Και μετά τις διακοπές, τι;

Διασκεδάζουμε επειδή το επιλέγουμε ή επειδή δεν ξέρουμε τι άλλο να κάνουμε; 

Κοιτάζοντας σε μια παραλία αυτές τις ημέρες είδα νέους ανθρώπους στοιβαγμένους σε ένα beach bar, με τη μουσική στη διαπασών, ένα ποτό στο χέρι και τα κινητά να καταγράφουν σχεδόν κάθε στιγμή. Και αναρωτήθηκα, άραγε ξέρουν γιατί βρίσκονται εκεί; 

Όχι γιατί πήγαν στη θάλασσα. Αλλά τι αναζητούν πραγματικά. Διασκέδαση, ξεκούραση, παρέα ή απλώς μια ακόμη εμπειρία που πρέπει να καταγραφεί και να προβληθεί; 

Την ίδια ώρα, δύο πόλεμοι μαίνονται στην ευρύτερη περιοχή μας, η ακρίβεια πιέζει τα νοικοκυριά, η στέγη γίνεται απρόσιτη για πολλούς νέους, η εργασία δεν προσφέρει την ασφάλεια του παρελθόντος και η κλιματική αλλαγή μετατρέπει τα καλοκαίρια σε δοκιμασία. Κι όμως, εμείς χορεύουμε. 

Δεν είναι αυτό κατ’ ανάγκη κακό. Η χαρά δεν είναι πολυτέλεια και κανείς δεν οφείλει να αισθάνεται ενοχές επειδή διασκεδάζει, ενώ ο κόσμος αντιμετωπίζει προβλήματα. Το ερώτημα είναι άλλο, διασκεδάζουμε επειδή το επιλέγουμε ή επειδή δεν ξέρουμε τι άλλο να κάνουμε; 

Το beach bar είναι, ίσως, μια μικρογραφία της εποχής μας. Δεν καταναλώνουμε μόνο ποτά και υπηρεσίες. Καταναλώνουμε εμπειρίες, εικόνες και έναν τρόπο ζωής που κάποιος άλλος έχει σχεδιάσει για εμάς. Η ευτυχία συχνά μετριέται σε «likes» και η επιτυχία σε όσα μπορούμε να αγοράσουμε. 

Ίσως, λοιπόν, το πρόβλημα δεν είναι οι νέοι που χορεύουν. Είναι ότι εμείς, οι μεγαλύτεροι, τους παραδώσαμε έναν κόσμο γεμάτο επιλογές, αλλά φτωχότερο σε βεβαιότητες και προοπτική. 

Δεν περιμένω από έναν εικοσάχρονο να λύσει τα προβλήματα του πλανήτη. Θα ήθελα, όμως, κάποια στιγμή, ανάμεσα σε δύο τραγούδια, να σηκώσει το βλέμμα και να αναρωτηθεί, «εγώ τι θέλω πραγματικά από αυτή τη ζωή;». 

Γιατί μπορεί τελικά οι διακοπές να μην κρίνονται από το πόσα beach bars επισκεφθήκαμε, πόσες φωτογραφίες ανεβάσαμε ή πόσα χρήματα ξοδέψαμε. 

Μπορεί να κρίνονται από κάτι πολύ απλούστερο, αν επιστρέψαμε από αυτές λίγο πιο ελεύθεροι, λίγο πιο καθαροί στο μυαλό και λίγο πιο έτοιμοι να ζήσουμε τη ζωή που πραγματικά θέλουμε και όχι εκείνη που κάποιος άλλος σχεδίασε για να μας πουλήσει. 

Πηγή: Έφη Τριήρη / naftemporiki.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Όψεις του ελληνικού θέρους

Απέναντι στο καλοκαίρι σκοτεινιάζουμε λόγω της οικονομικής ασφυξίας, της εκτόξευσης του κόστους στέγασης και βασικών αγαθών, κάτι που οξύνεται στις τουριστικές περιοχές και κάνει τη ζωή μας ανυπόφορη. 

Οι χαρές του θέρους στην καθ’ ημάς κουλτούρα παλαιόθεν συνδέονταν με την απελευθέρωση των αισθήσεων, ενίοτε και των ηθών, με το μεσογειακό φως, το κολύμπι, την επαφή με τη φύση, τη μυρωδιά από το γιασεμί και τη ρίγανη, τα τζιτζίκια και κυρίως με την απλότητα των διακοπών, με υπαίθρια πανηγύρια και έναστρα βράδια. Αυτές οι χαρές ακόμη κι αν δεν έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη υπάρχουν στη λογοτεχνία μας· στα χαρακτηριστικά έργα της ξεχωρίζει το χρονογράφημα Καλοκαίρι στην Αθήνα του Γρηγορίου Ξενόπουλου (1867-1951), στο οποίο υπογραμμίζεται η απομίμηση του συνήθειου των διακοπών (vacances) από τους πιθηκίζοντες ιθαγενείς. Υπάρχει αλώβητο εσαεί το καλοκαίρι στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη (1951-1911), στα ερωτικά και λυρικά διηγήματά του, όπου η φύση της Σκιάθου μετατρέπεται σε σκηνικό άδολου ερωτισμού, νεανικού πόθου και ειδυλλιακής ονειροπόλησης. Μας έδωσε το κατεξοχήν αισθησιακό θερινό διήγημα Όνειρο στο κύμα (1900) με έναν ανώτερο ερωτικό μυστικισμό· στα Ρόδινα Ακρογιάλια (1908), στην ώριμη φάση του, αφήνει τα μυστικά της θάλασσας να μπλέξουν με τον πόθο και τη νοσταλγία· στο Υπό την βασιλικήν δρυν (1901) η φύση όλη είναι ο ναός της αισθαντικής δροσιάς της βελανιδιάς στο θερινό λιοπύρι. Το νερό στο έργο του είναι κάθαρση και πόθος, η θάλασσα και τα ρυάκια είναι τόποι αποκάλυψης του κάλλους, η αγνότητα του ματιού συνοδεύει την ηδονοβλεπτική αθωότητα. 

Από τα προσωπικά διαβάσματά μου θυμάμαι το πιο βιωματικό κείμενο του Ισίδωρου Ζουργού, Η Ψίχα εκείνου του καλοκαιριού (2002), για το καλοκαίρι του 1974, του βάρβαρου Αττίλα, και προτείνω το Περί ελληνικού θέρους και μεταμορφώσεων (2026) του Στέλιου Κούκου, ο οποίος αντιλαμβάνεται το θέρος ως μοναδική υπαρκτή ουτοπία, ως υψικάμινο που εξαϋλώνει τα πάντα· εξετάζει το καλοκαίρι ως εσωτερική καταφυγή και περιγράφει το φως και τον Δεκαπενταύγουστο ως τον συνδετικό αρμό της παράδοσης με τη λαϊκότητα και το εκκλησιαστικό ημερολόγιο, από την 20η Ιουλίου του Προφήτη Ηλία, μέχρι τις 2 του Σεπτέμβρη, του Αϊ Μάμμα. 

Η δική μου άπωση για το ελληνικό καλοκαίρι υπήρξε οριστική. Πρόσφατος όρος ο «υπερτουρισμός», δηλαδή το στριμωξίδι, η εκτόξευση του κόστους διαβίωσης και η απώλεια της αυθεντικότητας. Πέρασε και ο παρατεταμένος καύσων με πάνω από χίλιους θανάτους στη δυτική Ευρώπη, ήρθαν και οι αγχωτικές πυρκαγιές που καθιστούν το θέρος αφόρητο, καταστροφικό, επικίνδυνο και επιβλαβές. 

Με βαραίνει όμως και η κοινωνική ανισότητα, η αδυναμία ολοένα και μεγαλύτερης μερίδας του πληθυσμού να κάνει διακοπές· τούτο και μόνο αποδυναμώνει το λαϊκό αφήγημα περί το καλοκαίρι. Η κλιματική κρίση και η οικολογική υποβάθμιση αποτελούν παγκόσμιες και μακροπρόθεσμες απειλές, αλλά οι εγχώριες κοινωνικοοικονομικές πιέσεις βιώνονται καθημερινά στο επίπεδο της οικογενειακής και προσωπικής επιβίωσης. 

Απέναντι στο καλοκαίρι σκοτεινιάζουμε λόγω της οικονομικής ασφυξίας, της εκτόξευσης του κόστους στέγασης και βασικών αγαθών, κάτι που οξύνεται στις τουριστικές περιοχές και κάνει τη ζωή μας ανυπόφορη. Στην αδυναμία κάλυψης των εξόδων για ολιγοήμερα μπάνια ευδοκιμεί η πικρή αίσθηση μιας αδικίας. Ο συνωστισμός, η καταχρηστική κατάληψη της δημόσιας παραλίας από ξαπλώστρες και η άλογη πίεση στις δικτυακές υποδομές επιφέρουν διακοπές νερού, ρεύματος και κυκλοφοριακό χάος. Όσοι εργάζονται σεζόν στα θέρετρα δεν έχουν «χαρές», αλλά εξουθενωτικά ωράρια υπό χείριστες συνθήκες εργασίας. Για τον μέσο εργαζόμενο, το δικαίωμα στην ξεκούραση κατάντησε απρόσιτη πολυτέλεια. 

Και επειδή η περιπλοκότητα δεν είναι απλώς της μόδας, αλλά έχει την τεκμηρίωσή της, διαπιστώνουμε ότι ο υπερτουρισμός τροφοδοτεί ευθέως την περιβαλλοντική υποβάθμιση με τη σπατάλη φυσικών πόρων, τα σκουπίδια και την τσιμεντοποίηση ολούθε. Η κλιματική κρίση επιφέρει ακραία φαινόμενα πιο αισθητά στις πόλεις και στα νησιά λόγω των παραπάνω. Αναγνωρίζουμε την ανάγκη για «τουριστική περίοδο», αλλά νιώθουμε «αλλοτριωμένοι» και αποστρεφόμαστε το καλοκαίρι. Γκαρσόνια μάς ήθελαν και πράγματι τα κουτσοκαταφέραμε! 

* ΔΡ. ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

* Ο Κώστας Θεολόγου είναι Καθηγητής, διευθυντής του Τομέα Ανθρωπιστικών, Κοινωνικών Επιστημών και Δικαίου στη ΣΕΜΦΕ ΕΜΠ

Πηγή: huffingtonpost.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεκαπενταύγουστος: Τα 5 πιο παράξενα έθιμα της Παναγίας στην Ελλάδα (και τα Δωδεκάνησα)

Ο Δεκαπενταύγουστος αποκαλείται δικαίως το «Πάσχα του καλοκαιριού». Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, από τα ορεινά χωριά της Μακεδονίας μέχρι τα απομονωμένα νησιά του Αιγαίου, η Κοίμηση της Θεοτόκου γιορτάζεται με μια κατάνυξη που συχνά μπλέκεται γλυκά με τη λαϊκή παράδοση, τη δεισιδαιμονία και τα διονυσιακά στοιχεία. 

Αν νομίζεις ότι ο Δεκαπενταύγουστος είναι μόνο λιτανείες, κλαρίνα και νησιώτικα πανηγύρια, τα παρακάτω 5 έθιμα θα σε κάνουν να αναθεωρήσεις. 

1. Τα φίδια της Παναγίας στην Κεφαλονιά 

Στο χωριό Μαρκόπουλο της Κεφαλονιάς, κάθε χρόνο από τις 6 έως τις 15 Αυγούστου, συμβαίνει ένα φαινόμενο που προκαλεί δέος ακόμα και στους πιο σκεπτικιστές. Μικρά, ακίνδυνα φίδια με ένα μαύρο σταυρό στο κεφάλι εμφανίζονται στον προαύλιο χώρο και στο εσωτερικό του ναού της Παναγίας της Λαγκουβάρδας. 

Ο θρύλος λέει ότι όταν το μοναστήρι δέχτηκε επίθεση από πειρατές, οι μοναχές προσευχήθηκαν στην Παναγία να τις μεταμορφώσει σε φίδια για να γλιτώσουν. Έκτοτε, η έμφανισή τους θεωρείται σημάδι καλοτυχίας. Αν μια χρονιά τα φίδια δεν εμφανιστούν όπως συνέβη το 1940 και το 1953, πριν από τους καταστροφικούς σεισμού,  οι ντόπιοι το θεωρούν κακό οιωνό. 

2. Οι «Καβαλάρηδες» της Παναγίας στη Σιάτιστα 

Στη Σιάτιστα της Κοζάνης, το προσκύνημα στην Παναγία του Μικροκάστρου γίνεται πάνω σε…σέλα. Το πρωί του Δεκαπενταύγουστου, δεκάδες έφιπποι προσκυνητές, οργανωμένοι σε παρέες με στολισμένα άλογα, ξεκινούν από τη Σιάτιστα για να διανύσουν μια απόσταση περίπου 12 χιλιομέτρων μέχρι το μοναστήρι. 

Το έθιμο έχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία, όταν οι Οθωμανοί επέτρεπαν στους υπόδουλους Έλληνες μόνο αυτή την ημέρα να καλπάζουν ελεύθεροι στα άλογά τους. Το απόγευμα, οι καβαλάρηδες επιστρέφουν στη Σιάτιστα, όπου στήνεται ένα ασταμάτητο γλέντι στους δρόμους της πόλης. 

3. Τα ξερά κρίνα που «ανασταίνονται» στην Κεφαλονιά και τη Λέρο 

Στο χωριό Πάστρα της Κεφαλονιάς (στην Παναγία τη Γραβιώτισσα), αλλά και στη Λέρο (στην Παναγία τη Γουρλομάτα), οι πιστοί τοποθετούν ξερούς κρίνους μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου από την άνοιξη. 

Οι κρίνοι παραμένουν εντελώς ξεροί και αφυδατωμένοι καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Ωστόσο, καθώς πλησιάζει ο Δεκαπενταύγουστος, οι ξεροί μίσχοι αρχίζουν ανεξήγητα να βγάζουν πράσινα μπουμπούκια και ανήμερα της γιορτής ανθίζουν ξανά, αναδύοντας ένα μεθυστικό άρωμα. 

4. Το συλλογικό μαγείρεμα και η «ανθρώπινη αλυσίδα» στην Κάσο 

Στην Κάσο, στο χωριό Πέρα Παναγιά, το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου είναι μια τεράστια συλλογική γιορτή. Από την παραμονή, δεκάδες γυναίκες μαζεύονται για να τυλίξουν χιλιάδες από τα περίφημα, μικροσκοπικά κασιώτικα ντολμαδάκια. 

Την ίδια ώρα, οι άνδρες αναλαμβάνουν αποκλειστικά τις φωτιές και τα καζάνια, μαγειρεύοντας το παραδοσιακό πιλάφι με κανέλα. Όταν έρθει η ώρα του φαγητού, οι άνδρες σχηματίζουν μια ανθρώπινη αλυσίδα και μεταφέρουν τα πιάτα χέρι-με-χέρι, σερβίροντας πρώτα τα γυναικόπαιδα, πριν ξεκινήσει το μεγάλο γλέντι με τις λύρες και τις μαντινάδες. 

5. Κάρπαθος: Ο χορός στην Όλυμπο 

Το δικό της μοναδικό χρώμα στον εορτασμό του Δεκαπενταύγουστου δίνει και η Κάρπαθος με κορυφαία στιγμή τον χορό που στήνεται στην Όλυμπο, στην κεντρική εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Πλατύ δηλαδή στην πλατεία του οικισμού. Πρόκειται για ένα ναό του 17ου αιώνα, βυζαντινού ρυθμού, με τοιχογραφίες από την εποχή της Τουρκοκρατίας και με ξυλόγλυπτο τέμπλο εξαιρετικής τέχνης. 

Στο προαύλιο της εκκλησίας οργανοπαίκτες παίζουν τον Κάτω Χορό. Ο χορός αργός και πάντα με σταθερό βήμα και κατανυκτική διάθεση, διαρκεί ώρες. Αρχικά, οι άντρες καθισμένοι στο τραπέζι και με ένα κομμάτι βασιλικό στο πέτο, τραγουδούν και πίνουν, με τη συνοδεία λαούτου, λύρας και τσαμπούνας. Στη συνέχεια, ξεκινά ο χορός, στον οποίο μπαίνουν, σιγά σιγά, και οι γυναίκες ντυμένες με τις παραδοσιακές γιορτινές τους φορεσιές. 

Πηγή: Πηνελόπη Μποσταντζόγλου / ladylike.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεκαπενταύγουστος: Τα πανηγύρια, τα έθιμα και οι παραδόσεις στα Δωδεκάνησα.

Η ιδιαίτερη θέση που έχει η Παναγία στη λαϊκή θρησκευτικότητα των νησιών αποτυπώνεται και στον μεγάλο αριθμό εκκλησιών, μοναστηριών και ξωκλησιών που είναι αφιερωμένα στη χάρη της 

Στα Δωδεκάνησα, όπως και σε μεγάλο μέρος του Αιγαίου, η σχέση των κατοίκων με την Παναγία συνδέθηκε επί αιώνες με την οικογένεια, τη θάλασσα, την ξενιτιά και την προσδοκία της επιστροφής. Η ιδιαίτερη θέση που έχει στη λαϊκή θρησκευτικότητα των νησιών αποτυπώνεται και στον μεγάλο αριθμό εκκλησιών, μοναστηριών και ξωκλησιών που είναι αφιερωμένα στη χάρη της. 

Στα Δωδεκάνησα το πανηγύρι δεν νοείται χωρίς την προσφορά φαγητού και χωρίς τη συλλογική προετοιμασία του 

Από τα μεγάλα προσκυνήματα και τα παραδοσιακά γλέντια στις πλατείες των χωριών, η γιορτή της Παναγίας παραμένει βαθιά δεμένη με τη ζωή, τη μνήμη και την ταυτότητα των Δωδεκανησίων. Ο Δεκαπενταύγουστος στα Δωδεκάνησα δεν είναι απλώς μία μεγάλη θρησκευτική γιορτή. Είναι αντάμωμα, επιστροφή στον τόπο καταγωγής από όλες τις χώρες του κόσμου όπου υπάρχουν ξενιτεμένοι Δωδεκανήσιοι. 

Είναι προσκύνημα, μουσική και χορός. Είναι η εποχή που χωριά και μικρά νησιά γεμίζουν ξανά κόσμο και οι πλατείες ζωντανεύουν μέσα από πανηγύρια που διατηρούν στοιχεία μιας παράδοσης πολλών γενεών. 

Από τη Ρόδο και την Κάρπαθο μέχρι την Κάσο, τη Σύμη, την Τήλο, τη Χάλκη, τη Νίσυρο, την Κω, την Κάλυμνο, τη Λέρο, την Αστυπάλαια και την Πάτμο, η Κοίμηση της Θεοτόκου κατέχει ξεχωριστή θέση ζωή των νησιωτών. Αν και κάθε νησί έχει τη δική του έκφραση, σχεδόν παντού υπάρχουν κοινά στοιχεία: η προετοιμασία της εκκλησίας, ο Εσπερινός, η Θεία Λειτουργία, η προσφορά φαγητού, τα τοπικά όργανα, οι χοροί και, κυρίως, η συμμετοχή ολόκληρης της κοινότητας. 

Η σημασία των πανηγυριών 

Για τις παλαιότερες κοινωνίες των νησιών, το πανηγύρι είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από μια απλή ευκαιρία διασκέδασης. Ήταν μία από τις σημαντικότερες στιγμές κοινωνικής συνεύρεσης. Οικογένειες συναντιούνταν, συγγενείς επέστρεφαν από μακριά, νέοι γνωρίζονταν και ολόκληρο το χωριό συμμετείχε στην προετοιμασία. 

Σε εποχές κατά τις οποίες οι μετακινήσεις μεταξύ χωριών και νησιών ήταν δυσκολότερες, τα μεγάλα θρησκευτικά πανηγύρια λειτουργούσαν ως σημεία αναφοράς για την κοινωνική ζωή του τόπου. 

Αυτός ο χαρακτήρας δεν έχει χαθεί εντελώς. Ακόμα και σήμερα, ο Αύγουστος είναι ο μήνας της επιστροφής για χιλιάδες Δωδεκανήσιους που ζουν στην Αθήνα, σε άλλες περιοχές της Ελλάδας ή στο εξωτερικό. Για πολλούς, το πανηγύρι της Παναγίας είναι η ημερομηνία γύρω από την οποία οργανώνεται η επιστροφή στο χωριό και η συνάντηση με συγγενείς και φίλους. 

Τάματα, προσκυνήματα και οικογενειακές παραδόσεις περνούν από γενιά σε γενιά. Πολλές οικογένειες εξακολουθούν να επισκέπτονται κάθε χρόνο την ίδια εκκλησία, συνεχίζοντας μία συνήθεια που ξεκίνησε από τους γονείς ή τους παππούδες τους. 

Επίσης, στα παραδοσιακά πανηγύρια το φαγητό δεν αποτελεί απλώς συνοδευτικό του γλεντιού. Η προετοιμασία και η προσφορά του έχουν κοινωνική σημασία. Κάτοικοι και εθελοντές εργάζονται πολλές φορές από την προηγούμενη ημέρα για την προετοιμασία των εδεσμάτων. Μεγάλα καζάνια, τοπικές συνταγές και προϊόντα του τόπου γίνονται μέρος μιας συλλογικής διαδικασίας. 

Οι συνταγές διαφέρουν από νησί σε νησί, όπως διαφορετικοί είναι οι χοροί, οι μουσικές και ο τρόπος οργάνωσης κάθε πανηγυριού. Το κοινό στοιχείο, όμως, παραμένει το μοίρασμα. 

Ρόδος: Η Παναγία στα χωριά του νησιού 

Στη Ρόδο ο Δεκαπενταύγουστος αποτελεί παραδοσιακά μία από τις σημαντικότερες ημέρες του καλοκαιριού. Εκκλησίες και μοναστήρια αφιερωμένα στην Παναγία γίνονται επίκεντρο θρησκευτικών εκδηλώσεων, με κυρίαρχο τον εορτασμό της Παναγίας της Κρεμαστής, του μεγαλύτερου θρησκευτικού πανηγυριού της Ρόδου ίσως, ενώ σε πολλά χωριά η θρησκευτική τελετή συνοδεύεται από το παραδοσιακό πανηγύρι. 

Οι αυλές των εκκλησιών και οι πλατείες μετατρέπονται σε χώρους συνάντησης. Η μουσική, οι τοπικοί χοροί, το φαγητό και το κρασί συμπληρώνουν το θρησκευτικό μέρος της γιορτής και δημιουργούν το γνώριμο σκηνικό του ροδίτικου πανηγυριού. 

Κάρπαθος: Η παράδοση ως ζωντανή συνέχεια 

Ξεχωριστή θέση στην πολιτιστική παράδοση των Δωδεκανήσων κατέχει η Κάρπαθος, όπου πολλά έθιμα, μουσικές και χοροί διατηρούν έναν ιδιαίτερα έντονο τοπικό χαρακτήρα. 

Τα πανηγύρια εξακολουθούν να αποτελούν ουσιαστικό κομμάτι της κοινωνικής ζωής και όχι απλώς μια αναπαράσταση του παρελθόντος. 

Η λύρα και το λαούτο, τα τραγούδια, οι αυτοσχέδιες μαντινάδες και οι παραδοσιακοί χοροί δημιουργούν μια τελετουργία στην οποία συμμετέχουν διαφορετικές γενιές. Ιδιαίτερα στα χωριά που έχουν διατηρήσει ισχυρούς δεσμούς με την παράδοση, το πανηγύρι λειτουργεί σαν ζωντανός σύνδεσμος ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. 

Κάσος: Γλέντι με βαθιές ρίζες 

Ανάλογη είναι η εικόνα και στην Κάσο, ένα νησί με ιδιαίτερα ισχυρή μουσική και γαστρονομική παράδοση. Τα κασιώτικα γλέντια χαρακτηρίζονται από τη συμμετοχή της κοινότητας, τα παραδοσιακά όργανα και τα τραγούδια που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. 

Το τραπέζι αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της γιορτής. Άλλωστε, στα περισσότερα Δωδεκάνησα το πανηγύρι δεν νοείται χωρίς την προσφορά φαγητού και χωρίς τη συλλογική προετοιμασία του. 

Στην Κάλυμνο, την Κω και τη Λέρο, όπως και στα μικρότερα νησιά του συμπλέγματος, ο Δεκαπενταύγουστος εξακολουθεί να συγκεντρώνει κατοίκους, επισκέπτες και απόδημους γύρω από εκκλησίες και μοναστήρια. 

Στη Νίσυρο, την Τήλο, τη Χάλκη, τη Σύμη και την Αστυπάλαια, η τοπική  προσδίδει συχνά στα πανηγύρια έναν ακόμη πιο έντονο χαρακτήρα κοινότητας: ντόπιοι και επισκέπτες βρίσκονται στο ίδιο τραπέζι και συμμετέχουν στην ίδια γιορτή. 

Μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο δήμαρχος Νισύρου κ. Χριστοφής Κορωναίος, αναφέρθηκε στο έθιμο της «Κούππας» που γίνεται στο νησί: «Το έθιμο αποτελεί ξεχωριστή θέση στην παράδοση της Νισύρου καθώς πρόκειται για έναν ιδιαίτερο χορό που συνδυάζει το θρησκευτικό συναίσθημα με τη διασκέδαση και την προσφορά προς την Παναγία Σπηλιανή». 

Το βράδυ του Δεκαπενταύγουστου, στο Μανδράκι, οι κάτοικοι συγκεντρώνονται στο χοροστάσι και το γλέντι αρχίζει με την «κούππα». Μια γυναίκα παίρνει το μπροστάρι του χορού, ενώ ο άνδρας που την επιλέγει ρίχνει τον οβολό του στην ειδική κούππα που εκείνη κρατά. Με αυτόν τον τρόπο, το έθιμο λειτουργούσε επί δεκαετίες όχι μόνο ως έκφραση τιμής, αγάπης και κοινωνικής αναγνώρισης, αλλά και ως μέσο οικονομικής ενίσχυσης της Μονής. 

Στα παλαιότερα χρόνια, μάλιστα, η Παναγία Σπηλιανή είχε καθοριστικό ρόλο στην κοινωνική και οικονομική ζωή του νησιού, ακόμη και στη λειτουργία των σχολείων, γεγονός που καθιστούσε ιδιαίτερα σημαντική τη συγκέντρωση χρημάτων μέσω του εθίμου.  Η «κούππα» παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έθιμα της Νισύρου, συνδέοντας την πίστη με τη μνήμη, την οικογένεια, τον έρωτα και τη συλλογική προσφορά. Ένα έθιμο που, όπως επισημαίνει και ο δήμαρχος Νισύρου, «εξακολουθεί να τηρείται με ξεχωριστή ευλάβεια και αποτελεί πολύτιμο κομμάτι της πολιτιστικής ταυτότητας του νησιού». 

Λύρα και λαούτο μέχρι το ξημέρωμα 

Η μουσική αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους φορείς της δωδεκανησιακής παράδοσης. Λύρα, λαούτο και άλλα όργανα, ανάλογα με το νησί, συνοδεύουν τραγούδια και χορούς που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά. 

Στα αυθεντικά πανηγύρια ο χορός δεν αποτελεί θέαμα για τους επισκέπτες. Είναι συμμετοχή. Οι μεγαλύτεροι μεταφέρουν στους νεώτερους βήματα, τραγούδια και έναν ολόκληρο τρόπο συμπεριφοράς μέσα στο γλέντι. Και όταν το πανηγύρι κρατά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, επαναλαμβάνεται μια εικόνα που συναντάται στα νησιά του Αιγαίου εδώ και πολλές δεκαετίες. 

Τα πανηγύρια των Δωδεκανήσων έχουν αναπόφευκτα αλλάξει. Ο τουρισμός, οι σύγχρονες μορφές διασκέδασης και οι διαφορετικοί ρυθμοί ζωής έχουν επηρεάσει τον τρόπο διοργάνωσής τους.

Ωστόσο, πίσω από τα μεγάφωνα, τα φώτα και τα πολυπληθέστερα καλοκαιρινά γλέντια παραμένει ένας πολύ παλιότερος πυρήνας: η ανάγκη της κοινότητας να συναντηθεί. Γι’ αυτό και ο Δεκαπενταύγουστος στα Δωδεκάνησα εξακολουθεί να είναι κάτι περισσότερο από μία ημερομηνία στο εορτολόγιο.

Είναι η επιστροφή του ξενιτεμένου, το άναμμα του κεριού στο εκκλησάκι, το οικογενειακό τραπέζι, η μουσική στην πλατεία, ο πρώτος χορός και το γλέντι που μπορεί να φτάσει μέχρι το ξημέρωμα. Είναι, τελικά, μία από εκείνες τις στιγμές του χρόνου κατά τις οποίες τα νησιά θυμούνται, μέσα από τους ανθρώπους τους, ποια είναι. 

Πηγή: in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΑΣΟΚ: Χαμένοι στη μετάφραση.

Στο ΠΑΣΟΚ εξακολουθούν να μην αντιλαμβάνονται ούτε τη συγκυρία, ούτε το επίδικο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Γι’ αυτό και κινδυνεύουν να καταλήξουν να εξυπηρετούν την προεκλογική εκστρατεία της Νέας Δημοκρατίας 

Η Νέα Δημοκρατία είναι σε δύσκολη θέση. Όσο περισσότερο προβάλλει αυτή την εικόνα απόλυτης κυριαρχίας στο πολιτικό παιχνίδι, τόσο λιγότερο ικανή γίνεται να κρύψει την πραγματική της αμηχανία.  

Και ο λόγος είναι πολύ απλός: όλος ο σχεδιασμός της, που κατά βάση στηριζόταν σε μια αντιπολίτευση που θα ήταν μια διαρκής κακοφωνία – διασπασμένη, χωρίς ηγεμονικό αφήγημα, περιορισμένη σε κραυγές χωρίς στρατηγική –, έχει πάει περίπατο, από τη στιγμή που εμφανίστηκε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα, γεγονός που έχει επαναφέρει την πολιτική αντιπαράθεση σε εκείνη την κανονικότητα, που υποχρεώνει μια κυβέρνηση που θα κάνει εκλογές στην ολοκλήρωση οκταετίας να απολογηθεί για το έργο της και να αναμετρηθεί με το γεγονός ότι η κοινωνία έχει σχηματίσει σαφή και αρνητική εικόνα για αυτή. 

Κοντολογίς εκεί που ήξερε ότι οι δημοσκοπήσεις είχαν πολύ αρνητικούς δείκτες, με τη διαφορά ότι αυτοί ήταν ακόμη πιο αρνητικοί για την αντιπολίτευση, τώρα είναι αντιμέτωπη με ένα νέο τοπίο, που κάθε άλλο παρά περίπατο θυμίζει και όπου καλείται να κάνει πραγματική πολιτική. 

Μόνο που εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για την κυβέρνηση, τη Νέα Δημοκρατία και τελικά τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και ο λόγος είναι ότι πλέον είναι πολύ δύσκολο για την κυβέρνηση να επενδύσει σε ένα θετικό αφήγημα. Γνωρίζουν στο κυβερνητικό επιτελείο ότι οι στατιστικές αλχημείες του κ. Σκέρτσου είναι βολικές για τον Αύγουστο που τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ δεν έχουν ύλη και άρα με χαρά τις αναπαράγουν, αλλά δεν είναι ακριβώς ο τρόπος για να πάνε οι βουλευτές στα καφενεία και τις γειτονιές και να πουν στους πολίτες «ψηφίστε μας ξανά, γιατί περνάτε πολύ καλά και έχουμε τις στατιστικές που το αποδεικνύουν». Ούτε μπορούν να υποσχεθούν ότι θα κάνουν τώρα όλα όσα δεν έκαναν τα προηγούμενα οκτώ χρόνια, γιατί πολύ απλά θα βρεθούν αντιμέτωποι με το εύλογο ερώτημα: και ποια εγγύηση μπορείτε να προσφέρετε ότι θα κάνετε τώρα όλα όσα δεν κάνατε τα προηγούμενα οκτώ χρόνια; 

Τι μένει; Να προσπαθήσουν να «χτυπήσουν» τον αντίπαλό τους. Και αυτό παίρνει δύο μορφές. Η μία είναι να κάνουν μια μεγάλη επιστροφή στο… 2015 με την ελπίδα ότι θα ξυπνήσουν τώρα τα φοβικά αντανακλαστικά, που δεν ξύπνησαν ούτε καν το 2019. Ή να δοκιμάσουν την επιστροφή στη ρητορική περί «ψεμμάτων», στην οποία επιδίδεται συστηματικά αν και με παραδειγματική αναποτελεσματικότητα πάλι ο κ. Σκέρτσος. 

Η άλλη είναι να προσπαθήσουν να γκρεμίσουν το «ηθικό πλεονέκτημα» του αντιπάλου τους. Και αυτό γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι όσα και να πουν για την τετραετία 2015-2019 το μόνο που δεν μπορούν να πουν είναι ότι υπήρχε τότε το είδος διάχυτης και ενδημικής διαφθοράς που υπάρχει τώρα, με μια κυβέρνηση που είναι όντως ο καλύτερος πελάτης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. 

Αυτό σημαίνει ότι θα ήθελαν να διαμορφώσουν – ακόμη καλύτερα να εμπεδώσουν – στην κοινή γνώμη την αίσθηση ότι πλέον δεν υπάρχει ούτε το «ηθικό πλεονέκτημα» και ότι η πολιτική πρόταση της ΕΛΑΣ εκπροσωπεί τη «διαπλοκή» και τα «συμφέροντα». 

Η δυσκολία βέβαια στο να «περάσουν» μια τέτοια «διάχυτη αίσθηση» είναι ότι μια κυβέρνηση που χρεώνεται τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την κακοδιαχείριση ενός Ταμείου Ανάκαμψης που αξιοποιήθηκε πρωτίστως για κομματικούς και μικροπολιτικούς λόγους, καθώς και όλες τις περιπτώσεις επιχειρήσεων που βρέθηκαν να λαμβάνουν πολύ μεγάλο μέρος των έργων και που ως δια μαγείας ταυτόχρονα επένδυσαν σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, πολύ δύσκολα μπορεί να καταγγείλει ένα άλλο κόμμα για διαπλοκή και εξυπηρέτηση συμφερόντων. 

Οπότε αυτό που μένει σαν λύση είναι να βρεθεί κάποιο άλλο κόμμα να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. 

Και κάποιες φορές όλα αυτά δεν χρειάζονται καν κάποιο μεγάλο σχεδιασμό. Αρκεί η πολιτική αμηχανία. Και αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει το τελευταίο διάστημα με το ΠΑΣΟΚ. 

Γιατί το κόμμα που εξακολουθεί να είναι – ας μην το ξεχνάμε – όχι απλώς η αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και η βασική όντως δύναμη κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης μέσα στη Βουλή, το τελευταίο διάστημα αντί να σφυροκοπά την κυβέρνηση για τα νομοσχέδια που φέρνει κατακαλόκαιρο και τα συμφέροντα που προσπαθεί να εξυπηρετήσει, έχει επικεντρωθεί σε έναν μονομέτωπο πόλεμο κατά του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛΑΣ με επικέντρωση ακριβώς στη θεματική που η κυβέρνηση ξέρει ότι δεν μπορεί να «σηκώσει» μόνη της: δηλαδή, το να τους κατηγορεί ότι «εξυπηρετούν συμφέροντα» και ότι δεν πρόκειται να συγκρουστούν με τη διαφθορά. 

Και επειδή είναι βυθισμένοι στην αμηχανία καθώς οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές, δεν κάθονται καν να ελέγξουν αυτά που λένε και γράφουν. Για παράδειγμα υιοθετούν ένα αφήγημα ότι δήθεν η ΕΛΑΣ δεν πρόκειται να ασχοληθεί με τα σκάνδαλα της ΝΔ όταν αυτό που είπε ο Τσίπρας στη συνέντευξή του στο in ήταν το ακριβώς αντίθετο: ότι θέλει να εξασφαλίσει ότι μια πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της, χωρίς τις σημερινές παρεμβάσεις και τον ασφυκτικό κυβερνητικό εναγκαλισμό, ώστε να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους όσοι εμπλέκονται σε αυτή τη γενικευμένη θεσμική παραβατικότητα. Κοντολογίς το αυτονόητο. Για να μην αναφερθώ στο ότι αναφέρθηκε και σε πολύ συγκεκριμένα ζητήματα ιδίως σε σχέση με το χώρο της ενέργειας. 

Αντίστοιχα, είναι σχεδόν σουρεαλιστικό να καταγγέλλει το ΠΑΣΟΚ υποστήριξη από την «ολιγαρχία» επειδή κάποια ΜΜΕ απλώς δεν είναι τόσο ψυχαναγκαστικά φιλοκυβερνητικά, σκέφτονται θεσμικά και προσπαθούν να προβάλλουν ισότιμα και τις θέσεις της δημοκρατικής και προοδευτικής αντιπολίτευσης, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου. Ως εάν «κανονικότητα» θα ήταν να είχαμε ένα ασφυκτικά φιλοκυβερνητικό μηντιακό τοπίο όπου κανένα μέσο δεν θα αντιμετώπιζε θετικά την αντιπολίτευση! 

Χαμένο όπως είναι το ΠΑΣΟΚ στη μετάφραση της συγκυρίας σε πολιτικό σχεδιασμό, δεν κατορθώνει να δει καν ότι αυτή η επιλογή ενός «μονομέτωπου» αγώνα κατά της ΕΛΑΣ τον μόνο που εξυπηρετεί είναι η Νέα Δημοκρατία, που προφανώς και θα ήταν μάλλον ευτυχισμένη να δει έναν «εμφύλιο» εντός της αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστική η ειρωνική αναφορά του Παύλου Μαρινάκη στην κόντρα αυτή -«να χαίρονται το προοδευτικό μέτωπο, αυτό σε άλλο μέτωπο παραπέμπει, όχι σε προοδευτικό, μάλλον σε πολεμικό, κομματικά πολεμικό»- για να καταλήξει σε παραλλαγή της γνωστής επωδού «Μητσοτάκης ή χάος» -«είναι άλλη μία περίπτωση, που αποδεικνύει ότι είναι μονόδρομος, θα έλεγα μια σταθερή κυβέρνηση»-. 

Όμως, υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα, από μια άποψη πιο σοβαρό: όταν ένα κόμμα της αντιπολίτευσης επιλέγει να επικεντρωθεί σε μια συστηματική επίθεση σε μια άλλη δύναμη της αντιπολίτευσης, τότε, αντικειμενικά σχεδόν, είναι ως να επιλέγει ως ενδεχόμενο, ακόμη και εάν δεν το ομολογεί, να συνεργαστεί με την κυβέρνηση. Και αυτό δεν είναι κάποια «σεναριολογία»: αυτή τη στιγμή το μόνο ενδεχόμενο ώστε να έχουμε μετά τις επόμενες εκλογές κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας (και του Κυριάκου Μητσοτάκη) είναι να προσφέρει στήριξη το ΠΑΣΟΚ με αντάλλαγμα κάποια υπουργεία που θα ικανοποιήσουν και τους ευσεβείς πόθους ορισμένων στελεχών του να καθίσουν σε υπουργικό θώκο χωρίς να χρειάζεται μεταγραφή στη Νέα Δημοκρατία (όπως έκανε ικανός αριθμός πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ που ήδη στελεχώνουν την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη). 

Ούτε είναι τυχαίο ότι αυτή τη στιγμή, παρασυρμένα από τη βουλιμία για εξουσία και καρέκλες, βγαίνουν ξανά στο προσκήνιο εκείνα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ούτως ή άλλως θα ήθελαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ακόμη και με την επίγνωση ότι ανεξαρτήτως της ικανοποίησης της δικής τους φιλοδοξίας, για το ίδιο το ΠΑΣΟΚ μια τέτοια συγκυβέρνηση θα είναι το τέλος του δρόμου. 

Ακριβώς, γι’ αυτό καλό είναι στο ΠΑΣΟΚ να σταματήσουν να είναι χαμένοι στη μετάφραση, να αποκτήσουν επίγνωση των πραγματικών επίδικων, και, σε τελική ανάλυση, να κάνουν αυτό που υποτίθεται ότι είναι η εκπεφρασμένη θέση τους, δηλ. να συμβάλουν στο να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρολόγια κολλημένα στο 2015….

Κάποιοι πιστεύουν ότι οι εκλογές του 2027 θα κριθούν στη βάση των ερωτημάτων του… 2015 

Υπάρχει μια κατηγορία πολιτικών και ευρύτερα «δημοσιολόγων» που θεωρούν ότι για κάποιο λόγο στις εκλογές του 2027 οι ψηφοφόροι θα κρίνουν τα πράγματα με βάση το τι έγινε πριν από 10 ή 12 χρόνια. 

Ουσιαστικά, οποτεδήποτε ξεμένουν από επιχειρήματα έχουν μια σχεδόν αυτόματη αντίδραση, που λίγο πολύ αναμασά τα ίδια επιχειρήματα, πιο σωστά τις ίδιες «λέξεις κλειδιά» γιατί από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχουν καν επιχειρήματα, μόνο λέξεις: «Δημοψήφισμα», «Ποινικός Κώδικας», «Τρίτο Μνημόνιο». 

Καμία προσπάθεια αυτά να πάρουν τουλάχιστον τη μορφή επιχειρημάτων για το σήμερα. Απλώς ένα είδος μαγικής σκέψης που θεωρεί ότι αμέσως αυτές οι αναφορές θα κάνουν τους ψηφοφόρους να εγκαταλείψουν κάθε σκέψη να ψηφίσουν κάτι διαφορετικό από τη σημερινή κυβέρνηση. 

Στις πιο έναρθρες εκδοχές αυτή η μαγική σκέψη, συνδυάζεται με διάφορους χαρακτηρισμούς, που υποτίθεται ότι «υπογραμμίζουν» το βασικό επιχείρημα. 

Ωστόσο, αυτό που δεν απαντά αυτός ο τρόπος σκέψης είναι κάτι πολύ απλό: Γιατί σε μια εκλογική μάχη που θα διεξαχθεί το 2027 θα πρέπει το βασικό κριτήριο να είναι το παρελθόν; 

Οι πολίτες όταν ψηφίζουν συνήθως επιλέγουν αυτόν που θα διαχειριστεί τις τύχες τους για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, με βάση τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν εκείνη τη στιγμή. 

Δεν αποδίδουν ιστορική δικαιοσύνη, δεν διατυπώνουν συμπεράσματα για το παρελθόν, δεν παίρνουν εκδίκηση για πράγματα που έγιναν πριν από αρκετά χρόνια. 

Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι μια κυβέρνηση που θα συγκρατήσει το κόστος ζωής σήμερα και στα επόμενα χρόνια, που θα βελτιώσει το εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα και στα επόμενα χρόνια, που θα ενισχύσει το σύστημα υγείας σήμερα και στα επόμενα χρόνια, και που θα εξασφαλίσει μια αύξηση των πραγματικών εισοδημάτων, παρέχοντας ταυτόχρονα και ένα αίσθημα ασφάλειας. 

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει να κάνει με τα αισθήματα πριν από 10 ή 12 χρόνια. 

Και αυτό όχι επειδή οι πολίτες παθαίνουν μετά από λίγο καιρό κάποιου είδους αμνησία. 

Το ακριβώς αντίθετο. 

Ασφαλώς οι πολίτες μια χαρά θυμούνται τι έγινε εκείνα τα χρόνια. Απλώς, ο τρόπος που θυμούνται δεν είναι αυτός που υποθέτουν όσοι θεωρούν ότι μπορούν να επικαλεστούν αυτή την ανάμνηση ως μπαμπούλα. Σε τελική ανάλυση, ήδη οι εκλογές του 2019 έδειξαν ότι κάθε άλλο παρά ισοπεδωτικά αρνητική ήταν η αποτίμηση για όλα όσα έγιναν τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια. Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολίτες συχνά σε έρευνες αναφέρουν ότι το 2019 ήταν καλύτερα από ό,τι είναι τώρα.

Και ως προς την ανάμνηση ας σταθούμε και σε κάτι άλλο. Εάν κανείς κοιτάξει θα δει προφανώς ότι υπήρξαν στιγμές τραυματικές εκείνα τα χρόνια, όμως δεν θα δει π.χ. μια διάχυτη αίσθηση ότι τότε υπήρξε διαφθορά. Ας το συγκρίνει κανείς με τη διάχυτη αίσθηση για το πόσο διεφθαρμένη είναι η σημερινή κυβέρνηση. 

Από την άλλη, οι πολίτες έχουν μια πολύ σαφή πια αποτίμηση της σημερινής κυβέρνησης. Την έχουν ζήσει για πάνω από επτά χρόνια, έχουν εικόνα για την οικονομική τους κατάσταση, έχουν εικόνα για το τι τους προκαλεί ανασφάλεια, έχουν πολύ συγκεκριμένα αιτήματα για το μέλλον. 

Οι απαιτήσεις τους είναι πλέον μεγάλες και τα κριτήρια τους αυστηρά. Αλλά βάσει αυτών θα αποφασίσουν και όχι με τις όποιες αναμνήσεις τους. 

Επίσης, καλό θα είναι να μην υποτιμάται η ικανότητα των πολιτών να κρίνουν τους πολιτικούς. Μια χαρά μπορούν να αξιολογήσουν το έργο τους, να διακρίνουν την ακεραιότητά τους, αλλά και να εκτιμήσουν εάν πήραν μαθήματα από τη διαδρομή τους, εάν μετέτρεψαν την εμπειρία σε γνώση, εάν επιστρέφουν ωριμότεροι. 

Στην πραγματικότητα, η εμμονή ορισμένων με το παρελθόν, είναι απλώς η απόδειξη μιας βαθύτερης πολιτικής αμηχανίας. Η κυβέρνηση επένδυσε για μεγάλο διάστημα στο ότι όσο μεγάλη και εάν ήταν η δυσαρέσκεια απέναντί της, παρ’ όλα αυτά δεν θα είχε αντίπαλο και άρα θα κέρδιζε. Τώρα συνειδητοποιεί ότι έχει αντίπαλο, ότι θα είναι αυτή που θα πρέπει να πείσει ότι τα έκανε καλύτερα και ότι έχει σχέδιο για το μέλλον, την ώρα που θα έχει απέναντί της μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης με συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα απαντηθούν τα επείγοντα αιτήματα της κοινωνίας. Και διαπιστώνει ότι κάθε άλλο παρά προετοιμασμένη ήταν γι’ αυτό… 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Τσίπρας μιλά για την ακρίβεια, το Μαξίμου “κοιτά” στο παρελθόν.

Η συνέντευξη του επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ  και οι αντιδράσεις των Π.Μαρινάκη και Γ.Φλωρίδη με ατζέντα του… 2019 

Μια πρόγευση για τους όρους διεξαγωγής της αντιπαράθεσης στην κεντρική πολιτική σκηνή το επόμενο διάστημα δόθηκε με αφορμή τη χθεσινή συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα και τον τρόπο που επέλεξε να απαντήσει το Μέγαρο Μαξίμου. 

Ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ ανέδειξε την ατζέντα της ακρίβειας και του κόστους ζωής, με τον κεντρικό μηχανισμό της ΝΔ να αντιπαραθέτει μια «προ δεκαετίας» θεματολογία. Αυτά ενώ στην συζήτηση ενεπλάκη με βολές κατά του πρώην πρωθυπουργού και η Χαριλάου Τρικούπη. 

Η συνέντευξη Τσίπρα 

Στην συνέντευξη που παραχώρησε στον ιστότοπο In.gr, ο Αλέξης Τσίπρας εστίασε ιδιαίτερα στο ζήτημα της ακρίβειας, την καταπολέμηση του οποίου σύνδεσε με την πάταξη της διαφθοράς. Σημείωσε ενδεικτικά πως «κάθε ευρώ που λείπει από το δημόσιο ταμείο για να πηγαίνει σε μίζες ή σε απευθείας αναθέσεις είναι ένα ευρώ που λείπει από το δημόσιο σχολείο. Είναι ένα ευρώ που λείπει από το δημόσιο νοσοκομείο, από τις κρίσιμες εκείνες υποδομές που σε περιόδους κρίσης ακρίβειας θα μπορούσαν να στηρίξουν τη μέση ελληνική οικογένεια». 

Επίσης, καταλόγισε στην κυβέρνηση «έλλειψη πολιτικής βούλησης της κυβέρνησης να συγκρουστεί με τα ολιγοπώλια». Παράλληλα, τάχθηκε εναντίον της αντιμετώπισης του προβλήματος με επιδοματική πολιτική σημειώνοντας πως «δεν λύνεις κανένα πρόβλημα αν δεν να καταπολεμήσεις την αιτία του προβλήματος». 

Η αντίδραση του Μαξίμου 

Αν και ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ έθεσε θέματα που συνεχώς θίγει στις δημόσιες παρεμβάσεις του, από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου καταγράφθηκε ετοιμότητα αντίδρασης παράλληλα με την επεξεργασία μιας συγκεκριμένης τακτικής: Την εστίαση στην κριτική που έχει ασκηθεί στο παρελθόν προς τον Αλέξη Τσίπρα με έμφαση στην περίοδο της πρωθυπουργίας του. 

Δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο πως τα πρόσωπα που ανέλαβαν να εκφράσουν αυτή την τακτική ήταν κυβερνητικά στελέχη που περιλαμβάνονται στον «πυρήνα» του Μεγάρου Μαξίμου: Ο Παύλος Μαρινάκης και ο Γιώργος Φλωρίδης. Αυτά ενώ με συνέπεια μετέχει στις πολιτικές επιθέσεις του Αλέξη Τσίπρα το τελευταίο διάστημα ο αντιπρόεδρος της ΝΔ,  Άδωνις Γεωργιάδης. 

Ενδεικτικό είναι επίσης το ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όσο και ο υπουργός Δικαιοσύνης εστίασαν σε δύο ζητήματα που αφορούν την δικαιοσύνη και έχουν αποτελέσει αντικείμενο κριτικής  στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα την περίοδο 2018-2019. Θέματα που έχουν πολλές φορές συζητηθεί και απαντηθεί στον δημόσιο διάλογο. 

Ο Παύλος Μαρινάκης αναφέρθηκε στην διαμόρφωση των ποινικών κωδίκων λέγοντας πως ο Αλέξης Τσίπρας «ενώ είχε ήδη προκηρύξει εκλογές, κράτησε ανοιχτή τη Βουλή για να ψηφίσει έναν Ποινικό Κώδικα κατά παραγγελία συγκεκριμένων συμφερόντων». Μια θέση που είχε διατυπώσει πριν λίγο καιρό και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Αντίστοιχα ο Γιώργος Φλωρίδης επανέφερε το ζήτημα του νόμου Παρασκευόπουλου. Λέγοντας πως με αυτόν «αποφυλακίστηκαν δολοφόνοι, βιαστές, παιδοβιαστές, ληστές, έμποροι ναρκωτικών και χιλιάδες άλλοι κατάδικοι, οι οποίοι βγαίνοτας από τη φυλακή, σε ποσοστό 80% επέστρεψαν στη βαριά εγκληματικότητα εναντίον της ελληνικής κοινωνίας». 

Το ΠΑΣΟΚ 

Επιθετική αντίδραση επέλεξε για 3η φορά το τελευταίο διάστημα και το ΠΑΣΟΚ. Σε ανακοίνωσή της η Χαριλάου Τρικούπη ανέφερε ότι ο Αλέξης Τσίπρας «ηγείται όχι ενός κόμματος αλλά μιας ανώνυμης εταιρείας με μετόχους τους εγχώριους ολιγάρχες και αυτόν διευθύνοντα σύμβουλο». 

Αυτά παρότι αναγνώρισε κοινή προσέγγιση σε επίπεδο πολιτικών θέσεων. Αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «αντέγραψε τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για τη ΔΕΗ, την ακρίβεια και τη στέγαση». 

Η «κορύφωση» στην ΔΕΘ 

Όπως προαναφέραμε, τα παραπάνω δείγματα φαίνεται ότι θα αποτελέσουν την εικόνα της πολιτικής αντιπαράθεσης που αναμένεται να κορυφωθεί τον Σεπτέμβριο στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Η συμπρωτεύουσα αναμένεται να αποτελέσει το «σκηνικό» στο οποίο θα καταγραφεί η κόντρα του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα. 

Ιδίως από την στιγμή που ο πρωθυπουργός αναμένεται να κάνει τις εξαγγελίες του το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου και να παραχωρήσει συνέντευξη τύπου την επόμενη μέρα, ενώ μερικά 24ωρα νωρίτερα ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει παρουσιάσει το οικονομικό πρόγραμμα της ΕΛ.Α.Σ και θα έχει συνέντευξη τύπου στις 9 Σεπτεμβρίου. 

Όλα αυτά ενώ το φετινό φθινόπωρο θα αποτελέσει την απαρχή μιας πολύμηνης προεκλογικής περιόδου που θα ολοκληρωθεί την ερχόμενη Άνοιξη. Εφόσον φυσικά ο πρωθυπουργός τηρήσει την δέσμευσή του για εκλογές στο τέλος της 4ετίας. 

Πηγή: news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το Αιγαίο «πνίγεται» στην ανάπτυξη

Το ερώτημα είναι τι ακριβώς προσφέρουμε στους τουρίστες όταν, για να τους φιλοξενήσουμε, καταστρέφουμε αυτό που τους έκανε να έρθουν 

Νοσταλγοί μιας άλλης εποχής, αναζητούσαμε το Αιγαίο της λιτότητας και της σιωπής, το λευκό των σπιτιών και το βαθύ μπλε των παραθύρων και της θάλασσας, τις ξερολιθιές, το θυμάρι, τους γυμνούς πέτρινους λόφους, ένα τοπίο σκληρό και ταυτόχρονα μοναδικό. Ένα τοπίο που δεν χρειαζόταν τίποτε περισσότερο για να είναι όμορφο. Σήμερα, σε πολλά νησιά, εκείνο το Αιγαίο υποχωρεί μπροστά στην επέλαση της ανάπτυξης και στον αγώνα δρόμου για το γρήγορο χρήμα. Και μαζί του χάνεται κάτι περισσότερο από ένα τοπίο, η μνήμη ενός τόπου που κάποτε ήξερε να είναι όμορφος χωρίς να προσπαθεί. 

Τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, οι βραχυχρόνιες μισθώσεις, οι βίλες και κάθε τετραγωνικό μέτρο γης απέκτησαν μια αξία που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε αδιανόητη. Το χωράφι έγινε οικόπεδο και η καλλιέργεια λιγότερο ελκυστική από ένα κατάλυμα με θέα στο Αιγαίο. Και κάπως έτσι, κάθε χρόνο παράγουμε όλο και λιγότερα από αυτά που κάποτε μας έτρεφαν. Τα τοπικά προϊόντα φθίνουν, οι καλλιέργειες εγκαταλείπονται και η διατροφή των νησιών εξαρτάται ολοένα περισσότερο από φορτηγά και πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα από την ηπειρωτική Ελλάδα. 

Oδικά δίκτυα που κάποτε ξεχώριζαν για την κατάσταση και την οργάνωσή τους γίνονται αδιάβατα. Συγκοινωνίες που λειτουργούσαν υποδειγματικά ασφυκτιούν. Το νερό λιγοστεύει. Και πάνω στους λόφους που θαύμαζες για την αγριάδα και τη φυσική τους ομορφιά, ξεφυτρώνουν πλέον κατασκευές η μία μετά την άλλη. Υπόσκαφα, πισίνες, γυάλινες επιφάνειες και μοντέρνες κατοικίες που μπορεί να είναι εντυπωσιακές ως αρχιτεκτονικές μονάδες, αλλά μοιάζουν ξένες στο τοπίο. Σαν να προσπαθούμε να εκσυγχρονίσουμε κάτι που ήταν όμορφο ακριβώς επειδή δεν χρειαζόταν εκσυγχρονισμό. 

Το ερώτημα δεν είναι αν θέλουμε τουρίστες. Φυσικά και τους θέλουμε. Το ερώτημα είναι τι ακριβώς τους προσφέρουμε όταν, για να τους φιλοξενήσουμε, καταστρέφουμε αυτό που τους έκανε να έρθουν. 

Γιατί αν το Αιγαίο γίνει παντού βίλες, πισίνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, μποτιλιάρισμα και εισαγόμενα τρόφιμα, τότε κάποια στιγμή θα έχει χαθεί το ίδιο το προϊόν που πουλάμε. 

Και μαζί του, ίσως, το Αιγαίο που αγαπήσαμε…. 

Πηγή: Έφη Τριήρη / naftemporiki.gr 

Από την έντυπη έκδοση

Διαβάστε Περισσότερα »

Πλούσιο πολιτιστικό πρόγραμμα τον Αύγουστο από τον Δήμο Ρόδου

Η Διεύθυνση Πολιτισμού του Δήμου Ρόδου παρουσιάζει τις δράσεις και εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν το επόμενο διάστημα, τις οποίες υλοποιεί ή στηρίζει σε συνεργασία με πολιτιστικούς συλλόγους, τοπικές κοινότητες, φορείς, ιδρύματα και καλλιτέχνες. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα εκδηλώσεων, που εκτείνεται σε ολόκληρη τη Ρόδο και απευθύνεται σε κατοίκους και επισκέπτες κάθε ηλικίας. 

Ο σχεδιασμός των δράσεων βασίζεται στη διατήρηση και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου, στην ενίσχυση της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας και στη στήριξη των ανθρώπων και των συλλογικοτήτων που συμβάλλουν διαχρονικά στην πολιτιστική ζωή του νησιού. Παράλληλα, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην αποκέντρωση, ώστε κάθε κοινότητα να αποτελεί ενεργό κύτταρο δημιουργίας και συμμετοχής. 

Με συνέπεια, συνεργασία και έμφαση στην ποιότητα, επιδιώκεται η δημιουργία ενός ανοιχτού πολιτιστικού πλαισίου που συνδέει την παράδοση με το σήμερα, προάγει την εξωστρέφεια, ενισχύει την κοινωνική συνοχή και αναδεικνύει τη Ρόδο ως έναν τόπο με ζωντανή πολιτιστική ταυτότητα. 

Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων τον μήνα Αύγουστο: 

•5-9/8: Αυγουστιάτικες προβολές ταινιών «Μ’ αγιόκλημα και γιασεμί», σε συνδιοργάνωση με το Cine Εκπαίδευση και το CineChevalier – Ίδρυμα Σταματίου, 21.00, Θερινό Κινηματοθέατρο ΡΟΔΟΝ (είσοδος ελεύθερη) 

-5/8: Αφιέρωμα στο έργο της σπουδαίας σκηνοθέτιδας, σεναριογράφου και συγγραφέα Λουκίας Ρικάκη και την προβολή της σπονδυλωτής ταινίας της «Κράτησέ με» (2006, 82΄), η οποία εξερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις και τη διαχείριση της απώλειας. Η προβολή θα πλαισιωθεί από μια σύντομη αναφορά στη ζωή και το συνολικό κινηματογραφικό και συγγραφικό της έργο με το αφιερωματικό βίντεο του Λευτέρη Γκοτζογιάννη. 

-6/8: Αφιέρωμα στην τοπική ιστορία και την τέχνη μέσα από τα πολύτιμα αρχεία της ροδιακής ταινιοθήκης του CineChevalier του Ιδρύματος Σταματίου, με τις προβολές των ντοκιμαντέρ: 

«Το Concentramento της Ρόδου, κρυφομιλώντας με τη λευτεριά». Ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ για το στρατόπεδο συγκέντρωσης που δημιούργησαν οι ιταλικές αρχές κατοχής στο νησί, σε σκηνοθεσία Ολυμπίας Γκογκέ, Δημήτρη Κόκκινου και Γιώργου Τζεδάκη. 

«Παρά του εν αγιογράφοις ελαχίστου: ο Φώτης Κόντογλου και ο Ευαγγελισμός της Ρόδου». Μια καταγραφή της παρουσίας και του έργου του κορυφαίου δημιουργού στην εμβληματική εκκλησία της Ρόδου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζεδάκη, ΡαφαηλίαςΓιακουμή και Δημήτρη Κόκκινου. 

-7/8: Προβολή της ταινίας «Θολός Βυθός» (2024, 90΄) της καταξιωμένης Ελληνίδας σκηνοθέτιδας Ελένης Αλεξανδράκη. Πρόκειται για μια ασπρόμαυρη δραματική ταινία βασισμένη στα αυτοβιογραφικά βιβλία του Γιάννη Ατζακά, η οποία ρίχνει μια τρυφερή αλλά και καθηλωτική ματιά στο σκληρό κομμάτι της ελληνικής ιστορίας και των Παιδουπόλεων του Εμφυλίου μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Η δημιουργός, που μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στην Αθήνα και τη Νίσυρο, έχει αναλάβει μεταξύ άλλων και τη διοργάνωση του ξεχωριστού κινηματογραφικού φεστιβάλ «Ηφαιστειάδα» μέσα στον κρατήρα του ηφαιστείου της Νισύρου. 

-8 & 9/8: Διήμερο αφιέρωμα στον ισπανόφωνο κινηματογράφο σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες και το πρόγραμμα «Cineitineranteenespañol».

-Το Σάββατο 8 Αυγούστου θα προβληθεί η ξεκαρδιστική ισπανική μαύρη κωμωδία «Η μεγάλη μου βραδιά» (2015, 100΄) του Alex de laIglesia,

-ενώ την Κυριακή 9 Αυγούστου η ρομαντική κομψή κωμωδία «Τα πρόβατα δεν χάνουν το τρένο» (2014, 103΄) σε σενάριο και σκηνοθεσία του ÁlvaroFernándezArmero, που πραγματεύεται τις προκλήσεις της γενιάς των 40άρηδων στη σύγχρονη Ισπανία.

•8/8: Με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κοσκινού Η ΚΑΛΛΙΘΕΑ – 4η Γιορτή Μελεκουνιού με την ορχήστρα του Μιχάλη Λαουντού.

•8/8: Με τον Πολιτιστικό Όμιλο Απολλώνων Ρόδου ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ -4η Γιορτή των Γιαρένιων, Προαύλιο του δημοτικού σχολείου της Κοινότητας Απολλώνων, 20.30

•8/8: Με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Απολακκιάς, Μουσική εκδήλωση (beachparty) με την ορχήστρα των Χρήστου Ανθούλα, Ευαξένιας Ανθούλα, Στέλιου Πετράκη, Δημήτρη Μανούσου, Γιάννη Καστανίδη και Πάρη Κατσαρού. Παραλία ΛιμνίΑπολακκιάς

•9-23/8: 61η Πανελλήνια Έκθεση Χειροτεχνίας & Αγροτικής Ανάπτυξης Κρεμαστής. Ανθόκηπος Κρεμαστής

•10/8: Ρεσιτάλ όπερας με τον Ρόδιο βαρύτονο Δημήτρη Τηλιακό με αφορμή τη συμπλήρωση τριάντα ετών αδιάλειπτης διεθνούς καλλιτεχνικής πορείας. Συνοδεύει στο πιάνο ο καταξιωμένος πιανίστας Θανάσης Αποστολόπουλος. Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου στην Παλιά Πόλη, 21.00

•14/8: Με τον Σύλλογο Πολιτισμού & Περιβάλλοντος Αφάντου ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ,Πανηγύρι της Παναγίας Καθολικής με την ορχήστρα του Τέλη Χατζηφούντα και τους Βαγγέλη Ξεπαπαδάκη, Παναγιώτη Δημητρίου και Ηρακλή Χαϊδάνη.

•18/8: «Ωδή στους Δρόμους»: συναυλία με το μουσικό σχήμα Εννιά Χορδές με ελληνική, έντεχνη και παραδοσιακή μουσική. Παίζουν οι: Μιχάλης Μαντικός-κιθάρα & τραγούδι, Κώστας Αντωνιάδης-λύρα με συμπαθητικές χορδές, Γιάννης Παπαθεοδώρου-κιθάρα & τραγούδι, Πολύβιος Κατσουράκης-κρουστό. Παναγία του Μπούργκου, 21.00

•19/8: Η διεθνούς φήμης Ρόδια πιανίστα Θεοδοσία Ντόκου θα παρουσιάσει ένα πρόγραμμα μουσικής κλασικών συνθετών στο πιάνο καθώς και αποσπάσματα από διάσημες όπερες. Συμμετέχουν οι GeorgeHlawiczka, βιολί, MariaJelic, δραματική σοπράνο και GiuseppeTalamo, τενόρος. Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου στην Παλιά Πόλη, 21.00

•19/8: Σε συνδιοργάνωση με τη Λέσχη Ερασιτεχνών Φωτογράφων C.Ro.P. Έκθεση φωτογραφίας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Φωτογραφίας. Παναγία του Μπούργκου, 20.00-23.00

•20/8: «Όλη η Ελλάδα μια Αγκαλιά»: μουσική παράσταση με τον μουσικό Ηλία Παλιουδάκη. Με τη χαρακτηριστική του ερμηνεία και τη ζεστασιά που τον διακρίνει, θα ταξιδέψει το κοινό σε κάθε γωνιά της Ελλάδας μέσα από μελωδίες που ξυπνούν μνήμες, συγκίνηση και αυθεντικά συναισθήματα. Ο Ηλίας Παλιουδάκης τραγουδάει και παίζει κρητική λύρα και η Μαρία Βορέ, ενώ την μπάντα του αποτελούν οι μουσικοί: Γιάννης Κατσαρής-πλήκτρα, Κίμωνας Πολλάτος-κιθάρα, Τόλης Αρσενίδης-ντράμερ, Νίκος Αντωνάκης-μπουζούκι & λαούτο, Γιάννης Παφαλούκος-βιολί και ο Βαγγέλης Παπαγιαννάκης, μουσικός & τεχνικός ήχου. Θέατρο Μεσαιωνικής Τάφρου «Μελίνα Μερκούρη», 21.00

•21 & 23/8 (21/-25/8): Με την Κοινότητα Ιαλυσού ΙΑΛΥΣΙΑ 2026: συναυλίες και μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις με την ορχήστρα των Αντώνη Μακρή, Κωνσταντίνου Μακρή και Μιχάλη Λαουντού. Θέατρο Φερενίκη, Ιαλυσός

•22/8: Με το Σύλλογο Γυναικών Αρχαγγέλου ΑΡΤΕΜΙΣ, Πανηγύρι της Παναγίας Ελεημονήτριας στον Αίθωνα Αρχαγγέλου με την ορχήστρα του Μιχαήλ Καρανικόλα. Προαύλιο του μοναστηριού (20.00)

•22/8: Με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Σαλάκου ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ, 18η Γιορτή Γιαπρακίου με την ορχήστρα του Νεκτάριου Κωνσταντάκη και τους Χρήστου Ανθούλα, Ευαξένια Ανθούλα, Μανώλη Μαυρουδή και Βασίλη Μοσκιού.

•23/8: Με την Ιερά Μητρόπολη Ρόδου Αναβίωση του εθίμου των Αποσπερισμάτων στην Αρχίπολη με την ορχήστρα των Σταμάτη Χουρδά-δωδεκανησιακή λύρα και τραγούδι, Γιάννη Αγκά-βιολί και τραγούδι, Λευτέρη Χουρδά-λαούτο και τραγούδι, Δημήτρη Αδάμ-λαούτο και τραγούδι.

•24/8: «Χτίζοντας πάνω στο παρελθόν»-Τα κάστρα της Ελλάδας, Θέατρο Μεσαιωνικής Τάφρου «Μελίνα Μερκούρη», 21.00.

Πρόκειται για ένα έργο σε μορφή πολυθεάματος ανάμεσα στο λόγο και τη μουσική. Τρεις ηθοποιοί, μία λυρική τραγουδίστρια, και ένα σύνολο μουσικής δωματίου συνομιλούν επί σκηνής σε εφτά πράξεις – ιστορικούς σταθμούς του κάστρου της Ρόδου μέσα από τα κείμενα των Σπύρου Συρόπουλου, Λευτέρη Ντρούβα και την πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Λεμπέση. Οι καλλιτέχνες επί σκηνής θα μας ταξιδέψουν σε ένα ιστορικό κολάζ του κάστρου και θα αναδείξουν την αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπων και κάστρων.

Αφηγητής: Γιάννης Βούρος

Ηθοποιοί: Θεοδώρα Σιάρκου – Βασίλης Μπατσακούτσας

Λυρική τραγουδίστρια: Αγγελική Βαρδάκα

Συνοδεύει ορχήστρα κλασικών και παραδοσιακών οργάνων (9 μουσικοί)

Βιολί – Ηρώ Καρτάνου, Θάνος Κουιμτζόγλου

Πιάνο- Δημήτρης Παπακυριαζής

Κιθάρα, μπουζούκι – Δημήτρης Κουφογιώργος

Φλάουτο- Νίκος Χαλκιάς

Ακορντεόν – Χριστίνα Σουλβατζή

Βιολοντσέλο – Γιάννης Νίνα

Κόντρα Μπάσο – Μαρία Χασάπη

Κρουστά – Χρήστος Τσαρούχας

•28/8: Με τη Δημοτική Κοινότητα Πλατανίων, Εορτασμός της ΑποτομήςΤιμίας Κεφαλής Ιωάννου Προδρόμου με την ορχήστρα του Νεκτάριου Κωνσταντάκη. Αύλειος χώρος Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννη

•28/8: Με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Έμπωνα Ο ΑΤΤΑΒΥΡΟΣ, 67η Γιορτή Κρασιού με την ορχήστρα των Γιώργου Βογιατζή, Στέφανου Θαρρενού, Γιάννη Κωνσταντάκη, Γιάννη Οικονόμου και Νίκου Ταράλη.

•29/8: Μουσική εκδήλωση με τη συμμετοχή στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της βραδιάς όλων όσοι θα παραβρεθούν δίπλα στα μέλη των χορωδιών του Δήμου Ρόδου, σε ένα πλούσιο ελληνικό ρεπερτόριο. Θα συμπράξουν οι μουσικοί: Λεωνίδας Σακελλαρίδης και Δημήτρης Ιωσήφ.

Μπροστά από την αίθουσα των Δημοτικών Χορωδιών

•29/8: Με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κατταβιάς Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 10η Γιορτή Λοπιού με την ορχήστρα των Χριστίνας Κόζα, ΓιάννηΚλαδάκη και Γιώργου Βογιατζή.

•29/8: Συναυλία αφιερωμένη στην Πανσέληνο του Αυγούστου

Η Μικτή Χορωδία Δήμου Ρόδου υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή παρουσιάζει συναυλία αφιερωμένη στην Πανσέληνο του Αυγούστου με έργα Ελλήνων συνθετών. Αρχαίο Ωδείο Ρόδου, 20.30

•30/8: Με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Παστίδας ΚΑΜΑΡΙ (30/8-5/9), 19ο Πολιτιστικό Φεστιβάλ Παστίδας ΚΑΜΑΡΕΙΑ 2026. Έναρξη του Φεστιβάλ με το μουσικό σχήμα Μανουσάκια.

•30/8: Με τον Αναπτυξιακό & Πολιτιστικό Σύλλογο Κρεμαστής Η ΠΡΟΟΔΟΣ και τη ΔΕΡΜΑΕ, «Αυγουστιάτικο Αγέρι»: μουσική βραδιά με τους Τάσο Νάνο-μπουζούκι, Παντελή Ταλαδιανό-πλήκτρα, Γιώργο Κούτρο-κιθάρα & τραγούδι, Γιάννη Μωραΐτη, Αγγελική Ροδίτη και ΝετζίπΑτακλή τραγούδι. Παλιό δημοτικό σχολείο Κρεμαστής

Διαβάστε Περισσότερα »

Η χώρα δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτη του δικού σας βαθέος κράτους, των δικών σας ρουσφετιών και του δικού σας παλαιοκομματισμού, κ. Μητσοτάκη

Ο Πρωθυπουργός επιμένει να μιλά χωρίς να αναγνωρίζει τις ευθύνες που έχουν αυτός και η κυβέρνησή του για τα προβλήματα διαφθοράς στη χώρα 

«Η χώρα δεν μπορεί να είναι άλλο αιχμάλωτη των κυκλωμάτων του βαθέος κράτους, του ρουσφετιού, του παλαιοκομματισμού». Αυτό αποφάνθηκε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατά την παρουσίαση της νέας πλατφόρμας myAGRO της ΑΑΔΕ για τις αγροτικές επιδοτήσεις. 

Αναρωτιέται κανείς εύλογα εάν ο πρωθυπουργός έχει όντως επίγνωση ποιας χώρας ηγείται και ποιας κυβέρνησης προΐσταται. Ή εάν απλώς μας δουλεύει…

Γιατί εάν υπήρξε ένας λόγος που από τον ΟΠΕΚΕΠΕ περάσαμε στη διαχείριση των αγροτικών επιδοτήσεων και αποζημιώσεων μέσω της ΑΑΔΕ και της νέας πλατφόρμας είναι επειδή είχαμε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Ένα σκάνδαλο που δεν συνέβη ούτε σε έναν άλλο αιώνα, ούτε σε έναν άλλο πλανήτη, ούτε καν σε μια άλλη διακυβέρνηση. Επί των ημερών της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε. Κομματικά στελέχη του πρωταγωνίστησαν. Υπουργοί του βρέθηκαν στο στόχαστρο. Βουλευτές του δικού του κόμματος παραπέμπονται ενώπιον της δικαιοσύνης, ακριβώς επειδή ενεπλάκησαν σε ρουσφέτια γύρω από τις επιδοτήσεις. 

Ένα σκάνδαλο που δείχνει ότι ήταν η δική του διακυβέρνηση αυτή που θεώρησε ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον κρατικό μηχανισμό ως εργαλείο διαμόρφωσης εκλογικών συσχετισμών. 

Ένα σκάνδαλο που συνέβαλε αποφασιστικά στο να πιστεύει η ελληνική κοινωνία, όπως τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ότι η διαφθορά είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας. 

Ένα σκάνδαλο που έβαλε τη χώρα μας στο στόχαστρο όχι μόνο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αλλά και των ευρωπαϊκών θεσμών γενικότερα, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια την πρόσβαση της χώρας μας σε επιδοτήσεις. 

Για αυτό το σκάνδαλο ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να μιλάει σε τρίτο πρόσωπο. Δεν μπορεί να μιλάει χωρίς να αναφέρεται στις ευθύνες της δικής του κυβέρνησης. Δεν μπορεί να μιλάει χωρίς να κάνει αυτοκριτική. 

Γιατί με το να μην αναλαμβάνει καμία ευθύνη για αυτό το σκάνδαλο ο Κυριάκος Μητσοτάκης και με το να μεταφέρει την ευθύνη σε ένα «παράλληλο σύμπαν» όπου ούτε αυτός κυβερνά, ούτε η Νέα Δημοκρατία, αλλά το «βαθύ κράτος», είναι ως να εμπαίζει την ελληνική κοινωνία. 

Είναι ως να της λέει «ναι, το ξέρουμε ότι έχουμε ευθύνη, αλλά δεν πρόκειται να το παραδεχτούμε ποτέ, γιατί εμείς έχουμε την εξουσία και όσο την έχουμε ό,τι θέλουμε κάνουμε». 

Γιατί είναι προφανές πως όταν μια κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει η ίδια πραγματικά την ευθύνη για τις πράξεις και τις επιλογές, όταν δεν αναγνωρίζει τα δικά της λάθη, τις δικές παραλείψεις και τελικά τη δική της θεσμική παραβατικότητα, τότε πολύ απλά τίποτα δεν διορθώνεται. Γιατί μπορεί να φτιάχνεται ένας νέος μηχανισμός, που υποτίθεται ότι είναι φερέγγυος και αξιόπιστος, με τον ίδιο τρόπο κάποτε και ο ΟΠΕΚΕΠΕ φτιάχτηκε ως ένας φερέγγυος και αξιόπιστος μηχανισμός, αλλά καμιά εγγύηση δεν δίνεται ότι άλλαξε και η κυβερνητική νοοτροπία ως προς την άσκηση της εξουσίας και ως προς τον πραγματικό σεβασμό των θεσμών. 

Αντιθέτως, έχουμε πλέον μια κυβέρνηση που όταν βρέθηκε στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας η πρώτη αντίδραση των στελεχών ήταν να αρχίσουν να αμφισβητούν τον ίδιο τον θεσμό και να ζητούν πρακτικά το ξήλωμά της, που όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με το να παραπέμψει στη δικαιοσύνη τους υπουργούς που ήταν πολιτικοί προϊστάμενοι την εποχή που από κάτω γινόταν το πάρτι με τις παράτυπες επιδοτήσεις, επέλεξε να τους προσφέρει ασυλία, και που όταν βρέθηκε να έχει υπόδικούς βουλευτές, βγήκε και δήλωσε ότι δεν αλλάζει τίποτα και θα είναι κανονικά υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές γιατί προέχει το «τεκμήριο αθωότητας». 

Όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν απλώς με μια προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης της κυβέρνησης. Σε τελική ανάλυση, υποτίθεται ότι σε τέτοιες περιπτώσεις οι κυβερνήσεις κάνουν damage control επιλέγοντας εξιλαστήρια θύματα. Αντιθέτως, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν επιλέγει πια εξιλαστήρια θύματα, αλλά συμπεριφέρεται ως η πλήρης ατιμωρησία να της αναλογεί δικαιωματικά. 

Αυτό δεν είναι άσχετο από τον βασικό πυρήνα της προεκλογικής τακτικής που έχει υιοθετήσει και ο πρωθυπουργός και το κόμμα του και που στηρίζεται στην αντίληψη ότι η μόνη πραγματική δύναμη διακυβέρνησης είναι η Νέα Δημοκρατία, ότι ακόμη οι άλλες δυνάμεις και πρωτίστως η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα αντιπροσωπεύει την καταστροφή για τη χώρα «γιατί δεν μπορεί να κυβερνήσει» και ότι ακόμη και εάν δεν έχει αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία έχουν υποχρέωση οι «συνετές» δυνάμεις να τη στηρίξουν για να διατηρηθεί η «κανονικότητα» και η «ομαλότητα» στη χώρα. 

Ουσιαστικά, η Νέα Δημοκρατία με το να επιμένει ότι δεν έχει καμία ευθύνη και ότι φταίει πάντα κάποιος άλλος, θέλει απλώς με κυνισμό να υπογραμμίσει ότι είναι η μόνη δύναμη διακυβέρνησης. Γιατί εάν αναλάμβανε την ευθύνη, εάν παραδεχόταν την έκταση της διαφθοράς στην οποία είναι μπλεγμένη και εάν «θυσίαζε» στελέχη της, τότε θα ήταν ως να παραδεχόταν η ίδια ότι πρέπει να υπάρξει πολιτική αλλαγή και να έρθει μια άλλη κυβέρνηση που να είναι λιγότερο παραβατική και διεφθαρμένη. 

Και εδώ είναι το λάθος της. Όσο εθισμένη και εάν είναι η κοινωνία στον πολιτικό κυνισμό, όσο και εάν έχει χάσει την εμπιστοσύνη της στο να υπάρξει μια διακυβέρνηση που να λογοδοτεί πραγματικά στην κοινωνία, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να ανεχτεί να την κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Και όταν έρθει η ώρα θα υπογραμμίσει ηχηρά ότι δεν είναι η Νέα Δημοκρατία η μόνη δύναμη διακυβέρνησης σε αυτό τον τόπο. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ρόδος μπαίνει στη διεκδίκηση για τη Μεσογειακή Πρωτεύουσα Πολιτισμού και Διαλόγου 2028

Την υποψηφιότητά της για τον τίτλο της «Μεσογειακής Πρωτεύουσας Πολιτισμού και Διαλόγου 2028» ετοιμάζει η Ρόδος, επιχειρώντας να αξιοποιήσει τη μακραίωνη ιστορία, την πολυπολιτισμική ταυτότητα και τη θέση της ως σταυροδρόμι ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο. 

Η Δημοτική Επιτροπή Ρόδου ενέκρινε την προετοιμασία και την υποβολή του φακέλου υποψηφιότητας, έπειτα από εισήγηση της Διεύθυνσης Τουρισμού του Δήμου. 

Η υποψηφιότητα θα κατατεθεί στο πλαίσιο της πρόσκλησης που έχουν απευθύνει η Ένωση για τη Μεσόγειο και το Ίδρυμα Anna Lindh, με την προθεσμία υποβολής να εκπνέει στις 31 Αυγούστου. 

Ο φάκελος θα περιλαμβάνει την πολιτιστική πρόταση της Ρόδου, τις δράσεις που μπορεί να αναπτύξει κατά τη διάρκεια του 2028, καθώς και τις συνεργασίες με πόλεις, φορείς και οργανισμούς από ολόκληρη τη Μεσόγειο. 

Δύο πόλεις επιλέγονται κάθε χρόνο 

Ο θεσμός «Μεσογειακές Πρωτεύουσες Πολιτισμού και Διαλόγου» δημιουργήθηκε με στόχο την ανάδειξη της κοινής ευρωμεσογειακής ταυτότητας, της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς και της πολυμορφίας των λαών της Μεσογείου. 

Κάθε χρόνο επιλέγονται δύο πόλεις, μία από τον ευρωπαϊκό Βορρά και μία από τον μεσογειακό Νότο. Οι πόλεις που αποκτούν τον τίτλο καλούνται να παρουσιάσουν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα πολιτιστικών εκδηλώσεων, δράσεων και συνεργασιών, ενισχύοντας τον διάλογο ανάμεσα στις διαφορετικές κοινωνίες της περιοχής. 

Η Ρόδος επιδιώκει να στηρίξει την πρότασή της στον ιστορικό της ρόλο ως τόπου συνάντησης διαφορετικών πολιτισμών, αλλά και στη σύγχρονη διεθνή παρουσία της ως ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Μεσογείου. 

Η σύνδεση με τον πολιτιστικό τουρισμό 

Η διεκδίκηση του τίτλου συνδέεται και με τη στρατηγική ενίσχυσης του πολιτιστικού και ποιοτικού τουρισμού στο νησί. 

Η πιθανή ανάδειξη της Ρόδου σε Μεσογειακή Πρωτεύουσα Πολιτισμού και Διαλόγου εκτιμάται ότι θα μπορούσε να ενισχύσει τη διεθνή προβολή του προορισμού, να δημιουργήσει νέες συνεργασίες με πόλεις και πολιτιστικούς φορείς και να διευρύνει το τουριστικό ενδιαφέρον πέρα από τους μήνες αιχμής.

Ιδιαίτερη βαρύτητα αναμένεται να δοθεί στους πολιτιστικούς και δημιουργικούς κλάδους, στην ενεργό συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας και στην ανάπτυξη δράσεων που θα απευθύνονται στους νέους, στις γυναίκες και σε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες.

Παράλληλα, η υποψηφιότητα φιλοδοξεί να δημιουργήσει μόνιμα δίκτυα συνεργασίας με άλλες μεσογειακές πόλεις, τα οποία θα μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν και μετά το 2028.

Η σύνταξη του φακέλου θα περιλαμβάνει επαφές και διαβουλεύσεις με τον Δήμο Ρόδου και τους εμπλεκόμενους φορείς, καθώς και την τελική διαμόρφωση, τη γλωσσική και την τεχνική επιμέλεια της πρότασης που θα υποβληθεί στους διεθνείς οργανισμούς. 

Πηγή: Σοφία Κοντογιάννη / tornosnews.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το νερό ως ζητούμενο

Δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς την αξία που έχει το νερό για την ανθρώπινη ζωή. Ούτε να επιχειρηματολογήσει για τους λόγους που αυτό το ζωτικής σημασίας αγαθό πρέπει να προστατεύεται από τη σπατάλη και την καταστροφή, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να γίνονται όλες οι αναγκαίες επενδύσεις για τη διασφάλιση της επάρκειάς του. Υπό κανονικές συνθήκες όλη η συζήτηση θα έπρεπε να αρχίζει και να τελειώνει με αυτές τις φράσεις. 

Δυστυχώς όμως ζούμε στην Ελλάδα, όπου το αυτονόητο αποτελεί πάντοτε όχι μόνο το υπό συζήτηση ζήτημα αλλά και το ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί. Σε αυτό το πλαίσιο το νερό παραμένει -κατά κοινή ομολογία και παραδοχή- ανεκτίμητο αγαθό, αλλά η προστασία του είναι μονίμως το ζητούμενο. Τη μέγιστη απόδειξη αυτού του συμπεράσματος δίνει σήμερα το βασικό θέμα της «Εφ.Συν.» που εξετάζει το πιεστικό πρόβλημα της λειψυδρίας στα ελληνικά νησιά και κυρίως στο Αιγαίο. 

Γιατί υπάρχει αυτό το πρόβλημα; Κατά κοινή ομολογία, αιτία είναι ο υπερτουρισμός. Η λεγόμενη δηλαδή βαριά βιομηχανία της χώρας που -για να καλυφθεί το κενό που άφησε στην οικονομία η αποβιομηχάνιση- αναπτύχθηκε εντελώς άναρχα, χωρίς σχέδιο και χωρίς υποδομές. Εκεί που όλο τον χρόνο κατοικούν μερικές εκατοντάδες, μερικές χιλιάδες ή μερικές δεκάδες χιλιάδες πολιτών, στη διάρκεια της τουριστικής περιόδου προστίθενται κάποια εκατομμύρια. 

Η Κρήτη για παράδειγμα υποδέχεται κάθε χρόνο κατά την τουριστική περίοδο πάνω από έξι εκατομμύρια ανθρώπους και είναι εντελώς αδύνατο να καλύψει τις ανάγκες τους χωρίς σχεδιασμό έργων με πολλές εναλλακτικές και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη στα μικρότερα νησιά, όπου ο υδροφόρος ορίζοντας είναι περιορισμένος. 

Με δυο λόγια, η λειψυδρία στα νησιά συνιστά το κλασικότερο παράδειγμα κλιματικής κρίσης με εμφανή αιτία την ανθρώπινη δραστηριότητα. Η κατάσταση είναι αναστρέψιμη και τα χρήματα υπάρχουν σε αυτούς που πλουτίζουν από τον τουρισμό. Λύση υπάρχει, αν υπάρξει και η κατάλληλη πολιτική βούληση. 

efsyn.gr 

====================================

Νερό: εκστρατεία παραποίησης της αλήθειας 

Η ψήφιση του νομοσχεδίου για την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση του νερού στηρίχτηκε σε μια μεγάλη εκστρατεία παραποίησης της αλήθειας και παραπλάνησης της κοινής γνώμης. Ο ίδιος ο υπουργός Περιβάλλοντος προσπάθησε να παραπλανήσει, διαβεβαιώνοντας ότι στόχος του νομοθετήματος δεν είναι η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση του νερού. 

Η μεταφορά, όμως, των αρμοδιοτήτων και της περιουσίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων Υδρευσης Αποχέτευσης από τους δήμους σε Ανώνυμες Εταιρείες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο, στην ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, στους μετόχους των οποίων, μάλιστα, συμπεριλαμβάνονται μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι που εποφθαλμιούν τα φαραωνικά έργα που το νομοθέτημα περιγράφει, είναι ο ορισμός της εμπορευματοποίησης και της ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης του νερού. 

Αν η κυβέρνηση ήθελε να υλοποιήσει όσα επικοινωνιακά εξαγγέλλει, ότι, δηλαδή, το νερό είναι κοινωνικό αγαθό, τότε οι αρμοδιότητες και η περιουσία των ΔΕΥΑ έπρεπε να παραμείνουν στους δήμους. Και αν, όπως ειπώθηκε, οι ΔΕΥΑ αδυνατούν να υλοποιήσουν την αποστολή τους, τότε η Πολιτεία όφειλε να τις ενισχύσει με πόρους και προσωπικό και όχι να τις καταργήσει. 

Το παράδειγμα της Ευρώπης, άλλωστε, είναι πρόσφατο και διδακτικό. Εκατοντάδες ευρωπαϊκές πόλεις σε Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία κ.λπ. καταγράφεται ότι επανέφεραν την ιδιωτικοποιημένη ύδρευση στην ευθύνη των δήμων, λόγω δραματικής αύξησης των τιμολογίων και μεγάλης επιδείνωσης των υπηρεσιών και της συντήρησης. 

Ενα δεύτερο πεδίο παραποίησης της αλήθειας είναι αυτό που αφορά τον επείγοντα χαρακτήρα τής, καθ’ υπέρβαση της νομιμότητας, απευθείας ανάθεσης των έργων που υποτίθεται ότι θα αντιμετωπίσουν τη λειψυδρία. 

Θα είχε δίκιο η κυβέρνηση ως προς τις επείγουσες διαδικασίες, αν η λειψυδρία ήταν το αποτέλεσμα ενός εξαιρετικά ακραίου μετεωρολογικού φαινομένου. Ομως η κλιματική αλλαγή στη δική μας περιοχή της Μεσογείου δεν φέρνει μόνο περιόδους ξηρασίας, αλλά αλληλουχία ξηρών και υγρών περιόδων. Οπότε το ζητούμενο δεν είναι μόνο η εκμετάλλευση νέων αποθεμάτων νερού με νέα υδραυλικά έργα, αλλά, αντίθετα, η εκπόνηση μιας βιώσιμης πολιτικής για την προσαρμογή της χώρας στη νέα κλιματική πραγματικότητα. Η οποία μόνο αιφνιδιαστικά δεν ενέσκηψε…

Παραβιάζονται, έτσι, όλες οι αρχές της βιώσιμης διαχείρισης του νερού. Σύμφωνα με τις οποίες: 

1. Το πρόβλημα της λειψυδρίας δεν είναι συνέπεια ακραίων φυσικών φαινομένων, αλλά αποτέλεσμα της μακροχρόνιας διατάραξης των ισοζυγίων προσφοράς και ζήτησης του νερού στις λεκάνες απορροής. 

2. Τα αρνητικά ισοζύγια δεν αντιμετωπίζονται με μονόπλευρα έργα διαχείρισης της προσφοράς του νερού, αλλά με συνδυασμένες πολιτικές με έμφαση στη διαχείριση της ζήτησης του νερού. Δηλαδή στην εξοικονόμηση ενός φυσικού αγαθού σε ανεπάρκεια. 

3. Ο εξαπλασιασμός της ζήτησης του νερού τις τελευταίες δεκαετίες σε ολόκληρο τον κόσμο δεν οφείλεται στην αύξηση του πληθυσμού, ο οποίος, άλλωστε, μόλις διπλασιάστηκε, αλλά στην απουσία βιώσιμων πολιτικών διαχείρισης της ζήτησης του νερού. 

Αν, λοιπόν, το νομοθέτημα ήταν ειλικρινές ως προς τις προθέσεις αντιμετώπισης της λειψυδρίας, θα έπρεπε να προβλέπει πολιτικές και έργα εξοικονόμησης νερού κατά προτεραιότητα στον αγροτικό τομέα, όπου καταναλώνεται το 85% του νερού ετησίως. 

Ομως η μεγάλη ευκαιρία των 36 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης χάθηκε χωρίς να εκσυγχρονιστεί ο πρωτογενής τομέας με νέα εγγειοβελτιωτικά έργα. Και ακόμη, αν το νομοθέτημα ήταν ειλικρινές, θα έπρεπε να προβλέπει πολιτικές αντιμετώπισης του υπερτουρισμού, προκειμένου να επανέλθει η ζήτηση σε νερό στις τουριστικές περιοχές εντός ορίων φέρουσας ικανότητας των υδατικών αποθεμάτων. 

Πόσο σύμπτωση είναι συνεπώς το γεγονός ότι το νομοθέτημα δεν ασχολείται καθόλου με τα μεγάλα ζητήματα της βιώσιμης διαχείρισης του νερού, αλλά εστιάζει στην κατάργηση των ΔΕΥΑ και στην κατασκευή μεγάλων και περιβαλλοντικά καταστροφικών έργων εκτροπής ποταμών από εισηγμένες Α.Ε.; 

Γιάννης Μυλόπουλος*

*Καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής, πρώην πρύτανης ΑΠΘ 

Πηγή: efsyn.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ελλάδα πτωχεύει και στην αναψυχή

Κόστος ζωής, στεγαστική κρίση, υπερφορολόγηση στερούν σχεδόν από τους μισούς Έλληνες την ανάγκη για διακοπές. 

Τα στοιχεία βοούν. Η ελληνική κοινωνία υποφέρει κάτω από την μπότα του πληθωρισμού της απληστίας που αφήνει ανέλεγκτη ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να φουσκώνει φορομπηχτικά το ΑΕΠ. Τα στοιχεία της Eurostat έχουν δείξει ότι η Ελλάδα μαζί με τη Βουλγαρία είναι οι φτωχότερες χώρες στην ΕΕ των 27 κρατών-μελών. Ομως η ίδια η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία έρχεται να καταδείξει μέσω του δείκτη των διακοπών ότι οι Βούλγαροι έχουν πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής, αφού το ποσοστό εκείνων που μπορούν να απολαύσουν μέρες διακοπών είναι μεγαλύτερο. 

Οπως προκύπτει από τα στατιστικά δεδομένα για το 2025, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν μια εβδομάδα ετήσιων διακοπών καταγράφηκαν στη Ρουμανία (61,4%), την Ελλάδα (46,6%) και στις Βουλγαρία και Ουγγαρία (και οι δύο από 39,1%). Αυτά όμως θα τα έχετε διαβάσει και αλλού. 

Αν μη τι άλλο, είναι παράδοξο συγκρίνοντας τις δύο φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, η Βουλγαρία να έχει ποσοστό αδυναμίας της τάξης του 39,1% και η Ελλάδα να βρίσκεται στο 46,6%. 

Το θέμα συνεπώς δεν είναι η αποτύπωση των αριθμών, όπως κάνουν τα συστημικά ΜΜΕ όταν οι στατιστικές δεν ευνοούν το αφήγημα Μητσοτάκη ότι δήθεν έχουμε την καλύτερη ποιότητα ζωής, αλλά να εξεύρουμε το γιατί. 

Αγοραστική… αδυναμία 

Η απάντηση στο κρίσιμο αυτό ερώτημα βρίσκεται στη βαθιά διάρθρωση του κόστους διαβίωσης. Η αγοραστική δύναμη από μόνη της δεν αποκαλύπτει πόσα χρήματα απομένουν πραγματικά στην τσέπη μιας οικογένειας στο τέλος του μήνα. Δύο οικονομίες μπορεί να καταγράφουν παρόμοια επίπεδα κατανάλωσης, αλλά να διαφέρουν ριζικά στο πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. 

Ο πρώτος και καθοριστικότερος παράγοντας αυτής της απόκλισης είναι το στεγαστικό βάρος. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μία από τις εντονότερες στεγαστικές κρίσεις στην Ευρώπη, καθώς τα νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος διαθέτουν το 60% του εισοδήματός τους για στέγαση. 

Η εκτίναξη των ενοικίων, η αύξηση των τιμών των ακινήτων, τα υψηλά επιτόκια και η ραγδαία εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων απορροφούν ένα τεράστιο μέρος του προϋπολογισμού προτού καν ξεκινήσουν οι υπόλοιπες βασικές ανάγκες. Αντίθετα στη Βουλγαρία κυριαρχεί η ιδιοκατοίκηση χωρίς δανειακές υποχρεώσεις, ενώ τα ενοίκια παραμένουν σημαντικά χαμηλότερα. 

Ακριβός τουρισμός 

Επιπλέον, η ίδια η τουριστική ανάπτυξη στην Ελλάδα λειτουργεί τιμωρητικά για τον εγχώριο πληθυσμό.

Το ελληνικό νοικοκυριό καλείται να ανταγωνιστεί τον ξένο τουρίστα σε μια ακριβή τουριστική αγορά, αντιμέτωπο με δυσθεώρητες τιμές στα νησιά, ακριβά ακτοπλοϊκά και αεροπορικά εισιτήρια, καθώς και υψηλά κόστη διαμονής. Στη Βουλγαρία οι επιλογές εγχώριου τουρισμού παραμένουν προσιτές για τον μέσο πολίτη.

Η οικονομική πίεση επιτείνεται από την υψηλή έμμεση φορολογία. Οι φορομπήχτες της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχουν βασιστεί υπερβολικά στους υψηλούς συντελεστές ΦΠΑ σε βασικά αγαθά, όπως τα τρόφιμα, η εστίαση, τα καύσιμα και οι μεταφορές, απορροφώντας αδιάκριτα το διαθέσιμο εισόδημα. 

Η υπεροχή της Βουλγαρίας 

Σε αυτά προστίθεται το δυσβάστακτο ενεργειακό κόστος, καθώς η Ελλάδα κινήθηκε στις υψηλότερες χονδρικές τιμές ηλεκτρικής ενέργειας στην ευρωζώνη, ενώ τα αυξημένα έξοδα θέρμανσης και μετακίνησης συμπίεσαν περαιτέρω τα οικονομικά των πολιτών. Παράλληλα, η φορολογική επιβάρυνση στα μεσαία εισοδήματα παραμένει πολυεπίπεδη, με τον συνδυασμό φόρου εισοδήματος, ασφαλιστικών εισφορών, ΕΝΦΙΑ και δημοτικών τελών να εξαντλεί τις οικονομικές αντοχές.

Ολα τα παραπάνω οδηγούν στο ανησυχητικό φαινόμενο του αρνητικού ποσοστού αποταμίευσης των ελληνικών νοικοκυριών.

Στο πρώτο τρίμηνο του 2026 οι αποταμιεύσεις στην Ελλάδα, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, υποχώρησαν κατά 3,3% και παράλληλα αυξήθηκε κατά 3,2% το διαθέσιμο εισόδημα (39,13 δισ. από 37,92 δισ.) και ως αποτέλεσμα της αισχροκέρδειας κατά 4,7% η καταναλωτική δαπάνη (40,4 δισ. από 38,6 δισ.). Στη Βουλγαρία, παρά τα χαμηλά εισοδήματα, η αποταμίευση διατηρείται σε θετικό έδαφος. 

Πηγή: Τζώρτζης Ρούσσος / documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Νίσυρος: Η άγρια κομψότητα του Αιγαίου

Ένα ηφαιστειακό νησί με ρετρό γοητεία, αυθεντικά χωριά, θερμές πηγές και σεληνιακά τοπία, που αποκαλύπτει την πιο ανεπιτήδευτη πολυτέλεια του Αιγαίου. 

Υπάρχουν νησιά που κερδίζουν τις εντυπώσεις με την πρώτη ματιά και άλλα που αποκαλύπτουν αργά, σχεδόν τελετουργικά, τη δύναμη του χαρακτήρα τους. Η Νίσυρος ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. 

Έχει ηφαίστειο, αλλά δεν είναι η… Σαντορίνη. Βρίσκεται δίπλα στην κοσμική Κω, όμως δεν της μοιάζει στο ελάχιστο. Το αίνιγμα οδηγεί σε έναν από τους πιο ιδιαίτερους και διακριτικούς θησαυρούς του Αιγαίου: ένα νησί όπου η γη αναπνέει, ο χρόνος μοιάζει να κυλά διαφορετικά και η αυθεντικότητα δεν αποτελεί τουριστικό εύρημα, αλλά καθημερινή πραγματικότητα. 

Όσα έχουμε συνδέσει με τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά των δεκαετιών του ’60 και του ’70 παραμένουν εδώ ολοζώντανα: αυθεντικά χωριά, παραδοσιακά καφενεία, εκκλησάκια θεμελιωμένα στους βράχους, πλατείες για ουζάκι και μεζέ, ξερολιθιές, θερμά λουτρά και μονοπάτια που διατρέχουν ένα τοπίο λιτό, επιβλητικό και απρόσμενα γοητευτικό. 

Σε όλα αυτά προστίθεται η απόκοσμη ηφαιστειακή ομορφιά της Νισύρου. Χρώματα της ώχρας και του θειαφιού, μαύρα πετρώματα, γυμνές πλαγιές και φωτεινά χωριά συνθέτουν μια εικόνα σχεδόν εξωπραγματική. Ο κύβος ερρίφθη: φύγαμε για διακοπές στη Νίσυρο. 

Στην καρδιά του ηφαιστείου 

Δώστε ραντεβού με τον Στέφανο, τον Αλέξανδρο και τον Πολυβώτη. Είναι εδώ και χρόνια οι πιο διάσημοι «κάτοικοι» της Νισύρου, παρότι δεν πρόκειται για ανθρώπους, αλλά για τους κρατήρες του ηφαιστείου. 

Τα ονόματά τους μοιάζουν να εξανθρωπίζουν τη δύναμη του τοπίου, ίσως για να κάνουν τους επισκέπτες να αισθανθούν περισσότερο οικεία απέναντι στον εκρηκτικό χαρακτήρα της γης. Πριν από 25.000 και 15.000 χρόνια, δύο εκρήξεις του ηφαιστείου δημιούργησαν τη σημερινή καλντέρα, διαμορφώνοντας το εντυπωσιακό ανάγλυφο που δεσπόζει στο νησί. 

Το ηφαίστειο είναι επί του παρόντος ενεργό (χωρίς όμως να εκρήγνυται), ενώ στους κρατήρες παρατηρούνται φουμαρόλες 

Η κατάβαση στον τεράστιο κρατήρα είναι μια εμπειρία που ξεφεύγει από τα όρια μιας συνηθισμένης επίσκεψης. Κάθε βήμα μοιάζει να οδηγεί σε έναν άλλο πλανήτη. Κίτρινες και λευκές αποχρώσεις καλύπτουν το έδαφος, μικρές τρύπες κοχλάζουν, τεράστιες ρωγμές διασχίζουν την επιφάνεια και η δυνατή μυρωδιά του θειαφιού κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα. 

Η γη φαίνεται ζωντανή, θερμή και ανήσυχη. Η αίσθηση του εξωπραγματικού είναι τόσο έντονη, ώστε καμία φωτογραφία δεν μπορεί να την αποδώσει πλήρως. 

Μανδράκι, η κομψότητα της απλότητας 

Στο Μανδράκι, το λιμανάκι και την πρωτεύουσα του νησιού, η ζωή διατηρεί έναν ήρεμο και ανεπιτήδευτο ρυθμό. Οι διακοπές εδώ έχουν κάτι από την Ελλάδα μιας άλλης εποχής, όταν η φιλοξενία, η καθημερινή επαφή και η απλότητα όριζαν την εμπειρία του ταξιδιού. 

Η ημέρα αρχίζει με καφέ και συνεχίζεται με ουζάκι μαζί με τους ντόπιους στην πλατεία της Ηλικιωμένης ή στο Λευκαντιό. Στα στενά σοκάκια, παλιά μπακάλικα στέκονται ανάμεσα σε κυκλαδίτικα σπίτια με πολύχρωμες πόρτες, συνθέτοντας ένα σκηνικό γεμάτο χαρακτήρα και αυθεντικές λεπτομέρειες. 

Μανδράκι 

Η βόλτα συνεχίζεται στην προκυμαία και στους Χοχλακούς, την ξεχωριστή παραλία με τα λαμπερά, στρογγυλά μαύρα βότσαλα. Το χρώμα και η υφή τους δημιουργούν μια εντυπωσιακή αντίθεση με το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας. 

Την ώρα του ηλιοβασιλέματος, το Μανδράκι αποκτά μια σχεδόν κινηματογραφική λάμψη. Η Καζάρμα, τα κτήματα με τα εσπεριδοειδή, ο τρούλος της Παναγίας της Ποταμίτισσας και το πέτρινο κτήριο της Καράβας λούζονται από το τελευταίο φως της ημέρας και λάμπουν ολόχρυσα. 

Ραντεβού στην Πόρτα της Νικειάς 

Τη λένε Πόρτα, αλλά στην πραγματικότητα είναι πλατεία. Η κεντρική πλατεία της Νικειάς αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και φωτογενή σημεία της Νισύρου, διάσημη για το ελλειπτικό της σχήμα και το περίτεχνο βοτσαλωτό της δάπεδο. 

Το βοτσαλωτό μοιάζει με πέτρινο κέντημα, σχεδιασμένο με υπομονή και ακρίβεια, ενώ γύρω του απλώνονται ασβεστωμένα σπίτια και τραπεζάκια που γεμίζουν με ζωή το κέντρο του χωριού. 

Πάνω από τη Νικειά δεσπόζει η εντυπωσιακή εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου, η οποία συγκαταλέγεται στις ωραιότερες εκκλησίες της Ελλάδας. Η αρχιτεκτονική της παρουσία, σε συνδυασμό με τη θέση και τη θέα, την καθιστά ένα από τα σημαντικότερα σημεία αναφοράς του χωριού. 

Ο Εμπορειός και οι ατμοσφαιρικές γειτονιές του 

Ο Εμπορειός ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και την υποβλητική του ατμόσφαιρα. Είναι ένα χωριό που προσφέρεται για αργές περιπλανήσεις, χωρίς αυστηρό πρόγραμμα και χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. 

Περπατήστε στις γειτονιές της Παναγιάς, του Σωτήρα, του Πύργου, του Μουσταφά, του Αϊ-Νικόλα και του Κάφκα. Κάθε γωνιά αποκαλύπτει διαφορετικές όψεις του οικισμού, από πέτρινα περάσματα και παλιά σπίτια έως σημεία όπου το βλέμμα ανοίγεται ξαφνικά προς το τοπίο. 

Streets of Nikia village on the Greek island of Nisyros. 

Η περιπλάνηση ολοκληρώνεται ιδανικά στο κάστρο της Παντονίκης. Από εκεί, η θέα προς το Αιγαίο είναι μοναδική, με τη θάλασσα και τον ορίζοντα να απλώνονται σε ένα εντυπωσιακό πανόραμα. 

Τα μονοπάτια της Νισύρου 

Άνθρωποι από όλον τον κόσμο φτάνουν στη Νίσυρο για να περπατήσουν στα μονοπάτια της. Οι διαδρομές του νησιού δεν αποτελούν απλώς έναν τρόπο εξερεύνησης, αλλά μια ουσιαστική γνωριμία με το τοπίο, την αγροτική ιστορία και την καθημερινότητα των παλαιότερων γενεών. 

Θα περπατήσετε ανάμεσα στις ξερολιθιές, τις οποίες οι ντόπιοι ονομάζουν βαστάδια, και δίπλα σε πέτρινες αγροικίες, τα λεγόμενα σπηλάδια. Στη διαδρομή θα συναντήσετε ακόμη παλιά αποστακτήρια, μικρά ξωκκλήσια και σημεία όπου η σιωπή διακόπτεται μόνο από τον αέρα. 

Η εμπειρία είναι βαθιά αναζωογονητική. Η επαφή με τη γυμνή ηφαιστειακή γη, το άνοιγμα του ορίζοντα και η αίσθηση απομόνωσης δημιουργούν έναν σπάνιο συνδυασμό ελευθερίας και εσωτερικής ηρεμίας. 

Το Ηφαιστειολογικό Μουσείο Νισύρου 

Για όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για τα ηφαίστεια της Ελλάδας και τα πετρώματά τους, το Ηφαιστειολογικό Μουσείο Νισύρου αποτελεί απαραίτητη στάση.

Το υπερσύγχρονο μουσείο στεγάζεται στο πρώην δημοτικό σχολείο στα Νικειά και προσφέρει μια ολοκληρωμένη εισαγωγή στις γεωλογικές διεργασίες που διαμόρφωσαν το νησί.

Η επίσκεψη βοηθά τον ταξιδιώτη να κατανοήσει καλύτερα όχι μόνο την ιστορία του ηφαιστείου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η γεωλογία εξακολουθεί να επηρεάζει το τοπίο, τα πετρώματα και τη φυσιογνωμία της Νισύρου.

Τα ιαματικά λουτρά 

Σε απόσταση μόλις 1 χλμ. από το Μανδράκι, ο επισκέπτης συναντά ένα κλασικό «σπα» μιας άλλης εποχής. Πρόκειται για μια παλιά πολυτελή λουτρόπολη, η οποία αξιοποιούσε τα ιαματικά νερά των πηγών της περιοχής.

Τα νερά αναβλύζουν σε θερμοκρασία 55 βαθμών Κελσίου, υπενθυμίζοντας ότι η ηφαιστειακή ενέργεια εξακολουθεί να είναι παρούσα κάτω από την επιφάνεια του νησιού.

Η ατμόσφαιρα του χώρου διατηρεί κάτι από την παλιά αίγλη των ιστορικών λουτροπόλεων, όταν η ευεξία συνδεόταν με την αρχιτεκτονική, τη φυσική θεραπεία και την αργή απόλαυση του χρόνου.

Το Παλαιόκαστρο 

Παλαιόκαστρο ονομάζεται η ακρόπολη του νησιού, η οποία σώζεται από την κλασική αρχαιότητα. Το στιβαρό της τείχος, κατασκευασμένο από μαύρο τραχείτη, εντυπωσιάζει με τον όγκο, την κατασκευή και τη δύναμη της παρουσίας του.

Οι μεγάλες, σκοτεινές πέτρες μοιάζουν να αποτελούν φυσική συνέχεια του ηφαιστειακού τοπίου. Το μνημείο στέκει επιβλητικό, διατηρώντας τη μνήμη μιας μακράς ιστορικής διαδρομής και προσφέροντας μία ακόμη απόδειξη ότι η Νίσυρος δεν είναι μόνο προορισμός φυσικής ομορφιάς, αλλά και τόπος με σημαντικό πολιτιστικό βάθος. 

Photos: iStock 

Πηγή: Γιάννης Δεβετζόγλου / news247.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η φύση και η ένταση του φαινομένου Μητσοτάκης

Δεν υπάρχει γι’ αυτόν τίποτε, μόνο η ένταση των καιρικών φαινομένων και ο ίδιος. Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση, όπως έχει αποδειχτεί επανειλημμένα, ακόμα και σε μια εθνική τραγωδία να υποβάλει τον εαυτό του στη δοκιμασία της αυτοκριτικής και της συγγνώμης 

«Υπάρχουν στιγμές που η φύση και η ένταση των καιρικών φαινομένων ξεπερνούν κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό και κάθε επιχειρησιακή δυνατότητα». 

Η απαισιόδοξη αυτή εκτίμηση περιλαμβάνεται στην κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού για τις πυρκαγιές. Και θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει ότι υπάρχει κάποια αλήθεια σ’ αυτήν, καθώς όντως υπάρχουν στιγμές που η φύση μάς ξεπερνάει και μας εκδικείται, αν ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν την είχε διαψεύσει κατηγορηματικά και σε όλους τους τόνους σε άλλες περιπτώσεις. Οταν έκανε τις φωτιές και τις πλημμύρες πολιτικό όπλο, κατηγορώντας τους αντιπάλους του με βαρύτατους χαρακτηρισμούς. Και αποδίδοντας όλες τις ευθύνες σ’ αυτούς, αφού φαίνεται ότι τότε η φύση δεν είχε ξεπεράσει ακόμα τον ανθρώπινο σχεδιασμό. 

Απαριθμεί λοιπόν στην ίδια ανάρτηση, και ενώ η μισή Ελλάδα ακόμα καίγεται, τη μεγάλη προσπάθεια της κυβέρνησής του, τα σπουδαία της έργα στην πρόληψη και την καταστολή, τα σύγχρονα μέσα με τα οποία προίκισε τη χώρα. Και δεν αισθάνεται καμιά ανάγκη να ψελλίσει έστω μια λέξη για κάποιες αδυναμίες και ατέλειες στον κρατικό μηχανισμό, στην οργάνωση της άμυνας απέναντι στις φωτιές, στη σχέση δόμησης και δάσους. Ούτε μια χαραμάδα στη στιλπνή πολιτική της κυβέρνησής του, έτσι που τελικά να βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι όλα καλά κι όλα ωραία, αλλά μας φταίει ο καιρός, ή ο Θεός, ή η ατυχία μας. Αυτά όχι από κάποιον κλώνο του, αλλά από τον ίδιο Μητσοτάκη, που πριν από λίγα χρόνια έστηνε στον πάσσαλο της ατίμωσης τον προκάτοχό του γιατί δεν συνόδευσε τη συγγνώμη του στον λαό με παραιτήσεις. 

Υπάρχουν ουκ ολίγες επισημάνσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης για την υποτίμηση στην πράξη του κινδύνου της φωτιάς. Υπάρχει η ανακοίνωση των δασοπυροσβεστών, που χαρακτηρίζει υποκριτικό το πένθος της κυβέρνησης για τους νεκρούς πυροσβέστες. Υπάρχουν οι δηλώσεις του υπουργού Πολιτικής Προστασίας, που χαρακτήριζε τους εποχικούς δασοπυροσβέστες εισβολείς επειδή διεκδικούσαν τα στοιχειώδη. Υπάρχει το πόρισμα Γκολντάμερ, που ως αντιπολίτευση ο Μητσοτάκης συμφώνησε στην κατάρτισή του, αλλά ως κυβέρνηση το έβαλε στο συρτάρι. Υπάρχουν δεκάδες καταγγελίες από έμπειρους και αρμόδιους για υποστελέχωση του πυροσβεστικού σώματος και σοβαρές ελλείψεις μέσων. Και βέβαια υπάρχει η καθημερινή εμπειρία όλων μας, ότι κάτι δεν πάει καλά σ’ αυτό το κρίσιμο και ευαίσθητο θέμα. 

Τελικά υπάρχουν όλα αυτά, έστω υπερβολικά, έστω αποτέλεσμα της οργής και του πένθους, έστω με αντιπολιτευτική δραματοποίηση. Υπάρχουν και οι νεκροί πυροσβέστες και η τεράστια οικολογική καταστροφή. Αλλά τελικώς… Μητσοτάκης. Δεν υπάρχει γι’ αυτόν τίποτε, μόνο η ένταση των καιρικών φαινομένων και ο ίδιος. Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση, όπως έχει αποδειχτεί επανειλημμένα, ακόμα και σε μια εθνική τραγωδία να υποβάλει τον εαυτό του στη δοκιμασία της αυτοκριτικής και της συγγνώμης. Ετσι που να σκέφτεσαι ότι είναι η φύση και η ένταση του φαινομένου Μητσοτάκης που ακυρώνει κάθε αισιοδοξία για το αύριο. Στις φωτιές, την ασφάλεια, την προστασία των ανθρώπων και του εθνικού μας πλούτου… 

Πηγή: Θανάσης Καρτερός / efsyn.gr 

================================ 

Ποτέ δεν είναι η ώρα… 

Σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου από το Tvxs.gr. 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το μαχαίρι στο κόκκαλο από την ΕΛΑΣ για τα υπερχρεωμένα κόμματα – Καταθέτει πρόταση

Πρόταση βόμβα για τα υπερχρεωμένα κόμματα καταθέτει η ΕΛΑΣ με παρακράτηση ποσοστού κρατικής χρηματοδότησης και βουλευτικών αποζημιώσεων, κλείνοντας την ατελέσφορη πολιτική αντιπαράθεση. Προκαλεί για έμπρακτη απόδειξη υπευθυνότητας, συνέπειας, λογοδοσίας 

Στο «μικροσκόπιο» της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) του Αλέξη Τσίπρα μπαίνει το φλέγον ζήτημα των υπέρογκων τραπεζικών χρεών των πολιτικών κομμάτων, με τον σχηματισμό να καταθέτει ένα πλέγμα ριζοσπαστικών προτάσεων για την αποπληρωμή τους. 

Με κεντρικό σύνθημα «Υπευθυνότητα, Συνέπεια, Λογοδοσία», η ΕΛΑΣ εξαπολύει σφοδρά «πυρά» κατά του πολιτικού συστήματος, τονίζοντας πως το ζήτημα δεν αποτελεί απλώς ευκαιρία για μικροκομματική αντιπαράθεση, αλλά βαθύ πρόβλημα αξιοπιστίας της ίδιας της Δημοκρατίας. 

Τα δύο μέτρα και σταθμά με τους πολίτες 

Στην ανακοίνωσή του, το κόμμα στηλιτεύει την υποκρισία απέναντι στους πολίτες, τονίζοντας πως οι κανόνες πρέπει να ισχύουν για όλους. «Όταν ζητάς από κάθε πολίτη να είναι συνεπής στις οικονομικές του υποχρεώσεις, τότε οφείλεις να εφαρμόζεις τον ίδιο κανόνα και για τα κόμματα», αναφέρει χαρακτηριστικά. 

Η ΕΛΑΣ υπογραμμίζει το παράδοξο να υπάρχουν σήμερα δύο κόμματα με συνολικές τραπεζικές οφειλές που ξεπερνούν το 1,1 δισεκατομμύριο ευρώ, τα οποία συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται κανονικά από το κράτος. «Αν επρόκειτο για μια μικρομεσαία επιχείρηση δεν θα υπήρχε περίπτωση να συνεχίσει να λαμβάνει δημόσιο χρήμα. Τα κόμματα όμως συνεχίζουν, και παρ’ όλα αυτά το χρέος τους μεγαλώνει», προσθέτει. 

Αιχμές για «νομικά κόλπα» με τα ΑΦΜ 

Η ανακοίνωση αφήνει σαφείς αιχμές και για τις πρακτικές που ακολουθούνται προκειμένου να αποφευχθούν οι οικονομικές κυρώσεις. Φωτογραφίζοντας το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη καταγγέλλει ότι επιστρατεύονται «νομικά κόλπα και διαφορετικά ΑΦΜ» με σκοπό την αποφυγή της αποπληρωμή των χρεών, ξεκαθαρίζοντας πως «αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί». 

Οι τρεις δεσμεύσεις – προτάσεις της ΕΛΑΣ 

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η ΕΛΑΣ καταθέτει μια συγκεκριμένη θεσμική πρόταση που αποτελείται από τρεις βασικούς άξονες για την αντιμετώπιση της υπερχρέωσης: 

1. Παρακράτηση κρατικής χρηματοδότησης: Το 80% της τακτικής κρατικής χρηματοδότησης που λαμβάνουν τα υπερχρεωμένα κόμματα να κατευθύνεται υποχρεωτικά και απευθείας στην αποπληρωμή των τραπεζικών τους δανείων.

2. Συμβολή των αιρετών (μισός μισθός): Όσοι εκλέγονται με τα ψηφοδέλτια αυτών των κομμάτων (βουλευτές, ευρωβουλευτές και λοιποί αιρετοί) να υποχρεούνται να καταβάλλουν το 50% των βουλευτικών ή άλλων αποζημιώσεών τους στο κόμμα, αποκλειστικά για την αποπληρωμή του χρέους.

3. Απόλυτη διαφάνεια: Κάθε χρόνο να δημοσιοποιούνται επίσημα και αναλυτικά όλα τα οικονομικά στοιχεία, προκειμένου οι πολίτες να γνωρίζουν με ακρίβεια πόσα χρήματα χρωστάει και πόσα πραγματικά αποπληρώνει το κάθε κόμμα.

«Δεν ζητάμε από τα πολιτικά κόμματα τίποτα περισσότερο από αυτό που ζητούν καθημερινά από τους πολίτες», καταλήγει η ανακοίνωση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. 

Από το in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »