Παρασκευή, Ιουλίου 10, 2026
Υπό κανονικές συνθήκες το κόμμα έπρεπε να βάλει λουκέτο. Ομως μαγαζιά με επιχορήγηση εκατομμυρίων και ένα ωραίο κτίριο με θέα στην Ακρόπολη δεν κλείνουν τόσο εύκολα. Και έτσι από κομματική στέγη, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μετατραπεί σε τσαντίρι πολυτελείας για να στεγάσει όσους άφησε ο Τσίπρας να βολοδέρνουν στη βροχή
O Σωκράτης Φάμελλος έπεσε θύμα μίας άχαρης μοίρας. Διαδέχθηκε τον Στέφανο Κασσελάκη και έσκασε στα χέρια του η ίδρυση κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα. Και ρίσκαρε την αξιοπρέπεια του προσπαθώντας να τετραγωνίσει τον κύκλο.
Επιδίωκε συμπόρευση με τον Τσίπρα. Λογικό. Ήταν, άλλωστε, ο μοναδικός τρόπος για να διασωθεί πολιτικά και να έχει πιθανότητες παρουσίας στην επόμενη Βουλή. Όμως αυτό ήταν ένα σχήμα οξύμωρο. Δεν γίνεται να είσαι πρόεδρος ενός κόμματος και να διαπραγματεύεσαι τη μετάβαση σου σε ένα άλλο. Βέβαια ο Φάμελλος προέτασσε την εκδοχή της «συμπόρευσης». Θα πήγαιναν όλοι μαζί, έστω ως φιλοξενούμενοι. Και αυτό προσχηματικό ήταν. Γνώριζε ότι ο Τσίπρας ακόμα και αν τους πετύχει στον δρόμο θα έκανε ότι δεν τους ξέρει. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν λεκές στο καινούργιο λινό κουστούμι του Αλέξη.
Και έτσι ο Φάμελλος προτίμησε να εγκαταλείψει το γραφείο του προέδρου από την πόρτα, για να μην τον πετάξουν από το παράθυρο. Πρόκειται για καταναγκασμό, αλλά συνάμα είναι και μία αξιοπρεπής έξοδος.
Βέβαια η έννοια του αυτοσεβασμού έχει προ πολλού ασθενήσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Υπό κανονικές συνθήκες το κόμμα έπρεπε να βάλει λουκέτο. Αλλά μαγαζιά με επιχορήγηση εκατομμυρίων και ένα ωραίο κτίριο με θέα στην Ακρόπολη δεν κλείνουν τόσο εύκολα. Και έτσι από κομματική στέγη, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μετατραπεί σε τσαντίρι πολυτελείας για να στεγάσει όσους άφησε ο Τσίπρας να βολοδέρνουν στη βροχή. Εφτασαν μάλιστα να εξετάζουν το σενάριο της συλλογικής προεδρίας (Παππάς, Πολάκης, Δούρου) ώστε οι τρεις εναπομείναντες να συγκατοικήσουν χωρίς εντάσεις.
Το παράδοξο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πεθαίνει επειδή έχει ακόμα λόγο ύπαρξης. Επιβιώνει επειδή στην Ελλάδα τα κόμματα δεν πεθαίνουν εύκολα. Διατηρούν βουλευτές, κρατική χρηματοδότηση, υπαλλήλους, μηχανισμούς και ανθρώπους που δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Γίνονται πολιτικά ΚΑΠΗ. Χώροι αναμονής μέχρι να ανοίξει κάποια άλλη πόρτα. Ο Τσίπρας το γνωρίζει καλύτερα από όλους. Γι’ αυτό δεν είχε κανέναν λόγο να αναλάβει την ευθύνη της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Αρκούσε να αποχωρήσει. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάμβανε η βαρύτητα.
Κάπως έτσι κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε το 2012. Το κόμμα που εμφανίστηκε ως η μεγάλη ανατροπή του μεταπολιτευτικού συστήματος, το σχήμα που ήρθε για να μείνει και να αλλάξει τα πάντα, διαλύεται, τελειώνει σαν αρπαχτή που ξέμεινε από κοινό. Γιατί το μεγάλο όνομα τραγουδάει πλέον στο δικό του μαγαζί.
Πηγή: Κώστας Γιαννακίδης / news247.gr
Ετικέτες: 
