Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2026
Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το ερώτημα τελικά είναι ένα: με ποια πλευρά είσαι
Πήγε ο Αλέξης Τσίπρας στο Παρίσι και περπάτησε μαζί με τους διαδηλωτές. Και βγήκαν όλοι οι γνωστοί «σχολιαστές» να κάνουν τις απαραίτητες διαπιστώσεις τους. Άλλος για το ποιους είδε, άλλος για το ποιους δεν είδε, και οι πιο λούμπεν για το τι ρούχα φορούσε. Κάποια έσπευσε να πει ότι το να κατεβαίνει σε αντικυβερνητική διαδήλωση στη Γαλλία είναι αντεθνική πράξη γιατί υπονομεύει τη συμμαχία με τη Γαλλία τώρα που θα μας στηρίξει στη «μάχη του καλωδίου».
Βεβαίως αυτό που απέφυγαν να σχολιάσουν ήταν η ουσία: ότι ένας Έλληνας πολιτικός πήγε να δει από κοντά ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα κοινωνικά κινήματα σήμερα στην Ευρώπη, έναν παλλαϊκό ξεσηκωμό που έχει ήδη διαμορφώσει έναν νέο συσχετισμό δύναμης και αποτελεί όχι μόνο την απαίτηση μιας κοινωνίας για πραγματική δημοκρατία αλλά και την καλύτερη απάντηση στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Ότι πήγε να δηλώσει την αλληλεγγύη και τη στήριξή του σε έναν μεγάλο και δίκαιο αγώνα. Ότι έκανε σαφές ότι η δική του θέση είναι ότι η ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στον αγώνα τους.
Και ο λόγος που δεν το σχολίασαν ήταν πολύ απλός: γιατί πηγαίνοντας στη Γαλλία πήρε θέση, διάλεξε πλευρά. Είπε ότι είναι με τα κινήματα και με τον «δρόμο» και όχι με αυτούς που ξέρουν να μιλούν μόνο τη γλώσσα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της ευελιξίας, του χαμηλού κόστους, και των «επενδύσεων». Κοντολογίς υπογράμμισε ότι η πολιτική δεν μπορεί να προσπαθεί να διαιωνίσει την υπάρχουσα κατάσταση – και να στηρίξει όσους έχουν συμφέρον να μείνουν τα πράγματα ως έχουν – αλλά αντίθετα πρέπει να κάνει πράξη τις μεγάλες αλλαγές, που μπορούν να κάνουν τις ζωές των ανθρώπων καλύτερες. Και υπενθύμισε ότι για να το κάνει αυτό η πολιτική, θα πρέπει οι πολιτικοί να διαλέγουν με ποια πλευρά είναι: με τους εργαζόμενους και τη μεσαία τάξη ή με αυτούς που σήμερα κάνουν πάρτι με τις ευρωπαϊκές και εθνικές χρηματοδοτήσεις με τις ευλογίες της κυβέρνησης, με τη νεολαία που ξεσηκώνεται ή με αυτούς που κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν το μέλλον της, με τα συνδικάτα και τις συλλογικότητες ή με αυτούς που εάν μπορούσαν να βάλουν την κοινωνία «στον γύψο», θα το έκαναν μετά χαράς.
Γιατί η πολιτική δεν είναι απλώς η «διαχείριση» των πραγμάτων. Δεν είναι απλώς η καθημερινή προσπάθεια τα πράγματα να μένουν ως έχουν. Δεν είναι η διαιώνιση μιας κατάστασης που αυτή τη στιγμή πυροδοτεί κοινωνικές εκρήξεις. Η πολιτική ξεκινά από το να ξέρεις που πατάς και ποιους εκπροσωπείς. Και εάν όντως θες να εκπροσωπήσεις την πλειοψηφία αυτό σημαίνει να παίρνεις τις αποφάσεις που μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να έρχεσαι σε σύγκρουση με συμφέροντα που στέκονται εμπόδιο. Και αυτό γιατί μόνο έτσι μπορούν να γίνουν πραγματικές αλλαγές και να υπάρξει πραγματική πρόοδος.
Αυτό είναι περισσότερο παρά ποτέ επίκαιρο σήμερα, όπου όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε όλη την Ευρώπη κυβερνήσεις και ένα οικονομικό σύστημα βολεμένο να βάζει διαρκώς σε παρένθεση τις κοινωνικές ανάγκες, είναι αντιμέτωποι με μια κοινωνική δυσαρέσκεια που παραπέμπει σε βαθιά ρήγματα ανάμεσα στις κοινωνίες και όσους έχουν σήμερα την εξουσία.
Οι κοινωνίες αυτές είναι σε αναβρασμό. Και αυτό ισχύει και για την ελληνική. Μπορεί αυτό να μην εκφράζεται παντού με τον ίδιο τον τρόπο ή με την ίδια ένταση, όμως στον πυρήνα της η κατάσταση είναι η ίδια: οι κοινωνίες απαιτούν αναδιανομή εισοδήματος, κοινωνική προστασία, αναβαθμισμένη δημόσια υγεία και παιδεία, αξιοπρεπείς αμοιβές και συντάξεις, λογοδοσία και πραγματική δημοκρατία. Πάνω από όλα θέλουν να αισθανθούν ότι υπάρχουν πολιτικοί και κόμματα που στέκονται στο πλευρό τους και εκπροσωπούν τις ανάγκες τους.
Πολιτικούς και κόμματα που να λένε με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές με ποια πλευρά είναι.
Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr
Ετικέτες: 
