Όποιος Έλληνας σέβεται αντισυνταγματικό νόμο δεν είναι πατριώτης.

Όχι μόνο δεν είμαστε υποχρεωμένοι να σεβόμαστε και να υπακούμε σε  αντισυνταγματικούς νόμους, σε αντισυνταγματικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, σε αντισυνταγματικές υπουργικές αποφάσεις κ.λ.π., αντιθέτως είμαστε υποχρεωμένοι να μην τους εφαρμόζουμε. Ποιος το λέει αυτό;...

Το ίδιο το Σύνταγμα, αν τέλος πάντων, θεωρήσει κάποιος ότι εξακολουθεί να έχει οντότητα αυτό το Σύνταγμα που έχουμε και δεν έχει de facto καταλυθεί.

Συγκεκριμένα το άρθρο 120 παρ. 2 του Συντάγματος λέει ότι «Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό ….. αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων». Επομένως a contrario, ο σεβασμός αντισυνταγματικών νόμων δεν αποτελεί υποχρέωση των Ελλήνων. Πιο κάτω στην παρ. 4 του ίδιου άρθρου λέει ότι «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων……».

Με βάση λοιπόν τις πιο πάνω διατάξεις του ίδιου του Συντάγματος, όποιος Έλληνας σέβεται και εφαρμόζει νόμο που δεν συμφωνεί με το Σύνταγμα, παραβιάζει το Σύνταγμα των Ελλήνων και δεν είναι πατριώτης, αφού ο πατριωτισμός επιβάλει την τήρησή του. Σεβόμενος λοιπόν κάποιος Έλληνας αντισυνταγματικούς νόμους, κάνει κακό στη δημοκρατία, στην πατρίδα του και στους υπόλοιπους Έλληνες.

Η χώρα μας δυστυχώς δεν έχει Συνταγματικό Δικαστήριο (και μάλιστα αντικειμενικό με κλήρωση) ώστε να ξεκαθαρίζει αμέσως την αντισυνταγματικότητα ενός νόμου, ούτε περιέχει ασφαλιστικές δικλείδες που να προστατεύουν τους πολίτες. Έτσι, όποιος πολίτης ατομικά δεν εφαρμόσει αντισυνταγματικό νόμο μπορεί να αντιμετωπίσει μόνος του την καταδίκη από την ελεγχόμενη από την εκτελεστική εξουσία δικαιοσύνη. 

Η μόνη λύση είναι η οργανωμένη αντίδραση και μη εφαρμογή αντισυνταγματικών νόμων, πράξεων νομοθετικού περιεχομένου κ.λ.π. Θα πρέπει να αντιληφθούμε πως ο αποπροσανατολισμός του λαού από τα καυτά θέματα και το "διαίρει και βασίλευε" που επιχειρεί το πολιτικό σύστημα, είναι τακτικές που μας σπρώχνουν σε κατά μόνας αντιμετώπιση αυτού του αντιδημοκρατικού συστήματος και επομένως σε ήττα.   

Γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;

Το Σύνταγμα παραβιάζεται καθημερινά από την κυβέρνηση, αδυνατώντας το ίδιο, ως κατασκεύασμα του πολιτικού συστήματος και όχι ως γνήσιο δημιούργημα του λαού, να μας προστατέψει. Η κοινωνία και ειδικότερα τα μεσαία και κατώτερα οικονομικά στρώματα, οδηγούνται στην εξαθλίωση.  

Η Εθνική Κυριαρχία παραχωρήθηκε στις ορέξεις των δανειστών. Η Ελλάδα μετατράπηκε από ελεύθερη χώρα σε προτεκτοράτο. Τα εισοδήματα χάθηκαν. Η ρευστότητα επίτηδες και τεχνηέντως στέρεψε για να μας γονατίσουν. Έρχεται τώρα και η σειρά της απώλειας της ακίνητης περιουσίας μας, την οποία θα αγοράσουν πλέον για πενταροδεκάρες ξένοι και Έλληνες φοροκλέφτες. Κι εμείς; Εμείς μένουμε καθηλωμένοι στον καναπέ, παρακολουθώντας από τις τηλεοπτικές οθόνες κάποιες δήθεν συγκρούσεις μέσα στο ίδιο το σύστημα και στρεφόμενοι οι μεν κατά των δε λες κι ότι αυτό θα μας λύσει το πρόβλημα.

Γιατί λοιπόν δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;

Αφενός, μας έχουν πείσει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, αφετέρου το πολιτικό σύστημα και το σύστημα προπαγάνδας των ΜΜΕ δεν επιτρέπει να ξεχωρίσει κάποια ηγετική φυσιογνωμία ή κάποια κοινωνική κίνηση που θα ηγηθεί μιας αντίδρασης. Όλα παίζονται μέσα από το κλειστό θεατρικό και κρατικοπαρασιτικό πολιτικό σύστημα, το οποίο ελέγχεται και καθοδηγείται από αντιλαϊκά συμφέροντα.

Από την αρχή αυτής της υπόθεσης, εδώ και τρία χρόνια, μας τρομοκράτησαν και μας έπεισαν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, ενώ λύσεις υπήρχαν πολλές. Έτσι σιγά σιγά και διαχρονικά περιόριζαν τις εναλλακτικές λύσεις και έκαναν τη θέση μας όλο και πιο δύσκολη. Ταυτόχρονα, το πολιτικό σύστημα, καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, είχε διαπαιδαγωγήσει το λαό στα μέτρα του. Είχε εντάξει το λαό στην πολιτική μέσα από δίκτυα εκλογικής πελατείας και πολιτικής πατρωνίας και κυρίως μέσα από κομματικά ελεγχόμενα συνδικάτα. Καμία λαϊκή διεργασία στο παρελθόν ποτέ δεν αφέθηκε να εκδηλωθεί αυθόρμητα. Οι ανεξάρτητες φωνές απομονώθηκαν. Από τα δημοτικά σχολεία μέχρι την κυβέρνηση και τον ΠτΔ, όλα ήταν αυστηρά κομματικοποιημένα και όπως αποδεικνύεται σήμερα, απόλυτα καθοδηγούμενα από τα συμφέροντα που έλεγχαν τα κόμματα.

Επομένως σήμερα, είναι σχεδόν αδύνατο να ξεσηκωθεί ο κόσμος ακόμα και αν οι δανειστές τον βγάλουν από τα σπίτια του και γυρνάει γυμνός στους δρόμους. Μεγάλη απόδειξη αυτού είναι τόσο οι άνεργοι μισθωτοί όσο και οι άνεργοι ελεύθεροι επαγγελματίες. Από τη στιγμή που τους πρόδωσαν και τους εγκατέλειψαν οι συνδικαλιστικές τους ηγεσίες, έμειναν εντελώς απροετοίμαστοι και ασύνδετοι για να αντιδράσουν. Έτσι αναγκαστικά οδηγούμαστε όλοι στον πάτο, περιμένοντας πλέον από τις εταιρίες δημοσκοπήσεων να μας υποδείξουν τι πρέπει να ψηφίσουμε.

Θα περάσουν πολλές δεκαετίες πλέον για να καταλάβει ο λαός ότι τα διάφορα «ξέφωτα» και τα διάφορα «φώτα στα τούνελ» που του τάζουν είναι απλά απάτη για να τον κρατούν καθηλωμένο στον καναπέ, έστω και ασκεπή σε λίγο.

 
Ένας καναπές και μια τηλεοπτική οθόνη θα είναι σύντομα η μόνη μας περιουσία, αλλά ταυτόχρονα και οι αλυσίδες της σκλαβιάς μας. 

 

Πέτρος Χασάπης
hassapis-peter.blogspot.gr

Ετικέτες: ΑΡΘΡΑ