Τετάρτη, Μαρτίου 19, 2014
Ποιους χαρακτηρίζει, όμως, “βρικόλακες”; Μα όλους εκείνους τους ανθρώπους που εμφανίζονται τακτικά και ανελλιπώς στα ίδια πάντα μέρη και στις ίδιες ακριβώς θέσεις, κληρονόμοι μιας βρώμικης και αμαρτωλής κατάστασης, μέσα από ανήθικες σχέσεις διαπλοκής και αλληλεξάρτησης και με στόχο τη διαιώνιση της φαύλης εξουσίας τους, έναντι των αδύναμων και ανυπεράσπιστων “κοινών θνητών”, με βάση τους μηχανισμούς, τους κοινωνικούς περιορισμούς, τους “νόμους” και τους “κανόνες” που οι ίδιοι έχουν επιβάλει.
Περίοδος εκλογών τώρα και η ιστορία ενός βρώμικου, αμαρτωλού, δυσάρεστου και επώδυνου παρελθόντος, πρόσφατου και απώτερου, επαναλαμβάνεται.
Οι βρικόλακες είναι πάλι εδώ. Άρχισαν κιόλας τον χορό τους, μεταλλαγμένοι πάλι σε “υπηρέτες του λαού”, ελπίζοντας, και αυτήν τη φορά, να εξαπατήσουν και να υποκλέψουν την ψήφο εκείνων των πολιτών που ακόμα παραμένουν ανυποψίαστοι ή και αφελείς.
Είναι όλοι αυτοί που οδήγησαν στο ναυάγιο τη χώρα, αυτοί που κατέστησαν κυρίαρχη ιδεολογία τη σήψη και διαφθορά, αυτοί που εξέθρεψαν το τέρας της Λερναίας Ύδρας, με την εγκαθίδρυση ενός άθλιου πολιτικού συστήματος, αυτοί, τέλος, που εξαθλίωσαν τις τοπικές κοινωνίες, οδηγώντας τες στο μαρασμό και στο περιθώριο.
Θα τους αναγνωρίσετε εύκολα: Είναι πρώην υπουργοί, νυν περιφερειάρχες, πρώην και νυν δήμαρχοι, πρώην και νυν αντιπεριφερειάρχες και αντιδήμαρχοι, όλοι τους φαντάσματα του παρελθόντος, που γυροφέρνουν διεκδικώντας τις ίδιες ή άλλες θέσεις και αξιώματα στην τοπική πολιτική σκηνή.
Θα σταθώ σε δύο μόνο περιπτώσεις, τις οποίες θεωρώ ως τις πλέον χαρακτηριστικές. Σ’ αυτές του πρώην υπουργού Αριστοτέλη Παυλίδη και του νυν περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου Γιάννη Μαχαιρίδη.
Ο πρώτος, αποδιοπομπαίος από τη σχετική πλειοψηφία της Βουλής, επί πρωθυπουργίας Καραμανλή του νεότερου, απέφυγε, λόγω της τότε πολιτικής συγκυρίας, τον φυσικό δικαστή, τουτέστιν το Ειδικό Δικαστήριο, όπως προέβλεπε ο επαίσχυντος νόμος ευθύνης υπουργών, κατηγορήθηκε όμως ευθέως από τους συναδέλφους του βουλευτές για σωρεία βαρέων ατιμωτικών αδικημάτων, όπως είναι η ηθική αυτουργία σε εκβίαση, απιστία, παθητική δωροδοκία, παράβαση καθήκοντος, εκβίαση κατά συναυτουργία.
Και σήμερα ακόμα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει εκδικαστεί η υπόθεση χρηματισμού του στενού συνεργάτη του Παναγιώτη Ζαχαρίου, μετά από τρεις αναβολές.
Ως ζόμπι της πολιτικής, αφού ματαίως επιχείρησε να διεκδικήσει νέο ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή, ο αποδιοπομπαίος πολιτικά, ηθικά, κοινωνικά πρώην υπουργός ανακάλυψε ως καταφύγιο τον δύσμοιρο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά του για δήμαρχος της Κω.
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν τρίζουν ήδη τα κόκαλα του Ιπποκράτη, χωρίς κανέναν ενδοιασμό τολμώ να πώ ότι πρόκειται για άκρως προκλητική υποψηφιότητα, όνειδος για την πολιτική και κοινωνική ιστορία της Δωδεκανήσου.
Ο δεύτερος πάλι, διεκδικεί ανανέωση της θητείας του στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, προκλητικά γαντζωμένος στην καρέκλα της εξουσίας, από διάφορες θέσεις, διορισμένος ή αιρετός, επί τρεις δεκαετίες περίπου, παραμένει κλασική περίπτωση κρατικοδίαιτου. Άνθρωπος του πλέον άθλιου πολιτικού κατεστημένου, πιστός υπηρέτης του εν αγαστή συνεργασία με την οικονομική ελίτ του τόπου, γνησιότερος εκπρόσωπος του αμοραλισμού, σε όλες τις εκφάνσεις του, δεν λέει να πάει σπιτάκι του προσφέροντάς κατ’ αυτόν τον τρόπο τη μόνη υπηρεσία πια που μπορεί να προσφέρει στον λαό της Δωδεκανήσου και των Κυκλάδων, μιας και ο απολογισμός της προσφοράς του, σ’ αυτά τα πέτρινα χρόνια της πολιτικής παρουσίας του, έχει ιδιαιτέρως αρνητικό πρόσημο.
Ενεργός διώκτης των πραγματικών λαϊκών συμφερόντων είναι ο άνθρωπος που επιχείρησε, υπακούοντας τυφλά τον φίλο του Γερμανό Φούχτελ, να μετατρέψει τη Ρόδο σε “ελεύθερη οικονομική ζώνη”, δηλαδή σε κόλαση των εργαζομένων, χωρίς πια εργασιακά δικαιώματα, παρά μόνο συνθήκες εργασίας που παραπέμπουν στις περιόδους μεσαίωνα και αποικιοκρατίας.
Ενεργός διώκτης των πραγματικών λαϊκών συμφερόντων είναι ο άνθρωπος που επιχείρησε, υπακούοντας τυφλά τον φίλο του Γερμανό Φούχτελ, να μετατρέψει τη Ρόδο σε “ελεύθερη οικονομική ζώνη”, δηλαδή σε κόλαση των εργαζομένων, χωρίς πια εργασιακά δικαιώματα, παρά μόνο συνθήκες εργασίας που παραπέμπουν στις περιόδους μεσαίωνα και αποικιοκρατίας.
Είναι ο άνθρωπος χωρίς την ελάχιστη, έστω, κοινωνική προσφορά, αλλά ανερυθρίαστα προβάλλει, στο βωμό της προσωπικής γκαιμπελικής προπαγάνδας που ασκεί, το “κοινωνικό παντοπωλείο” που υπάρχει, όμως, χάρις στις προσφορές αλληλεγγύης καταστηματαρχών και απλών πολιτών, για τους οποίους ποτέ δεν βρήκε να πει ένα “ευχαριστώ”, ισχυρή ένδειξη της αγνωμοσύνης που τον διακρίνει. Όπως ποτέ δεν βρήκε το κουράγιο να ταχθεί στο πλευρό των εργαζομένων των οποίων τα δικαιώματα στραγγαλίζονται τα τελευταία χρόνια από τους φίλους του μεγαλοξενοδόχους.
Ύμνησε τον Αριστοτέλη Παυλίδη, αλλά ούτε μια έκφραση λύπης, μια συγγνώμη για τους αδικοχαμένους και τους συγγενείς τους.
Υποστήριξε απλά ότι το έργο της γέφυρας μόλις πρόσφατα του παραχωρήθηκε, λέξεις και εκφράσεις που ακούστηκαν ως ύβρεις στη μνήμη τους, γιατί απλούστατα ποτέ ο ίδιος δεν διεκδίκησε ούτε αυτό ούτε τα άλλα μεγάλα έργα του νομού.
Ο χορός των βρικολάκων που στοιχειώνουν την πολιτική ζωή του τόπου άρχισε. Μένει να δούμε αν ο λαός –επιτέλους – θα αναλάβει ρόλο εξορκιστή των βρικολάκων και φαντασμάτων. Αν οι γενιές των ενηλίκων που κουβαλούν μέσα τους έντονες ενοχές για τα ερείπια που άφησαν “κληρονομιά” στους σημερινούς νέους, ξορκίσουν τα βαμπίρ που αναζητούν νέο “αίμα”, αποενοχοποιούμενοι ταυτόχρονα.
Και αν οι νέοι, στο φως της αυγής της δικής του ζωής, σφραγίσουν το δικό τους μέλλον, βάζοντας οριστικά ταφόπλακα στον υγρό και μουχλιασμένο τάφο των βρικολάκων.
Κώστας Λαμπριανός
Ετικέτες: 
