Ύμνος στη Θάλασσα - Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Ο άνθρωπος που κατάφερε να "μπλέξει" με τον πιο μαγευτικό τρόπο το πραγματικό με το φανταστικό. Παρόλο που είναι ευρύτερα γνωστός για το πεζογραφικό του έργο, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες ξεκίνησε τον λογοτεχνικό του βίο ως ποιητής και αποκαλούσε τον εαυτό του ποιητή.

Αργεντινός συγγραφέας και μία από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές μορφές του 20ου αιώνα. Ο Μπόρχες αφηγήθηκε αρκετές ρεαλιστικές ιστορίες της ζωής στη Νότια Αμερική, αναφέρθηκε σε λαϊκούς ήρωες, μάγκες του δρόμου, στρατιώτες, γκάουτσο, ντετέκτιβ, ιστορικές φυσιογνωμίες.

Με αφορμή την επέτειο της γέννησης του, θυμόμαστε ένα υπέροχο ποίημα.

Ύμνος στη Θάλασσα

Έναν ύμνο λαχτάρησα στη θάλασσα,
σε ρυθμούς απλωμένους σαν τις κραυγές των κυμάτων..

Στη θάλασσα, όταν ο Ήλιος στα νερά της,
σαν κατακόκκινη σημαία κυματίζει..

Στη θάλασσα, όταν φιλά τα χρυσαφένια στήθη,
των παρθένων ακτών που καρτερούν διψασμένες..

Στη θάλασσα, καθώς ουρλιάζουν οι ορδές της,
κι εξακοντίζουν οι άνεμοι τις βλαστήμιες τους,
οταν αστράφτει μέσα στ΄ατσάλινο νερό,
η λαμπερή και αιμόφυρτη σελήνη..

Στη θάλασσα όταν πάνω της διαχέει
την απροσμέτρητη πίκρα του,
το Κύπελλο των Άστρων

Σήμερα κατηφόρισα απ΄το βουνό στην κοιλάδα..

Κι απ΄την κοιλάδα στη θάλασσα.

Ο δρόμος τράβαγε μακρύς όσο κρατάει ένα φιλί.

Οι μυγδαλιές σκορπούσαν τις γαλανές σκιές των κορυφών τους,
πάνω στο μονοπάτι..

Και στην κορφή της κοιλάδας, ο ήλιος,
τινάζει τις ολόχρυσες Γολκόνδες του στο γλαυκό σου δάσος:

Θάλασσα! Μητέρα, Αδελφή, Ερωμένη…!

Μπαίνω μες τους απέραντους κήπους των νερών σου,
και κολυμπώ μακριά από τη στεριά..

Τα κύματα έρχονται, με τους εύθραυστους θυσάνους των αφρών,
και χάνονται μες τη βουή. Προς την ακτή.

Με τις κοκκινωπές βουνοκορφές της.

Με τα γεωμετρικά της σπίτια.

Με τις φοινικιές της, έρμαια του ανέμου,
που τώρα έχουν γίνει πελιδνά και παράλογα,
σαν αποκρυσταλλωμένες μνήμες.

Απόσπασμα από τον Ύμνο στη Θάλασσα, Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Από το koutipandoras.gr -  ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Εξήντα χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη: Ο ταξιδευτής του κόσμου

Εξήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη, ενώ το υπουργείο Πολιτισμού έχει αφιερώσει το έτος που διανύουμε στη μνήμη του.

Ο Καζαντζάκης θα σαρώσει με τα μεταπολεμικά του μυθιστορήματα το ελληνικό κοινό και θα γίνει πολύ γρήγορα γνωστός και στο εξωτερικό, κατακτώντας στις προτιμήσεις διαδοχικών γενεών ξένων αναγνωστών μιαν αξιοζήλευτη θέση: θέση την οποία θα διατηρήσει, έστω και κάπως περιορισμένη, μέχρι τις ημέρες μας.

Μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία, από το 1946, όταν κυκλοφορεί το πιο συζητημένο του βιβλίο, το «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», έως και τον θάνατό του, το 1957, στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, ο Καζαντζάκης προλαβαίνει να γράψει και να τυπώσει επτά μυθιστορήματα, τα οποία, συμπληρωμένα με τη μεταθανατίως δημοσιευμένη αυτοβιογραφία του «Αναφορά στον Γκρέκο» (1961), θα συγκροτήσουν και θα αποδεσμεύσουν τη δυναμική της σύγχρονης καζαντζακικής εικόνας, όπως όλοι λίγο-πολύ την ξέρουμε: μια εικόνα, η οποία θα μεταδώσει προς πάσα κατεύθυνση την ιδέα της νεώτερης Ελλάδας μέσα από ένα καθαρώς ζορμπακικό πνεύμα - πνεύμα το οποίο δεν είναι άλλο από το πνεύμα της σοφά απλοϊκής και συνάμα μυθικής και άκρως ζωοδότρας αντρικής λεβεντιάς.

Ο Καζαντζάκης εγκαινιάζει τη μυθιστορηματική του παραγωγή σε ηλικία 63 ετών, ενώ πριν από τον πόλεμο είναι στραμμένος στη δοκιμιογραφία, το θέατρο και την ποίηση.

Το 1938 δημοσιεύει την «Οδύσσεια», ένα ποιητικό έπος 33.333 στίχων με θέμα του το μακρύ ταξίδι του Οδυσσέα στην αρχαιότητα: από την Ελλάδα και την Αφρική μέχρι τον Ισημερινό και τον Νότιο Πόλο. Τα ταξίδια, ωστόσο, δεν θα τον απασχολήσουν μόνο ως ποιητή. Ζώντας από τη δημοσιογραφία, που του επιτρέπει να επισκέπτεται τα πιο διαφορετικά σημεία της υδρογείου (Ρωσία, Ιαπωνία, Κίνα, Αγγλία, Ισπανία, Ιταλία, Αίγυπτος, Σινά, Ιερουσαλήμ, αλλά και Κύπρος ή Μοριάς), ο Καζαντζάκης (από τους πρωτοπόρους της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας εν Ελλάδι) ξεκινάει να καταγράφει τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις σε βιβλία από το 1927, για να συνεχίσει μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1950. Τα ταξιδιωτικά βιβλία ήταν άλλωστε εκείνα που του εξασφάλισαν προπολεμικά το πολυπληθές αναγνωστικό του κοινό, προετοιμάζοντας ενδεχομένως και τη στροφή προς το μυθιστόρημα.

Σε συνεντεύξεις που έδινε κατά καιρούς, σε Έλληνες και ξένους δημοσιογράφους, ο Καζαντζάκης δεν παρέλειπε ποτέ να τονίζει τον ρόλο που ένιωθε ότι έπαιξαν τα ταξίδια στην προσωπική, την καλλιτεχνική και την επαγγελματική του ζωή. Όπου κι αν ταξίδεψε, όπου κι αν στάθηκε, ό,τι κι αν έμαθε, ό,τι κι αν γνώρισε, δύο πράγματα δεν τον εγκατέλειψαν ούτε στιγμή: η αδηφάγα περιέργεια και η ικανότητά του να περιγράφει από τα μεγάλα μεγέθη, μέχρι τις μικρές πλην απολύτως χαρακτηριστικές λεπτομέρειες. Στις σελίδες του χωρούν τα πάντα: επαρχίες και πρωτεύουσες, λιμάνια, βουνά, ακτές και πεδιάδες, ιστορικά πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα, θρησκείες, τέχνες, ήθη του έρωτα και ήθη του γάμου, πεποιθήσεις για τον θάνατο, παροιμίες, προκαταλήψεις, μύθοι και παραμύθια, αλλά και πολιτικά ή εκπαιδευτικά συστήματα. Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα, ο Καζαντζάκης θα αποφύγει στις παρατηρήσεις του την οποιαδήποτε μονομέρεια. Από τη μυκηναϊκή περίοδο και την κάθοδο των Δωριέων μέχρι τους κλασικούς, τους ελληνιστικούς και τους ρωμαϊκούς χρόνους, το Βυζάντιο, την τουρκοκρατία, τη φραγκοκρατία, τον Αγώνα του 1821 και τη σύγχρονη εποχή, η Ελλάδα είναι ένα ιστορικό και γλωσσικό ψηφιδωτό που ενσωματώνει στην πολύπλοκη επιφάνειά του ένα απροσμέτρητο πλήθος διασταυρώσεων, συνευρέσεων και επιρροών.

Ως ταξιδευτής της Ελλάδας και του κόσμου, ο Καζαντζάκης προβάλλει τρεις ιδιότητες ταυτοχρόνως - είναι επισκέπτης, στοχαστής και συγγραφέας. Ένας συγγραφέας που δεν θα ξεχάσει το παρελθόν και την προπολεμική του ταυτότητα, ένας συγγραφέας που θα ταξιδέψει σαν τον ήρωα του ποιητικού του έπους σε όλη τη γη. Ένας Οδυσσέας, ο οποίος δεν θα επιστρέψει στον τόπο του, αλλά θα εξακολουθήσει να τρέφεται σε όλο το μήκος της διαδρομής του από όσα έχουν να του προσφέρουν οι ξένοι (κοντινοί και μακρινοί) πολιτισμοί. Και στο σημείο αυτό, θα αποκαλυφθεί μια άλλη διάσταση της ταξιδιογραφίας του. Καμιά χώρα και καμιά κουλτούρα δεν θα τον ξενίσει. Κάθε του ταξίδι στον κόσμο είναι και ένα ταξίδι γνώσης, μια μαθητεία στο πώς σκέφτονται και πώς αισθάνονται οι άλλοι λαοί: στο πώς κατανοούν την Ιστορία και την καθημερινότητα, στο πώς χτίζουν τις αξίες και τις παραδόσεις τους, καθώς και στο πώς τιμούν και λατρεύουν τους θεούς τους. Κι έτσι, βέβαια, ο Καζαντζάκης θα φτάσει πλησίστιος μέχρι την πολυπολιτισμική εποχή μας, κερδίζοντας πανηγυρικά τη μάχη με τον χρόνο.


Πηγή: huffingtonpost.gr - Oct 05, 2017 - (Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Διαβάστε Περισσότερα »

Σαν σήμερα: Το 1865 καθιερώθηκε o Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας - Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Ποίημα του Διονυσίου Σολωμού (1798-1857), οι δύο πρώτες στροφές του οποίου σε μουσική του Νικολάου Μάντζαρου (1795-1872), αποτελούν τον Εθνικό Ύμνο της Ελλάδας (1865) και της Κύπρου (1966).

Ο Ύμνος εις την Ελευθερία γράφτηκε από τον 25χρονο Σολωμό στη Ζάκυνθο, πρώτα στα ιταλικά και εν συνεχεία στα ελληνικά, τον Μάιο του 1823, σε μία περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης. «…Δε θέλω να περάσει κανενός από το μυαλό πως την ώρα που νικούν οι δικοί μας στο Μαραθώνα, εγώ κάθομαι και τραγουδώ για ένα βοσκόπουλο…» (Ο θάνατος του βοσκού), έγραφε στον φίλο του Γεώργιο Δε Ρώσση την ίδια εποχή.

Το ποίημα του Σολωμού αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές. Το μέτρο είναι τροχαϊκό με εναλλαγές επτασύλλαβων και οκτασύλλαβων στίχων. Σύμφωνα με το περιεχόμενό του μπορεί να χωρισθεί στα εξής μέρη:

• Προοίμιο (στρ. 1-34). Ο ποιητής παρουσιάζει τη θεά ελευθερία, θυμίζει τα περασμένα μαρτύρια του Ελληνισμού, την εξέγερση των σκλάβων, τη χαρά του Ελληνισμού, την έχθρα των Ευρωπαίων ηγεμόνων και την περιφρονητική αδιαφορία των Ελλήνων για τα φιλότουρκα αισθήματά τους.
• Η περιγραφή της Μάχης της Τριπολιτσάς (στρ. 35-74).
• Η μάχη της Κορίνθου και η καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια (στρ. 75-87).
• Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου στα 1822 και ο πνιγμός των Τούρκων στον ποταμό Αχελώο (στρ. 88-122).
• Τα πολεμικά κατορθώματα στη θάλασσα, η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας κοντά στην Τένεδο και ο απαγχονισμός του Γρηγορίου Ε'. (στρ. 123-138).
• Επίλογος (στρ. 139-158). Ο ποιητής συμβουλεύει τους αγωνιστές να απαλλαγούν από τη διχόνοια και προτρέπει τους δυνατούς της Ευρώπης να αφήσουν την Ελλάδα να ελευθερωθεί (Γιάννης Ν. Παππάς: «Για να γνωρίσουμε το Σολωμό», εκδ. Μεταίχμιο).

Η φήμη του ποιήματος ξεπέρασε γρήγορα τα στενά όρια της Ζακύνθου. Το 1824 μεταφράστηκε μέρος του στα αγγλικά και ολόκληρο στα γαλλικά. Στον επαναστατημένο ελληνικό χώρο δημοσιεύτηκε τον ίδιο χρόνο στο Μεσολόγγι, στην εφημερίδα «Ελληνικά Χρονικά» του Ιάκωβου Μάγερ. Θα ακολουθήσουν και άλλες δημοσιεύσεις τον επόμενο χρόνο, ενώ στις 21 Οκτωβρίου του 1825 θα δημοσιευθεί και η πρώτη κριτική του ποιήματος από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη στη Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος, που εκδιδόταν στο Ναύπλιο.

Μεταξύ 1828 και 1830, ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν μελοποιήθηκε από τον κερκυραίο μουσουργό Νικόλαο Μάντζαρο για τετράφωνη ανδρική χορωδία και ακουγόταν με ενθουσιασμό σε εθνικές εορτές στα Επτάνησα. Τον Δεκέμβριο του 1844 ο Μάντζαρος παρουσίασε μια νέα μελοποίηση του ποιήματος και την υπέβαλε στον βασιλιά Όθωνα, με την ελπίδα να γίνει το «εθνικό άσμα» της χώρας. Μέχρι τότε ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας ήταν ο Βαυαρικός (η γνωστή μελωδία του Χάιντν, που σήμερα είναι ο εθνικός ύμνος της Γερμανίας και της Αυστρίας). Το έργο έγινε δεκτό μόνο ως σύνθεση και βραβεύτηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος.

Το 1865, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Κέρκυρα, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α' άκουσε την εκδοχή της σύνθεσης του Μάντζαρου για ορχήστρα πνευστών από την μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας και του έκανε εντύπωση. Ακολούθησε το Βασιλικό Διάταγμα της 4ης Αυγούστου 1865, που το χαρακτήρισε «επίσημον εθνικόν άσμα» και εντελλόταν η εκτέλεσή του «κατά πάσας τας ναυτικάς παρατάξεις του Βασιλικού Ναυτικού». Επίσης, ενημερώθηκαν οι ξένοι πρέσβεις, ώστε να ανακρούεται και από τα ξένα πλοία στις περιπτώσεις απόδοσης τιμών προς τον Βασιλιά της Ελλάδος ή την Ελληνική Σημαία. Από τότε ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν του Διονυσίου Σολωμού, μελοποιημένος από τον Νικόλαο Μάντζαρο, θεωρείται ως εθνικός ύμνος της Ελλάδας. Από τις 18 Νοεμβρίου 1966 με την απόφαση 6133 του υπουργικού συμβουλίου καθιερώθηκε και ως εθνικός ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πηγή: sansimera.gr- Aug 04, 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Ιταλία: Πέθανε ο νομπελίστας θεατράνθρωπος και λογοτέχνης Ντάριο Φο: Πένθος στη χώρα

Η Ιταλία πενθεί σήμερα για τον θάνατο του διεθνούς φήμης σκηνοθέτη, ηθοποιού και λογοτέχνη Ντάριο Φο. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο Σάκο του Μιλάνου, λόγω σοβαρών πνευμονικών προβλημάτων.

Πρόκειται, όπως γράφει ο ιταλικός τύπος, για έναν από τους πληρέστερους καλλιτέχνες της εποχής μας, ο οποίος είχε ασχοληθεί με επιτυχία και με την λογοτεχνία και την σκηνογραφία, ενώ ήταν και θιασάρχης . Για το σύνολο του έργου του, το 1997, ο Φο είχε βραβευθεί με το νόμπελ Λογοτεχνίας.

Σε όλη του σχεδόν την καλλιτεχνική σταδιοδρομία, είχε στο πλευρό του τη σύζυγό του και ηθοποιό Φράνκα Ράμε.

Αντισυμβατικός, με μοναδικό ταλέντο στον αυτοσχεδιασμό, ο Ντάριο Φο είχε αναπτύξει και εντονότατη πολιτική δράση: στην δεκαετία του '70 είχε στηρίξει, μεταξύ, των άλλων, τον αγώνα των ελλήνων αντιστασιακών κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

Το 1969 είχε υπερασπισθεί τον Ιταλό αναρχικό Tζουσέπε Πινέλλι, ο οποίος είχε κατηγορηθεί αδίκως για θανατηφόρα βομβιστική έκρηξη στο Μιλάνο. Ο Πινέλι έπεσε από παράθυρο της αστυνομικής διεύθυνσης του Μιλάνου κατά την διάρκεια της ανάκρισής του και μεγάλο μέρος της ιταλικής κοινής γνώμης, αλλά και τον διανοουμένων , υποστήριξε με έμφαση ότι ο θάνατός του δεν οφειλόταν σε αυτοκτονία.

Ο Φο, για την όλη αυτή ιστορία αποφάσισε να γράψει το έργο- καταγγελία «ο Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού». Tην τελευταία περίοδο της ζωής του, ο Ιταλός σκηνοθέτης, συγγραφέας και ηθοποιός είχε αποφασίσει να στηρίξει το Κίνημα Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλλο.

Στις αμέτρητες συνεργασίες του Ντάριο Φο, πρέπει να θυμίσουμε και εκείνη με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολο Κουν, που πρώτο ανέβασε στην Ελλάδα το έργο «Ισαβέλα τρεις καραβέλλες και ένας παραμυθάς», την περίοδο 1974-1975. Λόγω της αυτόνομης, ελεύθερης και ασυμβίβαστης σκέψης του, ο Ιταλός νομπελίστας είχε αναγκαστεί να διακόψει, για σειρά ετών, και την συνεργασία του και με την δημόσια τηλεόραση Rai.

Aμέσως μετά την ανακοίνωση της είδησης του θανάτου του, ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρένσι θέλησε να τονίσει σε δήλωσή του: «Με τον Ντάριο Φο η Ιταλία χάνει έναν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του θεάτρου, του πολιτισμού, της κοινωνικής ζωής της. Η σάτιρά του, η έρευνα και η διαρκής εργασία του επί σκηνής, η πολύπλευρη καλλιτεχνική του δραστηριότητα αποτελούν την μεγάλη παρακαταθήκη ενός μεγάλου Ιταλού, προς όλο τον κόσμο».


ΑΠΕ-ΜΠΕ Ρώμη, Ιταλία / mignatiou.com- Oct 13, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Πιστεύομεν και εις την Λαοκρατία, ...

Από το βιβλίο της Μ. Ιορδανίδου: "Στου κύκλου τα γυρίσματα"

Στις 11 του Οχτώβρη τη νύχτα, όλοι το ξέρουν πια και το διαλαλούνε τα χωνιά πως ή ώρα της λευτεριάς εσήμανε. 
Φεύγουν οι Γερμανοί ......το πλήθος ξεχύνεται στους δρόμους ....πεινασμένος λαός, στερημένος, δεν αγγίζει τίποτα ..... 
Ποτέ ο ελληνικός λαός δεν ήτανε πειθαρχημένος. Τι έχει συμβεί κι έπαψε να τσαλαπατιέται; Σειρές , ουρές: "Στη θέση συναγωνίστρια..." 

Πειθαρχεί και γιατί πειθαρχεί κι ο ΕΛΑΣ και δεν κατεβαίνει απ ' τα βουνά; όλοι πειθαρχούν γιατί πιστεύουνε σε μια Εθνική κυβέρνηση ... από τις 12 ως τις 15 ελεύθερη Αθήνα και όλοι πειθαρχούν περιμένοντας για το σχηματισμό Εθνικής κυβέρνησης ... ο ΕΛΑΣ που είναι κυρίαρχος πειθαρχεί και περιμένει ............... 

Στις 18 του Οχτώβρη μιλιούνια λαού υποδέχονται την κυβέρνηση του Καΐρου στο Σύνταγμα όπου ακούγεται το " Πιστεύομεν .." του Παπανδρέου .

- Πιστεύομεν...

-Λαοκρατία και όχι βασιλιά! ωρύεται ο κόσμος .

- Πιστεύομεν....

- Λαοκρατία και όχι βασιλιά .

-Πιστεύομεν και εις την Λαοκρατία, λέει επιτέλους ο Παπανδρέου. 

Σήμερα 12 του Οχτώβρη σε συνδυασμό με το ποίημα του Σεφέρη στις 7 του Οχτώβρη.... η ιστορία όπως καταγράφεται από τους λογοτέχνες που τη βίωσαν...
Δύο διαφορετικοί ιδεολογικοί κόσμοι Σεφέρης - Ιορδανίδου: ίδια προσέγγιση στο ιστορικό γεγονός...

Για να εξηγήσουμε ό,τι ακολούθησε , την ευθύνη της κυβέρνησης της Μ. Ανατολής των Άγγλων και την ανόητη (;) εμπιστοσύνη του κυρίαρχου λαού και των καθοδηγητών του στις συμφωνίες με τους μεγάλους .............
_____________________

Ένα, σχεδόν, άγνωστο ποίημα του Γ. Σεφέρη, γραμμένο στις 7 Οκτωβρίου "Το απομεσήμερο ενός φαύλου"

Τράβα αγωγιάτη, καρότσα τράβα,
τράβα να φτάσουμε γοργά στην Κάβα!
Φύσα βαπόρι, βόα μηχανή,
να ’ρθούμε πρώτοι εμείς! — οι στερνοί.

Τα στερνοπαίδια και τ’ αποσπόρια
και τ’ αποβράσματα και τ’ αποφόρια
μιας μάχης που ήτανε γι’ άλλα κορμιά
για μάτια αλλιώτικα κι άλλη καρδιά.
Πολιτικάντηδες, καραβανάδες,

ψιλικατζήδες, κολλυβιστάδες,
μούργοι, μουνούχοι και θηλυκά—
τράβα αγωγιάτη! βάρα αμαξά!
Φτωχή Πατρίδα, στα μάγουλά σου
μαχαίρια γράφουνε το γολγοθά σου·

μάνα λιοντόκαρδη, μάνα ορφανή,
κοίτα αν αντέχεις τέτοια πομπή:
το ματσαράγκα, το φαταούλα
με μπογαλάκια και με μπαούλα·
τη χύτρα που έβραζε κάθε βρομιά

λες και την άδειασαν όλη με μιά
σ’ αυτούς ανάμεσα τους ήπιους λόφους
όπου μας κλείσανε σαν υποτρόφους
ενός αδιάντροπου φρενοβλαβή
που στο βραχνά του παραμιλεί.

Δες το σελέμη, δες και το φάντη
πώς θυμιατίζουνε τον ιεροφάντη
που ρητορεύεται λειτουργικά
μπρος στα πιστά του μηρυκαστικά.
Μαυραγορίτες από τα Νάφια

της προσφυγιάς μας άθλια σινάφια,
γύφτοι ξετσίπωτοι κι αρπαχτικοί,
λένε, πατρίδα, πως πάνε εκεί
στα χώματά σου τα λαβωμένα
γιατί μαράζωσαν, τάχα, στα ξένα

και δεν μπορούνε χωρίς εσέ—

οι φαύλοι: τρέχουνε για το λουφέ.


http://tsak-giorgis.blogspot.gr - Oct 12, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Συμπληρώνονται σήμερα 105 χρόνια από τον θάνατο του Α. Λασκαράτου - Ενα επίκαιρο κείμενο του.

"Εγώ δεν ημπορώ, εν συνειδήσει, να ναναρίσω την κοινωνία μας με το ναρκωτικό νανάρισμα των λαοπλάνων. Ούτε μήτε να σιωπήσω τα ολέθρια αποτελέσματα μιας τέτοιας σατανικής κερδοσκοπίας. Εγώ εξεναντίας ξεσκεπάζω τα ελαττώματά της με θάρρος και με εξουσίαν. Με όλην εκείνην την εξουσίαν οπού μου δίνει η Αλήθεια".

Α. Λασκαράτος - "Μυστήρια της Κεφαλονιάς"

105 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα απ’ την ημέρα του θανάτου του αξιόλογου Κεφαλονίτη σατιρικού ποιητή Ανδρέα Λασκαράτου. Ο ίδιος με αριστοκρατική καταγωγή και συντηρητικές για την εποχή του απόψεις, υπερασπίστηκε με σθένος τις αντιλήψεις του υπομένοντας διωγμούς, φυλακές και εξορίες καθώς και αφορισμούς από την επικρατούσα –παντοδύναμη τότε- θρησκεία.

Ο Α. Λασκαράτος δεν ήταν άθεος όπως λανθασμένα πιστεύουν πολλοί. Κι’ αυτό μας το λέει ο ίδιος στο βιβλίο του, που ήταν αιτία για τον αφορισμό του «Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς»: «Η ψυχή μας λοιπόν είναι συνθεμένη από δύναμες ανθρώπινης φύσεως και δύναμες μιας άλλης ανώτερης φύσης. Η πρώτες μας συγγενέβουνε με τον κόσμο. Οι δεύτερες με τη Θεότητα».

Ο χλευασμός και η απέχθεια με την οποία αντιμετώπιζε τον κλήρο είχε να κάνει με την αντίληψη του ότι η θεότητα είναι κάτι τόσο υψηλό και μεγαλειώδες, που δεν μπορούσε να γίνει κατανοητή από τον άνθρωπο, θεωρώντας ότι η χριστιανική διδασκαλία απαξιώνει και εξευτελίζει αυτό που ο ίδιος πίστευε.

Βιογραφικά στοιχεία για τον Α. Λασκαράτο μπορεί να συναντήσει κάποιος αρκετά στο διαδίκτυο.

Παραθέτουμε ένα κείμενο του, που το θεωρούμε εξαιρετικά επίκαιρο.

Δύστυχε λαέ! Οι κατεργαραίοι σ’ εμεθήσανε καθώς μεθούν τα μελίσια και τα βάνουνε στο καλάθι…
Σ’ εμεθήσανε και σ’ εκάμανε να πιστέψης πώς κάτι είσαι! Δύστυχε λαέ! ξέρεις τι είσαι! Εκείνο που είναι όλοι οι λαοί, εκείνο που εσταθήκανε οι λαοί πάντα, είσαι, θέλεις δε θέλεις, το κλοτσοσκούφι εκεινώνε που τους βαστά η ψυχή τους να σε παίζουνε. Μπορεί να μη σ’ αρέση τούτη η αλήθεια, μα δέξου τη γιατί είναι αλήθεια. Είναι πρικία μα κάνει καλό. Εσύ έχεις παράπονα εναντίον εις εκείνους οπού έως τώρα σ’ εδιοικήσανε και τώρα εβγήκανε άλλοι οι οποίοι λέγονται φίλοι σου, και σου ζητούνε να σε διοικήσουν εκείνοι, και συ κατά το συνηθισμένο, γιατί έτσι οι λαοί κάνουνε πάντα, έτρεξες εις εδαύτους και τους ακολούθησες…

Μα ξέρεις πώς πιάνουνε τους ελέφαντας; Πηένουνε δώδεκα στο κυνήγι, οι έξι ντυμένοι μαύρα, και οι έξι άσπρα, όντες ο ελέφαντας πέσει στο λάκκο το διορισμένονε τότες τρέχουνε οι έξι οι μαυροφόροι, και με ξύλα μεγάλα τόνε ραβδίζουνε. Αφού τόνε ραβδίσουνε καλά-καλά, τότες βγαίνουνε οι ασπροφόροι, οι οποίοι καμόνουνται να διόχνουνε τους μαυροφορεμένους, χαϊδέβουνε τον ελέφαντα, του βάνουνε στο στόμα ζαχαροκούλουρα, και τότε βοηθούνε να έβγη από το λάκκο.

Ο ελέφαντας τότες ακολουθάει μ’ ευγνωμοσύνη εκείνους όπου νομίζει ελευθεροτάδες του, κ’ ετούτοι τόνε φέρνουνε και τότε τόνε πουλούνε. Ακουσες τώρα, λαέ, πως οι άνθρωποι πιάνουνε τα θηρία;

Ιδες, ή δεν ίδες σε τούτην τη διήγηση την εικόνα σου;

Ανδρέας Λασκαράτος – «Λαός και λαοπλάνοι»

Υ.Γ: Είναι γνωστό πως αντέδρασε ο Ανδρέας Λασκαράτος όταν τον αφόρισε ο μητροπολίτης  Σπυρίδωνας Κοντομίχαλος, στην αγγλοκρατούμενη τότε Κεφαλονιά  λόγω του βιβλίου του «Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς».

Στις 2 Μάρτη 1856, -σύμφωνα με τον θρύλο- είχε πάει ένας παπάς στον συγγραφέα να του ανακοινώσει την απόφαση του δεσπότη.
-Και τι σημαίνει ο αφορισμός; ρώτησε κάνοντας τον ανήξερο ο Λασκαράτος
-Το κόκκαλα σου δεν πρόκειται να λιώσουν ποτέ, απαντάει ο παπάς.
Μισό του λέει ο Λασκαράτος. Μπαίνει στο σπίτι του και επιστρέψει με ένα κουτί με δυο ζευγάρια παπούτσια των παιδιών του. Θα ήμουν ευγνώμων, λέει, απευθυνόμενος στον παπά, αν μου τα αφόριζε κι αυτά ο δεσπότης και δεν λιώνουν οι σόλες τους  και υποβάλλομαι σε έξοδα.


Από: tsak-giorgis.blogspot.gr- Jun 23, 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Τὸ προσφυγόπουλο τοῦ οὐρανοῦ - Διήγημα του Παύλου Νιρβάνα (1866-1937)

Εἰς τὸν προσφυγικὸν καταυλισμὸν τῆς Λαχαναγορᾶς Πειραιῶς ἐνεφανίσθη μίαν τῶν ἡμερῶν ἕνας ἀνέλπιστος, πληγωμένος πρόσφυξ. Δὲν ἦτο οὔτε Μικρασιάτης, οὔτε Θράξ. Δὲν τὸν εἶχαν κυνηγήσει αἱ ὀρδαὶ τοῦ Κεμάλ. Δὲν τοῦ εἶχαν σπάσει τὸ πόδι του οἱ Τοῦρκοι Τσέτηδες. Ἦτον ἁπλούστατα ἕνας ἀθῷος σπουργίτης. Καὶ καθὼς ἐπετοῦσε στὸν οὐρανόν, τὸν ὁποῖον δὲν διεκδικοῦν, ὡς γνωστὸν οὔτε οἱ Ἕλληνες, οὔτε οἱ Τοῦρκοι, τὸ λάστιχο ἑνὸς μικροῦ ἐντοπίου Τσέτη τὸν ἐτόξευσεν εἰς τὰ ὕψη καὶ δὲν εἶχε τὴν εὐσπλαγχνία νὰ τοῦ δώσῃ τουλάχιστον τὸν θάνατον. Τοῦ ἐτσάκισε τὸ ποδαράκι του. Καὶ ὁ πληγωμένος σπουργίτης, λιγοθυμισμένος ἀπὸ τὸν τρομερὸν πόνον ἔπεσεν ὡς νεκρὸν σῶμα, εἰς τὸ χῶμα. Ὁ μικρὸς Τσέτης ἔσπευσε νὰ τὸν αἰχμαλωτίσῃ, καὶ νεκρὸν ἀκόμη.

Ἀλλὰ τὴν τελευταίαν στιγμήν, ὁ πτερωτὸς τραυματίας εὑρῆκε τὴν δύναμιν τῶν φτερῶν του. Καὶ ἐσώθη πάλιν, εἰς τὰ ὕψη ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔπεσε.

Tα φτερὰ του ὅμως ἀπέκαμαν εἰς τὴν οὐρανίαν περιπλάνησιν. Ἐδοκίμασε ν᾿ ἀκουμπήσῃ σ᾿ ἕνα κλαδὶ δένδρου νὰ ξεκουρασθῆ. Ἀλλὰ πῶς; Μόλις ἐπροσπάθησε νὰ στηριχθῇ στὸ ποδαράκι του, τρομεροὶ πόνοι τὸν ἔκαμαν νὰ παραιτηθῇ ἀπὸ κάθε ἰδέαν ἀναπαύσεως. Καὶ μὲ τὰς τελευταίας δυνάμεις, ποὺ ἀπέμεναν στὶς μουδιασμένες φτεροῦγες του, ἐδοκίμασε πάλιν νὰ πετάξῃ. Ἔκαμε δυὸ-τρεῖς γύρους εἰς τὸν ἀέρα, ἀλλὰ οἱ φτεροῦγες του δὲν τὸν ἐκρατοῦσαν πλέον. Ἔνοιωθε τώρα ὅτι ὕστερα ἀπὸ λίγα λεπτά, λίγα δευτερόλεπτα, θὰ εὑρίσκετο κάτω στὸ χῶμα, ἀνίκανος πλέον νὰ σωθῇ ἀπὸ τοὺς ἀγρίους Τσέτες τῆς γειτονιᾶς.

Εἰς ὁμοίαν περίστασιν, ὁ ἀεροπόρος, τοῦ ὁποίου ἐσταμάτησεν ἔξαφνα ὁ μοτέρ, κατοπτεύει βιαστικὰ τὸ ἔδαφος καὶ ζητεῖ τὸ κατάλληλον ἔδαφος, διὰ νὰ προσγειωθῆ, ὅσον ἀσφαλέστερα μπορεῖ.

Έτσι ἔκαμε καὶ ὁ μικρὸς πτερωτὸς ἀεροπόρος. Ὁ μοτέρ του δὲν ἐδούλευε πιά. Κατώπτευσε τὸ ἔδαφος. Παντοῦ δρόμοι, μὲ τρομερὰ παιδιά, ποὺ ἐπερίμεναν μὲ τὰ λάστιχα τεντωμένα. Παντοῦ ἐχθρικοὶ αὐλόγυροι. Παντοῦ ἄξενα κεραμίδια, ὅπου ἕνας τραυματίας σπουργίτης, ἀνίκανος ν᾿ ἀναζητήσῃ ἀλλοῦ τὴν τροφήν του, θὰ ἐκινδύνευε ἀσφαλῶς νὰ πεθάνῃ ἀπὸ ἀσιτίαν. Ἔξαφνα, πρὸς ἕνα σημεῖον τοῦ ἐδάφους διέκρινε μίαν αὐλήν, ὅπου γυναικοῦλες καὶ μικρὰ παιδάκια, ἐκινοῦντο, μὲ ἕνα ὕφος μεγάλης δυστυχίας.

Καὶ ἐπειδὴ ἡ δυστυχία ἐννοεῖ τὴν δυστυχίαν, ὁ πληγωμένος σπουργίτης δὲν ἄργησε νὰ καταλάβη ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἦσαν ἀδελφοί του καὶ ὅτι ἡ αὐλὴ αὐτὴ δὲν ἦταν ὅπως οἱ ἄλλες αὐλὲς τῶν κακῶν ἀνθρώπων.

- Μαζὶ μὲ τοὺς δυστυχισμένους κι ἐγώ! ἐσκέφθη ὁ μικρὸς σπουργίτης.

Kαι, μ᾿ ἕνα τέλειον βὸλ-πλανέ, τὸ ὁποῖον οἱ ἄνθρωποι ἐδιδάχθησαν, ὡς γνωστόν, ἀπὸ τὰ πουλιά, εὑρέθη μέσα εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ προσφυγικοῦ καταυλισμοῦ, κατάκοιτος στὸ χῶμα, ἀνίκανος νὰ κινηθῇ, ἕτοιμος ν᾿ ἀποθάνῃ. Ἀλλὰ δὲν ἄργησε νὰ βεβαιωθῇ ὅτι εὑρίσκεται μεταξὺ πονετικῶν ψυχῶν. Μία ἀτμοσφαίρα συμπαθείας καὶ ἀγάπης ἐσχηματίσθη γύρω ἀπὸ τὴν δυστυχίαν του. Οἱ ἄλλοι δυστυχισμένοι ἐννοοῦσαν τὸν πόνον του. Τὰ παιδάκια δὲν ἦσαν ἐκεῖ σκληρὰ καὶ ἄσπλαγχνα, ὅπως τὰ ἄλλα παιδιά. Οἱ μεγάλοι δὲν ἦσαν κακοὶ καὶ ἀδιάφοροι. Ἀγαθὰ χέρια τὸν ἐσήκωσαν καὶ τὸν ἐχουχούλισαν.

Καί, διὰ νὰ συμπληρωθῇ ἡ εὐτυχία του, μία ἀκόμη πονετικὴ ψυχὴ ἔσκυψε ἀπὸ πάνω του, ὡς Θεία Πρόνοια. Ἦταν ἡ ἀγαθὴ Πρόνοια καὶ τῶν ἄλλων δυστυχισμένων, ἡ δεσποινίς, ἡ διακονοῦσα τὴν Φιλανθρωπίαν εἰς τὸν προσφυγικὸν καταυλισμόν.

 - Τὸ καημένο τὸ πουλάκι! εἶπεν ἡ δεσποινίς. Ἔχει σπασμένο τὸ ποδαράκι του. Πρέπει νὰ τὸ κρατήσουμε κι αὐτὸ δῶ, νὰ τὸ γιατρέψουμε, ὡς ποὺ νὰ μπορέση νὰ ξαναπετάξῃ.

Ὁ μικρὸς σπουργίτης, μολονότι δὲν ἐγνώριζε τὴν γλῶσσαν τῶν ἀνθρώπων, ἐκατάλαβε πολὺ καλὰ τί ἔλεγεν ἡ δεσποινίς, διότι ἡ γλῶσσα τῆς ἀγάπης εἶναι μία γιὰ ὅλα τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἔσπευσε νὰ εὐχαριστήσῃ τὴν δεσποινίδα μ᾿ ἕνα γλυκύτατον τσίου-τσίου.

- Εὐχαριστῶ, καλή μου κοπέλα, εὐχαριστῶ πολύ. Ὅταν γίνω καλά, θαρθῶ νὰ σοῦ πῶ ἕνα ὡραῖο τραγουδάκι στὸ παράθυρό σου. Δὲν τραγουδῶ σὰν τὸ ἀηδόνι. Ἀλλὰ τὰ γλυκύτερα τραγούδια δὲν εἶναι τὰ τεχνικώτερα. Εὐχαριστῶ, καλή μου κοπέλα, εὐχαριστῶ. Τσίου-τσίου!

Δύο τρυφερὰ χεράκια ἐπῆραν τὸν μικρὸν πτερωτὸν πρόσφυγα, τοῦ ἔδεσαν τὸ ποδαράκι του, τὸν ἐτάισαν, τὸν ἐπότισαν καὶ ὕστερα τὸν ἐτοποθέτησαν σὲ μιὰ ζεστὴ καὶ μαλακὴ φωλίτσα.

Ἦτο καὶ αὐτὸς ἕνα προσφυγόπουλο τοῦ οὐρανοῦ, ὅπου ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων φθάνει κάποτε ἀγρία καὶ τρομερά, ὡς νὰ μὴν τῆς ἔφθανε γιὰ νὰ χορτάση αὐτὴ ἡ μεγάλη καὶ ἀπέραντη Γῆ.


( Μέσω  tvxs )

Διαβάστε Περισσότερα »

Alexandre Dumas, ο Σωματοφύλακας μάγειρος - Του Βαγγέλη Παυλίδη

Είχα πει χθές να ξε-φύγω απο την πολιτική και τα παρασκηνιακά ή επι σκηνής παιχνίδια, τις συνεχιζόμενες κινδυνολογίες και περισπούδαστες αναλύσεις που το μόνο που κάνουν είναι να χειροτερεύουν (σκόπιμα:) την κατάσταση και να γίνω πάλι για λίγο κανονικός άνθρωπος, ν’ ασχοληθώ με πράγματα που μου αρέσουν, όπως το φαγητό και η μαγειρική, ας πούμε.  Και την ευκαιρία μου την έδωσε ο Αλέξανδρος Δουμάς, πατήρ, που είχε τα γενέθλιά του, 24 Ιουλίου 1802.

Ήρθε όμως ο δαίμονας της φωτιάς κι έτσι γράφω σήμερα αυτά που ήθελα να γράψω χθές.

Τον Αλέξανδρο Δουμά τον ξέρετε.  Κι αν παρ’ ελπίδα δεν τον ξέρετε σίγουρα θα ξέρετε τους “Τρείς Σωματοφύλακες” (που ήταν τέσσερεις), ή “Το σιδηρούν προσωπείον”, ή τέλος πάντων τον “Κόμη Μοντεχρίστο”, ή το “Μετά Είκοσι Έτη”, ή τους “Αδελφούς Κορσικανούς”, ή τον “Υποκόμη της Βραζελώνης”.  Δεν μπορεί να είναι κανείς τόσο άσχετος, ε.

Αυτό όμως που ίσως δεν ξέρετε είναι πως ο Alexandre Dumas ήταν διάσημος γαστρονόμος και μάγειρας, για το αληθές του οποίου μαρτυρά και το παρουσιαστικό του. Λέγεται μάλιστα πως η αγάπη του για το φαγητό συναγωνιζόταν αυτήν για τις γυναίκες.  Πέρα απο τις συχνές και ποικίλες αναφορές στο φαγητό μέσα απο τα έργα του, το “Grand Dictionnaire de Cuisine” (1200 σελίδες παρακαλώ), αποτελεί έναν απο τους παγκόσμιους θυσαυρούς της γαστρονομίας, ένα βιβλίο που δεν έχει όμοιό του.  Εκατοντάδες συνταγές, δοσμένες απο έναν  παραμυθά, με ιστορίες και ανέκδοτα κι ένας απολαυστικός πρόλογος που ανακατεύει την τέχνη με την επιστήμη και την ψυχολογία της κουζίνας.  Εκεί, ανάμεσα στα άλλα, ο Dumas ταξινομεί και την όρεξη σε τρία είδη:

1.  Η όρεξη που προέρχεται απο την πείνα.  Δεν πολυσκοτίζεται για το φαγητό που θα την ικανοποιήσει. Αν είναι μεγάλη, ένα κομμάτι ωμό κρέας είναι εξ ίσου καλό μ΄έναν ψητό φασιανό.

2.  Η όρεξη που έρχεται -πεινάμε δεν πεινάμε- απο ένα ζουμερό πιάτο που μπαίνει μπροστά μας την κατάλληλη στιγμή και που επαληθεύει το ρητό “Τρώγωντας ανοίγει η όρεξη”.

3.  Το τρίτο είδος όρεξης είναι αυτή που διεγείρεται στο τέλος του γεύματος όταν, αφού ικανοποιηθεί ή κανονική πείνα απο τα κύρια πιάτα, και ο καλεσμένος είναι έτοιμος να σηκωθεί ικανοποιημένος, ένα εξαιρετικό πιάτο τον κρατάει στο τραπέζι μ’ ένα τελευταίο πειρασμό της φιληδονίας του.

Γράφει κι άλλα ο καλός Αλέξανδρος όπως π.χ. την ταξινόμηση της λαιμαργίας μα είναι ώρα για μια συνταγή.  Δύσκολο να διαλέξει κανείς, μα κατέληξα σε μια σαλάτα όπως την περιγράφει σε γράμμα προς ένα φίλο του.  “Τελικά, έκανα μια σαλάτα”, γράφει, “που τόσο ικανοποίησε τους καλεσμένους μου ώστε ο Ronconi, που δεν μπορούσε να έλθει, έστειλε για την μερίδα που του αναλογούσε. Ο υπηρέτης του την πήρε κρατώντας μια τεράστια ομπρέλα επιδή έβρεχε και για να μην μπεί κάτι άσχετο μέσα….”

…“Ήταν μια σαλάτα με μεγάλη φαντασία, σύνθετη, με πέντε βασικά συστατικά:  παντζάρι σε ροδελες, σελινόριζα σε μικρά κομμάτια,  ψιλοκομμένη τρούφα, rampion* με τα φύλλα και βραστές πατάτες… πρώτα, έβαλα τα υλικά σ’ ένα μπωλ κι ύστερα τα αναποδογύρισα σε μια πιατέλα.  Στο άδειο μπωλ έβαλα έναν κρόκο βραστού αυγού για κάθε δυο άτομα, έξη για δώδεκα.  Έλειωσα τους κρόκους με λάδι μέχρι να γίνουν αλοιφή στην οποία πρόσθεσα μαϊντανό, τόνο λειωμένον με το πηρούνι, φιλέτα αντζούγιας, μουστάρδα Maille, μια γεμάτη κουταλιά σόγια, πίκλα αγγουράκια ψιλοκομμένα, και το ασπράδι των αυγών ψιλοκομμένο.  Αραιώνω το μίγμα με το καλύτερο ξύδι που μπόρεσα να βρω.  Βάζω την σαλάτα πίσω στο μπώλ και ο υπηρέτης μου την ανακατεύει.  Στο τέλος βάζω απο πάνω λίγη πάπρικα, που είναι το Ουγγαρέζικο κόκκινο πιπέρι…

…Η σαλάτα πρέπει να ετοιμαστεί μια ώρα πριν το σερβίρισμα και στο διάστημα αυτό να ανακατευτεί τρεις τέσσερεις φορές.  Και ιδού η σαλάτα που γοήτευσε τον Ronconi.”

*“rampion” οικογένεια φυτών με πολλά είδη, η Κρητική “πετρομαρούλα”.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ- Το “Μέγα Λεξικό της Κουζίνας” στην πρώτη του έκδοση κατέβασα ολόκληρο απο το books.google.com/


25 Jul 2015
pavlidiscartoons.com 

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέθανε πριν λίγο ο μεγάλος λογοτέχνης Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Σε ηλικία 87 ετών πέθανε την Πέμπτη στο Μεξικό ο Κολομβιανός Νομπελίστας συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή αργά το βράδυ της Πέμπτης από τα δημοσιεύματα μεξικανικών εφημερίδων όπως μεταδίδει το Reuters. Ο Μάρκες, εδώ και δεκαετίες ζoύσε μόνιμα στο Μεξικό.

Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή καθώς έπασχε από καρκίνο στους λεμφαδένες. Πρόσφατα είχε νοσηλευθεί για μέρες σε νοσοκομείο. Στις 6 Μαρτίου έκλεισε τα 87 του χρόνια.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος και έφτασε να θεωρείται ο συγγραφέας που μέσα από τα μυθιστορήματα και τις νουβέλες του καθόρισε το είδος του μαγικού ρεαλισμού.

Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1927 στο χωριό Αρακατάκα, Διαμέρισμα Μαγδαλένα, Κολομβία. Το 1947 ξεκίνησε να σπουδάζει Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μπογοτά. 

Την ίδια χρονιά δημοσίευσε σε εφημερίδα το πρώτο του διήγημα, "Η Τρίτη Παραίτηση".

Το 1948 μετακόμισε στην Καρθαγένη της Ινδίας των Δυτικών Ινδιών και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά.

Tο 1967 δημοσιεύτηκε το μυθιστόρημά του "Εκατό Χρόνια Μοναξιάς", ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που τον καθιέρωσε ως έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους συγγραφείς.

Το 1982 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

πηγή : news247.gr


Αλλα έργα του είναι:

• La hojarasca (Τα νεκρά φύλλα, 1955)
• El coronel no tiene quien le escriba (Ο Συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει, 1961)
• La mala hora (Η κακιά ώρα, 1962)
• Los funerales de la Mamá Grande (Η κηδεία της Μεγάλης Μάμα, 1962)
• Cien años de soledad (Εκατό χρόνια μοναξιάς, 1967) ― ελλην.μετάφρ.Αγγ.Βερυκοκάκη-Αρτέμη ("Νέα Σύνορα")
• El otoño del patriarca (Το φθινόπωρο του Πατριάρχη, 1975)
• Crónica de una muerte anunciada (Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου, 1981) ― ελλην.μετάφρ.Σωτηριάδου-Μπαράχας ("Νέα Σύνορα")
• El amor en los tiempos del cólera (Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας, 1985) ― ελλην.μετάφρ.Σωτηριάδου-Μπαράχας ("Νέα Σύνορα")
• La aventura de Miguel Littín clandestino en Chile (Η περιπέτεια του Μιγκέλ Λιττίν, λαθραίου στη Χιλή', 1986)
• El general en su laberinto (Ο στρατηγός μες στο λαβύρινθό του, 1989)
• Doce cuentos peregrinos (Δώδεκα διηγήματα περιπλανώμενα, 1992)
• Del amor y otros demonios (Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων, 1994)
• Noticia de un secuestro (Η είδηση μιας απαγωγής, 1996)
• Ανεμοσκορπίσματα

Διαβάστε Περισσότερα »

28 Feb - Θαλασσινή Αφροδίτη – Marine Venus - Tου Βαγγέλη Παυλίδη

“ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΒΙΛΑΣ ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ
…  Είναι δύσκολο να μεταφέρει κανείς την εξαιρετική σιωπή αυτού του κήπου, μια κι ειν’ αλήθεια πως ο κεντρικός δρόμος περνάει κατα μήκος πλάϊ του και ο θόρυβος των αυτοκινήτων ακούγεται – όμως είναι τόσο πυκνές οι πικροδάφνες και τα πευκάκια  και τόσο βαθειά η σκιά που σκεπάζει το σπίτι που οι ήχοι μπερδεύονται και ανακατεύονται με τον φλοίσβο της θάλασσας, κατά μήκος της παραλίας στ’ ανατολικά.  Εδώ μαζευόμαστε το βραδάκι για ένα ποτηράκι και για κουτσομπολιό, καθισμένοι σε καρέκλες μπαμπού γύρω απο το μικρό βαμένο τραπέζι, ακούγοντας στο λυκόφως τις ρηχές νότες κάποιας ξεχασμένης φούγκας που φτάνει μέχρι εμάς απο το παλιό γραμόφωνο με το χωνί που είναι το καμάρι του Μουφτή…”
LAWRENCE DURRELL, “Reflections on a Marine Venus”

Η “πορτάκλα” του κήπου μας έβγαζε ακριβώς απέναντι στην αρχή της σημερινής οδού Νικολάου Σάββα.  Απο τη μια μεριά ήταν η κεντρική είσοδος του Ξενοδοχείου των Ρόδων κι απέναντι ακριβώς, στην άλλη γωνία, η Βίλα Κλεόβουλος.  Το νεκροταφείο Μουράτ Ρεϊς με πυκνές καλοκουρεμένες πικροδάφνες και δρομάκια να στριφογυρίζουν ανάμεσά τους.   Στο βάθος, δίπλα στο τζαμί, έμενε ο Μουφτής με το σόι του, φίλος του προ-πάππου Σάββα Παυλίδη, πρώτου Έλληνα Δήμαρχου της Ρόδου.

Δεν θυμάμαι το πρόσωπό του, ήμουν πολύ μικρός, μα η φιγούρα του άντρα με το άσπρο “αποικιακό” κουστούμι και το, ψάθινο νομίζω, καπέλο είναι ακόμα μπροστά μου καθώς πηγαινοερχόταν απο τη Βιλα Κλεόβουλος.  Ο “κύριος με τα άσπρα”, έτσι τον λέγαμε μεταξύ μας τον Λώρενς Ντυρέλ ή Ντάρελ, για να μη μαλώνουμε.

Άγγλος που ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό του Άγγλο και που αρνήθηκε κάθε σχέση με την Αγγλία, θεωρώντας τον εαυτό του πολίτη του κόσμου ή άπατρι.  Πρίν τον πόλεμο έζησε πολλά χρόνια στην Ελλάδα που την αγάπησε και πολλές απο τις νουβέλες του διαδραματίζονται σ’ αυτήν. ‘Εμεινε για δυο περίπου χρόνια στη Ρόδο, στη διάρκεια της Βρετανικής Στρατιωτικής Διοίκησης, υπηρετώντας στις διπλωματικές υπηρεσίες.  Το βιβλίο του “Reflections on a Marine Venus” αναφέρεται στην περίοδο αυτή.  Απο εκεί είναι και τα αποσπάσματα.

Σήμερα, αλλοίμονο, o κήπος κάθε άλλο παρα ταιριάζει την περιγραφή του Durrell.  Ρημαγμένος, αποψιλωμένος, με τα δρομάκια και τις πικροδάφνες του εξαφανισμένα, τα όσα δέντρα έχουν απομείνει απεριποίητα χρόνια τώρα, τόπος συγκέντρωσης αδέσποτων γάτων.  Η βίλα Κλεόβουλος, έριμη, εγκαταλειμένη στην φθορά της αχρηστίας -καλύτερα ίσως έτσι απο το να μετατραπεί σε “καφετέρια” ή σουβλατζίδικο κατά το συνήθειο.

Σημάδια όλα αυτά της κακομοιριάς μας και της φανερής σ’ όλην την Ρόδο ανικανότητάς όχι πια να δημιουργήσουμε -θα πήγαινε πολύ να ζητήσει κανείς κάτι τέτοιο- μα ούτε καν να διατηρήσουμε τα όσα καλά και ωραία κληρονομήσαμε.
Laurence Durrell, γεννήθηκε σαν σήμερα που γράφω, 27 Φεβρουαρίου 1912.   Ας μην τον ξεχνάμε, ήταν φίλος.

“ΕΠΙΛΟΓΟΣ
…Μπροστά μας μαζεύεται η νύχτα, μια νύχτα διαφορετική, κι η Ρόδος αρχίζει να βυθίζεται στη θάλασσα απ’ όπου μόνο η μνήμη μπορεί να τη σώσει. Τα σύννεφα κρέμονται ψηλά πάνω απο την Ανατολία.  Άλλα νησιά;   Άλλα μέλλοντα;
Οχι, δεν νομίζω, αν κάποιος έχει ζήσει με τη Θαλάσσια Αφροδίτη.  Την πληγή που σου ανοίγει πρέπει να την κουβαλάς ως το τέλος του κόσμου…”
———————————————————————————–
IN THE GARDEN OF VILLA CLEOBULUS
It is difficult to convey the extraordinary silence of this garden, for it is true that the main road runs along the length of it and that the noises of motors can be heard; but so dense is the packing of oleanders and small pines and so heavy the shadow in which the house is set that sound itself becomes blurred and mingles with the hushing of the sea along the beaches to the eastward.  Here in the evenings we gather for drinks and gossip, sitting in cane chairs around the little painted table, hearing through the dusk the shallow strains of some forgotten fugue wafted to us from the old horn-gramophone which is the Mufti’s special pride…

Lawrence Durrell, born February 27 1912. His book “Reflections on a Marine Venus” describes his two years in Rhodes during the British Military Administration after WW 2.
The quotes are from this book.

EPILOGUE
…Ahead of us the night glitters, a different night, and Rhodes begins to fall into the unresponding sea from which only memory can rescue it.  The clouds hang high over Anatolia.  Other islands?  Other futures?

Not, I think, after one has lived with the Marine Venus.  The wound she gives one must carry to the world’s end.



Από :pavlidiscartoons.com 

Διαβάστε Περισσότερα »

Σαν σήμερα το 1883 γεννιέται ο μεγάλος λογοτέχνης Νίκος Καζαντζάκης. - βίντεο - ντοκουμέντα

Απ’ τους σπουδαιότερους, σημαντικότερους και μεγαλύτερους Ελληνες λογοτέχνες του 20ού αιώνα, o Νίκος Καζαντζάκης.

Υπήρξε, ίσως ο πιο αμφιλεγόμενος Ελληνας συγγραφέας, που στο πρόσωπο του συγκέντρωσε θανατικούς αντιπάλους με πρώτο το παπαδαριό.

Από την άλλη έτυχε παγκόσμιας αναγνώρισης και προτάθηκε από την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών το 1946 για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας μαζί με το Σικελιανό, ενώ το συγγραφικό του έργο μεταφράστηκε σε πολλές ξένες γλώσσες και πολλά από τα μυθιστορήματά του έγιναν επιτυχημένες κινηματογραφικές ταινίες ή διασκευάστηκαν σε θεατρικά έργα.

Πίσω του άφησε ένα τεράστιο λογοτεχνικό έργο με τα βιβλία του «Ασκητική» (1927), «Οι Αδερφοφάδες», «Θέλει λέει να' ναι ελεύθερος, σκοτώστε τον!», (1963), «Συμπόσιον (1973)», «Ο Τελευταίος Πειρασμός» (1951), «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» (1948) και αρκετά άλλα.

«Το νέο πρόσωπο του Θεού μου, όπως συχνά Σού 'γραψα, είναι ένας αργάτης που πεινάει, δουλέβει κ' εξανίσταται. `Ενας αργάτης που μυρίζει καπνό και κρασί, σκοτεινός, δυνατός, όλος επιθυμίες και δίψα εκδίκησης. Είναι σαν τους παλιούς ανατολίτες αρχηγούς με προβιές στα πόδια, με διπλό τσεκούρι στη δερματένια ζώνη, ένας Τσιγκισχάνος, που οδηγάει καινούργιες ράτσες που πεινούν και γκρεμίζει τα παλάτια και τα κελάρια των χορτασμένων κι αρπάζει τα χαρέμια των ανίκανων. Είναι σκληρός ο Θεός μου, όλος πάθος και θέληση, χωρίς συβιβασμούς, ανένδοτος. Η Γης τούτη είναι το χωράφι του, ουρανός και Γης είναι ένα».

Αυτά γράφει, ο Νίκος Καζαντζάκης, σε γράμμα του προς τη στην πρώτη του σύζυγο, την Γαλάτεια, από τη Γερμανία.

 «Είμαστε σκουληκάκια μικρά μικρά, απάνω σ' ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η γης μας. τ' αλλα φύλλα είναι τ' αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα. Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα τ' οσμιζόμαστε, μυρίζει, βρωμάει, το γευόμαστε, τρώγεται, το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό. Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου. Από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος. Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε ανάρια ανάρια το θρο που κάνουν τα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν' ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει... ο μεγάλος κίντυνος. 'Αλλοι ζαλίζουνται και παραμιλούν, άλλοι φοβούνται και μοχτούν να βρούν μιαν απάντηση, που να τους στυλώνει την καρδιά και λένε: "Θεός". 'Αλλοι κοιτάζουν από την άκρα του φύλλου το γκρεμό ήσυχα, παλικαρίσια και λένε: Μου αρέσει.»

 Ν. Καζαντζάκης - απόσπασμα από το «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» 

Διαβάστε επίσης:

Θρησκευτικές επιθέσεις στον Νίκο Καζαντζάκη (ντοκουμέντο)


Ο Νίκος Καζαντζάκης στον Αλικιανό και στη Μαλάθυρο Κισσάμου Χανίων. Οι απίστευτες ωμότητες των Γερμανών Ναζί στη Βιάννο.

Ο Νίκος Καζαντζάκης το 1945 στα Χανιά ως μέλος της Επιτροπής Διαπιστώσεως Ωμοτήτων Κρήτη

*

πηγή : tsak-giorgis

Διαβάστε Περισσότερα »

Προς πάντα μη ηλεκτροδοτούμενο

διάβασέ το, για να καταλάβεις πολλά πράγματα, αλλά κυρίως τον λόγο που εσύ δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις εισόδημα και, έτσι, δεν μπόρεσες να πληρώσεις τον λογαριασμό της ΔΕΗ.

Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης

Αγαπητέ συμπατριώτη,

            Απεχθάνομαι την ανάγνωση μυθιστορημάτων, τα οποία αποφεύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι. Προτιμώ βιβλία ιστορικά, πολιτικού περιεχομένου και τα τοιαύτα. Όμως, αγοράζοντας τη RealNews την 08.12.2013, μήπως και μάθω κάτι περισσότερο για τον σοσιαλιστή Γιάννο και τις πομπές του, έλαβα ως δώρο και το βιβλίο τού Φρέντυ Γερμανού «Τερέζα», ήτοι ένα «ιστορικό μυθιστόρημα» γραμμένο το 1997. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να το πετάξω. Το ξεφύλλισα, όμως, και αποφάσισα να το διαβάσω, αφού έπεσε στα χέρια μου δωρεάν. Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο, με τον οποίο ο συγγραφέας περιγράφει ιστορικά γεγονότα. Ίσως και να μην ακριβολογεί ο συγγραφέας, αλλά το βιβλίο αυτό απεκάλυψε την ταυτότητά μου, την ταυτότητά σου, την ταυτότητα όλων μας. Σίγουρα όσα γράφει μπορεί να τα διαβάσει κανείς σε πολλά ιστορικά βιβλία. Όμως ο γλαφυρός τρόπος γραφής του Φ. Γερμανού αποκαλύπτει ότι είμαι, είσαι, είμαστε πιόνια στα παιχνιδάκια αυτών που άλλοι αποκαλούν «νταβατζήδες», άλλοι «10 οικογένειες», άλλοι «μεγάλους ευεργέτες», άλλοι «κατεστημένο», «ξένο παράγοντα» κ.λπ. Μέσα από την εξιστόρηση της ζωής μιας πεταλούδας, αλλά με ελληνική ψυχή, μας δίνεται η ευκαιρία να αναρωτηθούμε γιατί ο παππούς μας, ο θείος μας, ο προπάππος μας, ο εξάδελφός μας, ο φίλος μας έχασαν ένα πόδι, ένα χέρι, την όραση ή τη ζωή τους γι’ αυτό που λέγεται «πατρίδα». Θα καταλάβεις τί είναι όλοι αυτοί που μας σώζουν, μεταξύ των οποίων οι 58 που επενεμφανίσθηκαν στο προσκήνιο του έργου «Σωτηρία» [ως παλιές και πολύπειρες τσάτσες που έρχονται να στήσουν το νέο μπουρδέλο με πουτάνες εμένα κι’ εσένα, τους προγόνους μας και τους απογόνους μας, όπως γίνεται ανέκαθεν, όπως προσφυώς τους χαρακτήρισε ένας ευγενής αναγνώστης του ευγενούς τούτου ιστολογίου].

            Ξέρω ότι αυτά που σου γράφω δεν μπορείς να τα διαβάσεις, αφού δεν έχεις ρεύμα για να συνδεθείς με το διαδίκτυο. Ίσως ένα παιδί σου να έχει φορητό Η/Υ, τον οποίο φορτίζει σε κάποια καφετέρια, οπότε θα έχεις την ευκαιρία να το διαβάσεις. Αλλά ακόμη και αν δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, εύχομαι κάποιος γνωστός σου που έχει ρεύμα να σου το διαβάσει. Για να καταλάβεις πολλά πράγματα, αλλά κυρίως τον λόγο που εσύ δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις εισόδημα και, έτσι, δεν μπόρεσες να πληρώσεις τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Να καταλάβεις γιατί ο τόπος αυτός βιάζεται από σκουλήκια επί αιώνες. Γιατί, ακόμη και αν επουλωθούν τα τραύματα της τελευταίας 5ετίας, θα περιέλθουμε μετά από 30 χρόνια στην ίδια κατάσταση. 

Αντιγράφω, λοιπόν, από το βιβλίο.

«Ο ανθρωπάκος όμως είχε πολλά λεφτά. Ήταν ανακατεμένος με επιχειρήσεις, με καράβια, μ’ εργοστάσια. «Θα σε κάνω βασίλισσα» της είχε πει – πάντα με το κεφάλι χαμηλωμένο. Αυτό βέβαια ήταν μια περίεργη πρόταση γάμου, αλλά και τι δεν ήταν περίεργο στην Ελλάδα του 1916. Ο Βενιζέλος τα ΄χε σπάσει με το Παλάτι και όλα έδειχναν ότι σε λίγο καιρό η Ελλάδα θα χωριζόταν σε δύο φυλές. Ο άντρας της βέβαια ήταν με τη φυλή του βασιλιά. Αυτό η Τερέζα θα το καταλάβαινε απ’ τη δεύτερη κιόλας μέρα του γάμου της, όταν της έφερε αναπάντεχα στο σπίτι τον Μεταξά…. «Αυτός ο άνθρωπος, Τερέζα, θα κυβερνήσει μια μέρα την Ελλάδα». …. Ένα βράδυ που ήταν έτοιμοι να πάνε σε μια δεξίωση, είχε κοιτάξει την Τερέζα από πάνω ως κάτω και της είχε πει ξερά «Αυτό το φόρεμα που έβαλες είναι πολύ έξωμο. Βγάλ ΄το». Η Τερέζα τα ΄χασε. Γύρισε στον άντρα της για βοήθεια, αλλά εκείνο είχε σκύψει το κεφάλι του χωρίς να βγάλει μιλιά. Ο Μεταξάς δυνάμωσε τη φωνή του: «Θάναι ένα σωρό βενιζελικοί στο σπίτι που πάμε. Θες να εκθέσεις την παράταξή μας;» … Τα κρούσματα συνεχίστηκαν. Μια βδομάδα αργότερα, σ’ ένα τραπέζι, ο Μεταξάς έσκυψε και της είπε χαμηλόφωνα: «Μην είσαι τόσο απρόσεχτη! ΄Ετσι όπως κάθεσαι, δείχνεις πολύ τα πόδια σου». «Εκθέτω την παράταξή μου;». Γύρισε στον άντρα της που καθόταν απ’ την άλλη μεριά και τούπε κοφτά: «Αν δεν ήταν γυναίκα σου, θα τη χαστούκιζα μπροστά σ’ όλους»…. Ύστερα από μερικούς μήνες ήρθε ο Βενιζέλος και τους εξόρισε στην Κορσική….. «Μεγαλειότατε, να σας γνωρίσω τη γυναίκα μου – μια ταπεινή σας θαυμάστρια!». «Σου πέφτει μικρή, το ξέρεις;» .. «Είναι τόσο άτακτη όσο δείχνει;». το πρόσωπο του ανθρωπάκου είχε χλωμιάσει. Μήπως ο βασιλιάς είχε μάθει την ιστορία με τον Δραγούμη; Ήταν πολύ πιθανό, γιατί ο Κωνσταντίνος ήξερε περισσότερα για τις κρεβατοκάμαρες των φίλων του απ’ όσα ήξερε για το μέλλον της Μικράς Ασίας. «Μεγαλειότατε, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η γυναίκα μου είναι μια τέλεια και αφοσιωμένη σύζυγος». «Χαίρομαι που το ακούω. Ανέκαθεν πίστευα ότι ένας Θρόνος στηρίζεται στις τέλειες, αφοσιωμένες συζύγους». Όλα αυτά είχαν γίνει σε ένα αμερικανικό νοσοκομείο του Μιλάνου που ο Κωνσταντίνος με τη Σοφία είχαν αποφασίσει να το επισκεφτούν για να ξεχαστεί η συγγένειά τους με τον Κάιζερ. Ήταν μια πολύ αστεία εικόνα. Μπροστά πήγαινε το βασιλικό ζεύγος, από πίσω οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες και τελευταίοι οι ευλαβείς πιστοί……… «Τι έκανες μ’ εκείνο τον σακάτη στον κήπο;» τη ρώτησε… «Του άνοιξες τα σκέλια σου;». Η Τερέζα είχε κοιτάξει σαστισμένη τον σύντροφό της….. την ίδια στιγμή όμως ο Μεταξάς της έδωσε ένα τόσο δυνατό χαστούκι που έπεσε κάτω…. Τη χτύπησε και δεύτερη φορά. Και ύστερα και τρίτη. Άκουσε τον άντρα της να ψιθυρίζει ικετευτικά: «Γιάννη, μην τη χτυπάς άλλο». «Εσύ μην ανακατεύεσαι» απάντησε ο Μεταξάς σαν να μιλούσε στον δεκανέα του. «Η γυναίκα αυτή κάνει ζημιά στην παράταξή μας – δεν το καταλαβαίνεις;»…. σκούπισε το αίμα που συνέχιζε να τρέχει απ’ το στόμα της. Ύστερα γύρισε και κοίταξε τον άντρα της: «Θα φύγω!» του είπε…. «Θα σε κλειδώσουμε στην κρεβατοκάμαρά σου ώσπου να φύγει ο βασιλιάς. Δεν πρέπει να μάθει τίποτε για όλη αυτή την ιστορία». …. «Δεν ήλθα στην Ελλάδα για να γίνω σκλάβα σου Μεταξά. Ούτε σκλάβα της παράταξής σας». Ο Μεταξάς γέλασε ξερά: «Δεν είναι στο χέρι σου». Την άρπαξε από τα μαλλιά και την έσυρε σαν μια κούκλα από πανί στο διπλανό σαλόνι. .. «Τους βλέπεις αυτούς εκεί;», της είπε δείχνοντας καμμιά δεκαριά άντρες με πουκάμισα κι’ ανασηκωμένα μανίκια. Ο καθένας κρατούσε από ένα πιστόλι στο χέρι. «Είναι όλοι δικοί μας. Ένας απ’ αυτούς θα σκοτώσει τον Βενιζέλο»… «Ένας άλλος μπορεί να κυνηγήσει εσένα, αν καταφέρεις να το σκάσεις..». …. Ο σερ Μπάζιλ χάιδευε θλιμμένα το γενάκι του. «Ο Μεταξάς είναι ένας φανατικός!» της είπε. «Σήμερα θέλει να σκοτώσει εσένα, αύριο μπορεί να τούρθει να σκοτώσει τον Βενιζέλο». Και βλέποντας ένα ξάφνιασμα στα μάτια της Τερέζας, «Ώστε είναι αλήθεια;» φώναξε. «Είχα μάθει ότι το ετοιμάζουν, αλλά δεν ήξερα ότι είναι και ο Μεταξάς μέσα!». .. «Δεν είναι κανένα μεγάλο μυστικό Τερέζα. Όλοι θέλουν να σκοτώσουν σήμερα τον Βενιζέλο». Ο σερ Μπάζιλ ήταν φίλος του Βενιζέλου κι’ αργότερα θα έριχνε κάμποσα εκατομμύρια φράγκα στην εκστρατεία της Μικράς Ασίας…. Όλη η Ευρώπη είχε χορηγό τον σερ Μπάζιλ. Ο Λόυδ Τζώρτζ, ο Άγγλος πρωθυπουργός, τον είχε πολεμικό του σύμβουλο και ο Κλεμανσώ του είχε απονείμει το παράσημο της Λεγεώνος της Τιμής…. Ο ίδιος έλεγε κυνικά: «Πρώτη φορά ένα παράσημο μου στοίχισε τόσο ακριβά – δέκα τόνους γερμανικό αίμα»….. «Δεν θα ΄χα αντίρρηση να βοηθήσω τους Σέρβους… Αν ψάξεις μέσα στην ψυχή μου, θα βρεις μόνον αγάπη για τους Σέρβους. Φταίω εγώ όμως που δεν έχουν λεφτά για ν’ αγοράσουν τα κανόνια μου;»… «Αυτός ο απαίσιος Βενιζέλος όμως απελευθέρωσε τη Σμύρνη». Η απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη είχε γίνει ακριβώς πριν από μία εβδομάδα, δηλαδή στις 5 Μαΐου κι ήταν το θέμα της ημέρας και στη Γαλλία. Άλλωστε ο Κλεμανσώ ήταν αυτός που ΄χε κλείσει το μάτι στον Βενιζέλο και του ΄χε πει «Προχώρα»….. «Τί κάνεις ανιψιά; Δεν σε τουφέκισα ακόμη ο Μεταξάς;» .. «Όχι», είπε άκεφα η Τερέζα, «δεν με τουφέκισε ακόμα». «Τότε θα τον τουφεκίσουμε εμείς». Εμείς – δηλαδή ο Βενιζέλος κι’ εκείνος. Η Τερέζα ένιωθε πάλι το στομάχι της ν’ ανακατώνεται. Δεν άντεχε πια να βλέπει γύρω της αυτούς τους μεσόκοπους χειρούργους που είχαν κόψει το 1916 την Ελλάδα στη μέση και τώρα έκοβαν με την ίδια ευκολία ανθρώπινες ζωές. Απ’ τη μια ο βασιλιάς, ο Μεταξάς, ο Γούναρης, ο άντρας της και τόσοι άλλοι – απ’ την άλλη ο Βενιζέλος, ο σερ Μπάζιλ, ο Μπενάκης κι οι δικοί τους. Δεν θα πέθαιναν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί; …. «Θέλω εκατό μυδραλιοβόλα» του είπε κοφτά ο ντ’ Ανούντσιο. «Παράδοση σε μία εβδομάδα»…. «Στην ίδια τιμή που τα πούλησες στους Τούρκους!». Η Τερέζα τινάχτηκε ελαφρά … «Πούλησες μυδραλιοβόλα στους Τούρκους;» «Φυσικά Τερέζα. Πουλάω σε όσους πληρώνουν καλά κι οι Τούρκοι πληρώνουν δέκα φορές παραπάνω απ’ τους Έλληνες». Η Τερέζα έκανε μια κίνηση να σηκωθεί απ’ το τραπέζι, αλλά ο Ζαχάρωφ της χαμογέλασε γλυκά. «Ησύχασε καλή μου. Τα μισά απ’ αυτά ήταν χαλασμένα». «Και τ’ άλλα μισά;» …….Πάντως οι Έλληνες είχαν πολεμήσει καλά, είπε ο Ουίτταλ στον Αμερικανό συγγραφέα. Πολύ καλύτερα απ’ ό,τι είχαν πολεμήσει οι Γάλλοι στον Μεγάλο Πόλεμο. «Τότε γιατί το ΄βαλαν στα πόδια;» ρώτησε κοφτά ο Χέμινγουαιη…. «Κανένας δεν το ΄βαλε στα πόδια» είπε ο Ουίτταλ. «Αν δεν είχαν ένα προδότη πίσω τους, θα ΄χαν πάρει την Άγκυρα». «Ποιός τους πρόδωσε;». «Ο βασιλιάς τους!». Η ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920 τα ΄χε αλλάξει όλα – ακόμα και τους αξιωματικούς που μέχρι τότε κάλπαζαν στους ασιατικούς κάμπους. Ο βασιλιάς τους είχε διώξει «επειδή δεν ήταν δικοί του». Κι’ είχε βάλει στη θέση τους άλλους, που ήταν δικοί του αλλά εδώ και πέντε χρόνια λιάζονταν στις βεράντες της Γενεύης και του Μιλάνου. «Ήταν κάτι γελοία υποκείμενα», είπε ο Ουίτταλ «που πριν πάνε στη μάχη βάζανε πούδρα στα μάγουλά τους, για να τους βγάλουν όμορφους οι οπερατέρ! Μερικοί βάζουν ακόμη και ρουζ». «Ήταν αδερφές;». «Μπορεί και να ΄ταν». … «Ο Τζόνσον είναι του Πυροβολικού» είπε ο Ουίτταλ. «Είδε πράγματα που όταν μου τα διηγήθηκε, βγήκα από τα ρούχα μου». Κοίταξε το φίλο του. «Πες τους τα, Μπίλ». …. «Με είχαν στείλει σαν παρατηρητή σε μια επίθεση που έκανε το ελληνικό Πεζικό. Ήταν η πιο έξοχη επέλαση που έχουν δει τα μάτια μου. Οι Έλληνες έτρεχαν μέσα στις σφαίρες λες κι’ έτρεχαν κάτω από τη βροχή. Μέσα σε πέντε λεπτά είχαν κάνει τουλάχιστον χίλια μέτρα. Και μετά ζήτησαν κάλυψη απ’ το Πυροβολικό τους για να μπορέσουν να προχωρήσουν …» Σκούπισε τα δάκρυά του. «Τα ελληνικά κανόνια ήταν δίπλα μου. Άρχισαν να ρίχνουν, αλλά έτσι όπως τα είχε στήσει ο αξιωματικός τους, οι βολές πέφτανε πάνω στους Έλληνες αντί στους Τούρκους. Σίγουρα δεν είχε ξαναστήσει ποτέ του κανόνια ο μαλάκας μέχρι τότε». Τα μάτια του τρέχανε. «Η αδερφή του κερατά!». «Πού ήταν αυτός εκείνη την ώρα;» ρώτησε ο Χέμινγουαιη. «Δεν ξέρω.. Τον είχαμε χάσει όση ώρα ρίχνανε τα κανόνια. Σίγουρα θα πηδιότανε με κάναν φαντάρο». … «Πόσοι σκοτώθηκαν τελικά;». «Δεν ξέρω. Μπορεί χίλιοι, μπορεί και πέντε χιλιάδες» … «Όταν τελείωσε το μακελειό, ήταν λες κι είχε γεμίσει ο κάμπος παπαρούνες. Κάθε κουφάρι και παπαρούνα». «Σκάσε πανάθεμά σε» είπε ο Χέμινγουαιη….. «Στη Μικρά Ασία ο Κωνσταντίνος πρόδωσε τους πολεμιστές του. Κι αυτός είναι ο λόγος που η επανάσταση των αξιωματικών στην Αθήνα δεν ήταν ένα πυροτέχνημα του Βενιζέλου όπως πίστεψαν μερικοί. Ήταν το ξέσπασμα ενός στρατού που προδόθηκε εναντίον εκείνων που τον πρόδωσαν». Ο Έρνεστ Χέμινγουαιη είχε ζωντανέψει τη σφαγή των Ελλήνων στρατιωτών στη Μικρά Ασία όπως ακριβώς την είχε ακούσει από τον Τζόνσον…. Η ανταπόκριση για τη σφαγή των Ελλήνων στο πεδίο της μάχης από τα λάθη των αξιωματικών του βασιλιά θα δημοσιευόταν πολύ αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου, στην πρώτη σελίδα της Τορόντο Σταρ με τα ονόματα του Ουίτταλ και του Τζόνσον. Την επομένη θα αναδημοσιευόταν σε κάμποσες ευρωπαϊκές εφημερίδες.. Ένας Άγγλος εκδότης θα έγραφε: «Δεν ξέρουμε αν ο Αμερικανός δημοσιογράφος κύριος Έρνεστ Χέμινγουαιη είναι και πυγμάχος, αλλά με την ιστορία που μας είπε μας έδωσε μια πολύ δυνατή γροθιά!»…. «Αυτός ο άνθρωπος φαίνεται να μας καταλαβαίνει καλά!» λένε πως είπε ο Πλαστήρας στο επιτελείο του. «Γράφει σαν να ήταν μπροστά την ώρα που αποφασίζαμε την επανάσταση». … Αντίθετα, στο Παλέρμο, όπου βρισκόταν τώρα ο Κωνσταντίνος, εξόριστος για δεύτερη φορά, το κομμάτι θα προκαλούσε οργή. Ο βασιλιάς είχε θυμώσει με την εικόνα που έδινε ο Χέμινγουαιη για τους νεοφερμένους αξιωματικούς του και είχε διαβάσει φωναχτά μια φράση που τον είχε κάνει έξαλλο: «Έβαζαν πούδρα στα μάγουλά τους, είχαν περάσει το μισό διάστημα του πολέμου στην Ευρώπη και δεν ήξεραν να ρίξουν μια κανονιά!» Ο Κωνσταντίνος είχε τσαλακώσει νευριασμένος την εφημερίδα και είχε ει στους πιστούς του: «Είμαι σίγουρος ότι τον πλήρωσε ο Βενιζέλος για να γράψει αυτά τα ψέματα!». .. «Είναι ψέματα μεγαλειότατε;». Κανένας δεν το περίμενε, αλλ’ αυτός που είχε τολμήσει να σπάσει το φράγμα της ιερής σιγής ήταν ο άντρας της Τερέζας. Ο βασιλιάς τον κοίταξε θυμωμένος. «Τί θες να πεις;» «Θέλω να πω ότι αυτοί ήταν οι αξιωματικοί που στείλαμε να πολεμήσουν τους Τούρκους. Για τρία χρόνια έκαναν τουρισμό μαζί μας στη Γενεύη και στο Μιλάνο. Δεν είναι έτσι μεγαλειότατε;»… «Δεν μου λες, μπας κι΄ έγινες βενιζελικός;».. «Πάντα θα πιστεύω ότι ο Βενιζέλος είναι ένα μεγαλομανής που έκανε κακό στην Ελλάδα. Της κάναμε όμως κι εμείς.. Το αίμα της Μικράς Ασίας θα μας κυνηγάει όλους πάντα. Αυτό θα γράψει μια μέρα η Ιστορία». «Κύριοι, έχουμε ανάμεσά μας έναν προδότη!»… «Θα μ’ εκτελέσετε Μεγαλειότατε;».. «Μπορεί και να σ’ εκτελέσω».. «Τότε θα μου κάνετε ένα μεγάλο καλό. Πάντα με λέγατε δειλό και είχατε σίγουρα δίκιο. Είμαι πολύ δειλός για ν’ αυτοκτονήσω, πράγμα που σκέφτομαι πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό»….. Ο Χέμινγουαιη ήθελε να σπείρει αγκάθια μέσα στο ίδιο ο περιβόλι του Κεμάλ: «Οι ισλαμιστές περίμεναν ότι ο Κεμάλ θα γινόταν ένας νέος Σαλαντίν, αλλ΄ απογοητεύτηκαν. Ο Κεμάλ είναι ένας μπίζνεσμαν. Δεν δίνει δεκάρα για τον Αλλάχ – το μόνο που τον νοιάζει είναι να πάρει τα πετρέλαια της Μεσοποταμίας»….. «Όλοι λυπηθήκαμε πάρα πολύ, αλλά τώρα πρέπει να κοιτάμε μπροστά. Ό,τι έγινε έγινε. Τώρα πρέπει να προχωρήσουμε χέρι χέρι». «Χέρι χέρι με τη βασίλισσα της Ρουμανίας;» «Ακριβώς» είπε γελαστά ο σερ Μπάζιλ «Χαίρομαι που μπήκες αμέσως στο νόημα Έρνεστ. Η βασίλισσα είναι αυτή που βάζει το μισό εκατομμύριο φράγκα στην τράπεζα. Επίσης θέλει να βοηθήσει πολύ και την Ελλάδα – οι καημένοι οι πρόσφυγες πεινάνε όπως ξέρετε. Η βασίλισσα που έχει πολύ τρυφερή καρδιά είναι έτοιμη να στείλει άλλο μισό εκατομμύριο και στην Ελλάδα». «Για να ταΐσει τους πρόσφυγες;» «Ακριβώς» «Πώς και την έπιασε τόσος πόνος;» «Υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Ένα τόσο δα πρόβλημα θα έλεγα. Όπως ξέρετε, η επανάσταση έδιωξε τον βασιλιά και έβαλε στη θέση του τον γιό του, δηλαδή τον Γεώργιο Β΄. Επίσης, όπως ξέρετε, η γυναίκα του Γεωργίου είναι κόρη της βασίλισσας» «Τώρα μπήκαμε στο ψητό». «… Στο Βουκουρέστι λένε πολλά κι η βασίλισσα φοβάται μήπως ο Πλαστήρας δώσει κλωτσιά και στον Γεώργιο…» «Πράγμα πολύ πιθανό» είπε ο Χέμινγουαιη …. Τι χρειάζεται ένας βασιλιάς στην Ελλάδα; Για να κλαδεύει τον κήπο του παλατιού;» … «Ελπίζω να μην έχει τις ίδιες ιδέες και ο Πλαστήρας. Λέω να πάω αύριο να το δω στην Ελλάδα. Είμαι βέβαιος πως αν μιλήσουμε σαν άντρας προς άντρα, θα μου εγγυηθεί την παραμονή του βασιλιά στον Θρόνο. Φυσικά δεν θα τον αφήσω ζημιωμένο». «Εννοείς πως θα τον λαδώσεις;»… «Εμείς οι άνθρωποι των μεγάλων μπίζνες δεν λαδώνουμε, νεαρέ μου δημοσιογράφε. Απλώς ξέρουμε ότι κάθε άνθρωπος έχει τις ανάγκες του. Κι όπως έχω ακούσει, ο Πλαστήρας είναι ένας πολύ φτωχός άνθρωπος» «Αυτό είναι αλήθεια» είπε ο Χέμινγουαιη. «Όπως είναι αλήθεια ότι κάποιος που πήγε να τον λαδώσει βγήκε από το γραφείο του με δυο τρύπες στην κοιλιά» «Θες να πεις ότι τον σκότωσε ΄Ερνεστ;» «Με το ίδιο του το πιστόλι»… «ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΕΜΙΝΓΟΥΑΙΗ ΣΤΗΝ “ΤΟΡΟΝΤΟ ΣΤΑΡ” - Οι Έλληνες στρατιώτες της Θράκης ήταν σκληρά καρύδια. Ήταν αποφασισμένοι να πολεμήσουν άγρια για τη γη τους. Ο Κεμάλ θα περνούσε σίγουρα δύσκολες ώρες, αλλά την τελευταία στιγμή, αντί να χρειαστεί να πολεμήσει, του έδωσαν τη Θράκη σαν δώρο στα Μουδανιά»…. Όταν είδε την πρώτη φάλαγγα των Ελλήνων φαντάρων που υποχωρούσαν, κατέβηκε από το τραίνο – η Αδριανούπολη ήταν ακόμα μακριά. Ανακατεύτηκε με τους στρατιώτες. Δεν ήξερε τη γλώσσα τους για να τους μιλήσει, αλλά ήθελε να δει και να καταλάβει. «Ήθελα να μυρίσω τον θυμό τους:» θα ΄γραφε. … «Όλη τη μέρα περπατούσα δίπλα τους – δίπλα σε αξύριστους και βρώμικους άντρες που υποχωρούσαν αμίλητοι, κάτω απ’ τη βροχή, στον ατέλειωτο κάμπο της Θράκης. Δεν είχαν μαζί τους μπάντες, δεν είχαν καμιόνια – δεν είχαν καν ιατρική περίθαλψη». Αυτή την ανταπόκριση ο Χέμινγουαιη την είχε γράψει με το χέρι του ακουμπώντας σ’ ένα πεζούλι στον δρόμο προς την Αδριανούπολη. Δεν προλάβαινε να πάει στο τηλεγραφείο και να τη γράψει στη μηχανή του. «Οι άντρες αυτοί είναι οι τελευταίοι αχθοφόροι της Δόξας που κάποτε λεγόταν Ελλάδα. Κι αυτό ήταν το τέλος της δεύτερης πολιορκίας της Τροίας ..»…. «ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΑΙΗ – Ο ελληνικός πληθυσμός της Θράκης έχει πλημμυρίσει τη Μακεδονία. Είναι κιόλας εκεί μισό εκατομμύριο, αλλά μένει να έλθουν άλλες διακόσιες πενήντα χιλιάδες άνθρωποι. Ποιος θα τους θρέψει; Κανένας δεν ξέρει και μέσα στον επόμενο μήνα και στα επόμενα χρόνια όλος ο χριστιανικός κόσμος θ’ ακούει μια σπαραχτική κραυγή που ελπίζω να φτάνει και μέχρι τον Καναδά: «Μην ξεχνάτε τους Έλληνες της Μακεδονίας». Ernest Hemmingway

           

            Εσύ συμπατριώτη βάλε τον εαυτό σου στη στρατιά των Ελλήνων φαντάρων που αφού πολέμησαν γενναία επιστρέφουν ταπεινωμένοι από το μέτωπο. Βάλε τον εαυτό σου στη μονάδα που προέλαυνε ακάθεκτη, αλλά δεχόταν τα πυρά του δικού της πυροβολικού. Φαντάσου πως είσαι μια κατακόκκινη παπαρούνα στο πεδίο της μάχης των συμφερόντων των ολίγων, που όμως αναπνέεις ακόμη, άρα κρατάς ένα όπλο: την ψήφο σου. Αυτήν θέλουν να σου αποσπάσουν για πολλοστή φορά. Τέλος, βάλε τη φαντασία σου να δουλέψει και στη θέση του Βενιζέλου, του Κλεμανσώ, του Λόυδ Τζωρτζ, του Πουανκαρέ, του Κωνστανίνου, του Μεταξά του … του … του ….. βάλε όποιον θέλεις από αυτούς που παρακολουθούσαν με χαμόγελο τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ να πανηγυρίζουν το βράδυ της 04.10.2009 ή που παρακολουθούν σήμερα τους βουλευτές να σηκώνονται όρθιοι και να χειροκροτούν μία ψήφο εμπιστοσύνης ή την υπερψήφιση εξοντωτικού προϋπολογισμού ή τα κομματόσκυλα που χειροκροτούν σε συνέδρια τον μεγάλο Αρχηγό που οδηγεί τη χώρα στη νέα Μικρασιατική Καταστροφή, όπως χαρακτηριστικά είπε ο αντεισαγγελέας Εφετών Φλωρίδης.

Σωτήριος Καλαμίτσης

Φίλος του γιατρού Γωγούση

Υ.Γ. Οποία σύμπτωση. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο φίλος του ο Μπενάκης τότε. Ένας ersatz Βενιζέλος και ένας γνήσιος απόγονος του Μπενάκη σήμερα.

-----------------

 [Εβδομηκοστή ένατη ημέρα από την υποβολή στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου της μήνυσης της ΧΑ για την τρύπα στα Ταμεία του ΠΑΣΟΚ (βλ. και http://taxalia.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7741.html ), εβδομηκοστή πρώτη από τη δημοσιοποίηση της φήμης ότι παρακολουθούνται τα τηλέφωνα των βουλευτών της αντιπολίτευσης και εικοστή από τη δημόσια καταγγελία της Λ. Κατσέλη αφ’ ενός ότι την «έφαγαν» οι τραπεζίτες, επειδή δεν τους εξυπηρετούσε ο «νόμος Κατσέλη», αφ’ ετέρου ότι αποτελεί έγκλημα η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με χρήματα του Έλληνα φορολογουμένου. Κανένα παπαγαλάκι δεν με ενημέρωσε για το αν κινήθηκε κάποια διαδικασία διερεύνησης των καταγγελλομένων. Τί συνέβη; Δεν τηλεφωνούν πλέον οι παπαγάλοι στους Εισαγγελείς;].

Διαβάστε Περισσότερα »

13 Dec - Ιδιωτικοποιήστε τα πάντα – Privatize everything (του Βαγγέλη Παυλίδη)

Ο Σάββας έβαλε υπ’ όψη μου ένα κείμενο του Πορτογάλου José de Sousa Saramago, Νομπελίστα για την Λογοτεχνία, 1998.  Παρ’ όλο οτι γραφτηκε πριν είκοσι περίπου χρόνια παραμένει καθολικά επίκαιρο:

Ιδιωτικοποιήστε τα πάντα, ιδιωτικοποιήστε την θάλασσα και τον ουρανό, ιδιωτικοποιήστε  το νερό και τον αέρα, ιδιωτικοποιήστε την δικαιοσύνη και τον νόμο, ιδιωτικοποιήστε το περαστικό σύννεφο, ιδιωτικοποιήστε  το όνειρο, κυρίως αν είναι την ημέρα και με ανοιχτά τα μάτια. Τέλος, ως αποκορύφωμα όλων αυτών των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε μια και καλή την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, μέσω διεθνούς διαγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου… και μια που το πήρατε το κολάι, ιδιωτικοποιήστε και την πουτάνα που σας γέννησε όλους.
Cadernos de Lanzarote (1994)

Το σκίτσο μου είναι παλαιότερο μα θαρρώ πως ταιριάζει.

The Government: This is my mother’s silver, are you interested?

Savvas brought to my attention a quote by José de Sousa Saramago, the Portuguese writer and recipient of the 1998 Nobel Prize in Literature. Though written about twenty years ago it remains universally up to date:

Privatize everything, privatize the sea and the sky, privatize the sea and the sky, privatize justice and the law, privatize the passing cloud, privatize the dream, especially if it’s during the day and open eyed. And finally, for the embellishment of so many privatizations, privatize the States, surrender once and for all their exploitation to private companies through international share offering. There lies the salvation of the world… and, while you’re at it, privatize your whore mothers.
Cadernos de Lanzarote (1994)

The cartoon was made on a different occasion some time ago but it suits the purpose, I think.


 Από : pavlidiscartoons

Διαβάστε Περισσότερα »

Zorba the Greek

Αγαπάω πολύ τους πλανόδιους μουσικούς αλλά και όλους τους πλανόδιους καλλιτέχνες. Στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην Αποστόλου Παύλου, στο Θησείο, στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, έχεις την δυνατότητα να συναντήσεις –σε μια μόνο βόλτα- όλα τα «είδη» των καλλιτεχνών του δρόμου.

Αγαπάω τους εξωστρεφείς μουσικούς. Δηλαδή, προτιμάω να παίζει ο μουσικός τα «Παιδιά του Πειραιά» παρά όλες αυτές τις κουλαμάρες που υποτίθεται πως είναι ελληνικό ροκ αλλά –στις περισσότερες περιπτώσεις- είναι τραγούδια ατάλαντων κακομούτσουνων, που, απλά, έψαχναν να βγάλουν καμιά γκόμενα.

Κι όλοι αυτοί οι πλανόδιοι μουσικοί που παίζουν και τραγουδάνε αυτά τα δήθεν ροκ και έντεχνα είναι βλοσυροί. Είναι χαρακτηριστικό του μαλάκα ή έλλειψη χιούμορ και αυτοσαρκασμού.

Τρώω χοντρή φρίκη όταν περπατάω στην Αποστόλου Παύλου μια ηλιόλουστη μέρα, η ζωή μου γελάει, οι περαστικοί μου χαμογελούν και είναι αυτός ο κατατονικός τυπάκος με την κιθάρα που παίζει τα άπαντα του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Ούτε ο Αλκίνοοος Ιωαννίδης δεν θα τον άντεχε.

Εν τω μεταξύ, αν του δώσεις χρήματα, θα συνεχίζει να παίζει με μεγαλύτερη κατατονία, οπότε δεν πρέπει να τους δίνεις, μπας και πάει και κλειστεί σπίτι του, ή πάει σε έναν ψυχολόγο, ή παρατήσει επιτέλους την κιθάρα και το τραγούδι και πάει να βρει καμιά δουλειά που θα είναι μουγκός.

Εγώ δεν δίνω ποτέ χρήματα στους μουσικούς που παίζουν και τραγουδάνε μέσα στο λιοπύρι για ένα παλιό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι –όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι αραπάδες-, γιατί σκέφτομαι πως, αν τους δώσω λεφτά, μπορεί να πάνε να αγοράσουν το μαχαίρι και φοβάμαι μην καμιά φορά το στρέψουν στον εαυτό τους.

Την τουριστική περίοδο, τα δυο μεγαλύτερα σουξέ γύρω από την Ακρόπολη είναι ο Ζορμπάς και τα Παιδιά του Πειραιά. Φρέσκες μουσικές, από την δεκαετία του ’60. Που σκορπούν ενθουσιασμό.

Έχουν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια από την εποχή που η Ελλάδα κατάφερε να συγκινήσει μουσικά και κινηματογραφικά όλο τον κόσμο.

Δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση πως η Ελλάδα δεν συγκινεί πια μουσικά, λογοτεχνικά, κινηματογραφικά κλπ.

Η Ελλάδα συγκινούσε όσο είχε δικά της πρόταση ζωής. Όταν οι Έλληνες υιοθέτησαν ολοκληρωτικά τον δυτικό τρόπο ζωής, οι εμπνεύσεις στέρεψαν.

Γιατί να προτιμήσει το ξένο κοινό μια Ελληνίδα τραγουδίστρια που μιμείται την Μαντόνα, όταν έχει την ίδια την Μαντόνα και χιλιάδες άλλες μαντονίτσες;

Ο Ζορμπάς δεν ήταν μόνο ένα βιβλίο, μια ταινία, μια μουσική και ένας χορός. Ήταν, πάνω απ’ όλα, φιλοσοφία ζωής.

Μπορεί εσύ να διαφωνείς με αυτή τη φιλοσοφία ζωής. Αλλά ήταν φιλοσοφία ζωής. Που εσύ δεν έχεις να προτείνεις. Αν και ο ραγιαδισμός είναι κι αυτός φιλοσοφία ζωής. Αλλά δεν περιμένεις να συγκινήσει και να ενθουσιάσει το παγκόσμιο κοινό.

Είναι τραγική η πολιτιστική κατάντια της Ελλάδας.

Η κατάσταση είναι για γέλια.

Υποτίθεται πως υπάρχει ένας πολιτιστικός οργασμός στη χώρα μας αλλά, στην πραγματικότητα, δεν κουνιέται φύλλο.

Θεατρικά έργα που δεν είναι θεατρικά έργα, ταινίες που δεν αφορούν κανέναν, βιβλία που δεν διαβάζονται με τίποτα.

Είναι εντυπωσιακό πως στην Ελλάδα του 2013 ανθεί η «γυναικεία λογοτεχνία».

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι πως η «γυναικεία λογοτεχνία» στην Ελλάδα γράφεται πια από άνδρες.

Που είναι περήφανοι κιόλας.

Και οι χαζογκόμενες που τους διαβάζουν περήφανες είναι. Μια γενιά κομμωτηρίου. Χωρίς μαλλιά πολλές φορές.

Άκουγα τις προάλλες μια Ελληνίδα συγγραφέα –που είναι στα αζήτητα πια- να λέει πως η δουλειά του πραγματικού καλλιτέχνη και λογοτέχνη δεν είναι να κρίνει τις πολιτικές εξελίξεις και τα μικροπολιτικά αλλά να ασχοληθεί με τα μεγάλα θέματα της ζωής και να αφήσει έργο.

Περίεργο, τόσα χρόνια που αυτή η συγγραφέας αποθέωνε τους Βενιζέλους και τους άλλους πασόκους –και ήταν μόνιμα στις εκπομπές του Τσίμα και του Πρετεντέρη για να αποθεώνει τον Σημίτη και τον Γιώργο Παπανδρέου- δεν είχε την ίδια άποψη. Τώρα που τρώει τις ροχάλες βροχή, άλλαξε γνώμη για τον ρόλο του καλλιτέχνη και του λογοτέχνη.

Σήμερα η Ελλάδα είναι μια χώρα γεμάτη από παρεξηγημένες μεγαλοφυΐες. Που δεν τις ξέρει κανείς και δεν αφορούν κανέναν. Ποτέ άλλοτε τόσοι τίποτες δεν έκαναν τόσο θόρυβο.
Φαντάζομαι πόσο τραγικό είναι για όλους αυτούς να διαπιστώνουν πως τα έργα του Καζαντζάκη, του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη όχι μόνο άντεξαν στον χρόνο αλλά συνεχίζουν να συγκινούν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Η Ελλάδα θα καταφέρει να δημιουργήσει, να συγκινήσει και να εμπνεύσει και πάλι, όταν οι Έλληνες ελευθερωθούν και ονειρευτούν ξανά.

Μόνο τότε.


pitsirikos 

Διαβάστε Περισσότερα »