Σημίτης, το «μακέτο» της διαπλοκής - Του Κ. Βαξεβάνη

Τον Κώστα Σημίτη, αναμφίβολα θα τον κρίνει η Ιστορία, όπως λέγεται μάλλον εκ του πονηρού αυτές τις μέρες, αλλά τον πρώτο λόγο έχουν αυτοί τους οποίους εξαπάτησε. Το προφίλ του Δωρικού πανεπιστημιακού και σοβαρού πολιτικού που φιλοτεχνείται στη μετά θάνατο αποτίμηση της προσωπικότητάς του, είναι μια ακόμη απόδειξη ότι στάθηκε στη σωστή (για τη διαπλοκή) πλευρά της Ιστορίας.   

 

 

Φυσικά, για τον πρώην πρωθυπουργό έχει κάθε δικαίωμα να πενθεί, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος όχι μόνο έκανε την καριέρα του ως «ρουσφέτι Σημίτη στην Εθνική Τράπεζα», αλλά τον αντέγραψε στα βασικά στοιχεία της πολιτικής του. Ο Μητσοτακισμός δεν είναι τίποτα άλλο από τον Σημιτισμό με άλλα, πιο ακραία μέσα. 

Ένα κοινό στοιχείο που επίσης εντοπίζεται σε Σημίτη και Μητσοτάκη, είναι ότι και οι δύο, κατάφεραν να αποκρύψουν σοβαρά ελλείμματα στην κοινωνική και πολιτική τους συμπεριφορά, επιστρατεύοντας μισθοφορικούς στρατούς από δημοσιογράφους και δημοσκόπους. Ο Κώστας Σημίτης δημιούργησε την εικόνα του «καταλληλότερου» και γνώστη, χρησιμοποιώντας τη διακομματική βάση των εργολάβων, της ληστρικής τεχνοκρατίας και της μιντιακής συνενοχής. Διαπέρασε τους κομματικούς χώρους, παρουσιάζοντας τις στενές σχέσεις της διαπλοκής ως σταθερότητα, ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό.

Στον αντίποδα του «λαϊκισμού του Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ», κατασκευάστηκε μια στυγνή τεχνοκρατία που υπηρετούσε τις ελίτ προσφέροντας για λαϊκή κατανάλωση μοτίβα ευωχίας και εθνικής υπερηφάνειας. Οι υπερκοστολογήσεις των εθνικών εργολάβων, μέσα από τα αφηγήματα του Μέσων Ενημέρωσης που ανήκαν και αυτά σε εργολάβους, εμφανίζονταν ως η επιτυχία ενός έθνους υπό συνεχή ανάπτυξη. Η συμπόρευση του Σημίτη με τα μιντιακά φαινόμενα του Πέτρου Κωστόπουλου και του Θέμου Αναστασιάδη, δεν ήταν τυχαία. Ο Σημιτισμός είχε ανάγκη να αποκοπεί η πολιτική από την κοινωνική λειτουργία της και τις βαριές απαιτήσεις και να προσχωρήσει στην ελαφρότητα του lifestyle και του νταχτιρντί, ώστε να γίνονται οι δουλειές με κοινή αποδοχή.

Ο Σημίτης δημιούργησε τη μακέτα (ή μακέτο κατ’ αυτόν) ενός Βαλκανικού Θατσερισμού με εργαλεία Porsche Cayenne, πρωϊνάδικα ξανθιάς βαφής και αέρα ΟΝΕ και Χρηματιστηρίου. Η χώρα παραδόθηκε στον νεοφιλελευθερισμό αποτιμώντας τα κέρδη λίγων και τις κομπίνες, ως ανάπτυξη. 

Επί των ημερών του Σημίτη, έγινε η μεγαλύτερη και βιαιότερη αναδιανομή εισοδήματος. Το σύνολο σχεδόν των ελληνικών οικογενειών, παραδόθηκε στην απάτη του Χρηματιστηρίου και τα χρήματα άλλαξαν χέρια μέσα σε ελάχιστους μήνες. Το Χρηματιστήριο που τον Δεκέμβρη του 1996 ήταν στις 933 μονάδες, τον Σεπτέμβριο του 1999 έφτασε στις 6.335 μονάδες, μέσα από διαδικασίες μαζικής και μελετημένης χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Οι «μέτοχοι» οδηγήθηκαν στη φάκα μέσα από συνδυασμένες ενέργειες δημοσιογράφων, της κυβέρνησης Σημίτη και απατεώνων του επιχειρείν που έγιναν ζάμπλουτοι. Αφού τέλειωσε το πάρτι και τα χρήματα άλλαξαν χέρια, όλοι μαζί κατηγόρησαν τα θύματά τους για επιπολαιότητα και προσωπική ευθύνη.

Η κυβέρνηση Σημίτη ήταν αυτή που οδήγησε τον κόσμο στην απάτη που βάφτιζε ανάπτυξη. Οι δημοσιογράφοι ντουντούκες πληρώνονταν με εσωτερική πληροφόρηση για μετοχές και οδηγούσαν το παιχνίδι εκεί που τους έλεγαν. Στις ευρωεκλογές του 1999, το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ, στην κεντρική του αφίσα , προπαγάνδιζε την ανάπτυξη και τη σταθερότητα επικαλούμενο το 1.000.000 πολιτών-μετόχων που έπαιζαν στο χρηματιστήριο. Λίγους μήνες αργότερα οι «μέτοχοι» έγιναν αμέτοχοι στις ίδιες τους τις περιουσίες. Ο Γιάννος Παπαντωνίου ως Υπουργός Οικονομικών διαβεβαίωνε ότι το ελληνικό χρηματιστήριο θα απογειωθεί ενώ ο Τραπεζίτης της Πειραιώς Μιχάλης Σάλλας, διαβεβαίωνε ότι θα φτάσει τις 7.000 μονάδες.

Την ίδια περίοδο, υπήρχαν δεκάδες δημοσιεύματα που εμφάνιζαν τον Λαναρά της χρεοκοπημένης ΚΛΩΝΑΤΕΞ να αγοράζει την ιταλική Benetton αλλά και την Timberland ώστε να σπρώξουν τα θύματα να αγοράσουν μετοχές. Διάφορες εταιρείες με έδρα την Άνω Κωλοπετεινίτσα ή το Κάτω Δριμίκλαδο, έμπαιναν στο χρηματιστήριο με τις μετοχές τους σε τιμές μετοχής Αεροναυπηγικής εταιρείας. Χάρη στον Σημίτη το λαμόγιο του διπλανού χωριού είχε γίνει παίκτης της ανάπτυξης και ο πολίτης εύκολο θύμα.

Τα ίδια έγιναν χάρη του Σημίτη και με τις Τράπεζες. Έπρεπε και αυτές να πιστοποιούν την ευμάρεια. Η Αγροτική Τράπεζα διαφήμιζε διακοποδάνεια για να «πιεις καφέ στο Empire State” ενώ τα τηλέφωνα χτυπούσαν συνεχώς για να πάρεις δάνειο που δεν χρειαζόσουν. Φυσικά κάτω από τη λαϊκή απαίτηση για ένα δάνειο, υπήρχαν τα θαλασσοδάνεια των ημέτερων.

Ένα τεράστιο δίκτυο διαφθοράς, απενοχοποιημένο στο όνομα της ανάπτυξης, απλώθηκε σε όλη την οικονομική και κοινωνική ζωή. Δεν υπήρξε κρατική σύμβαση για οπλικά συστήματα, κατασκευαστικά έργα, προμήθειες ηλεκτρονικών συστημάτων που να μην έζεχνε διαφθορά.

Ο Σημίτης μετατράπηκε σε πρωθυπουργό που έβλεπε τις μίζες να περνούν, χωρίς φυσικά να απαντήσει ποτέ γι’ αυτό ή να κάνει την αυτοκριτική του. Ούτε όταν ομολόγησε ο στενός του συνεργάτης Θόδωρος Τσουκάτος ότι είχε χρηματιστεί για το καλό του κόμματος.

Ο ισχυρός άντρας της SIEMENS, Μιχάλης Χριστοφοράκος, είχε ομολογήσει στην Εισαγγελία του Μονάχου (προκειμένου να δικαστεί στη Γερμανία και όχι στην Ελλάδα), ότι έδινε μίζα 2% στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και τη ΝΔ για κάθε σύμβαση που υπέγραφε η SIEMENS στην Ελλάδα. Συνεργός του στην υπόθεση χρηματισμών των δύο κομμάτων ήταν ο Διονύσης Μενδρινός, φίλος του Κυριάκου και της Μαρέβας Μητσοτάκης με τον οποίο αγόρασαν όμορα οικόπεδα στην Τήνο.

Ο Σημίτης δεν μίλησε ποτέ για τα σκάνδαλα που βάραιναν την κυβέρνησή του και προστατεύτηκε γι αυτό από τους δημοσιογράφους και τα εκδοτικά συγκροτήματα. Στις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις για τον Άκη Τσοχατζόπουλο, και τους συνεργάτες του, ο Σημίτης όχι μόνο δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να δώσει εξηγήσεις, αλλά εφηύρε και το επιχείρημα «όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον Εισαγγελέα», καταργώντας έτσι κάθε έννοια δημοσιογραφικού ελέγχου και πολιτικής λογοδοσίας.

Όταν η Ελλάδα κατέρρευσε και μπήκε στην δύνη της οικονομικής κρίσης, ο Κώστας Σημίτης, όπως και οι μαθητές του όπως ο Γιάννης Στουρνάρας ή ο συνεργάτης του Βαγγέλης Βενιζέλος, σήκωσαν το χέρι και έδειξαν ως υπεύθυνα τα εξαπατημένα θύματα που τα χειραγώγησαν πουλώντας τους στατιστικά ως οικονομική σταθερότητα.

Στα εθνικά θέματα, ο Σημίτης ήταν αυτός (κατηγορήθηκε ανοιχτά από την τότε στρατιωτική ηγεσία) που γκριζάρισε περιοχές του Αιγαίου και χρέωσε την Ελλάδα με την υπόθεση Οτσαλάν. Ήταν επίσης αυτός που με παρέμβαση στη Δικαιοσύνη, έβαλε ταφόπλακα στις διεκδικήσεις των πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία.

Ακόμη και μετά τον θάνατό του, ο Κώστας Σημίτης, προστατεύεται και εμφανίζεται ως αμέτοχος και περαστικός. Κατά μία έννοια είναι απολύτως εξηγήσιμο, αφού οι ευεργετηθέντες από τη διακυβέρνησή του, πρέπει ή να τον ξεπλύνουν ή να χρεωθούν και οι ίδιοι τη διαφθορά. Προτιμούν το πρώτο.

Ο Σημίτης ωστόσο είναι απολύτως δικαιωμένος. Η κυβέρνηση του αντιπάλου του κόμματός του, όχι μόνο εφαρμόζει την πολιτική του, αλλά έχει στον πυρήνα της τους πολιτικούς που δημιούργησε ο πρώην πρωθυπουργός. Κυρίως, είναι ο πολιτικός που άλλαξε την Ελλάδα όσο κανένας. Την έκανε θεατή του δράματός της.

Κώστας Βαξεβάνης  => documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι παλιοί και οι σημερινοί καλικάντζαροι

Την παραμονή των Χριστουγέννων, κάθε χρόνο, εδώ και πολλά - πολλά χρόνια, από τα έγκατα της γης ξεπροβάλλουν αποκρουστικά και αντιπαθητικά πλάσματα που όλο το δωδεκαήμερο των εορτών θα ενοχλήσουν, θα βασανίσουν και θα ταλαιπωρήσουν, με ότι σοφιστεί το βρώμικο μυαλό τους, τους ανθρώπους. Η Λαϊκή παράδοση τους βάφτισε «Καλικάντζαρους»! Σε διάφορες περιοχές της χώρας έχουν άλλα διαφορετικά ονόματα και δεν λείπουν από τις Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις των περισσοτέρων λαών.Η Ιστορία, αλλά και οι εμπειρίες των ανθρώπων αβίαστα μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως συνδέονται έμμεσα και συχνά άμεσα με άτομα που από θέση εξουσίας παιδεύουν τους Λαούς όλο τον χρόνο με τα ίδια όμως η και χειρότερα καμώματα. Κακά τα ψέματα, γύρω μας κυκλοφορούν και εγκληματούν χειρότερα από τους πραγματικούς καλικάντζαρους «άνθρωποι» που έμαθαν την αισχρή τέχνη των ξωτικών αυτών, από αυτά τα ίδια! «Άνθρωποι» που τους μοιάζουν στην ασχήμια της μορφής, με σακατεμένη ψυχή και σώμα, με ψυχές βουλιαγμένες στην πιο δύσοσμη λάσπη της καλικαντζαρίσιας κακίας. Αυτούς έρχονται να συναντήσουν οι 18 καλικάντζαροι κάθε χρόνο. 

Πολλοί από τους «ανθρώπους» αυτούς, με την βοήθεια της αδίστακτης κακίας τους, με υποκρισία, με εκβιασμούς, με κάθε είδους παρανομίες και εγκλήματα, με ψέματα και κολακείες, με φοβέρες και δωροδοκίες έγιναν άρχοντες στον τόπο του ο καθένας. Πολύ γρήγορα προχωράνε ύπουλα σε «συμμαχίες» με άλλους Λαούς και κυρίως με όσους φαίνονται «εύκολη λεία». Προτιμούν και επιλέγουν συνήθως τα κομμάτια της εξουσίας πού ασχολούνται με την Οικονομία γιατί εκεί έχουν τα άμεσα κέρδη και κυρίως γιατί από το χρήμα εξαρτάται η ζωή η αξιοπρέπεια και η ελευθερία των Λαών που αδιάντροπα εξουσιάζουν. 

Καιρός όμως να γνωριστούμε με αυτά τα όντα. Σύμφωνα με τις Λαϊκές Παραδόσεις, που η αρχή τους χάνεται στους αιώνες και με την «κωδικοποίηση» που επιχείρησαν οι Βυζαντινοί Λαϊκοί ποιητές και γραφιάδες, ο αριθμός τους είναι 18. Τα ονόματα τους παραπέμπουν σε αθλιότητες που χαρακτηρίζουν την συμπεριφορά του καθενός. Μεταξύ τους φαίνεται πως υπάρχει κάποια ιεραρχία! Σύμφωνα με αυτήν λοιπόν ακολουθεί ο κατωτέρω κατάλογος : 

ΜΑΝΤΡΑΚΟΥΚΟΣ: είναι ο αρχηγός. Πλάσμα με έντονα κινητικά προβλήματα, ουσιαστικά ημιπαράλυτος, (η απέραντη κακία του δεν επιτρέπει να ζητήσει, την βοήθεια άλλου και προτιμά να σέρνεται και να το επιδεικνύει!). Άγριος, επικίνδυνος, ύπουλος, εκδικητικός, πειράζει όλους γιατί μισεί τους πάντες και τα πάντα. Δεν μπόρεσε ποτέ να «αποδεχθεί» την αναπηρία του και έκανε εχθρούς όσους δεν είναι όπως αυτός, χωρίς βέβαια να γλυτώνουν και να υποφέρουν πολύ από την κακία του και όλοι οι άλλοι ανάπηροι, ακόμη και οι πιο ανήμποροι. 

1) ΜΑΓΑΡΑΣ : έχει τεράστια κοιλιά και μαγαρίζει τα φαγητά και τα γλυκά .

2) ΚΩΛΟΒΕΛΩΝΗΣ: αδύνατος, σουβλερός, περνά από τις κλειδαρότρυπες και τις χαραμάδες .

3) ΚΟΨΑΧΕΙΛΗΣ : με τεράστια σουβλερά δόντια .

4) ΜΑΛΑΓΑΝΑΣ : προσοχή , ξεγελάει με γλυκόλογα και χάδια τα παιδιά για να τους πάρει τα γλυκά .

5) ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΗΣ : χώνει όπου βρει το χταποδίσιο χέρι του για να μπερδεύονται οι άνθρωποι, μπερδεύει τις κλωστές του πλεχτού .

6) ΠΛΑΝΗΤΑΡΟΣ: μεταμορφώνεται και ξεγελάει τους ανθρώπους, πολύ επικίνδυνος .

7) ΜΑΛΑΠΕΡΔΑΣ : σιχαμένος, κατουράει μέσα στα φαγητά .

8) ΚΑΤΑΧΑΝΑΣ : τρώει τα πάντα ρεύεται και βρωμάει απαίσια.

9) ΠΕΡΙΔΡΟΜΟΣ : φαταούλας, τρώει ότι βρει .

10) ΚΟΥΛΟΧΕΡΗΣ: με ένα κοντό και ένα μακρύ χέρι, όλο πέφτει και μπερδεύεται .

11) ΠΑΡΩΡΙΤΗΣ: με τεράστια μύτη, μιμείται τις φωνές των ανθρώπων και τους κοροϊδεύει 

2) ΓΟΥΡΛΟΣ: έχει τεράστια μάτια για να τα βλέπει όλα .

13) ΚΟΨΟΜΕΣΙΤΗΣ: κουτσός, καμπούρης, κλέβει τις τηγανίτες .

14) ΣΤΡΑΒΟΛΑΙΜΗΣ: γυρίζει το κεφάλι του σαν σβούρα .

15) ΒΑΤΡΑΚΟΎΚΟΣ: ιδιος και απαράλαχτος με βάτραχο.

16) ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΔΑΡΟΣ: Φαλακρός και κασιδιάρης. Κατσικίσιο ποδάρι, ελεεινός και γρουσούζης. Το κατσικίσιο πόδι σκέτη καταστροφή.

17) ΠΑΓΑΝΟΣ: κουτσός και κακός. Λένε πως τον κούτσανε το γαϊδούρι της Μάρως που προστάτευε την κυρά του !

Κανείς δεν μοιάζει με τον άλλο και οι σχέσεις μεταξύ τους είναι άθλιες όπως βέβαια ταιριάζει σε τέτοια πλάσματα. Παρ’όλα αυτά υπήρξε και ενδεχομένως να υπάρχει ακόμη, η άποψη ότι είναι αγαθά ξωτικά που κάνουν φάρσες και αταξίες και δεν πρέπει να τους παρεξηγούμε! Δεν θα ήθελα να ανοίξω τέτοια κουβέντα για ένα και μόνο λόγο. Η Λαϊκή μας παράδοση με την σοφία της, πρόβλεψε πως θα έλθουν εποχές που οι ίδιοι οι καλικάντζαροι η κάποιοι που τους μοιάζουν θα εμφανισθούν, θα μείνουν στην γη και θα βασανίζουν τους ανθρώπους. Για τον λόγο αυτό η Παράδοση τους παρουσιάζει τόσο άσκημους τόσο αντιπαθητικούς, τόσο αποκρουστικούς. Δεν πρέπει λοιπόν να υπάρχει αντίρρηση πως η «Παράδοση» έχει δίκιο, «οία η μορφή, τοιάδε η ψυχή» έλεγαν οι παλαιότεροι! 

Γύρω μας, μέσα και έξω από την χώρα μας, είναι οι «άνθρωποι καλικάντζαροι» που βασανίζουν τους ανθρώπους σκοτώνοντας τις ελπίδες των Λαών. Αν ψάξουμε με προσοχή στα χαρακτηριστικά συγκεκριμένων ατόμων της εξουσίας, είναι βέβαιο ότι θα τα ταιριάσουμε με πολλές «αρετές» των καλικαντζάρων. Ας βάλει ο καθένας μας την φαντασία και την ευαισθησία του να δουλέψουν.

Όλο τον χρόνο, μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων, οι καλικάντζαροι στο κέντρο της γης πριονίζουν τον κορμό του δέντρου που κρατά τον κόσμο. Την παραμονή των Χριστουγέννων, βγαίνουν από τις κρυψώνες τους νομίζοντας πως η δουλειά τους τελείωσε και όπου νάναι ο κόσμος θα γκρεμιστεί. Ευκαιρία λοιπόν να κάνουν ότι κακό μπορούν μέχρι των Φώτων που οι παπάδες με τις αγιαστούρες γεμάτες θα τους διώξουν πίσω στα σκοτάδια που ζούσαν. Εκεί όμως τους περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη. Το δέντρο της Ζωής κατάφερε να ξαναγεννηθεί από το μικρό κομμάτι που είχε ξεφύγει από τους Καλικάντζαρους!

Η ζωή συνεχίζεται κάνοντας κύκλους και ο καινούργιος χρόνος προχωρά με αγώνα ενάντια στους «ανθρώπους καλικάντζαρους» μέχρι να έρθουν τα επόμενα Χριστούγεννα και να βρουν τρόπο να ξαναβγούν στην γη οι παλιοί καλικάντζαροι που περιγράψαμε .

Οι σύγχρονοι λαογράφοι, διαδέχθηκαν όσους από την αρχαιότητα προσπάθησαν να ταξινομήσουν τα δεδομένα και να διαχειριστούν το θέμα των καλικαντζάρων. Αυτό και μόνο δείχνει πόσο βαθειά έχουν επηρεαστεί οι λαϊκές δυσειδαιμονίες και δοξασίες σε όλο τον κόσμο από τους μύθους και τα καμώματα των καλικαντζάρων.

Τα κακά χαρακτηριστικά μοχθηρών και καταστροφικών ανθρώπων της εξουσίας, ζητούσαν πάντα να ξορκίσουν η τουλάχιστον να εξουδετερώσουν οι άνθρωποι. Τα φόρτωναν λοιπόν μεταφυσικά στους καλικάντζαρους έχοντας και την εναλλακτική λύση της πιο αθώας ανάγνωσης των όσων έκαναν η των όσων τους απέδιδαν ότι έκαναν. Η εκκλησία αναμείχθηκε ενεργά στην αντιμετώπιση τους με διάφορους τρόπους εξορκισμού και μικρές ειδικές τελετές .

Αυτοί είναι οι Καλικάντζαροι και τα καμώματά τους. Αναγνωρίζουμε συγγένεια, ταυτότητα μορφής και αθλιοτήτων για πολλούς «υψηλά ισταμένους» με αρκετούς από τους δύσμορφους και κακόψυχους καλικάντζαρους. Η λύτρωση της αγιαστούρας του παπά είναι ελπίδα, είναι αχτίδα φωτός. Ας το κρατήσουμε , «Υπάρχει ελπίς!».

Για κάποιες ώρες είναι παρηγοριά αυτό!

Ας μην χαιρόμαστε όμως!

Τον τελευταίο καιρό δημοσιεύονται άρθρα εγκωμιαστικά για τις επιτυχίες της Ελληνικής Οικονομίας αρκετά συχνά στον Ευρωπαϊκό Τύπο. Πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Γερμανικός Τύπος έχει το προβάδισμα στο «λιβάνισμα» της «επιτυχίας» και κυρίως των «μεταρρυθμίσεων». Μέχρι εδώ καλά! Στην συνέχεια όμως κάποιοι συντάκτες προχωράνε περισσότερο. Ακούστηκε ακόμη η απίστευτη άποψη ότι η «εκπαιδευτική» προσπάθεια του Σόϊμπλε είχε καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη των αποτελεσμάτων αυτών! Αν είναι δυνατό! Όσο και να είναι προφανές το επικοινωνιακό και καλά αμοιβόμενο «φάλτσο» τους, μάλλον είχε αρνητικό αντίκτυπο και αποτέλεσμα. 

Το πόσο ισχύει η «αισιοδοξία» που με σχεδιασμούς πανάκριβων επικοινωνιολόγων μας βάζουν μπροστά μας, είναι για μεγάλη συζήτηση. Η κοινωνική μερίδα του 20% (με το 2% να κυβερνά) γεμίζει “Sold Out”, την Αράχωβα τον χειμώνα την Μύκονο το καλοκαίρι, γκουρμέ ταβέρνες, μοδάτα κέντρα, ακριβά αυτοκίνητα, κάθε λογής χλιδάτες διοργανώσεις και ειδικούς προορισμούς εξωτερικού. Λειτουργεί έτσι μια χαρά το «αφήγημα» για την αποτίμηση των θετικών μέτρων των «μεταρρυθμίσεων» και του «πακτωλού των επενδύσεων»! Αν προσθέσουμε και το πρόσφατο αφήγημα της μετεγκατάστασης «στα χωριά μας» ψηφιακών νομάδων και επανερχομένων του Brain Drain, τότε τα είπαμε όλα!». Για το 80% που μένει, τηρείται «σιγή ασυρμάτου», η το χειρότερο υπερβολική αναφορά σε φτώχια και ανέχεια που φωνάζει από μακριά πως είναι ξεκάρφωμα ατζαμίδικο, επίτηδες όμως τέτοιο που να απορρίπτεται αμέσως και να δικαιώνει όσους λένε πως «λεφτά υπάρχουν πλέον!» Η γνωστή βλαχοπολιτική με ολίγες αμερικανιές τύπου Γκρίνμπεργκ.

Η αναφορά και μόνο του ονόματος του Σόϊμπλε, παραπέμπει στις σκοτεινές μέρες της τρόϊκας, τότε που αναρωτιόμαστε για την βαθιά εχθρική σχέση αυτού του ανθρώπου με την χώρα μας και τον Λαό μας. Κάποιο σκοτεινό και άρρωστο μυστικό πρέπει να υπήρξε στην ζωή του Γερμανού πολιτικού, που έχει πια φύγει από την ζωή. Δεν πρέπει όμως να ξεχάσουμε ΠΟΤΕ όσα έγιναν, όσα έκανε όσα είπε, όσα ειπώθηκαν από τους ανθρώπους του, όσες προσβλητικές αθλιότητες υποστήκαμε.

Δεν πρέπει να ξεχαστούν οι συμπλεγματικές αθλιότητες του Πολ Τόμσεν, της μοχθηρής Ντέλιας Βελκουλέσκου, του Ολανδού γεωπόνου(χωρίς το μεταπτυχιακό που όπως λένε δεν κατάφερε να το πάρει!) του Γερούν Νταϊσεμπλουμ, του Μπομπ Τραα και όλων των άλλων που ευτυχώς έχουν λεπτομερώς καταγραφεί. Ποιος ξέρει(!)ίσως κάποτε να τους ξεμπροστιάσουμε όπως πρέπει. Τότε θα ξαναπούμε πως η τιμωρία για τέτοια εγκλήματα πρέπει να σερβίρεται σε κρύο πιάτο! Είναι αυτοί που με την «ιδιότητα» του «τροϊκανού ειδικού» κάνανε όσο περισσότερο κακό μπορούσαν στην Χώρα μας, βιοποριστήκανε πλούσια για τα καμώματα τους και φτιάξανε καριέρες, εφαρμόζοντας σχέδια επιστημονικής αγραμματοσύνης! Η απολογία τους τότε δεν θα είναι σίγουρα τίποτε άλλο από την ομολογία ότι εκτελούσανε εντολές «Αφεντικών»!

Τα τελευταία μόνο χρόνια ακούστηκε επί τέλους κάποιος αντίλογος και έγινε κάποια κριτική σε όσα ο τότε Γερμανός Υπουργός Οικονομικών (ουσιαστικά Πολέμου όπως έλεγαν όσοι τολμούσαν να μιλήσουν!) καθημερινά διέπραττε. Ο ίδιος μετά την «αναβάθμιση» του σε Πρόεδρο της Βουλής με ελαφρές αλλά πονηρές τροχήλατες διαδρομές έφυγε από την απίστευτη καθημερινή του σχέση με τα ΜΜΕ και την αποκλειστική απασχόληση με την Ελλάδα. Έφυγε από το προσκήνιο προσπαθώντας να ξεχαστούν όσα έκανε και όσα είπε στις καθημερινές σχοινοτενείς Ιερεμιάδες εναντίον της χώρας μας, του Λαού μας και κάθε έννοιας πολιτικής ηθικής. Χρησιμοποιούσε την ισχύ της χώρας του για να συντρίψει την δική μας χωρίς καμία επιφύλαξη, χωρίς κανένα ενδοιασμό. Δημιούργησε με το έτσι θέλω το Eurogroup ως άτυπο όργανο που ούτε καν πρακτικά κρατούσε στις συνεδριάσεις για να κυβερνά χωρίς να λογοδοτεί πουθενά, την Ευρωπαϊκή Οικονομία. Έκανε μαζικά μέλη της ΕΕ βόρεια κράτη με κυβερνήσεις που τον υπάκουαν μάλλον τυφλά φαλκιδεύοντας κάθε έννοια Δημοκρατικής Τάξης και πλειοψηφίας! Οι υπόλοιποι στην ΕΕ μουδιασμένοι από την πίεση της Γερμανικής εμμονής στην λιτότητα και την μονομερή οικονομική πειθαρχία που επέβαλλε ο Σόϊμπλε δεν αντιδρούσαν (στην καλλίτερη εκδοχή αντιδράσανε αργά και χλιαρά!).

Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα κανείς δεν μιλά για το Eurogroup, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε ακόμη και αν λειτουργεί! Ας θυμηθούμε όμως τα καθημερινά «ανακοινωθέντα» των «πολεμικών» επιχειρήσεων για την επαναφορά της χώρας μας στον σωστό δρόμο! Τα δελτία ειδήσεων, οι ανταποκρίσεις ο καταιγισμός των διαμειβομένων στις μαραθώνιες συνεδριάσεις που δεν κρατούσαν όμως πρακτικά, ήταν καθημερινό «λαϊκό ανάγνωσμα!»! Κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων βλέπαμε τον Σόϊμπλε να προσέρχεται στην συνεδρίαση τσουλώντας επιδεικτικά μόνος του την τροχήλατη καρέκλα του. Όλα αυτά εξαφανίστηκαν μόλις επιτεύχθηκε ο βασικός σκοπός, μόλις σιγουρεύτηκε ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών (συγνώμη Πολέμου!) ότι άλλαξε ΣΙΓΟΥΡΑ η Κυβέρνηση και όλες οι πολιτικές διαδικασίες στην Ελλάδα!

Η αναίδεια της ανάρρησης με δημοκρατικές διαδικασίες μη «δεξιάς» κυβέρνησης τιμωρήθηκε και ο λαός που την διέπραξε ηττήθηκε χωρίς να πολεμήσει και έχασε το 25%τουλάχιστον του εθνικού του πλούτου, γεγονός που αντιστοιχεί σε ήττα μετά από καταστροφική επιδρομή βαρβάρων εισβολέων! Είμαστε πολλοί που θυμηθήκαμε τον Σαλβατόρ Αλλιέντε το 1973, να πεθαίνει πολεμώντας στο Ανάκτορο της Μονέδα, εκεί στο Σαντιάγκο της Χιλής πληρώνοντας ανάλογη «αναίδεια». Μόνη διαφορά στους αντιπάλους. Εκεί ήτανε οι ΗΠΑ με την CIA τους.

Αυταρχισμός, παρανομία, εξαργύρωση προσωπικών συμπλεγματικών χρεοπιστώσεων, ήταν η τριάδα που επέβαλε ο Σόϊμπλε με το «άτυπο» όργανο που κυβερνούσε, κάτω από την πιεστική προσωπική του παρουσία, την ΕΕ.

Έκαναν πολύ καιρό όλοι οι μη γερμανικής κοπής εταίροι της ΕΕ να αρχίσουν να αποδομούν την τρομοκρατική πίεση του Σόϊμπλε και των οργάνων του. Μόνο όταν άρχισε να κλονίζεται η Γερμανική Οικονομία πριν λίγο καιρό ακούσαμε ουσιαστικό αντίλογο για τις εγκληματικές εμμονές που είχε και τα όσα επέβαλλε, ο άνθρωπος αυτός. Εδώ φαίνεται καθαρά, πως μόνο όταν ενοχληθήκανε τα συμφέροντα που για χάρη τους «δούλευε» ο Σόϊμπλε άρχισε πραγματική κριτική στα πεπραγμένα του. Επί τέλους τώρα, κάποιοι άνθρωποι της Οικονομικής επιστήμης αποφασίσανε να μιλήσουν για τις εμμονές του Σόιμπλε και να πουν καθαρά πως ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ!

Ήταν μόνο δικηγόρος που έλεγε ότι ασχολείται με την Οικονομία και αυτά που επέβαλε στην χώρα του και την υπόλοιπη Ευρώπη δεν έχουν σχέση με όσα η Οικονομική Επιστήμη διδάσκει και προτείνει. Τώρα γιατί η συζήτηση αυτή γίνεται στις μέρες μας και όχι πριν και γιατί τόσο χαμηλόφωνα μιλούν ακόμη για τον όλεθρο που προκάλεσε στο Ανατολικό Τμήμα της χώρας του τότε κατά την «επανένωση», είναι λίγο μυστήριο. Πολύ λίγο όμως φαίνεται κρατά αυτό το μυστήριο (!) γιατί η άνοδος των ακροδεξιών (ναζιστικών;) πολιτικών μορφωμάτων στα κρατίδια της τέως Ανατολικής Γερμανίας, απάντησε πολύ ηχηρά.

Στο σημείο αυτό έρχεται η BILD να μνημονεύσει θετικά το έργο του και να δείχνει ότι επιχειρεί να το φέρει πάλι στο προσκήνιο! Αλλοίμονο μας! Με τις πολιτικές ισορροπίες που έχουν διαμορφωθεί στην ΕΕ μόνο όλεθρο θα φέρει πιθανή «νεκρανάσταση» των παρακαταθηκών του Σόϊμπλε και των οργάνων του. Αν μάλιστα προωθούν κάτι τέτοιο τα δυνατά χρηματοοικονομικά κέντρα τότε μας περιμένει μεγάλο κακό!

Τώρα τι συμβαίνει; Τι προετοιμάζουν με την αναφορά έστω του ονόματος του; Θα το δούμε τις προσεχείς μέρες και θα το καταλάβουμε με όσα θα δρομολογηθούν σε όλη την Ε.Ε. για να αντιμετωπισθεί η ύφεση που απειλεί την γερμανική οικονομία.

Με τους σημερινούς αυτού του είδους Καλικάντζαρους, όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι εύκολο να τα βγάλουμε πέρα. Χρειάζεται σίγουρα κάτι περισσότερο η Πατρίδα από την αγιαστούρα του παππά της ενορίας μας !

-------------------------------------

*Υπάρχουν ομοιότητες με πρόσωπα και καταστάσεις. Στο κάτω κάτω αυτός ήταν ο σκοπός της ανάλυσης του θέματος! Ας τις αναδείξουμε, ο καθένας με την δική του ευαισθησία, φαίνεται πως είναι ανάγκη.

Του Λάμπρου Βαζαίου από την efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Με υλικά από τη Ρόδο είναι κατασκευασμένοι οι τρούλοι της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη

Με υλικά από τη Ρόδο έχουν κατασκευαστεί οι τρούλοι του ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη όπως αποδείχτηκε πλέον από μελέτες που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια οι οποίες επιβεβαίωσαν τους θρύλους και τις παραδόσεις που υπήρχαν στο νησί. 

Πράγματι τους περασμένους αιώνες οι θρύλοι και οι παραδόσεις της Ρόδου αναφέρουν ότι οι τρούλοι της Αγιάς Σοφιάς χτίστηκαν με ελαφρά τούβλα που κατασκευάζονταν στη Ρόδο, με ιδιαίτερη τεχνική γεγονός για το οποίο υπερηφανευόταν οι κάτοικοι του νησιού. 

Οι παραδόσεις αυτές έχουν πλέον επιβεβαιωθεί και επίσημα από μελέτες και μετρήσεις που έγιναν. 

Λόγω του μεγέθους του τρούλου και του βάρους των τούβλων που χρησιμοποιούσαν την εποχή εκείνη, η κατασκευή ήταν δύσκολη από πλευράς στατικής, στεγανότητας και αντοχής. Η κεραμουργική τέχνη της Ρόδου ήταν ονομαστή εκείνη την εποχή. 

Ενδεικτικά σε μελέτη του που δημοσιεύτηκε πριν από αρκετά χρόνια ο Αθανάσιος Κοσσιώρης αναφέρει για τις παραδόσεις αυτές τα εξής: 

Ο Αντώνης Βρατσάλης στα «Νιοχωρίτικα» γράφει: 

«Οι πρωτομάστορες της πόλης, που χτίζαν το Μέγα Μοναστήρι, όταν φτάσαν στους τρούλους, δυσκολεύονταν να τους στεριώσουν και να τους κάνουν στεγανούς, να μη ραγίζουν.

Γι’ αυτό φέραν ροδίτικα κεραμότουβλα και χώμα που ήταν ονομαστά υλικά και συνταίριαξαν τους μεγαλόπρεπους θόλους, στερεώνοντάς τους με καλομαλαγμένο κ ο υ ρ α σ ά ν ι, που ήταν μίγμα ασβέστη με ψιλοκοπανισμένο, ψημένο κεραμιδόχωμα ανάκατο με γλιστερή μούργα των λαδόμυλων». 

Ο επίτιμος πρώην Γυμνασιάρχης και ιστορικός Ι. Στεφανίδης στο βιβλίο του «Ρόδος η νύμφη του Ηλίου», γράφει:

«Μεταξύ του συλλεγέντος τότε οικοδομικού υλικού δια την ανέγερσιν του πανσέπτου τούτου ναού ήσαν και αι πλίνθοι εκ του αργιλώδους χώματος της Ρόδου, δια την κατασκευήν του περιφήμου τρούλου της Αγίας Σοφίας, διότι αύται είχον την ιδιότητα της ελαφρότητoς, του πορώδους και της αντοχής εις τας διαφόρους καιρικάς και ατμοσφαιρικάς μεταβολάς του Βυζαντίου. Οι πλίνθοι ούτοι ήσαν λεπτοί και τοσούτον κούφοι, ώστε δώδεκα εξ αυτών αντιστοίχουν προς το βάρος ενός κοινού πλίνθου άλλων τόπων. Ήσαν δε εκ μίγματος σχίνων τετριμμένων, κόνεως κισήρεως, αλεύρου και άλλων ειδών, άτινα απέκτων μεγάλην σκληρότητα». 

Ο άλλος δάσκαλος της Ρόδου, ο πρώην Γυμνασιάρχης Χ. Παπαχριστοδούλου, στο βιβλίο του: «Ιστορία της Ρόδου» (σ. 241) γράφει για την κεραμουργία στη Ρόδο:

«Φημισμένα είναι τα πήλινα τούβλα της Ρόδου για τη στερεότητα και ελαφρότητά τους. Ήταν λευκά και ζύγιζαν 5 ροδίτικα όσο 1 άλλων τόπων.

Γι’ αυτό όταν έκτιζε ο Ιουστινιανός την Αγία Σοφιά, λέει ο βυζαντινός χρονογράφος Γ. Κωδινός, τα τούβλα – βήσαλα – του τρούλου τα παράγγειλε στη Ρόδο (Γ. Κωδ. Εκδ. Weber, Bονν.1843).

Έστειλε, λέει, ο Ιουστινιανός τον Κουβικουλάριον Τρωίλον, τον Έπαρχον Θεόδωρον και τον Κυαίστορα Βασιλίδην στη νήσο Ρόδο, να κάνουν εκεί «βήσαλα μεγάλα, σπογγώδη και λεπτά και λευκά, ο σταθμός πέντε βησάλων ενός βησάλου ημετέρου ευρίσκεται».

Στο βιβλίο «Η νήσος Ρόδος» των Εδουάρδου Μπιλιότι και Αββά Κοτρέ, 1881 (Μετάφραση Μ. Μαλλιαράκη και Σ, Καραβοκυρού) διαβάζουμε στη σελίδα 209: «Οι βυζαντινοί συγγραφείς ποιούνται μνείαν, περί της Αγίας Σοφίας λαλούντες, πλίνθων εν Ρόδω κατασκευασθέντων, δι ων οικοδομήθη ο μέγας θόλος του μεγαλοπρεπούς τούτου ναού. Ήσαν λευκοί και τοσούτον κούφοι οι πλίνθοι ούτοι, ώστε δώδεκα εξ αυτών αντιστοίχουν προς το βάρος ενός κοινού πλίνθου άλλων τόπων.

Ήσαν δε εκ μίγματος σχοίνων τετριμμένων, κόνεως κισσήρεος, αλεύρου και άλλων ειδών, άτινα απέκτων μεγάλην σκληρότητα».

Το γεγονός λοιπόν της κατασκευής του τρούλου της Αγίας Σοφίας με τα ροδίτικα υλικά επηρέασε την τοπική κοινωνία. Έτσι, διαβάζουμε στο βιβλίο της συνταξιούχου δασκάλας Ρηνούλας Μπούρδα-Καμπούρη «Το Βάτι που αγάπησα», ότι υπάρχει τοπωνύμιο στην Κοινότητα του χωριού Βάτι, κοντά στο όρια με το Γεννάδι, με την ονομασία Αγία Σοφία. Η περιοχή είναι δεξιά της οδού από Γεννάδι προς Βάτι στο ύψος πριν τη βρύση της Ευρυμάχειας.(Τρέχει ακόμη νερό). Εκεί λοιπόν έκτισαν και ένα μικρό Μοναστήρι-Εκκλησία αφιερωμένο στην Αγία Σοφία.

Προφανώς το αργιλώδες του εδάφους και η χρονολογική τοποθέτηση της εκκλησίας περίπου στον 6ο αιώνα, ενισχύουν την άποψη ότι το όνομα Αγία Σοφία της περιοχής και του ναού δόθηκε για να υποδηλώσει ότι από εκεί ελήφθησαν τα υλικά για την κατασκευή του τρούλου της περίφημης εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.

Σήμερα υπάρχει μόνο ένα τμήμα του τοίχου προς το μέρος του ιερού της εκκλησίας και πάμπολλα θραύσματα από κεραμικά αγγεία (τα γνωστά στην τοπική διάλεκτο «βαστριά»).

Επίσης πάμπολες πληροφορίες βρίσκουμε στο βιβλίο του Κώστα Σκανδαλίδη «Το Γεννάδι της Ρόδου», όπου επιβεβαιώνονται και η τοποθεσία και οι θρύλοι. Εκεί περιλαμβάνεται και η επιστημονική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of the American Ceramic Society για την προέλευση και τεχνολογία κεραμικών της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Η μελέτη ήταν των μελετητών Αντωνίας Μοροπούλου, Ahmet Cakmak και της Κυριακής Πολυκρέτη. Ελήφθησαν δείγματα και από τη Ρόδο και από το ναό της Αγίας Σοφίας και η φυσικοχημική ανάλυση επιβεβαίωσε την προέλευση των υλικών από τη Ρόδο. (Moropoulou Antonia, Cakmak Ahmet, Polikreti Kyriaki, «Provenance and Technology Investigation of Agia Sophia Briks, Istanbul, Turkey», στο περιοδικό Journal of the American Ceramic Society, Φεβρουάριος 2002, σ. 366-372).

Για να καταδειχθεί η σημασία της Αγ. Σοφίας για τον ελληνισμό και το πόσο έντονα είχε επηρεάσει ιδιαιτέρως τα λαϊκά στρώματα, φαίνεται από τις υπερβολές των θρύλων και των παραδόσεων.

Γράφει ο Α. Βρατσάλης: «Σαν χτιζόταν η Αγία Σοφία, οι πέτρες εκυλούσαν μονάχες τους από το λόφο της Ακρόπολης της Ρόδου (Εννοεί το Μόντε Σμίθ) κι επήγαιναν στην Πόλη. Σαν ήρτεν η είδηση πως τελείωσε το Μέγα Μοναστήρι, εσταμάτησαν έξαφνα κι εμείνασι κει που τις βλέπουμε σήμερα στις Κάτω Πέτρες, στην έξοδο της πόλης προς τα Κρητικά».

Η κατολίσθηση των βράχων της Ακρόπολης της Ρόδου προφανώς έγινε από κάποιο φυσικό φαινόμενο (σεισμός, διάβρωση εδάφους από βροχοπτώσεις κ.λπ.), όμως ο θρύλος δείχνει το αίσθημα των κατοίκων του νησιού για να βοηθηθεί το χτίσιμο της Αγιάς Σοφιάς αφ’ ενός και αφ’ ετέρου επιβεβαιώνει το γεγονός της χρησιμοποίησης των ροδίτικων υλικών για το στέριωμα του τρούλου.

«Καταφέραμε μέσα από τα υλικά να διαβάσουμε τα μυστικά των βυζαντινών μαστόρων», δήλωσε πριν από μερικά χρόνια στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ η καθηγήτρια του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αντωνία Μοροπούλου, η οποία παρουσίασε τα αποτελέσματα μακρόχρονης έρευνας που πραγματοποιήθηκε από τα πανεπιστήμια του Πρίνστον των ΗΠΑ, του Μπογάζιτζι της Τουρκίας και από το ΕΜΠ στην έκδοση που υπογράφει υπό τον τίτλο «Η ελληνική συμβολή στη συντήρηση της Αγίας Σοφίας», την οποία εξέδωσε το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος.

Πρώτες ύλες από τη Ρόδο και ειδική τεχνική από την Ανατολή συνδυάστηκαν για να δημιουργηθούν οι οπτόπλινθοι στον σημερινό, δεύτερο, τρούλο της Αγίας Σοφίας, καθώς ο πρώτος κατέρρευσε από σεισμό. Για να αποδειχθεί ο θρύλος που ήθελε τα τούβλα του τρούλου να κατασκευάζονται με ειδική παραγγελία, οι ερευνητές συνέκριναν τα δομικά υλικά της Αγίας Σοφίας με σύγχρονα κτίσματα από την Πόλη και τη Ρόδο. 

Τα αποτελέσματα έδειξαν πως κατά 95% οι πρώτες ύλες προέρχονται από τη Ρόδο, είναι εμπλουτισμένες σε άργιλο και μπορούν να δώσουν οπτόπλινθους συμπαγείς και με υψηλή αντοχή. Όσο για την τεχνική όπτησης (ψησίματος των τούβλων) έχει τις ρίζες της στην Ανατολή όπου η συγκεκριμένη τεχνογνωσία ήταν ιδιαιτέρως αναπτυγμένη. 

Πηγή: www.rthess.gr/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Λουκάς Μαστής

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: Νέα κακοκαιρία σάρωσε το νησί – Με καθυστέρηση το μήνυμα 112...

Μήνυμα μέσω του 112 εστάλη στους κατοίκους της Ρόδου προειδοποιώντας τους για έντονα καιρικά φαινόμενα (βροχόπτωση) στην περιοχή τους και καλώντας τους να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους. 

Σύμφωνα με πληροφορίες από την Πολιτική Προστασία εκδόθηκε 112 για περιορισμό μετακινήσεων στη Ρόδο, αμέσως μετά από αίτημα του δημάρχου, όπως προβλέπεται. Παράλληλα, σε πλήρη κινητοποίηση είναι οι δυνάμεις της Πολιτικής Προστασίας. 

Συγκεκριμένα το μήνυμα αναφέρει: « Λόγω έντονων καιρικών φαινομένων ( βροχόπτωση) στο νησί της Ρόδου , περιορίστε τις μετακινήσεις σας. Ακολουθείστε τις οδηγίες των αρχών». 

Πάντως πολλοί στο νησί κάνουν λόγο για απίστευτη ολιγωρία κατηγορώντας την υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας σε κεντρικό επίπεδο ότι καθυστέρησε να στείλει μήνυμα στους πολίτες για να μην μετακινούνται, εξαιτίας των ισχυρών καιρικών φαινομένων που βρίσκονταν σε εξέλιξη! 

Το μήνυμα εστάλη τελικά στις… 2 τα ξημερώματα, αφού η κακοκαιρία είχε σαρώσει το νησί, συμβουλεύοντας τον κόσμο να περιορίσει τις μετακινήσεις του 

Η εξέλιξη της κακοκαιρίας 

Η παρατεταμένη βροχόπτωση, που ξεκίνησε από το απόγευμα του Σαββάτου στο βόρειο τμήμα του νησιού της Ρόδου, δοκιμάζει και πάλι τις αντοχές του νησιού. 

Επί ποδός βρίσκεται η Πυροσβεστική Υπηρεσία της Ρόδου, οι ομάδες Πολιτικής Προστασίας του Δήμου και της Περιφέρειας και δεκάδες εθελοντές σε ολόκληρο το νησί που έχουν αναλάβει ήδη δράση.

Σύμφωνα με τοπικά ΜΜΕ, η κακοκαιρία εκδηλώθηκε στις περιοχές από Τσαϊρι μέχρι και Αφάντου. Πλημμύρισαν οι δρόμοι στην περιοχή των Καλυθιών και του Φαληρακίου, γεγονός που δημιούργησε κινδύνους αλλά και προβλήματα στην κυκλοφορία οδηγών και οχημάτων αντίστοιχα.

Σύμφωνα με την ίδια ενημέρωση, έγινε ήδη απεγκλωβισμός από το όχημα δύο επιβατών από πλημμυρισμένο δρόμο στην περιοχή των Αφάντου. Οι πολίτες έχουν μεταφερθεί σε ασφαλές σημείο.

Οι υπηρεσίες παραμένουν σε επιφυλακή και πλήρη ετοιμότητα, στην περίπτωση που δημιουργηθούν πρόσθετα προβλήματα. 

Διαβάστε επίσης  περισσότερα και άλλες ειδήσεις 

από το documentonews.gr => ΕΔΩ

Πέθανε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης

Πέντε καμπανάκια από Κομισιόν για την οικονομία – Η κυβέρνηση αγνοεί τα σήματα κινδύνου

Αρχιμανδρίτης στην κόλαση του ΑΤ Ομόνοιας – Στο Documento που κυκλοφορεί – Μαζί το Docville

Ισραήλ: Ο υπουργός Άμυνας επιβεβαιώνει την επανάληψη των συνομιλιών στο Κατάρ – Αντιδράσεις για το βίντεο Ισραηλινής ομήρου

ΗΠΑ: Η κυβέρνηση Μπάιντεν ανακοινώνει την πώληση όπλων στο Ισραήλ ύψους 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν γίναμε… Συρία, αλλά τελικά ούτε Βουλγαρία καταφέραμε να γίνουμε

Δεν ξέρω γιατί ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας κάνει πολιτικές δηλώσεις το 2025 για το… 2015. 

Πιθανόν βέβαια δεν έχει καν σημασία γιατί τις κάνει. 

Αν τις κάνει για να αυτοαποθεωθεί, θεωρώντας ότι ο ίδιος έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην παραμονή της χώρας στο ευρώ, είναι δικό του θέμα και δεν αφορά κανέναν ο προσωπικός απολογισμός του. Αν έτσι νομίζει, ας το νομίζει. 

Αν τις κάνει για να υποβάλλει εμμέσως το ενδιαφέρον του για την προεδρία της Δημοκρατίας, μέρες που είναι, μάλλον ατύχησε. Ο Μητσοτάκης δεν έχει τέτοιες αυτοκτονικές πολιτικές τάσεις να προάγει τον κεντρικό τραπεζίτη στην ανώτατη πολιτειακή θέση, ειδικά όταν οι τράπεζες συγκεντρώνουν την απέχθεια της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. 

Έχει όμως ένα ενδιαφέρον το περιεχόμενο των δηλώσεων από ιστορικής απόψεως, αλλά και τρέχουσας κατάστασης.

Ο Γιάννης Στουρνάρας αφού κάνει μερικές υπερβάσεις λογικής και ιστορικών δεδομένων, καταλήγει στον αφορισμό ότι εάν βγαίναμε από το ευρώ η Ελλάδα θα γινόταν… Συρία. 

Πέρα από το ότι η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ έχει… χαιρετήσει την αλλαγή ηγεσίας στη Συρία (!!!), άρα μάλλον καλά τα πάει με βάση τη λογική του Μαξίμου, η Συρία, μένει ένα ερώτημα ως προς τι ακριβώς εννοεί ο κεντρικός, για λίγο ακόμα, τραπεζίτης.

Εννοεί άραγε ότι η χώρα θα πήγαινε σε εμφύλιο, σε διαμελισμό, σε καταστροφή; Υπάρχει σύγκριση ανάμεσα σε μία δημοκρατική, ευρωπαϊκή χώρα και στην Συρία, είτε του Άσαντ, είτε των (μετανοημένων;) τζιχαντιστών; 

Υπάρχει αλήθεια νόημα σε μία τέτοια κουβέντα, που είναι εντελώς θεωρητική;  Ανεξαρτήτως της άποψης που μπορεί να έχει κάποιος, η συζήτηση αυτή είναι εντελώς παρελθοντολογική οπτική και αφορισμοί αυτού του τύπου δεν αφορούν κανέναν πλέον. 

Περισσότερη σημασία έχει να γίνει μία συζήτηση για να αποφύγει η χώρα μία νέα χρεοκοπία – διότι η χρεοκοπία του 2009 με 2010 έφερε τα μνημόνια και την απειλή εξόδου από το ευρώ (απειλή που διατυπώθηκε ευθέως το 2012, πολύ πριν το 2015), παρά να κάνει υποθέσεις αυτοαναφορικής δήθεν δικαίωσης.

Και για να είμαστε και ακριβείς και σύγχρονοι, ιδού τι έγραψε και τι γράφει η  ιστορία: 

Το όχι στην έξοδο από το ευρώ το είπε ο ίδιος ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας το 2015. Τι άποψη είχε ο Στουρνάρας, ο Παυλόπουλος ή ο Μπατσινίλας μέτρησε ίσως, αλλά την τελική επιλογή την έκανε η τότε κυβέρνηση και ο επικεφαλής της, ο Τσίπρας. Και την επιλογή την έκανε συνειδητά, όπως ακριβώς είχε περιγράψει τις προθέσεις του ο Τσίπρας ήδη από τον Νοέμβριο του 2013, για όσους παρακολουθούν με ψυχραιμία. 

Και το 2015, όπως και νωρίτερα, το 2012, επιλέχθηκε το «μένουμε Ευρώπη». Από τότε το «μένουμε Ευρώπη» έχει εξελιχθεί και με ευθύνη του κεντρικού τραπεζίτη στο… «βλέπουμε Ευρώπη από μακριά». 

Η απόκλιση της Ελλάδας από το ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι ραγδαία και πολυεπίπεδη:

* Στο κράτος δικαίου, και τη λειτουργία των θεσμών και της δικαιοσύνης,

* στη σύγχρονη οργάνωση του κράτους και της δημόσιας διοίκησης,

* στην αντιμετώπιση των καρτέλ μεταξύ των οποίων και των τραπεζικών,

* στην αγοραστική δύναμη φτάσαμε να είμαστε τελευταίοι, πίσω τελικά και από την Βουλγαρία.

Άρα, καλό είναι να μην πολιτικολογεί ο κεντρικός τραπεζίτης, όταν με την ανοχή του ή την ανικανότητά του γίνεται αυτό το πάρτι των τραπεζών, που όμοιό του δεν συναντάς πουθενά στην Ευρώπη. Και μάλλον, ούτε καν στη Συρία! 

Γιάννης Μακρυγιάννης - www.topontiki.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τουρκική απόβαση απέναντι από τη Ρόδο

Ευθεία πρόκληση προς την Ελλάδα το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» 

Η Τουρκία επιστρέφει στις προκλήσεις της με την αεροναυτική άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα 2025», που θα διεξαχθεί από τις 7 έως τις 16 Ιανουαρίου σε περιοχές του Αιγαίου, της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας. Η άσκηση, που περιλαμβάνει προσομοίωση απόβασης απέναντι από τη Ρόδο, στέλνει σαφή μηνύματα ενόψει της συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν, με την ελληνική κυβέρνηση να βρίσκεται ενώπιον μιας κρίσιμης πρόκλησης για την υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων. 

Τουρκική προβολή ισχύος 

Την Πέμπτη 9 Ιανουαρίου, κατά τη «Ημέρα Διακεκριμένων Προσκεκλημένων», οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα ασκηθούν στη ναυτική βάση του Άκσαζ, απέναντι από τη Ρόδο, σε μια ξεκάθαρη απόπειρα επίδειξης ισχύος. Συνολικά, 87 πλοία, 7 υποβρύχια, 31 αεροσκάφη, 28 μη επανδρωμένα αεροσκάφη και 20.000 άτομα προσωπικό, μεταξύ των οποίων και οι Ομάδες υποβρυχίων Καταστροφών, θα συμμετάσχουν στην άσκηση. Η συμμετοχή μη επανδρωμένων ναυτικών και αεροπορικών μέσων αναδεικνύει τη σημασία που αποδίδει η Τουρκία στη χρήση προηγμένης τεχνολογίας για την υλοποίηση της στρατηγικής της. 

Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» ως επίσημο αφήγημα 

Η σημασία της «Γαλάζιας Πατρίδας» για την τουρκική εξωτερική πολιτική αποτυπώθηκε επίσημα την περασμένη άνοιξη, όταν το τουρκικό Υπουργείο Παιδείας ενέταξε το αναθεωρητικό αφήγημα ως διδακτέα ύλη στο μάθημα της γεωγραφίας. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί ευθεία πρόκληση προς την Ελλάδα, καθώς το δόγμα αυτό προωθεί τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας στις θαλάσσιες ζώνες, νομιμοποιώντας την προπαγάνδα και ενισχύοντας την αναθεωρητική της ατζέντα. 

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να πάρει θέση 

Η άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα 2025» δεν μπορεί να εκληφθεί ως μια απλή στρατιωτική δραστηριότητα. Η χρονική επιλογή, λίγες ημέρες πριν από τη συνάντηση κορυφής Μητσοτάκη – Ερντογάν, υποδηλώνει ξεκάθαρα την πρόθεση της Τουρκίας να πιέσει την Ελλάδα και να υπαγορεύσει την ατζέντα της. Σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να πάρει άμεσα και ξεκάθαρη θέση, καλώντας τη διεθνή κοινότητα να καταδικάσει τις τουρκικές προκλήσεις και προχωρώντας σε ενέργειες που θα διασφαλίσουν την εθνική κυριαρχία.

Οι συνεχείς προκλήσεις της Άγκυρας θέτουν σε κίνδυνο τη σταθερότητα στην περιοχή, και η Αθήνα δεν μπορεί να επιτρέψει την αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και τη συνεχιζόμενη τουρκική αναθεωρητική πολιτική.

Διαβάστε επίσης από το 

documentonews.gr:=> ΕΔΩ 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα καρότο για το μέλλον...

Η Ελλάδα έχει μάθει να πορεύεται με καύσιμο εθνικούς πόθους. Αυτή τη στιγμή έχει ξεμείνει από όραμα και σχέδιο για το μέλλον. Έχει το μαστίγιο, αλλά χρειάζεται επειγόντως και ένα καρότο. 

 

Μέρες που είναι, προσπαθήστε να κάνετε μία ευχή για τη χώρα. Δεν είναι εύκολο. Τι μπορείς, άλλωστε, να ευχηθείς σε μία χώρα που έχει ξεμείνει από εθνικούς πόθους και οράματα για το μέλλον; Ισως το να βρει έναν καινούργιο στόχο και ας είναι και παραμύθι φουσκωμένο με αέρα. Αυτό είναι, άλλωστε, το καύσιμο της χώρας εδώ και δύο αιώνες. Στην αρχή ονειρευόταν να μεγαλώσει. Και τα κατάφερε. Μέσα στον 20ο αιώνα η Ελλάδα αύξησε την επικράτεια της κατά 70%. Ύστερα ήρθε το αίτημα για μία κανονικότητα δυτικού τύπου, το οποίο ήταν επώδυνα σύνθετο. 

Στη συνέχεια το ποθούμενο ήταν η δημοκρατική ομαλότητα που τη διαδέχθηκε ο στόχος για ένταξη στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Είχαμε μπροστά μας το κίνητρο του ευρώ και την ανάγκη για εκσυγχρονισμό. Και μετά είπαμε να κάνουμε Ολυμπιακούς Αγώνες για να δείξουμε στον κόσμο ότι αξίζουμε για πολλά περισσότερα από όσα ορίζει το μπόι μας. Ακόμα και σε περιβάλλον χρεοκοπίας θέσαμε στους εαυτούς μας το διακύβευμα της επιβίωσης. Η έξοδος από τα μνημόνια ήταν κάτι τόσο σαφές, ώστε περιέγραφε ομόθυμη εθνική επιδίωξη. Και μετά;

Εκεί βρισκόμαστε τώρα. Ανάμεσα στην άνω τελεία και στο κόμμα του ερωτηματικού. Πού θέλει να πάει η χώρα; Αν ήμασταν Σκανδιναβοί δεν θα μας απασχολούσαν τέτοια πράγματα. Θα συμφωνούσαμε ότι ο εθνικός στόχος είναι η διαχείριση και η βελτίωση της ευημερίας μας με εξειδικευμένες πολιτικές εστιασμένες στον άνθρωπο. Στη Φινλανδία, ας πούμε, τώρα εγκαλούν την κυβέρνηση επειδή υστερεί στην πράσινη μετάβαση -αυτά είναι πολυτέλειες για μας. 

Εδώ σε μας το πρόβλημα είναι ταυτοτικό. Πρέπει να υπάρχει κάτι μπροστά. Έστω ένα καρότο. Και όπως θα έχετε διαπιστώσει και εσείς, το οραματικό στοιχείο απουσιάζει πλήρως και από την πολιτική κουβέντα. Εντάξει, ο Μητσοτάκης, εκ θέσεως, οφείλει να προβάλλει στην οθόνη κάτι που μοιάζει με όραμα, έστω και αν αυτό ορίζεται από αχνές γραμμές με αναφορές σε ενεργειακούς κόμβους, ξένες επενδύσεις και πάει λέγοντας. Όμως εν τέλει, αυτό που παράγει η κυβέρνηση είναι μία διαχείριση της καθημερινότητας, σε μεγάλο βαθμό με μπαλώματα, προκειμένου να διατηρήσει το δημοσκοπικό της προβάδισμα.

Ακούμε οραματικό λόγο από την αντιπολίτευση; Ούτε καν για τα προσχήματα. Παραδοσιακά στην Ελλάδα ο αντιπολιτευτικός λόγος είναι καταγγελτικός. Δεν χρειάζονται πολλά για να κάνεις αντιπολίτευση στην Ελλάδα, αρκεί να βρεις μία σκεπή και να σκαρφαλώσεις στα κεραμίδια της. 

Και κάπως έτσι, πάμε να ολοκληρώσουμε το πρώτο τέταρτο του αιώνα με αναπάντητα ερωτήματα και εικασίες που δεν γνωρίζουμε αν στέκονται στον άνεμο της πραγματικότητας. Διαχειριζόμαστε την καθημερινότητα, αλλά δεν κάνουμε ουσιαστική κουβέντα για το μέλλον.

Γκρινιάζουμε για τους μισθούς, αλλά αρνούμαστε να δούμε την αλήθεια για το παραγωγικό μας μοντέλο, του τουρισμού, της οικοδομής και της εστίασης, που συγκρατεί το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας σε χαμηλά εισοδήματα. Πετάμε πατριωτικές κοτσάνες για το δημογραφικό πρόβλημα και δουλευόμαστε μεταξύ μας όταν νομίζουμε ότι με μερικά χιλιάρικα και παιδικούς σταθμούς οι Ελληνίδες θα αρχίσουν να γεννάνε παιδιά.

Η χώρα έχει δημογραφική ημερομηνία λήξης και η πολιτική τάξη κρύβεται πίσω από το δάχτυλο της χωρίς να συζητά σοβαρά, καθαρά και στοχευμένα ένα πρόγραμμα ενσωμάτωσης μεταναστών.

Και, ξέρετε, όσο δεν υπάρχει όραμα, ανθίζει ο ατομισμός. Όσο απουσιάζει ο εθνικός στόχος ή έστω η έμπνευση ενός παραμυθιού, το ατομικό εκτοπίζει το συλλογικό. Θα μου πείτε ότι δεν μπορείς να δεις το όραμα όταν δεν αντέχεις να κοιτάξεις τις τιμές στο σούπερ μάρκετ ή τρέμει το φυλλοκάρδι σου μη σου τύχει και νοσηλευτείς. Καμία αντίρρηση. Αυτά είναι το μαστίγιο. Αν όμως δεν βρεθεί και ένα καρότο δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. 

Κώστας Γιαννακίδης - www.news247.gr

 

Διαβάστε Περισσότερα »