Κυριακή, Αυγούστου 11, 2013
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.
Κ. Π. Καβάφης
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.
Κ. Π. Καβάφης
Λέγεται πως ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται. Ακολουθεί λογικά και το αντίθετο, πως ο λύκος δηλαδή δεν χαίρεται καθόλου στην ηρεμία του βάλτου, στη στασιμότητα. Ως τοιούτος και εγώ, εννοώ ως λύκος/πολιτικός σκιτσογράφος και μην το πάτε αλλού παρακαλώ, ξεκίνησα κάποια στιγμή που πρώτα η χούντα κι ύστερα η πολιτική πάλη κι οι διεργασίες ήταν στο φόρτε τους. Εκεί όχι μόνο βρήκα κυνήγι και τροφή, μα και την ικανοποίηση πως κάτι κάνω, κάτι προσφέρω αν μου επιτρέπεται να πω, πως δεν κάθομαι τέλος πάντων να μετράω προβατάκια να περνούν.
Ήταν μια εποχή, που έδινε ελπίδες πως κάτι πάει ν’ αλλάξει προς το καλύτερο στον τόπο αυτόν. Η αναμπουμπούλα κράτησε λίγα χρόνια, με σκαμπανευάσματα και πισωγυρίσματα, μα πάντα με την ελπίδα πως υπάρχει ακόμα ελπίδα. Κι ύστερα τα πράγματα ηρέμησαν, καταλάγιασαν. Μπήκε πάλι το νερό στ’ αυλάκι. Ένα αυλάκι παράλληλο, αλληλοτροφοδοτούμενο και πολλάκις διασταυρούμενο με το προηγούμενο. Κι ο λύκος άρχισε να ξύνει το κεφάλι του γιατί όταν η δουλειά καταντάει ρουτίνα, όταν απο τα πράγματα είναι υποχρεωμένος κανείς να επαναλαμβάνεται, χάνεται τότε το κέφι, χάνεται η δημιουργικότητα. Κι έτσι σιγά σιγά ο λύκος παύει να είναι λύκος και γίνεται κάτι σαν εκείνα τα ζώα που περίλυπα και κατσιασμένα στριφογυρίζουν στο κλουβί του ζωολογικού κήπου. Τόσο μονότονη και επαναλαμβανόμενη, τόσο βαρετή και αναμενόμενη κατάντησε κάποια στιγμή η πολιτική ζωή που -αλήθεια λέω- μπορούσα σήμερα να κάνω ένα σκίτσο για το τι θα έλεγε ο πρωθυπουργός ή κάποιος άλλος πολιτικός την επόμενη βδομάδα.
Κάπως έτσι και τώρα. Εγώ που κάποτε έτρωγα εφημερίδες για πρωινό, εφημερίδες για μεσημεριανό και πάλι εφημερίδες για δείπνο αρκούμαι τώρα στους τίτλους κι αυτούς στα γρήγορα. Τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα και δεν χρειάζεται διάβασμα. Τι είπε ο Σαμαράς, τι είπε ο Ευάγγελος… μα τι άλλο να πούν απ’ αυτό που λένε πάλι και πάλι και πάλι, εδώ και τόσον καιρό. Το νερό στ’ αυλάκι που λέγαμε.
Τέλος πάντων, αυτά για την πολιτική κι εσάς μάλλον δεν σας αφορούν, μα τα λέω γιατί έτσι τα νοιώθω τον καιρό αυτόν. Παρακαλώ να μη νομιστεί πως βαρέθηκα τη ζωή. Χα! Πώς το λέει πάλι η παροιμία; “Ο λύκος κι αν εγέρασε…” Έχω μπόλικη κι ενδιαφέρουσα δουλειά στα χέρια μου και στο κάτω κάτω τι το ‘χω τούτο δω το μπλόγκ. Κι ύστερα ειν’ ωραίες οι ταβέρνες του χωριού, καλή η παρέα, καλό το ούζο και η σούμα.
ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗΣ – PAGEFINDER
It
is said that the wolf revels in turmoil. It is only logical to think
that he must be very unhappy in stagnant waters. I started out as a
wolf/political cartoonist, at a time when the military dictatorship and
the political struggle that followed were at their height. I found
plenty of “food” and had the satisfaction that I was doing something
worth my while, that I was contributing something to something and that,
in any case, I wasn’t just counting sheep going over a fence.
It
was a time of intense political struggle that was giving hope that
something may change for the better in this country. It all lasted for a
few years, with ups and downs and set backs, but always with the hope
that there was hope. And then things settled down and the water
returned to a ditch, similar if not the same to the previous one. And
this wolf begun to scratch his head because when work becomes routine,
when circumstances oblige one to repeat oneself, then the joy of work
disappears and creativity disappears. And gradually the wolf ceases to
be a real wolf as he is transformed into one of those sorry creatures,
saggy and sad, that pace around in a zoo cage. Political life had
become so monotonous and self-repeating that -I’ m not kidding- I could
have made a cartoon today of what the prime minister or some other
politician would say next week.
It
is pretty similar now. There was a time I would have newspapers for
breakfast, newspapers for lunch and newspapers for dinner. Now, going
quickly through the titles is enough. The rest is easily understood
guessed and interpreted. What did Samaras or Venizelos say… well, what
else other than what they keep saying over and over again all this
time. The water in the ditch, as we were saying.
Anyway,
this is all about politics and has probably nothing much to do with
you. The only reason I mention it is that this is how I feel nowadays.
But I don’t want you to think I am bored. Haha! I have plenty of
interesting work to keep me busy and I have this blog. And then, the
taverns in the village are good and so is the company -not to mention
ouzo and retsina.
Ετικέτες: 
