Πέμπτη, Μαρτίου 06, 2025
Τρίτη, Μαρτίου 04, 2025
Τετέλεσται
Τρίτη, Μαρτίου 04, 2025
Οι διαδηλώσεις για το έγκληµα στα Τέµπη, στις 28 Φεβρουαρίου, είναι οι µοναδικές που δεν απασχόλησαν ούτε τα µέσα ενηµέρωσης ούτε την κοινή γνώµη µε αριθµητικά µεγέθη. ∆εν δόθηκε η µάχη των αριθµών ούτε και θα έδινε κανένας σηµασία αν ανακοινωνόταν πόσοι ήταν οι συµµετέχοντες. Αλλωστε ήταν σχεδόν όλοι εκεί και γνώριζαν πόσοι ήταν και πώς ήταν. Αυτό που ξεκίνησε ως διαµαρτυρία µετατράπηκε σε παλλαϊκό συλλαλητήριο, από αυτά που οι περισσότεροι γνωρίζουν µέσα από την ανάγνωση ιστορικών βιβλίων και αφορούν σηµαντικές περιόδους, όπως η απελευθέρωση της Ελλάδας από τους κατακτητές και η αποκατάσταση της δηµοκρατίας.
Η διαµαρτυρία για τα Τέµπη δεν είχε να κάνει µε αριθµούς. Ηταν αποτύπωση της γνήσιας λαϊκής έκφρασης µε ποιοτικά στοιχεία που την τοποθετούν δίπλα στις µεγάλες διαδηλώσεις σε περιόδους κατά τις οποίες η χώρα έκανε στροφή που της υπαγόρευε η Ιστορία.
Πριν από µερικές µέρες είχα γράψει σε ένα άρθρο µου στο Documentonews: «Υπάρχουν ιστορικές στιγµές που η αλήθεια δραπετεύει ακόµη και αν έχουν κλείσει όλοι οι δρόµοι. Που δεν περιµένει ούτε την ερµηνεία µας ούτε τα καπρίτσια της προσωπικής αντικειµενικότητας. Ιπταται πάνω από τις εξελίξεις και τους ανθρώπους και αποκτά ιερότητα και αποδοχή. Είναι η ώρα που αυτή η αλήθεια (ακόµη και αν αργότερα αµφισβητηθεί ή προδοθεί) γίνεται καύσιµο της Ιστορίας. Ζούµε µια τέτοια περίοδο. Η αλήθεια είναι µπροστά µας και οι άνθρωποι είναι έτοιµοι να τη δουν. Το έγκληµα στα Τέµπη, αυτό το σκληρό γεγονός, φέρνει τη χώρα µπροστά στον καθρέφτη. Στον καθρέφτη αντικατοπτρίζoνται ο πόνος, η θλίψη, η απόγνωση αλλά και η διαφθορά, ο κυνισµός. ∆εν έχει νόηµα να δεις κάτι µόνο από την εικόνα. Πρέπει να τα δεις όλα και να πάρεις αποφάσεις».
Οι µεγάλες διαδηλώσεις απέδειξαν ότι βρισκόµαστε σε τέτοια ιστορική καµπή. Η κοινωνία παίρνει αποφάσεις, κινητοποιείται και µέσα από αυτή την κινητοποίηση ανατροφοδοτεί τον προβληµατισµό και την ωριµότητά της. Υπάρχουν δύο ιδιαίτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά στη διαδικασία αυτή. Τα αιτήµατα δεν αφορούν την επιβίωση, κάποια οικονοµικά θέµατα (άρα το στενό οικονοµικό συµφέρον), αλλά την απόδοση δικαιοσύνης και την τιµωρία των ενόχων για ένα έγκληµα. Το πιο σοβαρό όµως είναι ότι, ενώ οι διαµαρτυρίες έχουν έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά, παραµένουν ακηδεµόνευτες από τις πολιτικές δυνάµεις.
∆ύο χρόνια µετά το έγκληµα στα Τέµπη το πολιτικό σύστηµα (όχι µόνο η κυβέρνηση Μητσοτάκη που ήταν ένοχη) λειτούργησε µε τον γνωστό τρόπο. Επιχείρησε να επιλυθεί η υπόθεση µέσα στο ασφαλές πλαίσιο διαχείρισης, χωρίς να δηµιουργήσει κλονισµούς και απειλές. Να µείνει η διεφθαρµένη ∆ικαιοσύνη αυτή που είναι και η πολιτική να συνεχίσει τη βρόµικη, διαχρονική συναλλαγή µαζί της. Ακόµη κι όταν η συνείδηση κλόνιζε κάποιους πολιτικούς, ο κλονισµός αυτός δεν ήταν ικανός να τους κάνει να αναιρέσουν τον γραφειοκρατικό και συµφεροντολογικό ρόλο τους. Τα Τέµπη, τα 57 θύµατα, οι εκατοντάδες χιλιάδες που µάτωσαν σε όλη την Ελλάδα µαζί τους δεν µπορούσαν να τυποποιηθούν µέσα στο πλαίσιο της πολιτικής φανφαρολογίας, για να γίνονται «παρεµβάσεις» και να γράφονται βαρυσήµαντα άρθρα. Η αδικία και οι ανάγκες γεννούσαν απαιτήσεις που οι «πεφωτισµένοι», οι βολεµένοι ή οι ένοχοι της πολιτικής δεν µπορούσαν να αντιληφθούν. Ετσι η κοινωνία έφυγε µπροστά και τα κόµµατα έµειναν πίσω να κοιτάνε καχύποπτα αυτό που δεν µπορούσαν να ελέγξουν και να χειραγωγήσουν. Το πολιτικό σύστηµα ζει τη δική του παρακµή της Ρώµης.
Τα κόµµατα αποδείχθηκαν κατώτερα των απαιτήσεων, των συνθηκών και των ανθρώπων. Στάθηκαν ανίκανα να αντιµετωπίσουν την εγκληµατική παντοδυναµία του Μητσοτάκη και µετέτρεψαν την αντιπολίτευση από συνταγµατική απαίτηση αντιπαράθεσης σε κοµπρεµί µε ελεγχόµενη αντιπαλότητα.
Το τι θα συµβεί µε τα κόµµατα της αντιπολίτευσης είναι άγνωστο. Οταν δηµιουργούνται νέες και µη ελεγχόµενες συνθήκες, οι ρόλοι δεν µπορεί να είναι οι ίδιοι. Θα υπάρξουν νέες πολιτικές οντότητες οι οποίες θα αναζητήσουν τα ηγετικά πρόσωπα που µπορούν να γίνουν πειστικά. Αλλα κόµµατα θα διαλυθούν, διαλύοντας µαζί και τη µωροφιλοδοξία των ηγετών τους. Σίγουρη είναι µόνο η πορεία του Μητσοτάκη.
Ενας πρωθυπουργός που βρίσκεται µπροστά στη µήνιν της κοινωνίας, κατηγορούµενος µάλιστα για τη συγκάλυψη ενός εγκλήµατος, έχει µόνο δύο επιλογές: ή να αποχωρήσει εµφανίζοντας έστω ψήγµατα αξιοπρέπειας ή να ακολουθήσει τον δρόµο της εξευτελιστικής ήττας. Η ψυχοσύνθεση του Μητσοτάκη και ο τρόπος που πολιτεύεται πολύ πιθανόν να οδηγήσουν στο δεύτερο. Προφανώς έχει δικαίωµα στην αυταπάτη, στον εξευτελισµό ή στην πορεία προς τη βασανιστική πτώση. Η αντιµετώπιση όµως της παλλαϊκής διαµαρτυρίας δείχνει ότι, ανεξάρτητα από το αν αντιλαµβάνεται τι τον περιµένει, έχει επιλέξει την παλιά κλασική µέθοδο του αυταρχισµού και της πυγµής.
Για να µιλήσω για µένα, αν και θεωρώ ότι την ίδια άποψη έχουν οι περισσότεροι σε αυτήν τη χώρα, αν δύο εκατοµµύρια κόσµου µε κατηγορούσαν για συγκάλυψη ενός εγκλήµατος, δεν θα είχα κανένα λόγο να θεωρώ τον εαυτό µου ηγέτη αυτών που µε κατηγορούν. Ο Μητσοτάκης, το πρωί πριν από τα συλλαλητήρια, έβγαλε µια ανακοίνωση στην οποία κατηγορούσε τους άλλους και τις παθογένειες (ποιος άραγε κυβέρνησε και τις δηµιούργησε;) και το µεσηµέρι έστειλε τα τάγµατα χωροφυλακής του σύγχρονου Μπάµπαλη να αµαυρώσουν τη µεγαλειώδη διαµαρτυρία µε βία.
Οταν η αυταρχική εξουσία καταρρέει, η µόνη συνταγή την οποία εφαρµόζει µε ευλάβεια είναι του µεγαλύτερου αυταρχισµού. Ο Μητσοτάκης δεν είναι απλώς σε αδιέξοδο, αλλά έχει τελειώσει. Είναι πιθανόν οι οµοϊδεάτες του στη Ν∆ να δροµολογήσουν την έξοδό του για να σώσουν το κόµµα. Οποιο σενάριο κι αν εφαρµοστεί, ο Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να δηµιουργήσει χαοτική κατάσταση, ώστε αφενός να αποδώσει σε άλλους σχέδιο αποσταθεροποίησης και αφετέρου να εµφανιστεί ως η ισχυρή δύναµη που θα βάλει τάξη στο χάος που ο ίδιος δηµιούργησε. Ελπίζει πως έτσι θα αποκόψει το συντηρητικό και εύπιστο κοινό από τη συµµετοχή του στην κοινωνική αντιπολίτευση.
Υπάρχει µια πολυσυζητηµένη παράµετρος η οποία εµφανίζεται ως σανίδα σωτηρίας του Μητσοτάκη. Η σπαραξικάρδια αγωνία, κυρίως των αριστερών κοµµάτων της αντιπολίτευσης, για το αν η πτώση του Μητσοτάκη θα φέρει την ακροδεξιά. Κατά έναν περίεργο και µεταφυσικό τρόπο τα αριστερά κόµµατα αφαιρούν από τον εαυτό τους τη δυνατότητα παρέµβασης και φοβούνται τη µοίρα. ∆εν υπάρχει πιο ανόητη και αντιδιαλεκτική παραδοχή από αυτή.
Κάθε προοδευτικός άνθρωπος οφείλει να θέσει ως µείζον ζήτηµα την ανάγκη να φύγει το αποδεδειγµένο κακό που είναι ο Μητσοτάκης, η πολιτική του και οι µεθοδεύσεις του. Το τι θα ακολουθήσει αφορά την κοινωνία και τον ρόλο που θα θελήσουν να παίξουν τα κόµµατα. Η πολιτική σιχαίνεται τα κενά και η δηµοκρατία τους δειλούς που την υποστηρίζουν σαν να είναι αντικείµενο ακαδηµαϊκής ανάλυσης και όχι δράσης. Ο Μητσοτάκης τετέλεσται. Οποιος ενδιαφέρεται για τη δηµοκρατία πρέπει να συµπράξει µε την κοινωνία και να ζητήσει να τον κρίνει ο κόσµος. Ολα τα άλλα είναι προφάσεις που απολογούνται στην κρυφή σκέψη ότι «αφού δεν µπορώ να πάρω εγώ την εξουσία, τον αφήνω ώσπου να είµαι έτοιµος». Ετσι πίστευαν πριν από µερικά χρόνια και άλλοι και τώρα ζητάνε από τις εφηµερίδες να τους δηµοσιεύσουν κανένα άρθρο για να υπάρχουν πολιτικά.
Κώστας Βαξεβάνης
Διαβάστε επίσης => ΕΔΩ
Καλό θα είναι ο Χρυσοχοΐδης να φύγει πριν τον Μητσοτάκη
Διαβάστε επίσης
Σκάει στα χέρια Μητσοτάκη η φούσκα των εσόδων
Πρόταση μομφής από την κοινωνία – Αυτή την Κυριακή στο Documento
Τραμπ – Ζελένσκι: «Θαύμα που δεν τον χτύπησαν» – Οι αντιδράσεις από Ρωσία μετά την επεισοδιακή συνάντηση στον Λευκό Οίκο
Καλό θα είναι ο Χρυσοχοΐδης να φύγει πριν τον Μητσοτάκη
Δευτέρα, Μαρτίου 03, 2025
Ο ελληνικός λαός κατέθεσε πρόταση µοµφής – Γιατί ήμασταν όλοι έκει
Δευτέρα, Μαρτίου 03, 2025
![]() |
| Απεργιακή συγκέντρωση στην Ρόδο (ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΑΝΤΙΚΟΣ/EUROKINISSI) |
Ηµασταν όλοι εκεί.
Στην πιο µεγαλειώδη συγκέντρωση διαµαρτυρίας και ανυποχώρητης διεκδίκησης της µεταπολίτευσης. Αποφασισµένοι και ακηδεµόνευτοι.
Εκατοµµύρια λαού χωρίς διαιρέσεις και διακρίσεις. Χωρίς κοµµατικά βαρίδια.
Ολες οι ηλικίες και όλα τα φύλα…
∆εν ήταν αργία, ήταν καθολική απεργία. Ολη η χώρα µια τεράστια πλατεία…
Ηµασταν όλοι εκεί.
Ντυθήκαµε τον πόνο, τον θυµό, την οργή, την απαίτηση για απονοµή δικαιοσύνης.
Πάσχοντες και συµπάσχοντες.
Για τις ψυχές που χάθηκαν.
Και γι’ αυτές που έµειναν πίσω να σηκώνουν στους ώµους την απώλεια, το πένθος, τον τιτάνιο αγώνα για την αλήθεια. Σκαπανείς των µπάζων της συγκάλυψης.
Ηµασταν όλοι εκεί…
Γι’ αυτούς που κοµµατιάστηκαν από τη σύγκρουση, γι’ αυτούς που κάηκαν, γι’ αυτούς που εξαϋλώθηκαν. Γι’ αυτούς που ζουν µε τα τραύµατά τους και νιώθουν ενοχές –ναι, αυτoύς, τα αθώα θύµατα– επειδή βγήκαν ζωντανοί.
Γι’ αυτούς που άδειασε η αγκαλιά τους…
Για το οξυγόνο που ρούφηξαν από τα σπλάχνα των παιδιών µας.
Ηµασταν εκεί, µάνα και πατέρας, αδερφός και αδερφή, σύζυγος, θείος και θεία, κολλητός και κολλητή, γιαγιά και παππούς…
Της Μάρθης, της Ελπίδας, του ∆ηµήτρη, της Εριέττας, της Φραντζέσκας, της Αναστασίας, του ∆ηµήτρη, του Μοχάµεντ, του Ντένις, του Αγγελου, της Ελενας, της Χρυσής, της Θωµαής, του Βάιου, της Βασιλικής, του Σωτήρη, του Παναγιώτη, της Κλαούντια, της Αφροδίτης, της Αγάπης, του Κυπριανού, της Ιφιγένειας, του Νικήτα, όλων εκείνων που «έφυγαν». Και των 57…
Ηµασταν εκεί και για τον Γεράσιµο, το 58ο θύµα, όπως είπε η ίδια η µανούλα του, γιατί «όπως εγώ τον ανάθρεψα, όπως τον καµάρωσα, δεν θα γυρίσει πια»…
Ηµασταν εκεί και για µας…
Για τη συνείδησή µας.
Για εξιλέωση από την απάθεια, την αδιαφορία, την αδράνεια, την επιλεκτική µνήµη, την απόσταση από την τραγωδία που δεν χτύπησε τη δική µας πόρτα.
Κι ακόµη, για το δικαίωµά µας στην ασφάλεια, την αξιοπρέπεια, την αλήθεια, την απονοµή δικαίου.
Ενας λαός που επιτέλους ανατάθηκε.
Ενας λαός που επιτέλους απέκτησε ακοή, όραση, αντανακλαστικά και διέλυσε τον σύλλογο του «Σώπα».
Ηµασταν όλοι εκεί.
Για το διαρκές έγκληµα των Τεµπών. Για το πριν, για τη σύγκρουση, για την τυµβωρυχία, για τη συγκάλυψη, για τη χυδαιότητα.
Για τα τρένα που δεν µας αξίζουν, για την κυβέρνηση που δεν µας αξίζει και µε την ύβρη της µας ξύπνησε από τον λήθαργο, για τη νωθρή αξιωµατική αντιπολίτευση, για την κατακερµατισµένη και κατώτερη των περιστάσεων Αριστερά.
Για τη ∆ικαιοσύνη µε τα σαθρά θεµέλια, τις επιλεκτικές ευαισθησίες και τη διορισµένη από την εκάστοτε κυβέρνηση ηγεσία της.
Για µια ∆ικαιοσύνη που δεν θωράκισε την ανεξαρτησία της αποσυνδεόµενη από την εκτελεστική εξουσία κι έφτασε σήµερα στο σηµείο να εκδίδει ανακοινώσεις για να δηλώσει ακριβώς αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, άρα και απολύτως εµφανές, σε µια ευνοµούµενη πολιτεία.
Για τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους, ακόµη και σε ζητήµατα που άπτονται άµεσα της ζωής και της ασφάλειας των πολιτών…
Για όσους τολµούν να χαρακτηρίζουν «θυσίες» τις οµαδικές δολοφονίες παιδιών.
Ηµασταν όλοι εκεί.
Και για τη συγγνώµη που δεν ακούστηκε από κυβερνητικά χείλη.
Για τη συγγνώµη για την πανηγυρική επανεκλογή του Κώστα Καραµανλή του Αχιλλέα, για τα ενθουσιώδη χειροκροτήµατα των συναδέλφων του στο κοινοβούλιο κατά την οµιλία του στην πρόταση δυσπιστίας που «τρύπησαν» αυτιά…
Για τη δική µας συγγνώµη για το 41% του βολέµατος στον καναπέ και της εξόρµησης στις παραλίες.
Για τις προσβολές που ακούστηκαν από κυβερνητικά χείλη σε βάρος χαροκαµένων γονιών.
Για τα ψεύδη τους.
Ηµασταν όλοι εκεί… Για να πούµε τη δική µας συγγνώµη.
Για να καταθέσουµε την πρόταση µοµφής της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Ηµασταν όλοι εκεί…
Ενωµένοι σε µια τεράστια παρέα που γράφει τη δική της ιστορία.
Γιατί δηµοκρατική σταθερότητα δεν είναι η απάθεια.
Γιατί δεν πρέπει να υπάρξει ποτέ ξανά φορά που θα µας εµποδίσει να διαµαρτυρηθούµε. Γιατί η δικαιοσύνη δεν θα επιτευχθεί αν παραµένουµε ανεπηρέαστοι από την αδικία.
Ηµασταν όλοι εκεί.
Για να βροντοφωνάξουµε για ∆ΙΚΑΙΟΣΎΝΗ.
Για την ανάπαυση των αδικοχαµένων ψυχών…
Ηµασταν όλοι εκεί…
Από την πρωτεύουσα µέχρι το πιο µικρό χωριουδάκι του πολύπαθου αυτού τόπου.
Και κανένα µπαχαλάκι, κανένα χηµικό, κανένας προβοκάτορας, καµία τεχνητή ένταση δεν θα µπορέσουν ποτέ να ακυρώσουν, να υποτιµήσουν, να αµαυρώσουν τις µεγαλειώδεις συγκεντρώσεις διαµαρτυρίας για το έγκληµα των Τεµπών.
Ηταν λαοθάλασσα κι αυτό δεν κρύβεται.
Κατερίνα Κατή
Πηγή: documentonews.gr
Σάββατο, Μαρτίου 01, 2025
Nemesis (A Greek Word)
Σάββατο, Μαρτίου 01, 2025
Η αλαζονεία της εξουσίας ποτέ δεν ήταν ο καλύτερος σύμβουλος. Γίνεται ύβρις και αναπόδραστα φέρνει τη Νέμεση.
Η αλαζονεία είναι η χειρότερη παρενέργεια της εξουσίας, και εξελίσσεται σε αυτοάνοσο που στο τέλος μπορεί και να την «σκοτώσει», γιατί όπως προειδοποιεί ο Αισχύλος στους Πέρσες, «όταν ανθίζει η έπαρση, καρπίζει στάχυ θυμού, συμφορά εσοδεύει».
Εξηγεί τα μεγαλύτερα λάθη που γίνονται από όσους υπερεκτιμούν τη δύναμή τους, πόσο μάλλον όταν αυτή είναι δανεική.
Είναι η βασιλική οδός για την ύβριν, τη κρίσιμη στιγμή που κάποιος με την πράξη του συγκρούεται με τον πυρήνα των ηθικών νόμων. Αναπόφευκτα ακολουθεί η Νέμεση. Δηλαδή, το μεγάλο τίμημα που πληρώνει όποιος φτάνει στην ύβριν, ώστε να αποκατασταθεί κάπως η δικαιοσύνη.
Η κυβέρνηση του Κυριακού Μητσοτάκη ζει σήμερα την ώρα της δικής της Νέμεσης. Δηλαδή, την παλλαϊκή καταδίκη της. Γιατί μια κυβέρνηση ενάντια στην οποία γίνονται τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια στην νεότερη ιστορία του τόπου, είναι μια κυβέρνηση καταδικασμένη. Μια κυβέρνηση ουσιαστικά χωρίς νομιμοποίηση. Μια κυβέρνηση που δεν μπορεί πλέον να προσποιείται και να κυβερνά «σαν κανονικά».
Υβρη διέπραξε ακόμη και σήμερα στην πανεθνική ημέρα πένθους και αγώνα για δικαιοσύνη.
Φάνηκε η ύβρις όταν η αστυνομία έπνιξε στα δακρυγόνα έναν λαό που κατέβηκε στο δρόμο για να ζητήσει οξυγόνο. Γιατί ο αρμόδιος υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ συνειδητά επέλεξαν να κατεβάσουν τόσες αστυνομικές δυνάμεις σε αυτά τα συλλαλητήρια, γιατί είχαν στρατηγική δημιουργίας «τεχνητής έντασης», ενώ γνωρίζουν πολύ καλά, όπως και όλοι μας και έχει αποδειχθεί πολλάκις, ότι εάν είχαν επιλέξει να έχει διακριτική παρουσία και να κάνει σωστά τη δουλειά της δεν θα είχαμε «επεισόδια». Μόνο που ήθελε να μπορεί να επικαλείται «επεισόδια», για να συγκαλύψει ότι σήμερα μια ολόκληρη χώρα φώναζε στους δρόμους για «αλήθεια και δικαιοσύνη». Αλλά, δυστυχώς για την κυβέρνηση, αυτή τη φορά η ομολογουμένως πετυχημένη στο παρελθόν συνταγή δεν πέτυχε απλώς πρόσθεσε στα συνθήματα ένα ηχηρό και παρατεταμένο «Παραιτήσου».
Η κυβέρνηση μπορούσε να είχε «αγκαλιάσει» αυτά τα συλλαλητήρια, να δώσει το μήνυμα ότι όντως κατανοεί την απαίτηση της κοινωνίας για πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και απόδοση ευθυνών όπου πρέπει, όσο ψηλά και εάν βρίσκονται οι υπεύθυνοι.
Όμως, δεν το έκανε: επέλεξε τα χημικά, τα ΜΑΤ και τις «Αύρες». Αυτές είναι οι εικόνες που αυτή τη στιγμή ταξιδεύουν στον πλανήτη. Ότι επιβάλλεται «τάξη και ασφάλεια», αλλά όχι δικαιοσύνη.
Και το επέλεξε γιατί ο πυρήνας της κυβερνητικής ύβρεως είναι ότι ούτε η κυβέρνηση ως σύνολο, ούτε οι υπουργοί θέλουν να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί, αναγκαία και ικανή συνθήκη για την αποκάλυψη της αλήθειας και την απόδοση δικαιοσύνης.
Φάνηκε αυτό στη σημερινή ανάρτηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.
Δεν μπορεί κάποιος που όταν έγινε το δυστύχημα στα Τέμπη ηγείτο μιας κυβέρνησης που ήταν στην εξουσία ήδη τέσσερα σχεδόν χρόνια να λέει: «μοιραία ανθρώπινα λάθη ενώθηκαν με χρόνιες ανεπάρκειες του κράτους και εκτροχίασαν βίαια τις βεβαιότητές μας», χωρίς ούτε μία αναφορά στις ευθύνες που φέρει η κυβέρνησή του και για αυτές τις ανεπάρκειες και για τις μετέωρες, όπως αποδείχθηκε με τον πλέον τραγικό τρόπο, βεβαιότητες.
Γιατί, όπως και να το δει κανείς, σε 6 χρόνια ακόμη και εάν η κυβέρνηση «παρέλαβε χάος» είχε τη δυνατότητα να φτιάξει το σιδηρόδρομο ώστε να είναι όντως ασφαλές μέσο μεταφοράς και όχι απλώς να αφήσει να κυλά η κλεψύδρα αντίστροφα για την τραγωδία.
Ούτε μπορεί ο πρωθυπουργός που κυβερνά έξι χρόνια να επικαλείται ακόμη το «’βαθύ κράτος’» του παρελθόντος» ως εμπόδιο στις αναγκαίες αλλαγές, όταν την ευθύνη του κράτους έχουν, έξι χρόνια τώρα, η κυβέρνηση και οι υπουργοί που ο ίδιος επέλεξε.
Για να μην αναφερθώ στο ότι έρχεται η κυβέρνηση, δύο χρόνια μετά από μια τραγωδία, την ημέρα της μνήμης των θυμάτων, απλώς να υπόσχεται, στο μέλλον, «σύγχρονα και ασφαλή» τρένα.
Η ίδια που δια στόματος του τότε αρμόδιου υπουργού – άλλης μιας προσωποποίησης της κυβερνητικής ύβρεως – διαβεβαίωνε λίγες μέρες πριν την τραγωδία ότι δεν υπάρχει θέμα ασφάλειας.
Και όλα αυτά χωρίς ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση να λένε μια φορά τη λέξη «εμείς» και τη λέξη «εγώ» ως προς τις ευθύνες για την τραγωδία.
Χωρίς καμία αναφορά στα δικά τους λάθη και τις δικές τους παραλείψεις, που δυστυχώς ενίοτε διατρέχουν τον κίνδυνο όταν βρίσκεσαι σε τέτοιες θέσεις να αποδειχθούν εγκληματικές.
Χωρίς την παραμικρή αυτοκριτική που θα μπορούσε να ανακτήσει ένα μέρος της εμπιστοσύνης των πολιτών και να τους κάνει να πιστέψουν ότι όντως γίνονται αλλαγές.
Χωρίς ούτε καν αυτή την ειλικρινή συγγνώμη που ακόμη περιμένουν να την ακούσουν οι συγγενείς των θυμάτων.
Χωρίς, γιατί εν τέλει περί αυτού πρόκειται, πραγματικό σεβασμό για τα θύματα και τον πόνο – και αγώνα – των συγγενών.
Και έτσι τόσο ο πρωθυπουργός όσο και η κυβέρνηση πλέον είναι αντιμέτωποι με τη Νέμεση που έρχεται. Αυτή που θα βρει το δρόμο της και δεν θα μπορέσουν να την αποφύγουν. Αυτή που εκφράστηκε στα σημερινά συλλαλητήρια. Αυτή που την έφερε η δική τους αλαζονεία και η δική τους ύβρις.
Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος από το in.gr
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 28, 2025
Ρόδος: Χιλιάδες πολίτες τίμησαν τους νεκρούς των “Τεμπών” στην πιο μαζική συγκέντρωση των τελευταίων ετών (Photos)
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 28, 2025
Περισσότερες από δύο ώρες διήρκεσε η μεγαλύτερη συγκέντρωση των τελευταίων τουλάχιστον 30 ετών, στην πλατεία δημαρχείου Ρόδου, για τα δύο χρόνια από την φονική σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη, με τους 57 νεκρούς.
Η κινητοποίηση του κόσμου ήταν τεράστια και ξεκίνησε πολύ πριν την προκαθορισμένη ώρα έναρξης της συγκέντρωσης. Άνθρωποι όλων των ηλικιών βρέθηκαν στην πλατεία για να τιμήσουν τους νεκρούς και να ζητήσουν την απόδοση δικαιοσύνης, με πλακάτ, πανό, λευκά μπαλόνια και σημαίες.
Από τα μεγάφωνα ακούστηκαν τραγούδια που γράφτηκαν για την τραγωδία, το μήνυμα του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων, τα ονόματα των νεκρών και μηνύματα για κάθαρση, απόδοση δικαιοσύνης, μέτρα για να μην επαναληφθεί ξανά μια τέτοια τραγωδία.
Ξεχωριστή στιγμή, το τρισάγιο που τέλεσε την ώρα της συγκέντρωσης ο Μητροπολίτης Ρόδου κ. Κύριλλος, στον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού, το οποίο μεταδιδόταν στην πλατεία από τα μεγάφωνα της Εκκλησίας. Οι καμπάνες χτύπησαν πένθιμα 57 φορές και την ώρα εκείνη στην πλατεία επικρατούσε νεκρική σιγή, ενώ, μόλις σταμάτησαν οι καμπάνες, ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα.
Αντίστοιχα μαζικές συγκεντρώσεις έγιναν σε όλα σχεδόν τα νησιά, σε κάποια, μάλιστα, υπό βροχή.
Ακολουθεί φωτορεπορτάζ:
Σύνταξη: Μαριέττα Γαβριλιώτη
Με πληροφορίες από ertnews.gr
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 26, 2025
«Ζωή χαμένη» – Ιουλία Καραπατάκη: Ένα τραγούδι για τα Τέμπη δυο μέρες πριν τη μεγάλη διαδήλωση (Video)
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 26, 2025
Ένα συγκλονιστικό τραγούδι για τα Τέμπη με τίτλο «Ζωή χαμένη», που ερμηνεύει η Ιουλία Καραπατάκη, κυκλοφόρησε δυο μέρες πριν τις μεγάλες συγκεντρώσεις.
Το τραγούδι, τη μουσική του οποίου υπογράφει ο Ανδρέας Κατσιγιάννης και τους στίχους του ο Κώστας Βαξεβάνης, θα ακούγεται σε λίγο καιρό στο ντοκιμαντέρ «IC62» που έχει επιμεληθεί ο δημοσιογράφος, Κώστας Βαξεβάνης, για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.
Το τραγούδι έχει γίνει ήδη viral στα social media, καθώς περίπου σε λιγότερο από 24 ώρες πλησιάζει το 1.000.000 views που το έχουν δει και το έχουν ακούσει .
Στίχοι:
Ποιος μεγάλος πόνος διάλεξε ταξίδι
κι έγινε η αγάπη ένα μαύρο φίδι
στο σταθμό του τρένου κάποιος περιμένει
επιβάτης μόνος σε ζωή χαμένη
Μέσα στο βαγόνι άγουρη εφηβεία
με έρωτες και γέλια σε δημοπρασία
πριν να μεγαλώσει, δίχως να γεράσει
διάλεξε μονάχα για να προσπεράσει
Σβήσανε οι φλόγες , σβήσανε τα φώτα
τίποτα δεν είναι όπως ήταν πρώτα
στέγνωσαν τα μάτια, χάθηκαν οι λέξεις
μα εισιτήριο θα πρέπει να διαλέξεις
Ψάχνω ένα δρόμο, άλλη ιστορία
Να μην έχει τρένο με τρελή πορεία
Να φωνάζει η μάνα Στείλε όταν φτάσεις
Να περνούν τοπία, πόλεις και αποστάσεις
Δεν υπάρχουν φρένα για να σταματήσει
το άτιμο το κέρδος και το αλισβερίσι
βάλαμε το μέλλον στην υπερταχεία
τίποτα δεν ήταν μοίρα και ατυχία
Ρεφρέν
Δεν υπάρχει αθώος του αίματος
Να κοιτάει καθρέφτη του ψέματος
δεν υπάρχει αθώος, αθώος στ’ αλήθεια
που να αγαπά με τη σιωπή και τη συνήθεια
Το τραγούδι της Ιουλίας Καραπατάκη «Ζωή χαμένη»
*
Έπαιξαν και τραγούδησαν τα μέλη της Ορχήστρας Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας:
Κυριάκος Γκουβέντας – βιολί
Σωτήρης Μαργώνης – βιολί
Σταύρος Κουσκουρίδας – κλαρίνο
Δήμος Βουγιούκας – ακορντεόν
Φίλιππος Ρέτσιος – πιάνο
Απόστολος Βαλαρούτσος – κιθάρα
Κώστας Γεδίκης – λάφτα
Γιάννης Κουκουνίτσας – μαντολίνο
Νίκος Σαμαράς – τρομπέτα
Κώστας Κωνσταντίνου – κοντραμπάσο
Κώστας Μερετάκης – κρουστά
Ανδρέας Κατσιγιάννης – σαντούρι
Η ηχοληψία, η μίξη και το mastering έγιναν από τον Νίκο Μέρμηγκα στο στούντιο «Noisy King Residence».
Διαβάστε επίσης:=> ΕΔΩ
Έγκλημα Τέμπη: Μπούμερανγκ η «επιθετική γραμμή» Μαξίμου – Σε τεντωμένο σχοινί η κυβέρνηση για τα συλλαλητήρια
Πυρά Σαμαρά κατά Μητσοτάκη για τα Τέμπη: Δικαιολογημένη η απαίτηση για Δικαιοσύνη – Δεν απειλείται η Δημοκρατία (Audio)
Τζαβάρας ξανά κατά Μητσοτάκη: Αυτή τη φορά για τα Τέμπη – Υπάρχει η κοινή αντίληψη ότι η Δικαιοσύνη εμποδίστηκε
Και άλλη ηχηρή παραίτηση πρώην γαλάζιου βουλευτή: «Κυριάκο εισέπραξα από εσένα αγνωμοσύνη και αχαριστία»
Κανάκης κατά κυβέρνησης για τα Τέμπη: «Αδίστακτοι άνθρωποι, δεν λένε να αναλάβουν μια ευθύνη» (Video)
Τρίτη, Φεβρουαρίου 25, 2025
Να είσαι εκεί…
Τρίτη, Φεβρουαρίου 25, 2025
Η φάση έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Όταν ακούς τον Γεωργιάδη να ζητά «οργή» από τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας ως απάντηση στην κατηγορία για συγκάλυψη, η κατάσταση έχει ξεφύγει για τα καλά και μπαίνει σε μονοπάτια που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πού θα καταλήξουν.
«Θέλω στον ΝΔκράτη που με βλέπει, να του πω με ειλικρίνεια ότι δεν έχει υπάρξει καμία συγκάλυψη και όπου βρίσκεστε, σε παρέες, καφενεία, στη δουλειά σας, στους φίλους σας, όταν θα σας λένε “έκανε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη συγκάλυψη”, να αντιδράτε με οργή γιατί είναι προσβλητικό για την παράταξή μας», είπε ο υπουργός Υγείας προκαλώντας ανατριχίλα για το τι είναι ικανός ακόμα να κάνει…
*** «Είμαστε οι τελευταίοι που έχουμε ευθύνη για αυτό το κλίμα τοξικότητας των τελευταίων ημερών, όσοι είμαστε ανήκουμε σε αυτό τον πολιτικό χώρο, στην κυβέρνηση και στη Νέα Δημοκρατία γιατί δεχόμαστε επιθέσεις και δεν επιδιώκουμε αυτό το κλίμα», απάντησε ο Παύλος Μαρινάκης.
Μάλιστα. Το επιδιώκουν άλλοι. Ας μας απαντήσει τότε:
Ποιος είπε: «Βαρεθήκαμε να λέμε συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων» (αν και μετά τον σάλο έσπευσε να το μαζέψει, λέγοντας ότι τελικά δεν έχουν βαρεθεί);
Ποιος είπε ότι «Όσοι μιλάνε για μπάζωμα είναι για τα μπάζα»;
Ποιος είπε ότι «Τα Τέμπη κρίθηκαν στις εκλογές»;
Ποιος είπε ότι τα Τέμπη «είναι μπαγιάτικο θέμα»;
Ποιος είπε ότι «δεν θα πάρουν μαντίλι να κλαίνε όλα τα Τρίκαλα»;
Ποιος είπε ότι «Η Εξεταστική Επιτροπή (για τα Τέμπη) είναι γουρλίδικη»;
Όλες αυτές οι δηλώσεις αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει διάθεση εκ μέρους της κυβέρνησης και των στελεχών της ΝΔ για συγκάλυψη; Όλες αυτές οι δηλώσεις δεν οξύνουν την κοινωνική οργή που δικαίως προκαλούν όσα ακολούθησαν του τραγικού δυστυχήματος;
*** Είπε ακόμα ότι οι ΝεοΔημοκράτες δεν μπορούν να πάνε την Παρασκευή στο συλλαλητήριο. Ξέρετε γιατί; «Διότι αυτό το συλλαλητήριο δεν είναι για τη Δικαιοσύνη. Αυτό δεν έχει αυτό το πρόσημο. Έχει συγκεκριμένο πρόσημο. Το συλλαλητήριο δεν είναι για να αποτίσουμε φόρο τιμής στα θύματα και στις οικογένειές τους. Δεν είναι για να έχουμε δικαιοσύνη για τα Τέμπη. Δεν είναι για να μάθουμε τι έγινε στα Τέμπη. Είναι ένα πολιτικό γεγονός κατά της κυβερνήσεως». Μα θα υπάρχουν, Άδωνή μου, εκπρόσωποι της κυβέρνησης στο Σύνταγμα. Τα ΜΑΤ.
*** Επειδή τα έκαναν σαν τα μούτρα τους, επειδή το μόνο που τους νοιάζει είναι να κρατήσουν τις καρέκλες τους, επειδή δεν έχουν ενσυναίσθηση, επειδή είναι ανίκανοι, επειδή εξυπηρετούν συμφέροντα εις βάρος του λαού, στήνουν τη γραμμή άμυνας. Την επόμενη μέρα των συλλαλητηρίων του Ιανουαρίου ο Πορτοσάλτε χαρακτήριζε τους ανθρώπους που βρέθηκε σε αυτά ως ψεκασμένους, ενώ τις τελευταίες μέρες στήνουν αφήγημα τοξικότητας και ζούγκλας. Εμείς οι καλοί, που προσπαθούμε να κρατήσουμε τη χώρα όρθιοι, εσείς οι κακοί που θέλετε να μας ρίξετε, σπάζοντας την Αθήνα. Τυχαία είπε όσα είπε ο Άκης ο Παυλόπουλος; Τα ίδια γράφουν και κάποιοι άλλοι αρθρογραφοι.
*** Την Παρασκευή θα γεμίσουν οι πλατείες και οι δρόμοι της χώρας με ένα και μόνο αίτημα. Δικαιοσύνη. Ούτε για τον Φάμελλο θα βγουν, ούτε για τον Ανδρουλάκη, ούτε για την Κωνσταντοπούλου, ούτε για κανέναν. Ο κόσμος θα βγει για να διεκδικήσει την αλήθεια στην υπόθεση των Τεμπών και να θέσουν τις βάσεις για ένα καλύτερο αύριο. Κυρίως για τα παιδιά τους. Τα «γαβγίσματα» του Άδωνη, των υπόλοιπων κυβερνητικών «σκυλιών» και δημοσιογράφων δεν τρομάζουν πια κανέναν. Αυτοί έχουν αρχίσει να φοβούνται το ποτάμι της κοινωνικής οργής.
Να είσαι εκεί…
Δείτε σχόλια από το X => ΕΔΩ
Η ΝΤΑΜΑ / documentonews.gr


.jpg)












