Παρασκευή, Νοεμβρίου 15, 2013
Είναι κατά κάποιον τρόπο κολακευτικό να αναδημοσίευει κάποιος την
δουλειά σου. Σημαίνει πως την εκτιμά, πως του αρέσει, πως την θεωρεί
πετυχημένη, πως θα ενδιαφέρει κι άλλους. Ως εδώ καλά.
Όμως η κάθε δουλειά, η κάθε δημιουργία, προϋποθέτει κόπο, σκέψη, γνώση και, βέβαια, κάποιο ικανότητα και ταλέντο ξεχωριστό που δεν τόχουν άλλοι. Όπως είπε και ο Gene Fowler, “Το γράψιμο (και η ζωγραφική θα πρόσθετα εγώ) είναι πολύ εύκολο. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κάτσεις κοιτώντας ένα λευκό χαρτί, μέχρι σταγόνες αίματος ν’ αρχίσουν να σχηματίζονται στο μέτωπό σου”.
Ύστερα απ’ αυτά είναι πολύ φυσικό ένας δημιουργός να ζητά ο κόπος του να γίνεται σεβαστός και σίγουρα όχι αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Μιλώ με αφορμή αυτούς που χωρίς δεύτερη σκέψη, με κάθε άνεση και δήθεν αφέλεια, αρπάζουν απο το διαδύκτιο ή αλλού ό,τι τους βολεύει προκειμένου να γεμίσουν δικές τους σελίδες που αλλοιώς θα ήταν αδειανές. Αυτό, βέβαια, δεν είναι διαφορετικό απο το να αρπάζεις κάτι απο το ράφι του παντοπωλείου και να το παίρνεις σπίτι χωρίς να πληρώσεις, προκειμένου να γεμίσεις το δικό σου άδειο ράφι. Ακόμα χειρότεροι είναι όσοι αναδημοσιεύουν από αναδημοσιεύσεις. Εκεί τα ίχνη του δημιουργού εξαφανίζονται παντελώς αφού ούτε καν ο πρώτος αναδημοσιεύσας αναφέρεται πουθενά. Ο κλέψας τον κλέψαντα, δηλαδή.
Προσωπικά, έχω πικρή εμπειρία. Έχω δεί έργα μου να δημοσιεύονται σε έντυπα ή το διαδύκτιο χωρίς την παραπάνω αναγνώριση που λέγαμε. Έχω δεί έργα μου παραποιημένα κατά βούλησιν να εικονογραφούν τελείως άσχετα άρθρα αλλονών. Έχω δει έργα μου να κυκλοφορούν χωρίς την άδειά μου ως προσκλήσεις σε χορούς συλλόγων, αφίσες, καλέσματα σε απεργία, ακόμα και μπλουζάκια- ναι, ναι, τα πουλούσαν στην Παλιά Αγορά οι ξεδιάντροποι μα τους κανόνισε ο δικαστής.
Τι πρέπει να γίνει; Απλό! Αναδημοσίευση, ναι. Μα ταυτόχρονα αναγνώριση του δημιουργού, μα και αναφορά της πηγής απ’ όπου “κατεβάστηκε” το συγκεκριμένο έργο. Στην δικιά μου περίπτωση η αναγνώριση πρέπει να είναι: “του Βαγγέλη Παυλίδη, πηγή <pavlidiscartoons.com/blog>, (ή κάτι άλλο, ανάλογα με την περίσταση)”. Το σκίτσο ή άλλη εικονογράφηση δεν πρέπει να απομονώνεται και να χρησιμοποιείται χωρίς το κείμενό που τυχόν το συνοδεύει.
Αυτά βέβαια δεν αφορούν τους σωστούς και ευσυνείδητους που τηρούν την δεοντολογία και σέβονται την δουλειά του άλλου. Επαναλαβάνω λοιπόν και παρακαλώ: όταν αναδημοσιεύεται σκίτσο, κείμενο, σχέδιο ή ό,τι άλλο δικό μου να με αναφέρει ονομαστικά ως δημιουργό καθώς επίσης να αναφέρει και την πηγή με ενεργό σύνδεσμο (active link) προς αυτήν.
But, every work, every creation, requires effort, thought, knowledge
and, of course, a certain skill and talent that others may not have. As
Gene Fowler said “Writing is easy; all you do is sit staring at a blank
sheet of paper until the drops of blood form on your forehead.” It is
natural then that a creator would expect -even demand- that his work
should be respected, recognized and, certainly, not to be taken
advantage of.
I say all that having in mind those who without hesitation will grab from the internet or other sources whatever strikes their fancy and so fill up their otherwise empty pages. This is nothing different from taking down something from the shelf of a store and walking away without paying. Even worse are those who reproduce from a reproduction, in which case the traces of the creator disappear for good.
Personally, I have bitter experience. I have seen my works reproduced in print or on the internet without reference to my name. I have seen them distorted at will to illustrate irrelevant articles. I have seen them reproduced without my permission as invitations to various events, posters, calls to a strike or some other action, I have even seen them on T-shirts.
What is to be done? Simple! Reproduction, yes. But, at the same time acknowledgement of the creator and reference to the original source from which the work was taken. In my case, the acknowledgement should be in the form of “By Vangelis Pavlidis. Source <pavlidiscartoons.com/blog>” or some other source as the case might be. The cartoon or other illustration may not be separated and used alone without the text that might be with it.
All that, of course, has nothing to do with those honest professionals who respect ethical and legal rules and the labor of others. I repeat then and beg that whenever cartoon, drawing, text or whatever else created by me is reproduced in another site to, please, mention me by name as the creator and also mention the source of origin with an active link to it.
It is in some way flattering to have one’s work reproduced by someone else. It shows that your work is appreciated, that it is considered to be successful, that it might be of interest to others as well. So far, so good.
—————————————————————————————————————————————————————
Ήταν
αργά και είχα ήδη γράψει τα παραπάνω όταν έμαθα για το σκίτσο του
συνάδελφου Χαντζόπουλου και την αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι
επιφυλάσσομαι να γράψω περισσότερα γι αυτό τις επόμενες μέρες.
Για την ώρα θα πω πως κύριο χαραχτηριστικό κάποιου με χιούμορ είναι το να μπορεί να γελάει με τον εαυτό του. Θα περίμενε κανείς απο μια “πεφωτισμένη”, σύγχρονη Αριστερά να έχει χιούμορ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ διάλλεξε λάθος στόχο μιας κι η σάτιρα είναι γένους ελληνικού, βαθειά ριζωμένη στον λαό μας. Μπορεί να μας αρέσει ή όχι, μπορεί να είναι καλόγουστη ή κακόγουστη, εύστοχη ή άστοχη, μα δεν παύει να αποτελεί το αντίβαρο στην αυθαιρεσία ή τις υπερβολές της κάθε αρχής και εξουσίας. Γεγονός που την τοποθετεί στα θεμέλια της δημοκρατίας.
Αναπαράγω εδώ το σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου απο ΤΑ ΝΕΑ. Χαμογελάστε, παρακαλώ.
Από : http://pavlidiscartoons.com/blog/?p=2322
Όμως η κάθε δουλειά, η κάθε δημιουργία, προϋποθέτει κόπο, σκέψη, γνώση και, βέβαια, κάποιο ικανότητα και ταλέντο ξεχωριστό που δεν τόχουν άλλοι. Όπως είπε και ο Gene Fowler, “Το γράψιμο (και η ζωγραφική θα πρόσθετα εγώ) είναι πολύ εύκολο. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κάτσεις κοιτώντας ένα λευκό χαρτί, μέχρι σταγόνες αίματος ν’ αρχίσουν να σχηματίζονται στο μέτωπό σου”.
Ύστερα απ’ αυτά είναι πολύ φυσικό ένας δημιουργός να ζητά ο κόπος του να γίνεται σεβαστός και σίγουρα όχι αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Μιλώ με αφορμή αυτούς που χωρίς δεύτερη σκέψη, με κάθε άνεση και δήθεν αφέλεια, αρπάζουν απο το διαδύκτιο ή αλλού ό,τι τους βολεύει προκειμένου να γεμίσουν δικές τους σελίδες που αλλοιώς θα ήταν αδειανές. Αυτό, βέβαια, δεν είναι διαφορετικό απο το να αρπάζεις κάτι απο το ράφι του παντοπωλείου και να το παίρνεις σπίτι χωρίς να πληρώσεις, προκειμένου να γεμίσεις το δικό σου άδειο ράφι. Ακόμα χειρότεροι είναι όσοι αναδημοσιεύουν από αναδημοσιεύσεις. Εκεί τα ίχνη του δημιουργού εξαφανίζονται παντελώς αφού ούτε καν ο πρώτος αναδημοσιεύσας αναφέρεται πουθενά. Ο κλέψας τον κλέψαντα, δηλαδή.
Προσωπικά, έχω πικρή εμπειρία. Έχω δεί έργα μου να δημοσιεύονται σε έντυπα ή το διαδύκτιο χωρίς την παραπάνω αναγνώριση που λέγαμε. Έχω δεί έργα μου παραποιημένα κατά βούλησιν να εικονογραφούν τελείως άσχετα άρθρα αλλονών. Έχω δει έργα μου να κυκλοφορούν χωρίς την άδειά μου ως προσκλήσεις σε χορούς συλλόγων, αφίσες, καλέσματα σε απεργία, ακόμα και μπλουζάκια- ναι, ναι, τα πουλούσαν στην Παλιά Αγορά οι ξεδιάντροποι μα τους κανόνισε ο δικαστής.
Τι πρέπει να γίνει; Απλό! Αναδημοσίευση, ναι. Μα ταυτόχρονα αναγνώριση του δημιουργού, μα και αναφορά της πηγής απ’ όπου “κατεβάστηκε” το συγκεκριμένο έργο. Στην δικιά μου περίπτωση η αναγνώριση πρέπει να είναι: “του Βαγγέλη Παυλίδη, πηγή <pavlidiscartoons.com/blog>, (ή κάτι άλλο, ανάλογα με την περίσταση)”. Το σκίτσο ή άλλη εικονογράφηση δεν πρέπει να απομονώνεται και να χρησιμοποιείται χωρίς το κείμενό που τυχόν το συνοδεύει.
Αυτά βέβαια δεν αφορούν τους σωστούς και ευσυνείδητους που τηρούν την δεοντολογία και σέβονται την δουλειά του άλλου. Επαναλαβάνω λοιπόν και παρακαλώ: όταν αναδημοσιεύεται σκίτσο, κείμενο, σχέδιο ή ό,τι άλλο δικό μου να με αναφέρει ονομαστικά ως δημιουργό καθώς επίσης να αναφέρει και την πηγή με ενεργό σύνδεσμο (active link) προς αυτήν.
I say all that having in mind those who without hesitation will grab from the internet or other sources whatever strikes their fancy and so fill up their otherwise empty pages. This is nothing different from taking down something from the shelf of a store and walking away without paying. Even worse are those who reproduce from a reproduction, in which case the traces of the creator disappear for good.
Personally, I have bitter experience. I have seen my works reproduced in print or on the internet without reference to my name. I have seen them distorted at will to illustrate irrelevant articles. I have seen them reproduced without my permission as invitations to various events, posters, calls to a strike or some other action, I have even seen them on T-shirts.
What is to be done? Simple! Reproduction, yes. But, at the same time acknowledgement of the creator and reference to the original source from which the work was taken. In my case, the acknowledgement should be in the form of “By Vangelis Pavlidis. Source <pavlidiscartoons.com/blog>” or some other source as the case might be. The cartoon or other illustration may not be separated and used alone without the text that might be with it.
All that, of course, has nothing to do with those honest professionals who respect ethical and legal rules and the labor of others. I repeat then and beg that whenever cartoon, drawing, text or whatever else created by me is reproduced in another site to, please, mention me by name as the creator and also mention the source of origin with an active link to it.
It is in some way flattering to have one’s work reproduced by someone else. It shows that your work is appreciated, that it is considered to be successful, that it might be of interest to others as well. So far, so good.
—————————————————————————————————————————————————————
Ήταν
αργά και είχα ήδη γράψει τα παραπάνω όταν έμαθα για το σκίτσο του
συνάδελφου Χαντζόπουλου και την αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι
επιφυλάσσομαι να γράψω περισσότερα γι αυτό τις επόμενες μέρες.Για την ώρα θα πω πως κύριο χαραχτηριστικό κάποιου με χιούμορ είναι το να μπορεί να γελάει με τον εαυτό του. Θα περίμενε κανείς απο μια “πεφωτισμένη”, σύγχρονη Αριστερά να έχει χιούμορ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ διάλλεξε λάθος στόχο μιας κι η σάτιρα είναι γένους ελληνικού, βαθειά ριζωμένη στον λαό μας. Μπορεί να μας αρέσει ή όχι, μπορεί να είναι καλόγουστη ή κακόγουστη, εύστοχη ή άστοχη, μα δεν παύει να αποτελεί το αντίβαρο στην αυθαιρεσία ή τις υπερβολές της κάθε αρχής και εξουσίας. Γεγονός που την τοποθετεί στα θεμέλια της δημοκρατίας.
Αναπαράγω εδώ το σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου απο ΤΑ ΝΕΑ. Χαμογελάστε, παρακαλώ.
Από : http://pavlidiscartoons.com/blog/?p=2322
Ετικέτες: 
