Το Φράγμα - Του Κώστα Εφήμερου

Εδώ και μερικές ημέρες έχει ξεκινήσει μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το αν ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει πρόγραμμα και πολιτικό σχεδιασμό. Δεν έχει. Να μην κοροϊδευόμαστε. Αλλά έχει αλήθεια σημασία;

Ο Σταύρος ξεκίνησε το κόμμα του με σλόγκαν το «χωρίς κομματικό παρελθόν» και στη συνέντευξη όταν κάποιος τον ρώτησε σχετικά με τις θέσεις του προσέθεσε ότι τα γραπτά του δείχνουν ξεκάθαρα την «οπτική» του. Το πρόβλημα με τον Σταύρο είναι ότι μπερδεύει τους πολιτικούς με την πολιτική και την πολιτική με την άποψη. Γιατί πολιτική δεν είναι μια θέση απέναντι σε κάποιο πρόβλημα. Είναι το ολοκληρωμένο προτεινόμενο σύστημα για να το αντιμετωπίσεις. Πολιτική είναι δηλαδή το ιδεολογικό πλαίσιο + η δράση που απαιτείται, και αυτό δεν εκφράζεται μέσα από 17 ή 30 ή και 100 κείμενα, ακόμα και αν αυτά είναι δημοσιογραφικά.

Όταν ρωτάει όμως ο Σταύρος αν ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΠΑΣΟΚ έχουν στην πραγματικότητα να προτείνουν τίποτα σοβαρότερο σε σχέση με Το Ποτάμι δεν πέφτει και πολύ έξω. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περισσότερες από μια (εντελώς αντιδιαμετρικές) λύσεις για κάθε πρόβλημα.

Δεν έχει πρόβλημα με τις θέσεις των άλλων κομμάτων ο Σταύρος αλλά με τα νούμερα… αυτά δεν πάνε καλά. Το σχεδόν 6% με όλες τις κάμερες πάνω σου στο peak της δόξας πριν ξεκινήσεις τα λάθη δεν είναι πολύ ενθαρρυντικό.

Το καλό τουλάχιστον με το Σταύρο είναι ότι δεν είναι Πέπε Γρκίλο. Ο Ιταλός είναι λίγο φασιστάκος και «εθνικαράς» ενώ ο δικός μας είναι ήπιων τόνων και μάλλον συμπαθής για τους περισσότερους. Από τις δημοσκοπήσεις φαίνεται μάλιστα ότι θα κουνήσει και μερικούς από αυτούς που δεν έχουν ψηφίσει ποτέ και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι καλό.

Ξέρετε όμως ποιο είναι το πρόβλημα με το κόμμα του Θεοδωράκη; Σε αντίθεση με όσα λέγονται προσωπικά πιστεύω ότι δεν είναι αρκετά απολιτίκ.

Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο προσπαθεί να αποκτήσει άποψη για το μνημόνιο (Σταύρο, δεν τελειώνει το Μάΐο) εκτός αν πραγματικά πιστεύει ότι θα του δοθεί εντολή να (συν)κυβερνήσει. Γιατί αν είναι ειλικρινής το μόνο που θα έπρεπε να τον ενδιαφέρει είναι να καταγραφεί για κάτι πραγματικά ουσιαστικό και όχι να αναμετρηθεί με φόντο το σκηνικό που υποτίθεται έρχεται να ανατρέψει. Δεν είναι ανάγκη να έχεις άποψη για όλα. Μπορείς να επιλέξεις ένα μόνο στόχο που να έχει νόημα.

Σας έχει τύχει ποτέ να υπολογίζετε πως θα ξοδέψετε υποθετικά χρήματα που θα είχατε κερδίσει αν η ζωή το αποφάσιζε αλλίως; Τι θα κάνατε αν ήσασταν εσείς ο προπονητής στο ντέρμπι; Πως αλλιώς θα προχωρούσατε έναν διάλογο που ξέρετε ότι πήγε στραβά αν μπορούσατε να γυρίσετε για λίγα λεπτά μόνο πίσω στο χρόνο;

Ε, λοιπόν αν εγώ ήμουν ο Σταύρος (όμορφος, πετυχημένος, αναγνωρισμένος) δεν θα είχα κανένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα για να βγούμε από την κρίση. Μόνο θα ήθελα τη διαφάνεια στην πολιτική.

Αν αγαπητοί μου φίλοι ψηφίζατε εμένα και το κόμμα μου όλες οι συναντήσεις με την Τρόικα θα μεταδίδονταν ζωντανά στην τηλεόραση. Θα επιχειρούσα αλλαγή του συντάγματος που θα γραφόταν από τους πολίτες και το οποίο θα απαγόρευε την αναδρομική αμνήστευση οποιουδήποτε. Κανείς πια δεν θα μπορούσε να νίψει τας χείρας του εφόσον άσκησε εξουσία. Το νέο σύνταγμα θα προέβλεπε δημοψηφίσματα για τον προϋπολογισμό αλλά και για οποιοδήποτε νομοσχέδιο εφόσον υπήρχαν 50.000 υπογραφές. Καμία απόφαση για πάνω από 10.000€ δεν θα μπορούσε να ισχύει αν δεν υπήρχε πρώτα αναρτημένη για ένα μήνα στο διαδίκτυο (με όλα τα στοιχεία και τα έγγραφα που τεκμηριώνουν την ανάγκη για κάθε έργο, την πορεία και την παράδοσή του).

Αν φίλοι μου ψηφίζατε εμένα θα επιχειρούσα απλά να κάνω το σύστημα όσο το δυνατόν πιο δημοκρατικό γίνεται και μετά θα συζητούσαμε και για όλα τα υπόλοιπα. Αν ψηφίζατε εμένα και το κόμμα μου, Το Φράγμα (στην αδιαφάνεια), ο κόσμος θα ήταν καλύτερος.

Ευτυχώς όμως κατεβαίνει ο Σταύρος και όχι εγώ.

---

Κώστας Εφήμερος

Δευτέρα 10 Μαρτίου 2014

thepressproject.gr

=================================================================

Ποταμός Γουλιμής - Του Στάθη

Τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές το «ποτάμι» του κ. Σταύρου Θεοδωράκη βρίσκεται στο 10%! Και η στάθμη ανέρχεται!! Ώσπου να τελειώσετε την ανάγνωση αυτού του πονήματος το ποτάμι θα έχει φτάσει στο 20% !!! Νιαγάρας ο Σταύρος.
Το κόμμα που εμετρήθη (δημοσκοπικώς) πριν καν να γεννηθεί, που εμετρήθη χωρίς καν να ζυγισθεί, εισβάλει ορμητικό στην πολιτική σκηνή όπως ο χείμαρος του Ποδονίφτη, όταν έχει βρέξει καρέκλες, και απειλεί να σαρώσει ό,τι σάπιο το γέννησε.
Έτσι, χωρίς ιδρυτική διακήρυξη, χωρίς καταστατικό, χωρίς ιδεολογία , χωρίς πρόγραμμα – κάτι δηλαδή σαν εκπομπή της Μαρίας Ρεζάν χωρίς τη Μαρία Ρεζάν – ο φουσκωμένος ποταμός Σταύρος διαβαίνει τον Γραικό κι απειλεί να φθάσει ως τα Γαυγάμηλα σαρώνοντας στο διάβα του το σάπιο κατεστημένο στο οποίον τόσα χρόνια σύχναζε (δεν θα πω ανήκε, διότι είναι βαρειά κουβέντα, και τις βαρειές κουβέντες ο Σταύρος δεν τις σηκώνει). Για παράδειγμα : ποιός Σημίτης; ποιός Γιωργάκης; πού τους είδα, πού τους ξέρω! – ίσως να με ξέρουν εκείνοι! Πρόβλημά τους,
«εγώ δεν είμαι υποχείριο» λέει ο Σταύρος. «Εγώ είμαι επιτυχημένος δεν είμαι λούζερ, ποιανού να γίνω υποχείριο;».
Πράγματι ! Ο Σταύρος είναι υπεράνω δεξιάς και αριστεράς – αυτά είναι πράγματι ντεμοντέ. Απλώς όπως λέει «θα κλέβει ιδέες πότε απ΄την αριστερά πότε απ΄τη δεξιά» και θα πορεύεται
σαν φούσκα μέσα στην εποχή της φούσκας, όπου φυσάει ο άνεμος. Πολύ βολικό. Όσο βολική ήταν και η έως τώρα διαδρομή του κ. Σταύρου Θεοδωράκη, «αντισυστημικός» στα εύκολα, όπως για τα προβλήματα των τσιγγάνων ή των γκαίυ (χωρίς να τα υποτιμώ) , συστημικός όμως με τα μπούνια για τα χοντρά προβλήματα, όπως το μεροκάματο, τα μνημόνια η εθνική ανεξαρτησία, οι αυτοκτονίες και άλλα «λαϊκιστικά»! Άπαγε!
το κόμμα του Σταύρου δεν έχει σχέση με τέτοιες βαρβατίλες, είναι κάτι σαν ΜΚΟ, σαν ψόφιο λάιφ στάιλ που δεν έχει βρωμίσει ακόμα, ένα κίνημα «καθώς πρέπει αγανακτισμένων», με τις αιτήσεις ενός λαού που έχει τη «δυστυχία να είναι έλληνας», ενός λαού που αρνείται να σιχαθεί τον εαυτό του
και να γίνει σλόγκαν, διαφημιστικό σποτ, ατάκα, αντί να μαζεύεται στις πλατείες, όπως οι τρισκατάρατοι αγανακτισμένοι και να εκδηλώνει τον πόνο του, την οργή του, το θόλωμά του, την αγωνία του, χωρίς κανέναν στυλ
χωρίς να΄χει ένα image, βρε αδερφέ, χωρίς να πουλάει κάποια μούρη- δες τον Σταύρο με τι άνεση μιλάει στους δημοσιογράφους πηγαίνοντας πάνω-κάτω, μια εικόνα χίλιες λέξεις
κυρίως όταν αυτές οι χίλιες λέξεις δεν υπάρχουν.
Κυρίως όταν απλώς επαναλαμβάνεις πεθαμένα κλισέ που τριάντα χρόνια τώρα νεάζουν- ένας σοβαροφανής Μπέπε Γκρίλο που την πέφτει στον Μπερλουσκόνι που τον γέννησε.
Διότι αυτό είναι το κόμμα του Σταύρου: ένα απότοκο του εκφυλισμού της δημοκρατίας. Μια ακόμα απόπειρα αποπολιτικοποίησης της πολιτικής. Ένα παρεάκι που ζει στον μικρόκοσμό του και απαρτίζεται από ανθρώπους που κολακεύουν ο ένας τον άλλον ότι είναι επιτυχημένοι και όχι λούζερ.
Είναι το κόμμα αυτό ένα ακόμα παραλήρημα της κεντροαριστεράς που ψυχορραγεί ανάμεσα στους 58 της Ελιάς, τους 30 του Σταύρου, τους 101 της ΔΗΜΑΡ και τα 101 ντόπερμαν των αφεντικών στα ΜΜΕ. Πολιτικά σχήματα που, αφού χρεοκόπησαν τη χώρα κι αλάλιασαν τον λαό, προσπαθούν τώρα να διασωθούν και αλληλοπνίγονται - μοιάζουν
όλα αυτά όχι σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ, αλλά σαν μια γούρνα όπου πλατσουρίζει μέσα της πικρόχολος τις γέρων, πεπεισμένος ότι είναι το άλας της γης και το αθάνατο νερό της αλαζονείας.
Το σύστημα που έκανε την Ελλάδα (και την Ευρώπη) μπάχαλο, στην Ελλάδα πνέει τα λοίσθια -πολλά τα απόνερα, δεν τα βλέπω ποτάμι. Ευτυχώς, διότι τέτοιο ποτάμι μόνον Αχέροντας θα μπορούσε να ‘ναι, να πνίγει μέσα του «αγανακτισμένους» και «λαϊκιστές» κι όλο εκείνο το λαϊκό καρκατσουλιό που δεν μπορεί να φάει ένα σατομπριάν, χωρίς να μπερδέψει τα μαχαιροπίρουνα καθώς και τις χρονιές που το κρασί της Αλσατίας ήταν άξιο να το πιει ο Μπαρόζο

Όπως και να ‘χει, αντί Παπανδρέου, ο Σημίτης, αντί Σημίτη ο Γιωργάκης, αντί Γιωργάκη ο Βενιζέλος, αντί Βενιζέλου ο Σταύρος, μια πορεία του ΠΑΣΟΚ (διότι περί του ΠΑΣΟΚ και των παρενδύσεών του πρόκειται) προς τα κάτω, από τον Τρικούπη στον Γουλιμή, ή, αν προτιμάτε, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στον Κληκλή, ένα άγος που έφαγε τα ψωμιά του, αφού πρώτα κατασπάραξε το σώμα της πατρίδας...

email: stathis@enikos.gr
Από : enikos.gr

Ετικέτες: ΑΠΟΨΕΙΣ,ΑΡΘΡΑ,ΠΟΛΙΤΙΚΗ