Διασωληνωμένος στον Ευαγγελισμό βρίσκεται ο πρώην Υπουργός Υγείας Δημήτρης Κρεμαστινός.
Σύμφωνα με πληροφορίες ο τ. βουλευτής του ΚΙΝΑΛ βρέθηκε θετικός στον κορονοϊό.
Όπως
αναφέρουν πληροφορίες, ο πρώην υπουργός πήγε χθες στο Ναυτικό
Νοσοκομείο. Σύμφωνα με πληροφορίες έπεσε ο κορεσμός(οξυγόνο) και στη
συνέχεια μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό όπου διασωληνώθηκε σήμερα.
Ο κ. Κρεμαστινός είναι καθηγητής Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μετεκπαιδεύθηκε με υποτροφία του κράτους στη σύγχρονη καρδιολογία στο
Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Royal Postgraduate Medical School, St. Thomas
Hospital, Guy’s Hospital 1973-1976).
Ο κ. Κρεμαστινός με την ιδιότητα του ιατρού είχε έρθει αναγκαστικά σε
επαφή με αρκετούς ασθενείς τις τελευταίες ημέρες και εκτιμάται ότι από
εκεί προέρχεται η μετάδοση του ιού.
Πριν από περίπου δύο εβδομάδες, βρέθηκε και στη Ρόδο, τόπο καταγωγής
του, όπου μίλησε σε όλα τα τοπικά ΜΜΕ για τον κορονοϊό δίνοντας χρήσιμες
συμβουλές. Μεταξύ άλλων, προέτρεπε τους δημοσιογράφους να πλένουν τα
χέρια τους συνεχώς, σαν να είναι μολυσμένα.(huffingtonpost.gr)
Ένας έντονος διάλογος βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες ημέρες
μεταξύ Κομισιόν και ελληνικής κυβέρνησης ώστε να βρεθούν λύσεις για τους
πρόσφυγες και μετανάστες που παραμένουν εγκλωβισμένοι σε υπερφορτωμένα
κέντρα κράτησης εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού.
Σύμφωνα
με το πρακτορείο Reuters, η Επίτροπος Εσωτερικών υποθέσεων της
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στο πλαίσιο τηλεφωνικής συνέντευξης με το
πρακτορείο ανέφερε ότι η Αθήνα έχει αντιταχθεί στην μεταφορά προσφύγων
και μεταναστών στην ενδοχώρα.
Η
Ίλβα Γιόχανσεν τονίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποίησε ως
επιχείρημα την απουσία κρουσμάτων κορονοϊού στα κέντρα κράτησης, τη
στιγμή που αυτά αυξάνονται στην ενδοχώρα.
«Εργαζόμαστε
μαζί με την ελληνική κυβέρνηση και τις ελληνικές αρχές για να
συμφωνήσουμε σε ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης ώστε να μειώσουμε τον
κίνδυνο να εξαπλωθεί ο ιός στα κέντρα κράτησης στα νησιά» ανέφερε η
Γιόχανσον για να προσθέσει «Μία λύση θα ήταν η μετεγκατάσταση των πιο
ευάλωτων».
Εκπρόσωπος της Κομισιόν δήλωσε σήμερα στο ΒΒC ότι υπάρχει ένας συνεχής διάλογος με την κυβέρνηση της χώρας μας για τη μεταφορά των πιο ευάλωτων.
Σημειώνεται
ότι χθες το Ευρωκοινοβούλιο έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου χτυπάει
αναφορικά με τους πρόσφυγες και μετανάστες που παραμένουν εγκλωβισμένοι
στα νησιά του Αιγαίου.
Το Κοινοβούλιο ζήτησε την εκκένωση των
υπερπλήρων στρατοπέδων σε Λέσβο, Σάμο, Χίο, Λέρο και Κω από τους 42.000
ανθρώπους, όπως επίσης και αποτρεπτικά μέτρα για να μην χτυπηθούν οι
πληθυσμοί από την πανδημία.
Προτάσεις για τη διαχείριση της πανδημίας στα νησιά, λόγω της κατάστασης
στο σύστημα υγείας, κατέθεσαν οι Ιατρικοί Σύλλογοι της Περιφέρειας
Νοτίου Αιγαίου.
Προτείνουν ενίσχυση των Νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας με γιατρούς
και νοσηλευτές, επείγουσα αποστολή ατομικού υλικού προστασίας και
δημιουργία δομών ή ξενώνων στα μεγάλα νησιά προκειμένου να περιθάλπονται
επιβεβαιωμένα κρούσματα που δεν χρήζουν νοσοκομειακής νοσηλείας.
Παράλληλα θέτουν ως ιδιαιτέρως σοβαρό το ζήτημα των διακομιδών, καθώς δεν υπάρχει ενημέρωση αν υφίσταται επιχειρησιακό σχέδιο.
Σε ανακοίνωση που εξέδωσαν προτείνουν συγκεκριμένα τα εξής:
-Να αποσταλεί επειγόντως ατομικό υλικό προστασίας στους Ιατρικούς
Συλλόγους (μάσκες, γάντια, γυαλιά, χειρουργικές ποδιές, αντισηπτικά
διαλύματα, κλπ) με ευθύνη της πολιτείας, προκειμένου να διατεθεί στα
μέλη τους. Είναι γνωστό ότι με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) η
κυβέρνηση προχώρησε σε επίταξη υγειονομικού υλικού, και δεν υπάρχει
διαθέσιμο υλικό στην αγορά προκειμένου να εφοδιαστούν τα μέλη μας.
-Να ενισχυθούν τα Νοσοκομεία και τα Κέντρα Υγείας των νησιών που έχουν
ανάγκες με ιατρονοσηλευτικό προσωπικό και να εξασφαλιστεί επιπλέον
χρηματοδότηση.
-Παρατηρούνται αποσπάσεις και μετακινήσεις ιατρών των δημόσιων δομών
προς άλλες περιοχές και γενικώς έλλειψη συντονισμένης δράσης ή
επιχειρησιακού σχεδίου για τη διαχείριση της πανδημίας του νέου
κορωνοϊού στα νησιά μας.
-Στα μεγαλύτερα νησιά είναι επιβεβλημένη η εγκατάσταση ειδικών θαλάμων
(isolation box) για την αρχική κλινική εξέταση ασθενών με λοίμωξη
αναπνευστικού και να λαμβάνεται δειγματοληψία φαρυγγικού επιχρίσματος
στα ύποπτα κρούσματα προκειμένου να μην εισέρχονται στα Κέντρα Υγείας ή
Νοσοκομεία και να μειωθεί παράλληλα η πιθανότητα διασποράς της νόσου.
-Δημιουργία δομών ή ξενώνων στα μεγάλα νησιά προκειμένου να
περιθάλπονται επιβεβαιωμένα κρούσματα με τον νέο κορωνοϊό που δεν
χρήζουν νοσοκομειακής νοσηλείας. Η βασική λειτουργία αυτών των δομών θα
είναι να δέχονται ιατρούς ή υγειονομικό προσωπικό ή ασθενείς που έχουν
μολυνθεί με το νέο κορωνοϊό και χρήζουν ιατρικής παρακολούθησης αλλά όχι
νοσοκομειακής νοσηλείας τόσο στο αρχικό στάδιο της ασθένειας όσο και
στην τελική φάση της. Το πλεονέκτημα είναι ότι θα προστατευθούν μέλη των
οικογενειών τους καθώς και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.
-Το θέμα των διακομιδών αυτών των περιστατικών συνιστά σοβαρό ζήτημα
αφού δεν υπάρχει ενημέρωση αν υφίσταται επιχειρησιακό σχέδιο και σε ποιο
νοσοκομείο θα διακομίζονται.
Εάν η πτώση
του Βυζαντίου σηματοδοτείται από την πτώση της Κωνσταντινούπολης το
1453 για να μπει ο ελλαδικός χώρος υπό την Οθωμανική κυριαρχία, η
αλήθεια είναι πως η έκφραση «400 χρόνια σκλαβιάς» δεν ανταποκρίνεται
στην πραγματικότητα. Σε άλλες περιοχές η οθωμανική κυριαρχία κράτησε
λιγότερα χρόνια, σε άλλες περισσότερα.
Άλλες βρέθηκαν μόνο 100 χρόνια κάτω από τον
οθωμανικό έλεγχο και άλλες απελευθερώθηκαν μετά από 500 και παραπάνω
χρόνια, στις αρχές του περασμένου αιώνα.
Στον χάρτη που
επιμελήθηκε ο ArcGreek παρουσιάζονται κατά προσέγγιση οι περιοχές και οι
χρονολογίες οθωμανικής κατάκτησης ανά περιοχή με τις αντίστοιχες
περιοχές και χρονολογίες απελευθέρωσης.
Οι χρονολογίες αφορούν, κατά προσέγγιση, το έτος οθωμανικής κατάκτησης και το έτος απελευθέρωσης.
Όπως
φαίνεται από τον χάρτη σχεδόν όλη η Βόρεια Ελλάδα (σ.σ. με εξαίρεση τον
σημερινό νομό Χαλκιδικής και μέρος αυτού της Θεσσαλονίκης) βρέθηκαν υπό
οθωμανική κυριαρχία για περισσότερα από 500 χρόνια με τους νομούς Έβρου
και Ροδόπης να είναι οι μόνοι που ξεπέρασαν τα 550 χρόνια.
Λόγω
γεωγραφικής θέσης ήταν η πρώτη περιοχή που οι Οθωμανοί κατέλαβαν στον
ελλαδικό χώρο το 1362 και η τελευταία από την οποία αποχώρησαν το 1919.
Αντίθετα
δεν υποδουλώθηκαν ποτέ τα Επτάνησα που βρίσκονταν την συγκεκριμένη
περίοδο υπό τον έλεγχο Ιταλών και Γάλλων, η Μάνη και τα Σφακιά τα οποία
όμως πλήρωναν φόρο υποτέλειας στην Πύλη.
Η Ρόδος, επαρχία του Οθωμανικού κράτους, πρωτεύουσα
του νησιωτικού συμπλέγματος, έδρα του Τούρκου
διοικητή (βαλή) και βάση στρατευμάτων, με οθωμανικό
πληθυσμό να κατοικεί μέσα στο Κάστρο, δεν θα
μπορέσει να πάρει ενεργό μέρος στην επανάσταση
του 1821. Συμβάλλει, όμως, στον αγώνα για την
ανεξαρτησία του υπόδουλου Έθνους. Επίλεκτα μέλη
της, μυούνται στη Φιλική Εταιρεία, με επικεφαλής
τον Μητροπολίτη Αγάπιο. Όμως,
το κίνημα που δημιουργήθηκε, προδόθηκε και οι
μυημένοι σ' αυτό συλλαμβάνονται, βασανίζονται
και φυλακίζονται.
Ροδίτες, σπουδαστές στην Ευρώπη, έμποροι της
Αιγύπτου και όσοι έφυγαν από τη Ρόδο στην επαναστατημένη
Ελλάδα, παίρνουν μέρος στην Επανάσταση ή βοηθούν
οικονομικά τον Αγώνα.
Πάτμιος είναι ο Εμμανουήλ Ξάνθος,
ένας από τους τρεις ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας,
όπως επίσης Πάτμιος είναι και ο φλογερός απόστολος
και αγωνιστής Δημήτριος Θέμελης,
ο οποίος επισκέπτεται τα περισσότερα νησιά και
μυεί όλα τα σημαίνοντα πρόσωπα στη Φιλική Εταιρεία,
προετοιμάζοντας τον γενικό ξεσηκωμό.
<< Δημήτριος Θέμελης
Διοικητής
της Ρόδου τα χρόνια της επανάστασης, (1822-1835),
ήταν ο διαβόητος Μεχμέτ Σουκιούρμπεης,
μπέης μουτεσαρίφης του σαντζακίου της Ρόδου,
που η παράδοση περιγράφει ως τρομερό χριστιανομάχο,
ανάλγητο και τυραννικό. Είχε αντικαταστήσει τον
φιλέλληνα Γιουσούφ Βέη, που μετατέθηκε στη Χίο
με τον τίτλο του πασά. Λέγεται ότι ο Σουκιούρμπεης
καταγόταν από τη Μάνη, γόνος της αρχοντικής οικογένειας
των Μαυρομιχαλαίων και αδελφός του Πετρόμπεη
Μαυρομιχάλη. Στη Ρόδο, διέμενε στη συνοικία του
Νιοχωριού, στου «Μουσταφά Καπιτάνου το Σαράι»,
κοντά στη σχολή των «Φρέρηδων». Μικρό παιδί το
πήραν οι Τούρκοι και τούρκεψε. Κι όπως ήταν έξυπνος
ανέβηκε γρήγορα στα αξιώματα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ως ναύαρχος, επισκέφθηκε τη Μάνη, την πατρίδα
του και τον υποδέχθηκε εθιμοτυπικά ο ίδιος ο
αδελφός του ο Πετρόμπεης. Ζήτησε να δει τη γρια
αρχόντισσα, τη Μαυρομιχάλαινα κι όταν βρέθηκε
μπροστά της γονάτισε, της φίλησε το χέρι και
της είπε ότι είναι ο χαμένος της γιος. Κι εκείνη,
αγέρωχη αρχόντισσα του δήλωσε πως δεν μπορεί
να έχει Τούρκο γιο και τον έδιωξε ασυγκίνητη.
Αλλά αν η Ρόδος δεν μπόρεσε να επαναστατήσει,
τα άλλα μας νησιά ξεσηκώνονται και στέκονται
αλληλέγγυα στο μαχόμενο Έθνος.
Πρώτη η Πάτμος υψώνει τη σημαία
της Επανάστασης με υποκίνηση του Πάτμιου Πατριάρχη
Αλεξανδρείας Θεόφιλου, ο οποίος κηρύχθηκε έκπτωτος
για τη δράση υπέρ του αγώνα.
Τον Απρίλη του 1821 ξεσηκώνεται η Κάσος και
θέτει στη διάθεση του αγώνα τη ναυτική της αρμάδα.
Τα μέχρι τότε εμπορικά καράβια οπλίζονται με
κανόνια κι αρχίζουν την πολεμική τους δράση.
Τα κασιώτικα καράβια πλέουν προς τη Ρόδο με ξεδιπλωμένες
τις επαναστατικές τους σημαίες και αρχίζουν τον
κανονιοβολισμό του φρουρίου της, προκαλώντας
πανικό στους Οθωμανούς του νησιού.
Την Κάσο ακολουθεί η Κάρπαθος, η Χάλκη, η Νίσυρος,
η Σύμη, η Τήλος, η Κάλυμνος, η Λέρος, η Κως,
το Καστελλόριζο, η Αστυπάλαια, όλα τα Δωδεκάνησα
σηκώνουν τη σημαία της λευτεριάς και διώχνουν
τις τουρκικές φρουρές.
Στην Κω, στίφη φανατισμένων μουσουλμάνων ξεχύνονται
στο νησί, σφάζουν, λεηλατούν και εξανδραποδίζουν.
Τα νησιά φοβούνται αντίποινα. Και τότε, δυο κασιώτικα
πολεμικά καράβια αναλαμβάνουν να περιπολούν νύχτα
και μέρα το στενό της Ρόδου, άγρυπνοι φύλακες
της Σύμης, της Χάλκης, της Τήλου και της Νισύρου.
Αλλά η κασιώτικη αρμάδα προσπαθεί να βοηθήσει
και την Κρήτη, παίρνοντας τροφές, όπλα, εφόδια
στο επαναστατημένο νησί και μεταφέροντας Κρητικούς
πρόσφυγες στην Κάσο και την Κάρπαθο. Σ' εκείνες
τις πολεμικές επιχειρήσεις θα σκοτωθεί, πολεμώντας
ηρωικά, ο καπετάν Θεόδωρος Κανταριτζής,
ένας από τους πιο δοξασμένους καπετάνιους της
Κάσου.
Κι οι ναυτικές επιχειρήσεις των Κασιωτών γίνονται
ολοένα και πιο παράτολμες. Καταστρέφουν τουρκικά
πλοία μέσα στον κόλπο της Αττάλειας, επιχειρούν
ριψοκίνδυνες επιδρομές στο Καστελλόριζο και ιδιαίτερα
στο λιμάνι της Δαμιέττης της Αιγύπτου, με τον
καπετάν Χατζη-Νικόλα Μακρή. Αιχμαλωτίζουν 36
πλοία γεμάτα τροφές, που τις μετέφεραν στη λιμοκτονούσα
Κάσο, τα δε καράβια τα παρέδωσαν στην επαναστατική
κυβέρνηση για να τα μετατρέψει σε πυρπολικά.
Το 1824, η αρμάδα του Μεχμέτ Αλή, μεταφέροντας
χιλιάδες στρατιωτών, ανεβαίνει στο Αιγαίο. Οι
Κασιώτες αντιλαμβάνονται ότι θα είναι ο πρώτος
της στόχος, αλλά δεν πτοούνται. Οχυρώνουν το
νησί σε όλα τα σημεία μιας πιθανής απόβασης των
Τουρκοαιγυπτίων και εξοπλίζουν όλους, όσοι μπορούν
να κρατήσουν όπλα, υπερήφανοι και αποφασισμένοι
για τον έσχατο αγώνα και την αναπόφευκτη υπέρτατη
θυσία. Η Κρήτη ήδη είχε πέσει και η επανάστασή
της είχε καταπνιγεί στο αίμα.
Αρχές Μαϊου του 1824 κι ο εχθρικός στόλος ζώνει
την Κάσο (εικόνα). Οι Τούρκοι προσπαθούν να βγουν και
το ηρωικό νησί απαντά με τα κανόνια του.
Μα πόσο θα μπορέσει να αντέξει; Γράφουν στην
κυβέρνηση και ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια, περιγράφοντας
την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονται.
Είναι η περίοδος του εμφύλιου σπαραγμού στην
ηπειρωτική Ελλάδα, το δάνειο δεν έρχεται, οι
ιδιωτικοί πόροι είναι πενιχροί και δεν επαρκούν
ούτε για τις δικές τους ανάγκες. Η Κάσος θα μείνει
μόνη.
Η εχθρική αρμάδα αφού ανασυντάχθηκε, ενισχυμένη
από 35 ακόμα πλοία, αρχίζει την ασφυκτική της
πολιορκία, από τη θάλασσα, με επικεφαλής τον
Χουσεϊν μπέη. Είναι 27 Μαϊου του 1824, ημέρα
Σάββατο. Η ώρα της θυσίας πλησιάζει.
Ακολουθούν φονικές μάχες και οι Τουρκοαιγύπτιοι
αποβιβάζουν 200 άνδρες σε ερημική τοποθεσία του
νησιού για να κυκλώσουν τους ηρωικούς μαχητές.
Ο ίδιος ο Χουσεϊν βγήκε στη ξηρά με 2.000 στρατό.
Οι Κασιώτες πολεμιστές, με τους αρχηγούς τους,
Ιωάννη Γρηγοριάδη και Μάρκο Μαλλιαράκη, μετά από
σφοδρή και άνιση μάχη, με πολλούς νεκρούς, υποχωρούν
στα βουνά αφήνοντας τα χωριά στα χέρια των εχθρών.
Οι Τουρκοαιγύπτιοι ρίχτηκαν στη σφαγή, την αρπαγή,
τη λεηλασία και σε κάθε είδους κτηνωδία. 2.000
γυναικόπαιδα εξανδραποδίστηκαν και μεταφέρθηκαν
για να πουληθούν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής
και της Αφρικής.
Ο καπετάν Μάρκος Μαλλιαράκης,
που, με λίγους πολεμιστές, αντιστάθηκαν σθεναρά
στα βουνά απέναντι σε 2.000 αιμοχαρείς τουρκοαιγύπτιους,
πιάστηκε ζωντανός και οδηγήθηκε μπροστά στον
πασά. Κατάφερε να λυθεί και να σκοτώσει τρεις
Τούρκους. Μέχρι που χίμηξαν όλοι οι άλλοι πάνω
του και με τις σπάθες τους τον κομμάτιασαν. Έτσι
πέθανε ο Μάρκος, έτσι πατήθηκε η Κάσος. Η καταστροφή
της θα συγκλονίσει την Ελλάδα.
Η κασιώτικη δημοτική μούσα θα τραγουδήσει εκείνο
το χαλασμό, με το τραγούδι:
Μαύρο πουλάκι κάθεται στης Κάσου
τ' αγριοβούνι,
βγάλλει φωνίτσα θλιερή και μαύρο μοιρολόι.
Μάνα, κλαμός και βουγκητός εις το νησί της Κάσου!
Η μάνα κλαίει το παιδί και το παιδί τη μάνα
κι ο αερφός την αερφή κι άουρος τηκ καλήτ του.
Μπας και πανούκλα πλάκωσε, μπας και σεισμός εϊνη;
Μηδέ πανούκλα πλάκωσε, μητέ σεισμός εϊνη,
Χουσεϊν πασιάς επλάκωσεν από την Αλεξάντρα.
Γίνονται στίβες τα κορμιά, τα αίματα ποτάμια.
Σφάζουν τους γέρους και τις γριές κι όλα τα παλικάρια
τις κοπελιές και τα μωρά στη φλότα τους μπαρκάρουν
σκλάβους να τους πουλήσουσι στης Μπαρμπαριάς τα μέρη.
Και μια απ' τις σκλάβες ήλεγε με θλιερή φωνίτσα.
Χίλια κι αν κάμεις, Χουσεϊν, χίλια κι αν μας πουλήσεις,
εμείς του Τούρκου το σπαθί 'εθ θα το φοηθούμε
για θα μας κόψεις ούλους μας, για λευτεριά θα 'ούμε.
Την κατάληψη της Κάσου ακολούθησε η κατάληψη
της Καρπάθου, της Χάλκης, της Σύμης και των άλλων
επαναστατημένων νησιών.
Τα πράγματα προχωρούν με γοργό ρυθμό. Ο αιγυπτιακός
στόλος από 245 πλοία σε τρεις μοίρες, ξεκίνησε
από την Αίγυπτο και φθάνει στην Ελλάδα. Η πρώτη
μοίρα φθάνει στη Ρόδο, λίγο μετά και οι άλλες
δύο, με τον Ιμπραήμ. Πολλά ξένα μεταγωγικά που
συμμετέχουν έχουν διάφορες ευρωπαϊκές σημαίες.
Η Ρόδος και η Μάκρη, απέναντι, είναι τα κέντρα
όπου συγκεντρώνονται.
Πολλά θλιβερά επεισόδια διηγούνται για την
έξοδο των πληρωμάτων στην πόλη. Οι κάτοικοι,
κυρίως οι γυναίκες, κλείνονταν στα σπίτια, για
να αποφύγουν τους βανδαλισμούς. Είναι οι λεγόμενοι
«γαλουντζήδες» που μεθούσαν κι άρχιζαν τις βιαιότητες
στις συνοικίες έως τα Τριάντα. Σκότωσαν τον πλοίαρχο
Μάκρα με τρεις ναύτες και διαρπάσαν το καράβι
του στο Μανδράκι.
Ο
ελληνικός στόλος θα εκδικηθεί για την Κάσο και
τα Ψαρά, που κι αυτά είχαν το ίδιο φρικτό τέλος,
όταν, στις 29 Αυγούστου του 1824, στον μικρασιατικό
κόλπο του Γέροντα, απέναντι
από την Κάλυμνο, θα δώσει τη μεγαλύτερη ναυμαχία
της Επανάστασης. Ο ναύαρχος Μιαούλης, παρά την
αριθμητική υπεροχή του εχθρού, θα κάψει τα πλοία
τους και θα πετύχει πρωτοφανή νίκη, προκαλώντας
παραλήρημα χαράς στο λαό της Καλύμνου που υποδέχθηκε
τους δοξασμένους ναυμάχους, όταν τα καράβια αγκυροβόλησαν,
μετά τη ναυμαχία, στο νησί τους.
Απόσπασμα από δημοτικό τραγούδι της
Κω, για το πώς έζησαν οι Κώοι τη ναυμαχία του
Γέροντα. (Από τη συλλογή του Άγγλου
νεοελληνιστή, R.M. Dawkins, Τραγούδια της Δωδεκανήσου,
που κατέγραψε ο Κώος ιστοριοδίφης και συλλέκτης
λαογραφικού υλικού, Ιάκωβος Ζαρράφτης)
................... Δευτέρας το ξημέρωμα, κοντά το μεσημέρι, οι Τούρκοι πέσαν άξαφνα βαριά αρματωμένοι, να κατασφάξουν τορ ραγιάν, κανένας να μη
μένη. Άλλοι επέφτα στο γιαλό, και άλλοι στα πηγάδια και άλλοι ξεκόφτα σαλ λαγοί στους βάτους,
στα λιβάδια, και άλλοι κόφτα στα βουνά, όσ' ήσαμ παλληκάρια, όσ' είχαν δυνατήγ καρδιά κι ακούραστα ποδάρια Κι εκεί που φεύγαν έλεγαν με μμάτια δακρυσμένα, με χείλη στο παράπονον της πίκρας βουτισμένα. Χριστέ, ας είχαμεγ κ' εμείς άρματα σαγ
κ' εκείνους, να πολεμούσαμεγ κ' εμείς μ΄ αυτούς τους
Σαρακήνους! Χριστέ, κι ας είχαμε σπαθιά, τουφέκια και
κοντάρια, να πολεμούσαμε κ' εμείς σαγ κι άλλα παλληκάρια. Χριστέ, κι ας ήτο βολλετόν κι εμείς ν'
αρματωθούμεν, να δούσι οι Σαρακηνοί κ' εμείς πώς πολεμούμεν. Μα τώρα οι Αγαρηνοί μας σφάζαν σαν θρεφτάρια, παιδιά με μάνες και κυρούς, κόρες και παλληκάρια. Τες πόρτες σπούσι καθενός, τα έχει μας
μάς παίρνουν, τες εκκλησιές μας γδύνουσι, και τους παπάδες
γδέρνουν, κοιλιές μανάδων σχίζουσι και τα μωρά σκοτώνουν, τους γέρους καίουν ζωντανούς και τους τρυποσουβλώνουν. Τα παλληκάρια ξέγκωνα, εκεί που θα τα βρούνε, εις τα παλούκια ζωντανά απάνω τα περνούνε. Τες όμορφες, τες ακριβές, που δεν τες είδε
μμάτι, πο τα μαλλιά τες σέρνουνε για ένα μας γινάτι. ...................
Το τελειωτικό κτύπημα στους τουρκοαιγύπτιους,
δόθηκε, όταν ο ενωμένος στόλος της Αγγλίας, της
Γαλλίας και της Ρωσίας έστειλε τα πλοία τους
στο βυθό του κόλπου του Ναβαρίνου και αναπτέρωσε
τις ελπίδες των Ελλήνων που, μετά τους εμφυλίους
πολέμους, βρέθηκε με την επανάσταση στο χείλος
της καταστροφής.
Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830 επικύρωσε
την ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους, που η
Ελλάδα είχε κερδίσει, με το αίμα των ηρωικών
αγωνιστών της στα πεδία των μαχών αλλά που πέρασε
από τις συμπληγάδες πέτρες του διπλωματικού παρασκηνίου
και της «μάχης», για πολιτική επικράτηση, των
λεγόμενων «προστάτιδων δυνάμεων» επί
του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.
«Οταν
η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη
τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού
επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του,
είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον
από όλα τα χρέη του. Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον, όπου είναι
περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώται και φιλελεύθεροι
πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω
ν' ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε να αρχίσουν την
επιδρομήν κατά των τυράννων (...)».
Κι επειδή έγραφε κι έλεγε αυτά, γι’ αυτό και ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε' και οι αυλικοί του είχαν αποφανθεί ότι ο Ρήγας ήταν ένας «διεφθαρμένος τη φρένα»… Όταν,
δε, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του δολοφονήθηκαν, οι ...άνθρωποι του Θεού
και ...προστάτες του Γένους, αγαλλίασαν! Όπως έγραφε ο Μητροπολίτης
Ιωαννίνων, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν
επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ' ο μεγαλοδύναμος Θεός
τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε
(...)».
Έχουν κάποιο νόημα όλα αυτά ή μήπως να τα αγνοήσουμε και να το ρίξουμε στο τσάμικο αυτής της περίφημης… «εθνικής ομοψυχίας»;
***
Τι ήταν ο Παπαφλέσσας;
Ήταν ο φλογερός αγωνιστής που γνωρίζουμε; Για το λαό ναι. Αλλά οι
κοτσαμπάσηδες και οι σεβάσμιοι δεσποτάδες που τα είχαν κάνει τάτσι μήτσι
κότσι με τους πασάδες είχαν άλλη άποψη. Για παράδειγμα, και σύμφωνα με
τα λόγια του Παλαιών Πατρών Γερμανού όπως καταγράφονται στα
απομνημονεύματά του, ο Παπαφλέσσας – αυτός που θα μνημονεύεται στους
αιώνες για τη θυσία του στο μανιάκι - ήταν «... άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους...». Ποιο το συμπέρασμα; Κουραφέξαλα! Αφήστε τα «συμπεράσματα» και συνεχίστε το τσάμικο…
***
Τι ήταν
το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου που ξεδιπλώθηκε τον Μάρτη του
’21 στην Μολδοβλαχία; Τι ήταν αυτή καθ’ αυτή η Επανάσταση του 1821; Αν
μιλάμε για το λαό ήταν η λύτρωση. Ήταν το σάλπισμα για την διεκδίκηση
της λευτεριάς και του δίκιου. Για τους προύχοντες,
όμως, τι ήταν; Για το «ιερατείο» των «κεφαλών του Έθνους» τι ήταν; Μας
το πληροφορεί το φιρμάνι του αφορισμού (!) της Επανάστασης (ο αφορισμός
εκτός από την υπογραφή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, φέρει την
υπογραφή του μητροπολίτη Ιεροσολύμων, καθώς και, μεταξύ άλλων, των
μητροπολιτών Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης,
Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης,
Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου...):
«... αμφότεροι (Υψηλάντης και Σούτσος) αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν ματαιόφρονες εκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους (...) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν έργον μιαρόν, θεοσταγές και ασύνετον,
θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών
ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (...) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν
μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς,
μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα
απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας (...)».
Και οι εκπρόσωποι του ...Θεού και του Έθνους φτάνουν στο διά ταύτα και «παραγγέλλουν»:
«Διά
τούτο (...) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και
παραγγέλλομεν πάσιν υμίν (…) να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων
κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους
στηλιτεύσητε πανταχού (...) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και
απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε
και να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία
και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ' αυτών τας
παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει
αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως
παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων... αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (...)».
Πώς πάει το τσάμικο της… «εθνικής ομοψυχίας»; Καλά;…
***
Αυτά,
λοιπόν, με τους «μέσα». Αλλά υπήρχαν (ποτέ δεν λείπουν) και οι «φίλοι»
μας οι «απ’ έξω».
Ας πάμε να δούμε τι συνέβη (και) με τους «έξω». Ο
λόγος στον Στρατηγό, τον Μακρυγιάννη:
«Και παραδοθήκαμενεις
την τιμή εσάς των ομοθρήσκων μας Ρούσσων και Άγγλων και Γάλλων να μας
σώσετε - κ' εσείς οι φιλάνθρωποι της πρώτες χρονιές πιάνατε ένα αθώον
παιδί, ένα αρφανό, οπού γύρευε η τυραγνία να του πάρη την ζωή του και
την τιμή του και θρησκεία του και με την βοήθεια του Θεού εσώθη· και οι τρεις εσείςτο κιντυνεύετε να το πάτε πάλε εις την δικαιοσύνη του τύραγνου·(…) Τι φαντάζεστε, ότι μας βοηθήσετε, ή μας μολύνετε και μας αφανίσετε;Ξίκι να γίνεταν από 'μας ήταν καλύτερα και το καλό σας και το κακό σας! Ευγνωμονούμενοι Ελληνες γενικώς τους φιλανθρώπους υποκόγους σας, έχομεν χάριτες εις αυτούς τους ευεργέτες μας -καμμιά χάρη 'σ εσάς της ανεμοδούρες, της διαφταρμένες μηχανές δεν έχομεν!Οι τίμιοι άνθρωποι να μην σας ακούσουνε! Ούτε το καλό σας θέλουν να τους κάμετε. Ας σας ευγνωμονήσουνε εκείνοι οπού τους δώσετε τα δάνεια και τα 'φκειασαν λούσια και πολυτέλειες κι' άλλα τοιούτα.Εκεινών
εκάμετε καλό με τα δάνειά σας, του Αρμασπέρη, του Κωλέτη, του
Μαυροκορδάτου, του Μεταξά και συντροφιές τους (…) δεν θέλω σας ξέρη,
ούτε να σας ακούσω!Από αυτά όλα η πατρίδα κλονίζεται, από της οδηγίες της πατρικές των Πρέσβεων και δικώ μας ξενολάτρων».
Κάπου εδώ η ορχήστρα της «εθνικής ομοψυχίας» μπορεί να το γυρίσει. Είναι η ώρα για το βαλς με τους «εταίρους» μας…
***
Συμπέρασμα (γιατί πάντα υπάρχει κάποιο συμπέρασμα): Πρώτο: Τιμή και δόξα στην Επανάσταση του ’21. Τιμή και δόξα στους επαναστάτες, σε εκείνους που ανάμεσά τους δεν υπήρξε «κανένας φρόνιμος»,όπως το λέει ο Κολοκοτρώνης.
Δεύτερο: Τιμή και δόξαστην
«επαναστάτισσα Ελλάδα» που ύμνησε ο Πούσκιν και λάτρεψε ο Μπάυρον, τιμή
και δόξα στον επαναστατημένο λαό που δεν αρνήθηκε το ευκταίο στο όνομα
του «εφικτού», τιμή και δόξα στους «Καραισκάκηδες» που δεν διαπραγματεύτηκαν τον ξεσηκωμό τους με τον Μέτερνιχ.
Τρίτο:«Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Αντρέας Κάλβος).
Ένα από τα σπουδαία έργα που
άφησε πίσω του ο συγγραφέας, πολιτικός στοχαστής και επαναστάτης Ρήγας
Βελεστινλής ή Φεραίος είναι ο «Θούριος», ο πατριωτικός ύμνος που έγραψε
το 1797 με σκοπό να προτρέψει τους σκλαβωμένους Έλληνες να
επαναστατήσουν κατά των Τούρκων και να καλέσει σε εξέγερση τους
υπόδουλους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία βαλκανικούς λαούς.
Εμείς σήμερα θα τον ακούσουμε όπως τον μελοποίησε ο Χρήστος Λεοντής για τον δίσκο του «Παραστάσεις» (1975)
και τον ερμήνευσε ο Νίκος Ξυλούρης.
Ως πότε παλληκάρια, θα ζούμε στα στενά,
μονάχοι σαν λιοντάρια, στες ράχες στα βουνά;
Κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνους, σκλαβιά και φυλακή.
Σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε κλαδιά,
να φεύγωμ’ απ’ τον κόσμο, για την πικρή σκλαβιά;
Κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνους, σκλαβιά και φυλακή.
Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς;
Κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνους, σκλαβιά και φυλακή.
Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά;
στοχάσου πως σε ψένουν, καθ’ ώραν στην φωτιά.
Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθείς
ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθείς.
Δουλεύεις όλη ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πει,
κι αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιει.
Ο Σούτζος, κι ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής
Γκίκας και Μαυρογένης, καθρέπτης, είν’ να ιδείς.
Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί,
σκοτώθηκαν κι αγάδες, με άδικον σπαθί.
Κι αμέτρητοι άλλοι τόσοι, και Τούρκοι και Ρωμιοί,
ζωήν και πλούτον χάνουν, χωρίς καμιά αφορμή.
Ελάτε με έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
να κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον σταυρόν.
Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν
να βάλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.
Οι νόμοι να ’ ν ’ ο πρώτος, και μόνος οδηγός,
και της πατρίδος ένας, να γένει αρχηγός.
Γιατί κι η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,
να ζούμε σαν θηρία, είν’ πιο σκληρή φωτιά.
Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον ουρανόν
ας πούμ’ απ’ την καρδιά μας, ετούτα στον Θεόν.
Ω βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι σε Σε,
στην γνώμην των τυράννων, να μην έλθω ποτέ.
Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,
εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.
Εν όσο ζω στον κόσμον, ο μόνος μου σκοπός,
για να τους αφανίσω, θε να `ναι σταθερός.
Πιστός εις την πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,
αχώριστος για να `μαι, υπό τον στρατηγόν.
Κι αν παραβώ τον όρκον, ν’ αστράψ’ ο ουρανός,
και να με κατακόψει, να γένω σαν καπνός.
Σ’ ανατολή και δύση, και νότον και βοριά,
για την πατρίδα όλοι, να `χωμεν μια καρδιά.
Στην πίστην του καθ’ ένας, ελεύθερος να ζει,
στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί.
Βουλγάροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
Για την ελευθερίαν, να ζωσωμεν σπαθί,
πως είμαστ’ αντρειωμένοι, παντού να ξακουσθεί.
Όσοι απ’ την τυραννίαν, πήγαν στην ξενιτιά
στον τόπον του καθ’ ένας, ας έλθει τώρα πια.
Και όσοι του πολέμου, την τέχνην αγροικούν
Εδώ ας τρέξουν όλοι, τυρράνους να νικούν.
Η Ρούμελη τους κράζει, μ’ αγκάλες ανοιχτές,
τους δίδει βιό και τόπον, αξίες και τιμές.
Ως ποτ’ οφικιάλιος, σε ξένους Βασιλείς;
έλα να γένεις στύλος, δικής σου της φυλής.
Κάλλιο για την πατρίδα, κανένας να χαθεί
ή να κρεμάσει φούντα, για ξένον στο σπαθί.
Και όσοι προσκυνήσουν, δεν είναι πια εχθροί,
αδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κι εθνικοί.
Μα όσοι θα τολμήσουν, αντίκρυ να σταθούν,
εκείνοι και δικοί μας, αν είναι, ας χαθούν.
Σουλιώτες και Μανιάτες, λιοντάρια ξακουστά
ως πότε στες σπηλιές σας, κοιμάστε σφαλιστά;
Μαυροβουνιού καπλάνια, Ολύμπου σταυραητοί,
κι Αγράφων τα ξεφτέρια, γεννήστε μια ψυχή.
Ανδρείοι Μακεδόνες, ορμήσετε για μια,
και αίμα των τυράννων, ρουφήξτε σαν θεριά.
Του Σάββα και Δουνάβου, αδέλφια Χριστιανοί,
με τα άρματα στο χέρι, καθ’ ένας ας φανεί,
Το αίμα σας ας βράσει, με δίκαιον θυμόν,
μικροί μεγάλοι ομώστε, τυράννου τον χαμόν.
Λεβέντες αντρειωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,
ο βάρβαρος ως πότε, θε να σας τυραννεί.
Μην καρτερείτε πλέον, ανίκητοι Λαζοί,
χωθείτε στο μπογάζι, μ’ εμάς και σεις μαζί.
Δελφίνια της θαλάσσης, αζδέρια των νησιών,
σαν αστραπή χυθείτε, χτυπάτε τον εχθρόν.
Της Κρήτης και της Νύδρας, θαλασσινά πουλιά,
καιρός είν’ της πατρίδος, ν’ ακούστε την λαλιά.
Κι όσ’ είστε στην αρμάδα, σαν άξια παιδιά,
οι νόμοι σας προστάζουν, να βάλετε φωτιά.
Με εμάς κι εσείς Μαλτέζοι, γενείτε ένα κορμί,
κατά της τυραννίας, ριχθείτε με ορμή.
Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει, σας πονεί,
ζητά την συνδρομήν σας, με μητρική φωνή.
Τι στέκεις Παζβαντζιόγλου, τόσον εκστατικός;
τινάξου στο Μπαλκάνι, φώλιασε σαν αητός.
Τους μπούφους και κοράκους, καθόλου μην ψηφάς,
με τον ραγιά ενώσου, αν θέλεις να νικάς.
Συλήστρα και Μπραίλα, Σμαήλι και Κιλί,
Μπενδέρι και Χωτήνι, εσένα προσκαλεί.
Στρατεύματα σου στείλε, κι εκείνα προσκυνούν
γιατί στην τυραννίαν, να ζήσουν δεν μπορούν.
Γκιουρντζή πια μη κοιμάσαι, σηκώσου με ορμήν,
τον Προύσια να μοιάσεις, έχεις την αφορμήν.
Και συ που στο Χαλέπι, ελεύθερα φρονείς
πασιά καιρόν μη χάνεις, στον κάμπον να φανείς.
Με τα στρατεύματά σου, ευθύς να σηκωθείς,
στης Πόλης τα φερμάνια, ποτέ να μη δοθείς.
Του Μισιριού ασλάνια, για πρώτη σας δουλειά,
δικόν σας ένα μπέη, κάμετε βασιλιά.
Χαράτζι της Αιγύπτου, στην Πόλη ας μη φανεί,
για να ψοφήσει ο λύκος, όπου σας τυραννεί.
Με μια καρδιά όλοι, μια γνώμη, μια ψυχή,
χτυπάτε του τυράννου, την ρίζα να χαθεί.
Να ανάψουμε μια φλόγα, σε όλην την Τουρκιά,
να τρέξει από την Μπόσνα, και ως την Αραπιά.
Ψηλά στα μπαϊράκια, σηκώστε τον σταυρόν,
και σαν αστροπελέκια, χτυπάτε τον εχθρόν.
Ποτέ μη στοχαστείτε, πως είναι δυνατός,
καρδιοχτυπά και τρέμει, σαν τον λαγόν κι αυτός.
Τριακόσιοι Γκιρτζιαλήδες, τον έκαμαν να ιδεί,
πως δεν μπορεί με τόπια, μπροστά τους να εβγεί.
Λοιπόν γιατί αργείτε, τι στέκεστε νεκροί;
ξυπνήστε μην είστε ενάντιοι κι εχθροί.
Πως οι προπάτορές μας, ορμούσαν σαν θεριά,
για την ελευθερία, πηδούσαν στη φωτιά.
Έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν’ αρπάξουμε για μια
τα άρματα, και να βγούμεν απ’ την πικρή σκλαβιά.
Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.
Στεργιάς και του πελάγου, να λάμψει ο σταυρός,
και στην δικαιοσύνην, να σκύψει ο εχθρός.
Ο κόσμος να γλιτώσει, απ’ αύτην την πληγή,
κι ελεύθεροι να ζωμεν, αδέλφια εις την γη.
(Μελοποιημένες είναι οι τρεις πρώτες στροφές).
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης
Πέμπτη, Μαρτίου 26, 2020
