τέτοιες εξεγέρσεις ξυπνούν τη “σιωπηλή πλειοψηφία”, με αποτέλεσμα τελικά να είναι η Δεξιά αυτή που κερδίζει». «Δείτε και τον Ντε Γκώλ, πώς κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968 στη Γαλλία», σπεύδουν να προσθέσουν. Και εδώ το συμπέρασμα πάλι καταλήγει να είναι το ίδιο: κάθε άλλη επιλογή εκτός από τη συνέχεια της σημερινής διακυβέρνησης, που παρουσιάζεται ως συνώνυμη της «σταθερότητας», είναι καταστροφική και δεν έχει καν νόημα να πιστέψουμε ότι η λαϊκή κινητοποίηση μπορεί να οδηγήσει στο να πάνε τα πράγματα σε πιο αριστερή, δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση. 

Βεβαίως, όπως συμβαίνει συχνά με τέτοιες εύκολες «γενικεύσεις», η ιστορική εμπειρία είναι πολύ διαφορετική. Στον 20ο αιώνα ήταν οι μεγάλοι κύκλοι μαζικής κινητοποίησης – μαζί με τον φόβο επανάληψης μιας επανάστασης όπως στη Ρωσία – που οδήγησε στις μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις, από την κοινωνική ασφάλιση, τη δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία έως τις συλλογικές συμβάσεις και την αναδιανομή εισοδήματος. 

Γιατί μπορεί ο Ντε Γκωλ όντως να κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968, αλλά οι παραχωρήσεις που έκανε η γαλλική Κεντροδεξιά, ήταν μεγάλες, ξεκινώντας από τις μεγάλες μισθολογικές αυξήσεις που οδήγησαν στον τερματισμό των απεργιών του Μάη. 

Αλλά, και στη χώρα μας, εάν δεν είχαμε όλους τους μεγάλους αγώνες και κινητοποιήσεις της μεταπολίτευσης, δεν θα είχαμε την ολοένα και μεγαλύτερη στροφή της ελληνικής κοινωνίας σε πιο προοδευτική κατεύθυνση με αποκορύφωμα την «Αλλαγή» του 1981 και ίσως το μεγαλύτερο κύμα προοδευτικών δημοκρατικών αλλαγών της μεταπολεμικής περιόδου. 

Και βέβαια στην περίοδο της μεγάλης κρίσης στη χώρα μας, ήταν οι μεγάλες, εκρηκτικές συχνά, κινητοποιήσεις του αντιμνημονιακού κινήματος που έθεσαν επί τάπητος το ερώτημα εάν μπορεί να υπάρξει μια διακυβέρνηση που να μην εκπροσωπεί τους «Βάστα Σόιμπλε» και τη λογική «και εάν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, θα έπρεπε να τα είχαμε εφεύρει».

Επομένως, όλοι αυτοί που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το «χάος» και τις «ταραχές» και εξυμνούν τη σταθερότητα, στην πραγματικότητα αυτό που δεν θέλουν είναι να διατυπωθεί μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ικανή να κάνει πράξη μια ριζική αλλαγή πολιτικής προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Την πολιτική αλλαγή φοβούνται, όχι το «χάος».

Γιατί πρέπει να αναλογιστούμε τι σημαίνει σήμερα «σταθερότητα». Σημαίνει ότι θα συνεχιστεί μια πολιτική που συνεπάγεται ότι τα λαϊκά στρώματα, και ιδίως η νεολαία» παραδίδονται απροστάτευτα στην ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση. Ότι θα οξυνθούν ακόμη περισσότερο οι κοινωνικές ανισότητες. Ότι θα ενταθεί η υπονόμευση και τελικά ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και παιδείας. Ότι οι υποδομές δεν θα αναβαθμιστούν, καθώς δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι θα συνεχίσουν να μοιράζονται σε «ημετέρους». Ότι θα χειραγωγηθούν πλήρως οι θεσμοί του κράτους δικαίου και θα ενταθεί η αστυνομική καταστολή απέναντι σε όποιον διαφωνεί και διεκδικεί. Ότι θα συνεχιστεί η προετοιμασία του εδάφους για την ολική επαναφορά της Ακροδεξιάς στο πολιτικό προσκήνιο. 

Και εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Προφανώς και οι άνθρωποι φοβούνται τις περιόδους μεγάλης αναταραχής. Είναι φυσικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι φοβούνται γενικά τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Ιδίως όταν τα αιτήματά τους είναι δίκαια και βγαίνουν μέσα από πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Και η ιστορία δείχνει πως όταν το μαχαίρι φτάσει στο κόκκαλο, τότε και οι «νοικοκυραίοι κατεβαίνουν στον δρόμοι και οι «φιλήσυχοι πολίτες».

Αυτοί που μισούν, εξαρχής, τις μαζικές κινητοποιήσεις και τους αγώνες, είναι αυτοί που μεταφράζουν σε ιδεολογία το στενό τους συμφέρον, δηλαδή η κοινωνική μειοψηφία που ωφελείται από τις σημερινές πολιτικές και κατεξοχήν στρατεύεται πίσω από κυβερνήσεις όπως η σημερινή, και όσοι πιστεύουν ότι η λύση για όλα τα προβλήματα είναι το «στιβαρό χέρι» ενός αυταρχικού κράτους, δηλαδή η Ακροδεξιά και οι νοσταλγοί του φασισμού.

Γι’ αυτόν τον λόγο και το πραγματικό συμπέρασμα που βγαίνει από τον κύκλο μεγάλων κινητοποιήσεων στον οποίο φαίνεται ότι μπαίνουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, αντιμέτωπες με τον εκρηκτικό συνδυασμό ανάμεσα στα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και την κυνική απροθυμία των πολιτικών συστημάτων και των κυβερνήσεων να δώσουν λύσεις και πειστικές απαντήσεις, δεν είναι πώς θα εξασφαλιστεί η «σταθερότητα» στα ίδια αδιέξοδα, αλλά πώς θα υπάρξουν οι αναγκαίες βαθιές αλλαγές πολιτικής που απαιτούνται για να μειωθεί η πραγματική ανασφάλεια των πολιτών, μια ανασφάλεια που δεν προκαλείται από τους διαδηλωτές, αλλά από όλους εκείνους που μιλούν μόνο τη γλώσσα των αριθμών και όχι των ανθρώπινων αναγκών. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2026

Μέρες ξεσηκωμού

Σε όλη την Ευρώπη οι νέοι – και όχι μόνο – ξεσηκώνονται απέναντι στην πρωτοφανή αδυναμία του πολιτικού συστήματος να απαντήσει σε στοιχειώδεις ανάγκες 


Όποιος νομίζει ότι όσα συνέβησαν στη Γαλλία, με τις πρωτοφανούς μαζικότητας διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις με την αστυνομία είναι απλώς κάποια γαλλική ιδιαιτερότητα απλώς δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. 

Το ίδιο ισχύει, προφανώς, και για όσους αυτή τη στιγμή σπεύδουν κυρίως να δώσουν έμφαση στις καταστροφές ή τους βανδαλισμούς, για να υποστηρίξουν ότι αυτό που συμβαίνει είναι απλώς μια έκρηξη παραβατικότητας, την ώρα βέβαια που δεν έχουν να πουν λέξη για την ωμή αστυνομική βία που ρίχνει λάδι στη φωτιά. 

Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία είναι έκφραση ενός πανευρωπαϊκού προβλήματος. Άλλωστε, δεν συμβαίνει μόνο στη Γαλλία: είχαμε μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ισπανία γύρω από τη στεγαστική κρίση και η γειτονική Αλβανία συγκλονίζεται από μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. 

Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις πρωταγωνιστεί η νεολαία. Είναι η κοινωνική κατηγορία που αυτή τη στιγμή είναι στο στόχαστρο και πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα από όλες τις άλλες κοινωνικές κατηγορίες. 

Σε όλη την Ευρώπη η δημόσια εκπαίδευση, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, είναι υποχρηματοδοτημένη, καθώς εφαρμόζονται πολιτικές λιτότητας στο όνομα της «δημοσιονομικής πειθαρχίας», με αποτέλεσμα προβλήματα όπως η έλλειψη εκπαιδευτικών, οι υπερβολικά μεγάλες τάξεις, και οι σοβάδες που πέφτουν. Η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση δεν σημαίνει υποχρεωτικά και κοινωνική άνοδο, όπως ίσχυε στο παρελθόν, και ακόμη και οι πτυχιούχοι καταλήγουν σε κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας που σήμερα υποτίθεται ότι κρατούν χαμηλά την ανεργία. Οι νέες και οι νέοι είναι αυτοί που σήμερα αναγκάζονται να μένουν με τους γονείς τους, θύματα της στεγαστικής κρίσης που κάνει τα σπίτια απλησίαστα, ενώ ακριβώς επειδή αναλαμβάνουν τις πιο κακοπληρωμένες εργασίες υφίστανται πολύ πιο άμεσα τις επιπτώσεις της συνολικότερης κρίσης κόστους ζωής. 

Όμως, δεν είναι μόνο οι νέοι. Αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη, εάν κανείς κοιτάξει τι υπόσχονται οι «συστημικές» πολιτικές δυνάμεις, αυτό που θα δει είναι ακόμη περισσότερη λιτότητα, ακόμη περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, ακόμη μεγαλύτερο περιορισμό των καλύψεων που προσφέρουν τα δημόσια συστήματα υγείας, ακόμη πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας. Το κοινωνικό κράτος βάλλεται από παντού και κατακτήσεις όπως οι συλλογικές συμβάσεις αφορούν ολοένα και μικρότερο τμήμα του εργατικού δυναμικού. Την ίδια στιγμή αναγκαίες πολιτικές, όπως αυτές που αφορούν την πράσινη μετάβαση, κατά βάση θα χρηματοδοτηθούν με το να μεταφερθεί το κόστος στις πλάτες των νοικοκυριών. 

Όλα αυτά πλέον παρουσιάζονται ως αυτονόητα. Πρωθυπουργοί και υπουργοί μιλούν μόνο τη γλώσσα των αριθμών και οποτεδήποτε πρέπει να απαντήσουν για πραγματικές κοινωνικές ανάγκες το μόνο που έχουν να πουν είναι ότι «δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος». Την ίδια ώρα, προσπαθούν να πείσουν τις κοινωνίες ότι τα πραγματικά τους προβλήματα είναι μόνο αυτά που αφορούν την ασφάλεια, υποδεικνύοντας ως «εχθρούς» τους μετανάστες, τους πρόσφυγες και τους Ρομά και «προσφέροντας» αντί για καλύτερη δημόσια εκπαίδευση και υγεία απλώς περισσότερη αστυνομία.

Σε αυτό το φόντο είναι που η Ευρώπη αυτή τη στιγμή επενδύει στους αμυντικούς εξοπλισμούς και σκοπεύει να μεταφέρει πόρους από το κοινωνικό κράτος στην άμυνα. Κάτι που απλώς θα δημιουργήσει ακόμη περισσότερα κοινωνικά προβλήματα και που συνεπάγεται μεγάλους κινδύνους. 

Την ώρα που οι δείκτες δυσαρέσκειας και απονομιμοποίησης των κυβερνήσεων και των πολιτικών τους είναι σε δυσθεώρητα ύψη, το πολιτικό σύστημα, οι δημοσιογράφοι, οι κάθε λογής «ειδικοί» προσπαθούν να πείσουν τους ανθρώπους, ότι δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική από τη σημερινή κατάσταση και πως οτιδήποτε άλλο θα ισοδυναμούσε με κάθοδο στο χάος. 

Αυτή τη στιγμή οι κυβερνήσεις είναι τελείως αμήχανες απέναντι σε αυτή την κατάσταση, πρωτίστως γιατί δεν περνάει καν από το μυαλό τους μια διαφορετική πολιτική που θα απαντάει σε υπαρκτά προβλήματα και κοινωνικές ανάγκες και θα μειώσει την κοινωνική ανασφάλεια που αυτή τη στιγμή κυριαρχεί στις κοινωνίες. 

Γι’ αυτό τον λόγο και αντί να μιλήσουν πραγματικά με τις κοινωνίες, δηλαδή να ανταποκριθούν στα αιτήματά τους, αυτό που κάνουν είναι να προσπαθούν να μιλήσουν για «υποκινητές» ή να στοχοποιήσουν όσους πολιτικούς χώρους αμφισβητούν τις τρέχουσες καταστροφικές πολιτικές. 

Όλα αυτά επιτείνονται από τον τρόπο που μέσα στα κόμματα, στα κάθε λογής think tanks, στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ, διαμορφώθηκε ένα διανοητικό κλίμα που μετέτρεψε τον νεοφιλελευθερισμό σχεδόν σε θρησκευτικό δόγμα και έφτιαξε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών, «αναλυτών», δημοσιογράφων που δεν μπορεί να σκεφτεί έξω από αυτό το πλαίσιο, ακόμη και όταν αυτό εμφανώς έχει αποτύχει και να φέρει την ανάπτυξη – η Ευρώπη είναι σε στασιμότητα εδώ και καιρό – και να απαντήσει στις απαιτήσεις της κοινωνίας για μια αξιοπρεπή ζωή. 

Για αυτό τον λόγο και όλο αυτό το σύστημα όχι μόνο δεν μπορεί να σκεφτεί ότι μπορούν να υπάρξουν εναλλακτικές, αλλά και επιδίδεται στη συκοφάντηση εκείνων των ρευμάτων και των πολιτικών που σήμερα επιμένουν ότι όχι μόνο μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική πολιτική, αλλά μπορεί να είναι και εφικτή και να συνδυάζει την ανάπτυξη με την κοινωνική δικαιοσύνη. 

Όμως, φαίνεται ότι οι κοινωνίες, η καθεμιά με το δικό της τρόπο, αρχίζουν να αρνούνται το «δεν υπάρχει καμία εναλλακτική» και για αυτό κατεβαίνουν στο δρόμο. Όμως, αυτό που πραγματικά θα τους δώσει διέξοδο – και όχι απλώς εκτόνωση της οργής – θα είναι να υπάρξουν πολιτικές προτάσεις που να δείχνουν το δρόμο μιας εναλλακτικής διακυβέρνησης. Αυτή είναι σήμερα η ιστορική ευθύνη των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη. 


Πηγή:  Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τρίτη, Οκτωβρίου 13, 2026

Το ερώτημα δεν είναι γιατί εξεγείρονται οι νέοι, αλλά γιατί δεν εξεγείρονται πιο συχνά

Το μόνο που προσφέρουμε στη νεολαία αυτή τη στιγμή είναι πλήθος λόγων για να εξεγερθεί 


Αξίζει τον κόπο να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είσαι σήμερα νέα ή νέος, να είσαι 15-25 ετών, να είσαι στο σχολείο ή στο Πανεπιστήμιο ή σε κάποιο ΙΕΚ, ή ακόμη και να έχεις ήδη βγει στην εργασία. 

Να καλείσαι να αντιμετωπίσεις ένα σχολείο σε βαθιά κρίση, υποστελεχωμένο, συχνά αποκομμένο από την πραγματικότητα και αμήχανο ως προς την ικανότητά του να σε προετοιμάσει για έναν κόσμο όλο και πιο περίπλοκο και ανασφαλή. 

Να βρίσκεσαι σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο υποχρηματοδοτημένο και στοχοποιημένο, που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ικανότητά του να παράγει γνώση, έρευνα και εξειδίκευση και στις παθογένειες μιας κοινωνίας και οικονομίας που συχνά ανταμείβουν περισσότερο την αρπαχτή παρά τη δημιουργικότητα. 

Να σκέφτεσαι ότι η βασική προοπτική που σου προσφέρεται, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, δεν είναι να βρεις μια δουλειά ανάλογη με τις γνώσεις και δεξιότητές σου, αλλά στην καλύτερη περίπτωση μια δουλειά στον ευρύτερο χώρο των «υπηρεσιών», ή, για να το πούμε απλά, να κάνεις «σεζόν». 

Να βλέπεις ολοένα και περισσότερο να μην αντιμετωπίζεσαι ως το μέλλον ή η ελπίδα της κοινωνίας, αλλά ως πρόβλημα, και επιπλέον «έξοδο», να σε θεωρούν εξ ορισμού «παραβατικό», να σε στραβοκοιτάνε τα «όργανα της τάξης» και άμα κάνεις το λάθος να διαμαρτυρηθείς και να διεκδικήσεις να αντιμετωπίζεις κλομπ και δακρυγόνα. 

Να είσαι 16 ή 20 χρονών και να ξέρεις ότι όταν φτάσεις τα 45 έτη μεγάλες περιοχές του πλανήτη θα είναι κυριολεκτικά αβίωτες, γιατί παρά τις υποκριτικές διακηρύξεις, τίποτα δεν γίνεται για να ανακοπεί η κλιματική καταστροφή. 

Να βλέπεις πολιτικές ελίτ και «παγκόσμιες ηγεσίες» να σου φτιάχνουν έναν κόσμο όλο και πιο διαιρεμένο, όλο και πιο βίαιο, όλο και πιο επικίνδυνο, έναν κόσμο όπου είναι πολύ πιθανό να σου ζητήσουν να πολεμήσεις σε πολέμους που κανένας δεν σε ρώτησε εάν συμφωνείς. 

Να αντιμετωπίζεις μια κοινωνία που γερνάει με δραματικό τρόπο και αντί, ακριβώς για αυτόν τον λόγο, να επενδύει στη νεολαία, να κάνει το ακριβώς αντίθετο: να την αντιμετωπίζει ως βάρος, ως κόστος, ως μπελά, ως ενόχληση. 

Αν τα σκεφτούμε όλο αυτά, αντιλήψεις και καταστάσεις που ισχύουν για όλη την Ευρώπη, και όχι μόνο για τη Γαλλία, τότε μπορούμε να καταλάβουμε ότι το θέμα δεν είναι γιατί εξεγείρεται η νεολαία, αλλά γιατί δεν εξεγείρεται ακόμη περισσότερο, ακόμη πιο έντονα, ακόμη πιο μαζικά, ακόμη πιο εκρηκτικά. 

Κατανοούμε γιατί σήμερα παίρνουν σκυτάλη οι φοιτητικοί σύλλογοι της Αθήνας, ενώ και στην Ισπανία οι νέοι βγήκαν ήδη στους δρόμους γιατί είδαν τους ανθρώπους που πετάνε στο δρόμο, τα funds και οι εφαρμοζόμενες πολιτικές. 

Ολοένα και περισσότερο φτιάχνουμε κοινωνίες που δεν προσφέρουν μέλλον στη νεολαία, αλλά κατά βάθος της λένε: «κάτσε καλά, γιατί χάρη σου κάνουμε». Κοινωνίες που στο όνομα μιας «ανάπτυξης» που στην πραγματικότητα είναι απλώς συνώνυμη της έκρηξης των κοινωνικών ανισοτήτων, της αναξιοκρατίας και του κυνισμού του μεγάλου πλούτου, δεν προσφέρουν πια ελπίδα, αλλά – στην καλύτερη των περιπτώσεων – πιθανότητες επιβίωσης, και αυτές ως ατομική πρόκληση και όχι ως εγγυημένο κοινωνικό δικαίωμα. Κοινωνίες όπου η διαρκής συναλλαγή, επιχειρηματική, πολιτική, πολιτικοεπιχειρηματική, υποκαθιστά κάθε έννοια λογοδοσίας στην κοινωνία, κάνοντας τη δημοκρατία πουκάμισο αδειανό. 

Ποτέ δεν κάνουμε τον κόπο να ακούσουμε τι θέλουν οι νέοι, αυτοί που εύκολα τους απαξιώνουμε λέγοντας ότι «δεν διαβάζουν» ή ότι «είναι κολλημένοι στις οθόνες», όταν στην πραγματικότητα αυτοί που κατεξοχήν ζουν βουτηγμένοι στην εικονική πραγματικότητα των μέσων κοινωνική δικτύωσης είναι όσοι γκρινιάζουν για τα προβλήματα της νεολαίας. 

Γιατί εάν τους ακούγαμε, τότε θα βλέπαμε ότι προβληματίζονται και αγωνιούν οι νέες και οι νέοι, θα βλέπαμε ότι έχουν αξίες και ιδανικά, ότι ιεραρχούν την ποιότητα της ζωής πάνω από την απλή αύξηση του εισοδήματος, ότι θέλουν πραγματική κοινωνικότητα, ελεύθερο χρόνο, δυνατότητα να ζήσουν πραγματικά, αντί διαρκώς να πρέπει να αποδεικνύουν ότι είναι επαρκείς, αξιοκρατία και δικαιοσύνη. Θα δούμε την αγωνία τους όταν συνειδητοποιούν ότι θα δουλεύουν μια ζωή για να ζουν τελικά με δανεικά και χειρότερα από τους γονείς τους, ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τον κυνισμό του εργοδότη και του σπιτονοικοκύρη, ότι θα στοχοποιούνται με το παραμικρό.  

Οι νέοι, που κατεβαίνουν στους δρόμους, που κάνουν καταλήψεις, που συγκρούονται με την αστυνομία δεν είναι παραβατικοί. Πραγματικά παραβατική είναι μια κοινωνία που προσπαθεί, καθημερινά, να τους κάνει τη ζωή πιο δύσκολη και το μέλλον χειρότερο. Μια κοινωνία που έχουν κάθε λόγο να θέλουν να αλλάξουν. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

==================================

Στους δρόμους… 

Το σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου από το Tvxs 



Δευτέρα, Απριλίου 27, 2026

Ελλάς- Γαλλία- Συμμαχία: Το “χεράτα” εκεί σημαίνει φυλακή….

Στη Γαλλία τα σκάνδαλα δεν κουκουλώνονται και οι ανώτατοι πρώην αξιωματούχοι δεν προστατεύονται από άρθρα 86. 


 

Ας υποθέσουμε ότι ο Εμανουέλ Μακρόν, λίγο πριν έρθει στην Ελλάδα, ζητούσε από τις υπηρεσίες της Γαλλικής Προεδρίας να του πουν «με τι ασχολούνται στην Αθήνα». Αυτές θα έριχναν μια ματιά στα μέσα ενημέρωσης και θα του απαντούσαν με δύο λέξεις: ΟΠΕΚΕΠΕ και Κοβέσι. 

Ο Μακρόν ήρθε, παράτες, αγκαλιές με Μητσοτάκη, γεύμα στο Προεδρικό με τον Τασούλα, περατζάδα στη φρεγάτα «Κίμων» και «Ελλάς- Γαλλία- Συμμαχία»-τρεις λέξεις στα ελληνικά. Τρε μπιεν. 

Ας υποθέσουμε τώρα ότι ο Μακρόν θυμόταν το «ΟΠΕΚΕΠΕ και Κοβέσι», προσπαθούσε να λύσει την απορία του και ρωτούσε το δικό μας: «Κεσκεσέ, μον αμί Κυριάκος;». 

Ο Μητσοτάκης θα αιφνιδιαζόταν(«πώς τα έμαθε ο πουρκουάς»;). Και η πιο φυσιολογική απάντηση που θα μπορούσε να του δώσει είναι: «Αυτά τα έχουν αναλάβει η Βούλτεψη και ο Άδωνης»! 

Το καλαμπούρι σταματάει εδώ. Όμως, ο Μακρόν θα μπορούσε να πληροφορήσει τον Μητσοτάκη ότι στη δική του χώρα οι εισαγγελείς μπορούν να ασκήσουν δίωξη σε Προέδρους Δημοκρατίας και  Πρωθυπουργούς και τα δικαστήρια να τους καταδικάσουν. 

Τον μεν έναν, Νικολά Σαρκοζί, για διαφθορά: Πήρε μερικά εκατομμύρια από τον Καντάφι για να κάνει προεκλογική εκστρατεία. Πήγε και 20 μέρες φυλακή. 

Και τον άλλον, τον πρώην πρωθυπουργό Φρανσουά Φιγιόν, τον καταδίκασαν για κάτι πιο ευτελές, την εικονική πρόσληψη της συζύγου του στο γραφείο του. Αυτός δεν πήγε φυλακή, πλήρωσε κάμποσα χιλιάρικα. 

Και οι δύο καταδίκες έγιναν μέσα στη θητεία του Μακρόν. Ας κάνουμε τώρα τις αναπόφευκτες συγκρίσεις: 

1.Στη Γαλλία, τους δύο ανώτατους πρώην πολιτειακούς παράγοντες δεν έσωσαν κανένα άρθρο 86(σαν αυτό που έχουμε εμείς) του Συντάγματος και καμιά πλειοψηφία της Βουλής. Ερεύνησαν οι εισαγγελείς, τους έστειλαν στα δικαστήρια και καταδικάστηκαν. 

2. Στην Ελλάδα, οι εισαγγελείς δεν μπορούν να ερευνήσουν, διότι έχουμε το άρθρο 86. Και «έχουμε  πλειοψηφία που αποφασίζει», όπως έχει πει ο σπουδαίος νομομαθής Άδωνης. Και η πλειοψηφία αυτή αποφάσισε «αθώοι» οι δύο υπουργοί του ΟΠΕΚΕΠΕ. Χωρίς να γίνει καμιά έρευνα. 

3.Στην Ελλάδα, επίσης, το ανώτατο δικαστήριο (η ηγεσία του οποίου διορίζεται από την κυβέρνηση) αποφάσισε ότι για το σκάνδαλο των υποκλοπών, το οποίο παραδέχτηκε ο πρωθυπουργός, δεν υπάρχει καμιά παρανομία εκ μέρους της ΕΥΠ. Και έβαλε την υπόθεση στο αρχείο. 

4. Στην Ελλάδα, επίσης, υπουργοί επιτίθενται με σκαιό τρόπο («άσχετες», «εκβιάστριες», «κρατάνε όμηρο το πολιτικό σύστημα») στις ευρωπαίες- και Ελληνίδες- εισαγγελείς, επειδή στέλνουν δικογραφίες στη Βουλή με ονόματα πιθανώς εμπλεκομένων υπουργών και βουλευτών στο σκάνδαλο διασπάθισης κοινοτικών κονδυλίων. 

Στη δίκη του Σαρκοζί στη Γαλλία αποκαλύφθηκε ότι τα πέντε εκατομμύρια από τον Καντάφι τα μετέφερε («χεράτα», που λέμε) ένας επιχειρηματίας. Εδώ το «χεράτα» και «φορετά» (συνομιλία  βουλευτή και προέδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ) θέλουν να το βαφτίσουν «διευκόλυνση» προς αναξιοπαθούντες ψηφοφόρους τους. Και να μην ερευνηθεί καν αν κάποιοι πήραν λεφτά  που δεν δικαιούνταν. 

Επιμύθιο: Θαυμάσιο το σύνθημα «Ελλάς-Γαλλία- Συμμαχία». Μόνο που στη Γαλλία τα σκάνδαλα δεν κουκουλώνονται, οι ανώτατοι  πρώην αξιωματούχοι δεν προστατεύονται από άρθρα 86 και πλειοψηφίες της Βουλής και νυν υπουργοί δεν κάνουν μπούλινγκ στους εισαγγελείς. Δεν υπάρχουν, δηλαδή, στη Γαλλία Άδωνης Γεωργιάδης και Σοφία Βούλτεψη. Και αν υπάρχουν, οι δικαστές τούς γράφουν εις τα παλαιότερα των υποδημάτων τους. 

Αυτό είναι το γαλλικό μάθημα. Το οποίο ο Μητσοτάκης, ως (και) γαλλομαθής, θα μπορούσε να διδάξει στους… εισαγγελοκτόνους δικούς του. Παρλέ βου φρανσέ; 


Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Σάββατο, Απριλίου 25, 2026

Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία: Αν λείψουν οι Αμερικανοί….

Δεν ξέρουμε τι αξία θα έχει αύριο η διαβεβαίωσή Μακρόν ότι η Γαλλία θα είναι παρούσα αν η ελληνική κυριαρχία απειληθεί. 



Μέσα στα πολλά πανηγύρια από την επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν κάπου «χάθηκε» μια είδηση που έδωσε ο ίδιος: το 2027, αποχωρεί από την πολιτική! 

Το είπε σε ομιλία του σε γαλλοκυπριακό σχολείο («Φιγκαρό»)και δεν ξέρουμε τι αξία θα έχει αύριο η διαβεβαίωσή του ότι η Γαλλία θα είναι παρούσα αν η ελληνική κυριαρχία απειληθεί. 

Αυτό δεν το λέμε για να υποβαθμιστεί η αξία αυτής της δήλωσης, η οποία είναι αυτονόητη: η ισχυρότερη στρατιωτικά ευρωπαϊκή χώρα υπόσχεται αλληλεγγύη, αν χρειαστεί. Το λέμε για να έχουμε πλήρη κατανόηση και συναίσθηση και όσων  λέγονται και των συνθηκών. 

Πρώτον, του χρόνου ο Μακρόν φεύγει από πρόεδρος και τη θέση του θα καταλάβει, πιθανότατα, κάποιος ακροδεξιός. Δεν γνωρίζουμε αν θα έχει την ίδια ευχέρεια στις υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις και, κυρίως, αν θα δεσμεύεται από τέτοιες δηλώσεις, αν ποτέ χρειαστεί να τις κάνει πράξη. Φυσικά, αν εμείς συνεχίσουμε να αγοράζουμε «Ραφάλ» και «Μπελαρά», μπορεί και επόμενος πρόεδρος να είναι γαλαντόμος στις δηλώσεις. 

Τώρα, αν η Τουρκία εμποδίσει αύριο  έρευνες στην ελληνική ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα για ορυκτά καύσιμα, η Γαλλία θα στείλει το αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκολ» να μπει μπροστά από τα τουρκικά πολεμικά; Δεν το γνωρίζουμε. Αν και ο Ερντογάν δεν είναι αυτός που θα κάνει κάποια πολεμική ενέργεια σε βάρος της Ελλάδας, άλλοι έκαναν και το 1974 και το 1996. Αυτός δεν έχει λόγο. Έτσι φαίνεται και γι’ αυτό μάλλον δεν να χρειαστεί να δοκιμαστεί στην πράξη το «Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία». 

Δεύτερον, το σύνθημα αυτό κρατάει πάνω από έξι δεκαετίες με  όλους τους Έλληνες πρωθυπουργούς, με διαβαθμίσεις. Ας θυμηθούμε: Κωνσταντίνος Καραμανλής- Σαρλ ντε Γκολ και Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, Ανδρέας Παπανδρέου- Μιτεράν, Κώστας Σημίτης- Σιράκ, Κώστας Καραμανλής-Σαρκοζί, Αλέξης Τσίπρας-Ολάντ και τώρα Μητσοτάκης-Μακρόν. 

Όταν, όμως, η απειλή από την Τουρκία ήταν πραγματική, καμία γαλλική- ούτε άλλη εξ Ευρώπης- αλληλεγγύη εκδηλώθηκε έμπρακτα. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από την  κρίση στα Ίμια το 1996 δεν υπάρχει. Τη νύχτα εκείνη η Ευρώπη κοιμόταν, αλλά οι Αμερικανοί όχι. Ο Πάγκαλος μίλησε με τον Κρίστοφερ και τον Χόλμπρουκ (Εξωτερικών),  ο Αρσένης με τον Πέρι(Άμυνας) και ο Σημίτης με τον Κλίντον. Οι Αμερικανοί αντιστοίχως μιλούσαν με τους Τούρκους και το επεισόδιο δεν εξελίχθηκε σε πόλεμο. 

Το ερώτημα είναι ποιος ευρωπαίος ηγέτης θα μπορούσε να είχε κάνει το ίδιο και να πείσει την Τσιλέρ να επέλθει εκτόνωση; Λίγες μέρες μετά είχα ρωτήσει γι’ αυτό τον τότε πρωθυπουργό. Αν και αδιαμφισβήτητα ευρωπαϊστής, ο Σημίτης δεν είχε ψευδαισθήσεις: οι Ευρωπαίοι δεν είναι για τέτοια, μόνο οι Αμερικανοί έχουν τη δυνατότητα άμεσης και αποτελεσματικής παρέμβασης. 

Μπορεί σήμερα- με τον Τραμπ να απειλεί να  αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ ή να εκδιώξει την Ισπανία από αυτό- να έχει αποκτήσει άλλη διάσταση η ευρωπαϊκή άμυνα; Δεν φαίνεται. Άλλωστε, η Τουρκία είναι ισχυρό μέλος του ΝΑΤΟ και δεν ξέρουμε αν ένα άλλο ισχυρό μέλος(η Γαλλία) θα σταθεί απέναντί της, αν απειλήσει την Ελλάδα στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Μάλλον δεν θα χρειαστεί. Αλλά καλού κακού εκεί στο Μαξίμου ας έχουν πρόχειρο το τηλέφωνο του Τραμπ, για να μην ψάχνουν νυχτιάτικα να το βρουν από την κυρία Κίμπερλι… 


Γιώργος Καρελιάς / news247.gr

Πέμπτη, Απριλίου 16, 2026

Τουρισμός: Ευάλωτη η ζήτηση για ταξίδια στην Ελλάδα από τη Γαλλία...



Τι δείχνουν οι αναζητήσεις των Γάλλων στη Google 

Η Ελλάδα καταγράφει μία από τις μεγαλύτερες απώλειες στη γαλλική αγορά μετά την έναρξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή, με τις αναζητήσεις για διαμονή να γυρίζουν από άνοδο σε βαθιά κάμψη και τις πωλήσεις ταξιδιών μέσω τουριστικών γραφείων να υποχωρούν κατά 28% τον Μάρτιο. 

Σαφή σημάδια αποδυνάμωσης ακριβώς στην πιο κρίσιμη περίοδο κρατήσεων για το καλοκαίρι παρουσιάζει το ενδιαφερόν για ταξίδια στην Ελλάδα από τη γαλλική αγορά, ως αποτέλεσμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή. 

Αυτό τουλάχιστον δείχνουν τα στοιχεία της Google που συγκέντρωσε η Red Online Marketing, σύμφωνα με τα οποία οι αναζητήσεις Γάλλων ταξιδιωτών για διαμονή στην Ελλάδα κατέγραψαν απότομη αναστροφή μετά την έναρξη της πολεμικής σύγκρουσης με το Ιράν. Από θετική δυναμική τις προηγούμενες εβδομάδες, η Ελλάδα πέρασε σε διαδοχικές απώλειες τον Μάρτιο, με πτώση 6%, στη συνέχεια 14% και τελικά 20% την εβδομάδα της 15ης Μαρτίου. 

Η εικόνα είναι ακόμη πιο ανησυχητική επειδή η Ελλάδα ξεχώριζε πριν από την κρίση με ισχυρή άνοδο. Στον πίνακα των 20 κορυφαίων προορισμών, η χώρα εμφανίζεται με μέση αύξηση 9% πριν από τη σύγκρουση, συγκριτικά με τα περυσινά επίπεδα, αλλά με μέση πτώση 17% μετά από τον πόλεμο, καταγράφοντας μεταβολή 26 ποσοστιαίων μονάδων. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες αρνητικές ανατροπές μεταξύ των βασικών προορισμών που “ανταγωνίζεται” την Τουρκία (πτώση κατά 27 π.μ.), την Αίγυπτο (πτώση κατά 37 π.μ.) και φυσικά τα ΗΑΕ (πτώση κατά 57 π.μ.). Απώλειες σημειώθηκαν και στην Ταϋλάνδη (πτώση κατά 24 π.μ.) και την Τυνησία (πτώση κατά 10 π.μ.).

Αντίθετα, ορισμένες αγορές φαίνεται να διατηρούνται σε θετικά επίπεδα ζήτησης. Ο Καναδάς παραμένει θετικός με +7% στις αναζητήσεις μετά την κρίση, παρότι υποχώρησε κατά 7 π.μ., το Ηνωμένο Βασίλειο με +3% και υποχώρηση κατά 2 π.μ., η Ιαπωνία επίσης με +3% και υποχώρηση κατά 7 π.μ. σε σύγκριση με τα επίπεδα αναζητήσεων προ κρίσης, ενώ οριακά θετική εικόνα εμφανίζει και ο Μαυρίκιος με +1% έχοντας χάσει 2 π.μ.

Η Ισπανία, παρότι κινείται αρνητικά, περιόρισε τις απώλειες στο -2% κερδίζοντας 2 π.μ. καθώς οι αναζητήσεις μετακινούνται προς τη δυτική Μεσόγειο, ενώ η Γαλλία υποχωρεί στο -4% και η Ιταλία στο -6%, χάνοντας 5 και 3 π.μ. αντίστοιχα.

Η πίεση δεν περιορίζεται στις αναζητήσεις. Σύμφωνα με το βαρόμετρο Orchestra για το L’Écho touristique, οι πωλήσεις ταξιδιών προς την Ελλάδα από ταξιδιωτικά γραφεία στη Γαλλία κατέρρευσαν κατά 28% τον Μάρτιο. Παράλληλα, η χώρα υποχώρησε τέσσερις θέσεις στην κατάταξη πωλήσεων, πέφτοντας στη δέκατη θέση.

Ακόμη και η μείωση των αεροπορικών τιμών κατά 11% τον προηγούμενο μήνα, σύμφωνα με το βαρόμετρο Digitrips, δεν φαίνεται να ήταν αρκετή για να αναθερμάνει τη ζήτηση. Οι tour operators επιχειρούν πλέον να ξανακερδίσουν τους διστακτικούς ταξιδιώτες με προσφορές, σε μια αγορά που δείχνει να επηρεάζεται έντονα από την αβεβαιότητα γύρω από τη Μέση Ανατολή.


Χριστίνα Λαΐνοπούλου / tornosnews.gr

Τετάρτη, Μαΐου 22, 2024

Πρόεδρος Voyageurs du monde: «Ο υπερτουρισμός είναι ο θανάσιμος εχθρός του τουρισμού» – Τι λέει για τις Κυκλάδες


 

Ο καλύτερος διαμοιρασμός των τουριστικων αφίξεών στο χώρο και το χρόνο, χωρίς να πληγεί «η κότα με τα χρυσά αυγά» απαιτεί δημιουργικότητα. Αυτό επισημαίνει η γαλλική εφημερίδα Le Figaro σε δημοσίευμα της υπό τον τίτλο «Πώς οι μεγάλοι προορισμοί καινοτομούν απέναντι στον υπερτουρισμό», όπου επισημαίνονται οι αρνητικές επιπτώσεις που παρατηρούνται σε περιοχές με μεγάλες συγκεντρώσεις τουριστικών πληθυσμών. Υπενθυμίζοντας ότι και φέτος «το 95% των ταξιδιωτών θα επισκεφθούν το 5% του πλανήτη», η γαλλική εφημερίδα δημοσιεύει εκτενή ρεπορτάζ από διάφορους γνωστούς τουριστικούς προορισμούς, όπως το Παρίσι, η Βαρκελώνη, το Ντουμπρόβνικ, η Βενετία, η Νέα Υόρκη και το Μον Σεν Μισέλ στη Γαλλία. 

«Ο υπερτουρισμός είναι ο θανάσιμος εχθρός του τουρισμού», υποστηρίζει μιλώντας στην γαλλική εφημερίδα ο Ζαν-Φρανσουά Ριάλ, πρόεδρος του γαλλικού ταξιδιωτικού ομίλου Voyageurs du monde.

Όπως σημειώνει ο Ριάλ, αναφερόμενος στην περίπτωση της Ελλάδας, «το καλοκαίρι υπάρχουν νησιά στις Κυκλάδες που δεν πηγαίνει κανείς». Και συνεχίζει: « Έχουν όμως δυσκολότερη πρόσβαση από τη Σαντορίνη, τη Μύκονο και την Πάρο όπου πηγαίνουν όλοι».

Τα νησιά αυτά δεν προβάλλονται τόσο πολύ στους ταξιδιωτικούς οδηγούς, επισημαίνει ο Ριάλ.

Το να βγουν οι ταξιδιώτες από την πεπατημένη είναι μια προφανής απάντηση στον υπερτουρισμό, αλλά δεν είναι και τόσο απλό απλό, τονίζει ο Ριάλ, σημειώνοντας ότι «γενικότερα ο κόσμος δεν καταβάλλει προσπάθεια να ταξιδέψει κόντρα στο ρεύμα».


www.documentonews.gr

Τρίτη, Μαΐου 16, 2023

Διαμαρτυρία στη Le Monde για χάρτη που δείχνει ελληνικά νησιά να ψηφίζουν... Κιλιτσντάρογλου (Χάρτες)


Επιστολή στη γαλλική εφημερίδα Le Monde απέστειλε ο πρέσβης της Ελλάδας στη Γαλλία, Δημήτριος Ζεβελάκης, διαμαρτυρόμενος για τη δημοσίευση χάρτη στην αγγλόφωνη διαδικτυακή έκδοσή της, ο οποίος απεικονίζει τα αποτελέσματα των εκλογών στην τουρκική επικράτεια συμπεριλαμβάνοντας σε αυτήν και ελληνικά νησιά. 

Ο χάρτης, που προέρχεται από το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, παρουσιάζει με χρώμα κίτρινο τη δύναμη των κομμάτων στην τουρκική επικράτεια, με ροζ του κόμματος του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου και με κίτρινο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. 

Ο χάρτης όπως πρωτοδημοσιεύθηκε

Στην επιστολή ζητείται η άμεση διαγραφή του χάρτη και η αποφυγή αναπαραγωγής του από την αγγλόφωνη και γαλλόφωνη ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας, προς αποκατάσταση της ορθότητας και ακρίβειας των πληροφοριών που δημοσιοποιούνται, καθώς και προς αποφυγή πρόκλησης σύγχυσης στο αναγνωστικό κοινό.

Γίνεται γνωστό ότι η εφημερίδα Le Monde έχει ήδη διαγράψει τον συγκεκριμένο χάρτη από τον ιστότοπό της και τον αντικατέστησε με τον σωστό, όπως φαίνεται και παρακάτω. 

Ο χάρτης αφότου διορθώθηκε


Πηγή: www.efsyn.gr 

https://www.efsyn.gr/politiki/exoteriki-politiki/389983_diamartyria-sti-le-monde-gia-harti-poy-deihnei-ellinika-nisia-na

Πέμπτη, Ιανουαρίου 05, 2023

Οι Γάλλοι προτίμησαν Ελλάδα και Ισπανία για διακοπές το 2022


Τα στοιχεία της Les Echos -      

Η Ισπανία και η Ελλάδα ήταν οι πρώτες προτιμήσεις των Γάλλων ταξιδιωτών για το 2022 αναφέρεται στην ιστοσελίδα της οικονομικής εφημερίδας Les Echos.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ένωσης Les Entreprises du Voyage, η Ισπανία σημείωσε αύξηση +54% σε σύγκριση με το 2019 και η Ελλάδα, αντίστοιχα, +21% κατά τους πρώτους εννέα μήνες του έτους. 

Το ίδιο αποτέλεσμα προκύπτει και από τα στοιχεία του Συνδικάτου εταιρειών tour-operating (Seto) σύμφωνα με τα οποία «η Ελλάδα και τα Κανάρια Νησιά βρέθηκαν στην κορυφή για τα ταξίδια μεσαίων αποστάσεων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού». 


ΑΠΕ- newsbeast.gr


Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 22, 2022

Ενέργεια: ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΚΤΟΣ ΕΠΟΧΗΣ - Η Ευρώπη επιστρέφει στις εθνικοποιήσεις


Η αλλαγή πορείας της ευρωζώνης αναφορικά με τις εθνικοποιήσεις, οι αγορές που αντιμετωπίζονται πλέον ως κομμάτι του προβλήματος και όχι της λύσης και η επιμονή της ελληνικής κυβέρνησης σε μια κρατικοδίαιτη αγορά - ζόμπι που δεν ωφελεί κανέναν. 


Εθνικοποιήσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Μέχρι πριν λίγο καιρό θα ήταν αδιανόητο, αφού η ευρωζώνη έχει ως πυλώνα τις ιδιωτικοποιήσεις. Κι όμως, η είδηση που ήρθε από τη Γερμανία, είναι ενδεικτική των καιρών που αλλάζουν. Η γερμανική κυβέρνηση προχώρησε στην εθνικοποίηση του ενεργειακού κολοσσού Uniper. Το γερμανικό κράτος θα αγοράσει το 56% της Uniper από τη φινλανδική Fortum έναντι 500 εκατομμυρίων. Στη συνέχεια, θα προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ύψους 8 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στο τέλος της διαδρομής, η κρατική συμμετοχή στην εταιρία θα φτάσει στο 98,5%.

Η Uniper προμηθεύει το 40% του αερίου που χρησιμοποιείται στη Γερμανία. Μεταξύ των πελατών της είναι και αρκετοί δήμου που παρέχουν θέρμανση στους πολίτες. Η εταιρία έχασε 12 δισεκατομμύρια από την αρχή της χρονιάς, λόγω της μείωσης της ροής του ρωσικού αερίου και της αντικατάστασής του από άλλες ακριβότερες πηγές. Είναι ενδεικτικό ότι η αγορά από το γερμανικό κράτος συμφωνήθηκε στην τιμή του 1,70 ευρώ ανά μετοχή, όταν τον Φεβρουάριο πριν την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία η τιμή της μετοχή της Uniper διαπραγματευόταν στα 40 ευρώ.  

Αλλαγή πορείας 

Σύμφωνα με τους New York Times, «η απόφαση του Βερολίνου να εθνικοποιήσει την Uniper είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα όπου κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη αντιστρέφουν την επί δεκαετίες πολιτική της προώθησης της ελεύθερης αγοράς στις βιομηχανίες ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου, καθώς οι νομοθέτες κινούνται για να εξασφαλίσουν τον εφοδιασμό, αντιμέτωποι με τις τιμές ρεκόρ της ενέργειας».

Σχολιάζοντας την εθνικοποίηση της Uniper, o Werner Hoyer, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων δήλωσε στην τηλεόραση του Bloomberg: «Μπορεί να έχουμε περισσότερες όπως αυτή λόγω των απίστευτα υψηλών τιμών οι οποίες δεν μπορούν να μεταβιβαστούν και τα κράτη πρέπει να παρέμβουν. Αυτό είναι κάτι που μάλλον θα δούμε για λίγο».

Την περασμένη Παρασκευή η γερμανική κυβέρνηση ξεκίνησε επίσης την εθνικοποίηση της γερμανικής θυγατρικής του ρωσικού πετρελαϊκού Rosneft. To Bloomberg αναφέρει ότι είναι πολύ πιθανή η εθνικοποίηση άλλων δύο γερμανικών εταιριών αερίου, της VNG AG και της Securing Energy for Europe GmbH. Το Blomberg μάλιστα χαρακτηρίζει «ιστορική» την παρέμβαση του γερμανικού κράτους στην αγορά αερίου.

Τον Ιούλιο η γαλλική κυβέρνηση είχε ανακοινώσει την πλήρη εθνικοποίηση της κορυφαίας γαλλικής εταιρίας ηλεκτρισμού της EDF, η οποία διαχειρίζεται και τους πυρηνικούς αντιδραστήρες. Το γαλλικό κράτος κατείχε ήδη το 84% της εταιρίας.

Παράλληλα, όλες οι κυβερνήσεις της Ευρώπης παίρνουν μέτρα ελέγχου των τιμών της ενέργειας.

Η αγορά δεν λειτουργεί

Ο Γιάννης Μάντζαρης, δρ Ηλεκτρολόγος Μηχανικός είχε επισημάνει στο φάκελο Ενέργεια Πόλεμος του Ινστιτούτου Eteron ότι «τόσο από τον δημόσιο λόγο όσο και από τα μέτρα που προτείνονται, συνάγεται ότι η λειτουργία των αγορών αντιμετωπίζεται από τους ίδιους τους αρχιτέκτονές της μάλλον ως κομμάτι του προβλήματος και σίγουρα όχι της λύσης».

Η διαφαινόμενη αλλαγή πορείας στην ενεργειακή πολιτική δεν σημαίνει βέβαια ότι το πολιτικό σύστημα της Ευρώπης ανακάλυψε ξαφνικά τα αγαθά του κρατικού παρεμβατισμού. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η ίδια η πραγματικότητα του πολέμου και της κρίσης καθιστά αδήριτη την ανάγκη του δημόσιου ελέγχου της αγορά ενέργειας. 

Και Ελλάδα;

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την κρατική παρέμβαση για να στηρίξει ουσιαστικά τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα και όχι το κοινωνικό σύνολο. Μεταφέρει κάθε μήνα πακτωλό στις εταιρίες ενέργειας για να συγκρατηθούν οι τιμές (δύο δισεκατομμύρια θα φτάσουν οι κρατικές επιδοτήσεις των λογαριασμών μέσα στον Σεπτέμβριο), αλλά αφήνει ανεξέλεγκτη την κερδοσκοπία του χρηματιστηρίου Ενέργειας. Την ίδια στιγμή, η ΔΕΗ παρά το 34% που εξακολουθεί να κατέχει το Δημόσιο, λειτουργεί ως εν ενισχυτής και όχι ως κυματοθραύστης της κερδοσκοπίας, Να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση εκχώρησε το 17% της ΔΕΗ στους ιδιώτες τον περασμένο Νοέμβριο, ενώ είχε ξεσπάσει η ενεργειακή κρίση.

Αλλά και από οικολογικής σκοπιάς η κυβερνητική πολιτική είναι κοντόφθαλμη. Ο Βλάσης Οικονόμου, διευθυντής του Ινστιτούτου Ευρωπαϊκής Ενεργειακής και Κλιματικής Πολιτικής στις Βρυξέλλες επισημαίνει ότι «δαπάνες για εξοικονόμηση ενέργειας και πραγματικής προστασίας του ευάλωτου καταναλωτή (με αναβάθμιση κτιρίου, φωτοβολταϊκά στη στέγη κοκ) υπολείπονται πολύ των χρηματοδοτήσεων λογαριασμών. Αυτό δυστυχώς επιδεινώνει τελικά την θέση των καταναλωτών μακροχρόνια ενώ καθυστερεί όλο και πιο πολύ (και αυξάνει και το κόστος έτσι) στην πραγματική ενεργειακή μετάβαση των νοικοκυριών που θα μειώσει και τις ανάγκες τους σε θέρμανση και χρήση ενέργειας».

Με πιο απλά λόγια, την ώρα που έχει καταστεί προφανής η ανάγκη δημόσιου ελέγχου της αγοράς ενέργειας, η κυβέρνηση επιμένει σε μια κρατικοδίαιτη αγορά-ζόμπι που δεν λειτουργεί προς όφελος ούτε της κοινωνίας ούτε του περιβάλλοντος. 

Γιάννης Αλμπάνης 

=> news247.gr


Δευτέρα, Ιουνίου 20, 2022

Liberté de l'élite - Η πύρρειος νίκη του Μακρόν και η κρίση της γαλλικής δημοκρατίας


 


Όπως αναμενόταν, η παράταξη του Μακρόν κέρδισε τις περισσότερες βουλευτικές έδρες στις γαλλικές εκλογές, αλλά πολύ λιγότερες από αυτές που του έδιναν οι προεκλογικές εκτιμήσεις. Οι 224 βουλευτές απέχουν πολύ από τις 289 που χρειάζονταν για την απόλυτη πλειοψηφία και τις πάνω από 300 που είχε κερδίσει το 2017.

Για πρώτη φορά ένας νεοεκλεγμένος πρόεδρος δεν καταφέρνει να συμπαρασύρει την παράταξη του σε μια ευρεία, πλειοψηφική νίκη ενώ αρκετά στελέχη πρώτης γραμμής της «Μακρονίας», όπως ο πρόεδρος της απερχόμενης Βουλής, δεν εκλέγονται καν. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν έκρυψε την απογοήτευση του: «δεν θέλω να κρύβομαι πίσω από το δάκτυλό μου. Οι έδρες που εξασφαλίζουμε είναι λιγότερες από όσες ελπίζαμε».

Για τις ενωμένες δυνάμεις της Αριστεράς, το αποτέλεσμα είναι γλυκόπικρο. Η Αριστερά αποτελεί πλέον τη βασική δύναμη της αντιπολίτευσης, αποκτά την προεδρία της ισχυρής επιτροπής της Βουλής για τα οικονομικά και τον προϋπολογισμό, αλλά ο Ζαν Λυκ Μελανσόν δεν επιτυγχάνει την πλειοψηφία που θα τον εκτόξευε στην πρωθυπουργία, ως βασικό αντίπαλο του Μακρόν.

Οι επιλογές των κομμάτων που συγκρότησαν τη συμμαχία επιβραβεύονται : οι Οικολόγοι και οι  Σοσιαλιστές κερδίζουν πάνω από 20 έδρες. Αν στο Σοσιαλιστικό Κόμμα είχαν  επικρατήσει οι βαρόνοι, που δεν ήθελαν καμιά συμμαχία με τους «λαϊκιστές», όχι μόνο δεν θα σχημάτιζαν, όπως τώρα, κοινοβουλευτική ομάδα αλλά θα είχαν μείνει σχεδόν όλα τα στελέχη του, εκτός Βουλής.

Αν κάποια πολιτική δύναμη τρίβει τα χέρια της, αυτή είναι η ακροδεξιά. Από 8 βουλευτές στην προηγούμενη Βουλή και ανύπαρκτη παρουσία, το κόμμα της Μαρίν Λε Πεν φτάνει στους 89, υπερδεκαπλασιάζοντας την κοινοβουλευτική του δύναμη. Ο προσωρινός πρόεδρος της ακροδεξιάς πανηγύρισε για το «τσουνάμι», το οποίο θα είχε ασφαλώς μικρότερη δύναμη αν ο Μακρόν είχε υποστηρίξει την αριστερά στις περιφέρειες όπου στον δεύτερο γύρο βρίσκονταν αντιμέτωποι Αριστεροί και Ακροδεξιοί.

Σε κάθε περίπτωση, ο συσχετισμός των δυνάμεων που προκύπτει από τις εκλογές δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της γαλλικής δημοκρατίας, καθώς καμία από τις τρεις διακριτές παρατάξεις κέντρο- κεντροδεξιά του Μακρόν, αριστερά του Μελανσόν και των συμμάχων του και ακροδεξιά, δεν μπορεί να κυβερνήσει από μόνη της. Ο Γάλλος πρόεδρος θα πρέπει να συμμαχήσει με την αποδυναμωμένη δεξιά,  για να σχηματίσει μια ασταθή κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Σήμα κινδύνου, η αποχή που έφτασε στο ποσοστό ρεκόρ του 54% υπογραμμίζει για μια ακόμη φορά την αποστασιοποίηση μιας σημαντικής μερίδας των πολιτών- ιδίως της νεολαίας- από το πολιτικό σύστημα. Η  Γαλλία εισέρχεται σε μια νέα, ανώτερη φάση της κρίσης που έχει ξεκινήσει με την σημαντική αποδυνάμωση ή και την σχεδόν εξαΰλωση των κομμάτων ( Δεξιά- Αριστερά) που κυβερνούσαν την χώρα επί δεκαετίες. Από αύριο, η γαλλική δημοκρατία μπαίνει σε αχαρτογράφητα νερά.

 

Στέλιος Κούλογλου 

Νεότερες ειδήσεις ==>> tvxs.gr

Σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου

Σάββατο, Οκτωβρίου 16, 2021

Γαλλικό Υπουργείο Άμυνας: Η ελληνογαλλική συμφωνία δεν περιλαμβάνει τις ΑΟΖ


 

Το γαλλικό υπουργείο Αμυνας διευκρίνισε ότι η πρόσφατη ελληνογαλλική συμφωνία δεν περιλαμβάνει τις ΑΟΖ των δύο κρατών. 

 Η πρόσφατη ελληνογαλλική συμφωνία δεν περιλαμβάνει την ελληνική ΑΟΖ όπως διευκρινίζει με δήλωσή του το υπουργείο άμυνα της Γαλλίας.

Σύμφωνα με το Euroactiv, στο οποίο έγινε η δήλωση, το υπουργείο ξεκαθάρισε ότι στη συμφωνία δεν συμπεριλαμβάνονται οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες της Ελλάδας της Γαλλίας.

«Η αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) δεν θεωρείται μέρος της επικράτειας ενός κράτους, ιδίως από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (γνωστή ως Σύμβαση του Μοντέγκο Μπαίυ), της οποίας Γαλλία και Ελλάδα αποτελούν μέρη», ανέφερε το υπουργείο.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι παρουσία τουρκικών μαχητικών στους χώρους οι οποίοι περιλαμβάνονται οι ελληνικές ΑΟΖ δεν συνιστά λόγω ενεργοποίησης του συμφώνου και συγκεκριμένα του άρθρου 2 που αναφέρει ότι «τα Μέρη παρέχουν το ένα στο άλλο βοήθεια και συνδρομή, με όλα τα κατάλληλα μέσα που έχουν στην διάθεσή τους, κι εφόσον υφίσταται ανάγκη με τη χρήση ένοπλης βίας, εάν διαπιστώσουν από κοινού ότι μία ένοπλη επίθεση λαμβάνει χώρα εναντίον της επικράτειας ενός από τα δύο, σύμφωνα με το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών».

Υπενθυμίζεται ότι το θέμα προκάλεσε έντονη πολιτική αντιπαράθεση στην Αθήνα μεταξύ της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον Έλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να αναφέρει στη Βουλή πως το Διεθνές Δικαστήριο έχει αποδεχθεί ότι ένοπλη επίθεση συνιστά όχι μόνο η εισβολή, αλλά και κάθε περιστατικό χρήσης βίας έναντι στρατιωτικών μονάδων άλλου κράτους, «ακόμα και εκτός της stricto sensu επικράτειας».

«Γι’ αυτό άλλωστε, κατέληξε ο Πρωθυπουργός, «σε καμία αμυντική συμφωνία στον κόσμο δεν γίνεται αναφορά σε ΑΟΖ ή σε υφαλοκρηπίδα». 

 

news247.gr 

 

 

 

Τρίτη, Οκτωβρίου 05, 2021

Guardian: Η Ρόδος ανάμεσα στους 10 κορυφαίους προορισμούς για ταξίδι τον Οκτώβριο


 

Ποια άλλα μέρη συμπεριλαμβάνονται στη λίστα -

 

Μία λίστα με τους 10 κορυφαίους προορισμούς για ταξίδι το φθινόπωρο στην Ευρώπη δημοσίευσε πριν λίγες ημέρες ο Guardian, με τη Ρόδο να συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στις επιλογές του.

Ακόμη κι αν το καλοκαίρι έχει τελειώσει και επισήμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε, ακόμη και σε προορισμούς με θαλασσινή αύρα. Στη λίστα του Guardian, λοιπόν, εκτός από τη Ρόδο φιγουράρουν παραθαλάσσιοι προορισμοί στην Πορτογαλία αλλά και η υπέροχη Σικελία στην Ιταλία, χωριά στις Ελβετικές Άλπεις και λίμνες στη Σλοβενία.

Guardian: Το νησί των Ιπποτών ιδανικός προορισμός και για τον Οκτώβριο

«Με περίπου 300 ημέρες ηλιοφάνειας το χρόνο και μέσο όρο θερμοκρασίας τον Οκτώβριο στους 24 βαθμούς Κελσίου, η Ρόδος διαθέτει χιλιόμετρα με αμμώδεις παραλίες για να απολαύσετε το φθινόπωρο», αναφέρεται στο δημοσίευμα για το μεγαλύτερο νησί των Δωδεκανήσων. «Υπάρχουν επίσης αρχαία ερείπια που στέκονται αιώνες κάτω από τον ελληνικό ήλιο, και η Μεσαιωνική Πόλη, ενώ ο Οκτώβριος με τις πιο χαμηλές θερμοκρασίες αποτελεί την ιδανικότερη επιλογή για ενδιαφέροντες περιπάτους στη φύση του νησιού, όπως η κοιλάδα των πεταλούδων», συνεχίζει το άρθρο.

Οι υπόλοιποι προορισμοί στη λίστα του Guardian

Όπως είπαμε στο δημοσίευμα δεν συμπεριλαμβάνονται μόνο περιοχές με θαλασσινή αύρα, αλλά και προορισμοί στο βουνό για τους λάτρεις της φύσης. Έτσι, ανάμεσά τους διακρίνεται το Val de Bagnes στις Ελβετικές Άλπεις με μεγάλη γκάμα δραστηριοτήτων στη φύση -γιόγκα, ποδηλασία βουνού κ.α.-, αλλά και η λίμνη Μπλεντ στη Σλοβενία με την υπέροχη φύση που την περιβάλλει να προσφέρει συγκλονιστικές εικόνες.

Ονειρικό το τοπίο στο Val de Bagnes στις Ελβετικές Άλπεις

 

Ακόμη, ως ιδανικός προορισμός για τον Οκτώβριο προτείνεται και η Σικελία με μέγιστη θερμοκρασία 22 βαθμούς Κελσίου, με το νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού να είναι γεμάτο με με ενδιαφέροντα αξιοθέατα -μια σειρά από πανέμορφες μπαρόκ πόλεις. 

Διανύοντας μια απόσταση 240 χλμ. μέσω του Λανγκεντόκ από την Τουλούζη στη Μεσόγειο, το περίφημο Canal du Midi στη Γαλλία βρίσκεται αρκετά νότια για να το επισκεφτεί κανείς τον Οκτώβριο και να απολαύσει μια κρουαζιέρα στα νερά του, ενώ στην Πορτογαλία η Ταβίρα, σε απόσταση μισής ώρας από το φάρο, διακρίνεται ως η ωραιότερη πόλη στο Αλγκράβε.

Το Αμβούργο με τα υπέροχα κανάλια του

 

Τη λίστα του Guardian συμπληρώνουν το Αμβούργο, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας σε πληθυσμό, το Άμστερνταμ με τα υπέροχα κανάλια, η αγροτική περιοχή της Ρουμανίας και η περιοχή Orne στη Νορμανδία γεμάτη με γαλήνια δάση, γραφικά χωριά και ποτάμια. 


Πηγή: www.newsbeast.gr

 

 

Κυριακή, Ιανουαρίου 17, 2021

«Αγαπητέ Ταγίπ, ας μιλήσουμε»: Αλλάζει το κλίμα μεταξύ Μακρόν-Ερντογάν


 

Επαναπροσέγγιση επιχειρείται μεταξύ Τουρκίας και Γαλλίας, μετά από μία περίοδο έντασης στις σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών, ένταση που μεταφράστηκε σε ανταλλαγές βαριών εκφράσεων και χαρακτηριστμών μεταξύ των προέδροων Εμανουέλ Μακρόν και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. 

Ο Γάλλος πρόεδρος έστειλε επιστολή στον Τούρκο ομόλογό του και την οποία δημοσίευσε η εφημερίδα «L' Opinion».

Στην επιστολή, που σύμφωνα με την εφημερίδα, φέρει ημερομηνία 10 Ιανουαρίου, ο Μακρόν απαντά με φιλική διάθεση σε προηγούμενο αίτημα του Ερντογάν και δηλώνει διαθέσιμος για τηλεδιάσκεψη.

«Değerli Tayyip, ας μιλήσουμε! Στη διάθεσή σας για μια τηλεδιάσκεψη», έγραψε ο Γάλλος πρόεδρος, χρησιμοποιώντας, μάλιστα, την τουρκική λέξη «Değerli» που σημαίνει «αγαπητέ».

Ακολούθως, ο Μακρόν εκφράζει, σύμφωνα με την L' Opinion, τις «ευχές σε εσάς και τον τουρκικό λαό για ευτυχία και αρμονία» και προσθέτει «όπως και εσείς, θεωρώ ότι η καταπολέμηση της επιδημίας της Covid-19 απαιτεί μια συλλογική απάντηση, επιθυμώ πολύ να συνομιλήσω μαζί σας τις επόμενες μέρες. Θα μπορούσαμε επίσης να εκμεταλλευτούμε αυτήν την ευκαιρία για να συζητήσουμε τα κύρια θέματα κοινού ενδιαφέροντος, ιδίως τις προοπτικές της σχέσης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας. Εύχομαι το έτος 2021 να είναι το έτος της επιστροφής στη σταθερότητα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, με τη θετική συμβολή της Τουρκίας».

Στην Άγκυρα τη Δευτέρα ο Χάικο Μάας

Στο μεταξύ, στην Άγκυρα μεταβαίνει τη Δευτέρα ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Χάικο Μάας, προκειμένου, σύμφωνα με τηλεγράφημα του Γερμανικού Πρακτορείου Ειδήσεων (dpa), να έχει συνομιλίες με την τουρκική κυβέρνηση για θέματα που αφορούν την ανατολική Μεσόγειο.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών, ο κ. Μάας θα συναντηθεί με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

 

Πηγή: topontiki.gr

 

Σάββατο, Αυγούστου 15, 2020

Πενιχρές οι αποδόσεις από τo στοίχημα του τουρισμού στην Ευρώπη


ΣΑΒΒΑΤΟ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2020 - 

Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία αλλά και Αυστρία, Γαλλία πόνταραν πολλά στον τουρισμό καθώς αποτελεί σημαντικό μέρος των κρατικών εσόδων. Ομως τελικά το στοίχημα του τουρισμού απέρεφε λιγοστά κέρδη. Φταίει η βιασύνη για άρση των περιοριστικών μέτρων, η χαλάρωση της ατομικής ευθύνης που έφερε νωρίτερα το δεύτερο κύμα της πανδημίας ή ο φόβος και η ψυχολογία των πολιτών. Ο,τι κι αν φταίει το αποτέλσμα είναι πενιχρά τουριστικά έσοδα για ευρωπαϊκές χώρες που ο τομέας αποτελεί διψήφιο ποσοστό στο ΑΠΕ τους. Ας κάνουμε μία εικονική περιήγηση σε τουριστικές περιοχές της Ευρώπης.

Η Ελλάδα άνοιξε και το πλήρωσε

Στη χώρα μας ο τουρισμός αντιπροσωπεύει περισσότερο από το ένα πέμπτο της οικονομικής παραγωγής και απασχολεί περίπου το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού της. Ετσι η κυβέρνηση θεώρησε ότι δεν είχε άλλη επιλογή παρά να αναλάβει το υπολογιζόμενο ρίσκο να ανοίξει στους επισκέπτες. Αλλά ακόμη και οι λίγοι ξένοι ταξιδιώτες που έχουν αρχίσει να επιστρέφουν έχουν ενεργοποιήσει νέες εστίες μολύνσεων κορωνοϊού, ενώ μέχρι στιγμής τα οικονομικά οφέλη δεν είναι ηχηρά.

Η Ελλάδα έχει αντιμετωπίσει την κρίση της πανδημίας καλύτερα από τους περισσότερους. Ωστόσο, η αύξηση των περιπτώσεων μετά τo άνοιγμα των συνόρων τον περασμένο μήνα αποτελεί ένδειξη του πόσο δύσκολο θα είναι οι χώρες σε ολόκληρη την Ευρώπη να επιστρέψουν στην οικονομική ομαλότητα.

Επίσης 6 στα 10 ξενοδοχεία στο Νότιο Αιγαίο είχαν εγκαίρως τα κατάλληλα Υφγειονομικά Πρωτόκολλα.

Ωστόσο, το οικονομικό αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο. Ξενοδόχοι από τη Ρόδο αναφέρουν ότι τον Ιούνιο είχαν κρατήσεις στο 30%, αλλά έναν μήνα αργότερα έπεσαν στο μισό. Επίσης η Easy Jet από 6 πτήσεις την εβδομάδα τον Ιούλιο πραγματοποιούσε μόνο τρεις.

Σύμφωνα με ξενοδόχους του νησιού η πληρότητα ήταν στο 25% τον Ιούλιο, ενώ η μεγάλη πτώση αφίξεων προμηνύεται δύσκολο χειμώνα για τα νησιά, καθώς ο τουρισμός επηρεάζει και άλλους τομείς της οικονομίας, όπως τους παραγωγούς φρούτων και λαχανικών που προμηθεύουν τα ξενοδοχεία.

Μετά τις πρώτες αφίξεις από τις γειτονικές χώρες και την έξαρση της πανδημίας στα Βαλκάνια, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να επιβάλει αυστηρά μέτρα με τεστ 72 ωρών στους ταξιδιώτες από αυτές τις χώρες, σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση των ελέγχων και την κατάργηση των πανηγυριών που αποτελούν πόλο έλξης εγχώριου και εισαγόμενου τουρισμού.

Παρά την αυστηροποίηση των μέτρων τα κρούσματα αυξάνονται και η κυβέρνηση προχωρά σε νέα μέτρα και τοπικούς περιορισμούς.


Γαλλία: Εσωστρέφεια με απώλειες 30 έως 40 δισ.

Σε τουλάχιστον 30 ως 40 δισεκατομμύρια ευρώ εκτιμά η γαλλική κυβέρνηση τον «άμεσο αντίκτυπο» της υγειονομικής κρίσης για τον τομέα του τουρισμού στη Γαλλία.

Ο υπουργός Τουρισμού της Γαλλίας σημειώνει ότι «οι Γάλλοι συμμετέχουν μαζικά στην επανεκκίνηση του τουριστικού τομέα, δίνοντας την προτεραιότητα στη Γαλλία» καθώς το 70% εξ όσων πήγαν διακοπές επέλεξαν να παραθερίσουν στην πατρίδα τους. Αυτό «επιτρέπει» ο τομέας να μείνει όρθιος, αλλά «ας είμαστε σαφείς: υπό ομαλές συνθήκες, η Γαλλία φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι 17 εκατομμύρια ξένους τουρίστες ενώ εννέα εκατομμύρια Γάλλοι πάνε στο εξωτερικό» και «μέρος της διεθνούς πελατείας έχει εξαφανιστεί», διευκρινίζει.

Το Παρίσι που αποτελεί παγκόσμιο πόλο έλξης τουριστών, φέτος ελλείψει ξένων επισκεπτών, στηρίζεται στον εσωτερικό τουρισμό για να διασώσει τη θερινή περίοδο.


Στον Πύργο του Άιφελ, όπου το εστιατόριο Ιούλιος Βερν είναι «κλεισμένο» για όλα τα βράδια του Ιουλίου, οι Γάλλοι αποτελούν σχεδόν το σύνολο των συνδαιτυμόνων, από 50% πριν από τη υγειονομική κρίση.

Το ίδιο παρατηρείται και για τα πλοιάρια Batobus και στα Bateaux Parisiens που διαπλέουν τον Σηκουάνα και που συνήθως «κατακλύζονται» από ξένους τουρίστες.

Τα μπαρ και στα εστιατόρια έχουν το δικαίωμα να επεκτείνουν τους υπαίθριους χώρους τους στα πεζοδρόμια και σε ορισμένες θέσεις στάθμευσης, μια ειδική άδεια που δόθηκε για το καλοκαίρι έπειτα από σχεδόν τρεις μήνες που παρέμειναν κλειστά λόγω της πανδημίας της Covid-19.

Επικεφαλής τεσσάρων καταστημάτων εκ των οποίων το Maison Rostang, με δύο αστέρια στον οδηγό Michelin, ο εστιάτορας αυτός έγινε γνωστός τον Μάιο επειδή κέρδισε μια δικαστική νίκη εναντίον της Axa, αναγκάζοντας την ασφαλιστική εταιρία να καταβάλει αποζημιώσεις για τις απώλειες εκμετάλλευσης εκατοντάδων επιχειρήσεων.

Αντίθετα με αυτόν τον εστιάτορα, για πολλά ξενοδοχεία η κατάσταση είναι ζοφερή, με μια πληρότητα 18% τον Ιούνιο και 30% τις δύο πρώτες εβδομάδες του Ιουλίου.

Από την πλευρά της η Ντίσνεϊλαντ του Παρισιού άνοιξε τις πύλες της μόλις στα μέσα Ιουλίου, έπειτα από τέσσερις μήνες, με ενισχυμένα μέτρα υγιεινής και μειωμένη ικανότητα υποδοχής. Ο πρώτος ιδιωτικός τουριστικός προορισμός στην Ευρώπη δεν προσελκύει τόσους τουρίστες όπως συνήθως προς την πρωτεύουσα.

Ισπανία: Καταστροφή και αναζήτηση νέου μοντέλου

Στην Ισπανία όπου η πανδημία προκάλεσε μεγάλη αύξηση κρουσμάτων η σεζόν εξελίσσεται σε εφιάλτη. Η Βαρκελώνη στα τέλη Ιουλίου θύμιζε πόλη φάντασμα, καθώς πρώτα η Βρετανία και μετά η Γερμανία ζητούσαν 14ημερη καραντίνα σε όσους έρχονταν από την Ισπανία και οι κυβερνήσεις συνέστησαν αποφυγή ταξιδιών στη χώρα.


Με το άνοιγμα των συνόρων τον Ιούνιο ο ισπανικός τουριστικός κλάδος πίστεψε σε μια επιστροφή στην κανονικότητα. Όμως η έξαρση κρουσμάτων σε περιοχές, όπως η Καταλονία, έκανε πραγματικότητα τους χειρότερους εφιάλτες.

Στο μεταξύ Νορβηγία και Βέλγιο επέβαλαν, και εκείνες, καραντίνα σε όσους επιστρέφουν από την Ισπανία και οι γαλλικές αρχές προειδοποίησαν για ταξίδια στην Καταλονία και άλλες περιοχές της χώρας λόγω της αύξησης κρουσμάτων.

Μετά την ταξιδιωτική προειδοποίηση του αυστριακού υπουργείου Εξωτερικών για την ηπειρωτική Ισπανία πριν από λίγες ημέρες το υπουργείο Υγείας στη Βιέννη άλλαξε τους κανονισμούς εισόδου, ορίζοντας πλέον ότι κατά την επιστροφή στην Αυστρία πρέπει να παρουσιαστεί αρνητικό τεστ SARS-CoV-2.


Ο ισπανικός τουριστικός κλάδος ήλπιζε ότι, παρά τις αναμενόμενες απώλειες, όλα θα πήγαιναν καλά μετά το άνοιγμα των συνόρων στις 21 Ιουνίου. Σήμερα όμως επικρατεί απογοήτευση. Τα κρούσματα κορωνοϊού εκτοξεύθηκαν κυρίως στη Βαρκελώνη.

Πολλά ξενοδοχεία της Ισπανίας ούτε καν άνοιξαν φέτος. Και εκείνα που τόλμησαν έρχονται αντιμέτωπα με κύμα ακυρώσεων από το εξωτερικό αλλά και το εσωτερικό.

Tον Ιούλιο στην Καταλονία υπολογίζεται ότι άνοιξε το 29% των ξενοδοχείων με 20% πληρότητα, ενώ εκτιμάται ότι θα χαθούν 15 εκατ. ευρώ έσοδα από τον τουρισμό φέτος στην περιοχή.

Η ισπανική στατιστική υπηρεσία τοποθετεί τη συμβολή του τουρισμό στο ΑΕΠ περίπου στο 12%.

Από τη πλευρά της η La Vanguardia υπολογίζει ότι το 2019 τα συνολικά έσοδα από τον τουρισμό ξεπέρασαν στα 160 δισεκατομμύρια ευρώ, που αντιστοιχεί σε ποσοστό 18% του ΑΕΠ. Εκτός αυτού η εφημερίδα σημειώνει ότι περισσότεροι από 3.000.000 άνθρωποι ζουν και εργάζονται στον τουριστικό κλάδο και κάνει λόγο για "τουριστική καταστροφή κολοσσιαίων διαστάσεων".

Τα ξενοδοχεία της Ισπανίας, που πλήττονται σκληρά από την κρίση λόγω της πανδημίας, προσφέρθηκαν να πληρώνουν για να υποβάλλονται σε τεστ για τον νέο κορονοϊό οι ξένοι τουρίστες, σε μια προσπάθεια να προσελκύσουν επισκέπτες, μετά την νέα έκρηξη των κρουσμάτων αλλά και την αιφνιδιαστική απόφαση της Βρετανίας να επιβάλλει καραντίνα σε όσους επιστρέφουν από τη χώρα αυτή.

Οι Ισπανοί ήλπιζαν ότι οι Βαλεαρίδες και τα Κανάρια Νησιά θα εξαιρούνταν από την απόφαση, αλλά και άλλες περιφέρειες, όπως η Ανδαλουσία και η Βαλένθια, πιστεύουν ότι τιμωρούνται αδίκως.

Σήμερα η Γερμανία εξέδωσε ταξιδιωτική οδηγία για υποχρεωτική 14ήμερη καραντίνα όσων έρχονται από ηπειρωτική Ισπανία αλλά και Βαλεαρίδες. Εξαίρεση μόνο τα Κανάρια νησιά.

Πολλοί μεταξύ των οποίων ειδικοί, ενώσεις και οικολογικές οργανώσεις στην Ισπανία κάνουν λόγο για ανάγκη μεταστροφής στο μοντέλο του τουρισμού, από τον μαζικό στον ποιοτικό με αφορμή και την πανδημία. Η Βαρκελώνη με 1,6 εκατ. κατοίκους υποδέχτηκε το 2019 30 εκατ. επισκέπτες

Πορτογαλία: Αδειες παμπ και ...κρατικά ταμεία

Στη σχεδόν άδεια παμπ του στο Αλγκάρβε στη νότια Πορτογαλία, κάπου στα μέσα Ιουλίου ο Σάμιουελ Τίλεϊ ήταν εξοργισμένος που οι κανονισμοί για τον κορωνοϊό στη γενέτειρά του Βρετανία κρατούσαν μακριά τους τουρίστες, θέτοντας σε κίνδυνο μια ήδη ζοφερή θερινή περίοδο.

Η Βιλαμούρα, που συνήθως είναι γεμάτη με τουρίστες αυτή την εποχή του χρόνου, είναι ήσυχη με αποτέλεσμα το προσωπικό στην παμπ O'Neills του Τίλεϊ να μην έχει πολλά να κάνει από το να συζητά για την απόφαση της Βρετανίας να αφήσει την Πορτογαλία εκτός της λίστας των 50 και πλέον χωρών που είναι ασφαλείς για ταξίδια χωρίς περιορισμούς.

Πέρυσι, η Πορτογαλία υποδέχθηκε περίπου 2 εκατ. Βρετανούς, με 64% εξ αυτών να πηγαίνουν στο ηλιόλουστο Αλγκάρβε, που είναι γνωστό για τις αμμουδιές του και τα γήπεδα γκολφ. Έως σήμερα το 2020, μόνο 92.000 Βρετανοί έχουν επισκεφθεί την περιοχή.


Οι ξαπλώστρες είναι άδειες και οι σερβιτόροι στέκονται μόνοι τους έξω από εστιατόρια, κρατώντας στα χεριά τους τα μενού χωρίς όμως να υπάρχουν πελάτες για να τους τα δώσουν.
Οι Βρετανοί εισέφεραν περίπου 3,2 δισεκ. ευρώ στην πορτογαλική οικονομία πέρυσι και χωρίς αυτά τα χρήματα, οι επιχειρήσεις στο Αλγκάρβε, που βασίζονται στη θερινή περίοδο για να βγάλουν πέρα, θα βρεθούν σε δύσκολη θέση.

Κατά μέσο όρο, τα ξενοδοχεία στο Αλγκάρβε, που είναι συνήθως γεμάτα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, αυτή τη στιγμή επιβιώνουν με πληρότητα μόλις 40%, σύμφωνα με την AHETA.

Το Αλγκάρβε είδε τον αριθμό των καταγεγραμμένων ανέργων τον Ιούνιο να καταγράφει άλμα κατά 231% συγκριτικά με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο, αυξανόμενος από τους περίπου 8.000 σε πάνω από 26.000 ανθρώπους.

Η κυβέρνηση έχει παραδεχθεί ότι το Αλγκάρβε χρειάζεται επειγόντως βοήθεια και ανακοίνωσε ότι θα δαπανήσει 300 εκατ. ευρώ για να στηρίξει την οικονομία.

Αυστρία: Χειμερινό και θερινό χτύπημα

Έχοντας πληγεί σε πρωτοφανή βαθμό από τα περιοριστικά μέτρα για την αποφυγή της εξάπλωσης του νέου κορωνοϊού ο τουρισμός στην Αυστρία, έπειτα από την επανεκκίνησή του τον Ιούνιο, ακολουθεί αργούς ρυθμούς και παραμένει σημαντικά χαμηλότερος σε σχέση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα πέρυσι.

Μετά τις καθολικές ακυρώσεις τον Απρίλιο και τον Μάιο, που οι μειώσεις των διανυκτερεύσεων στην Αυστρία ανέρχονταν σε ποσοστό περίπου 90% σε σχέση με το αντίστοιχο δίμηνο του 2019, η μείωσή τους τον Ιούνιο ήταν στο 58,6%, με την πλειονότητα των επισκεπτών να προέρχεται από το εσωτερικό, όπως αναφέρουν τα νέα σημερινά στοιχεία της Αυστριακής Στατιστικής Υπηρεσίας.

"Με την επαναλειτουργία των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων μετά τον "εγκλεισμό" λόγω κορονοϊού υπήρξε μόνον μία "αργή" επανεκκίνηση του τουρισμού στη χώρα, και το υψηλότερο ποσοστό των διανυκτερεύσεων, συγκεκριμένα ένα 56%, αφορά τους Αυστριακούς, ενώ οι επισκέπτες από την Γερμανία αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο σε διανυκτερεύσεις", τονίζει σε δηλώσεις του ο γενικός διευθυντής της Στατιστικής Υπηρεσίας Τομπίας Τόμας.

Ο αριθμός των αφίξεων μειώθηκε τον Ιούνιο κατά 61,5% σε 1,68 εκατομμύρια επισκέπτες, ενώ από τις αρχές της θερινής περιόδου στις αρχές Μαΐου, ο αριθμός των διανυκτερεύσεων έχει μειωθεί κατά 70,2%, ή από τα 14,07 εκατομμύρια πέρυσι, σε 5,99 εκατομμύρια εφέτος, σύμφωνα με την Αυστριακή Στατιστική Υπηρεσία.


 Η Βιέννη υπέστη τις μεγαλύτερες απώλειες με μία πτώση στις διανυκτερεύσεις κατά 87,9%, ενώ από την άλλη πλευρά, το ομόσπονδο κρατίδιο Μπούργκενλαντ, στα ανατολικά της χώρας στα σύνορα με την Ουγγαρία, σημείωσε τις χαμηλότερες απώλειες με ένα μείον 34,6%.


Στα τέλη Ιουλίου ήρθε νέο πλήγμα για την Αυστρία. Η είδηση «έσκασε» στην κορύφωση της τουριστικής σεζόν ήταν ασφαλώς ό,τι χειρότερο για την τουριστική βιομηχανία της χώρας: Το δημοφιλές θέρετρο Σαν Βόλφγκανγκ εξελίχθηκε στο νέο hotspot κορωνοϊού της Αυστρίας. 56 εργαζόμενοι, τρεις νέοι που μένουν στην περιοχή αλλά και τρεις τουρίστες στα επιβεβαιωμένα κρούσματα. Το γεγονός ότι τα περισσότερα κρούσματα αφορούν εργαζομένους των 2.700 ξενοδοχειακών κλινών της περιοχής συνιστά βαρύ πλήγμα για τον τουρισμό του Σαν Βόλφγκανγκ, που εκτιμάται ότι φέρνει και το πρόωρο τέλος της φετινής σεζόν.

Βρετανία: Βουτιά 88% στο Χίθροου

Μείωση τον Ιούλιο κατά 88% του αριθμού των επιβατών του σε σχέση με την ίδια περίοδο πέρυσι ανακοίνωσε το αεροδρόμιο Χίθροου στο Λονδίνο.  
 

Το αεροδρόμιο αυτό, το οποίο ανήκει σε όμιλο επενδυτών, στον οποίο περιλαμβάνονται οι Ferrovial της Ισπανίας, Qatar Investment Authority και China Investment Corp, ανακοίνωσε επίσης ότι στο Χίθροου δεν πραγματοποιείται το 60% των δρομολογίων.


Πηγή: naftemporikigr

 








Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More