Τετάρτη, Αυγούστου 12, 2026
Κάποιοι πιστεύουν ότι οι εκλογές του 2027 θα κριθούν στη βάση των ερωτημάτων του… 2015
Υπάρχει μια κατηγορία πολιτικών και ευρύτερα «δημοσιολόγων» που θεωρούν ότι για κάποιο λόγο στις εκλογές του 2027 οι ψηφοφόροι θα κρίνουν τα πράγματα με βάση το τι έγινε πριν από 10 ή 12 χρόνια.
Ουσιαστικά, οποτεδήποτε ξεμένουν από επιχειρήματα έχουν μια σχεδόν αυτόματη αντίδραση, που λίγο πολύ αναμασά τα ίδια επιχειρήματα, πιο σωστά τις ίδιες «λέξεις κλειδιά» γιατί από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχουν καν επιχειρήματα, μόνο λέξεις: «Δημοψήφισμα», «Ποινικός Κώδικας», «Τρίτο Μνημόνιο».
Καμία προσπάθεια αυτά να πάρουν τουλάχιστον τη μορφή επιχειρημάτων για το σήμερα. Απλώς ένα είδος μαγικής σκέψης που θεωρεί ότι αμέσως αυτές οι αναφορές θα κάνουν τους ψηφοφόρους να εγκαταλείψουν κάθε σκέψη να ψηφίσουν κάτι διαφορετικό από τη σημερινή κυβέρνηση.
Στις πιο έναρθρες εκδοχές αυτή η μαγική σκέψη, συνδυάζεται με διάφορους χαρακτηρισμούς, που υποτίθεται ότι «υπογραμμίζουν» το βασικό επιχείρημα.
Ωστόσο, αυτό που δεν απαντά αυτός ο τρόπος σκέψης είναι κάτι πολύ απλό: Γιατί σε μια εκλογική μάχη που θα διεξαχθεί το 2027 θα πρέπει το βασικό κριτήριο να είναι το παρελθόν;
Οι πολίτες όταν ψηφίζουν συνήθως επιλέγουν αυτόν που θα διαχειριστεί τις τύχες τους για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, με βάση τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν εκείνη τη στιγμή.
Δεν αποδίδουν ιστορική δικαιοσύνη, δεν διατυπώνουν συμπεράσματα για το παρελθόν, δεν παίρνουν εκδίκηση για πράγματα που έγιναν πριν από αρκετά χρόνια.
Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι μια κυβέρνηση που θα συγκρατήσει το κόστος ζωής σήμερα και στα επόμενα χρόνια, που θα βελτιώσει το εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα και στα επόμενα χρόνια, που θα ενισχύσει το σύστημα υγείας σήμερα και στα επόμενα χρόνια, και που θα εξασφαλίσει μια αύξηση των πραγματικών εισοδημάτων, παρέχοντας ταυτόχρονα και ένα αίσθημα ασφάλειας.
Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει να κάνει με τα αισθήματα πριν από 10 ή 12 χρόνια.
Και αυτό όχι επειδή οι πολίτες παθαίνουν μετά από λίγο καιρό κάποιου είδους αμνησία.
Το ακριβώς αντίθετο.
Ασφαλώς οι πολίτες μια χαρά θυμούνται τι έγινε εκείνα τα χρόνια. Απλώς, ο τρόπος που θυμούνται δεν είναι αυτός που υποθέτουν όσοι θεωρούν ότι μπορούν να επικαλεστούν αυτή την ανάμνηση ως μπαμπούλα. Σε τελική ανάλυση, ήδη οι εκλογές του 2019 έδειξαν ότι κάθε άλλο παρά ισοπεδωτικά αρνητική ήταν η αποτίμηση για όλα όσα έγιναν τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια. Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολίτες συχνά σε έρευνες αναφέρουν ότι το 2019 ήταν καλύτερα από ό,τι είναι τώρα.
Και ως προς την ανάμνηση ας σταθούμε και σε κάτι άλλο. Εάν κανείς κοιτάξει θα δει προφανώς ότι υπήρξαν στιγμές τραυματικές εκείνα τα χρόνια, όμως δεν θα δει π.χ. μια διάχυτη αίσθηση ότι τότε υπήρξε διαφθορά. Ας το συγκρίνει κανείς με τη διάχυτη αίσθηση για το πόσο διεφθαρμένη είναι η σημερινή κυβέρνηση.
Από την άλλη, οι πολίτες έχουν μια πολύ σαφή πια αποτίμηση της σημερινής κυβέρνησης. Την έχουν ζήσει για πάνω από επτά χρόνια, έχουν εικόνα για την οικονομική τους κατάσταση, έχουν εικόνα για το τι τους προκαλεί ανασφάλεια, έχουν πολύ συγκεκριμένα αιτήματα για το μέλλον.
Οι απαιτήσεις τους είναι πλέον μεγάλες και τα κριτήρια τους αυστηρά. Αλλά βάσει αυτών θα αποφασίσουν και όχι με τις όποιες αναμνήσεις τους.
Επίσης, καλό θα είναι να μην υποτιμάται η ικανότητα των πολιτών να κρίνουν τους πολιτικούς. Μια χαρά μπορούν να αξιολογήσουν το έργο τους, να διακρίνουν την ακεραιότητά τους, αλλά και να εκτιμήσουν εάν πήραν μαθήματα από τη διαδρομή τους, εάν μετέτρεψαν την εμπειρία σε γνώση, εάν επιστρέφουν ωριμότεροι.
Στην πραγματικότητα, η εμμονή ορισμένων με το παρελθόν, είναι απλώς η απόδειξη μιας βαθύτερης πολιτικής αμηχανίας. Η κυβέρνηση επένδυσε για μεγάλο διάστημα στο ότι όσο μεγάλη και εάν ήταν η δυσαρέσκεια απέναντί της, παρ’ όλα αυτά δεν θα είχε αντίπαλο και άρα θα κέρδιζε. Τώρα συνειδητοποιεί ότι έχει αντίπαλο, ότι θα είναι αυτή που θα πρέπει να πείσει ότι τα έκανε καλύτερα και ότι έχει σχέδιο για το μέλλον, την ώρα που θα έχει απέναντί της μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης με συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα απαντηθούν τα επείγοντα αιτήματα της κοινωνίας. Και διαπιστώνει ότι κάθε άλλο παρά προετοιμασμένη ήταν γι’ αυτό…
Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr
Ετικέτες: 
