Η μεγαλύτερη συνωμοσία κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η ίδια η κυβέρνηση Μητσοτάκη

Κυβερνητικά στελέχη αντιμετωπίζουν τις πολεμικές κατά της κυβέρνησης ως θεωρίες συνωμοσίας, παραβλέποντας ότι η αναπόφευκτη πτώση της κυβέρνησης θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις πολιτικές της 

Σε μια μεγάλη συνωμοσία κατά της κυβέρνησης, οργανωμένη από πολιτικές δυνάμεις και με υποστήριξη ξένων κρατών, απέδωσε την οργή της κοινωνίας ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης και μάλιστα τη στιγμή που ένα πρώην μέλος της κυβέρνησης μόλις είχε παραπεμφθεί ενώπιον του Ειδικού Δικαστήριο ακριβώς επειδή υπήρξε το μπάζωμα του χώρου της τραγωδίας στα Τέμπη, αυτό ακριβώς το μπάζωμα, για το οποίο όσους έθεταν το ζήτημα στη Βουλή ο Γιώργος Φλωρίδης είχε χαρακτηρίσει «για τα μπάζα», ισχυρισμό στον οποίο επιμένει. 

Είναι η θεωρία ότι τα μεγάλα κύματα δυσαρέσκειας κατά της κυβέρνησης δεν οφείλονται στις πολιτικές που έχει ασκήσει, στην κατάσταση της οικονομίας, στις ευθύνες της για την τραγωδία των Τεμπών, στις υποκλοπές και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά στο ότι κάποιοι, υποβοηθούμενοι από ξένες δυνάμεις αναπαράγουν «θεωρίες συνωμοσίας». 

Η αντίληψη αυτή έρχεται να συνδυαστεί με την επιμονή της κυβέρνησης ότι είναι κατά βάση η καλύτερη κυβέρνηση που είχε η χώρα, όπως επανέλαβε με περισσό ζήλο ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. 

Το παράδοξο είναι ότι όλες αυτές οι παραδοξολογίες δεν προέρχονται από κάποια ομαδική παράκρουση στην οποία έχουν περιέλθει τα μέλη της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στην πραγματικότητα, κεντρικός πυρήνας της τοποθέτησης της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η θέση ότι είναι η μόνη κυβέρνηση που δικαιούται να βρίσκεται στην εξουσία, γιατί είναι η μόνη που είναι «με τη σωστή πλευρά της ιστορίας», που μπορεί να εγγυηθεί τη «σταθερότητα» και την «κανονικότητα» και το ότι η χώρα δεν θα βρεθεί να αντιμετωπίζει «περιπέτειες» που θα απειλούσαν το σημερινό οικονομικό και θεσμικό κεκτημένο. Αυτό συνδυάζεται με την παράλληλη τοποθέτηση ότι το ποσοστό που υποστηρίζει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και που αποτελεί λίγο πάνω από το ένα τέταρτο της ελληνικής κοινωνίας, αντιστοιχεί σε εκείνους τους ανθρώπους που είναι αρκετά ώριμοι και συνειδητοποιημένοι ώστε να κατανοούν τα διακυβεύματα, σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας που εύκολα παρασύρεται, είναι εύπιστη και δεν αντιλαμβάνεται ποια είναι η μόνη ορθή και εφικτή πολιτική στη χώρα. 

Είναι εύλογο όταν μια κυβέρνηση κινείται με αυτές τις τοποθετήσεις, τότε δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να συνειδητοποιήσει πραγματικά γιατί υπάρχει τείχος δυσαρέσκειας απέναντί της. Αντιθέτως, το μόνο που μένει ως εύλογη εξήγηση είναι ότι κάποιος προσπάθησε να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη, καλλιεργώντας ανυπόστατες θεωρίες συνωμοσίας.  

Βεβαίως αυτό απλώς αποτυπώνει τα διανοητικά όρια του κυβερνητικού πολιτικού δυναμικού, ή πολύ απλά έναν μηχανισμό άμυνας απέναντι στην αναμέτρηση με την πραγματική κατάσταση πνευμάτων στην ελληνική κοινωνία. 

Διότι εάν σήμερα η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αντιμετωπίζει τόσο μεγάλη αποδοκιμασία, εάν έχει απέναντί της όχι μόνο όσους δεν την ψήφισαν το 2023, αλλά και ένα σημαντικό μέρος του δικού της ακροατηρίου, αυτό οφείλεται πολύ απλά στα όσα έχει κάνει.

Και αυτό γιατί μια κυβέρνηση που ετοιμάζεται να συμπληρώσει οκταετία δύσκολα μπορεί να υποστηρίξει ότι οι πολίτες δεν έχουν αντιληφθεί το έργο της, ή ότι στηρίζονται απλώς σε κάποιες εντυπώσεις. Αντιθέτως, γνωρίζουν πολύ καλά τι μπορεί να κάνει αυτή η κυβέρνηση.

Σήμερα, οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά ότι εάν υπάρχει μια έκρηξη ακρίβειας, εάν υπάρχει ανασφάλεια για το μέλλον, τώρα που ολοκληρώθηκε το Ταμείο Ανάκαμψης, εάν υπάρχει ανησυχία για την κατάσταση του συστήματος υγείας, αλλά για τις προοπτικές του εκπαιδευτικού συστήματος, αυτό οφείλεται σε αποφάσεις που πήρε και παίρνει αυτή η κυβέρνηση, στους υπουργούς που στελέχωσαν τα υπουργεία, στα στελέχη που θεωρήθηκαν πρώτης γραμμής. Αυτά βλέπουν, αυτά σταθμίζουν, αυτά τους οδηγούν στο να επιδιώκουν την πολιτική αλλαγή.

Πράγμα που σημαίνει ότι εάν κάποιος συνωμοτεί διαρκώς και καθημερινά εναντίον της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτός δεν είναι άλλος από την ίδια την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μια κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο και εκπροσωπώντας ένα ισχυρό αίτημα κανονικότητας μετά από μια ιδιαίτερα οδυνηρή δεκαετία για την ελληνική κοινωνία και η οποία όμως έδειξε που μπορούσε να οδηγήσει ένας συνδυασμός ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερες εμμονές, αυταρχική λογική και ενδημική διαφθορά.

Ήταν αυτή η πολιτική λογική που είχε ως αποτέλεσμα η ίδια κυβέρνηση που πανηγύριζε για την πρόοδο στα έργα, να είχε αφήσει τον σιδηρόδρομο «τυφλό» με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στην τραγωδία των Τεμπών, αλλά και στην κυνική προσπάθεια να «μπαζώσει» τις ευθύνες της.

Ήταν αυτή η πολιτική λογική που οδήγησε στην αδυναμία λήψης πολιτικών μέτρων για να μην εμπεδωθεί η ακρίβεια και να οδηγηθούμε στη σημερινή κρίση κόστους ζωής.

Ήταν αυτή η πολιτική λογική που θεώρησε απόλυτα θεμιτή την παραβίαση κάθε κανόνα κράτους δικαίου και τη χρήση του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator.

Ήταν αυτή η λογική που οδήγησε στην χωρίς προηγούμενο διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων για ψηφοθηρικούς λόγους και έβαλε τη χώρα μας στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών ελεγκτικών μηχανισμών διακυβεύοντας συνολικά το τόσο αναγκαίο για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους καθεστώς των ευρωπαϊκών ενισχύσεων.

Οι πολίτες ούτε χειραγωγημένοι είναι, ούτε παρασυρμένοι από ανυπόστατες καταγγελίες κατά της κυβέρνησης. Ζουν, εργάζονται, σπουδάζουν, αγωνίζονται και αγωνιούν σε αυτή τη χώρα. Και γι’ αυτό ξέρουν καλύτερα από τον καθένα και τα προβλήματα της χώρας και τις ευθύνες της κυβέρνησης για αυτά. Και αυτό θα αποτυπωθεί στις κάλπες, όσο σκληρά και εάν εργαστούν τα κυβερνητικά – και υπουργικά… – τρολ. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Μητσοτάκης / Μάχη κατά της ακρίβειας με… επιστολές και οικογενειακά μηνύματα.

Την εντύπωση πως το Υπουργικό Συμβούλιο συγκλήθηκε μόνο και μόνο για να στείλει μηνύματα στο εσωτερικό της παράταξης έδωσε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Αν, άλλωστε, ο πρωθυπουργός παρουσίαζε ένα πειστικό πακέτο μέτρων για την τιθάσευση της ενεργειακής ακρίβειας, δεν θα είχε λόγο να εκπέμψει σήματα προς τους κυβερνητικούς βουλευτές που αξιώνουν δραστικότερες παρεμβάσεις, με τη φράση «επιλογή της κυβέρνησης είναι να στηρίζει την κοινωνία χωρίς να ναρκοθετεί τις αντοχές της οικονομίας». 

Πολύ περισσότερο, κατά τις εκτιμήσεις, δεν θα διάνθιζε την εισήγησή του με προτροπές προς όσους έχουν καβαλήσει το καλάμι, αλλά και προς όσες ή όσους επιχειρούν να τον υποκαταστήσουν, αξιώνοντας… ξεκαβαλικέματα. 

Όταν δεν υπάρχουν μέτρα, υπάρχουν… επιστολές 

Όταν, άλλωστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να προωθήσει μια ουσιαστική δέσμη μέτρων έναντι των πάσης φύσεως ανατιμήσεων, στέλνει μια επιστολή προς την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. 

Με το χθεσινό του αίτημα προς την επικεφαλής της Κομισιόν ζητά μεγαλύτερη δημοσιονομική ευελιξία, ώστε τα κράτη-μέλη να μπορέσουν να προστατεύσουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις από το αυξανόμενο κύμα ακρίβειας στην ενέργεια. 

Εισηγείται, δε, να εξαιρεθούν προσωρινά από τους αυστηρούς δημοσιονομικούς υπολογισμούς τα μέτρα στήριξης που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις, μέχρι ένα συγκεκριμένο όριο.

Παράλληλα, προτείνει οι χώρες να αξιοποιήσουν τα επιπλέον έσοδα από τον ΦΠΑ, τα οποία προκύπτουν εξαιτίας των υψηλών τιμών, προκειμένου να ενισχύσουν τους πολίτες και την αγορά. 

Ουδείς από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, κατόπιν επικοινωνιών του TVXS, προσδοκά κάτι ουσιαστικό από αυτή την κίνηση του κ. Μητσοτάκη. 

Ούτε, άλλωστε, στο παρελθόν οι ανάλογες πρωθυπουργικές κινήσεις επέφεραν ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Τον Μάιο του 2024, λίγες εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές, ο πρωθυπουργός απέστειλε επιστολή προς την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ζητώντας να παρέμβει «με αποφασιστικό, γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο» απέναντι στις διαφορετικές τιμολογιακές πολιτικές των πολυεθνικών.

Έναν μήνα αργότερα, ωστόσο, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης «άδειασε» ουσιαστικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όταν δήλωσε ότι «το θέμα της ακρίβειας δεν αφορά τις Βρυξέλλες», καθώς «η Ευρώπη έχει συγκεκριμένη ατζέντα».

Για αυτόν τον λόγο, μάλιστα, ο πρωθυπουργός επέλεξε ως νέα επικεφαλής της ευρωομάδας της Νέας Δημοκρατίας την Ελίζα Βόζεμπεργκ, θέση που προηγουμένως κατείχε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης.

Παράλληλα, στις 13 Σεπτεμβρίου του 2024 ο κ. Μητσοτάκης είχε στείλει επίσης επιστολή προς την επικεφαλής της Κομισιόν για την ανάγκη προώθησης κοινών ευρωπαϊκών λύσεων στο πεδίο της ενέργειας, χωρίς, ωστόσο, πολιτικό ή ακόμη και επικοινωνιακό αντίκτυπο. 

Ξεκαβαλικέματα και οικογενειακά μηνύματα 

Υπό αυτό το πρίσμα, ο φακός εστίασε στην προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να βάλει τάξη στο κυβερνητικό πεδίο. 

Ο πρωθυπουργός, αφενός, ζήτησε από τα κυβερνητικά στελέχη να έχουν μετρημένο λόγο και ύφος και να μην αρνούνται τη δύσκολη καθημερινότητα και, αφετέρου, κοιτάζοντας προς την Ντόρα Μπακογιάννη, επιχείρησε να καταστήσει σαφές ότι είναι δική του ευθύνη να αξιολογεί τις συμπεριφορές των υπουργών.

Από το περιβάλλον της πρώην υπουργού Εξωτερικών δεν είδαν μήνυμα προς την κυρία Μπακογιάννη, ενώ και ο Παύλος Μαρινάκης δήλωσε αργότερα ότι το συγκεκριμένο μήνυμα δεν είχε συγκεκριμένο αποδέκτη.

Κανείς, ωστόσο, στο παρασκήνιο δεν αμφισβητεί ότι η βολή του πρωθυπουργού κατευθυνόταν προς την αδελφή του. 

Όταν, άλλωστε, η Ντόρα Μπακογιάννη μιλούσε για τα «καλάμια», επιχειρούσε, κατά τις εκτιμήσεις βουλευτών, να «κοντύνει» τον Μητσοτάκη για τις επιλογές του και την αδυναμία του να συμμαζέψει τους αλαζόνες.  

Η πρώην υπουργός Εξωτερικών θεωρεί, σύμφωνα με την ίδια θεώρηση, πως, αν γίνει ενοχλητική, θα επιτύχει τον στόχο της να τεθεί υποψήφια στο Επικρατείας, εν είδει τιμητικής αποστρατείας, ανοίγοντας τον δρόμο για τον Κώστα Μπακογιάννη στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Όπως λέγεται, ωστόσο, στα γαλάζια στέκια, όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται στην κορυφή, ο δρόμος παραμένει κλειστός για τις πολιτικές προοπτικές ή βλέψεις του κ. Μπακογιάννη. 

Μπακογιάννης: Η αλαζονεία είναι ταυτισμένη με θέσεις εξουσίας 

Χθες, πάντως, ο Κώστας Μπακογιάννης έδειξε να ευθυγραμμίζεται με τη μητέρα του ως προς την κριτική απέναντι σε αλαζονικές συμπεριφορές.

«Ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι. Η αλαζονεία δυστυχώς πολλές φορές σχετίζεται και είναι ταυτισμένη με θέσεις εξουσίας. Όλοι εμείς που ασκούμε και έχουμε ασκήσει εξουσία πρέπει να είμαστε δύο και τρεις φορές προσεκτικοί», υπογράμμισε ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων.

Ορισμένοι στη Ν.Δ., πάντως, που διαφωνούν με την τροπή που έχει πάρει αυτή η συζήτηση, έλεγαν ότι εκλαμβάνουν τις δηλώσεις Μπακογιάννη ως «γενναία αυτοκριτική», καθώς, όπως σχολίαζαν δηκτικά, «έμαθε» μετά την ήττα του από τον Χάρη Δούκα στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2023. Κοινώς, θεωρούν ότι ο Μπακογιάννης έχασε τον δήμο λόγω… αλαζονείας. 

«Ιδρώστε τη φανέλα» 

Η κόντρα μεταξύ… συγγενών δεν επισκιάζει, πάντως, τις δελφινομαχίες, καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε να στείλει έμμεσα μηνύματα και σε όσες ή όσους δεν «ιδρώνουν τη φανέλα» όσο θα έπρεπε.

Απευθυνόμενος στους υπουργούς, επισήμανε πως δεν πρέπει να βγαίνουν στα Μέσα μόνο για θέματα που αφορούν το χαρτοφυλάκιό τους, αλλά να υπερασπίζονται το σύνολο του κυβερνητικού έργου. Κοινώς, δεν αρκεί να παίζει ο καθένας μόνο στη θέση του.

Μονίμως αυτή η κριτική, όταν διατυπώνεται, «φωτογραφίζει» τον Νίκο Δένδια, ο οποίος την Παρασκευή το βράδυ οργανώνει εκδήλωση στον Άλιμο… 

Πηγή: tvxs.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος το φθινόπωρο: όταν το νησί ησυχάζει

Γύρω στα μέσα Σεπτεμβρίου η Ρόδος αλλάζει ρυθμό. Τα charter αραιώνουν, στο Φαληράκι βρίσκεις ξαπλώστρα και στις έντεκα το πρωί, και στην Οδό των Ιπποτών ακούς ξανά τα βήματά σου πάνω στο καλντερίμι. Ο καιρός μένει καλοκαιρινός σχεδόν ως τα τέλη Οκτωβρίου. Η θάλασσα έχει ζεσταθεί όλο το καλοκαίρι και συχνά είναι πιο ευχάριστη για κολύμπι απ’ ό,τι τον Ιούνιο. 

Η Παλιά Πόλη χωρίς ουρές 

Τον Αύγουστο η Μεσαιωνική Πόλη θυμίζει διάδρομο αεροδρομίου. Τον Οκτώβριο μπορείς να χαθείς στα σοκάκια της χωρίς να σπρώχνεσαι, να μπεις στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου χωρίς ουρά και να περάσεις μια ώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο, που στεγάζεται στο γοτθικό κτίριο του Νοσοκομείου των Ιπποτών. Η πόλη κατοικείται αδιάκοπα από τον Μεσαίωνα και είναι μνημείο της UNESCO. Το απόγευμα, όταν οι κάτοικοι βγάζουν καρέκλες έξω από τις πόρτες τους, μοιάζει με γειτονιά. 

Βγαίνοντας από τα τείχη, το Μανδράκι θέλει βόλτα το σούρουπο, όταν το φως πέφτει χαμηλά στους ανεμόμυλους του μόλου και στα αγάλματα του ελαφιού και της ελαφίνας στην είσοδο του λιμανιού. Εκεί, κατά την παράδοση, στεκόταν ο Κολοσσός. 

Λίνδος νωρίς το πρωί 

Η ανάβαση στην Ακρόπολη της Λίνδου το καλοκαίρι είναι δοκιμασία. Το φθινόπωρο, αν ξεκινήσεις με το άνοιγμα του χώρου, φτάνεις στον Ναό της Λινδίας Αθηνάς με δροσιά και βλέπεις από ψηλά τον κόλπο του Αγίου Παύλου σχεδόν άδειο. Μετά κατέβα για μπάνιο στον κόλπο. Αν σου αρέσουν οι αρχαιολογικοί χώροι χωρίς κόσμο, η αρχαία Κάμειρος στη δυτική ακτή και η Ιαλυσός στον λόφο της Φιλερήμου, με το μοναστήρι και το μονοπάτι με τα κυπαρίσσια, είναι ακόμη πιο ήσυχες αυτή την εποχή. 

Τρύγος και ενδοχώρα 

Η Ρόδος έχει από τις παλαιότερες αμπελουργικές παραδόσεις στο Αιγαίο και το φθινόπωρο είναι η εποχή της. Στον Έμπωνα, στις πλαγιές του Αταβύρου, τα οινοποιεία δουλεύουν τα κρασιά της χρονιάς από το Αθήρι και τη Μανδηλαριά, και αρκετά δέχονται επισκέπτες για γευσιγνωσία. Στον ίδιο δρόμο θα βρεις τον Άγιο Ισίδωρο, ένα από τα χωριά που άλλαξαν λιγότερο στο νησί. 

Στην ανατολική πλευρά, ο Αρχάγγελος κρατάει ακόμη εργαστήρια κεραμικής και η Αφάντου τη φήμη της στην υφαντική. Για περπάτημα, το πευκοδάσος του Προφήτη Ηλία με τα παλιά ιταλικά κτίρια και οι Επτά Πηγές, με το τούνελ όπου περπατάς μέσα στο νερό, είναι οι πιο εύκολες επιλογές για μια μέρα μακριά από την ακτή. 

Θάλασσα ως τον Οκτώβριο 

Η Τσαμπίκα και η Αγάθη, με την άμμο και τα ρηχά τους νερά, κρατούν κολυμβητές μέχρι αργά τον Οκτώβριο. Ο κόλπος Άντονι Κουίν είναι από τα καλύτερα σημεία του νησιού για μάσκα και βατραχοπέδιλα. Στην Καλλιθέα, τα ιαματικά λουτρά με την Art Deco αρχιτεκτονική τους στέκονται πάνω από βραχάκια όπου βουτάς κατευθείαν σε βαθύ νερό. Στο Πρασονήσι, εκεί που το Αιγαίο συναντά τη Μεσόγειο, οι φθινοπωρινοί άνεμοι κρατούν τους kitesurfers ως το τέλος της σεζόν. Λάβε υπόψη ότι από τα μέσα Οκτωβρίου πολλά beach bar και ταβέρνες της παραλίας κλείνουν σταδιακά, και ότι η δυτική ακτή πιάνει περισσότερο αέρα. 

Η Κοιλάδα των Πεταλούδων 

Παρά το όνομα, τα έντομα της κοιλάδας είναι νυχτοπεταλούδες, του είδους Jersey Tiger. Εμφανίζονται από τα μέσα Ιουνίου ως τα τέλη Σεπτεμβρίου, οπότε αν έρθεις τις πρώτες μέρες του φθινοπώρου θα προλάβεις τις τελευταίες. Αργότερα η κοιλάδα μένει ένα σκιερό φαράγγι με ρυάκια και ξύλινα γεφυράκια. Είναι καλή για βόλτα, αλλά χωρίς το θέαμα που φέρνει εκεί τον κόσμο. 

Τι θα φας 

ήτα πιταρούδια, τους τηγανητούς κεφτέδες από ρεβίθι, και μελεκούνι, το παραδοσιακό γλυκό με σουσάμι και μέλι που μοιράζεται στους ροδίτικους γάμους. Με τον καφέ ή μετά το φαγητό, δοκίμασε τη σούμα του νησιού. Τα καλύτερα τραπέζια τα βρίσκεις στα χωριά της ενδοχώρας, όπου το φθινόπωρο οι ταβέρνες μαγειρεύουν πια για τους ντόπιους. 

Πώς θα πας 

Από την Αθήνα υπάρχουν πτήσεις όλο τον χρόνο προς το αεροδρόμιο «Διαγόρας», περίπου 14 χιλιόμετρα από την πόλη. Πολλές από τις απευθείας πτήσεις από ευρωπαϊκές πόλεις σταματούν όταν μπαίνει το χειμερινό πρόγραμμα, στα τέλη Οκτωβρίου. Με πλοίο από τον Πειραιά το ταξίδι κρατάει από 13 έως 18 ώρες, ανάλογα με το πλοίο και τις ενδιάμεσες στάσεις. Είναι συνήθως νυχτερινό, με καμπίνες και γκαράζ για αυτοκίνητο. Από τη Ρόδο συνεχίζεις για Σύμη, Κω, Κάλυμνο, Πάτμο ή Κρήτη, με λιγότερα δρομολόγια απ’ ό,τι το καλοκαίρι. Αν έχεις μόνο μια μέρα για νησάκι, η Σύμη απέχει λιγότερο από μία ώρα με το ταχύπλοο. 

Πηγή: Δημήτρης Σταθόπουλος / tornosnews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυβέρνηση στο εδώλιο.

Η παραπομπή Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο σημαίνει ότι η κυβέρνηση είναι και τυπικά υπόδικη για τα Τέμπη 

Οι παραπομπές πολιτικών προσώπων που άσκησαν υπουργικά καθήκοντα στο Ειδικό Δικαστήριο είναι πολύ λίγες στην ελληνική ιστορία. Και πάντα τυχόν καταδικαστική απόφαση σε αυτό το δικαστήριο αντιμετωπίζεται ως βαρύ στίγμα για μια κυβέρνηση. Σκεφτείτε πόσο συχνά η Νέα Δημοκρατία αναφέρεται στις καταδίκες του Νίκου Παππά και του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε υποστηρίξει μιλώντας στη Βουλή και αναφερόμενος στον Νίκο Παππά «δεν αναγνωρίζω ως εκπρόσωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης έναν πολιτικό καταδικασμένο με 13-0 στο Ειδικό Δικαστήριο». 

Τώρα ο κύριος Μητσοτάκης είναι πολύ πιθανό να βρεθεί στη δύσκολη θέση να πει κάτι ανάλογο για ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, τον Χρήστο Τριαντόπουλο, πρώην υφυπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, που παραπέμπεται να δικαστεί στο Ειδικό Δικαστήριο για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος σε σχέση με το «μπάζωμα» του χώρου της τραγωδίας των Τεμπών, ενέργεια που είχε ως επίπτωση να γίνει πολύ δυσχερέστερη η διερεύνηση του δυστυχήματος άρα και της απόδοσης ευθυνών για αυτό. 

Πλέον η κυβέρνηση έχει τον δικό της υπόδικο. Τον δικό της υπόδικο για αδίκημα που σχετίζεται με την άσκηση των υπουργικών καθηκόντων του. Και στην πολιτική το «τεκμήριο αθωότητας» λειτουργεί διαφορετικά. Το να φτάσει μια κυβέρνηση να έχει υπουργό στο εδώλιο του κατηγορουμένου στο Ειδικό Δικαστήριο, είναι ούτως ή άλλως στίγμα πολιτικό. 

Την ίδια στιγμή η παραπομπή Τριαντόπουλου καθιστά θεσμικά απαράδεκτη την παραμονή του Γιώργου Φλωρίδη στη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης. Γιατί ο πολιτικός που είπε ότι είναι «για τα μπάζα» όσοι μιλούν για μπάζωμα, παρότι και επισήμως το Δικαστικό Συμβούλιο αποφάνθηκε ότι έγινε μπάζωμα που δεν έπρεπε να γίνει, δεν μπορεί να προΐσταται του υπουργείου Δικαιοσύνης. 

Και βέβαια η εξέλιξη αυτή έχει και τον βαθύ συμβολισμό ότι γύρω από την τραγωδία στα Τέμπη υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες. 

Κυβερνητικές ευθύνες που δεν αφορούν μόνο την εγκληματική καθυστέρηση να γίνουν τα απαραίτητα έργα που θα εξασφάλιζαν ότι δύο τρένα δεν θα κινούνταν στα τυφλά στην ίδια γραμμή και σε αντίθετη κατεύθυνση, αλλά και την προσπάθεια να συγκαλυφθούν αυτές οι ευθύνες και όλα τα ερωτήματα για την τραγωδία να απαντηθούν με την αποκλειστική απόδοση όλων των ευθυνών στο «ανθρώπινο λάθος». 

Και όλα αυτά την ώρα που αναμένουμε τι θα πει το Δικαστικό Συμβούλιο και για την περίπτωση του Κώστα Καραμανλή που επίσης έχει παραπεμφθεί. 

Την ίδια στιγμή η επιμονή της κυβέρνησης να λέει, επί της ουσίας, ότι στα μάτια της είναι αθώοι, απλώς δείχνει την πραγματική και προκλητική απροθυμία της να αναλάβει την ευθύνη που της αναλογεί. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ για τα Τέμπη δέχτηκε, υπό το βάρος μιας πρωτοφανούς λαϊκής κατακραυγής, να συναινέσει στην παραπομπή δύο υπουργών, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις που τέθηκε θέμα ποινικής ευθύνης υπουργών, όπως στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, επέλεξε να μετατρέψει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε ασπίδα ασυλίας για τους εμπλεκόμενους υπουργούς. Για να μην αναφερθούμε στην προκλητική άρνησή της να αναγνωρίσει ότι υπάρχει άμεση εμπλοκή της κυβέρνησης και του Μεγάρου Μαξίμου στο σκάνδαλο των υποκλοπών.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πλέον κυβέρνηση υποδίκων και στο επίπεδο του Ειδικού Δικαστηρίου. Αποδεικνύοντας ότι η «κανονικότητα» που κάποτε υποσχέθηκε, γρήγορα μετατράπηκε σε μια διαρκή θεσμική παραβατικότητα, και ότι το «επιτελικό κράτος» είχε να κάνει λιγότερο με την αναβάθμιση της ικανότητας του κράτους να προσφέρει στους πολίτες και περισσότερο με τον συντονισμό της διασπάθισης δημόσιων και ιδιωτικών πόρων για κομματικούς σκοπούς.

Αυτό δεν είναι θέμα «εικόνας». Το πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση δεν κατορθώνει να έχει σωστή «επικοινωνία». Το πρόβλημα είναι ότι αυτή  η κυβέρνηση όντως λειτούργησε με ένα τρόπο που υπονομεύει τους θεσμούς και αυτό πια το έχει καταλάβει και η κοινωνία.

Ούτε πρέπει να πιστέψει κανείς ότι δεν έγινε τελικά και τίποτα και λίγο επικοινωνιακό damage control θα λύσει το πρόβλημα, αφού η κοινωνία κυρίως ασχολείται με την κρίση κόστους ζωής με την οποία είναι αντιμέτωπη η χώρα και οι πολίτες αντιμετωπίζουν, καιρό τώρα, την πολιτική και τους πολιτικούς με κυνισμό. Γιατί τα ζητήματα των θεσμών και της θεσμικής λειτουργίας μιας κυβέρνησης δεν αποτελούν ούτε κάποιου είδους «πολυτέλεια», ούτε το «παντεσπάνι» σε αντιδιαστολή με το απαραίτητο ψωμί.

Γιατί πολύ απλά όταν μια κυβέρνηση συμπεριφέρεται με τρόπο παραβατικό ως προς τη θεσμική διάσταση δεν θα ολοκληρώσει έγκαιρα τα έργα που πρέπει και θα έχουμε δυστυχήματα και θα θρηνούμε ζωές, δεν θα προασπίσει την πρόσβαση των αγροτών και των κτηνοτρόφων σε επιδοτήσεις και αποζημιώσεις, αλλά αντίθετα θα βάλει τη χώρα στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας διακυβεύοντας αυτές τις επιδοτήσεις και αποζημιώσεις, και θα ασχοληθεί περισσότερο με το να βρει τρόπο να φέρει και να αξιοποιήσει ένα παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, γιατί αυτό θα βοηθήσει στον έλεγχο των «αρμών του κράτους», παρά με την αναζήτηση μέτρων για την ακρίβεια.

Ειδικά μάλιστα για τα Τέμπη δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με προβλήματα στη θεσμική λειτουργία μιας κυβέρνησης. Είχαμε να κάνουμε με ότι μία κυβέρνηση επέδειξε εγκληματική αμέλεια στο να προσφέρει στους πολίτες την εγγύηση ότι εάν το παιδί τους ανέβει σε ένα τρένο, στο τέλος της διαδρομής θα κατέβει ζωντανό. Και σαν μην έφτανε αυτό προσπάθησε να συγκαλύψει τις ευθύνες της. Οι πολίτες αυτό δεν το ξέχασαν και δεν το συγχώρησαν ποτέ. Και γι’ αυτό εξακολουθούν να αναζητούν απεγνωσμένα το οξυγόνο της πραγματικής δικαιοσύνης. Για τις ζωές που χάθηκαν τότε, μα και για τις ζωές που δεν πρέπει να χαθούν ποτέ ξανά έτσι στο μέλλον. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: Από τον εποχικό τουρισμό σε ένα μοντέλο με σχέδιο, ποιότητα και τοπική ταυτότητα

 

Την ανάγκη μετάβασης από έναν τουρισμό που λειτουργεί εποχικά και αντιδραστικά σε ένα μοντέλο με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, συνέπεια στην ποιότητα και σεβασμό στην τοπική ταυτότητα ανέδειξε η Επιστημονική Ομάδα Τουρισμού (ΕΠΟΤ), στο πλαίσιο του Tourism Climate Crisis Forum (TCC Forum) στη Ρόδο. 

Το Forum έθεσε στο επίκεντρο τη σχέση του τουρισμού με τις νέες προκλήσεις που δημιουργεί η κλιματική κρίση, αλλά και την ανάγκη επαναπροσδιορισμού του τρόπου με τον οποίο σχεδιάζεται η τουριστική ανάπτυξη. 

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η ΕΠΟΤ στήριξε τον θεσμό, προτάσσοντας την ανάγκη ο τουρισμός να ξεφύγει από τη λογική της διαχείρισης της κάθε σεζόν και να περάσει σε μια περισσότερο σταθερή και μακροπρόθεσμη στρατηγική. 

Κεντρικοί άξονες αυτής της μετάβασης είναι η ποιότητα, η διατήρηση της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας κάθε προορισμού και η ενσωμάτωση της τοπικής ταυτότητας στον σχεδιασμό του τουριστικού προϊόντος. Σε τούτο το σημείο, το μήνυμα που αναδείχθηκε είναι ότι η βιωσιμότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια αποσπασματική δράση, αλλά ως στοιχείο του συνολικού σχεδιασμού ενός προορισμού. 

Το Tourism Climate Crisis Forum αποτελεί πρωτοβουλία της οργάνωσης «Για τη Φύση», ενώ τιμώμενος φορέας της φετινής διοργάνωσης ήταν το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου.

Στις εργασίες του Forum παρευρέθηκαν ο πρόεδρος του Πράσινου Ταμείου Γιάννης Ανδρουλάκης και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου Γιάννης Πάππου, οι οποίοι παρέμειναν έως την ολοκλήρωση των εργασιών.

Η συζήτηση στη Ρόδο έρχεται, στο μεταξύ, σε μια περίοδο κατά την οποία η ανθεκτικότητα των προορισμών και η προσαρμογή στις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη βαρύτητα στην τουριστική ατζέντα, επαναφέροντας στο προσκήνιο το ζήτημα του μοντέλου ανάπτυξης που θα ακολουθήσουν οι προορισμοί τα επόμενα χρόνια. 

Φωτό: shutterstock.com : Λίνδος- Ρόδος 

Πηγή: Κώστας Χαλκιαδάκης / tornosnews.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Παραμένουμε τελικά προτεκτοράτο;

Το εάν μια χώρα παραμένει προτεκτοράτο εξαρτάται από το πώς βλέπει η κυβέρνησή της τη θέση της στον κόσμο 

Με αφορμή το δημοσίευμα της Wall Street Journal για τα όσα φέρεται να είπε η πρέσβης των ΗΠΑ ξεκίνησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το ποια είναι η πραγματική θέση της χώρας. 

Η δημοκρατική αντιπολίτευση έδειξε γρήγορα αντανακλαστικά και ζήτησε από την κυβέρνηση να απαντήσει εάν η χώρα μας ασκεί την εξωτερική πολιτική υπό το πρίσμα ενός διαρκούς εκβιασμού ως εάν να μην είναι πραγματικά κυρίαρχη. 

Η κυβέρνηση απάντησε ότι δεν τέθηκε θέμα απειλών σε βάρος της χώρας και δεν σχολίασε περαιτέρω το δημοσίευμα. 

Ωστόσο, το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν η χώρα μας έχει, για τον οποιοδήποτε λόγο, να επιστρέψει σε μια συμπεριφορά που αναλογεί σε ένα προτεκτοράτο. 

Και το σημείο αυτό έχει μια ιδιαίτερη σημασία, γιατί όντως η χώρα μας σε διάφορες στιγμές βρέθηκε κοντά σε μια τέτοια συνθήκη. Αυτό συνέβη καταρχάς στη μετεμφυλιακή περίοδο, όταν η καθοριστική συμβολή της στήριξης από τις ΗΠΑ στον Εμφύλιο, που έγειρε τον συσχετισμό σε βάρος του Δημοκρατικού Στρατού, μεταφράστηκε σε μια ιδιαίτερη ισχύ του «αμερικανικού παράγοντα», που θα συνεχιστεί για καιρό. 

Θα χρειαστεί η Μεταπολίτευση και η αποφασιστική στάση τόσο του Κωνσταντίνου Καραμανλή όσο και του Ανδρέα Παπανδρέου για να αποσαφηνιστεί ότι η χώρα μας είναι μεν τμήμα της Δύσης, αλλά έχει και τη δυνατότητα να αποφασίζει η ίδια για την τύχη και το μέλλον της. 

Στην περίοδο των Μνημονίων τα πράγματα θα επιδεινωθούν ξανά, κυρίως σε σχέση με την ΕΕ και τους δανειστές γιατί η χώρα θα βρεθεί αντικειμενικά σε μια συνθήκη μειωμένης κυριαρχίας.

Τα πράγματα φάνηκε να αποκαθίστανται κάπως μετά την έξοδο από τα Μνημόνια το 2018, όταν η χώρα φάνηκε να ανακτά ένα σημαντικό βαθμό κυριαρχίας. Επιπλέον, με τη συμφωνία των Πρεσπών φάνηκε ότι μπορούσα να λύνει μόνη της προβλήματα δεκαετιών.

Όμως, με τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Φαινομενικά, εάν κανείς ακούσει τη ρητορική της κυβέρνησης η χώρα μας είναι μια όλο και πιο ισχυρή δύναμη στην περιοχή, ιδίως ως προς την ενίσχυση της αμυντικής της ικανότητας και τα εξοπλιστικά προγράμματα.

Όμως, την ίδια στιγμή, εάν κανείς κοιτάξει τον τρόπο που ξεδιπλώνεται η ελληνική εξωτερική πολιτική θα διαπιστώσει ότι η βασική έγνοια είναι να φαίνεται ότι είναι με τη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Αυτό συνδυάστηκε με μια αντίληψη ότι για τα εθνικά θέματα και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις το βασικό είναι να εξασφαλίσουμε ότι κάποιος άλλος θα «καθαρίσει» για εμάς, μια «συνεργασία» που σφραγίζεται κυρίως μέσα από μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα.

Σε σχέση με τις ΗΠΑ αυτό επικαθορίστηκε και από το ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπάθησε να εξασφαλίσει ότι η αμερικανική κυβέρνηση θα προσπερνούσε διάφορες «αντιτραμπικές» δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού στο παρελθόν. Αυτό οδήγησε σε μια λογική με κάθε κόστος να εξασφαλιστεί μια «εύνοια» της αμερικανικής κυβέρνησης, προσπάθεια όχι απόλυτα επιτυχημένη εάν παρατηρήσουμε τις καλές σχέσεις ανάμεσα στην αμερικανική κυβέρνηση και τον Ερντογάν.

Αντίστοιχα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεώρησε ότι εν μέσω μιας παγκόσμιας κατακραυγής κατά του Νετανιάχου ήταν «ευκαιρία» να μετατρέψει την όποια αμυντική συνεργασία προϋπήρχε (και που ήταν τμήμα μιας πιο πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής) σε μια ανοιχτή υποστήριξη, με όρους που όχι μόνο προσφέρουν νομιμοποίηση σε παράνομες πρακτικές, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις – ας σκεφτούμε εδώ την υπόθεση των υποκλοπών και τη χρήση ισραηλινού παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού.

Όλα αυτά μας φέρνουν στο πραγματικό πρόβλημα σήμερα. Η χώρα μας δεν είναι προτεκτοράτο. Τουλάχιστον όχι με την τυπική έννοια του όρου. Έχει πραγματικές δεσμεύσεις, ως μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, αλλά μπορεί και να ασκεί πολιτική με βάση τα εθνικά συμφέροντά, όπως αυτά ορίζονται κάθε στιγμή.

Όμως, η χώρα είναι σε πραγματικό κίνδυνο να συμπεριφερθεί ως να είναι προτεκτοράτο. Ως μια χώρα δηλαδή που το μόνο κριτήριό της είναι να εξυπηρετεί τον έναν ή τον άλλο σύμμαχο, με την ελπίδα ότι θα υπάρξει γενναιοδωρία από τη μεριά του. Μια τέτοια στρατηγική είναι στην πραγματικότητα συνταγή καταστροφής και μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε εθνικές τραγωδίες.

Αυτό εξηγεί γιατί η χώρα χρειάζεται αυτή τη στιγμή μια άλλη εξωτερική πολιτική. Που να μην την οδηγεί στον κατήφορο που θα τη μετέτρεπε – οικειοθελώς! – σε προτεκτοράτο, αλλά να την κατοχυρώνει ως μια ισότιμη δύναμη στο διεθνές γίγνεσθαι. Μια πολιτική που να αναγνωρίζει ότι η χώρα ανήκει και στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, στη «Δύση» εάν προτιμάτε, αλλά ταυτόχρονα κατανοεί ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο σύνθετος και σίγουρα όχι μονοπολικός και κατά συνέπεια χρειάζεται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ξεδίπλωμα μιας πολιτικής όντως πολυδιάστατης. Μια πολιτική που θα επανεκτιμά συμμαχίες και συνεργασίες με κριτήριο τα εθνικά συμφέροντα, που θα αποφεύγει να ταυτίζει τη χώρα με πολιτικές και πολιτικούς που παραβιάζουν κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, που θα στηρίζεται σε μια πραγματική αναπτυξιακή δυναμική, και που δεν θα εξαρτιέται από τον έναν ή τον άλλο σύμμαχο, αλλά θα τον αντιμετωπίζει ισότιμα. Ακριβώς, επειδή η χώρα μας δεν είναι ένα προτεκτοράτο, ούτε και πρέπει να γίνει. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας πρωθυπουργός σε ρόλο «τροχονόμου» για τα καρτέλ

Στην Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν υπάρχουν κανόνες. Δεν υπάρχουν εποπτικές αρχές. Όλα αποφασίζονται στο παλάτι του Μαξίμου. 

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΔΝΤ από την αξιολόγηση χρηματοπιστωτικής σταθερότητας του περασμένου Μαΐου για την Ελλάδα, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες δανείζουν κατά συντριπτικό ποσοστό μόνο (!) μεγάλες εταιρείες. Και μάλιστα από τα δάνεια αυτά των «μεγάλων» το μεγαλύτερο μέρος, περίπου 66%, διοχετεύεται σε μόλις δέκα ομίλους. Επιπλέον εντοπίστηκε ελλιπής έλεγχος στη διαχείριση 2,9 εκατ. «κόκκινων» δανείων από τις εταιρείες διαχείρισης, ενώ η υπερτίμηση ακινήτων δημιουργεί σοβαρές παρενέργειες αυξάνοντας το ποσοστό ιδιοκτητών με ληξιπρόθεσμες οφειλές. 

Και από τότε τίποτα δεν άλλαξε. Απλώς τα προνόμια των λίγων και αρεστών στη φαμίλια Μητσοτάκη επιχειρήσεων προκάλεσαν αντιδράσεις από ανταγωνιστές που βρήκαν πρόσβαση στα ΜΜΕ και το θέμα ύστερα από τέσσερις μήνες πήρε διαστάσεις. Οι τράπεζες, έχοντας συγκροτήσει το σκληρότερο καρτέλ της αγοράς υπό την προστασία του Μητσοτάκη, θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενες τα χρήματα των καταθετών, προσφέροντας τα χαμηλότερα επιτόκια καταθέσεων και τα υψηλότερα δανείων! Οι τράπεζες σήμερα δεν είναι αναπτυξιακοί μοχλοί. Οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές ελέγχουν πλέον το 85% του μετοχικού (!) κεφαλαίου των συστημικών ελληνικών τραπεζών, που δεν είναι πλέον ελληνικές, αντιπροσωπεύοντας χαρτοφυλάκια αξίας περίπου 40 δισ. ευρώ. 

Και εδώ στην αποικία όποιοι έχουν «κονέ» με τη φαμίλια αποκτούν προνομιακές σχέσεις, χωρίς κανείς να αναλογίζεται τους κινδύνους που προκύπτουν από την απληστία των εγχώριων ελίτ. Στην έκθεση του ΔΝΤ αναφερόταν ότι το 81% των κεφαλαίων ασφαλείας των τραπεζών αντιστοιχεί στην έκθεσή τους στους δέκα μεγαλύτερους εταιρικούς οφειλέτες. Κι αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο αν προκύψει αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων. 

Οι περισσότερες αναφορές που ακολούθησαν από τα πρόσφατα ρεπορτάζ συνέδεσαν τόσο την έκθεση του ΔΝΤ όσο και τα σχετικά δημοσιεύματα με τον όμιλο ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ καθώς τα δάνεια του ομίλου ξεπερνούν τα 6 δισ. ευρώ. Αν προστεθούν σε αυτά ο δανεισμός για την απόκτηση του Βόρειου Οδικού Αξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ) και οι εγγυητικές επιστολές των έργων, η συνολική έκθεση της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ αγγίζει τα 9,5 δισ. ευρώ, ποσό σχεδόν διπλάσιο της κεφαλαιοποίησης της εταιρείας, η οποία ανέρχεται περίπου στα 5 δισ. ευρώ. Και η μεταχείριση αυτή έχει εξοργίσει άλλους ομίλους στον τομέα των κατασκευών και κυρίως τον Ομιλο Aktor εμπλέκοντας στον πόλεμο και εκδοτικούς ομίλους. 

Στο μεταξύ η έλλειψη χρηματοδότησης «πνίγει» τους μικρομεσαίους, οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν ώστε να συντηρηθεί ένας βιώσιμος γι’ αυτούς κύκλος. Κι όλα αυτά φτάνουν μέχρι τα νοικοκυριά και τους νέους που οι συνθήκες δανεισμού για απόκτηση κατοικίας είναι σχεδόν αδύνατη. 

Πλην όμως στην Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν υπάρχουν κανόνες. Δεν υπάρχουν εποπτικές αρχές. Ολα αποφασίζονται στο παλάτι του Μαξίμου. «Μια επικίνδυνη μάχη διαπλεκόμενων συμφερόντων βρίσκεται σε εξέλιξη, με αποκαλύψεις για τον υπερδανεισμό συγκεκριμένων ομίλων» σχολίασε σε ανάρτησή του ο πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κύρτσος και πρόσθεσε: «Η μητσοτακική διαπλεκόμενη κερδοσκοπική φούσκα πρόκειται να σκάσει. Αυτό μας λέει ο πόλεμος συμφερόντων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η ΝΔ μας χρεοκόπησε μία φορά μέσω του δημοσίου, τώρα το επιχειρεί ξανά με Μητσοτάκη μέσω των καρτέλ και των ολιγαρχών». 

Για να γίνει αντιληπτό πώς δουλεύει το σύστημα Μητσοτάκη, προϊσταμένη στο νομικό τμήμα της ΡΑΑΕΥ που ελέγχει τις αδειοδοτήσεις και επεκτάσεις των ανεμογεννητριών είναι η σύζυγος Γεραπετρίτη, κόρη μεγαλομέτοχου της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ που δραστηριοποιείται και σε αυτόν τον κλάδο, ενώ και η αδελφή του Αλεξάνδρα Μητσοτάκη έχει αναλάβει μέσω ινστιτούτου και φόρουμ την άμβλυνση των αντιδράσεων τοπικών κοινωνιών στη δημιουργία αιολικών πάρκων. Και ο υπουργός Οικονομίας Κυριάκος Πιερρακάκης αρκέστηκε σε σύσταση στις τράπεζες «να κάνουν περισσότερα για την οικονομία και την κοινωνία». Φοβερή δήλωση. Τρομοκρατήθηκαν οι τραπεζίτες! 

Και φτάσαμε στο σήμα κινδύνου για τις επιπτώσεις μιας νέας εκτίναξης του ενεργειακού κόστους, ειδικά στην εξαρτημένη ΕΕ, που εκπέμπουν 16 φορείς της ελληνικής βιομηχανίας ζητώντας την άμεση λήψη μέτρων για την προστασία περισσότερων από 700 ενεργοβόρων μεταποιητικών επιχειρήσεων. Οι περισσότερες από αυτές, που έχουν καθοριστική συμβολή στην παραγωγή, στις εξαγωγές και στην απασχόληση, εξακολουθούν να βρίσκονται εκτεθειμένες στις μεγάλες διακυμάνσεις των τιμών ηλεκτρικής ενέργειας. Την ίδια ώρα επιχειρήσεις σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες επωφελούνται ήδη από μέτρα προστασίας, γεγονός που δημιουργεί άνισους όρους ανταγωνισμού για την εγχώρια παραγωγή. Χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Βουλγαρία, η Σλοβενία, η Αυστρία και η Ιρλανδία έχουν ήδη αρχίσει να αξιοποιούν τα διαθέσιμα ευρωπαϊκά εργαλεία, προστατεύοντας τη βιομηχανική τους βάση απέναντι στις αναταράξεις της ενεργειακής αγοράς. Και ενώ άλλες χώρες προχώρησαν σε μειώσεις, εδώ ο Κυρ. Μητσοτάκης είπε στους ιθαγενείς ότι «θα μειώσει τις τιμές σε περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Ενωση επιτρέψει (!) έκτακτες εθνικές παρεμβάσεις…» Δεν γνωρίζει ότι η ΕΕ τις επιτρέπει. Εξάλλου τι να την κάνουμε τη βιομηχανία; Εχουμε τον τουρισμό και τα 80.000 (!) σημεία πώλησης καφέ! 

Πηγή: Δημήτρης Χρήστου / documentonews.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »