Παρασκευή, Απριλίου 19, 2013
Πριν από 4-5 χρόνια, ένας πολύ γνωστός δημοσιογράφος -δεξιών πεποιθήσεων- μου είχε πει το εξής: «Στα ΜΜΕ είναι όλοι μετρήσιμοι. Εσύ μετριέσαι πάρα πολύ καλά. Κάποια μέρα θα σου ζητήσουν να κατέβεις για βουλευτής».
Είχα αντιδράσει στα λεγόμενά του, επειδή τα έβρισκα υπερβολικά.
Έκανα λάθος. Είχε δίκιο.
Αυτή η ημέρα έφτασε.
Μου έγινε η πρόταση να είμαι υποψήφιος βουλευτής στις επόμενες εθνικές εκλογές.
Δεν θα αναφέρω από ποιο κόμμα και από ποιο πρόσωπο μου έγινε η πρόταση. Μην κάνετε εικασίες, σας παρακαλώ, στην Ελλάδα ζούμε. Η στιγμή είναι δύσκολη για εμένα, ας μην την κάνουμε πιο δύσκολη. Σας ευχαριστώ.
Γράφω αυτές τις γραμμές αρκετά ταραγμένος, και οι μόνοι άνθρωποι που γνωρίζουν για το θέμα είναι δυο παιδικές μου φίλες, οι οποίες έκαναν πάρτι μόλις το έμαθαν. Δεν ξέρω γιατί χάρηκαν τόσο πολύ, εγώ είμαι εμβρόντητος.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, και στο παρελθόν υπήρξε μια προσέγγιση για το αν ενδιαφέρομαι να είμαι υποψήφιος βουλευτής αλλά σε φιλολογικό επίπεδο. Τώρα, τα πράγματα είναι σοβαρά. Πολύ σοβαρά.
Θεωρώ σωστό να γράψω στο μπλογκ πως δέχτηκα την πρόταση να είμαι υποψήφιος βουλευτής, και ακόμα πιο σωστό να ζητήσω την γνώμη των αναγνωστών του μπλογκ.
Οπωσδήποτε, αυτό είναι πιο τίμιο από το να το μαθαίνατε την οριστική μου απόφαση από κάποιο ΜΜΕ ή κάποιο σάιτ.
Όσα συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες, με έκαναν να σκεφτώ πως, ίσως, η Βουλή μου ταιριάζει.
Τόσοι άνθρωποι πάνε κάθε μέρα στη Βουλή ή κάνουν πολύ σπουδαία πράγματα στη ζωή τους, και δεν ασχολείται κανείς μαζί τους.
Εγώ μία φορά πήγα στη Βουλή, και βγήκαν δελτία Τύπου. Έγινε πόλεμος ανακοινώσεων, δηλώσεων και δημοσιευμάτων.
Φανταστείτε τι έχει να γίνει, αν πηγαίνω κάθε μέρα.
Επίσης, σκέφτομαι πως, αν εκλεγώ βουλευτής, θα έχω ασυλία να γράφω ό,τι θέλω.
Σήμερα, με την ακροδεξιά στην κυβέρνηση, έχει γεμίσει ο τόπος –και το διαδίκτυο- κυπατζήδες και ασφαλίτες. Πας να γράψεις κάτι, και νιώθεις την ανάσα τους στο σβέρκο σου.
Αν γράφω μέσα από τη Βουλή, δεν θα μπορεί να με ενοχλήσει κανείς. Βουλευτική ασυλία.
Επίσης, κακά τα ψέματα, μάλλον δεν είμαι ένας μπλόγκερ αλλά κάτι άλλο.
Φαντάζεστε στη Γερμανία να έβγαινε το γραφείο Τύπου της Μέρκελ και να έδινε στη δημοσιότητα τα στοιχεία ενός Γερμανού μπλόγκερ επειδή έγραψε ένα tweet που δεν αναφερόταν καν στην Μέρκελ;
Όχι, δεν το φαντάζεστε. Και δεν το φαντάζεστε επειδή δεν θα συμβεί ποτέ.
Άρα, κάτι υπάρχει εδώ. Και πρέπει να το αντιμετωπίσω.
Η έξαλλη αντίδραση του Αντώνη Σαμαρά με έκανε να σκεφτώ πως, ίσως, πρέπει να επανεξετάσω τον επαγγελματικό μου προσανατολισμό.
Και πρέπει να τον ευχαριστήσω γι’ αυτό.
Επειδή τα γράφω όλα, δεν με αφήνει αδιάφορο και η βουλευτική αποζημίωση. Η κατάσταση στην αγορά εργασίας, όπως όλοι ξέρετε, είναι τραγική. Χιλιάδες Έλληνες φεύγουν στο εξωτερικό, αναζητώντας μια οποιαδήποτε δουλειά, άλλοι στήνονται στην ουρά του ταμείου ανεργίας, άλλους τους συντηρούν γονείς, γιαγιάδες ή φίλοι, και άλλοι αυτοκτονούν.
Εγώ, ουσιαστικά, είμαι άνεργος –αφού δεν έχω μια βασική και σταθερή δουλειά-, οπότε υποθέτω πως δεν θα με κατηγορήσει κάποιος αν εκλεγώ βουλευτής και έχω έναν πολύ καλό σταθερό μισθό και κάποια τυχερά.
Όλοι μια δουλειά δεν ψάχνουμε; Εδώ κάποιοι πάνε και γίνονται αστυνομικοί. Νομίζετε ότι θέλουν να γίνουν αστυνομικοί; Ένα σταθερό μισθό ψάχνουν.
Εσείς τι θα κάνατε, αν ήσασταν στη θέση μου; Θα καθόσασταν κλεισμένοι όλη μέρα στο σπίτι σας ή μήπως θα την περνούσατε με 400, 500 ή 600 ευρώ τον μήνα, πληρώνοντας τον ένα λογαριασμό πίσω από τον άλλον;
Τα έτοιμα, αν έχεις, κάποτε τελειώνουν. Εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση.
Θα μπορούσα να ξεπουληθώ στην ολιγαρχία αλλά θα ήταν καλύτερο αυτό από το να εκλεγώ βουλευτής; Άλλωστε, ο βουλευτής έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο από τον εξαγορασμένο δημοσιογράφο.
Επίσης, πολύ βολικό για εμένα είναι ότι η Βουλή μπορεί να κλείσει τον Μάιο και να ανοίξει τον Οκτώβριο. Πέντε μήνες μπάνια. Και θα πληρώνομαι κιόλας. Γιατί πέντε μήνες μπάνια κάνω και τώρα, αλλά δεν πληρώνομαι.
Δέλεαρ είναι και οι 15θήμερες διακοπές τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Θα είναι σαν να ξαναπηγαίνω στο Δημοτικό. Για την ακρίβεια, ούτε τα παιδιά του Δημοτικού δεν κάνουν τόσους μήνες διακοπές.
Δωρεάν αυτοκίνητο, δωρεάν αεροπορικά εισιτήρια, πολλά ακόμα δωρεάν, και θα με κερνάνε όλοι, οπότε θα βάζω και κάτι στην άκρη.
Μια τετραετία να είμαι βουλευτής, καθάρισα. Θα έχω δουλέψει ούτε δυο χρόνια και θα έχω βγάλει χρήματα για να περάσω τα επόμενα δέκα. Και να βοηθήσω και τους φίλους μου που υποφέρουν.
Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, τα έγραψα όλα.
Όπως κάνω πάντα.
Η αλήθεια είναι πως αντιστάθηκα τρία χρόνια –όσο μπορούσα τουλάχιστον-, αλλά δεν μπορώ να αντιστέκομαι για πάντα.
Η ζωή περνάει. Και πίσω δεν γυρνάει.
Έτσι κι αλλιώς, οι περισσότεροι Έλληνες έχουν αποφασίσει πως δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στη χώρα μας.
Ως και οι αναρχικοί κουράστηκαν. Στη Μανωλάδα πυροβολούν ανθρώπους και δεν τρέχει τίποτα.
Αφού δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο η χώρα, μήπως να προσπαθήσω να κάνω τη ζωή μου κάπως καλύτερη;
Είναι κακό αυτό;
Δεν μπορώ να υποσχεθώ πως, αν εκλεγώ βουλευτής, θα πετύχω κάτι καλό για τη χώρα και τους πολίτες. Το πιθανότερο είναι πως δεν θα πετύχω τίποτα άλλο, πέρα από το να περάσω μερικά άνετα χρόνια.
Εντάξει, θα πω και μερικές ωραίες ατάκες. Μπορεί να γράψω και κάνα βιβλίο για να περνάει η ώρα.
Βέβαια, θα πρέπει να εκλεγώ πρώτα. Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να κατανοήσω, μου δόθηκε να καταλάβω πως αυτό είναι βέβαιο.
Εγώ πάλι θεωρώ βέβαιο μόνο τον θάνατο. Και την Εφορία.
Το περίεργο είναι πως αυτό συμβαίνει την εποχή που είχα αποφασίσει να φύγω από την Ελλάδα και να εγκατασταθώ μόνιμα στο εξωτερικό.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Δεν έχω πάρει ακόμα την απόφασή μου αν θα δεχτώ την πρόταση να είμαι υποψήφιος βουλευτής.
Η απόφασή μου θα εξαρτηθεί από τους αναγνώστες του μπλογκ. Από εσάς, δηλαδή.
Περιμένω.
Μην βιαστείτε να μου απαντήσετε.
Σκεφτείτε πρώτα.
Σκεφτείτε μια φορά για εμένα.
Αλλά μπείτε στη θέση μου.
Σας ευχαριστώ.
π.
(Ευχαριστώ την Α. και την Μ., για την συμπαράστασή τους και την αγάπη τους αυτή την δύσκολη για εμένα ημέρα. Ζητώ συγγνώμη από τα υπόλοιπα κοντινά μου πρόσωπα που θα το μάθουν από εδώ και θα πάθουν σοκ.)
(Θέλω να πω στους φίλους αναγνώστες που με ρώτησαν τις προηγούμενες ημέρες αν σκέφτομαι να γίνω πολιτικός πως η απάντηση που τους έδωσα ήταν ειλικρινής. Δεν μου είχε γίνει ακόμα η πρόταση.)
pitsirikos
Από pitsirikos.net
_________________________________________________________________
Επιστρατεύτηκε και ο Κανέλλης από τα ΝΕΑ... κατά Πιτσιρίκου
Ο Κανέλλης, τα ΝΕΑ και «ένας Πιτσιρίκος στον λασπωμένο βυθό του Internet»
Ολόκληρη
σελίδα αφιέρωσε η εφημερίδα «Τα Νέα» στον μπλόγκερ Πιτσιρίκο με αφορμή
και την έντονη αντιπαράθεση Μουρούτη και ΣΥΡΙΖΑ. Το άκρως επικριτικό
κείμενο υπό τον τίτλο «Ενας Πιτσιρίκος στον λασπωμένο βυθό του Internet»,
που υπογράφει ο Ηλίας Κανέλλης επιτυγχάνει το αντίθετο από αυτό που
επιδιώκει: αναδεικνύει τον Πιτσιρίκο κάνοντας σούπερ διαφήμιση στον
δημοφιλή μπλόγκερ και το ιστολόγιο του.
Αλλωστε το παραδέχεται κι ο ίδιος ο Κανέλλης που γράφει: «Ο κύριος Πιτσιρίκος τα...
τελευταία χρόνια έχει καταγραφεί για τη συγκρουσιακή του διάθεση και για
τη σάτιρα, που τον έχουν κάνει πολύ δημοφιλή στο Διαδίκτυο». Ο
δημοσιογράφος κάνει λόγο για χυδαιότητα και επιθετικότητα και τον συχνά
συκοφαντικό τρόπο με τον οποίο απαντά ο μπλόγκερ, σε κριτικές ή σε
κείμενα διαμαρτυρίας για διατυπώσεις του ή για χαρακτηρισμούς του. Ολα
αυτά σύμφωνα με τον Κανέλλη κατατάσσουν με μεγάλη ευκολία τον Πιτσιρίκο
στους θιασώτες του βορβορώδους λόγου, ο οποίος δεν αντλεί τη δικαίωσή
του από τα επιχειρήματα, αλλά από τα like και την αναπαραγωγή του στο
βαθύ Ιντερνετ.
«Θα μπορούσε κανείς να αναρτήσει και να σχολιάσει πληθώρα χυδαίων κειμένων, τσιτάτων και άλλων εξυπνάδων που εκτοξεύονται για να προστεθούν στο άφθονο κοινωνικό δηλητήριο που χύνεται καθημερινά, δίνοντας στην πραγματικότητα επιχειρήματα και νομιμοποίηση στους διάφορους Κασιδιάρηδες της δημόσιας ζωής» αναφέρει ο Κανέλλης και παραθέτει τρία παραδείγματα για να εδραιώσει τα γραφόμενά του.
«Ενας Πιτσιρίκος στον λασπωμένο βυθό του Internet»
Tου Ηλία Κανέλλη
Ο κύριος Πιτσιρίκος τα τελευταία χρόνια έχει καταγραφεί για τη συγκρουσιακή του διάθεση και για τη σάτιρα, που τον έχουν κάνει πολύ δημοφιλή στο Διαδίκτυο. Αν όχι εξαρχής, πάντως πολύ σύντομα προσέγγισε και εκφράζει το στρατόπεδο που διακινεί αντιιμπεριαλισμό και αντιδυτικισμό γενικά, αντανακλαστικό αντιευρωπαϊσμό που εντάθηκε τα χρόνια της κρίσης, ενώ μετά την εκδήλωσή της πήρε ακραίες θέσεις εναντίον των στρατηγικών σωτηρίας της χώρας μέσα στο ευρώ, αποφεύγοντας να ταυτιστεί με συγκεκριμένο πολιτικό χώρο (π.χ. την αντισυστημική Αριστερά) αλλά, αντίθετα, τσαλαβουτώντας στο ευρύτερο λεγόμενο «αντιμνημονιακό» στρατόπεδο. Ολα αυτά, ωστόσο, είναι αφορμές για ιδεολογική κριτική αλλά δεν συνιστούν λόγο να κατηγορείται.
Ωστόσο, το χιούμορ που παγίωσε στην πορεία, η χυδαιότητα και η επιθετικότητά του, ο συχνά συκοφαντικός τρόπος με τον οποίο απαντά σε διάφορες ευγενικές κριτικές ή σε κείμενα διαμαρτυρίας για διατυπώσεις του ή για χαρακτηρισμούς του, τον κατατάσσουν με μεγάλη ευκολία στους θιασώτες του βορβορώδους λόγου, ο οποίος δεν αντλεί τη δικαίωσή του από τα επιχειρήματα, αλλά από τα like και την αναπαραγωγή του στο βαθύ Ιντερνετ.
Θα μπορούσε κανείς να αναρτήσει και να σχολιάσει πληθώρα χυδαίων κειμένων, τσιτάτων και άλλων εξυπνάδων που εκτοξεύονται για να προστεθούν στο άφθονο κοινωνικό δηλητήριο που χύνεται καθημερινά, δίνοντας στην πραγματικότητα επιχειρήματα και νομιμοποίηση στους διάφορους Κασιδιάρηδες της δημόσιας ζωής. Πιο κραυγαλέα από αυτά είναι τα εξής τρία:
1. «Παιδιά, αν διαβάζει κάποιος άνεργος, η Marfin ψάχνει για τρεις υπαλλήλους», έγραψε στο twitter το απόγευμα της 5ης Μαΐου 2010, αμέσως μετά τον εμπρησμό από κουκουλοφόρους του υποκαταστήματος της τράπεζας στη Σταδίου και τη δολοφονία εξαιτίας της πυρκαγιάς τριών εργαζομένων. Επειδή αυτό το μήνυμα έχει επικριθεί πολύ, μάλιστα, επανήλθε με κείμενό του (1 Μαρτίου 2013), στο οποίο ισχυρίζεται ότι τον έχουν παρεξηγήσει, ότι γι' αυτό φταίει η ΝΔ, ότι αυτός έγραψε το συγκεκριμένο σημείωμα για να στιγματίσει την κοινωνική αναλγησία για τους θανάτους: «Νομίζω πως αυτό το tweet είναι πολύ πετυχημένο και - δυστυχώς - έχει επαληθευθεί. Ηταν προφητικό. Η υπόθεση της Marfin έκλεισε την ημέρα που η Marfin κάηκε. Η Marfin βρήκε τρεις νέους υπαλλήλους, οι νεκροί ξεχάστηκαν, οι ένοχοι δεν συνελήφθησαν - αν και υπάρχουν στοιχεία, βίντεο και φωτογραφίες - και η ζωή συνεχίζεται σαν να μην έγινε τίποτα». Αυτά ισχυρίζεται.
2. Στις 15 Ιανουαρίου 2012 μία ομάδα «αγανακτισμένων» ετερόκλητων διαδηλωτών επιτέθηκε κατά ενός εστιατορίου στην Κρήτη όπου βρισκόταν η Ντόρα Μπακογιάννη. Πέταξαν πέτρες και γιαούρτια και ανάμεσα στα συνθήματα που φώναξαν προτού αποχωρήσουν ήταν και το αδιανόητο: «Σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη» - του ανθρώπου που δολοφόνησε η ομάδα Κουφοντίνα, Ξηρού κ.ά., επειδή διαφωνούσαν μαζί του πολιτικά. Την επομένη ο Πιτσιρίκος «σατίρισε πολιτικά» το συμβάν ως εξής:
«Οι γιαουρτωτές της κυρίας Μπακογιάννη φώναξαν το σύνθημα "Σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη". Θεωρώ απαράδεκτο το σύνθημα και είναι ντροπή να βεβηλώνεται η μνήμη ενός νεκρού. Το σύνθημα "Σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη" - εκτός από απαράδεκτο - είναι και περιττό. Υποθέτω πως η κυρία Μπακογιάννη θα επισκέπτεται τον τάφο πού και πού».
3. Αμέσως μετά το δολοφονικό χτύπημα της Δευτέρας στη Βοστώνη, έγραψε: «Ο Μαραθώνιος είναι επικίνδυνο αγώνισμα».
Δεν είναι αυτά μόνο τα υποδείγματα του δημόσιου λόγου του Πιτσιρίκου, που εκτοξεύονται με επιχείρημα το χιούμορ. Ενδεικτικά, για να δείτε τις μεθόδους του, θα σας παραθέσω δύο ιστορίες. Η πρώτη συνέβη τον Απρίλιο του 2012. Τότε, λοιπόν, ο κύριος Πιτσιρίκος είχε σχολιάσει την παρουσία στην τηλεόραση, στην εκπομπή του Παύλου Τσίμα, ορισμένων γνωστών με ενδιαφέρουσα δημόσια γνώμη συγγραφείς, που μίλησαν για την Αθήνα. Είχαν προσκληθεί ο Πέτρος Τατσόπουλος (μετέπειτα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ), ο Αύγουστος Κορτώ, ο Χρήστος Χωμενίδης, ο Γκασμέντ Καπλάνι. Ο Πιτσιρίκος στο μπλογκ του, υπό τον τίτλο «Οι πιο πουτάνες από τις πουτάνες», χτύπησε με οξύτητα τους συγγραφείς (χωρίς να τους κατονομάζει), γράφοντας ότι υπηρετούν διαπλεκόμενα συμφέροντα και παίζουν παιχνίδι με την εξουσία. «Θα τους δείτε στα κανάλια δίπλα σε κομψευόμενους "αριστερούς" δημοσιογράφους που [...] έκαναν εισοδισμό στα ΜΜΕ των νταβατζήδων για να ανατρέψουν το σύστημα από μέσα», έγραφε. Ο Χωμενίδης, τότε, μίλησε για «κουκουλοφόρους των μπλογκ» αλλά πιο έντονα αντέδρασε ο Τατσόπουλος, ο οποίος αποκάλεσε τον κύριο Πιτσιρίκο «κατουρημένο αρουραίο» και «θρασύδειλο σκουλήκι». «Είσαι ένας καφενόβιος παπαρομαλάκας που ισχυρίζεται ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ για να τραβήξει την προσοχή ΧΩΡΙΣ ΙΧΝΟΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ», κατέληγε ο Τατσόπουλος.
Μία δεύτερη ανάλογης «αισθητικής» ιστορία έχει να κάνει με τον δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα. Τον Ιούλιο του 2011 γράφτηκε σε τοίχο της Αθήνας το γκραφίτι «Το πάθος για χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». Ο Πιτσιρίκος συνεχάρη τους γκραφιτάδες, γράφοντας στο μπλογκ του ότι το εν λόγω σύνθημα ήταν δικό του, ότι το είχε λανσάρει ο ίδιος πολύ νωρίτερα. Ο Παύλος Τσίμας με μια ευγενική απάντησή του του επισήμανε ότι δεν έχει πλουτίσει από το επάγγελμά του, για να εισπράξει χαρακτηρισμούς τύπου «κακός και ατάλαντος δημοσιογράφος», «παπαγαλάκι» και διάφορα άλλα εύοσμα. «Προσωπικά, μου προκαλείτε περισσότερη αηδία απ' ό,τι οι συνάδελφοί σας. Οι νεοφιλελεύθεροι φασίστες που έχουν κατακλύσει τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν προσποιούνται κάτι άλλο απ' αυτό που είναι - είναι τα δουλοπρεπή σκυλιά των αφεντικών τους», προσέθετε, διεκδικώντας προφανώς την πατρότητα μιας ακόμη από τις συνήθεις διακηρύξεις μίσους για όσους δημοσίως έχουν διαφορετική άποψη. Αυτός είναι ο στόχος του: η διαφορετική άποψη. Κι αυτά είναι τα όπλα του. Η προκατάληψη, η χυδαιότητα, η διαστρέβλωση. Το μίσος.
Tου Ηλία Κανέλλη
Ο κύριος Πιτσιρίκος τα τελευταία χρόνια έχει καταγραφεί για τη συγκρουσιακή του διάθεση και για τη σάτιρα, που τον έχουν κάνει πολύ δημοφιλή στο Διαδίκτυο. Αν όχι εξαρχής, πάντως πολύ σύντομα προσέγγισε και εκφράζει το στρατόπεδο που διακινεί αντιιμπεριαλισμό και αντιδυτικισμό γενικά, αντανακλαστικό αντιευρωπαϊσμό που εντάθηκε τα χρόνια της κρίσης, ενώ μετά την εκδήλωσή της πήρε ακραίες θέσεις εναντίον των στρατηγικών σωτηρίας της χώρας μέσα στο ευρώ, αποφεύγοντας να ταυτιστεί με συγκεκριμένο πολιτικό χώρο (π.χ. την αντισυστημική Αριστερά) αλλά, αντίθετα, τσαλαβουτώντας στο ευρύτερο λεγόμενο «αντιμνημονιακό» στρατόπεδο. Ολα αυτά, ωστόσο, είναι αφορμές για ιδεολογική κριτική αλλά δεν συνιστούν λόγο να κατηγορείται.
Ωστόσο, το χιούμορ που παγίωσε στην πορεία, η χυδαιότητα και η επιθετικότητά του, ο συχνά συκοφαντικός τρόπος με τον οποίο απαντά σε διάφορες ευγενικές κριτικές ή σε κείμενα διαμαρτυρίας για διατυπώσεις του ή για χαρακτηρισμούς του, τον κατατάσσουν με μεγάλη ευκολία στους θιασώτες του βορβορώδους λόγου, ο οποίος δεν αντλεί τη δικαίωσή του από τα επιχειρήματα, αλλά από τα like και την αναπαραγωγή του στο βαθύ Ιντερνετ.
Θα μπορούσε κανείς να αναρτήσει και να σχολιάσει πληθώρα χυδαίων κειμένων, τσιτάτων και άλλων εξυπνάδων που εκτοξεύονται για να προστεθούν στο άφθονο κοινωνικό δηλητήριο που χύνεται καθημερινά, δίνοντας στην πραγματικότητα επιχειρήματα και νομιμοποίηση στους διάφορους Κασιδιάρηδες της δημόσιας ζωής. Πιο κραυγαλέα από αυτά είναι τα εξής τρία:
1. «Παιδιά, αν διαβάζει κάποιος άνεργος, η Marfin ψάχνει για τρεις υπαλλήλους», έγραψε στο twitter το απόγευμα της 5ης Μαΐου 2010, αμέσως μετά τον εμπρησμό από κουκουλοφόρους του υποκαταστήματος της τράπεζας στη Σταδίου και τη δολοφονία εξαιτίας της πυρκαγιάς τριών εργαζομένων. Επειδή αυτό το μήνυμα έχει επικριθεί πολύ, μάλιστα, επανήλθε με κείμενό του (1 Μαρτίου 2013), στο οποίο ισχυρίζεται ότι τον έχουν παρεξηγήσει, ότι γι' αυτό φταίει η ΝΔ, ότι αυτός έγραψε το συγκεκριμένο σημείωμα για να στιγματίσει την κοινωνική αναλγησία για τους θανάτους: «Νομίζω πως αυτό το tweet είναι πολύ πετυχημένο και - δυστυχώς - έχει επαληθευθεί. Ηταν προφητικό. Η υπόθεση της Marfin έκλεισε την ημέρα που η Marfin κάηκε. Η Marfin βρήκε τρεις νέους υπαλλήλους, οι νεκροί ξεχάστηκαν, οι ένοχοι δεν συνελήφθησαν - αν και υπάρχουν στοιχεία, βίντεο και φωτογραφίες - και η ζωή συνεχίζεται σαν να μην έγινε τίποτα». Αυτά ισχυρίζεται.
2. Στις 15 Ιανουαρίου 2012 μία ομάδα «αγανακτισμένων» ετερόκλητων διαδηλωτών επιτέθηκε κατά ενός εστιατορίου στην Κρήτη όπου βρισκόταν η Ντόρα Μπακογιάννη. Πέταξαν πέτρες και γιαούρτια και ανάμεσα στα συνθήματα που φώναξαν προτού αποχωρήσουν ήταν και το αδιανόητο: «Σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη» - του ανθρώπου που δολοφόνησε η ομάδα Κουφοντίνα, Ξηρού κ.ά., επειδή διαφωνούσαν μαζί του πολιτικά. Την επομένη ο Πιτσιρίκος «σατίρισε πολιτικά» το συμβάν ως εξής:
«Οι γιαουρτωτές της κυρίας Μπακογιάννη φώναξαν το σύνθημα "Σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη". Θεωρώ απαράδεκτο το σύνθημα και είναι ντροπή να βεβηλώνεται η μνήμη ενός νεκρού. Το σύνθημα "Σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη" - εκτός από απαράδεκτο - είναι και περιττό. Υποθέτω πως η κυρία Μπακογιάννη θα επισκέπτεται τον τάφο πού και πού».
3. Αμέσως μετά το δολοφονικό χτύπημα της Δευτέρας στη Βοστώνη, έγραψε: «Ο Μαραθώνιος είναι επικίνδυνο αγώνισμα».
Δεν είναι αυτά μόνο τα υποδείγματα του δημόσιου λόγου του Πιτσιρίκου, που εκτοξεύονται με επιχείρημα το χιούμορ. Ενδεικτικά, για να δείτε τις μεθόδους του, θα σας παραθέσω δύο ιστορίες. Η πρώτη συνέβη τον Απρίλιο του 2012. Τότε, λοιπόν, ο κύριος Πιτσιρίκος είχε σχολιάσει την παρουσία στην τηλεόραση, στην εκπομπή του Παύλου Τσίμα, ορισμένων γνωστών με ενδιαφέρουσα δημόσια γνώμη συγγραφείς, που μίλησαν για την Αθήνα. Είχαν προσκληθεί ο Πέτρος Τατσόπουλος (μετέπειτα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ), ο Αύγουστος Κορτώ, ο Χρήστος Χωμενίδης, ο Γκασμέντ Καπλάνι. Ο Πιτσιρίκος στο μπλογκ του, υπό τον τίτλο «Οι πιο πουτάνες από τις πουτάνες», χτύπησε με οξύτητα τους συγγραφείς (χωρίς να τους κατονομάζει), γράφοντας ότι υπηρετούν διαπλεκόμενα συμφέροντα και παίζουν παιχνίδι με την εξουσία. «Θα τους δείτε στα κανάλια δίπλα σε κομψευόμενους "αριστερούς" δημοσιογράφους που [...] έκαναν εισοδισμό στα ΜΜΕ των νταβατζήδων για να ανατρέψουν το σύστημα από μέσα», έγραφε. Ο Χωμενίδης, τότε, μίλησε για «κουκουλοφόρους των μπλογκ» αλλά πιο έντονα αντέδρασε ο Τατσόπουλος, ο οποίος αποκάλεσε τον κύριο Πιτσιρίκο «κατουρημένο αρουραίο» και «θρασύδειλο σκουλήκι». «Είσαι ένας καφενόβιος παπαρομαλάκας που ισχυρίζεται ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ για να τραβήξει την προσοχή ΧΩΡΙΣ ΙΧΝΟΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ», κατέληγε ο Τατσόπουλος.
Μία δεύτερη ανάλογης «αισθητικής» ιστορία έχει να κάνει με τον δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα. Τον Ιούλιο του 2011 γράφτηκε σε τοίχο της Αθήνας το γκραφίτι «Το πάθος για χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». Ο Πιτσιρίκος συνεχάρη τους γκραφιτάδες, γράφοντας στο μπλογκ του ότι το εν λόγω σύνθημα ήταν δικό του, ότι το είχε λανσάρει ο ίδιος πολύ νωρίτερα. Ο Παύλος Τσίμας με μια ευγενική απάντησή του του επισήμανε ότι δεν έχει πλουτίσει από το επάγγελμά του, για να εισπράξει χαρακτηρισμούς τύπου «κακός και ατάλαντος δημοσιογράφος», «παπαγαλάκι» και διάφορα άλλα εύοσμα. «Προσωπικά, μου προκαλείτε περισσότερη αηδία απ' ό,τι οι συνάδελφοί σας. Οι νεοφιλελεύθεροι φασίστες που έχουν κατακλύσει τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν προσποιούνται κάτι άλλο απ' αυτό που είναι - είναι τα δουλοπρεπή σκυλιά των αφεντικών τους», προσέθετε, διεκδικώντας προφανώς την πατρότητα μιας ακόμη από τις συνήθεις διακηρύξεις μίσους για όσους δημοσίως έχουν διαφορετική άποψη. Αυτός είναι ο στόχος του: η διαφορετική άποψη. Κι αυτά είναι τα όπλα του. Η προκατάληψη, η χυδαιότητα, η διαστρέβλωση. Το μίσος.
Ετικέτες: ΠΟΛΙΤΙΚΗ
